នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

ការអាក្រក់ដែលបានលាក់កំបាំង

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​មើល​ពត៌​មាន ដែល​គេ​ផ្សាយ​អំពី​ស្រ្តី​ជា​ច្រើន​ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​ជន​រង​គ្រោះ ដោយសារ​ការ​រំលោភ​បំពាន​ផ្លូវ​ភេទ ដោយ​ពួក​ប្រុស​ៗ​ដែល​មាន​អំណាច​មក​លើ​ពួក​នាង។ វា​ជា​រឿង​លាក់​កំបាំង​​យូរ​មក​ហើយ តែពេល​នេះ ត្រូវ​បាន​គេ​លើក​យក​មក​លាត​ត្រដាង។ ខ្ញុំ​មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​ចំ​ពត៌​មាន ដែល​ផ្សាយ​ថា បុរស​ពីរ​នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​តែ​កោត​សរសើរ គឺ​ជា​ជន​ល្មើស គេ​បាន​រក​ឃើញ​ភស្តុ​តាងបញ្ជាក់​ថា ពួក​គេ​ពិត​ជា​បាន​ធ្វើ​ការ​រំលោភ​បំពាន​មែន។ បញ្ហា​នេះ​បាន​កើត​មាន​នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង គឺ​សូម្បី​តែ​នៅ​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​ក៏​ដោយ​។

ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​ធ្លាប់​ទទួល​ទុក្ខ​វេទនា ដោយសារ​ការ​អាក្រក់​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ផង​ដែរ។ នៅ​ពេល​រសៀល​ថ្ងៃ​មួយ ស្តេចដាវីឌ​បាន​ឃើញ​ស្រ្តី​ម្នាក់​កំពុង​ងូត​ទឹក​(២សាំយ៉ូអែល ១១:២)។ ហើយ​ទ្រង់​ចង់​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​នាង។ នាងបាតសេបា​ជា​ភរិយា​របស់​លោក​អ៊ូរី​ដែល​ជា​ទាហាន​ដ៏​ស្មោះ​ស្ម័គ្រ​របស់​ទ្រង់ តែ​ទ្រង់​នៅ​តែ​ឲ្យ​គេ​ទៅ​នាំ​នាង​ចូល​ក្រឡាបន្ទំ​របស់​ទ្រង់។ ពេល​នាង​បាត​សេបា​ប្រាប់​ស្តេច​ដាវីឌ​ថា នាង​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ ទ្រង់​ក៏​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ។ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​រៀប​គម្រោង​ក្បត់ ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ស្អប់​ខ្ពើម ដោយ​បង្គាប់​លោក​យ៉ូអាប់​ឲ្យ​ទុក​អ៊ូរីចោល នៅ​សមរ​ភូមិ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​សត្រូវ​សម្លាប់​គាត់។

ស្តេច​ដាវីឌ​មិន​អាច​លាក់​បាំង​ការ​អាក្រក់ ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​បំពាន​មក​លើ​នាង​បាតសេបា និង​លោកអ៊ូរី​ឡើយ។ ហោរា​សាំយ៉ូអែល​បាន​បើក​កកាយ​រឿង​របស់​ទ្រង់ ឲ្យ​គេ​គ្រប់​គ្នា​បាន​ឃើញ​ច្បាស់។ ពេល​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ការ​អាក្រក់ យើង​ក៏​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​ដោះ​ស្រាយ​ផង​ដែរ គឺ​មិន​ត្រូវ​ព្យាយាម​លាក់​បាំង​ឡើយ។

ម្យ៉ាង​ទៀត យើង​ក៏​ត្រូវ​ស្តាប់​រឿង​ទាំង​អស់​នេះ ព្រោះ​វា​បាន​ដាស់​តឿន​យើង ឲ្យ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ចំពោះ​ការ​ប្រើ​អំណាច​បំពាន ក្នុង​សម័យ​របស់​យើង។ ស្តេច​ដាវីឌ​ជា “មនុស្ស​ដែល​ធ្វើ​តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ”(កិច្ចការ ១៣:២២) ប៉ុន្តែ ទ្រង់​ក៏​ជា​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ ចំពោះអ្វី​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ផង​ដែរ។ ដូច​នេះ យើង​ក៏​ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ដឹក​នាំរបស់​យើង ទទួល​ខុស​ត្រូវ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​អំណាច​ផង​ដែរ។​

ដោយសារ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ នោះ​យើង​អាច​ទទួល​ការ​ប្រោស​លោះ​ពី​ទ្រង់។ ពេល​ដែល​យើង​បន្ត​អាន​រឿង​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ យើង​ឃើញ​ថា ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​ប្រែ​ចិត្ត​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​របស់​ទ្រង់(២សាំយ៉ូអែល…

តើនរណាខ្លះត្រូវការការលើកទឹកចិត្ត?

នៅ​ពេល​យប់​ដែល​លោក​ប្រធានា​ធិបតី អ័ប្រាហាំ លីនខិន(Abraham Lincoln) ត្រូវ​បាន​គេ​បាញ់​សម្លាប់ នៅ​ក្នុងមហោស្រព​ហ្វ៊ត កាល​ពី​ឆ្នាំ១៨៦៥ នៅ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​របស់​គាត់​មាន​ដាក់​វត្ថុ​មួយ​ចំនួន ដែល​មាន​ដូច​ជា វែនតា​មួយ ក្រណាត់​សម្រាប់​ជូត​វែន​តា​មួយ កូន​កាំបិត​បត់​មួយ នាឡិការ​ដក់​មួយ​គ្រឿង កូន​កន្សែង​មួយ កាបូប​លុយ​ស្បែក​មួយដែល​មាន​លុយ​ប្រាំ​ដុល្លា​របស់​រដ្ឋ​សហព័ន្ធ​មួយ​សន្លឹក និង​ក្រដាស់​ការសែត​៨​សន្លឹក ដែល​បាន​កាត់​ចេញ​ពី​កាសែត ដែល​ក្នុង​នោះ មាន​ក្រដាស់​កាសែត​បួន​ប្រាំ​សន្លឹក ដែល​និយាយ​សរសើរ​គាត់ និង​គោល​នយោបាយ​របស់​គាត់។

ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ក្នុង​ហោប៉ៅ​របស់​គាត់ មាន​លុយ​របស់​រដ្ឋ​សហព័ន្ធ ដែល​ជា​អតីត​សត្រូវ​របស់​គាត់ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មិន​សូវ​មាន​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់​អំពី​រឿង​នៅ​ក្នុង​ទំព័រ​កាសែត ដែល​គាត់​បាន​ដាក់​ក្នុង​ហោប៉ៅ​គាត់​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ឡើយ។ មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត គឺ​សូម្បី​តែ​អ្នក​ដឹក​នាំ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដូច​លោក​លីនខិន​ក៏​ដោយ។ តើ​អ្នក​ឃើញ​ទេ គាត់​ប្រហែល​ជា​បាន​អាន​អត្ថបទ​កាសែត​ដែល​លើក​ទឹក​ចិត្ត ឲ្យ​ភរិយា​របស់​គាត់​ស្តាប់ មុន​ពេល​ដែល​សោក​នាដ​កម្មបាន​កើត​ឡើង?

តើ​អ្នក​ដឹង​ថា មាន​នរណា​ខ្លះ ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត? ចូរ​ក្រឡេក​​មើល​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង​ចុះ យើង​នឹង​ឃើញ​ថា មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត។​ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង តែ​សម្បក​ក្រៅ​ទេ។ យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​បរាជ័យ ឬ​និយាយ​ខុស ឬ​ក៏​មាន​ថ្ងៃ​ដ៏​អាក្រក់ បាន​ជា​យើង​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដូច​គ្នា។

ចុះ​បើ​សិន​ជា​យើង​រាល់​គ្នា សុទ្ធ​តែ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ “​បំពេញ​ចិត្ត​អ្នក​ជិត​ខាង​ខ្លួន សំរាប់​ជា​សេចក្តី​ល្អ ឲ្យ​បាន​ស្អាង​ចិត្ត​ឡើង?”(រ៉ូម ១៥:២)។ ចុះ​បើ​សិន​ជា​យើង​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា យើង​នឹង​និយាយ​ថា “ពាក្យ​សម្តី​ពិរោះ” ដែល“ផ្អែម​ដល់​ព្រលឹង ហើយ​ជា​ថ្នាំ​ផ្សះ​ដល់​ឆ្អឹង​?”(សុភាសិត…

តើអ្នកមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងកំរិតណា?

ការ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​អ្នក​ស្រី​អេឡិន លេនជ័រ(Ellen Langer) នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៥ ក្រោម​ប្រធាន​បទ ការ​ស្រមើស្រមៃ​អំពី ការ​គ្រប់​គ្រង បាន​ធ្វើ​ការ​ពិនិត្យ​ទៅ​លើ​កំរិត​នៃ​ឥទ្ធិ​ពល ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​ជីវិត​យើង។ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ថា យើង​ច្រើន​តែ​គិត​ថា យើង​មាន​លទ្ធ​ភាព​គ្រប់​គ្រង​ស្ថាន​ភាព ដែល​យើង​ជួប​ប្រទះ ប៉ុន្តែ តាម​ពិត យើង​មិន​មាន​សមត្ថភាព​ច្រើន​យ៉ាង​នោះ​ទេ។ ការ​សិក្សានេះ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ថា ការ​គិត​របស់​យើង អំពី​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន​ឯង ច្រើន​តែ​ជា​ការ​ស្រមើរ​ស្រមៃ ខុស​ពី​ការ​ពិត ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ពេល។

ការ​សន្និដ្ឋាន​របស់​អ្នក​ស្រី​លេនជ័រ បាន​ធ្វើ​ឡើង ដោយ​មាន​ការ​ពិសោធន៍​ត្រឹម​ត្រូវ ដែល​អ្នក​ដទៃ​បាន​ធ្វើ ចាប់​តាំង​ពីពេល​ដែល​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​នេះ​ត្រូវ​បាន​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ សាវ័ក​យ៉ាកុប​បាន​យល់​អំពី​បញ្ហានេះ មុន​អ្នក​ស្រី​លេនជ័រ តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប ជំពូក​៤ គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ឥឡូវ​នេះ ឯ​ពួក​អ្នក​ដែល​ថា ថ្ងៃ​នេះ ឬ​ថ្ងៃ​ស្អែក​យើង​នឹង​ទៅ​ឯ​ក្រុង​ណា​មួយ ហើយ​និង​នៅ​ស្រុក​នោះ​អស់​១​ឆ្នាំ ដើម្បី​នឹង​រក​ស៊ី​ឲ្យ​បាន​ចំណេញ។ អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ដឹង​ជា​នឹង​កើត​មាន​យ៉ាង​ណា​ដល់​ថ្ងៃ​ស្អែក​ទេ ដ្បិត​ជីវិត​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​អ្វី គឺ​ជា​ចំហាយ​ទឹក​ទេ​តើ ដែល​ឃើញ​តែ​១​ភ្លែត រួច​បាត់​ទៅ”(ខ.១៣-១៤)។

បន្ទាប់មក ព្រះគម្ពីរ​យ៉ាកុប​ក៏​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​ព្យាបាល​សម្រាប់​ការ​ស្រមើរ​ស្រមៃ​នេះ ដោយ​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា ព្រះជាម្ចាស់ តែង​តែ​គ្រប់​គ្រង​ស្ថាន​ភាព​ទាំង​អស់ ​“គួរ​តែ​បាន​និយាយ​ដូច្នេះ​វិញ​ថា បើ​យើង​រស់​នៅ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នោះ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ការ​នេះ ឬ​ការ​នោះ”(ខ.១៥)។ សរុប​មក ក្នុង​ខ​គម្ពីរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នេះ ព្រះ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប​បាន​និយាយ​សង្ខេប អំពី​បញ្ហា​ដែល​មនុស្ស​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​បាន និង​អំពី​ថ្នាំ​សម្រាប់​ព្យាបាល​បញ្ហា​ទាំង​នោះ។…

អំពីអង្គការនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

ក្នុង ​ឆ្នាំ ១៩៣៨ ព័ន្ធ​កិច្ច​រ​បស់​យើ​ង​ខ្ញុំ បាន​ចាប់​ផ្តើ​ម ដោយ​មាន​តែ​ក​ម្មវិ​ធីវិ​ទ្យុប៉ុ​ណ្ណោះ ដែល​មានចំ​ណ​ង​ជើ​ង​ថា ថ្នាក់​​ព្រះ​គម្ពីរ​ក្រុង​ដេត្រយ (Detroit Bible Class)។ ចាប់​តាំង​​ពីពេ​លនោះម​ក ​ចំនួន​អ្នក​ស្តាប់ក​ម្មវិ​ធី​វិទ្យុ​រ​បស់យើង ក៏​មាន​ការ​កើ​ន​ឡើង ចាប់​ពី​ក្រុម​ដ៏​តូច នៃអ្ន​កស្តា​ប់​វិទ្យុ​ដោយ​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ ក្លាយ​ទៅ​ជាមាន​​អ្នក​ស្តាប់​រាប់​​លាននាក់ នៅជុំ​វិ​ញ​ពិ​ភ​ពលោ​ក ដែល​ប្រើ​ប្រាប់​ធ​នធា​ន ដែ​លយើ​ង​ខ្ញុំ​បា​នផ​លិ​ត ដោយ​ផ្អែ​ក​ទៅ​លើព្រះ​គ​ម្ពីរ។

ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោ​យ​មក ឈ្មោះព័​ន្ធ​កិច្ច​រ​បស់​យើង​​ខ្ញុំក៏​មា​ន​ការ​ផ្លា​ស់​ប្តូ​រ ដើម្បី​ឲ្យ​គេកា​ន់​តែ​ងា​យ​ស្រួល​ស្គា​ល់ធនធាន​ជា​ច្រើ​ន​ប្រ​ភេទ ដែល​យើង​ខ្ញុំ​បា​ន​ផ្តល់​ឲ្យ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ មនុ​ស្ស​ភាគ​ច្រើ​ន​ដឹ​ង​ថា យើង​ខ្ញុំ​ជា​នរណា ដោយ​សារ សៀវ​ភៅ​នំម៉ា​ណាប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ ​ដែលជា​សៀ​វភៅ​ស​ម្រាប់ប្រ​កប​ជា​មួ​យព្រះ​​បន្ទូល​ជា​ប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ។ ដូច​នេះ យើង​ខ្ញុំ​ក៏បា​ន​ប្តូរ​ឈ្មោះ​ព័ន្ធ​កិច្ច​ទៅ​ជា​ អង្គការ​នំ​ម៉ាណា​ប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យ​គេ​កា​ន់​តែងា​យ​ស្រួ​ល​ដឹង​ថា​ តើយើ​ងខ្ញុំ​ជា​ន​រណា។ ទោះ​បី​ជាឈ្មោះ​ព័​ន្ធ​កិច្ច​រប​ស់​យើ​ងបា​ន​ផ្លា​ស់ប្តូ​រ​មែ​នក៏​ដោ​យ ​ក៏​យើ​ងខ្ញុំ​នៅ​​តែ​​ផ្តោ​ត​ទៅ​លើ​កិ​ច្ច​ការ​​ដដែល គឺ​ផ្តោ​តទៅ​លើ​កា​រ​ឈោង​ចា​ប់​ម​នុស្ស នៅ​ទូ​ទាំ​ងពិ​ភ​ព​លោក​ ដោយ​ព្រះ​រា​ជ​សា​រ​នៃ​សេច​ក្តី​ស្រ​ឡា​ញ់របស់​ព្រះ។​

អង្គ​ការ​យើ​ង​ ខ្ញុំ ជា​​អង្គកា​រអ​ន្ត​រនិ​កា​យ និង​មិន​រក​ប្រាក់ចំ​ណេញ ដែល​មាន​បុ​គ្គ​លិក និង​អ្នក​ស្ម័​គ្រចិ​ត្ត កំពុង​បម្រើការនៅ​​ក្នុង​កា​រិ​យ៉ាល័យ​ជា​ង​៣​៥ក​ន្លែង ដោយ​ធ្វើ​កា​រ​រួម​គ្នា​ ដើម្បីចែ​ក​ចា​យស​ម្ភារៈ​ជាង​៦​០​លា​ន ​នៅក្នុ​​ង​១៥០ប្រទេស។ ទោះ​បី​ជា​សម្ភារៈ​រប​ស់​​យើង​ខ្ញុំ​ ជា​​​​កា​រ​ផ្សា​យ​តា​មវិ​ទ្យុ ឬទូរទស្សន៍ ជា DVD សម្លេង សៀវ​ភៅ app សម្រាប់ឧប​ករណ៍…

ចក្ខុវិស័យ

ចក្ខុវិស័យ​រប​ស់​យើង​ខ្ញុំ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​មនុស្ស នៅ​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​មាន​ទំនាក់​ទំន​ងផ្ទាល់​ខ្លួន​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ ដោយ​ការ​លូត​លាស់ ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ទ្រង់ ហើយ​បម្រើ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុ​ង​មហា​គ្រួ​សាររបស់​ទ្រង់ នៅ​តាម​តំបន់​នីមួយ​ៗ ។​

បេសកកម្ម

ការងារ​បេសក​កម្ម​របស់​យើង​ខ្ញុំ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​មាន​ឱកាស​ទទួល និង​មាន​ការ​យល់​ដឹង​អំពីប្រាជ្ញា​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ ។​