ប្រភេទ  |  May

អ្នកធ្វើទាន យ៉ាងអាថ៌កំបាំង

សម្រាប់​លោក​គ្រីស្តូហ្វ័រ(Christopher)​ ដែល​ជា​អតីត​យុទ្ធ​ជន​ពិការ សកម្មភាព​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​កាន់​តែ​មាន​ការ​ពិបាក និង​ចំណាយពេល​កាន់​តែ​យូរ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ គាត់​នៅ​តែ​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​ពី​សមត្ថ​ភាព ដើម្បី​បម្រើ​ភរិយា និង​កូន​របស់​គាត់។ អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​មុខ​ផ្ទះ​គាត់ តែង​តែ​ឃើញ​គាត់​រុញ​ម៉ាស៊ីន​កាត់​ស្មៅ ក្នុង​ទីធ្លា​មុខ​ផ្ទះ​គាត់​ រៀង​រាល់​សប្តាហ៍។​

ថ្ងៃ​មួយ លោក​គ្រីស្តូហ្វឺ​បាន​ទទួល​សំបុត្រ​មួយ​ច្បាប់ និង​ម៉ាស៊ីន​កាត់​ស្មៅ​ដែល​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​មួយ​គ្រឿង ពី​ម្ចាស់​ជំនួយ​ដែល​មិនបាន​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ។  ម្ចាស់​ជំនួយ​នេះ​មាន​ការ​ពេញ​ចិត្ត​នៅ​ក្នុង​ការ​ឲ្យ ដោយសារ​នេះ​ជា​ឯក​សិទ្ធិ នៅ​ក្នុង​ការ​ជួយ​អ្នក​ដែល​ខ្វះខាត។

ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា យើង​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​ទាន​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​អាថ៌​កំបាំង​គ្រប់ពេល​នោះ​ទេ ​តែ​ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​ពិនិត្យ​មើល​គោល​បំណង ដែល​យើង​ធ្វើ​ទាន​ដល់​គេ(ម៉ាថាយ ៦:១)។ ព្រះអង្គ​ក៏​មាន​បន្ទូល​ផង​ដែរ​ថា “កាល​ណា​អ្នក​ធ្វើ​ទាន នោះ​កុំ​ឲ្យ​ផ្លុំ​ត្រែ​នៅ​មុខ​អ្នក ដូច​ពួក​មាន​ពុត ដែល​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ក្នុង​សាលា​ប្រជុំ ហើយ​តាម​ផ្លូវ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​មនុស្ស​លោក​សរសើរ​ខ្លួន​នោះ​ឡើយ ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ប្រាកដ​ថា គេ​បាន​រង្វាន់​គេ​ហើយ”(ខ.២)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​រំពឹង​ឲ្យ​យើង ធ្វើ​ជា​អ្នក​ឲ្យ ដែល​ចិត្ត​ស្មោះ​ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ជៀស​វាង​ការ​ធ្វើ​ការ​ល្អ នៅ​ចំពោះ​មុខ​គេ ដើម្បី​ទទួលការ​សរសើរ ឬ​ទទួល​ស្គាល់​ពី​អ្នក​ដទៃ(ខ.៣)។​

ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ថា អ្វី​ៗ​ដែល​យើង​មាន​សុទ្ធ​តែ​មក​ពី​ព្រះ នោះ​យើង​អាច​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ឲ្យ​ដោយ​សម្ងាត់ ដោយ​មិន​សរសើរ​ខ្លួនឯង ឬ​ស្វែង​រក​ការ​សរសើរ​ពី​អ្នក​ដទៃ។ ព្រះ​ដែល​ជ្រាប​គ្រប់​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ ជា​ព្រះ​ដែល​ប្រទាន​ការ​ល្អ​គ្រប់​យ៉ាង។ ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​ប្រទាន​អ្វីៗ មក​រាស្ត្រ​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​សប្បុរស។—Xochitl Dixon

តំបន់ស្លាប់

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៩ អ្នក​ឡើង​ភ្នំ​ម្នាក់​បាន​ឃើញ​ថ្ងៃ​រះ​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​អេវើរេស។ គាត់​បាន​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ នៅ​ក្នុង​ការ​ឡើង​ភ្នំ ប៉ុន្តែ រយៈ​កម្ពស់​ដ៏​ខ្ពស់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​គាំង​បេះដូង ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត នៅ​ក្នុង​ដំណើរ​ចុះ​ពីលើ​ភ្នំ​មក​វិញ។​ អ្នក​ជំនាញ​ផ្នែក​សុខាភិបាល​ម្នាក់​បាន​ដាស់​តឿន​អ្នក​ឡើងភ្នំ​ទាំង​ឡាយ កុំ​ឲ្យ​គិត​ថា កំពូល​ភ្នំ​អេវើរេស គឺ​ជា​ចំណុច​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​របស់​ពួកគេ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​តែ​ប្រញាប់​ក្រោក​ឡើង ហើយ​ចុះ​មក​ក្រោម​វិញ ដោយ​ចាំ​ថា ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង “តំបន់​ស្លាប់” ដែល​ខ្វះ​ខ្យល់​អុកស៊ីហ្សែន​ដក​ដង្ហើម។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ មុន​នឹង​ទ្រង់​បាន​ឡើង​ទៅ​ដល់​កំពូល។ ទ្រង់​បាន​សម្លាប់​សត្វ​តោ និង​ខ្លា​ឃ្មុំ ហើយ​បានសម្លាប់​កូលីយ៉ាត គេច​ផុត​ពី​លំពែង​ដែល​ស្តេច​សូល​បាន​ចោល​សំដៅ​មក​ទ្រង់ និង​បាន​គេច​ផុត​ពី​កង​ទ័ព​ដែល​ដេញ​តាម​ទ្រង់ ហើយ​ក្រោយ​មក​ក៏​បាន​គ្រប់​គ្រង​ទឹក​ដី​របស់​សាសន៍​ភីលីស្ទីន និង​អាំម៉ូរី ​ដោយ​ក្លាយ​ជា​ស្តេច​នៃ​តំបន់​ភ្នំ។

ប៉ុន្តែ ទ្រង់​បាន​ភ្លេច​ថា ទ្រង់​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​តំបន់​ស្លាប់។ នៅ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​នៃ​ភាព​ជោគ​ជ័យ​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ជ័យ​ជម្នះ នៅ​កន្លែង​ណា​ដែល​ទ្រង់​យាង​ទៅ(២សាំយ៉ូអែល ៨:៦) ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិតក្បត់​ជា​មួយ​ប្រពន្ធ​គេ ហើយ​ធ្វើ​ឃាត​ប្តី​គេ។ ដើម​ហេតុ​គឺ​ដោយសារ​ទ្រង់​នៅ​សម្ងំ​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​នៃ​ភាព​ជោគ​ជ័យ​របស់​ទ្រង់។​ ពេល​ដែល​កង​ទ័ព​របស់​ទ្រង់​ចេញ​ទៅ​រក​សមរភូមិ តែ​ទ្រង់ “គង់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម”(១១:១)។ ស្តេច​ដាវីឌ​ធ្លាប់​ស្ម័គ្រចិត្ត​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​តតាំង​នឹង​កូលីយ៉ាត តែ​ពេល​នេះ​ទ្រង់​បាន​សម្រាក នៅ​ក្នុង​ភាព​រុង​រឿង​នៃ​ភាព​ជោគ​ជ័យ​របស់​ទ្រង់។

ការ​ជម្នះ​ចិត្ត​ដែល​មាន​មោទកភាព​មិន​មែន​ជា​ការ​ងាយ​ទេ ពេល​ដែល​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​និយាយ​ថា អ្នក​ជា​មនុស្ស​ពិសេស​(៧:១១-១៦)។ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​តែ​ជម្នះ​វា។​ ពេល​ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ​ខ្លះ​ៗ  យើង​ប្រហែល​ជា​ចង់​អបអរ​សមិទ្ធ​ផល​របស់​យើង យើង​ទទួល​យក​ការ​អប​អរ​ពី​អ្នក​ដទៃ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។​ យើង​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​តំបន់​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់។ ចូរ​យើង​ប្រញាប់​ចុះ​ពី​កំពូល​ភ្នំ​នោះ ហើយ​បម្រើ​អ្នក​ដទៃ នៅ​ជើង​ភ្នំ ដោយ​ទូល​សូម​ព្រះ​ការពារ​ចិត្ត…

ឥន្ទធនូមានរាងមូលដូចរង្វង់

ពេល​ដែល​លោក​អេឌ្រាន(Adrian) ឡើងភ្នំ​ គាត់​ក៏​បាន​មើល​មក​ខាង​ក្រោម ឃើញ​ពពក​ដែល​ហោះ​ទាប​ៗ។ ដោយ​មាន​ថ្ងៃ​នៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​គាត់ នោះ​គាត់​ក៏​បាន​មើល​ទៅ​ក្រោម មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ឃើញ​ស្រមោល​របស់​គាត់ តែ​ក៏​បាន​ឃើញ​ឥន្ទធនូ​ដែល​មាន​រាង​មូល​នៅ​ពី​ក្រោយ​ស្រមោល​គាត់​ផង​ដែរ។​ នេះ​ជា​បាតុភូត ដែល​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ឥន្ទធនូ​ដែល​មាន​រាង​មូល​ដូច​រង្វង់​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ស្រមោល​របស់​មនុស្ស។ វា​កើត​ឡើង ពេល​ដែល​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ចំណាំងផ្លាត​នៅ​ក្នុង​ពពក ដែល​នៅ​ខាង​ក្រោម​កំពូល​ភ្នំ។ លោក​អេឌ្រាន​ក៏​បាន​ពិពណ៌នា​ថា វា​ជា​ពេល​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង។​

យើង​អាច​ស្រមៃ​ថា លោក​ណូអេ​មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ​ប៉ុណ្ណា ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​ឥន្ទធនូ​ជា​លើក​ទី​មួយ បន្ទាប់​ពី​ទឹក​ជំនន់​បាន​បញ្ចប់។ ឥន្ទធនូ​នោះ​មិន​គ្រាន់​តែ​មាន​ភាព​ស្រស់​ស្អាត​សម្រាប់​ភ្នែក​គាត់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ពន្លឺ​ដែល​បាន​ចំណាំងផ្លាត​បញ្ចេញ​ពណ៌​ចម្រុះ​នោះ គឺ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹកចាំ អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ​ផង​ដែរ។ បន្ទាប់ពី​ទឹក​ជំនន់​ដែល​បាន​បង្ក​វិនាស​កម្ម​ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏បាន​ធានា​លោក​ណូអេ​ថា “អញ​នឹង​នឹក​ចាំ​ពី​សេចក្តី​សញ្ញា ដែល​អញ​បាន​តាំង​នឹង​ឯង​រាល់​គ្នា ហើយ​នឹង​អស់​ទាំង​សត្វ​គ្រប់​ពូជ​ដែរ នោះ​នឹង​គ្មាន​ទឹក​ជន់​ឡើង​លិច​ផែនដី ដើម្បី​បំផ្លាញ​គ្រប់​ទាំង​សាច់​ទៀត​ឡើយ”(លោកុប្បត្តិ ៩:១៥)។

ផែនដី​យើង​នៅ​មាន​ទឹក​ជំនន់ និង​អាកាស​ធាតុ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច នៅ​តាម​តំបន់​ផ្សេង​ៗ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខាត​បង់​ដ៏​សោកសៅ ប៉ុន្តែ ឥន្ទធនូ​គឺ​ជា​សេចក្តី​សន្យា​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ធានា​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​មិន​ជំនុំ​ជម្រះ​ផែន​ដី ដោយ​ទឹក​ជំនន់​ទូទាំង​ពិភព​លោក​ទៀត​ទេ។ សេចក្តី​សន្យា​នៃ​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ​អង្គ អាច​រំឭក​យើង​ថា ទោះ​យើង​នឹង​ជួប​ការ​បាត់​បង់ និង​សេចក្តី​ស្លាប់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ ទោះ​ដោយ​ជម្ងឺ គ្រោះ​ធម្មជាតិ ដោយ​កំហុស ឬ​ដោយ​ភាព​ចាស់​ជរា​ក្តី ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ជួយ​យើង ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់ ក្នុង​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​យើង​ជួប​ប្រទះ។

ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ប៉ះ​ចំ​ទឹក បង្កើត​ជា​ឥន្ទធនូ ដែល​មាន​ពណ៌​ចម្រុះ គឺ​បាន​រំឭក​យើង អំពី​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ការ​បំពេញ​ផែន​ដី​នេះ…

ចម្រើនឡើងជាថ្មី

ពន្លឺ​ថ្ងៃ និង​ទឹក​ដ៏​គ្រប់​គ្រាន់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្កា​ព្រៃ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ដុះ​បាន​ល្អ និង​គ្រប់​ដណ្តប់​ពី​លើ​តំបន់​មួយ​ចំនួន នៅ​រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា ដែល​មាន​ដូច​ជា ជ្រលង​អ៊ែនទេឡូប និង​ភ្នំ​ហ្វ៊ីហ្គឺរ៉ោ​ជា​ដើម។​ ប៉ុន្តែ តើ​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង ពេល​ដែល​ភាព​រាំង​ស្ងួត​បាន​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​តំបន់​ទាំង​នេះ? អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្ត​បាន​រក​ឃើញ​ថា ផ្កា​ព្រៃ​ប្រភេទ​ខ្លះ​បាន​រក្សា​ទុក​នូវ​គ្រប់​ពូជ​របស់​វា​ ក្នុង​បរិមាណ​ដ៏​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ដី ជា​ជាង​បណ្តោយ​ឲ្យ​ពួក​វា​ប្រឹង​ចាក់​ឫស​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដី ហើយ​លូត​លាស់។ បន្ទាប់​ពី​ភាព​រាំង​ស្ងួត​បាន​បញ្ចប់ រុក្ខ​ជាតិ​ទាំង​នោះ​ក៏​បាន​ប្រើ​គ្រប់​ពូជ​ដែល​វា​បាន​សន្សំ​ទុក ដើម្បី​ចាប់​ផ្តើម​ចម្រើន​ឡើង​វិញ។

ពួក​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​សម័យ​បុរាណ មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង ក្នុង​ទឹក​ដី​អេស៊ីព្ទ ទោះ​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​អាក្រក់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។ ពួក​មេ​ទាសករ​បាន​បង្ខំ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ ក្នុង​វាល​ស្រែ និង​ធ្វើ​ឥដ្ឋ។ ពួក​មេ​ការ​ដ៏​កាច​សាហាវ​ទាំង​នោះ តម្រូវ​ឲ្យ​ពួក​គេ​សាង​សង់​ទីក្រុង​ទាំង​មូល​ថ្វាយ​ស្តេច​ផារ៉ោន។ ស្តេច​អេស៊ីព្ទ​ថែម​ទាំង​បាន​ប្រើ​វិធី​សាស្រ្ត​សម្លាប់​ទារក ដើម្បី​បន្ថយ​ចំនួន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត​ផង។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ដោយសារ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ទ្រទ្រង់​ពួក​គេ “ទោះ​គេ​ធ្វើ​ទុក្ខ​ប៉ុណ្ណា នោះ​ពួកគេ​ក៏​ចំរើន​ជាច្រើន ទាំង​សាយ​ពេញ​ពាស​ឡើង​ប៉ុណ្ណោះ​ដែរ”(និក្ខមនំ ១:១២)។ អ្នក​ប្រាជ្ញ​ព្រះ​គម្ពីរ​ជា​ច្រើន​បាន​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ឃើញ​ថា នៅ​សម័យ​នោះ ចំនួន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​ប្រុស​ស្រី និង​កុមារ បាន​កើន​ចំនួន​ដល់​២​លាន​នាក់(ឬ​លើស​នេះ​ទៀត) ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ពួកគេ​ នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ។

ព្រះ​ដែល​បាន​ថែរក្សា​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ នៅ​សម័យ​នោះ ក៏​កំពុង​តែ​ទ្រទ្រង់​យើង នៅ​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​អាច​ជួយ​យើង ទោះ​នៅ​ក្នុង​បរិស្ថាន​ណា​ក៏​ដោយ។ យើង​ប្រហែល​កំពុង​ព្រួយ​បារម្ភ អំពី​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ ក្នុង​អំឡុង​រដូវ​កាល​មួយ​ទៀត។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​ធានា​យើង​ថា ព្រះ​ដែល “បាប​តុបតែង​ស្មៅ​ដែល​នឹង​ក្រៀម​ស្វិត ហើយ​ត្រូវ​គេ​ដុត” ​ក៏​អាច​ផ្គត់​ផ្គង់​តម្រូវ​ការ​យើង​ផង​ដែរ(ម៉ាថាយ…

សេចក្តីស្រឡាញ់ ដ៏ក្លាហាន

គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​នៅ​ក្នុង​ជួរ​ទ័ព​អាមេរិក​ទាំង​បួន​នាក់​នោះ មិន​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ជា “វីរបុរស”​ នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​យប់​ដែល​រងា​ខ្លាំង ក្នុង​ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩៤៣ នាវា​ដឹក​ជញ្ជូន​ទ័ព ឈ្មោះSS Dorchester ដែល​ពួក​គេ​បាន​ជិះ ត្រូវ​នាវា​មុជ​ទឹក​របស់​សត្រូវ​បាញ់​ចំ នៅ​ក្បែរ​ឆ្នេរ​សមុទ្រ នៃ​តំបន់​គ្រីនលែន ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២។ ពេល​នោះ អ្នក​ទាំង​បួន​ក៏បាន​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​សមត្ថ​ភាព ដើម្បី​ជួយ​សម្រួល​អារម្មណ៍​របស់​ពួក​ទាហាន​ដែល​កំពុង​តែ​ស្លន់​ស្លោ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​រួច​ជីវិត មាន​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ថា ខណៈ​ពេល​ដែល​នាវា​កំពុង​តែ​លិច ហើយ​អ្នក​របួស​កំពុង​តែ​លោត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទូក​សង្រ្គោះ​ដែល​មាន​មនុស្ស​លើស​ចំណុះ គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​ទាំង​បួន​ក៏​បាន​សម្រួល​អារម្មណ៍​អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ឆ្លេឆ្លា ដោយ “ចែកចាយ​ព្រះ​បន្ទូល​អំពី​សេចក្តី​ក្លាហាន”។

ពេល​ដែល​គេ​ខ្វះ​អាវ​ការពារ​កុំ​ឲ្យ​លង់​ទឹក អ្នក​ទាំង​បួន​សុទ្ធ​តែ​បាន​ដោះ​អាវ​ការពារ​របស់​ខ្លួន ឲ្យ​ទៅ​យុវជន​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​មានការ​ភ័យ​ខ្លាច។ ពួក​គេ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​លិច​ទឹក​ស្លាប់​ជា​មួយ​នាវា ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​បាន​រស់។ អ្នក​ដែល​បាន​រួច​ជីវិត​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ថា “វា​ជា​រឿង​ល្អ​បំផុត​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប”។

ពួក​គេ​ក៏​បាន​កាន់​ដៃ​គ្នា​ខណៈ​ពេល​ដែល​នា​វា​ចាប់​ផ្តើម​លិច​ទៅ​ក្នុង​ទឹក ហើយ​អធិស្ឋាន​ឮ​ៗ​ទាំង​អស់​គ្នា ដោយ​ផ្តល់​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដល់​អ្នក​ដែល​ហៀប​នឹង​ស្លាប់​ជា​មួយ​ពួក​គេ។​

រឿង​នេះ​បាន​បង្ហាញ​នូវ​សេចក្តី​ក្លាហាន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​លះ​បង់​របស់​ពួក​គេ​មាន​ន័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជំរុញ​អ្នក​ជឿ​ទាំង​អស់ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស  ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស​បាន​ជួប​បញ្ហា​ជម្លោះ ពុក​រលួយ និង​អំពើ​បាប​ជា​ច្រើន បាន​ជា​គាត់​ជំរុញ​ពួក​គេ​ថា “ចូរ​ចាំ​យាម ចូរ​ឈរ​ឲ្យ​មាំមួន​ក្នុង​សេចក្តី​ជំនឿ ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​ពេញ​ជា​ភាព​បុរស ចូរ​ឲ្យ​មាន​កំឡាំង”(១កូរិនថូស ១៦:១៣)។ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​បន្ថែម​ទៀត​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​ការ​ទាំង​អស់ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”(ខ.១៤)។

នេះ​ជា​សេចក្តី​បង្គាប់​ដ៏​សំខាន់ សម្រាប់​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទាំង​អស់ ជា​ពិសេស ក្នុង​អំឡុង​ពេល​មាន​វិបត្តិ។ ក្នុង​ជីវិត​យើង ពេល​ដែល​ភាព​វឹក​វរ​កំពុង​តែ​គំរាម​កំហែង…

ចូលទៅក្នុងការសម្រាក

ពេល​ខ្ញុំ​យក​ឡាន​ទៅ​លាង នៅ​កន្លែង​លាង​ឡាន​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ មាន​បុរស​ម្នាក់​កំពុង​បើក​ឡាន​ចូល​កន្លែង​លាង មុន​ខ្ញុំ។ គាត់​ក៏បាន​ចុះ​ដើរ​ទៅ​ខាង​ក្រោយ​ឡាន​គាត់ ដើម្បី​ដោះ​ទំពក់​សណ្តោង​ចេញ​ពី​ឡាន​ភីក​អាប់​របស់​គាត់ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​វា​ទាក់​នឹង​ច្រាស​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ ដែល​គេ​បង្វឹល​ដុះ​លាង​រថយន្ត។ គាត់​ក៏​បាន​បង់​ថ្លៃ​លាង​ឡាន ហើយ​ក៏​បាន​បើក​ឡាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​បើក​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ។ បុគ្គលិក​លាង​ឡាន​ក៏​បាន​ស្រែក​ប្រាប់​គាត់ ឲ្យ​កាច់​ចង្កឹះ​លេខ​ឡាន​ ដាក់​លេខ​ N ។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​បិទ​កញ្ចក់​ឡាន មិនបាន​ស្តាប់​ឮ។ គាត់​ក៏​បាន​បើក​ឡាន​កាត់​តាម​បន្ទប់​លាង​ឡាន​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ បាន​តែ​៤​វិនាទី​ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច​នេះ ឡាន​គាត់​ស្ទើរ​តែ​មិន​ប៉ះ​ទឹក​សោះ។​

លោក​អេលីយ៉ា​មាន​បេសកកម្ម​មួយ ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ។ គាត់​កំពុង​តែ​រវល់​បម្រើ​ព្រះ ដោយ​សម្រេច​កិច្ច​ការ​ធំ​ៗ​មួយ​ចំនួន។ គាត់​ទើប​តែ​បាន​ឈ្នះ​ហោរា​របស់​ព្រះ​បាល ក្នុង​ការ​ប្រកួត​ការ​អស្ចារ្យ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​អស់​កម្លាំង​(មើល​ ១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៨:១៦-៣៩)។​ គាត់​ត្រូវ​ការ​ពេល​សម្រាក។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​នាំ​គាត់ ទៅ​ភ្នំ​ហូរែប ជា​កន្លែង​ដែល​ទ្រង់​ធ្លាប់​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ឲ្យ​គាត់​ឃើញ​កាល​ពី​យូរ​មក​ហើយ។ ពេល​នោះ ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង រញ្ជួយ​ដី ឬ​មាន​ភ្លើង​ឆាប​ឆេះ​នោះ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​មក​គាត់ ដោយ​សម្លេង​តូច​រហៀង យ៉ាង​ស្រទន់។ “​អេលីយ៉ា​បាន​ឮ​ហើយ នោះ​លោក​ក៏​យក​ក្រមា​គ្រលុំ​មុខ ចេញ​មក​ឈរ​នៅ​មាត់​រអាង”(១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៩:១៣)។

ខ្ញុំ និង​អ្នក​ក៏​មាន​បេសកកម្ម ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ផង​ដែរ។ យើង​ត្រូវ​ដាក់​ជីវិត​យើង នៅ​លើ​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ ដើម្បី​សម្រេច​ការ​ដ៏​ធំ ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​យើង។ ប៉ុន្តែ បើ​យើង​មិន​ដែល​ឈប់​បង្អង់ ដើម្បី​សម្រាក​ទេ នោះ​ជីវិត​យើង​អាច​ទៅ​លឿន​ជ្រុល ដោយ​មិន​បាន​ស្តាប់​ព្រះ​សូរ្យ​សៀង​ព្រះ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ខ្សឹប​មក​យើង​ថា…

តើអ្នកមានផែនការទេ?

ខេដិន(Caden) ជា​យុវជន ដែល​នឹង​ចូល​ដល់​អាយុ​១៨​ឆ្នាំ ក្នុង​ពេល​ឆាប់​ៗ។ គាត់​កំពុង​ទន្ទឹង​រង់​ចំា​ពេល​ដែល​គាត់​នឹង​បាន​ចូល​រៀន​នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ​ជា​លើក​ដំបូង ដោយ​មាន​អាហារ​រូបករណ៍។ គាត់​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​ការងារ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ នៅ​វិទ្យាល័យ ហើយ​បាន​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ​ពេល​ដែល​គាត់​នឹង​បាន​ចូល​រួម ក្នុង​ការងារ​ស្រដៀង​នេះ ក្នុង​បរិស្ថាន​ថ្មី។ គាត់​ក៏​បាន​សន្សំ​លុយ ដែល​គាត់​ទទួល​បាន​ពី​ការងារ​ពាក់​កណ្តាល​ពេល ហើយ​ក៏​បាន​មាន​ឱកាស​ដ៏​ល្អ ដើម្បី​ទទួល​បាន​ការងារ​ថ្មី។ គាត់​មាន​គោលដៅ​ល្អ​ៗ​មួយ​ចំនួន ហើយ​អ្វី​ៗ​ក៏​មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ តាម​គម្រោង​របស់​គាត់។

ហើយ​បន្ទាប់​មក នៅ​រដូវ​ផ្កា​រីក នៃ​ឆ្នាំ​២០២០ ការ​រាត​ត្បាត​នៃ​ជំងឺ​កូវីត​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង។

សាលា​ក៏​បាន​ជូន​ដំណឹង​មក​ថា គាត់​ត្រូវ​រៀន​តាម​អន​ឡាន ក្នុង​ឆមាស​ទី​១។ ការ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ​ក៏​បាន​ផ្អាក​។ ចិត្ត​ដែល​រំពឹង​ចង់​បាន​ការងារ​ល្អ ក៏​បាន​រីង​ស្ងួត ពេល​ដែល​កន្លែង​ធ្វើការ​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​បិទ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​អស់​សង្ឃឹម មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​ម្នាក់​ក៏​បាន​ដក​ស្រង់​ពាក្យ​របស់​អ្នក​ប្រដាល់​អាជីព​ដ៏​ល្បី​ម្នាក់​ដែល​បាន​និយាយ​ថា “មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​មាន​ផែន​ការ​រៀង​ៗ​ខ្លួន ទាល់​តែ​ត្រូវ​គេ​ដាល់​ចំ​កញ្ចប់​មាត់”។

បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ជំពូក១៦ បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ពេល​ណា​យើង​ថ្វាយ​ការ​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​ធ្វើ​ដល់​ព្រះ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ដឹក​នាំ​យើង​ក្នុង​ការ​រៀប​ចំ​ផែន​ការ ហើយ​អ្វី​ៗ​នឹង​ដំណើរ​ការ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៣-៤)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ដ៏​ពិត​អាច​មាន​ការ​ពិបាក។ ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ពិត​ប្រាកដ​តម្រូវ​ឲ្យ​យើង​បើក​ចិត្ត ទទួល​ការ​ដឹក​នាំ​ពី​ព្រះ ដោយ​មិន​ងាក​ទៅ​ឆ្វេង ឬ​ទៅ​ស្តាំ តាម​តែ​ចិត្ត​នឹក​ឃើញ​នោះ​ឡើយ​(ខ.៩ ១៩:២១)។

ក្តី​ស្រមៃ​ដែល​មិន​មាន​ផ្លែ​ផ្កា អាច​នាំ​ឲ្យ​មក​នូវ​ការ​ខក​ចិត្ត ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​យើង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​ពេល​អនាគត​ជា​មុន នោះ​យើង​ត្រូវ​តែ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ ដែល​ជ្រាប​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់។ ពេល​ណា​យើង​ចុះ​ចូល​នឹង​ព្រះ​អង្គ យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​ដឹក​នាំ​ជំហាន​យើង​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​មិន​បាន​ឃើញ​ផ្លូវ​នៅ​ខាង​មុខ​ក៏ដោយ(១៦:៩)។—Cindy Hess…

ការមើលឃើញ និងការជឿ

លោក​យូរី ហ្កាហ្ការីន(Yuri Gagarin) បាន​ឡើង​ទៅ​ដល់​ទី​អវកាស​ក្រៅ​ផែន​ដី ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ទី​មួយ ដែល​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស។ បន្ទាប់​មក យាន​ចម្លង​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ចូល​ក្នុង​ស្រទាប់​បរិយាកាស​ផែន​ដី​វិញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​លោតឆ័ត្រ​យោង ចុះ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ជន​បទ នៃ​ប្រទេស​រុស្ស៊ី។ មាន​ស្រ្តី​កសិករ​ម្នាក់​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​អវកាស​យានិក​រូប​នោះ ក្នុង​ឯកសណ្ឋាន​ព​​​​​​​​​​ណ៌​លឿង​ទុំ នៅ​ពាក់​មួក​ការពារ​នៅ​ឡើយ ហើយ​កំពុង​តែ​អូស​ឆ័ត្រ​យោង​ពីរ​។ នាង​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ថា “តើ​អ្នក​ជា​មនុស្ស​ដែល​បាន​ចុះ​មក​ពី​ទី​អវកាស​ឬ?” គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “បាទ តាម​ពិត គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ចុះ​មក​ពី​ទី​អវកាស​មែន”។

គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​នៃ​សហភាព​សូវៀត បាន​បង្វែរ​សាច់​រឿង​នៃ​ការ​ហោះ​ហើរ​ជា​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នេះ ទៅជា​ការ​ឃោសនា​ប្រឆាំង​នឹង​ជំនឿ​សាសនា។ នាយក​រដ្ឋ​មន្រ្តី​របស់​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រកាស​ថា “លោក​ហ្កាហ្ការីន​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​បាន​ឃើញ​ព្រះ​នៅ​ទីនោះ​ឡើយ”។(តាម​ពិត លោក​ហ្កាហ្កា​រីន​មិន​បាន​និយាយ​ដូច​នេះ​ទេ)។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​លោក​ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) ដែល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “អ្នក​ដែល​មិន​បាន​រក​ឃើញ​ព្រះ នៅលើ​ផែន​ដី​នេះ គឺ​មិន​ទំនង​ជា​នឹង​រក​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស​ឡើយ”។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ដាស់​តឿន​យើង អំពី​ការ​ព្រងើយ​កន្តើយ​ចំពោះ​ព្រះ ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​បុរស​ពីរ​នាក់ ដែល​បាន​ស្លាប់ គឺ​បុរស​អ្នក​មាន ដែល​គ្មាន​ពេល​សម្រាប់​ព្រះ និង​លោក​ឡាសា ដែល​ជា​អ្នក​ក្រ​តោក​យ៉ាក តែ​មាន​ជំនឿ​ដ៏​រឹង​មាំ(លូកា ១៦:១៩-៣១)។ អ្នក​មាន​ក៏​បាន​ទទួល​រង​ទារុណ​កម្ម​ក្នុង​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​ក៏​បាន​អង្វរ​លោក​អ័ប្រាហាំ ​ឲ្យ​ជួយ​ប្រាប់​បង​ប្អូន​គាត់​ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​ លើ​ផែន​ដី។ គាត់​បាន​អង្វរ​លោក​អ័ប្រាហាំ​ថា “សូម​លោក​ចាត់​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​ឯ​ផ្ទះ​ឪពុក​ខ្ញុំ​បន្តិច …បើ​មាន​អ្នក​ណា​ពី​ពួក​មនុស្ស​ស្លាប់​ទៅ​ឯ​គេ​វិញ នោះ​គេ​នឹង​ប្រែ​ចិត្ត​ជា​មិន​ខាន”(ខ.២៧,៣០)។ លោក​អ័ប្រាហាំ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ត្រង់​ៗ​តែ​ម្តង​ថា “បើ​គេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​លោក​ម៉ូសេ…

ទឹកដែលយើងត្រូវការ

បឹងបៃ​កាល ជា​បឹង​ដែល​ជ្រៅ​ជាង​គេ​បំផុត នៅ​លើ​ពិភពលោក។ វា​មាន​ទំហំ​ធំ​ធេង និង​គួរ​ឲ្យ​ស្ញប់ស្ញែង​ណាស់។ វា​មាន​ជម្រៅ​ប្រហែល​១,៦ គីឡូម៉ែត្រ និង​មាន​បណ្តោយ ៦៣៦ គីឡូម៉ែត្រ នឹង​ទទឹង ៧៩​គីឡូ​ម៉ែត្រ។ បរិមាណ​នៃ​ទឹក​បឹង​នេះ ត្រូវ​ជា​១ភាគ៥ នៃ​បរិមាណ​ទឹក​សាប​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ពិភព​លោក សរុប​ចូល​គ្នា។ ប៉ុន្តែ បឹង​នេះ​ពិបាក​នឹង​ឲ្យ​គេ​ទៅ​ដល់​ណាស់។ បឹង​បៃកាល​មាន​ទីតាំង ក្នុង​តំបន់​ស៊ីបេរី ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​តំបន់​ដាច់​ស្រយាល​បំផុត នៃ​ប្រទេស​រូស្ស៊ី។ ភព​ផែន​ដី​យើង​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត​ទឹក​សាប​យ៉ាង​ខ្លាំង ដូច​នេះ វា​ជា​រឿង​គួរ​ឲ្យ​ឆ្ងល់ ដែល​ផ្ទៃ​ទឹក​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​នេះ បាន​លាក់​ខ្លួន នៅក្នុង​កន្លែង ដែល​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មិន​អាច​ទៅ​ដល់។

បឹង​បៃ​កាល​ស្ថិត​នៅ​ដាច់​ស្រយាល ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ពិបាក​ទៅ​រក​ទឹក​របស់​វា ប៉ុន្តែ មាន​ប្រភព​ទឹក​មួយ​ដែល​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ជីវិត ដែល​មិន​ចេះ​រីងស្ងួត មាន​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​ការ។ នៅ​ក្បែរ​អណ្តូង​ទឹក​មួយ ក្នុង​ស្រុក​សាម៉ារី ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ជា​មួយ​ស្រ្តី​ម្នាក់ ហើយ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​អំ​ពី​ការ​ស្រេក​ទឹក​ខាង​វិញ្ញាណ​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ​របស់​នាង។  គឺ​មាន​តែ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទេ ដែល​អាច​បំបាត់​ការ​ស្រេក​ទឹក​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​នាង​បាន។

ទឹក​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រទាន​ដល់​នាង គឺ​ខុស​ពី​ទឹក​ដែល​នាង​ដង​ពី​អណ្តូង​នោះ។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “តែ​អ្នក​ណា​ដែល​ផឹក​ទឹក​ខ្ញុំ​ឲ្យ នោះ​នឹង​មិន​ស្រេក​ទៀត​ឡើយ ទឹក​ដែល​ខ្ញុំ​ឲ្យ នឹង​ត្រឡប់​ជា​រន្ធ​ទឹក​នៅ​ក្នុង​អ្នក​នោះ ដែល​ផុស​ឡើង​ដល់​ទៅ​បាន​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជានិច្ច”(យ៉ូហាន ៤:១៣-១៤)។

មាន​ការ​ជា​ច្រើន​ដែល​សន្យា​ថា នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ស្កប់​ចិត្ត តែ​មិន​ដែល​បាន​បំបាក់​ការ​ស្រេក​ទឹក​របស់​យើង​ឡើយ។ មាន​តែ​ព្រះយេស៊ូវ​ទេ ដែល​ពិត​ជា​អាច​បំបាត់​ការ​ស្រេក​ទឹក​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ហើយ​ទឹក​រស់​របស់​ព្រះ​អង្គ មាន​សម្រាប់​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង។​—Bill Crowder

ទៅដល់ត្រើយដោយសុវត្ថិភាព

នៅ​ប្រទេស​ប៉ាពូ ញូ គីនា កុលសម្ព័ន្ធ​ខាន់​ដា បាន​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ ដោយ​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ ចំពោះ​ការ​មក​ដល់​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ដែល​គេ​បាន​បោះ​ពុម្ពផ្សាយ​ជា​ភាសា​របស់​ពួក​គេ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ដើម្បី​ទៅ​ដល់​ភូមិ​របស់​ពួក​គេ ​អ្នក​ដឹក​ជញ្ជូន​ព្រះគម្ពីរ ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​សមុទ្រ ដោយ​ជិះ​កាណូត​តូច​ៗ​។

តើ​មាន​អ្វី​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ឆ្លង​កាត់​ទឹក​ដ៏​ធំ​ដូច​នេះ? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ពួក​គេ​មាន​ជំនាញ​ដើរ​សមុទ្រ​ស្រាប់។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​សមុទ្រ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​ដែល​ដឹក​នាំ​យើង កាត់​តាម​សមុទ្រ​ជ្រៅ ដែល​មាន​ទឹក​រលក​ធំ​ៗ។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ពោល​ថា “តើ​ទូលបង្គំ​នឹង​ទៅ​ឯ​ណា ឲ្យ​រួច​ពី​ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់?”(ទំនុកដំកើង ១៣៩:៧)។ “ទោះ​បើ​ទូលបង្គំ​នឹង​ឡើង​ទៅ​ឯ​ស្ថានសួគ៌ ក៏​មាន​ទ្រង់​សណ្ឋិត​នៅ​ទី​នោះ…ទោះ​បើ​ទូលបង្គំ​នឹង​យក​ស្លាប​នៃ​បច្ចូសកាល ហោះ​ទៅ​នៅ​ឯ​ទី​បំផុត​នៃ​សមុទ្រ គង់​តែ​ព្រះហស្ត​ទ្រង់​នឹង​នាំ​ទូលបង្គំ​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​ព្រះហស្ត​ស្តាំ​ទ្រង់​នឹង​ក្តាប់​ទូលបង្គំ​ដែរ”(ខ.៨-១០)។

ពាក្យ​ពេចន៍​ទាំង​នេះ​មាន​ន័យ​ជ្រាល​ជ្រៅ សម្រាប់​កុលសម្ព័ន្ធ​ខេន​ដាស ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​លើ​កោះ ដែល​មាន​អាកាសធាតុ​ត្រូពិច ព្រៃ​ក្រាស់ និង​ភ្នំ​ដែល​មាន​ថ្ម​ច្រើន។ គេ​បាន​ហៅ​កោះ​នេះ​ថា “តំបន់​ចុង​ក្រោយ​ដែល​គេ​ស្គាល់”។ តែ​ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ជឿ​នៅ​ទីនោះ និង​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង គ្មាន​ទីកន្លែង ឬ​បញ្ហា​អ្វី ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ឈោង​មិន​ដល់​នោះ​ឡើយ។ គឺ​ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១២ បាន​ចែង​ថា “ដូច្នេះ​ទាំង​សេចក្តី​ងងឹត​នោះ​ឯង មិន​លាក់​ពី​ទ្រង់​ឡើយ ទោះ​ទាំង​យប់​ក៏​ភ្លឺ​ដូច​ជា​ពេល​ថ្ងៃ​ដែរ ឯ​សេចក្តី​ងងឹត និង​ពន្លឺ​ភ្លឺ នោះ​ស្មើ​គ្នា​នៅ​ចំពោះ​ទ្រង់”។

ដូច​នេះ ព្រះ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​បង្ក្រាប​ទឹក​រលក និង​ខ្យល់​ព្យុះ​ដែល​នៅ​ពី​មុខ​យើង ដោយ​បន្ទូល​ថា “ចូរ​ស្ងៀម​ទៅ ហើយ​ឈប់​ចុះ”(ម៉ាកុស…