តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Patricia Raybon

កៅអីមិត្តភាព

នៅ​ប្រទេស​ស៊ីមបាវេ ភាព​តក់​ស្លត់​ដោយ​សារ​សង្រ្គាម និង​ភាព​អត់​ការងារ​ធ្វើ​ក្នុង​កំរិត​ដ៏​ខ្ពស់ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជា​ជន​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម។ ហេតុ​នេះ​ហើយ គេ​ក៏​បាន​បង្កើត​កម្ម​វិធី​កៅ​អី​មិត្ត​ភាព។ ប៉ុន្តែ មនុស្ស​ដែល​អស់​សង្ឃឹម អាច​ទៅ​ទទួល​ការ​ប្រឹក្សា​ផ្លូវ​ចិត្ត ពី “ដូន​ចាស់​មួយ​ក្រុម” ដែល​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល។ ពួក​គាត់​ជា​ស្រ្តី​ចាស់​ទុំ ដែល​បាន​រៀន​អង្គុយ​ស្តាប់​គេនិយាយ​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​ផ្សេង​ៗ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ជម្ងឺ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត ដែល​នៅ​ប្រទេស​នេះ គេ​ហៅ​ជម្ងឺ​នេះ​ថា  “ជម្ងឺ​គិត​ច្រើន​ពេក”។

គេ​ក៏​បាន​យក​កម្ម​វិធី​កៅ​អី​មិត្ត​ភាព​មក​ប្រើ នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀតផងដែរ ​ដូច​ជា កោះហ្សានហ្ស៊ីបា ទីក្រុង​ឡុងដ៏ និង​ទីក្រុង​ញូយក។ អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​ម្នាក់​នៅ​ទីក្រុង​ឡុងដ៍​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “យើង​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីករាយ ចំពោះ​លទ្ធ​ផល​ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ពី​កម្ម​វិធី​នេះ”។ អ្នក​ប្រឹក្សា​ផ្លូវ​ចិត្ត​ម្នាក់ នៅ​ទីក្រុង​ញូយ៉ក ក៏​យល់​ដូច​នេះ​ដែរ។ គាត់​ថា “អ្នក​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​អង្គុយ​នៅ​លើកៅ​អី​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​សន្ទនា​ដ៏​កក់​ក្តៅ ជា​មួយ​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​អ្នក”។

កម្ម​វិធី​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ភាព​កក់​ក្តៅ និង​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ការ​ជជែក​ជា​មួយ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ចេស្តា​នៃ​យើង។ លោក​ម៉ូសេ​មិន​បាន​ប្រើ​កៅអី ដើម្បី​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ឡើយ តែ​គាត់​បាន​ប្រើ​រោង​ឧបោសថ ដែល​គាត់​បាន​ហៅ​ថា ត្រសាល​ជំនុំ។ នៅ​ទីនោះ “ព្រះ​យេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ប្រទល់​មុខ​នឹង​ម៉ូសេ ដូច​ជា​មនុស្ស​និយាយ​នឹង​សំឡាញ់​ខ្លួន(និក្ខមនំ ៣៣:១១)។” លោក​យ៉ូស្វេ​ដែល​ជា​អ្នក​ជំនួយ​របស់​គាត់ មិន​ចង់​ចេញ​ពី​ត្រសាល​នោះ​ឡើយ គឺ​ប្រហែល​មក​ពី​គាត់​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​យ៉ាង​ខ្លាំង មកលើ​ពេល​វេលា​ដែល​គាត់​ចំណាយ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ(ខ.១១)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​មិន​ត្រូវ​ការ​ត្រសាល​ជំនុំ​នោះ​ទៀត​ឡើយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះ​វរបិតា ដោយ​ផ្ទាល់​ៗខ្លួន​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រាប់​ពួក​សិស្ស​ថា “​ខ្ញុំ​ហៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា​ជា​សំឡាញ់​វិញ ពី​ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដឹង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់ ដែល​ខ្ញុំ​ឮ​ពី​ព្រះវរបិតា​ខ្ញុំ​មក”(យ៉ូហាន ១៥:១៥)។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់…

អាថ៌កំបាំងនៃការគ្រប់គ្រងពេលវេលាបានល្អ

ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​នាឡិការ​អេឡិច​ត្រូនិច​ត្រូវ​បាន​គេ​ច្នៃ​បង្កើត ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៨៤០ អ្វី​ៗ​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​អាច​មើល​ម៉ោង នៅ​ក្នុង​នាឡិការ​ទំនើប ទូរស័ព្ទ​ទំនើប និង​នៅ​លើ​កំព្យូទ័រ​យួរ​ដៃ​ជា​ដើម។ ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ហាក់​ដូចជា​បោះ​ជំហាន​កាន់​តែ​លឿន​ជាង​មុន ជាក់​ស្តែង អ្នក​រស់​នៅ ក្នុង​ទីក្រុង​របស់​បណ្តា​ប្រទេស​ជឿន​លឿន បាន​មាន​ទំលាប់​ដើរ​ដោយ​បោះ​ជំហាន​កាន់​តែ​លឿន​ជាង​មុន។ អ្នក​ជំនាញ​បាន​អះ​អាង​ថា ការ​មាន​ទំលាប់​ដើរ​ច្រើន​មាន​ប្រយោជន៍​ដល់​សុខ​ភាព តែ​វា​ក៏​មាន​ផល​អវិជ្ជមាន មក​លើ​សុខភាព​របស់​យើង​ផង​ដែរ។ លោក​សាស្រ្តា​ចារ្យ រីឆាត វាយស៍មែន(Richard Wiseman) បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា “យើង​កំពុង​តែ​ផ្លាស់​ទី​កាន់​តែ​លឿន​ជាង​មុន ហើយ​ក៏​ប្រញាប់​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​បាន​ឆាប់​រហ័សបំផុត តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន។ ការ​នេះ​បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​យើង​មាន​ចិត្ត​អន្ទះ​សារ​ចង់​បាន​អ្វី​ៗ​ភ្លាម​ៗ”។

លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង​ដែល​មាន​ចំណាស់​បំផុត ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ។ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​អំពី​ពេល​វេលា​ផង​ដែរ។ គាត់​បាន​រំឭក​យើង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​គ្រប់​គ្រង​ពេល​វេលា​នៃ​ជីវិត​មនុស្ស​គ្រប់​វិនាទី។​ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ថា​ “ដ្បិត​នៅ​ព្រះនេត្រ​ទ្រង់ នោះ​១​ពាន់​ឆ្នាំ​រាប់​ដូច​ជា​ថ្ងៃ​ម្សិល ដែល​កន្លង​ហួស​ទៅ​ហើយ ក៏​ដូច​ជា​យាម​១​ក្នុង​វេលា​យប់​ប៉ុណ្ណោះ”(ទំនុកដំកើង ៩០:៤)។

ដូច​នេះ អាថ៌​កំបាំង​នៃ​ការ​គ្រប់​គ្រង​ពេល​វេលា​ឲ្យ​បាន​ល្អ មិន​ស្ថិត​នៅ​លើ​ល្បឿន​នៃ​ការ​បោះ​ជំហាន ឲ្យ​បាន​លឿន ឬ​យឺត​ជាង​មុននោះ​ឡើយ។ តែ​ដើម្បី​គ្រប់​គ្រង​ពេល​វេលា​បាន​ល្អ យើង​ត្រូវ​នៅ​ជាប់​នឹង​ព្រះ​ ដោយ​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​កាន់​តែ​ច្រើន​។ បន្ទាប់​មក យើង​ត្រូវ​បោះ​ជំហាន​ជា​មួយ​គ្នា ​តែ​ជា​ដំបូង​យើង​ត្រូវ​បោះ​ជំហាន​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ជា​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​យើងមក​(១៣៩:១៣) ហើយ​ជ្រាប​អំ​ពី​គោល​បំណង និង​ផែន​ការ​របស់​យើង(ខ.១៦)។

ពេល​វេលា​ដែល​យើង​មាន​នៅ​លើ​ផែន​ដី​មិន​ស្ថិត​ស្ថេរ​ទេ។ តែ​យើង​អាច​គ្រប់​គ្រង​វា ដោយ​ប្រើ​ប្រាជ្ញា មិន​មែន​ដោយ​មើល​នាឡិការ​ជាប់​ជា​និច្ច តែ​ដោយ​ថ្វាយ​ថ្ងៃ​នីមួយ​ៗ ដល់​ព្រះ​អង្គ។ គឺ​ដូច​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​អង្គ​ថា…

ដឹកនាំយើង ដោយព្រះបន្ទូលព្រះអង្គ

កាល​លោក​ប៉ុល អាណុល(Paul Arnold)បាន​ចូល​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​វិទ្យុ​ប៊ីប៊ីស៊ី នៅ​ប្រទេស​អង់គ្លេស ការងារ​ទី​មួយ​របស់​គាត់ គឺ​ត្រូវ​ធ្វើ​សម្លេង​ដើរ ដើម្បី​បញ្ចូល​សម្លេង ក្នុង​ល្ខោន​និយាយ តាម​វិទ្យុ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​តួ​អង្គ​ទាំង​អស់​បាន​ពោល តាម​នាដកថា ក្នុង​ឈុត​ដែល​តួ​អង្គ​កំពុង​ដើរ ក្នុង​នាម​លោក​ប៉ុល​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ឆាក គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​សម្លេង​ដើរ ដោយ​ប្រើ​ជើង​របស់​គាត់ ឲ្យ​ត្រូវ​នឹង​សម្លេង​និយាយ​របស់​តួ​អង្គ យ៉ាង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។ គាត់​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា គន្លឹះ​ដើម្បី​បញ្ចូល​សម្លេង​ឲ្យ​បាន​ល្អ គឺ​ត្រូវ​ចុះ​ចូល​នឹង​តួ​អង្គ នៅ​ក្នុង​រឿង ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ទាំង​ពីរ​អាច​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​គ្នា​បាន​ល្អ។

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក ១១៩ ក៏​បាន​ស្វែង​រក​ការ​ចុះ​ចូល​នឹង​ព្រះ ដើម្បី​ឲ្យ​អាច​ដើរ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​បាន​ល្អ។ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក ១១៩ បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​ការ​រស់​នៅ​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ។ គឺ​ដូច​ដែល​ខ.១ បាន​ចែង​ថា “មាន​ពរ​ហើយ អស់​អ្នក​ដែល​ផ្លូវ​ប្រព្រឹត្តរបស់​ខ្លួន​បាន​គ្រប់​លក្ខណ៍ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​ដើរ​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា”។ កាល​ណា​យើង​ប្រយ័ត្ន​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ យើង​អាច​រក្សា​ភាព​ស្អាត​ស្អំ (ខ.៩) ជម្នះ​ការ​ប្រមាថ​(ខ.២៣) និង​គេច​ផុត​ពី​ភាព​លោភ​លន់​(ខ.៣៦)។ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ជួយ​យើង​ឲ្យ​អាច​ប្រឆាំង​នឹង​អំពើ​បាប​(ខ.៦១) រក​បាន​មិត្ត​ភក្តិ​ដែល​កោត​ខ្លាច​ព្រះ(ខ.៦៣) ហើយ​រស់​នៅ ដោយ​អំណរ​(ខ.១១១)។

ទេវវិទូ ឈ្មោះ ឆាល ប្រ៊ីជ(Charles Bridges) បាន​បក​ស្រាយ​អត្ថ​ន័យ​របស់​ខ.១៣៣​ថា “ពេល​ណា​ខ្ញុំ​បោះ​ជំហាន ចូល​ទៅក្នុង​លោកិយ៍ ខ្ញុំ​ត្រូវ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​នោះ ស្រប​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ ហើយ​នាំ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​មាន​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ជា​គំរូ​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​ឬ​ទេ?”

កាល​ណា​យើង​ដើរ​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ…

ការទូលសូមជំនួយពីព្រះជាម្ចាស់

ពេល​ដែល​ស្វាមី​ខ្ញុំ​ទៅ​ពិនិត្យ​សុខភាព​រក​ឃើញ​ថា មាន​ជម្ងឺ​មហារីក ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​អធិស្ឋាន​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ ដើម្បី​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រោស​គាត់​ឲ្យ​ជា។ តាម​ទស្សនៈ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​មាន​កំណត់ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ កំពុង​តែ​ជួប​បញ្ហា​ធ្ងន់​ៗ​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ ដែល​មាន​ដូច​ជា សង្រ្គាម ភាព​អត់​ឃ្លាន ភាព​ក្រីក្រ និង​គ្រោះ​ធម្មជាតិ​ជា​ដើម។ ក្រោយ​មក ថ្ងៃ​មួយ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​នៅ​ពេល​ព្រឹក ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ស្វាមី​ខ្ញុំ​ទូល​សូម​ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន​ថា “​ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ សូម​ប្រោស​ជម្ងឺ​ទូល​បង្គំ​ឲ្យ​ជា”។

នេះ​ជា​ការ​អធិស្ឋាន​ដ៏​សាមញ្ញ តែ​អស់​ពី​ចិត្ត ដែល​បាន​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​ឈប់​ធ្វើ​ឲ្យមា​នភាព​ស្មុគ្រ​ស្មាញ នៅ​ក្នុង​ការ​ទូល​សូម​អ្វី​មួយ​ពី​ព្រះ ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​បាន​ស្តាប់​ឮ​ការ​ទូល​សូម​ដ៏​សុចរិត​របស់​យើង។ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ទូល​សូម ដោយ​ពាក្យ​ពេចន៍​ដ៏​សាមញ្ញ​ថា “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ សូម​ទ្រង់​យាង​មក​វិញ ហើយ​ប្រោស​ព្រលឹង​ទូលបង្គំ​ឲ្យ​រួច សូម​ទ្រង់​ជួយ​សង្គ្រោះ​ទូលបង្គំ ដោយ​យល់​ដល់​សេចក្តី​សប្បុរស​នៃ​ទ្រង់”(ទំនុកដំកើង ៦:៤)។

នោះ​ជា​អ្វី​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ពោល​ឡើង ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​មាន​ការ​ភ័ន្ត​ភាំង និង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​ខាង​វិញ្ញាណ។ ទ្រង់​មិន​បាន​ពន្យល់​អំពី​ស្ថាន​ភាព​របស់​ទ្រង់ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ ឲ្យ​បាន​គ្រប់​ជ្រុង​ជ្រោយ​ទេ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​ទូល​អង្វរ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ទ្រង់ បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ចិត្ត​ដែល​ស្រេក​ឃ្លាន​ជំនួយ និង​ការ​ស្អាង​ឡើង​វិញ ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គឺដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​សរសេរ​ថា ទ្រង់​បាន​អស់​កម្លាំង ទាំង​ថ្ងូរ​ផង(ខ.៦)។

តែ​ស្តេច​ដាវីឌ​មិន​បាន​បណ្តោយ​ឲ្យ​បញ្ហា​របស់​ទ្រង់ ជា​ពិសេស​អំពើ​បាប​របស់​ទ្រង់ រារាំង​ទ្រង់​មិន​ឲ្យ​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះ ​ទូល​ថ្វាយ អំពី​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​របស់​ទ្រង់​ឡើយ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ មុន​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ឆ្លើយ​តប ស្តេច​ដាវីឌ​នៅ​តែ​អាច​បន្លឺ​សម្លេង ដោយ​អំណរ​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​ឮ​សម្លេង​ទ្រង់​យំ…

ការស្រឡាញ់អ្នកកាន់សាសនាដទៃ

បន្ទាប់​ពី​សមាជិក​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជំនឿ​ទៅ​រក​សាសនា​ដទៃ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ក៏​បាន​ជំរុញ​ខ្ញុំ ឲ្យ ​“លើក​ទឹក​ចិត្ត” នាង​ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​មក​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ​វិញ។ ជា​បឋម ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ស្រឡាញ់​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ ដូច​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ស្រឡាញ់​យើង នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ៗ ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​កន្លែង​សាធារណៈ ដែល​នៅ​ទីនោះ មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ចង​ចិញ្ចើម ពេល​ដែល​ឃើញ​នាង​មាន​សម្លៀក​បំពាក់ “សាសន៍​ដទៃ”។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ថែម​ទាំង​និយាយ​ពាក្យ​ទ្រ​គោះ​បោះ​បោក​មក​លើ​នាង។ មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​ស្រែក​ដាក់​នាង​ពី​ក្នុង​ឡាន​របស់​គាត់ ឲ្យ​នាង​ត្រឡប់​ទៅ​ប្រទេស​នាង​វិញ ដោយ​មិន​បាន​ដឹង ឬ​មិនខ្វល់​សោះ​ថា នាង​កំពុង​តែ​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​កំណើត​របស់​នាង​នោះ​ទេ។

លោក​ម៉ូសេ​បាន​បង្រៀន​ប្រជា​ជន​គាត់ ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស​ជាង​នេះ ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ស្លៀក​ពាក់ ឬ​មាន​ជំនឿ​សាសនា ខុស​ពី​ពួក​គេ។ លោក​ម៉ូសេ​បាន​បង្រៀន​ក្រឹត្យ​វិន័យ​នៃ​ភាព​យុត្តិធម៌ និង​សេចក្តី​មេត្តា​កុរណា​ដល់​ពួក​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​បង្គាប់​ពួក​គេ​ថា “កុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​បាប​ដល់​អ្នក​ប្រទេស​ក្រៅ ក៏​កុំ​ឲ្យ​សង្កត់​សង្កិន​គេ​ឡើយ ដ្បិត​ឯង​រាល់​គ្នា​ក៏​បាន​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​ជា​អ្នកប្រទេស​ក្រៅ​ដែរ” (និក្ខមនំ ២២:២១)។ ក្រឹត្យ​វិន័យ​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​អ្នក​ស្រុក​ក្រៅ  ជន​ដែល​ងាយ​រងគ្រោះ ដោយ​សារ​ភាព​លម្អៀង និង​ការ​រំលោភ​សិទ្ធិ ហើយ​បទ​គម្ពីរ​នេះ​មាន​ចែង​សា​ឡើង​វិញ នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ និក្ខមនំ ២២:២១ និង លេវីវិន័យ ១៩:៣៣។

ដូចនេះ ពេល​ណា​ខ្ញុំ​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​សមាជិក​គ្រួសារ​ម្នាក់​នេះ ដែល​បាន​ដាច់​ចេញ​ពី​ព្រះ នៅ​ភោជ្ជនីយ​ដ្ឋាន នៅ​សួន​ច្បារ ដោយ​ការ​ដើរ​លេង​ជា​មួយ​គ្នា ឬ​អង្គុយ និង​ជជែក​ជា​មួយ​នាង នៅ​រាន​ហាល​មុខ​ផ្ទះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​បង្ហាញ​សេចក្តី​សប្បុរស និង​ការ​គោរព ដូច​ដែល​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ចង់​ទទួល​ពី​គេ​នោះ​ដែរ។…

មានកម្លាំងឡើង ដោយបទចម្រៀង

កាល​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​ពីរ មាន​អ្នក​ភូមិ​ជន​ជាតិ​បារំាង​មួយ​ចំនួន បាន​ជួយ​លាក់​បំពួក​ជន​ជាតិ​យូដា ឬ​ជ្វីប ដែល​កំពុង​រត់​គេច​ពី​ពួក​ណាហ្ស៊ី។ ពេល​នោះ មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ច្រៀង​ចម្រៀង នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ស្តុក នៅ​ជុំវិញ​ទី​ប្រជុំ​ជនរបស់​ពួក​គេ ដើម្បី​ស៊ីញ៉ូ​ឲ្យ​ជន​ភាស​ខ្លួន​ទាំង​នោះ​ដឹង​ថា ពួក​គេ​អាច​ចេញ​ពី​ការ​លាក់​ខ្លួន ដោយ​សុវត្ថិ​ភាព​ហើយ។ អ្នក​ភូមិ​ដ៏​ក្លាហាន​ទាំង​នេះ នៅ​ភូមិ​ឡឺ ចាំបុង សួលីកនុង បាន​ឆ្លើយ​តប​ការ​អំពាវ​នាវ​របស់​លោក​អនដ្រេ ត្រូកមេ(André Trocmé) ដែល​ជា​គ្រូ​គង្វាល​ប្រចាំ​តំបន់ និង​ភរិយា​របស់​គាត់​ឈ្មោះ មែកដា(Magda) ឲ្យ​ផ្តល់​កន្លែង​ជ្រក​កោន​សម្រាប់​ជន​ជាតិ​យូដា នៅ​សម័យ​សង្រ្គាម នៅ​តំបន់​ខ្ពង់​រាប ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា​ “ឡា មុងតាញេ ប្រូតេស្តង់”។ ការ​ផ្តល់​សញ្ញា​ដល់​ជន​ភាស​ខ្លួន ដោយ​ប្រើ​បទ​ចម្រៀង​នេះ បាន​ក្លាយ​ជា​លក្ខណៈ​ពិសេស​នៃ​សេចក្តី​ក្លាហាន​របស់​អ្នក​ភូមិ​នោះ ដែល​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​ជន​ជាតិ​យូដា​ជិត​៣​ពាន់​នាក់ ឲ្យ​រួច​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់។

ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​ធ្លាប់​បាន​ច្រៀង​ចម្រៀង ក្នុង​ពេល​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​ស្តេច​សូល​បញ្ជូន​ឃាត​ករ ឲ្យ​ចូល​ផ្ទះ​ទ្រង់នៅ​ពេល​យប់។ ទ្រង់​បាន​ប្រើ​បទ​ចម្រៀង មិន​មែន​ដើម្បី​ស៊ីញ៉ូ​នរណា​ម្នាក់​ឡើយ តែ​ដើម្បី​ថ្វាយ​ការ​អរ​ព្រះ​គុណ​ដល់​ព្រះ ដែល​ជា​ទី​ជ្រក​កោន​របស់​ទ្រង់។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ដ៏​រីក​រាយ​ថា “ចាប់​តាំង​ពី​ព្រលឹម​ស្រាង នោះ​ទូលបង្គំ​នឹង​បន្លឺ​សំឡេងច្រៀង​ពី​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​ទ្រង់ ដ្បិត​ទ្រង់​ជា​ប៉ម​យ៉ាង​ខ្ពស់​នៃ​ទូលបង្គំ”(ទំនុកដំកើង ៥៩:១៦)។

បទ​ចម្រៀង​ប្រភេទ​នេះ មិន​មែន​ជា​ “ការ​ហួច ក្នុង​ភាព​ងងឹត” ដើម្បី​បន្លប់​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់នោះ​ទេ។​ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ការ​ច្រៀង​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ជំនឿ​ដែល​គាត់​មាន ចំពោះ​ព្រះ​ដ៏​មាន​គ្រប់​ចេស្តា។ “ឱ​ព្រះ​ដ៏​ជា​កំឡាំង​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ទូលបង្គំ​នឹង​ច្រៀង​សរសើរ​ដល់​ទ្រង់ ដ្បិត​ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ប៉ម​យ៉ាង​ខ្ពស់​នៃ​ទូលបង្គំ”(ខ.១៧)។…

ពន្លឺដែលនាំផ្លូវ

មាន​ភោជ្ជនីដ្ឋាន​មួយ​មាន​លក្ខណៈ​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់ តែ​ងងឹត​បន្តិច។ នៅ​ក្នុង​ភោជ្ជនីយ​ដ្ឋាន​នោះ គេ​ឃើញ​មាន​តែ​ទៀន​តូច​មួយ​ដើម ដែល​កំពុង​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឹប​ភ្លែត​ៗ នៅ​លើ​តុ​នីមួយ​ៗ។ ភ្ញៀវ​ដែល​មក​ញាំ​អាហារ​នៅ​ទីនោះ​បាន​ប្រើ​ពន្លឺ​ចេញ​ពី​ទូរស័ព្ទ​របស់​ពួក​គេ ដើម្បី​មើល​បញ្ជី​មុខ​ម្ហូប ឬ​មីនុយ និង​មើល​ទៅ​អ្នក​ដែល​កំពុង​អង្គុយ​នៅ​តុ​ជា​មួយ​ខ្លួន ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ប្រើ​ពន្លឺ​របស់​ទូរស័ព្ទ​នោះ ដើម្បី​មើល​អាហារ​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​បរិភោគ​ផង​ដែរ។

ទី​បំផុត​ភ្ញៀវ​ម្នាក់​បាន​ងើប​ចេញ​ពី​កៅ​អី​របស់​គាត់​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម ហើយ​ដើរ​ទៅ​រក​អ្នក​បម្រើ​ម្នាក់ ដោយ​សួរ​សំណួរ​ដ៏​សាមញ្ញ​ថា “តើ​អ្នក​អាច​បើក​ភ្លើង​បាន​ទេ?” មុន​យូរ​ប៉ុន្មាន អំពូល​នៅ​ជាប់​ពិដាន​ក៏​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ដ៏​កក់​ក្តៅ​ ហើយ​បន្ទប់​ទាំង​មូល​ក៏​បានលាន់​ឮ​សម្លេង​ទះ​ដៃ​អបអរ។ ប៉ុន្តែ​ គេ​ក៏​បាន​ឮ​សម្លេង​សើច និង​សម្លេង​ជជែក​គ្នា​យ៉ាង​រីក​រាយ ហើយ​ក៏​ឮ​ពាក្យ​ថា អរគុណ។ ស្វាមី​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បិទ​ទូរស័ព្ទ​របស់​គាត់ រួច​ចាប់​កាន់​ស្លាប​ព្រាសម​ ហើយ​និយាយ​ជំនួស​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​ថា “ចូរ​ឲ្យ​មាន​ពន្លឺ​ឡើង! តោះ យើង​ញាំ​បាយ”។

ពេល​ល្ងាច​ដ៏​ងងឹត​របស់​យើង បាន​ប្រែ​ជា​សប្បាយ​អឹក​ធឹក បន្ទាប់​ពី​គេ​បាន​ចុច​កុង​តាក់​តែ​បន្តិច ដើម្បី​បើក​ភ្លើង។ ការ​បើក​ភ្លើង នៅ​កន្លែង​ញាំ​អាហារ​ដែល​ងងឹត ជា​រឿង​សំខាន់ ប៉ុន្តែ តើ​ការ​ស្គាល់​ប្រភព​ពិត​ប្រាកដ​នៃ​ពន្លឺ​ដ៏​ពិត មាន​សារៈ​សំខាន់​ជាង​អម្បាលម៉្មាន?  ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ចូរ​ឲ្យ​មាន​ពន្លឺ​ឡើង” នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ ដែល​ទ្រង់​បង្កើត​ចក្រ​វាល ហើយ “ពន្លឺ​ក៏​មាន​ឡើង”(លោកុប្បត្តិ ១:៣)។ បន្ទាប់មក “ព្រះ​ទ្រង់​ឃើញ​ពន្លឺ​នោះ​ក៏​យល់​ថា​ជា​ល្អ​ហើយ”(ខ.៤)។

ពន្លឺ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​យើង​រាល់​គ្នា។ ពន្លឺ​របស់​ទ្រង់​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​យើង​ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ ​ជា​ពន្លឺ​នៃ​លោកិយ​(យ៉ូហាន ៨:១២) ដែល​បាន​ដឹក​នាំ​យើង​ចេញ​ពី​ភាព​ងងឹត​នៃ​អំពើ​បាប​។ ពេល​យើង​ដើរ​ក្នុង​ពន្លឺ​ទ្រង់ យើង​រក​ឃើញ​ផ្លូវ​ដែល​មាន​ពន្លឺ​ចែង​ចាំង ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ជីវិត ដែល​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់​។  ព្រះ​អង្គ​ជា​អំណោយ​ដែល​ភ្លឺ​បំផុត…

ឱកាសមួយទៀត

នៅ​ក្បែរ​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ មាន​ហាង​លក់​កង់​មួយ ដែល​មាន​ផ្លាក​យីហោ​ថា ហាង​លក់​កង់​ឱកាស​ទី​ពីរ។ នៅ​ទីនោះ អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​បាន​ជួស​ជុល​កង់​ដែល​គេ​បោះ​បង់​ចោល ហើយ​យក​វា​ទៅ​ចែក​ដល់​ក្មេង​ទាល់​ក្រ។ លោក​អឺនី ក្លក(Ernie Clark) ដែល​ជាស្ថាប​និក​នៃ​ហាង​នេះ ក៏​បាន​បរិច្ចាក​កង់​ជា​ច្រើន​ដល់​មនុស្ស​ធំ​ដែល​ទាល់​ក្រ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ជន​អនាថា ជន​ពិការ និង​អតីត​យុទ្ធ​ជន ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ជា​ជន​ស៊ីវិល។ កង់​ទាំង​នោះ​មាន​ឱកាស​ទីពីរ ប៉ុន្តែ ជួន​កាល​ អ្នកទទួល​កង់​ទំាង​នោះ ក៏​មាន​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី​ផង​ដែរ។ ឧទាហរណ៍ អតីត​យុទ្ធ​ជន​ម្នាក់​បាន​ប្រើ​កង់​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ថ្មី​ៗ ដើម្បី​ទៅ​សម្ភាស​ការងារ។

ឱកាស​ទីពីរ​អាច​កែ​ប្រែ​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ឱកាស​ទីពីរ​នោះ ជា​ការ​ប្រទាន​របស់​ព្រះ។ ហោរា​មីកា​បាន​លើក​សរសើរ អំពី​ព្រះ​គុណ​ ដែល​នាំ​មក​នូវ​ឱកាស​ទីពីរ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ប្រជា​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល កំពុង​តែ​មាន​ភាព​ពុករលួយ ដោយ​ការ​ស៊ី​សំណូក ការ​កេង​បន្លំ និង​អំពើ​បាប​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដទៃ​ទៀត។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពោល​ទំនួញ​ថា “មនុស្ស​ដែល​គោរព​តាម​ព្រះ បាន​សូន្យ​បាត់​ពី​ផែនដី​ទៅ គ្មាន​អ្នក​ណា​ដែល​ទៀង​ត្រង់ នៅ​ក្នុង​ពួក​មនុស្ស​លោក​ទេ”(មីកា ៧:២)។

លោក​មីកា​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ជំនុំ​ជម្រះ​ការ​អាក្រក់។ តែ​ដោយ​សារ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ឱកាស​ទីពីរ​ដល់​អ្នក​ដែល​ប្រែ​ចិត្ត​ចេញ​ពី​បាប។ ដោយ​សារ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ហោរា​មីកា​ក៏​បាន​សួរ​ថា “តើ​មាន​អ្នក​ណា​ជា​ព្រះ​ឲ្យ​ដូច​ទ្រង់ ដែល​ទ្រង់​អត់​ទោស​ចំពោះ​អំពើ​ទុច្ចរិត ហើយ​ក៏​បំភ្លេច​អំពើ​រំលង​របស់​សំណល់​នៃ​មរដក​ទ្រង់”(ខ.១៨)។

យើង​ក៏​អាច​អរ​សប្បាយ ដោយ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​បោះ​បង់​យើង​ចោល ដោយសារ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ឡើយ ហើយ​យើងត្រូវ​ទូល​សូម​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ទ្រង់។ គឺ​ដូច​ដែល​លោក​មីកា​បាន​ប្រកាស់​អំពី​ព្រះ​អង្គ​ថា “ទ្រង់​នឹង​មាន​សេចក្តី​អាណិតអាសូរ ដល់​យើង​រាល់​គ្នា​ទៀត…

ផ្លាស់ប្រែពីសំរាម ទៅជាកំណប់ទ្រព្យ

ក្នុង​តំបន់​ក្រីក្រ​បូកូតា មាន​ផ្លូវ​ចោទ​មួយ​ខ្សែ សម្រាប់​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឡើង​ទួល​មួយ ដែល​ជា​ទីតាំង​ផ្ទះ របស់​អ្នករើស​សំរាម​ម្នាក់​។ ផ្ទះ​នោះ​គ្មាន​អ្វី​ដែល​មើល​ទៅ​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ទេ។ តែ​ក្នុង​រដ្ឋ​ធានី​នៃ​ប្រទេស​កូឡំប៊ី ទី​លំនៅ​ដ៏សាមញ្ញ​នេះ គឺ​ជា​បណ្ណាល័យ ដែល​ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ​សៀវភៅ​២៥០០០​ក្បាល ដែល​ជា​សៀវភៅ​រឿង​ដែ​លគេ​បាន​បោះចោល ដែល​លោក​ចូស អាបឺតូ ហ្គូតេរេស(Jose Alberto Gutierrez) បាន​ប្រមូល​ទុក សម្រាប់​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​ក្មេង​ក្រីក្រ ក្នុង​សហគមន៍​របស់​គាត់។

ក្មេង​ៗ​ក្នុង​តំបន់​តែង​តែ​មក​ផ្តុំ​គ្នា នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ ក្នុង​អំឡុង “ម៉ោង​បណ្ណា​ល័យ” រៀង​រាល់​ចុង​សប្តាហ៍។ ពួក​គេ​បានដើរ​រក​មើល​សៀវភៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នីមួយ​ៗ ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​សៀវភៅ​ល្អ​ៗ ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ ផ្ទះ​ដ៏​តូចទៀប​នោះ មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​ទីលំ​នៅ​របស់​លោក​ចូស​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​ជា​កំណប់​ទ្រព្យ​ដែល​មិន​អាច​កាត់​ថ្លៃ​បាន។

អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​គ្រីស្ទ ក៏​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ផ្ទះ​របស់​លោក​ចូស​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​ជាង​ស្មូន ហើយ​យើង​ជា​ដី​ឥដ្ឋ​ដ៏តូច​ទៀប ដែល​ងាយ​នឹង​ប្រេះ​បែក។ តែ​ព្រះ​អង្គ​បាន​សូន​យើង​ឡើង ធ្វើ​ជា​ផ្ទះ​សម្រាប់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទ្រង់​គង់​នៅ ដោយទ្រង់​ប្រទាន​អំណាច​យើង​ឲ្យ​អាច​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ ចូល​ទៅ​ក្នុង​លោកិយ​ដែល​ពេញ​ដោយ​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​បាក់​បែក។ វា​ជា​ការងារ​ដ៏​ធំ សម្រាប់​មនុស្ស​សាមញ្ញ និង​ផុយ​ស្រួយ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់ នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស​ថា “យើង​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នេះ​នៅ​ក្នុង​ភាជនៈ​ដី ដើម្បី​ឲ្យ​ឥទ្ធិឫទ្ធិ​លើស​លប់​បាន​មក​ពី​ព្រះ មិន​មែន​ពី​យើង​ខ្ញុំ​ទេ”(២កូរិនថូស ៤:៧)។ មាន​ប្រជាជន​ចំរុះ​ជាតិ​សាសន៍ កំពុង​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នោះ បាន​ជា​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចង់​ចេញ​ទៅ​បង្រៀន​អំពី​ខ្លួន​ឯង​(ខ.៥)។

ប៉ុន្តែ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ថា យើង​ត្រូវ​ទៅ​ថ្លែង​ប្រាប់​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ដែល​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង​វិញ​។ គឺ​ដោយ​សារ​ទ្រង់ និង​អំណាច​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ដ៏​សាមញ្ញ​របស់​យើង…

ការលូតលាស់របស់ដើមផ្កាឈូករតន៍

ដើមផ្កាឈូករតន៍បានដុះដោយសេរី នៅទូទាំងពិភពលោក។ សត្វឃ្មំបានជួយឲ្យរុក្ខជាតិនេះបង្ករកំណើត។ គេឃើញពួកវាដុះនៅសងខាងផ្លូវជាតិ និងនៅកន្លែងដាក់ចំណីឲ្យសត្វបក្សី ហើយនៅតាមទីវាល វាលស្មៅ និងវាលទំនាប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើសិនជាគេចង់ដាំដើមផ្កាឈូករតន៍ ដើម្បីប្រមូលផល គេត្រូវដាំវានៅកន្លែងដែលមានដីល្អ។ ទស្សនាវដ្តីកសិករបានចេញផ្សាយថា ដើមផ្កាឈូករតន៍ត្រូវការដីដែលមានសំណើមល្អ មានជាតិអាស៊ីតបន្តិចបន្តួច និងសម្បូរជីវជាតិ ដោយសារជីសរីរាង្គ ឬជីកំប៉ុស ដើម្បីឲ្យគ្រាប់ពួកវាមានរស់ជាតិឆ្ងាញ់ មានប្រេងសុទ្ធល្អ និងជួយដល់ជីវភាពរបស់កសិករដែលបានប្រឹងប្រែងដាំពួកវា ។

យើងក៏ត្រូវការ “ដីល្អ” សម្រាប់ការលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណផងដែរ(លូកា ៨:១៥)។ តាមការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវ ជាពាក្យប្រៀបប្រដូច អំពីកសិករដែលព្រោះគ្រាប់ពូជ ព្រះបន្ទូលព្រះក៏អាចដុះ នៅក្នុងដីដែលមានថ្មច្រើន ឬមានបន្លា(មើលខ.៦-៧)។ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលទ្រង់អាចលូតលាស់បានល្អ តែនៅក្នុងដី ដែល”ដែលមានចិត្តទៀងត្រង់ល្អ ក៏ឮព្រះបន្ទូល ហើយយកចិត្តទុកដាក់ រួចបង្កើតផលដោយសេចក្តីអត់ធន់”(ខ.១៥)។

ដើមផ្កាឈូករតន៍ដែលនៅតូច ក៏មានការអត់ធន់នៅក្នុងការលូតលាស់ផងដែរ។ ពួកវាបានបែរទៅរកទិសដែលមានថ្ងៃរះ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ដើមផ្កាឈូករតន៍ដែលពេញវ័យក៏អត់ធន់ក្នុងការលូតលាស់ផងដែរ។ ពួកវាងាកទៅទិសខាងលិចជារៀងរហូត ដើម្បីកម្តៅផ្ទៃមុខផ្ការបស់ពួកវាដែលបានរីក និងដើម្បីទាក់ទាញសត្វឃ្មំកាន់តែច្រើន ឲ្យមកជួយពួកវាបង្ករកំណើត។ ការនេះបានជួយពួកវាបង្កើនទិន្នផលឲ្យកាន់តែច្រើន។

យ៉ាងណាមិញ ព្រះបន្ទូលព្រះក៏អាចលូតលាស់ នៅក្នុងជីវិតយើងបានល្អផងដែរ ពេលដែលយើងតោងព្រះបន្ទូលទ្រង់ឲ្យជាប់ ហើយងាកទៅរកព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ជាប់ជានិច្ច ដោយចិត្តដែលស្មោះត្រង់ និងមានចិត្តដ៏ល្អ សម្រាប់ឲ្យព្រះបន្ទូលទ្រង់លូតលាស់ក្នុងយើង។ យើងត្រូវអនុវត្តដូចនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ សូមយើងងាកទៅរកព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ ហើយលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណ។…