នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

សក្តិសមនឹងឲ្យយើងរង់ចំា

នៅ​ក្រៅ​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​ស៊ីប៊ូយ៉ា នៅ​ទីក្រុង​តូក្យូ មាន​រូប​ចម្លាក់​មួយ ដែល​គេ​បាន​ដាក់​នៅ​ទីនោះ ដើម្បី​រឭក​សត្វ​ឆ្កែ​ពូជអាគីតា​មួយ​ក្បាល ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា ហាឈិកូ(Hachiko)។ គេ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពី​ហាឈិកូ ដោយ​សារ​វា​មាន​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​ជាពិសេស ចំពោះ​ម្ចាស់​របស់​វា ជា​សាស្ត្រា​ចារ្យ​សកល​វិទ្យា​ល័យ ដែល​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង​នោះ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​នេះ បាន​ដើរ​ជា​មួយ​គាត់​ទៅ​ទីនោះ នៅ​ពេល​ព្រឹក ហើយ​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ទទួល​គាត់​វិញ នៅ​រៀង​រាល់​ពេល​រសៀល ចំ​ពេល​ដែល​រថ​ភ្លើង​របស់​គាត់​មក​ដល់។

ថ្ងៃ​មួយ លោក​សាស្រ្តា​ចារ្យ​មិន​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​នោះ​ដូច​សព្វ​មួយ​ដង​ទេ ព្រោះ​គួរ​ឲ្យ​សោក​សៅ​ណាស់ ដែល​គាត់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ក្នុង​ម៉ោង​ធ្វើ​ការ។ ប៉ុន្តែ សត្វ​ឆ្កែ​ហាឈិកុ​នៅ​តែ​​មក​ទទួល​គាត់ នៅ​ពេល​រសៀល ​ម៉ោង​ដដែល នៅ​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​នោះ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ អស់​រយៈ​ពេល​៩​ឆ្នាំ គឺ​អស់​មួយ​ជីវិត​របស់​វា។ ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​នេះ បាន​រង់​ចាំ​ការ​វិល​ត្រឡប់​របស់​ម្ចាស់​វា ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ជា​និច្ច ទោះ​ជា​មាន​អាកាស​ធាតុ​អាក្រក់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសើរ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​ថែស្សាឡូនិច សម្រាប់​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ពួក​គេ ដោយ​លើក​ឡើង​អំពី “​ការ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ ដោយ​សេចក្តី​ជំនឿ” និង “​ការ​នឿយ​ហត់ ដែល​ធ្វើ​ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់” ព្រម​ទាំង “​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ ដោយ​សេចក្តី​សង្ឃឹម​យ៉ាង​មាំមួន ដល់​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ”(១ថែស្សាឡូនិច ១:៣)។ ទោះ​ពួក​គេ​បាន​ជួប​ការ​ប្រឆាំង​ដ៏សាហាវ​ក៏​ដោយ ក៏​ពួក​គេ​នៅ​តែ​បោះ​បង់​ចោល​ផ្លូវ​ចាស់​របស់​ពួក​គេ “ដើម្បី​គោរព​ប្រតិ​បត្តិ​ដល់​ព្រះ ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​នោះ​វិញ ហើយ​ឲ្យ​បាន​ចាំ​ព្រះរាជបុត្រា​ព្រះ ទ្រង់​យាង​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌”(ខ.៩-១០)។

អ្នក​ជឿ​ជំនាន់​ដើម​ទាំង​នេះ មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ និង​ចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ពួក​គេ…

សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ

នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​កុមារ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា សំបុត្រ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ អ្នក​ស្រី​គ្លេនីស នេលីស(Glenys Nellist) បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កុមារ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រកប​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដោយ​ផ្ទាល់​ៗ​ខ្លួន ឲ្យ​បាន​ជិត​ស្និទ្ធ។ សៀវភៅ​កុមារ​ទំាង​នេះ មាន​ភ្ជាប់​សំបុត្រ​មួយ​ច្បាប់​មក​ពី​ព្រះ ដែល​ក្នុង​នោះ មាន​ចន្លោះ​ទទេរ សម្រាប់​ឲ្យ​ក្មេង​ៗ​សរសេរ​ឈ្មោះ​ខ្លួន​ឯង នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រឿង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​នីមួយ​ៗ។ ការ​យល់​អំពី​សេចក្តី​ពិត​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដោយ​ផ្ទាល់​ៗ​ខ្លួន គឺ​ពិត​ជា​មាន​សារៈ​សំខាន់​ណាស់ ព្រោះ​ការ​នេះ​បាន​ជួយ​អ្នក​អាន​វ័យ​ក្មេង​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​ដឹង​ថា ព្រះ​គម្ពីរមិន​គ្រាន់​តែ​ជា​សៀវភៅ​រឿង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ សៀវភៅ​នេះ​បាន​បង្រៀន​ពួក​គេ​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ពួក​គេ ហើយ​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​ព្រះ​គម្ពីរ មក​កាន់​កូន​ទាំង​ឡាយ ដែល​ទ្រង់​បាន​ស្រឡាញ់យ៉ាង​ខ្លាំង។

ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​សៀវភៅ​នេះ​សម្រាប់​ក្មួយ​ប្រុស​ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​សរសេរ​ឈ្មោះ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ទទេរ​ នៅ​ក្នុង​ដើមដំបូង​នៃ​សំបុត្រ​មក​ពី​ព្រះ។ ក្មួយ​ប្រុស​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​សប្បាយ​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​ឈ្មោះ​គាត់ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​នោះ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​ស្រឡាញ់​គាត់​ដែរ។ យើង​ពិត​ជា​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់ ដែល​បាន​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ជា្រល​ជ្រៅ និង​ពេញ​លេញ​នៃ​ព្រះ​អាទិករ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​យើង​រាល់​គ្នា។

ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​មក​ពួក​អ៊ីស្រាអែល តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ​ ទ្រង់​ក៏​បាន​ឲ្យ​ពួក​គេ​គិត​អំពី​អ្វី​ដែល​មាន​នៅ​លើ​មេឃ។ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​បញ្ជាក់​ថា ទ្រង់​គ្រប់​គ្រង ហ្វូង​ផ្កាយ ដែល​ជា​ពល​បរិវា​(អេសាយ ៤០:២៦) ទ្រង់​បាន​កំណត់​តម្លៃ​របស់​ផ្កាយ​រាល់​តួ ហើយ​ដឹក​នំា​ពួក​វា​នីមួយ​ៗ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​។ ទ្រង់​បាន​ធានា​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ថា ទ្រង់​នឹង​មិន​ភ្លេច ឬ​បាត់​បង់​ដួង​ផ្កាយ​ណា​មួយ ឬ​ភ្លេច​កូន​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​ណា​មួយ​របស់​ទ្រង់ ដែល​ទ្រង់​បាន​សូន​ឲ្យ​ចេញ​ជា​រូប​រាង ដោយ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរនោះឡើយ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​អប​អរ​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​ដ៏​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ​ដែលមាន​ចែង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ យើង​អាច​សរសេរ​ឈ្មោះ​របស់​យើង​នៅ​ក្នុង​នោះ​ផង​ដែរ។…

តួឯកទីមួយ ក្នុងជីវិតអ្នក

ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឮ​គេ​និយាយ​ថា មាន​សិស្ស​ម្នាក់​បាន​ទៅ​រៀន​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល នៅ​សាលា​ព្រះ​គម្ពីរ​ដ៏​ល្បីល្បាញ​មួយ។ សិស្ស​នោះ​ជា​យុវជន​ម្នាក់ ដែល​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ជ្រុល​បន្តិច ពេល​ដែល​គាត់​ឡើង​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល ដោយ​វោហា​ស័ព្ទ និង​ចិត្ត​ដែល​ឆេះ​ឆួល។ គាត់​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​កន្លែង​អង្គុយ​វិញ ដោយ​ការ​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ខ្លួន​ឯង ហើយ​លោក​សាស្ត្រា​ចារ្យ​ក៏​បាន​ស្ងប់​ស្ងាត់​មួយ​សន្ទុះ មុន​នឹង​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ការ​អធិប្បាយ​របស់​គាត់។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “នេះ​ ជា​ការ​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល​ដ៏​មាន​អំណាច។ វា​មាន​ការ​រៀប​ចាំ​បាន​ល្អ ហើយ​ក៏​មាន​ភាព​រលូន​ផង។ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​បញ្ហាតែ​មួយ​ទេ គឺ​ប្រយោគ​នីមួយ​ៗ​ មិន​បាន​និយាយ​អំពី​ព្រះ​អង្គ​ទាល់​តែ​សោះ”។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​សាស្ត្រា​ចារ្យ​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​បញ្ហា​ដែល​យើង​រាល់​គ្នា​មាន នៅ​ពេល​ខ្លះ គឺ​យើង​និយាយ ដោយ​ហាក់​ដូច​ជា​គិត​ថា ខ្លួន​យើង​ជា​តួ​ឯក​ទី​មួយ​(ដោយ​សង្កត់​ធ្ងន់​ទៅ​លើ​ការ​អ្វី ដែល​យើង​ធ្វើ និង​អ្វី​ដែលយើង​និយាយ) តែ​តាម​ពិត គឺ​ព្រះ​ទេ​ដែល​ជា​តួ​ឯក​ទី​មួយ ក្នុង​ជីវិត​យើង។ យើង​ច្រើន​តែ​សារភាព​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ “គ្រប់​គ្រង​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់” ប៉ុន្តែ យើង​ច្រើន​តែ​ប្រព្រឹត្ត ដោយ​ហាក់​ដូច​ជា​គិត​ថា លទ្ធ​ផល​ទាំង​អស់ សុទ្ធ​តែ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​យើង។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា​ ព្រះ​ទ្រង់​គឺ​ជា​ប្រធាន​បទ​ដ៏​ពិត នៃ​ជីវិត​របស់​យើង ពោល​គឺ​ទ្រង់​ជា​កម្លាំង​ពិត​ប្រាកដ។ សូម្បី​តែ​ជំនឿ​របស់​យើង ក៏​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង “ក្នុង​ព្រះ​នាម​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ” គឺ​ក្នុង​អំណាច​របស់​ទ្រង់​(ទំនុក​ដំកើង ១១៨:១០-១១)។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​សង្រ្គោះ​កើត​មាន​ឡើង។ ទ្រង់​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង។ ទ្រង់​បំពេញ​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​របស់​យើង។ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​នូវ​ការ​ដ៏​សំខាន់​នេះ(ខ.២៣)។

ដូច​នេះ សម្ពាធ​ក៏​លែង​មាន​ទៀត។​ យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ការ​ប្រៀប​ធៀប ឬ​ធ្វើការ​ដោយ​បង្ខំ ឬ​បន្ថែមការ​ថប់​បារម្ភ​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​ទ្រង់​គ្រប់​គ្រង​លើ​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ហើយ។…

អំពីអង្គការនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

ក្នុង ​ឆ្នាំ ១៩៣៨ ព័ន្ធ​កិច្ច​រ​បស់​យើ​ង​ខ្ញុំ បាន​ចាប់​ផ្តើ​ម ដោយ​មាន​តែ​ក​ម្មវិ​ធីវិ​ទ្យុប៉ុ​ណ្ណោះ ដែល​មានចំ​ណ​ង​ជើ​ង​ថា ថ្នាក់​​ព្រះ​គម្ពីរ​ក្រុង​ដេត្រយ (Detroit Bible Class)។ ចាប់​តាំង​​ពីពេ​លនោះម​ក ​ចំនួន​អ្នក​ស្តាប់ក​ម្មវិ​ធី​វិទ្យុ​រ​បស់យើង ក៏​មាន​ការ​កើ​ន​ឡើង ចាប់​ពី​ក្រុម​ដ៏​តូច នៃអ្ន​កស្តា​ប់​វិទ្យុ​ដោយ​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ ក្លាយ​ទៅ​ជាមាន​​អ្នក​ស្តាប់​រាប់​​លាននាក់ នៅជុំ​វិ​ញ​ពិ​ភ​ពលោ​ក ដែល​ប្រើ​ប្រាប់​ធ​នធា​ន ដែ​លយើ​ង​ខ្ញុំ​បា​នផ​លិ​ត ដោយ​ផ្អែ​ក​ទៅ​លើព្រះ​គ​ម្ពីរ។

ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោ​យ​មក ឈ្មោះព័​ន្ធ​កិច្ច​រ​បស់​យើង​​ខ្ញុំក៏​មា​ន​ការ​ផ្លា​ស់​ប្តូ​រ ដើម្បី​ឲ្យ​គេកា​ន់​តែ​ងា​យ​ស្រួល​ស្គា​ល់ធនធាន​ជា​ច្រើ​ន​ប្រ​ភេទ ដែល​យើង​ខ្ញុំ​បា​ន​ផ្តល់​ឲ្យ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ មនុ​ស្ស​ភាគ​ច្រើ​ន​ដឹ​ង​ថា យើង​ខ្ញុំ​ជា​នរណា ដោយ​សារ សៀវ​ភៅ​នំម៉ា​ណាប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ ​ដែលជា​សៀ​វភៅ​ស​ម្រាប់ប្រ​កប​ជា​មួ​យព្រះ​​បន្ទូល​ជា​ប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ។ ដូច​នេះ យើង​ខ្ញុំ​ក៏បា​ន​ប្តូរ​ឈ្មោះ​ព័ន្ធ​កិច្ច​ទៅ​ជា​ អង្គការ​នំ​ម៉ាណា​ប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យ​គេ​កា​ន់​តែងា​យ​ស្រួ​ល​ដឹង​ថា​ តើយើ​ងខ្ញុំ​ជា​ន​រណា។ ទោះ​បី​ជាឈ្មោះ​ព័​ន្ធ​កិច្ច​រប​ស់​យើ​ងបា​ន​ផ្លា​ស់ប្តូ​រ​មែ​នក៏​ដោ​យ ​ក៏​យើ​ងខ្ញុំ​នៅ​​តែ​​ផ្តោ​ត​ទៅ​លើ​កិ​ច្ច​ការ​​ដដែល គឺ​ផ្តោ​តទៅ​លើ​កា​រ​ឈោង​ចា​ប់​ម​នុស្ស នៅ​ទូ​ទាំ​ងពិ​ភ​ព​លោក​ ដោយ​ព្រះ​រា​ជ​សា​រ​នៃ​សេច​ក្តី​ស្រ​ឡា​ញ់របស់​ព្រះ។​

អង្គ​ការ​យើ​ង​ ខ្ញុំ ជា​​អង្គកា​រអ​ន្ត​រនិ​កា​យ និង​មិន​រក​ប្រាក់ចំ​ណេញ ដែល​មាន​បុ​គ្គ​លិក និង​អ្នក​ស្ម័​គ្រចិ​ត្ត កំពុង​បម្រើការនៅ​​ក្នុង​កា​រិ​យ៉ាល័យ​ជា​ង​៣​៥ក​ន្លែង ដោយ​ធ្វើ​កា​រ​រួម​គ្នា​ ដើម្បីចែ​ក​ចា​យស​ម្ភារៈ​ជាង​៦​០​លា​ន ​នៅក្នុ​​ង​១៥០ប្រទេស។ ទោះ​បី​ជា​សម្ភារៈ​រប​ស់​​យើង​ខ្ញុំ​ ជា​​​​កា​រ​ផ្សា​យ​តា​មវិ​ទ្យុ ឬទូរទស្សន៍ ជា DVD សម្លេង សៀវ​ភៅ app សម្រាប់ឧប​ករណ៍…

ចក្ខុវិស័យ

ចក្ខុវិស័យ​រប​ស់​យើង​ខ្ញុំ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​មនុស្ស នៅ​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​មាន​ទំនាក់​ទំន​ងផ្ទាល់​ខ្លួន​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ ដោយ​ការ​លូត​លាស់ ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ទ្រង់ ហើយ​បម្រើ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុ​ង​មហា​គ្រួ​សាររបស់​ទ្រង់ នៅ​តាម​តំបន់​នីមួយ​ៗ ។​

បេសកកម្ម

ការងារ​បេសក​កម្ម​របស់​យើង​ខ្ញុំ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​មាន​ឱកាស​ទទួល និង​មាន​ការ​យល់​ដឹង​អំពីប្រាជ្ញា​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ ។​