តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Cindy Hess Kasper

លើសពីអ្នកជិតខាង

កាល​ពី​រដូវ​ក្តៅ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៧ ខ្យល់​ព្យុះ​ហាវេយ បាន​នាំ​មក​នូវ​វិនាស​កម្ម ដល់​ជីវិត​មនុស្ស និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ជា​ច្រើនសន្ធឹក នៅ​តំបន់​ឆ្នេរ​ឈូង​សមុទ្រ​នៃ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក។ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ជួយ​ផ្គត់​ផ្គង់​អាហារ ទឹក សំលៀក​បំពាក់ និង​ជំរក ដល់​ជន​រង​គ្រោះ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​តម្រូវ​ការ​ជា​បន្ទាន់។​

ម្ចាស់​ហាង​ព្យាណូ នៅ​រដ្ឋ​ម៉ារីលែន​បាន​ទទួល​ការ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត ឲ្យ​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង បន្ថែម​ពី​លើ​នេះ​ទៀត។​ គាត់​បាន​គិត ​អំពី​លទ្ធ​ភាព​ដែល​តន្រ្តី​អាច​នាំ​មក​នូវ​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​ដ៏​ពិសេស និង​ភាព​ប្រក្រតី​ឡើង​វិញ ដល់​អ្នក​ដែល​បាន​បាត់​បង់​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់។​ ដូច​នេះ គាត់​និង​បុគ្គលិក​របស់​គាត់ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ជួស​ជុល​ព្យាណូ​ដែល​គេ​បាន​ប្រើ​ហើយ ហើយ​ក៏បាន​រក​មើល កន្លែង​ណា​ដែល​មាន​ត្រូវ​ការ​ខ្លាំង​ជាង​គេ។ នៅ​រដូវ​ផ្កា​រីក​ឆ្នាំ​នោះ លោក​ឌីន ក្រាមើ(Dean Kramer) និង​អ្នក​ស្រី​ឡូស(Lois) ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ តាម​ផ្លូវ​គោក ទៅ​ក្រុង​យូស្តុន រដ្ឋ​តិច​សាស់ ដោយបើក​បរ​ឡាន​ដឹក​ព្យាណូ​បី​គ្រឿង យក​ទៅ​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ ព្រះ​វិហារ និង​សាលា​រៀន នៅ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​បាន​ទទួល​រងការ​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​នោះ។

ជួន​កាល យើង​សន្និ​ដ្ឋាន​ថា អ្នក​ជិត​ខាង គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​យើង ឬុ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់ គឺ​ជា​នរណា​ម្នាក់ដែល​យើង​ស្គាល់។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​លូកា ជំពូក​១០ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​អំពី​រឿង​ប្រៀប​ប្រដូច អំពី​សាសន៍​សាំម៉ារី​ចិត្ត​ល្អ ដើម្បី​បង្រៀន​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​យើង​មាន​សម្រាប់​អ្នក​ជិត​ខាង​យើង មិន​គួរ​មាន​រនាំង​អ្វី​មក​រារាំង​ឡើយ។​ បុរស​សាសន៍​សាំម៉ារី​នោះ បាន​យក​អសា​ជន​រង​គ្រោះ​ដែល​គាត់​មិន​ដែល​ស្គាល់ ទោះ​អ្នក​នោះ​ជា​ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​តាម​ធម្មតា ជន​ជាតិ​យូដា​មិន​រាប់​រក​សាសន៍​សាំម៉ារី​ឡើយ​(ខ.២៥-៣៧)។

ពេល​ដែល​គេ​សួរ​លោក​ឌីន…

ការគេចចេញពីសម្លេងរំខាន

កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន នាយក​នៃ​មហា​វិទ្យាល័យ​មួយ បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​និស្សិត​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​ចូល​រួម​ជា​មួយ​គាត់ នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ពេល​ល្ងាច​មួយ ដែល​តម្រូវ​ឲ្យ​បិទ​គ្រឿង​អេឡិច​ត្រូនិច​ចោល​។ ទោះ​បី​ជា​សិស្ស​ទាំង​ឡាយ​បាន​យល់​ព្រម​ចូល​រួម​ក៏​ដោយ ក៏​ពួក​គេ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដោយ​មិន​ចង់​ទុក​ទូរស័ព្ទ​ចោល ដើម្បី​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ។​ នៅ​ក្នុង​ម៉ោង​បន្ទាប់ ពួក​គេ​ក៏​បាន​អង្គុយ​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ថ្វាយ​បង្គំ ដោយ​តន្រ្តី និង​ការ​អធិស្ឋាន។ ក្រោយ​មក អ្នក​ចូល​រួម​ម្នាក់​បាន​រៀប​រាប់​ថា បទ​ពិសោធន៍​ដែល​គាត់​ទទួល​បាន​នៅ​ពេល​នោះ “គឺ​ជា​ឱកាស​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ពួក​គេ​បាន​សម្រួល​អារម្មណ៍ នៅ​កន្លែង​នោះ… ដោយ​មិន​បាន​ឮ​សម្លេង​រំខាន”។

ជួន​កាល យើង​ពិបាក​នឹង​គេច​ចេញ​ពី​សម្លេង​រំខាន។ សម្លេង​រំខាន​មក​ពី​ខាង​ក្រៅ និង​នៅ​ខាង​ក្នុង​យើង អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ពិបាក​នឹង​រក​ស្តាប់​អ្វី​ឲ្យ​យល់។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ស្វែង​រក​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់ យើង​អាច​យល់ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​ឈប់​បង្អង់ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​(ទំនុកដំកើង ៤៦:១០)។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ១​ពង្សាវតាក្សត្រ ជំពូក ១៩ យើង​ឃើញ​ថា ពេល​ដែល​ហោរា​អេលីយ៉ា​ស្វែង​រក​ព្រះ​អម្ចាស់ គាត់​មិន​បាន​រក​ឃើញ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​សម្លេង​រំខាន​នៃ​ខ្យល់​បក់ កក្រើក​ដី ខ្យល់​ព្យុះ ឬ​ភ្លើង​ឆេះ​ឡើយ(ខ.៩-១៣)។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ លោក​អេលីយ៉ា​បាន​រក​ឃើញទ្រង់ នៅ​ក្នុង​សម្លេង​ខ្សិប​ដ៏​ស្រទន់​របស់​ទ្រង់(ខ.១២)។

សម្លេង​រំខាន​កើត​មាន​ជា​ធម្មតា នៅ​ក្នុង​ពិធី​ជួប​ជុំ​។ ពេល​ដែល​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្តិ​ជួប​ជុំ​គ្នា ជា​ពេល​ដែល​មាន​ការ​សន្ទនា​ដ៏​រស់​រវើក ការ​ញាំ​អាហារ​ដ៏​ឆ្ងាញ់​ពិសារ សំណើច​ដ៏​អ៊ូអរ និង​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​បើក​ចិត្ត​របស់​យើង ដោយ​ភាព​ស្ងៀម​ស្ងាត់ យើង​នឹង​បាន​ដឹង​ថា ការ​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​ព្រះ​មាន​ភាព​ផ្អែម​ល្ហែម​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត។…

ការថ្វាយការសរសើរ

កាល​ពី​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៦០ មាន​ផ្ទាំង​គំនូរ​ចម្លែក​ៗ​មួយ​ចំនួន ដែល​ក្នុង​នោះ គេ​បាន​គូរ​រូប​មនុស្ស ឬ​សត្វ ដែល​មាន​ភ្នែក​ធំ​ៗ និង​កំសត់។  ផ្ទាំង​គំនូរ​ប្រភេទ​នេះ​ក៏​បាន​មាន​ប្រជា​ប្រិយ​ភាព នៅ​សម័យ​នោះ។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​ចាត់​ទុក​ផ្ទំាង​គំនូរ​ទាំង​នោះ ជា​ស្នាដៃ​សិល្បៈ​ដែល​បង្ហាញ​ពី​អារម្មណ៍ ឬ​មាន​ភាព​មិន​សមរម្យ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​បាន​ចូល​ចិត្ត​ផ្ទាំង​គំនូរ​ទាំង​នោះ។ អ្នក​ស្រី​ម៉ាហ្ការែត ឃីន(Margaret Keane) គឺ​ជា​អ្នក​គូររូប​ទាំង​នោះ ហើយ​ស្វាមី​គាត់​បាន​ជួយ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ស្នា​ដៃ​របស់​គាត់ ហើយ​ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូរ​នេះ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ច្រើន​គួរ​សម។ ប៉ុន្តែ គេ​មិន​បាន​ឃើញ​ហត្ថលេខា​របស់​អ្នក​ស្រី​ម៉ាហ្ការែត ដែល​ជា​វិចិត្រករ នៅ​លើ​ផ្ទាំង​គំនូរ​ទាំង​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅវិញ ស្វាមី​របស់​គាត់​បែរ​ជា​បាន​បង្ហាញ​ប្រាប់​គេ​ថា ផ្ទាំង​គំនូរ​ទាំង​នេះ​ជា​ស្នាដៃ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​វិញ។ ដោយសារ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច អ្នក​ស្រី​ម៉ាហ្ការែត​ក៏​បាន​បន្ត​នៅ​ស្ងៀម មិន​ហ៊ាន​បក​អាក្រាត​អំពី​ការ​ក្លែង​បន្លំ​នេះ អស់​រយៈ​ពេល​២០​ឆ្នាំ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ជីវិត​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​បញ្ចប់។ នៅ​ពេល​នោះ តុលាការ​ក៏​បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ទាំង​ពីរ គូរ​រូប​ដ៏ល្បី​ល្បាញ​នោះ​ឡើង​វិញ នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​កាត់​ក្តី​តែ​ម្តង ដើម្បី​ឲ្យ​ដឹង​ថា នរណា​ជា​ម្ចាស់​ស្នាដៃ​សិល្បៈ​នោះ​ពិត​ប្រាកដ។

គេ​ក៏​បាន​ដឹង​ច្បាស់ អំពី​អំពើ​បោក​ប្រាស់​របស់​បុរស​នោះ  ប៉ុន្តែ ក្នុង​នាម​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ ពេល​ខ្លះ យើង​ក៏ប្រហែល​ជា​លើក​សរសើរ​ខ្លួន​ឯង សម្រាប់​អំណោយ​ទាន ដែល​យើង​មាន ជំនាញ​ផ្នែក​ដឹក​នាំ ដែល​យើង​បាន​បង្ហាញ​ចេមក ឬ​អំពើ​សប្បុរស​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​សម្រាប់​អ្នក​ដទៃ​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ទាំង​អស់​នោះ អាច​កើត​មាន​ ដោយសារ​តែ​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ យេរេមា ៩ យើង​ឃើញ​ថា ហោរា​យេរេមា​បាន​ពោល​ទំនួញ អំពី​ការ​ដែល​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​ខ្វះ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន…

កន្លែងដ៏សុខសាន្តរបស់យើង

ខ្ញុំ​មាន​ការងារ​ដំបូង​បំផុត នៅ​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​អាហារ​រហ័ស។ នៅ​ពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​សៅរ៍ មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​នៅ​ក្នុង​ភោជនីដ្ឋាន​នោះ​មិន​ឃើញ​ទៅ​ណា ហើយ​ក៏​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ោង​ប៉ុន្មាន។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​មិន​ស្រួល។ ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ហៅ​ដំឡូង​ចៀន​មួយ​ចាន បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ហៅ​ភេស​ជ្ជះ​មួយ​កំប៉ុង ដូច​នេះ អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ភោជ្ជនីយ​ដ្ឋាន​ក៏​មិន​បាន​បណ្តេញ​គាត់​ទេ។ ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​មិន​រស់​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ភោជនីដ្ឋាន ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មិន​ហ៊ាន​ដើរ​ទៅ​ផ្ទះ​តែ​ម្នាក់​ឯង កាត់​តាម​កន្លែង​ចត​រថ​យន្ត ហើយ​កាត់​តាម​វាល​ខ្សាច់។ ទី​បំផុត ដល់​ពេល​ពាក់​កណ្តាល​អាធ្រាត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការិយ៉ាល័យ ដើម្បី​ទូរ​ស័ព្ទ។

ហើយ​ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ទូរស័ព្ទ ហើយ​ក៏​បាន​ងើប​ចេញ​ពី​ដំណេក​ដ៏​កក់​ក្តៅ​របស់​គាត់ ដោយ​គ្មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ។​ ៥​នាទី​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​មក​ដល់ ហើយ​ក៏​បាន​ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ។

កាល​នោះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា ប៉ា​ខ្ញុំ​នឹង​មក​ជួយ​ខ្ញុំ នៅ​ពេល​យប់​នោះ ហើយ​ការ​នេះ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ធានា ​ដែល​មាន​ចែង នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៩១។ ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ តែង​តែ​គង់​នៅជា​មួយ​យើង​ជា​និច្ច ដោយ​ការពារ និង​ថែរក្សា​យើង ពេល​ដែល​យើង​មាន​ការ​ច្របូក​ច្របល់ ឬ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ឬ​ក៏​មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត។

ទ្រង់​បាន​ប្រកាស​ថា ពេល​ដែល​ពួក​គេ​អំពាវ​រក​ទ្រង់ ទ្រង់​នឹង​ឆ្លើយ​តប(ទំនុកដំកើង ៩១:១៥)។ ទ្រង់​មិន​គ្រាន់​តែ​ជាកន្លែង ដែល​យើង​អាច​រត់​ទៅ​រក ដើម្បី​ទទួល​បាន​នូវ​ភាព​សុខ​សាន្ត​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ ទ្រង់ ជា ជម្រក​របស់​យើង(ខ.១)។ ទ្រង់​ជា​ថ្មដា​ដែល​យើង​អាច​យក​ជា​ទីពំនាក់​(ខ.២)។

ពេល​ដែល​យើង​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច គ្រោះ​ថ្នាក់ ឬ​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់ យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​លើ​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់ ដែល​បាន​សន្យា​ថា ពេល​យើង​ស្រែក​រក​ទ្រង់ ទ្រង់​នឹង​ឮ​យើង…

ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​នគរស្ថាន​សួគ៌

ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ខ្ញុំ​និង​បង​ប្អូន​ស្រី​ៗ​ទាំង​ពីរ​នាក់​របស់​ខ្ញុំ ចូល​ចិត្ត​អង្គុយ​ទន្ទឹម​គ្នា នៅ​លើ​ហិប​ធំ​មួយ របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ ដែល​ធ្វើ​ពី​ឈើ​សេដា។ ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​ទុក​អាវ​រងា​ធ្វើ​ពីរោម​ចៀម នៅ​ក្នុង​ហិប​នោះ ជា​មួយ​នឹង​គ្រឿង​ក្រណាត់ ដែល​ជី​ដូន​ខ្ញុំ​បាន​ប៉ាក់ ឬ​ចាក់​នឹង​អំបោះ។ គាត់​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​វត្ថុ​អ្វី​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ហិប​នោះ ហើយ​បាន​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ក្លិន​ឈួល​របស់​ឈើសេដា ដើម្បី​ការពារ​មិន​ឲ្យ​សត្វ​ល្អិត​កាត់​ខោអាវ​ដែល​នៅ​ខាង​ក្នុង​ហិប។

របស់​ទ្រព្យ​ភាគ​ច្រើន នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ ងាយ​នឹង​ទទួល​រង​ការ​បំផ្លាញ ដោយ​សារ​សត្វ​ល្អិត ឬ​ច្រេះ​ចាប់ ឬ​អាច​ត្រូវ​គេលួច។ បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ជំពូក​៦ បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ផ្តោត​ចិត្ត​ជា​ពិសេស មិន​មែន​ទៅ​លើ​របស់​អ្វី ដែល​មិន​ស្ថិត​ស្ថេរ​នោះ​ឡើយ តែ​ឲ្យ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​អ្វី​ដែល​មាន​តម្លៃ​ដ៏អស់​កល្ប​ជា​និច្ច ។ ពេល​ម្តាយ​ខ្ញុំ​លាចាក​លោក នៅ​អាយុ​៥៧​ឆ្នាំ គាត់​មិន​បាន​បង្គរ​ទុក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​ផែន​ដី​ច្រើន​ឡើយ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​គិត​អំពី​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ដែល​គាត់​បាន​សន្សំ​នៅ​នគរស្ថាន​សួគ៌(ខ.១៩-២០)។

ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា គាត់​បាន​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា ហើយ​បាន​បម្រើ​ទ្រង់ តាម​របៀប​ដ៏​ស្ងាត់​ស្ងៀម ដោយ​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គាត់ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ និង​បង្រៀន​ក្មេង​ៗ នៅ​សាលា​រៀន​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ហើយ​រាប់​អាន​ស្រ្តី​ម្នាក់ ដែល​ប្តី​របស់​នាង​បាន​បោះ​បង់​ចោល ព្រម​ទាំង​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ម្តាយ​ដែល​មាន​វ័យ​ក្មេង ដែល​បាន​បាត់​បង់​កូន​តូច​របស់​ខ្លួន។ ហើយ​គាត់​បានអធិ​ស្ឋាន សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​ភ្នែក​គាត់​មើល​លែង​ឃើញ ហើយ​ត្រូវ​អង្គុយ​នៅ​លើ​រទេះ​រុញ​ក៏​ដោយ ក៏​គាត់​នៅ​តែ​បន្ត​ស្រឡាញ់ និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ។

ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​ពិត​របស់​យើង មិន​ត្រូវ​បាន​វាស់ នៅ​ក្នុង​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​បង្គរ​ទុក​នោះ​ឡើយ តែ​នៅ​ក្នុង​ការ​អ្វី ឬ​នៅ​ក្នុង​អ្នក ដែល​យើង​បាន​ចំណាយ​ពេល​វេលា និង​កម្លាំង​កាយ​ចិត្ត​។ តើ​យើង​បាន​សន្សំ “ទ្រព្យ​សម្បត្តិ”…

ការលាគ្នានៅលើផែនដី

ខ្ញុំ និងចៅស្រី​​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​អាលីសា(Allyssa) មាន​ទម្លាប់​ម្យ៉ាង ពេល​ដែល​យើង​និយាយ​លាគ្នា​។ យើង​បាន​ឱ​ប​គ្នា ​ហើយ​ក៏​ចាប់​ផ្តើមនិ​យាយ​ឮ​ៗ ដោយ​សម្លេង​យំ​ខ្សឹក​ខ្សួល ប្រហែល​២​០វិ​នាទី។ បន្ទាប់​មក យើង​ក៏​ថយ​ក្រោយ ហើ​យ​ជួន​កាល​យើងនិយាយ​ថា “ជួប​គ្នា​ពេល​ក្រោយ” ហើយ​យើង​ក៏​បែក​គ្នា។ ទោះ​ទម្លា​ប់នេះ មា​ន​ភាព​ឡេះ​ឡោះ​បន្តិ​ច​ក្តី ក៏​យើង​តែង​តែ​រំពឹ​ងថា យើង​នឹង​បាន​ជួប​គ្នា​ម្តង​ទៀ​ត ក្នុង​ពេល​ឆាប់​ៗ។

ប៉ុន្តែ ជួន​កាល ការ​ឈឺចា​ប់​ដែល​បណ្តាល​មក​ពី​ការ​បែក ចេ​ញ​ពី​អ្នក​ដែ​លយើង​ស្រឡាញ់ អាច​មាន​ការ​ពិបាក។ ពេ​លដែ​លសាវ័​ក​ប៉ុល​និយាយ​លា​ពួក​ចាស់​ទុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ “ហើយ​​គ្រប់​​​គ្នា​​ក៏​យំ​ជា​ច្រើន រួច​គេ​ឱប​ក​គាត់…ទាំង​មាន​សេចក្តី​ព្រួយ​ពី​ពាក្យ​នេះ​ជា​ដើម គឺ​ដែល​គាត់​ថា គេ​មិន​ឃើញ​មុខ​គាត់​ទៀត​ឡើយ”(កិច្ចការ ២០:៣៧-៣៨)។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ ការ​ឈឺចា​ប់ក៏​កើត​មាន នៅ​ពេល​យើង​ជួប​កា​របែ​ក​គ្នា ដោយ​សារ​ការ​ស្លាប់ ហើយ​ត្រូវ​និយាយ​លា​គ្នា ជា​លើក​ចុង​ក្រោ​យ ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ ការ​បែក​គ្នា​បែប​នេះ ​ហាក់ដូ​ច​ជាពិ​បាក​បរិយ៉ាយ​ណាស់។ យើង​កាន់​ទុក្ខ ហើយ​យំ​។ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​យើ​ងអា​ច​ប្រ​ឈម​​មុខ​នឹង​ការ​ឈឺចា​ប់ ដោយ​សារ​ការ​បែ​ក​ពី​អ្ន​ក​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់ ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ជួយ​គ្នាពេ​ល​ណា​ទៀត?

ប៉ុន្តែ យើង​មិន​កាន់​ទុក្ខ ដូច​អ្នក​ដែល​គ្មាន​សង្ឃឹម​នោះ​ឡើយ ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មា​ន​ប្រសាសន៍​ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​របស់​គាត់ អំពី​ការ​ជួប​ជុំ​​គ្នា​ឡើង​វិញ នៅ​ពេល​អនា​គត ដែល​នឹង​កើត​មាន ចំពោះ​អ្នក​ដែល “ជឿ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សុគត ​ហើយ​មា​ន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ”(១ថែស្សាឡូនិច ៤:១៣-១៨)។ គាត់​បាន​ប្រកាស់​ថា…

ពាក្យសម្តីរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញា

កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ ស្វាមី​របស់​ក្មួយ​ស្រី​ខ្ញុំ បាន​សរសេរ​ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា បង្ហោះ​នៅ​តាម​បណ្តាញ​សង្គម​ថា “ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​សរសេរ​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត បើ​សិន​ជា​សម្លេង​ដ៏​តូច​មួយ​នេះ ​មិន​បាន​ជំរុញ​មិន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​និយាយ​ច្រើន​ទេ​នោះ។ តាម​ពិត​សម្លេង​ដ៏​តូច​នោះ ជា​សម្លេង​របស់​ហាយឌី(Heidi)ប្រពន្ធ​​ខ្ញុំ​ទេ”។

ការ​ផ្តល់​ប្រឹក្សា ឬ​យោបល​របស់​មិត្ត​សំឡាញ់ អាច​ជា​ប្រាជ្ញា​ដែល​មក​ពី​ព្រះ។ បទ​គម្ពីរ​សាស្តា ជំពូក​៩ បាន​ចែង​ថា “ការ​ដែល​ស្តាប់​ពាក្យ​របស់​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​នៅ​ក្នុង​ទី​ស្ងាត់ នោះ​វិសេស​ជាង​សំរែក​របស់​អ្នក​ណា​ដែល គ្រប់គ្រង​លើ​ពួក​មនុស្ស​ល្ងីល្ងើ”(ខ.១៧)។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ដាស់​តឿន​យើង កុំ​ឲ្យ​គិត​ថា​ខ្លួន​មាន​ប្រាជ្ញា ឬ​មាន​អំណួត(សុភាសិត ៣:៧ អេសាយ​ ៥:២១ រ៉ូម ១២:១៦)។ អាច​និយាយ​បាន​ម្យ៉ាង​ទៀត​ថា យើង​មិន​ត្រូវ​គិត​ថា យើង​អាច​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​សំណួរ ឬ​បញ្ហា​គ្រប់​យ៉ាង​ឡើយ។ បទ​គម្ពីរ​សុភា​សិត ១៩:២០ បាន​ចែង​ថា “ចូរ​ស្តាប់​សេចក្តី​ដំបូន្មាន ហើយ​ទទួល​សេចក្តី​ប្រៀនប្រដៅ​ចុះ ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ប្រាជ្ញា​ទៅ​ខាង​មុខ”។ ព្រះ​ទ្រង់​អាច​ប្រើ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​បង្រៀន​យើង អំពី​ប្រាជ្ញា​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​កាន់​តែ​ច្រើន។ បាន​សេចក្តី​ថា ទ្រង់​អាច​ប្រើ​មិត្ត​សំឡាញ់ ប្តី​ប្រពន្ធ គ្រូ​គង្វាល មិត្ត​រួម​ការ​ងារ​របស់​យើង​ជា​ដើម។

គឺ​ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​ចែង​ថា “មាន​ប្រាជ្ញា​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ដែល​មាន​យោបល់”(១៤:៣៣)។ ជួន​កាល​យើង​អាច​ទទួល​ប្រាជ្ញា​ពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ តាម​រយៈ​ការ​ស្តាប់ និង​រៀន​សូត្រ​ពី​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។-Cindy Hess Kasper

សេចក្ដីស្រឡាញ់នៅមុនបង្អស់

ពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​មួយ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ​បាន​យក​ស្លាក​មួយ ក្នុង​ចំណោម​ស្លាក​ទាំង​បី​សម្រាប់​តុប​តែង​ មក​បង្ហាញ​ខ្ញុំ ដែល​គាត់​នឹង​ប្រើ​សម្រាប់​ការ​តុប​តែង​លម្អរ​បន្ទប់​ទទួល​​ភ្ញៀវ​របស់​គាត់។ នៅ​លើ​ស្លាក​នោះ មាន​សរសេរ​អក្សរ​ថា “បន្ទាប់​ពី​សេចក្តី​ជំនឿ គឺ​មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម”។ គាត់​បាន​កាន់​ស្លាក​បណ្តើរ ហើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​បណ្តើរ​ថា “ឃើញ​ទេ ខ្ញុំ​មាន សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ ​រួច​ហើយ”។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ដូច្នេះ​ យើង​ត្រូវ​មាន សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ ជា​មុន។ រួច​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន សេចក្តី​ជំនឿ និង​សេចក្តី​សង្ឃឹម​នឹង​មក​តាម​ក្រោយ!

សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ពិត​ជា​នៅ​ខាង​មុខ​គេ​មែន។ តាម​ការ​ពិត​ទៅ ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​មាន​ដើម​កំណើត​   នៅ​ក្នុង​ព្រះ​   តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក។ បទ​គម្ពីរ ១យ៉ូហាន ៤:១៩ បាន​រំឭក​យើង​ថា “យើង​ស្រឡាញ់​ព្រះ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​ស្រឡាញ់​យើង​ជា​មុន”។ ​បទ​គម្ពីរ ១កូរិនថូស ជំពូក ១៣ (ដែល​គេ​ហៅ​ថា​ “ជំពូក​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”) បាន​បក​ស្រាយ​អំពី​លក្ខណៈ​ដ៏​ពិត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ គឺ​ដូច​ដែល​បាន​ចែង​មក​ថា “សេចក្តី​ស្រឡាញ់​មិន​ចេះ​ផុត​ឡើយ”(ខ.៨)។

សេចក្តី​ជំនឿ និង​សេចក្តី​សង្ឃឹម មាន​សារៈ​សំខាន់​ចំពោះ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ណាស់។ ​ ​ដោយ​សារ​យើង​រាល់​គ្នា​បាន​រាប់​ជា​សុចរិត ដោយ​ព្រោះ​សេចក្តី​ជំនឿ នោះ “​យើង​បាន​ជា​មេត្រី​នឹង​ព្រះ ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​នៃ​យើង​រាល់​គ្នា​”(រ៉ូម ៥:១)។ ចំណែក​ឯ សេចក្ដី​សង្ឃឹម ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ ៦:១៩…

ជួយជ្រោងទូលបង្គំឡើង

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ លែង​បាន​ទៅ​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ជា​គ្រួសារ​ជា​មួយ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​កម្រ​នឹង​បាន​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ជីដូន​ជីតា​ខ្ញុំ ដែល​រស់​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​យើង​រាប់​រយ​គីឡូ​ម៉ែត្រ។ ដូច​នេះ មាន​ពេល​ឆ្នាំ​មួយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​យន្ត​ហោះ ទៅ​លេង​ពួក​គាត់ ក្នុង​ក្រុង​ដ៏​តូច នៅ​តំបន់​លែន អូ លេក រដ្ឋ​វីសខុនស៊ីន នៅ​ចុង​សប្តាហ៍។​ នៅ​តាម​ផ្លូវ ពេល​យើង​ជិះ​ឡាន​មក​អាកាស​យាន្ត​ដ្ឋាន​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ដល់​ពេល​ជិះ​យន្ត​ហោះ​ត្រឡប់​មក​វិញ យាយ​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ជិះ​យន្ត​ហោះ​ពីមុន​មក ក៏​បាន​បង្ហាញ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ចំពោះ​ខ្ញុំ​។ គាត​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “មើល​ទៅ​យន្ត​ហោះ​ដែល​ចៅ​ជិះ​តូច​ណាស់​ … ដូចជា​គ្មាន​អ្វី​ទ្រ​ចៅ ឲ្យ​មាន​សុវត្ថិ​ភាព​សោះ មែន​ទេ? … យាយ​ខ្លាច​ណាស់     មិន​ហ៊ាន​ជិះ​យន្ត​ហោះ​បើក​ឡើង​ទៅ​លើ​ខ្ពស់​អញ្ចឹង​ទេ”។ នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​ជិះ​យន្ត​ហោះ​ដ៏​តូច​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ដូច​ពេល​ខ្ញុំ​ជិះ​យន្ត​ហោះ​លើក​ដំបូង​ផង​ដែរ។ តើ​មាន​អ្វី​ដែល​កំពុង​ទ្រ​យន្តហោះ​នេះ ឲ្យ​មាន​សុវត្ថិ​ភាព?

យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ ទោះ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​នោះ សម​ហេតុ​ផល​ឬ​អត់​ក៏​ដោយ។ ស្តេច​ដាវីឌ​ធ្លាប់​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ចំពោះ​ស្តេច​សូល​ដែល​​តាម​ប្រម៉ាញ់​ទ្រង់  ព្រោះ​ស្តេច​សូល​មាន​ការ​ច្រណែន​នឹង​ដា​វីឌ  ដែល​មាន​ប្រជា​ប្រិយ​ភាព​ជាង​ទ្រង់​។ តែ​ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ដ៏​ពិត នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ជា​មួយ​ព្រះ។​ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៣៤ ទ្រង់​បាន​សរសេរ​ថា “ខ្ញុំ​បាន​ស្វែង​រក​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ​ទ្រង់​ក៏​ឆ្លើយ​តប​មក​ខ្ញុំ ក៏​ប្រោស​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រួច​ពី​អស់​ទាំង​សេចក្តី​ភិត​ភ័យ​របស់​ខ្ញុំ”(ខ.៤)។

ព្រះ​វរបិ​តា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌  ទ្រង់​មាន​គ្រប់​ប្រាជ្ញា  និង​មាន​ពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់។ ពេល​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ចាប់​ផ្តើម​សន្ធប់​មក​លើ​យើង យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ឈប់​បង្អង់​សិន ហើយ​នឹក​ចាំថា ទ្រង់​ជា​ព្រះ​របស់​យើង ហើយ​ទ្រង់​នឹង​តែង​តែ​ទ្រ​យើង​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​សុខ​សាន្ត​ជា​និច្ច។-Cindy Hess Kasper

បិទវាចោលសិន

កាល​កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង យើង​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​លេង​ជី​ដូន​ជីតា​ខ្ញុំ នៅ​តំបន់​វីសខុនស៊ីន​ខាង​ជើង។ នៅ​ទីនោះ ទូរ​ទស្សន៍​របស់​ពួក​គាត់​ចាប់​ប៉ុស្តិ៍​មិន​សូវ​ច្បាស់​​ ប៉ុន្តែ ទូរទស្សន៍​មិន​សូវ​សំខាន់​សម្រាប់​ពួក​គាត់​ទេ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​ស្កុត(Scott) កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ កំពុង​ដូរ​ប៉ុស្តិ៍​ចុះ​ឡើង​ៗ ហើយ​គាត់​ក៏​សួរ​ខ្ញុំ​ដោយ​ចិត្ត​នឿយ​ណាយ​ថា “តើ​ឲ្យ​កូន​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច បើ​ទូរទស្សន៍​នេះ​មើល​បាន​តែ​ប៉ុស្តិ៍ ដែល​មាន​កម្ម​វិធី​ដែល​កូន​មិន​ចូល​ចិត្ត​មើល?” ខ្ញុំ​ក៏​និយាយ​ទាំង​ញញឹម​ថា “កូន​ឯង​បិទ​វាទៅ!”

នេះ​មិន​មែន​ជា​យោបល​ដែល​គាត់​សង្ឃឹម​ថា នឹង​ទទួល​​ពី​ខ្ញុំ​ឡើយ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ការ​ធ្វើ​តាម​យោបល​មួយ​នេះ កាន់​តែ​មាន​ការ​ពិបាក ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​មាន​ឧបករណ៍​ជា​ច្រើន សម្រាប់​កម្សាន្ត ទទួល​ពត៌​មាន និង​ទំនាក់​ទំនង ដែល​កំពុង​រំខាន​យើង។  ជួន​កាល អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ គឺ​គ្រាន់​តែ​បិទ​ឧបករណ៍​ទាំង​អស់​នោះ ហើយ​សម្រាក​គំនិត​របស់​យើង មួយ​រយៈ​ពេល​ខ្លី​សិន និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី យើង​គ្រាន់​តែ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ “ដក​ខ្លួន​ចេញ” មួយ​រយៈ​សិន។ ជា​ញឹក​ញាប់ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ដក​ខ្លួន​ចេញ មួយ​រយៈ ពេល​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​ការចំណាយ​ពេល​ស្ងាត់​ស្ងៀម​អធិស្ឋាន(ម៉ាថាយ ១៤:១៣)។ ទ្រង់​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​សាវ័ក​ទ្រង់ ឲ្យ​ទៅ​រក​កន្លែង​ស្ងាត់​ដោយ​ឡែក មួយ​រយៈ​ពេល​ខ្លី​ផង​ដែរ(ម៉ាកុស ៦:៣១)។ ការ​ចំណាយ​ពេល​ស្ងាត់​ស្ងៀម ដើម្បី​ជញ្ជឹង​គិត មាន​ប្រយោជន៍​សម្រាប់​យើង​ម្នាក់​ៗ។ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​នោះ យើង​អាច​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ។

ចូរ​យើង​យក​គំរូ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ និង​ប្រាជ្ញា​របស់​ទ្រង់។ ចូរ​ដក​ខ្លួន​ចេញ​មួយ​រយៈ ហើយ ​“សម្រាក​បន្តិច​សិន”។ ការ​ធ្វើ​ដូច​នេះ មាន​ប្រយោជន៍​សម្រាប់​រូប​កាយ គំនិត និង​វិញ្ញាណ​របស់​អ្នក​។ -Cindy Hess…