នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

ស្នាព្រះហស្តសម្រាប់អ្នក

ជីដូន​របស់​ខ្ញុំ​ជា​ជាង​កាត់​ដេរ​ដ៏​ស្ទាត់​ជំនាញ ដែល​បាន​ឈ្នះ​ការ​ប្រកួត នៅ​ក្នុង​ស្រុក​កំណើត​របស់​គាត់ នៅ​រដ្ឋ​តិច​សាស់។ ពេញ​មួយ​ជីវិត​គាត់ គាត់​បាន​អប​អរ​ឱកាស ឬ​ព្រឹត្តិការ​ពិសេស​ៗ ដោយ​ប្រើ​អំណោយ​ទាន​កាត់​ដេរ​ដោយ​ផ្ទាល់​ដៃ។ ឧទាហរណ៍ គាត់​បាន​ចាក់​អាវ​រងា​ពណ៌​ឈាម​ជ្រូក ធ្វើ​ជា​អំណោយ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​វិទ្យាល័យ។ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ដេរ​ភួយ​ពណ៌​បៃតង​ខ្ចី សម្រាប់​ថ្ងៃ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​ខ្ញុំ។ ពេល​ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ជាយ​អាវ និង​ភួយ​ទាំង​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ហត្ថលេខា​របស់​គាត់ ដែល​បាន​សរសេរ​ថា “ផលិត​ដោយ​ជីដូន​របស់​អ្នក”។ ពាក្យ​ដែល​គាត់​បាន​ប៉ាក់​ពី​លើ​ក្រណាត់​ទាំង​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​បង្ហាញ​ក្តី​ជំនឿ​របស់​គាត់​ផង​ដែរ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ ដោយ​បញ្ជាក់​អំ​ពី​គោល​បំណង​នៃ​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ពួក​គេ​គឺ​ជា “ស្នា​ដៃ ដែល​ទ្រង់​បង្កើត​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទយេស៊ូវ​សំរាប់​ការ​ល្អ ដែល​ព្រះ​បាន​រៀបចំ​ជា​មុន ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​តាម”(២:១០)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ពាក្យ “ស្នាដៃ” គឺមាន​ន័យ​ថា ស្នា​ដៃ​សីល្បៈ ឬ​ស្នា​ដៃ​ឯក។ បន្ទាប់​មក សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ពិពណ៌​នា​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​យើង ឲ្យធ្វើ​ជា​ស្នា​ព្រះហស្ត​ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ការ​ល្អ ឬ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ទ្រង់ ក្នុង​លោកិយ​នេះ។ យើង​មិន​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ​ខ្លួន​ឯង ដោយ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​ព្រះ​បាន​បង្កើត​យើង​មក ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់ នោះ​ទ្រង់​ក៏​អាច​ប្រើ​យើង ដើម្បី​នាំ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ទ្រង់​ផង​ដែរ។​

ជី​ដូន​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឈ្ងោក​ទៅ​រក​ម្ជុល​របស់​គាត់ ដើម្បី​ដេរអាវ និង​ភួយ ដើម្បី​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គាត់​មានចំពោះ​ខ្ញុំ​ និង​បង្ហាញ​ចិត្ត​ដែល​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​គោល​បំណង​នៃ​ជីវិត នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ។…

ពីការទួញយំ ក្លាយជាការថ្វាយបង្គំ

អ្នក​ស្រី​គីម​ចាប់​ផ្តើម​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ជម្ងឺ​មហា​រីក​ដោះ ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១៣។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ព្យាបាល​របស់​គាត់​បាន​បញ្ចប់ បាន​រយៈ​ពេល​៤​ថ្ងៃ វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ថា គាត់​មាន​ជម្ងឺ​សួត​ដែល​កំពុង​តែ​រីក​រាល​ដាល ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា គាត់​អាច​រស់​នៅ​បាន​តែ​៣​ទៅ​៥​ឆ្នាំ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ។ គាត់​ក៏​បាន​សោក​សង្រេង ដោយ​អធិស្ឋាន​ទាំង​ខ្សឹក​ខ្សួល ខណៈពេល​ដែល​គាត់​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អារម្មណ៍​របស់​គាត់ នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ដំបូង។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បានជួប​អ្នក​ស្រី​គីម នៅ​ឆ្នាំ​២០១៥ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គាត់​បាន​ថ្វាយ​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​គាត់ ដាច់​ដល់​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​បានបង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ក្តី​អំណរ និង​សន្តិ​ភាព ដែល​គាត់​មាន​ក្នុង​ចិត្ត។ ទោះ​នៅ​ថ្ងៃ​ខ្លះ គាត់​នៅ​តែ​មាន​ការ​ពិបាក ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បន្ត​កែ​ប្រែ​ទុក្ខ​លំបាក​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​រីក​រៃ ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ទីបន្ទាល់​ដ៏​ថ្លៃ​ថា្ល នៃ​ការ​សរសើរ​ដំកើង ពេញ​ដោយ​សង្ឃឹម ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ។

សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ​ដ៏​ពិបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ អាច​កែ​ប្រែ​ការ​ទួញ​យំ​របស់​យើង ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ការ​លោត​រាំ។ ទោះ​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​របស់​ទ្រង់ មិន​តែង​តែ​ដូច​អ្វី​ដែល​យើង​សង្ឃឹម​ចង់​បាន​ក្តី ​ក៏​យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​ថា ផ្លូវ​របស់​ទ្រង់​តែង​តែ​ល្អ​ជា​និច្ច(ទំនុកដំកើត ៣០:១-៣)។ ទោះ​ដំណើរ​ជីវិត​យើង​បានប្រឡាក់​ទៅ​ដោយ​ទឹក​ភ្នែក​យ៉ាង​ណា​ក្តី ក៏​យើង​នៅ​តែ​មាន​ហេតុ​ផល​ជា​ច្រើន​រាប់​មិន​អស់ ដើម្បី​នឹង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៤)។ យើង​អាច​អរ​សប្បាយ​ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ខណៈ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ជួយ​ឲ្យ​ជំនឿ​យើង​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​(ខ.៥-៧)។ យើង​អាច​ស្រែក​រក​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ទ្រង់​(ខ.៨-១០) ដោយ​អបអរ​ចំពោះ​សេចក្តី​សង្ឃឹម ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន ដល់​អ្នក​ថ្វាយ​បង្គំ​ជា​ច្រើន​ដែល​ទួញ​យំ។ មាន​តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទេ ដែល​អាច​កែ​ប្រែ​ទំនួញ​នៃ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ក្តី​អំណរ​ដ៏​រស់​រវើក ដែល​មិន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​កាលៈ​ទេសៈ(ខ.១១-១២)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​នៃ​យើង​ដែល​ប្រកប​ដោយ​សេចក្តី​មេត្តា កម្សាន្ត​ចិត្ត​យើង ពេល​ដែល​យើង​មាន​ទុក្ខ​ព្រួយ ទ្រង់​ក៏​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​យើង ដោយ​សន្តិ​ភាព ហើយ​ប្រទាន​កម្លាំង ឲ្យ​យើង​អាច​ចែក​រំលែក​សេចក្តី​អាណឹត ទៅ​ដល់​អ្នក​ដទៃ…

កេរដំណែលនៃសេចក្តីជំនឿ

ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​ស្រី​ម៉ាដេលីន ហារេត អរ ជែកសិន វីលាម(Madeline Harriet Orr Jackson Williams) ជាឈ្មោះ​ដ៏​វែង តែ​មិន​វែង​ដូច​អាយុ​របស់​គាត់​ទេ។ គាត់​បាន​រស់​ដល់​អាយុ​១០១​ឆ្នាំ ដោយ​មាន​ស្វាមី​ពីរ​នាក់ ដែល​បាន​ស្លាប់​មុន​គាត់។ ស្វាមី​គាត់​សុទ្ធ​តែ​ជា​គ្រូ​អធិប្បាយ។ អ្នក​ស្រី​ម៉ាដេលីន គឺ​ជា​យាយ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​យើង​បាន​ហៅ​គាត់​ថា ម៉ាំម៉ា(Momma)។ ខ្ញុំ និង​បង​ប្អូន​របស់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ស្គាល់​គាត់​ឲ្យ​បាន​ជិត​ដិត ព្រោះ​យើង​បាន​រស់​នៅ ក្នុង​ផ្ទះ​គាត់ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ស្វាមី​ទីពីរ​របស់​គាត់ បាន​លាចាក​លោក​ចោល​គាត់។ ក្រោយ​មក យើង​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ ចម្ងាយ​ប្រហែល​៧០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​គាត់។ យាយ​របស់​យើង គឺ​ជា​ស្រ្តី​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ច្រៀង​បទ​ទំនុក​ដំកើង សូត្រ​ខគម្ពីរ និង​លេង​ព្យាណូ ហើយ​គាត់​ក៏​កោត​ខ្លាច​ព្រះ​ផង​ដែរ។ ខ្ញុំ​និង​បង​ប្អូន​ខ្ញុំ​មាន​ការ​នឹក​ចាំ​អំពី​គាត់​ ដោយ​សារជំនឿ​របស់​គាត់។

តាម​បទ​គម្ពីរ ២ធីម៉ូថេ ១:៣-៧ អ្នក​ស្រី​ឡូអ៊ីស ដែល​ជា​ជីដូន​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ និង​អ្នក​ស្រីយូនិច ដែល​ជា​ម្តាយ​របស់​គាត់​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​យ៉ាង​ខ្លាំង មក​លើ​ជីវិត​គាត់។ ការ​រស់​នៅ និង​ការ​បង្រៀន​របស់​ពួក​គេ បាន​ចាក់​ឬស​ចូល​ក្នុងដី​ដ៏​មាន​ជីជាតិ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ(ខ.៥ ២ធីម៉ូថេ ៣:១៤-១៦) ហើយ​ទី​បំផុត សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​បាន​រីក​ឡើង នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​អប់​រំ​គាត់ ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ធ្វើ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ទំនាក់​ទំនង ដែល​គាត់​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ តែ​ក៏​ជា​កត្តា​ដ៏​សំខាន់ ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ដ៏​មាន​ប្រយោជន៍ នៅ​ក្នុង​ការ​ងារ​បម្រើ​ព្រះ(១:៦-៧)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក៏​ដូច​ជា​នៅ​សម័យ​លោក​ធីម៉ូថេ…

អំពីអង្គការនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

ក្នុង ​ឆ្នាំ ១៩៣៨ ព័ន្ធ​កិច្ច​រ​បស់​យើ​ង​ខ្ញុំ បាន​ចាប់​ផ្តើ​ម ដោយ​មាន​តែ​ក​ម្មវិ​ធីវិ​ទ្យុប៉ុ​ណ្ណោះ ដែល​មានចំ​ណ​ង​ជើ​ង​ថា ថ្នាក់​​ព្រះ​គម្ពីរ​ក្រុង​ដេត្រយ (Detroit Bible Class)។ ចាប់​តាំង​​ពីពេ​លនោះម​ក ​ចំនួន​អ្នក​ស្តាប់ក​ម្មវិ​ធី​វិទ្យុ​រ​បស់យើង ក៏​មាន​ការ​កើ​ន​ឡើង ចាប់​ពី​ក្រុម​ដ៏​តូច នៃអ្ន​កស្តា​ប់​វិទ្យុ​ដោយ​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ ក្លាយ​ទៅ​ជាមាន​​អ្នក​ស្តាប់​រាប់​​លាននាក់ នៅជុំ​វិ​ញ​ពិ​ភ​ពលោ​ក ដែល​ប្រើ​ប្រាប់​ធ​នធា​ន ដែ​លយើ​ង​ខ្ញុំ​បា​នផ​លិ​ត ដោយ​ផ្អែ​ក​ទៅ​លើព្រះ​គ​ម្ពីរ។

ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោ​យ​មក ឈ្មោះព័​ន្ធ​កិច្ច​រ​បស់​យើង​​ខ្ញុំក៏​មា​ន​ការ​ផ្លា​ស់​ប្តូ​រ ដើម្បី​ឲ្យ​គេកា​ន់​តែ​ងា​យ​ស្រួល​ស្គា​ល់ធនធាន​ជា​ច្រើ​ន​ប្រ​ភេទ ដែល​យើង​ខ្ញុំ​បា​ន​ផ្តល់​ឲ្យ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ មនុ​ស្ស​ភាគ​ច្រើ​ន​ដឹ​ង​ថា យើង​ខ្ញុំ​ជា​នរណា ដោយ​សារ សៀវ​ភៅ​នំម៉ា​ណាប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ ​ដែលជា​សៀ​វភៅ​ស​ម្រាប់ប្រ​កប​ជា​មួ​យព្រះ​​បន្ទូល​ជា​ប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ។ ដូច​នេះ យើង​ខ្ញុំ​ក៏បា​ន​ប្តូរ​ឈ្មោះ​ព័ន្ធ​កិច្ច​ទៅ​ជា​ អង្គការ​នំ​ម៉ាណា​ប្រ​ចាំ​ថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យ​គេ​កា​ន់​តែងា​យ​ស្រួ​ល​ដឹង​ថា​ តើយើ​ងខ្ញុំ​ជា​ន​រណា។ ទោះ​បី​ជាឈ្មោះ​ព័​ន្ធ​កិច្ច​រប​ស់​យើ​ងបា​ន​ផ្លា​ស់ប្តូ​រ​មែ​នក៏​ដោ​យ ​ក៏​យើ​ងខ្ញុំ​នៅ​​តែ​​ផ្តោ​ត​ទៅ​លើ​កិ​ច្ច​ការ​​ដដែល គឺ​ផ្តោ​តទៅ​លើ​កា​រ​ឈោង​ចា​ប់​ម​នុស្ស នៅ​ទូ​ទាំ​ងពិ​ភ​ព​លោក​ ដោយ​ព្រះ​រា​ជ​សា​រ​នៃ​សេច​ក្តី​ស្រ​ឡា​ញ់របស់​ព្រះ។​

អង្គ​ការ​យើ​ង​ ខ្ញុំ ជា​​អង្គកា​រអ​ន្ត​រនិ​កា​យ និង​មិន​រក​ប្រាក់ចំ​ណេញ ដែល​មាន​បុ​គ្គ​លិក និង​អ្នក​ស្ម័​គ្រចិ​ត្ត កំពុង​បម្រើការនៅ​​ក្នុង​កា​រិ​យ៉ាល័យ​ជា​ង​៣​៥ក​ន្លែង ដោយ​ធ្វើ​កា​រ​រួម​គ្នា​ ដើម្បីចែ​ក​ចា​យស​ម្ភារៈ​ជាង​៦​០​លា​ន ​នៅក្នុ​​ង​១៥០ប្រទេស។ ទោះ​បី​ជា​សម្ភារៈ​រប​ស់​​យើង​ខ្ញុំ​ ជា​​​​កា​រ​ផ្សា​យ​តា​មវិ​ទ្យុ ឬទូរទស្សន៍ ជា DVD សម្លេង សៀវ​ភៅ app សម្រាប់ឧប​ករណ៍…

ទស្សនៈ

ទស្សនៈ​រប​ស់​យើង​ខ្ញុំ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​មនុស្ស នៅ​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍​មាន​ទំនាក់​ទំន​ងផ្ទាល់​ខ្លួន​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ ដោយ​ការ​លូត​លាស់ ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ទ្រង់ ហើយ​បម្រើ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុ​ង​មហា​គ្រួ​សាររបស់​ទ្រង់ នៅ​តាម​តំបន់​នីមួយ​ៗ ។​

បេសកកម្ម

ការងារ​បេសក​កម្ម​របស់​យើង​ខ្ញុំ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​មាន​ឱកាស​ទទួល និង​មាន​ការ​យល់​ដឹង​អំពីប្រាជ្ញា​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ ។​