តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Our Daily Bread Ministries

ការលូតលាស់ដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ជួប​មិត្ត​ភក្តិ​ចាស់​ម្នាក់។ គាត់​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​ការងារ​របស់​គាត់ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​ពិបាក​ជឿ​គាត់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ពីរ​បី​ខែ ក្រុម​តន្រ្តី​របស់​គាត់​បាន​ទៅប្រគុំ​តន្រ្តី​នៅ​គ្រប់​ទិស​ទី។ បទ​ចម្រៀង​របស់​ក្រុម​គាត់បាន​ក្លាយ​ជា​បទ​ចម្រៀង​ពេញ​និយម​ជាង​គេ នៅ​ក្នុង​ការ​ចាក់​ផ្សាយ​តាម​វិទ្យុ ហើយ​ក្រោយ​មក ក៏​មាន​ការ​ពេញ​និយម​ខ្លាំង នៅក្នុង​កម្ម​វិធី​ទូរទស្សន៍​ផង​ដែរ។ អាជីព​របស់​គាត់​បាន​ទទួល​ជោគ​ជ័យ​លឿន​ណាស់។​

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ងប់​ងល់​នឹង​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ និង​ជោគ​ជ័យ ដែល​ធំ ហើយ​រំភើប​រីក​រាយ គឺ​ជោគ​ជ័យ​ដែល​រក​បាន​ឆាប់​រហ័ស​។ ប៉ុន្តែ រឿង​ប្រៀប​ប្រដូច​អំពី​គ្រាប់​ពូជ និង​ដំបែរ បាន​ប្រៀប​ប្រដូច​នគរ​ព្រះ(រាជ​របស់​ព្រះ នៅ​លើ​ផែន​ដី) ទៅ​នឹង​កិច្ចការ​ដ៏​តូច លាក់​កំបាំង និង​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​សំខាន់ ដែល​មាន​ការ​លូត​លាស់​បន្តិច​ម្តង​ៗ។​

នគរ​ព្រះ គឺ​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ព្រះ ដែល​ជា​មហា​ក្សត្រ។ បេសក​កម្ម​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​សម្រេច កាល​ព្រះ​អង្គ​នៅ​គង់​លើ​ផែន​ដី ដោយ​ចាប់​ផ្តើម​ពី​ចំណុច​តូច​ទៅ ដូច​ជា​គ្រាប់​ពូជ ដែល​បាន​កប់​ក្នុង​ដី ឬ​ដូច​ដំបែរ ដែល​បាន​បង្កប់​នៅ​ក្នុង​ម្សៅ​នំប៉័ង។ តែ​ព្រះអង្គ​បាន​លេច​ឡើង ដូច​ជា​ដើម​ឈើ​ដុះ​ចេញ​ពី​ដី និង​រីក​ធំ​ដូច​នំប៉័ង ដែល​ត្រូវ​កម្តៅ។​

ព្រះ​អង្គ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​រស់​នៅ តាម​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​ផ្លូវ​ដែល​តស៊ូ និង​រីក​លូត​លាស់។ ផ្លូវ​នោះ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ល្បួង ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​អ្វី​តាម​ចិត្ត និង​នាំ​ឲ្យ​យើង​ស្រេក​ឃ្លាន​អំណាច ហើយ​វាយ​តម្លៃ​ទៅ​លើ​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​ធ្វើ​ ផ្អែក​ទៅ​លើ​លទ្ធផល​ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ជា​ដើម។ ព្រះ​គ្រីស្ទ​(មិន​មែន​យើង) ប្រទាន​ឲ្យ​មាន​លទ្ធ​ផល ​ជា​ដើម​ឈើ​ធំ ដែល​មាន​សត្វ​ហើរលើ​អាកាស មក​ទំ​នៅ​លើ​មែក​(ខ.៣២) និង​ជា​នំប៉័ង ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រកប​អាហារ​ដោយ​អំណរ។​—Glenn Packiam

ដឹងថា ចុងបញ្ចប់នឹងទៅជាយ៉ាងណា

កាល​ពី​ក្មេង គេ​ចូល​ចិត្ត​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “ពេល​ឯង​ធំ​ឡើង តើ​ឯង​ចង់​ធ្វើ​អី?” ចម្លើយ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ការ​​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ ពី​ដំបូងខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​ចង់​ក្លាយ​ជា​គ្រូពេទ្យ។ ក្រោយ មក​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​ចង់​ក្លាយ​ជា​ប៉ូលីស​ពន្លត់​អគ្គី​ភ័យ ចង់​ក្លាយ​ជា​បេសកជន​ អ្នក​ដឹក​នាំ​ថ្វាយ​បង្គំ អ្នក​ជំនាញ​ខាង​រូប​វិទ្យា ឬ​ក្លាយ​ជា​តារា​ភាព​យន្ត​ដ៏​ល្បី នៅ​លើ​ប៉ុស្ទ​ទូរទស្សន៍។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក្នុង​នាម​ជា​ឪពុក​ដែល​មាន​កូន​ប្រាំ​នាក់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ថា កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ប្រាដក​ជា​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ឆ្លើយ​សំណួរ​នេះ​ដែរ។ មាន​ពេល​ជា​ច្រើន​ដង ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ពួក​គេ​ពូកែ​ជំនាញ​អ្វី​ជាង​គេ។ ជួន​កាល​ ឪពុក​ម្តាយ​អាច​មើល​ឃើញ​សមត្ថ​ភាព​របស់​កូន ច្បាស់ជាង​កូន​មើល​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មើល​ឃើញ ក្នុង​អ្នក​ជឿ នៅ​ក្រុង​ភីលីព ដែល​គាត់​បាន​ស្រឡាញ់ និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​(ភីលីព ១:៣)។ គាត់​អាច​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​សម្រេច​អ្វី ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល។ ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​ធ្វើ​ការ​បើក​សម្តែង​ដ៏​ធំ​មួយ អំពី​គ្រា​ចុង​ក្រោយ ដែល​នឹង​មាន​ការ​រស់​ឡើង​វិញ និង​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង​(១កូរិនថូស ១៥ និង វិវរណៈ ២១)។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​ក៏​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ព្រះជា​អ្នក​តាក់​តែង​រឿង​នៃ​ជីវិត​របស់​យើង​ម្នាក់​ៗ។​

ក្នុង​សេចក្តី​ផ្តើម​នៃ​សំបុត្រ ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​ផ្ញើ ចេញ​ពី​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង គាត់​បាន​រំឭក​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​ភីលីព​ថា “ខ្ញុំ​ជឿ​សេចក្តី​នេះ​ជា​យ៉ាង​ជាក់​ថា ព្រះអង្គ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ចាប់​តាំង​ធ្វើ​ការ​ល្អ​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​កាន់​តែ​ពេញ​ខ្នាត​ឡើង ទាល់​តែ​ដល់​ថ្ងៃ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ”(ភីលីព ១:៦)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ចាប់​ផ្តើម និង​បញ្ចប់​ការ​ល្អ​នោះ។…

មើលឲ្យត្រូវជ្រុង

ថ្មី​ៗ​នេះ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​បាន​ដឹង អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​រូប​ចម្លាក់​អាណាម័រហ្វ៊ីក។ មើល​ពី​ដំបូង យើង​ឃើញ​ផ្នែក​ជា​ច្រើន​របស់​វា នៅរប៉ាត់​រប៉ាយ គឺ​មើល​មិន​ដឹង​ថា វា​ជា​រូប​អ្វី​ទេ តែ​ពេល​ដែល​យើង​មើល​វា ចំ​ជ្រុង​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ យើង​ក៏​បាន​ដឹង​ថា វា​ជា​រូប​អ្វី​ពិត​ប្រាកដ។ នៅ​ក្នុង​រូប​ចម្លាក់​មួយ​នោះ មាន​បង្គោល​បញ្ឈរ​ជា​ច្រើន បាន​តម្រៀប​គ្នា ដើម្បី​បង្កើត​ជា​រូប​ភាព​របស់​មុខ​នៃ​អ្នក​ដឹក​នាំ​ដ៏​ល្បី​ម្នាក់។ នៅ​ក្នុង​រូប​ចម្លាក់​មួយ​ទៀត  គេ​បាន​យក​ខ្សែ​កាប​ជា​ច្រើន មក​បង្កើត​ជា​ទ្រង់​ទ្រាយ​របស់​សត្វ​ដំរី។ ហើយ​ក្នុង​រូបមួយ​ទៀត មាន​រូប​ចំណុច​មូល​ខ្មៅ​ៗ​រាប់​រយ ដែល​ភ្ជាប់​គ្នា ដោយ​ខ្សែ។ ពេល​ដែល​គេ​មើល​ឲ្យ​ត្រូវ​ជ្រុង​ គេ​ក៏​បាន​ឃើញ​រូប​ភ្នែករបស់​ស្រ្តី​ម្នាក់។ គន្លឹះ​​នៅ​ក្នុង​សិល្បៈអាណាម័រហ្វ៊ីក គឺ​ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​ការ​មើល​វា នៅ​ជ្រុង​ខុស​ៗ​គ្នា ទាល់​តែ​អត្ថ​ន័យ​របស់​វា​បានបង្ហាញ​ចេញ​មក​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា វា​ជា​រូប​អ្វី។​

ជួន​កាល យើង​ក៏​ពិបាក​យល់​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ផង​ដែរ ព្រោះ​មាន​ខគម្ពីរ​ជា​ច្រើន ដែល​និយាយ​អំពី​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត កំណាព្យ​ ឬ​អ្វី​ៗ​ផ្សេង​ទៀត។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង ពី​គន្លឹះដើម្បី​អាន​ឲ្យ​យល់​អត្ថ​ន័យ ខគម្ពីរ​ទំាង​នោះ។ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មើល​ខគម្ពីរខ្លះ នៅ​តាម​ជ្រុង​ខុស​ៗ​គ្នា ដោយ​ជញ្ជឹង​គិតខគម្ពីរ​នោះ​ឲ្យ​បាន​ស៊ី​ជម្រៅ។

យើង​ក៏​ត្រូវ​យល់ អំពី​រឿង​ប្រៀប​ប្រដូច​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ តាម​របៀប​នេះ​ផង​ដែរ។ អ្នក​ដែល​ជញ្ជឹង​គិត​យ៉ាង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ អំពី​រឿងប្រៀប​ប្រដូច​របស់​ព្រះ​អង្គ នឹង “មាន​ភ្នែក​ដែល​មើល​យល់”អត្ថ​ន័យ​ព្រះ​បន្ទូល​(ម៉ាថាយ ១៣:១០-១៦)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រាប់​លោក​ធីម៉ូថេ ឲ្យ​ជញ្ជឹង​គិត​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​គាត់​នូវ​ការ​យល់​ដឹង​(២ធីម៉ូថេ ២:៧)។ ហើយ​បទ​គម្ពីរ ទំនុកដំកើង ជំពូក១១៩ ក៏​បាន​ប្រាប់​យើង​ផង​ដែរ​ថា ការ​ជញ្ជឹង​គិត​ព្រះ​បន្ទូល…

នៅតែមិនគ្រប់

លោក​ហ្វ្រែង ប៊័រមែន(Frank Borman) គឺ​ជា​មេ​បញ្ជាការ នៅ​ក្នុង​បេសកកម្ម​អវកាស​លើក​ទី​មួយ ដែល​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​គន្លង​ជុំវិញ​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ។ គាត់​មិន​មាន​ការ​ស្ងប់​ស្ងែង​អ្វី​ទេ។​​ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​នេះ​បាន​ចំណាយ​ពេល​ពីរ​ថ្ងៃ ទំាង​ទៅ​ទាំង​មក។ លោក​ហ្វ្រែង​បាន​ពុល​យាន្ត​អាវកាស ហើយក៏​បាន​ក្អួត​ចង្អោរ។ គាត់​ថា ភាព​គ្មាន​ទម្ងន់ ឬគ្មាន​ទំនាញ​ផែន​ដី នៅ​ក្នុង​ទីអវកាស គឺ​ជារឿង​ល្អ​គួរសម ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​៣០​វិនាទី គាត់​ក៏​បាន​ទម្លាប់​ខ្លួន​នឹង​វា។ ពេល​យាន្ត​អាវកាស​របស់​គាត់​បើក​ទៅ​ជិត​ស្ថានព្រះ​ច័ន្ទ​គាត់​បាន​ឃើញ​ផ្ទៃ​ដី​ប្រផេះ​ស្រអាប់​របស់​វា ដែល​មាន​រណ្តៅ​មូល​ៗ​ជា​ច្រើន។ ក្រុម​ការងារ​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ថត​រូប​ភាពវាល​រហោស្ថាន​ពណ៌​ប្រផេះ​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​នោះ បន្ទាប់​មក ក៏បែរជា​មាន​អារម្មណ៍​ធុញ​ទ្រាន់។​

លោក​ហ្វ្រែង​បាន​ទៅ​ដល់​កន្លែង​ដែល​ពី​មុន​មក មិន​ដែល​មាន​នរណា​ទៅ​ដល់។ តែ​វា​មិន​ទាន់​គ្រប់​គ្រាន់​សម្រាប់​គាត់​ទេ។ បើសិន​ជា​គាត់​មាន​ការ​ធុញ​ទ្រាន់​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ចំពោះ​បទ​ពិសោធន៍​នៅ​ក្រៅ​ផែន​ដី​ទៅ​ហើយ នោះ​យើង​ប្រហែល​ជា​គួរ​តែ​មានការ​រំពឹង​ចង់​បាន​តិច​ជាង​មុន ចំពោះ​រឿង​អ្វី​ដែល​កំពុង​កើត​ឡើង។ គ្រូ​ក្នុង​កណ្ឌ​សាស្តា​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា គ្មាន​បទ​ពិសោធន៍ណា​មួយ​ក្នុង​ផែន​ដី​នេះ ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​អំណរ​ដ៏​គ្រប់​គ្រាន់​នោះ​ឡើយ។ “ភ្នែក​មើល​មិន​ចេះ​ឆ្អែត ហើយ​ត្រចៀក​ស្តាប់​ក៏​មិន​ចេះ​ពេញ​ដែរ”(១:៨)។ យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា សប្បាយ​បំផុត​នៅ​ពេល​ណា​មួយ ប៉ុន្តែ ការ​សប្បាយ​នោះ​ក៏​បានរលាយ​បាត់​ទៅ​វិញ ក្នុង​ពេល​ដ៏​ខ្លី​ខាង​មុខ ហើយ​យើង​ក៏​បាន​ស្វែង​រក​ការ​សប្បាយ​បន្ទាប់​ទៀត។​

លោក​ហ្វ្រែង​បាន​ជួប​ពេល​ដែល​រំភើប​បំផុត ក្នុង​ទី​អវ​កាស ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​ផែន​ដី​លេច​ចេញ​ពី​ភាព​ងងឹត ​នៅ​ពីក្រោយ​ស្រមោល​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ។ ផែន​ដី​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​គ្រាប់​ឃ្លី​ពណ៌​ខៀវ​លាយ​សរ​ ដែល​ចាំ​ផ្លេក​ៗ​ ដោយ​សារ​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ​។​ ស្រដៀង​គ្នា​នេះ​ដែរ អំណរ​ដ៏​ពិត​របស់​យើង​ក៏​ចេញ​ពី​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ ដែល​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​​មក​លើ​យើង។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ជីវិត​មក​យើង​ម្នាក់​ៗ និង​ជា​ប្រភព​តែ​មួយ​នៃ​អត្ថ​ន័យ​របស់​ជីវិត សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​សម្រស់។ ដូច​នេះ ភាព​ស្កប់​ចិត្ត​ជ្រាល​ជ្រៅ​បំផុត​របស់​យើង មិន​មាន​ប្រភព​ចេញ​ពី​លោកិយ​នេះ​ឡើយ។ ទោះ​យើង​បាន​ទៅ​ដល់​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ ក៏យើង​នៅ​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា…

មេសោរនៃសេចក្តីស្រឡាញ់

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ឈរ​មើល ដោយ​ចិត្ត​ស្ងើច ចំពោះ​មេសោរ​រាប់​សែន ដែល​មាន​ឆ្លាក់​អក្សរ​ពី​លើ​ផ្តើម​ដោយ​ពាក្យ​គូ​ស្នេហ៍ ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​មក​ចាក់​ជាប់​នឹង​ផ្នែក​នីមួយ​ៗ នៃ​ស្ពាន​ផុន ដេស អាត នៅ​ទី​ក្រុង​ប៉ារីស។ ស្ពាន​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​សង់​ឡើង សម្រាប់​អ្នក​ថ្មើរ​ជើង​ឆ្លង​កាត់​ស្ទឹង​សែន ហើយ​មាន​ពោរ​ពាស​ទៅ​ដោយ​មេសោរ​ដែល​ជា​និមិត្ត​រូប​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គូស្នេហ៍​ទាំង​ឡាយបាន​ប្រើ ដើម្បី​ប្រកាស់ អំពី​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា នឹង​ស្រឡាញ់​គ្នា​រៀង​រហូត។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៤ គេ​បាន​ប៉ាន់​ប្រម៉ាន​ថា មេសោរ​ទាំង​នោះ​មាន​ទម្ងន់​ជា​សរុប​ប្រហែល​៥០​តោន ហើយ​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​ស្ពាន​នោះ​រលំ​អស់​មួយ​ផ្នែក​ ដូច​នេះ​ គេចាំ​បាច់​ត្រូវ​យក​សោរ​ទំាង​នោះ​ចេញ​ពី​ស្ពាន។​

វត្តមាន​របស់​មេសា​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចំាង​អំពី​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ ដែល​យើង​មាន ក្នុងនាម​ជា​មនុស្ស គឺ​ស្រេក​ឃ្លាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​បទ​ចម្រៀង​សាឡូម៉ូន ជា​កណ្គ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​សន្ទ​នា រវាង​គូរ​ស្នេហ៍​ពីរ​នាក់ ដែល​ក្នុង​នោះ ស្រ្តី​បាន​បង្ហាញ​បំណង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន ដែល​ចង់​បាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ដោយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​នាង​ថា “សូម​ប្តិត​នាង​និត្យ​នៅ​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់​ដូច​ជា​ត្រា គឺ​ជា​ស្នាម​ត្រា​នៅ​លើ​ព្រះ​ពាហុទ្រង់​ផង​(៨:៦)។ នាង​ចង់​បាន​សុវត្ថិភាព និង​ភាព​ជាប់​លាប់ នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ដូច​ជា​ត្រា​បោះ​ជាប់​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់ ឬ​ចិញ្ចៀន ដែល​ជាប់​នឹង​ព្រះ​អង្គុលី​របស់​ទ្រង់។​

ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​ចង់​បាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​បែប​រ៉ូមិនទិច​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​បទ​ចម្រៀង​សាឡ៉ូម៉ូន បាន​ចង្អុល​បង្ហាញយើង​ ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​សេចក្តី​ពិត​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​អេភេសូរ ដែល​ជា​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ដែល​បាន​ចែង​ថា​ ​ទ្រង់​ក៏​ដៅ​ចំណាំ​យើង ​ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ(១:១៣)។ សេចក្តី​ស្នេហា​របស់​មនុស្ស​អាច​សាវ៉ា ហើយ​មេសោរ​ក៏​អាច​ត្រូវ​គេ​ដោះ​ចេញ​ពី​ស្ពាន​ផងដែរ ប៉ុន្តែ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង ធ្វើ​ជា​ត្រា​អចិន្រ្តៃ ដែល​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​សម្រាប់​កូន​ព្រះ​អង្គ។—Lisa…

ឱកាសដើម្បីបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់

សារ៉ា(Sarah) មាន​បញ្ហា​សុខ​ភាព​ដ៏​កម្រ ដែល​បណ្តាល​ឲ្យ​ថ្លោះ​សន្លាក់ បាន​ជា​គាត់​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​កៅអី​អេឡិចត្រូនិច ដើម្បី​ផ្លាស់​ទី។  នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ទៅ​កន្លែង​ប្រជុំ​កាលពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ សារ៉ា​ជិះ​រទេះ​រុញ​ទៅ​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង ប៉ុន្តែ ជណ្តើរ​យន្ត​ក៏​បាន​ខូច។ គាត់​មិន​អាច​ទៅ​ដល់​កន្លែង​ឡើង​ជិះ​រថ​ភ្លើង​បាន​ទេ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់ ឲ្យ​ជិះ​តាក់​ស៊ី ទៅ​ស្ថានីយ៍​មួយ​ទៀត ដែល​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​៤០​នាទី។ គាត់​បាន​ទូរស័ព្ទ​ហៅ​តាក់​ស៊ី ប៉ុន្តែ តាក់​ស៊ី​មិន​ឃើញ​មក​សោះ។ សារ៉ាក៏​បាន​បោះ​បង់​ការ​ព្យាយាម ហើយ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។​

គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ រឿង​បែប​នេះ​បាន​កើត​ឡើង​ចំពោះ​សារ៉ា​ជា​ទៀង​ទាត់​ទៅ​ហើយ។ ជណ្តើរ​យន្ត​ខូច​បាន​រារាំង​មិន​ឲ្យ​គាត់ឡើង​ជិះ​រថ​ភ្លើង ហើយ​ពេល​ខ្លះ​គាត់​មិន​អាច​ចុះពី​លើ​រថ​ភ្លើង ដោយ​សារ​គេ​បាន​ភ្លេច​ដាក់​កំណល់​សម្រាប់​រទេះ​រុញ។ ជួន​កាល បុគ្គលិក​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង​បាន​ចាត់​ទុក​អ្នក​ស្រី​សារ៉ា ជា​មនុស្ស​រំខាន ដោយ​សារ​គាត់​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​របស់​ពួក​គេ។ ជា​ញឹក​ញាប់ គាត់​ស្ទើរ​តែ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។

ក្នុង​ចំណោម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ជា​ច្រើន ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ដែល​គ្រប់​គ្រង​ទំនាក់​ទំនង​របស់​មនុស្ស ក្រឹត្យ​វិន័យ​ដែល​បង្គាប់​ថា “ចូរស្រឡាញ់​អ្នក​ជិត​ខាង​ដូច​ខ្លួន​ឯង” ​គឺ​ជា​គន្លឹះ​ដ៏​សំខាន់​(លេវីវិន័យ ១៩:១៨ និង រ៉ូម ១៣:៨-១០)។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ប្រភេទ​នេះធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឈប់​កុហក់ លួច និង​ធ្វើ​បាប​អ្នក​ដទៃ​(លេវីវិន័យ ១៩:១១,១៤) តែ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​របៀប​ដែល​យើង​ធ្វើ​ការ​ផង​ដែរ។ ឧទាហរណ៍​ចៅ​ហ្វាយ​នាយ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​បាវ​បម្រើ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​(ខ.១៣) ហើយ​យើង​ក៏​ត្រូវ​មាន​ចិត្ត​សប្បុរស ចំពោះ​អ្នក​ក្រ​(ខ.៩-១០)។ ក្នុង​ករណី​របស់​សារ៉ា អ្នក​ជួស​ជុល​ជណ្តើរ​យន្ត ឬ​ដាក់​កំណល់​ឲ្យ​រទេះ​រុញ​គាត់​ឡើង​ចុះ​រថ​ភ្លើង​ កំពុង​តែ​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​បម្រើ​ដ៏​សំខាន់​ដល់​អ្នក​ដទៃ។​

បើ​យើង​ធ្វើ​ការងារ ដើម្បី​តែ​ប្រាក់​ខែ ឬ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន នោះ​មិន​យូរ​ទេ យើង​នឹង​ចាត់​ទុក​អ្នក​ដទៃ​ ជា​មនុស្ស​រំខាន។…

ថែរក្សា និងការពារអ្នកដទៃ

មាន​ពេល​មួយ អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​ជីវិត​សត្វ នៅ​ក្នុង​ទឹក​ម្នាក់ បាន​ទៅ​ហែល​ទឹក នៅ​ក្បែរ​កោះ​ឃុគ ក្នុង​តំបន់​ប៉ាស៊ីហ្វិក​ខាង​ត្បូង។ ពេល​នោះ ស្រាប់​តែ​មាន​សត្វ​ត្រី​បាឡែន​បូក​ខ្នង​មួយ​ក្បាល​ទម្ងន់ ប្រហែល​២៣​តោន បាន​លេច​ចេញ​មក ហើយ​ក៏​បាន​ដាក់​នាង នៅ​ពី​ក្រោម​ព្រុយ​ពោះ​របស់​វា។ នាង​គិត​ថា ជីវិត​របស់​នាង​នឹង​ត្រូវ​អស់​ពេល​នោះ​ហើយ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពី​សត្វ​ត្រី​បាឡែន​មួយ​ក្បាល​នេះ​បាន​ហែល​ទឹក​យឺត​ៗ​ជា​រង្វង់​ហើយ វា​ក៏​បាន​លែង​ឲ្យ​នាង​ទៅ។ គឺ​នៅ​ពេល​នោះ​ហើយ ដែល​ជីវវិទូ​រូប​នោះ​បាន​ឃើញ​ត្រី​ឆ្លាម​ថាយហ្គ័រ​មួយ​ក្បាល កំពុង​តែ​ចាក​ចេញ​ពី​តំបន់​នោះ។ ស្រ្តី​ម្នាក់​នេះ​ក៏​បាន​ជឿ​ថា តាម​ពិត សត្វ​ត្រី​បាឡែន​បានការពារ​នាង ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​ការ​វាយ​ប្រហារ​របស់​ត្រី​ឆ្លាម។​

ក្នុង​លោកិយ​ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​គ្រោះ​ថ្នាក់ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​មើល​ថែរ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ប៉ុន្តែ អ្នកប្រហែល​ជា​ចង់​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​គួរ​តែ​មាន​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ នៅ​ក្នុង​ការ​មើល​ថែរ​អ្នក​ដទៃ​ឬទេ?  ទាក់​ទង​នឹង​រឿង​នេះ លោក​កាអ៊ីន​ក៏​បាន​ធ្លាប់​បាន​ដោះ​សារ នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ថា “តើ​ទូល​បង្គំ​ជា​អ្នក​ថែរក្សា​ប្អូន​ទូល​បង្គំ​ឬ​អី?”(លោកុប្បត្តិ ៤:៩)។ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់​ទាំង​មូល មាន​ការ​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​ដោះ​សារ​នេះ ដោយ​សម្លេង​ដែល​ឮ​ច្បាស់​ថា : ដែលលោក​អ័ដាម​ត្រូវ​ថែរក្សា​សួន​ច្បារ​អេដែន​ជា​យ៉ាង​ណា នោះ​លោក​កាអ៊ីន​ក៏​ត្រូវ​មើល​ថែរ​លោក​អេបិល​ដែល​ជា​ប្អូន​ផង​ដែរ។ ពួកអ៊ីស្រាអែល​ក៏​ត្រូវ​មើល​ថែរ​អ្នក​ដែល​ងាយ​រង​គ្រោះ និង​ជន​ទុរគត់​។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​បែរ​ជា​ធ្វើ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ដោយ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​មក​លើ​អ្នក​ដទៃ គាប​សង្កត់​អ្នក​ក្រ ហើយ​ក៏​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ធ្វើ​តាម​ការ​បង្គាប់ ឲ្យ​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​ដូច​ខ្លួន​ឯង​(អេសាយ ៣:១៤-១៥)។

ប៉ុន្តែ ក្នុង​រឿង​លោក​កាអ៊ីន និង​លោក​អេបិល ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​បន្ត​ថែរក្សា​លោក​កាអ៊ីន បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​បណ្តេញ​គាត់​(លោកុប្បត្តិ ៤:១៥-១៦)។ ការ​ថែរក្សា​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​សម្រាប់​លោក​កាអ៊ីន គឺ​ជា​អ្វី…

ទិវាលើកទឹកចិត្ត

ក្រុម​អ្នក​ឆ្លើយ​តប​បន្ទាន់ បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​ប្តូរ​ផ្តាច់ និង​សេចក្តី​ក្លាហាន ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​មាន​វត្ត​មាន​នៅ​កន្លែង​ដែលមាន​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​កើត​ឡើង។ កាល​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ពាណិជ្ជ​កម្ម​ពិភព​លោក បាន​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ប្រហារ នៅ​ឆ្នំា​២០០១ បណ្តាល​ឲ្យ​មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់​បាត់​បង់​ជីវិត ឬ​របួស ក្រុម​អ្នក​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​រាប់​រយ​នាក់ ក៏​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​ផង​ដែរ។ ដើម្បី​ផ្តល់​ការ​គោរព​ដល់​ក្រុម​អ្នក​ឆ្លើយ​តប​បន្ទាន់ ព្រឹទ្ធ​សភា​អាមេរិក​ក៏​បាន​កំណត់​យក​ថ្ងៃ​ទី​១២ ខែ​កញ្ញា ជា​ទិវា​លើក​ទឹក​ចិត្ត ដែលស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ជាតិ​សំខាន់​ៗ។

ការ​ជ្រើស​រើស​យក​ថ្ងៃ​នោះ ជា​ទិវា​លើក​ទឹក​ចិត្ត ហាក់​ដូច​ជា​រឿង​ដែល​ពិសេស ប៉ុន្តែ សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ចាត់​ទុក​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ជា​ធាតុ​ផ្សំ​ដ៏​ចាំ​បាច់​មួយ សម្រាប់​ការ​លូត​លាស់​នៃ​ពួក​ជំនុំ​ផង​ដែរ។ គាត់​បាន​បង្រៀន​ពួក​ជំនុំ​ក្មេង​ខ្ចី នៅ​ក្រុង​ថែស្សាឡូនិច​(ជាទីក្រុង​មួយ​ នៅ​ខេត្ត​ម៉ាសេដូន) ឲ្យ​ “​ជួយ​កំសាន្ត​ដល់​ពួក​អ្នក​ណា​ដែល​មាន​សេចក្តី​ទន់​ក្រំ​ចិត្ត ទាំង​គាំពារ​ពួក​អ្នក​ដែល​ខ្សោយ និង​អត់​ឱន​ចំពោះ​មនុស្ស​ទាំង​អស់”(១ថែស្សាឡូនិច ៥:១៤)។ ទោះ​បី​ជា​ពួក​អ្នក​ជឿ​ទាំង​នេះ​កំពុង​តែ​ជួប​ការ​បៀត​បៀន​ក៏ដោយ ក៏​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ ឲ្យ “​ដេញ​តាម​ការ​ល្អ​ជា​ដរាប ដល់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយ​ដល់​មនុស្ស​ផង​ទាំង​ឡាយ​ដែរ”(ខ.១៥)។ គាត់​ដឹង​ថា ក្នុង​នាម​ជា​មនុស្ស ពួក​គេ​ងាយ​នឹង​មាន​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​ អាត្មា​និយម និង​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា។ ប៉ុន្តែ គាត់​ក៏​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា ពួក​គេ​មិន​អាច​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​គ្មាន​ជំនួយ និង​កម្លាំង​មក​ពី​ព្រះ​បាន​ឡើយ។

សម័យ​នេះ​មិន​ខុស​ពី​សម័យ​មុន​ទេ។ យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ហើយ​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស ដែល​នៅ​ក្បែរ​យើង​ផង​ដែរ។ តែ​យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​ការ​នេះ ដោយ​ពឹង​អាង​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង​បាន​ឡើយ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ថា “ព្រះ​ដែល​បាន​ហៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា ទ្រង់​ស្មោះត្រង់ ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​សំរេច​ការ​នោះ”(ខ.២៤)។ ដោយ​ជំនួយ​មកពី​ព្រះ​អង្គ…

ព្រះអង្គតែងតែស្តាប់ឮជានិច្ច

នៅ​ក្នុង​សំណង់​ដោម​ដ៏​ខ្ពស់​ត្រដែត នៃ​ព្រះវិហារ​ធំ​សន្ត​ប៉ុល ភ្ញៀវ​ទេស​ចរណ៍​អាច​ឡើង​តាម​ជណ្តើរ​២៥៩​កាំ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​វិចិត្រ​សាល​ខ្សិប។ នៅ​ទីនោះ អ្នក​អាច​និយាយ​ខ្សិប ហើយ​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត​អាច​ស្តាប់​ឮ​អ្នក​និយាយ ទោះគាត់​ឈរ​នៅ​កន្លែង​ណា​ក៏​ដោយ នៅ​លើ​ផ្លូវ​ដើរ​មាន​រាង​មូល​ដូច​វង្វង់ ក្នុង​សំណង់​ដោម​នោះ ហើយ​ទោះ​គាត់​ស្ថិតនៅ​ចម្ងាយ​៣០​ម៉ែត្រ​ពី​អ្នក ក្នុង​លំហរ​ដ៏​ធំ​នៃ​ព្រះវិហារ​នេះ ក៏​នៅ​តែ​អាច​ឮ​សម្លេង​ខ្សិប​របស់​អ្នក។​ ពួក​វិស្វករ​ក៏​បានពន្យល់​ថា បាតុ​ភូត​នេះ​បាន​កើត​ឡើង ដោយសារ​សំណង់​ដោម​នោះ​មាន​រាង​មូល​ដូច​ស្វែរ និង​ដោយ​សារ​រលក​សម្លេង​ខ្សិប ដែល​មាន​កំលាំង​ទាប។

ពេលខ្លះ យើង​អធិស្ឋាន​ដោយ​សម្លេង​ខ្សិប​ៗ ទៅ​រក​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដោយ​ការ​ឈឺ​ចាប់ ហើយ​យើង​ចង់​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះអង្គ​ពិត​ជា​បាន​ស្តាប់​ឮ​យើង​មែន​ឬ​អត់។ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ទីបន្ទាល់ ដែល​បញ្ជាក់​ថា ព្រះ​អង្គ​ពិត​ជា​បាន​ស្តាប់​ឮ​សម្លេង​យើង យំ អធិស្ឋាន និង​ខ្សិប​ទៅ​រក​ព្រះ​អង្គ។ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​សរសេរ​ថា “ក្នុង​គ្រា​ដែល​ទូលបង្គំ​មាន​សេចក្តី​វេទនា នោះ​បាន​អំពាវនាវ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា”(ទំនុកដំកើង ១៨:៦)។ ទ្រង់ និងអ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ដទៃ​ទៀត បាន​ទូល​អង្វរ​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​ថា សូម​ព្រះអង្គ​ស្តាប់​សេចក្តី​អធិស្ឋាន​ (៤:១) ស្តាប់​សម្លេង(៥:៣) និង​ស្តាប់​ដំងូ​របស់​ពួក​គេ(១០២:២០)។ ជួន​កាល ការ​អធិ​ស្ឋាន​នោះ មាន​លក្ខណៈ​ជាការ​ខ្សឹប ដែល​ព្រះ​អង្គ​ស្តាប់​ឮ (៧៧:១) ដោយ​បាន​ត្រិះ​រិះ​ក្នុង​ចិត្ត ហើយ​វិញ្ញាណ​ស្វែង​រក​ការ​ឆ្លើយ​តប​(៧៧:៦)។

បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ឆ្លើយ​តប​ការ​ទូល​អង្វរ​នោះ​ហើយ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​ពិពណ៌នា​ថា “ទ្រង់​ក៏​ឮ​សំឡេង​ទូលបង្គំ ពី​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ទ្រង់ ហើយ​សំរែក​ដែល​ទូលបង្គំ​ស្រែក នៅ​ចំពោះ​ទ្រង់ ក៏​ឮ​ដល់​ព្រះកាណ៌​ទ្រង់”(ទំនុកដំកើង ១៨:៦)។ កាល​នោះ ព្រះ​វិហារ​ក្រុង​យេរូសាឡិម​មិន​ទាន់​បាន​សាង​សង់​នៅ​ឡើយ​ទេ ដូច​នេះ…

ការរួមសុខរួមទុក្ខជាមួយគ្នា

កាល​ពី​ឆ្នាំ ២០១៣ លោក​ចេម មែកខុននែល(James McConnell) ដែល​ជា​អតីត​យុទ្ធ​ជន​កង​ទ័ព​ជើង​ទឹក​នៃ​ចក្រភព​អង់​គ្លេស បាន​ទទួល​មរណៈ​ភាព ក្នុង​អាយុ​៧០​ឆ្នាំ។ លោក​មែន​ខុន​នែល​មិន​មាន​គ្រួសារ​ទេ ហើយ​បុគ្គលិក​ពេទ្យ​ដែល​ធ្វើ​ការ​ថែ​ទាំ​ជម្ងឺ​គាត់​នៅ​ផ្ទះ មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ខ្លាច​គ្មាន​មនុស្ស​មក​ចូល​រួម​ពិធី​បុណ្យ​សព​របស់​គាត់។ បុរស​ម្នាក់​ដែល​ទទួល​ខុស​ត្រូវ នៅ​ក្នុង​ការ​រៀប​ចំ​ពិធី​បុណ្យ​សព​គាត់ បាន​បង្ហោះ​សារ​នៅ​លើ​ហ្វេស​ប៊ុក​ថា “នៅ​ថ្ងៃនេះ និង​នៅ​សម័យ​នេះ ការ​ស្លាប់​ដោយ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មក​ចូល​រួម​ពីធី​បុណ្យ​សព គឺ​ជា​រឿង​ដែល​សោក​សៅ​ណាស់ ប៉ុន្តែ បុរស​ម្នាក់​នេះ គឺ​ជា​គ្រួសារ​របស់​អ្នក… បើ​សិន​ជា​អ្នក​អាច​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ដល់​ទី​បញ្ចុះ​សព​របស់​គាត់ … ដើម្បី​បង្ហាញ​នូវ​ការ​គោរព​ចំពោះ​អតីត​បង​ប្អូន​រួម​អាវុធ​របស់​អ្នក នោះ​សូម​ព្យាយាម​ទៅ​ទីនោះ​កុំ​បី​ខាន​ឡើយ”។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​បង្ហោះ​សារ​នេះ​ហើយ មាន​ទាហាន​ជើង​ទឹក​២​រយ​នាក់ បាន​មក​ចូល​រួម​ពិធី​បុណ្យ​សព​គាត់​ ពេញព្រះ​វិហារ។

ជន​រួម​ជាតិ​អង់​គ្លេស​ទាំង​នេះ បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ពិត​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ចែង​ថា គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ម្នាក់​ៗ​មានចំណង​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា។​ គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “រូបកាយ​មិន​មែន​សុទ្ធ​តែ​មាន​អវយវៈ​តែ​១​ទេ គឺ​មាន​ច្រើន​វិញ”(១កូរិនថូស ១២:១៤)។ យើង​មិន​ឯកោ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​មាន​ចំណង​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា​តែ​មួយ ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​ថា “បើ​អវយវៈ​១​ឈឺ នោះ​ទាំង​អស់​នឹង​ឈឺ​ជា​មួយ​គ្នា”(ខ.២៦)។ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​សមាជិក​នៃ​មហា​គ្រួសារ​របស់​ព្រះ យើង​រួម​សុខ​រួម​ទុក្ខ​ជា​មួយ​គ្នា នៅ​ក្នុង​ការ​ឈឺ​ចាប់ ក្នុង​ការ​សោក​សង្រេង និង​ក្នុង​កន្លែង​ងងឹត ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ខ្លាច​ភាព​ឯកោ។ ប៉ុន្តែ សូម​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ព្រោះយើង​មិន​ធ្វើ​ដំណើរ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។​

យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​បំផុត ពេល​ណា​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា យើង​កំពុង​តែ​លិច​លង់ នៅ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត តែ​ម្នាក់​ឯង។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ…