តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Patricia Raybon

ព្រះអង្គស្គាល់ឈ្មោះអ្នក

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ និង​ស្វាមី​ខ្ញុំ​បាន​បែក​ចេញ​ពី​ព្រះ​វិហារ ដែល​យើង​ធ្លាប់​ចូល​រួម​ថ្វាយ​បង្គំ​ជា​យូរ​មក​ហើយ បី​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក យើង​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ពួក​ជំនុំ​មួយ​នេះ​វិញ ។ ប៉ុន្តែ តើ​ពួក​គេ​នឹង​ស្វាគមន៍​ពួក​យើង​ឬ​ទេ? តើ​ពួក​គេ​នៅ​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​យើង​ទេ? តើ​ពួក​គេ​បាន​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​យើង ដែល​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ពួក​គេ​ឬ​ទេ?  យើង​ក៏​បាន​ទទួល​ចម្លើយ​សម្រាប់​សំណួរ​ទាំង​នេះ នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មួយ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ដើរ​ចូល​តាម​ទ្វារ​ព្រះ​វិហារ យើង​ក៏​បាន​ឮ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ហៅ​ឈ្មោះ​យើង​ថា “ភែត!(Pat) ឌែន!(Dan) ពួក​យើង​រីក​រាយ​ណាស់ ដែល​បាន​ជួប​អ្នក!” អ្នក​ស្រី​ខេត ឌីខាមីឡូ(Kate DiCamillo)  ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​សៀវភៅ​កុមារ បាន​សរសេរ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​របស់​គាត់​ថា “ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន។ ក្នុង​ពិភព​លោក​ដ៏​សោក​សៅ​នេះ គ្មាន​អ្វី​ដែល​ផ្អែម​ជាង​សម្លេង​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​ហៅ​ឈ្មោះ​អ្នក​នោះ​ទេ”។​

ការ​ធានា​ដូច​នេះ ក៏​មាន​សម្រាប់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ផង​ដែរ។ ពួក​យើង​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​ថ្វាយ​បង្គំ​នៅ​ព្រះវិហារ​ផ្សេង​មួយ​រយៈ​ គឺ​មិន​បាន​ដាច់​ចេញ​ពី​ព្រះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បែរ​ខ្នង​ដាក់​ព្រះ​អង្គ​។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​អង្គ​បាន​ស្វាគមន៍​ពួក​គេ ​ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាត់​ហោរា​អេសាយ ឲ្យ​នាំ​ព្រះ​រាជសារ​ធានា​ដល់​ពួក​គេ​ថា “កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច​ឡើយ ដ្បិត​អញ​បាន​លោះ​ឯង​ហើយ អញ​បាន​ហៅ​ចំ​ឈ្មោះ​ឯង ឯង​ជា​របស់​ផង​អញ”(អេសាយ ៤៣:១) ។

ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ យើង​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា គេ​មើល​យើង​មិន​ឃើញ មិន​ឲ្យ​តម្លៃ​យើង ឬ​មិន​ស្គាល់​យើង តែ​យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​ស្គាល់​ឈ្មោះ​យើង​ម្នាក់​ៗ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​សន្យា​ថា ពួក​គេ​មាន​តម្លៃ​វិសេស​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​នេត្រ​ព្រះ​អង្គ ក៏​គួរ​លើក​ដំកើង និង​ជាទី​ស្រឡាញ់​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ​(ខ.៤)។​ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “កាល​ណា​ឯង​ដើរ​កាត់​ទឹក​ធំ នោះ​អញ​នឹង​នៅ​ជា​មួយ កាល​ណា​ដើរ​កាត់​ទន្លេ…

សេចក្តីស្រឡាញ់ ដ៏ក្លាហាន

គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​នៅ​ក្នុង​ជួរ​ទ័ព​អាមេរិក​ទាំង​បួន​នាក់​នោះ មិន​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ជា “វីរបុរស”​ នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​យប់​ដែល​រងា​ខ្លាំង ក្នុង​ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ១៩៤៣ នាវា​ដឹក​ជញ្ជូន​ទ័ព ឈ្មោះSS Dorchester ដែល​ពួក​គេ​បាន​ជិះ ត្រូវ​នាវា​មុជ​ទឹក​របស់​សត្រូវ​បាញ់​ចំ នៅ​ក្បែរ​ឆ្នេរ​សមុទ្រ នៃ​តំបន់​គ្រីនលែន ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២។ ពេល​នោះ អ្នក​ទាំង​បួន​ក៏បាន​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​សមត្ថ​ភាព ដើម្បី​ជួយ​សម្រួល​អារម្មណ៍​របស់​ពួក​ទាហាន​ដែល​កំពុង​តែ​ស្លន់​ស្លោ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​រួច​ជីវិត មាន​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ថា ខណៈ​ពេល​ដែល​នាវា​កំពុង​តែ​លិច ហើយ​អ្នក​របួស​កំពុង​តែ​លោត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទូក​សង្រ្គោះ​ដែល​មាន​មនុស្ស​លើស​ចំណុះ គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​ទាំង​បួន​ក៏​បាន​សម្រួល​អារម្មណ៍​អស់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ឆ្លេឆ្លា ដោយ “ចែកចាយ​ព្រះ​បន្ទូល​អំពី​សេចក្តី​ក្លាហាន”។

ពេល​ដែល​គេ​ខ្វះ​អាវ​ការពារ​កុំ​ឲ្យ​លង់​ទឹក អ្នក​ទាំង​បួន​សុទ្ធ​តែ​បាន​ដោះ​អាវ​ការពារ​របស់​ខ្លួន ឲ្យ​ទៅ​យុវជន​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​មានការ​ភ័យ​ខ្លាច។ ពួក​គេ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​លិច​ទឹក​ស្លាប់​ជា​មួយ​នាវា ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​បាន​រស់។ អ្នក​ដែល​បាន​រួច​ជីវិត​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ថា “វា​ជា​រឿង​ល្អ​បំផុត​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប”។

ពួក​គេ​ក៏​បាន​កាន់​ដៃ​គ្នា​ខណៈ​ពេល​ដែល​នា​វា​ចាប់​ផ្តើម​លិច​ទៅ​ក្នុង​ទឹក ហើយ​អធិស្ឋាន​ឮ​ៗ​ទាំង​អស់​គ្នា ដោយ​ផ្តល់​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដល់​អ្នក​ដែល​ហៀប​នឹង​ស្លាប់​ជា​មួយ​ពួក​គេ។​

រឿង​នេះ​បាន​បង្ហាញ​នូវ​សេចក្តី​ក្លាហាន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​លះ​បង់​របស់​ពួក​គេ​មាន​ន័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជំរុញ​អ្នក​ជឿ​ទាំង​អស់ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស  ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស​បាន​ជួប​បញ្ហា​ជម្លោះ ពុក​រលួយ និង​អំពើ​បាប​ជា​ច្រើន បាន​ជា​គាត់​ជំរុញ​ពួក​គេ​ថា “ចូរ​ចាំ​យាម ចូរ​ឈរ​ឲ្យ​មាំមួន​ក្នុង​សេចក្តី​ជំនឿ ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​ពេញ​ជា​ភាព​បុរស ចូរ​ឲ្យ​មាន​កំឡាំង”(១កូរិនថូស ១៦:១៣)។ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​បន្ថែម​ទៀត​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​ការ​ទាំង​អស់ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”(ខ.១៤)។

នេះ​ជា​សេចក្តី​បង្គាប់​ដ៏​សំខាន់ សម្រាប់​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទាំង​អស់ ជា​ពិសេស ក្នុង​អំឡុង​ពេល​មាន​វិបត្តិ។ ក្នុង​ជីវិត​យើង ពេល​ដែល​ភាព​វឹក​វរ​កំពុង​តែ​គំរាម​កំហែង…

ទៅដល់ត្រើយដោយសុវត្ថិភាព

នៅ​ប្រទេស​ប៉ាពូ ញូ គីនា កុលសម្ព័ន្ធ​ខាន់​ដា បាន​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ ដោយ​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ ចំពោះ​ការ​មក​ដល់​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ដែល​គេ​បាន​បោះ​ពុម្ពផ្សាយ​ជា​ភាសា​របស់​ពួក​គេ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ដើម្បី​ទៅ​ដល់​ភូមិ​របស់​ពួក​គេ ​អ្នក​ដឹក​ជញ្ជូន​ព្រះគម្ពីរ ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​សមុទ្រ ដោយ​ជិះ​កាណូត​តូច​ៗ​។

តើ​មាន​អ្វី​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ឆ្លង​កាត់​ទឹក​ដ៏​ធំ​ដូច​នេះ? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ពួក​គេ​មាន​ជំនាញ​ដើរ​សមុទ្រ​ស្រាប់។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​សមុទ្រ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​ដែល​ដឹក​នាំ​យើង កាត់​តាម​សមុទ្រ​ជ្រៅ ដែល​មាន​ទឹក​រលក​ធំ​ៗ។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ពោល​ថា “តើ​ទូលបង្គំ​នឹង​ទៅ​ឯ​ណា ឲ្យ​រួច​ពី​ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់?”(ទំនុកដំកើង ១៣៩:៧)។ “ទោះ​បើ​ទូលបង្គំ​នឹង​ឡើង​ទៅ​ឯ​ស្ថានសួគ៌ ក៏​មាន​ទ្រង់​សណ្ឋិត​នៅ​ទី​នោះ…ទោះ​បើ​ទូលបង្គំ​នឹង​យក​ស្លាប​នៃ​បច្ចូសកាល ហោះ​ទៅ​នៅ​ឯ​ទី​បំផុត​នៃ​សមុទ្រ គង់​តែ​ព្រះហស្ត​ទ្រង់​នឹង​នាំ​ទូលបង្គំ​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​ព្រះហស្ត​ស្តាំ​ទ្រង់​នឹង​ក្តាប់​ទូលបង្គំ​ដែរ”(ខ.៨-១០)។

ពាក្យ​ពេចន៍​ទាំង​នេះ​មាន​ន័យ​ជ្រាល​ជ្រៅ សម្រាប់​កុលសម្ព័ន្ធ​ខេន​ដាស ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​លើ​កោះ ដែល​មាន​អាកាសធាតុ​ត្រូពិច ព្រៃ​ក្រាស់ និង​ភ្នំ​ដែល​មាន​ថ្ម​ច្រើន។ គេ​បាន​ហៅ​កោះ​នេះ​ថា “តំបន់​ចុង​ក្រោយ​ដែល​គេ​ស្គាល់”។ តែ​ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ជឿ​នៅ​ទីនោះ និង​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង គ្មាន​ទីកន្លែង ឬ​បញ្ហា​អ្វី ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ឈោង​មិន​ដល់​នោះ​ឡើយ។ គឺ​ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១២ បាន​ចែង​ថា “ដូច្នេះ​ទាំង​សេចក្តី​ងងឹត​នោះ​ឯង មិន​លាក់​ពី​ទ្រង់​ឡើយ ទោះ​ទាំង​យប់​ក៏​ភ្លឺ​ដូច​ជា​ពេល​ថ្ងៃ​ដែរ ឯ​សេចក្តី​ងងឹត និង​ពន្លឺ​ភ្លឺ នោះ​ស្មើ​គ្នា​នៅ​ចំពោះ​ទ្រង់”។

ដូច​នេះ ព្រះ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​បង្ក្រាប​ទឹក​រលក និង​ខ្យល់​ព្យុះ​ដែល​នៅ​ពី​មុខ​យើង ដោយ​បន្ទូល​ថា “ចូរ​ស្ងៀម​ទៅ ហើយ​ឈប់​ចុះ”(ម៉ាកុស…

ស្ថានភាពប្រែជាល្អឡើង ជាមួយព្រះ

នៅ​ក្នុង​ក្រុម​កីឡា​បាល់ទះ​មហា​វិទ្យាល័យ ចៅ​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រៀន អំពី​គោលកាណ៍ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ជ័យ​ជម្នះ។ ពេល​ណា​បាល់​កំពុង​តែ​សំដៅ​មក​កន្លែង​របស់​នាង នាង​មិន​ដែល​ឲ្យ​បាល់​ជ្រុះ​ដល់​ដី​ទាន់​ឡើយ។ នាង​អាច​លេង​បាល់​បោះ ដោយ​មិនរអ៊ូរទាំ ស្តី​បន្ទោស ឬ​ដោះសារ​នោះ​ឡើយ ជា​ហេ​តុនាំ​ឲ្យ​មិត្ត​រួម​ក្រុម​របស់​នាង ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ល្អ​ឡើង។ និយាយ​រួម នាងតែង​តែ​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ថាន​ភាព​ល្អ​ឡើង។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​លោក​ដានីយ៉ែល នៅ​ពេល​ដែល​គាត់ និង​មិត្ត​សំឡាញ់​គាត់​បី​នាក់ រស់​នៅ​ជាឈ្លើយ​សឹក ក្នុង​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន របស់​ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា។ គេ​បាន​យក​ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​មិន​ជឿ មក​ដាក់​ឲ្យ​ពួក​គេ  ហើយ​បង្គាប់​ពួក​គេឲ្យ​ទៅ​ទទួល “ការ​ហ្វឹក​ហាត់” នៅ​ក្នុង​រាជ​វាំង​ជា​​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ប្រជា​ជន​ពួក​គេ តែ​គាត់​មិន​ដែល​មាន​កំហឹង​នោះ​ឡើយ​។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​សុំ​មិន​បរិភោគ​អាហារ និង​ស្រា​ដែល​ស្តេច​ប្រទាន ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​គាត់ស្មោក​គ្រោក នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​នេត្រ​ព្រះឡើយ។ នៅ​ក្នុង​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​នេះ បន្ទាប់​ពី​គាត់ និង​ពួក​មិត្ត​សំឡាញ់​គាត់ បរិភោគ​តែ​បន្លែ និងទឹក អស់រយៈពេល១០ថ្ងៃ(ដានីយ៉ែល ១:១២) ពួកគេក៏បាន​ស្រស់បស់​ជាង ហើយ​គេ​មាន​សាច់​ល្អ​ជាង​ពួក​កំឡោះៗ ដែល​បរិភោគ​អាហារ​របស់​ស្តេច​ទៅ​ទៀត(ខ.១៥)។

នៅ​ពេល​ក្រោយ​ទៀត ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា ក៏​បាន​គំរាម​ថា នឹង​សម្លាប់​ដានីយ៉ែល និង​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​វាំង បើ​សិន​ជា​ពួកគេ​មិន​អាច​កាត់​ស្រាយ​សុបិន​របស់​ទ្រង់។ ពេល​នោះ ដានីយ៉ែល​មិន​មាន​ការ​តក់​ស្លុតឡើយ តែ​គាត់​បាន​ស្វែង​រក​សេចក្តី​មេត្តា “​ពី​ព្រះ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌” ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បើក​សម្តែង​ការ​អាថ៌​កំបាំង​នោះ​ឲ្យ​គាត់​បាន​ដឹង​(២:១៩)។ ​គឺ​ដូច​ដែល​ដានីយ៉ែល​បាន​ប្រកាស​ថា “ប្រាជ្ញា និង​តេជានុភាព ជា​របស់​ផង​ទ្រង់”(ខ.២០)។

ក្នុង​អំឡុង​ពេល ដែល​ដានីយ៉ែល​រស់​នៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក គាត់​បាន​ស្វែង​រក​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ…

រកឃើញក្តីអំណរក្នុងការសរសើរដំកើង

ពេល​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ជន​ជាតិ​អង់​គ្លេស​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ ឈ្មោះ​ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) បាន​ថ្វាយ​ជីវិត​ដល់​ព្រះយេស៊ូវ ពីដំបូង គាត់​បដិសេធ​មិន​ព្រម​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ។ តាម​ពិត គាត់​បាន​ហៅ​រឿង​នេះ​ថា “ថ្ម​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជំពប់​ដួល”។ គាត់​មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ ព្រោះ​គាត់​គិត​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជា​អ្នក​ទាម​ទា​ការ​សរសើរ​ពី​យើង។ តែ​ទី​បំផុត លោក​លូអ៊ីស​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត “ព្រះ​ទ្រង់​បង្ហាញ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់​ដល់​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​អង្គ”។ ដូច​នេះ យើង​ដែល​បាន​ជាប់​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ឥត​ខ្ចោះ​របស់​ព្រះ ​នឹង​មាន​ក្តី​អំណរ​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ គឺ​ដូច​ជា​កញ្ចក់​ដែល​ភ្លឺ ដោយ​សារ​ពន្លឺ​ដែល​បាន​ចាំង​មក​នោះ​ដែរ។

លោក​ហោរា​ហាបាគុក​បាន​ធ្វើ​ការ​សន្និដ្ឋាន​ដូច​នេះ កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​សតវត្សរ៍​មុន។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​រអ៊ូរទាំ​ដាក់​ព្រះ អំពី​ការ​អាក្រក់ ដែល​ទ្រង់​បាន​ទម្លាក់​មក​លើ​ប្រជាជន​យូដា គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ នាំ​មក​នូវ​ក្តី​អំណរ ​គឺ​មិន​មែនក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ធ្វើ​នោះ​ទេ តែ​ក្នុង​ការ​ដឹង​ថា ទ្រង់​ជា​នរណា។ ដូច​នេះ ទោះ​រឿង​វិបត្តិ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ប្រទេស ឬ​ទូទាំង​ពិភព​លោក​ក្តី ព្រះ​ទ្រង់​នៅ​តែ​ធំ​ប្រសើរ។ គឺ​ដូច​ដែល​លោក​ហោរា​បាន​ប្រកាស​ថា:

“ទោះ​បើ​ដើម​ល្វា​មិន​មាន​ផ្កា ក៏​ឥត​មាន​ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ ហើយ​ផល​នៃ​ដើម​អូលីវ​ក៏​ខាន​មាន ស្រែ​ចំការ​ឥត​បង្កើត​បាន​អាហារ ហ្វូង​ចៀម​ត្រូវ​បាត់​ចេញ​ពី​ក្រោល ហើយ​គ្មាន​គោ​នៅ​ក្នុង​ឃ្នង​ក៏​ដោយ គង់​តែ​ខ្ញុំ​នឹង​រីករាយ ដោយសារ​ព្រះយេហូវ៉ា ខ្ញុំ​នឹង​អរ​សប្បាយ​ក្នុង​ព្រះ​ដ៏​ជួយ​សង្គ្រោះ​ខ្ញុំ​ដែរ”(ហាបាគុក ៣:១៧-១៨)។

លោក​ស៊ី អេស លូអ៊ីស​បាន​ដឹង​ថា ពិភព​លោក​ទាំង​មូល​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ។ លោក​ហាបាគុក​ក៏​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​គ្រប់​ពេល​វេលា​ផង​ដែរ ដោយ​រក​ឃើញ​ក្តី​អំណរ ក្នុង​ព្រះ​អង្គ​ ដែល​មាន​ដំណើរ​តាំង​ពី​ដើម​ រហូត​អស់​កល្ប​(ខ.៦)។—Patricia…

ការដកដើមដែលគ្មានប្រយោជន៍

មាន​ពេល​មួយ ចៅ​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​រត់​លេង នៅ​ទី​ធ្លា​ក្រោយ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ យើង​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ដក​រុក្ខ​ជាតិ​តូច​ៗ​ដែល​គ្មាន​ប្រយោជន៍ ចេញ​ពី​ទីធ្លា​ក្រោយ​ផ្ទះ ជា​ការ​កម្សាន្ត​សប្បាយ។ ចៅ​ខ្ញុំ​ដែល​ក្មេង​ជាង​គេ​ក៏​បាន​ប្រាប់​យើង​ ឲ្យ​ដក​ដើម​ទាំង​នោះ​ទាំង​ឫស ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ដើម​ដែល​គាត់​បាន​ដក។ ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​របស់​នាង​ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ដករុក្ខជាតិដែល​គ្មាន​ប្រយោជន៍​ទាំង​នោះ គឺ​បាន​បង្ហាញ​ថា យើង​មាន​មាន​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​ប៉ុណ្ណា នៅ​ក្នុង​ការ​សម្អាត​ទី​ធ្លា​ក្រោយ​ផ្ទះរបស់​យើង។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្តី​អំណរ​នេះ​គឺ​បាន​កើត​ចេញ​ពី​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​អ្វី​មួយ។

ការ​មាន​ចិត្ត​ចង់​ដក​អំពើ​បាប​ចេញ​ពី​ជីវិត គឺ​ជា​ជំហានទី​មួយ នៅ​ក្នុង​ការ​សម្អាត​អំពើ​បាប​ផ្ទាល់​ខ្លួន។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះអង្គ​អើយ សូម​ពិនិត្យ​មើល ឲ្យ​បាន​ស្គាល់​ចិត្ត​ទូលបង្គំ​ផង …សូម​ទត​មើល​បើ​មាន​អំពើ​អាក្រក់​ណា​នៅ​ក្នុង​ទូលបង្គំ”(ទំនុកដំកើង ១៣៩:២៣-២៤)។

ការ​ពិនិត្យ​រក​មើល​អំពើ​បាប​របស់​យើង ដោយ​បង្ហាញ​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ឃើញ​អំពើ​បាប​នោះ គឺ​ជា​ទង្វើ​ដ៏​ឆ្លាត​វ័យ។ ព្រះអង្គ​ជ្រាប​ អំពី​យើង​គ្មាន​កន្លែង​ចន្លោះ។ “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ ទ្រង់​បាន​ពិនិត្យ​មើល ហើយ​បាន​ស្គាល់​ទូលបង្គំ​ផង ទ្រង់​ជ្រាប​ការ​ដែល​ទូលបង្គំ​អង្គុយ​ចុះ និង​ការ​ដែល​ទូលបង្គំ​ក្រោក​ឡើង​ផង ទ្រង់​ក៏​យល់​គំនិត​របស់​ទូលបង្គំ​ពី​ចំងាយ​ដែរ”(ខ.១-២)។

ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៀត​ថា “ការ​ដឹង​ច្បាស់​យ៉ាង​នេះ ក៏​អស្ចារ្យ​ហួស​ល្បត់​ទូលបង្គំ ហើយ​ខ្ពស់​ដល់ម៉្លេះ បាន​ជា​ទូលបង្គំ ឈោង​មិន​ដល់​សោះ”(ខ.៦)។ ដូច​នេះ មុន​ពេល​ដែល​អំពើ​បាប​ចាក់​ឫស​ចូល​ក្នុង​ជីវិត​យើង ព្រះ​ទ្រង់​អាច​ដាស់​តឿន​យើង ឲ្យ​ដឹង អំពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​នេះ។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​អំពី​សណ្ឋាន​របស់​យើង។ ដូច​នេះ ពេល​ណា​អាកប្ប​កិរិយា​ដែល​មាន​អំពើ​បាប បានដុះ​ឡើង នោះ​ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​មុន​គេ ហើយ​ក៏​ចង្អុល​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ផង។

“តើ​ទូលបង្គំ​នឹង​ទៅ​ឯ​ណា ឲ្យ​រួច​ពី​ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់ តើ​នឹង​រត់​ទៅ​ឯ​ណា ឲ្យ​រួច​ពី​ព្រះភក្ត្រ​ទ្រង់”(ខ.៧)។ ចូរ​យើង​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គសង្រ្គោះ​នៃ​យើង​យ៉ាង​ប្រកិត ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ទីទួល!—Patricia…

មិនបោះបង់ចោលការតស៊ូ

លោក​គ្រូ​គង្វាល សេមី នីហ្កូ(Semi Nigo ) ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ព្រះ​វិហារ​ជន​ជាតិ​ខេលីកូ នៅ​ប្រទេស​ស៊ូដង់ ខាង​ត្បូង។ គាត់​បាន​រៀប​រាប់ អំពី​ការ​លំបាក​របស់​ពួក​ជំនុំ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ការ​ទទួល​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ជា​ភាសា​របស់​ពួក​គេ។ គាត់​ថា “ពេល​វេលា​កន្លង​ផុត​ទៅ សង្រ្គាម​ក៏​បាន​ចូល​មក​ដល់”។  ជា​ការ​ពិត​ណាស់ កាល​នោះ ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប មិន​ទាន់​បាន​បោះ​ពុម្ពផ្សាយ​ជា​ភាសា​ខេលីកូ​នៅ​ឡើយ​ទេ។ កាល​ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍​មុន ជីតា​របស់​លោក​គ្រូនីហ្កូ បាន​ចាប់​ផ្តើម​កម្ម​វិធី​បក​ប្រែ​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន ប៉ុន្តែ សង្រ្គាម និង​ភាព​វឹក​វរ​ក្នុង​ប្រទេស​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​កម្ម​វិធី​នេះ​ត្រូវ​ផ្អាក​ ។ ប៉ុន្តែ ទោះ​មាន​ការ​វាយ​ប្រហារ​ម្តង​ហើយ​ម្តងទៀត មក​លើ​ជំរុំ​ភៀស​ខ្លួន​របស់​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​យូហ្កានដា​ខាង​ជើង និង​នៅ​សាធារណៈ​រដ្ឋ​ប្រជាធិប​តេយ្យ​កុងហ្គោ​ក៏ដោយ ​ក៏​លោក​គ្រូ​គង្វាល និង​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់​នៅ​តែ​បន្ត​កម្ម​វីធី​បក​ប្រែ​នេះ។

ការ​តស៊ូ​របស់​ពួក​គេ​ក៏​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ប្រឹង​ប្រែង ជិត​៣​ទសវត្សរ៍ គេ​ក៏​បាន​ចែក​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ជា​ភាសាខេលីកូ ដល់​ជន​ភាស​ខ្លួន ក្នុង​ពិធី​អប​អរ​ដ៏​សប្បាយ​រីក​រាយ។ អ្នក​ប្រឹក្សា​យោបល​របស់​កម្ម​វីធី​នេះ​បាន​និយាយ​ថា “ជន​ជាតិ​ខេលីកូ មាន​ក្តី​អំណរ​លើស​ពាក្យ​ពណ៌នា”។

ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​របស់​ជន​ជាតិ​ខេលីកូ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បង្គាប់​លោក​យ៉ូស្វេ​ឲ្យ​មាន​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ។  គឺ​ដូច​ដែលព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា “កុំ​ឲ្យ​គម្ពីរ​ក្រឹត្យវិន័យ​នេះ​ភ្លេច​បាត់​ពី​មាត់​ឯង​ឡើយ គឺ​ត្រូវ​ឲ្យ​នឹកជញ្ជឹង​ទាំង​យប់​ទាំង​ថ្ងៃ​វិញ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​កាន់ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​អស់​ទាំង​សេចក្តី ដែល​កត់​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ​ឯង ដ្បិត​គឺ​យ៉ាង​នោះ​ដែល​ឯង​នឹង​បាន​កើត​ការ​នៅ​គ្រប់​ទាំង​ផ្លូវ​ឯង ហើយ​នឹង​បាន​ចំរើន​ឡើង​ផង”(យ៉ូស្វេ ១:៨)​។

ជន​ជាតិ​ខេលីកូ​មាន​ចិត្ត​អត់​ធ្មត់ នៅ​ក្នុង​ការ​ខិត​ខំ​បក​ប្រែ​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប រហូត​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ។ អ្នក​បក​ប្រែ​ម្នាក់​បាននិយាយ​ថា សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គាត់​តែង​តែ​ឃើញ​ជន​ជាតិ​ខេលីកូ…

បទចម្រៀងដែលនាំឲ្យមានការចងចាំឡើងវិញ

អ្នក​ស្រី​នេនស៊ី ហ្គាសតាសុន(Nancy Gustafson) ជា​អ្នក​ចម្រៀង​អូប៉េរ៉ា ដែល​បាន​ចូល​និវត្តន៍។ នាង​មាន​ការ​ស្លុត​ចិត្ត ពេល​ដែល​បាន​ទៅ​លេង​ម្តាយ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​សុខ​ភាព​គាត់​មាន​ការ​អន់​ថយ ដោយ​សារ​ជម្ងឺ​បាត់​ការ​ចង​ចាំ។ ម្តាយ​របស់​នាង​មិន​ស្គាល់​នាង ហើយ​ស្ទើរ​តែ​មិន​អាច​និយាយ​កើត​។​ បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ទៅ​លេង​គាត់​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ខែក្រោយ​មក នាង​ក៏​មាន​គំនិត​មួយ​។ នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ច្រៀង​ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់។​ គាត់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ទឹក​មុខ​រីក​រាយ ពេលដែល​ឮ​សម្លេង​ច្រៀង ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ច្រៀង​ជា​មួយ​នាង អស់​២០​នាទី។​ បន្ទាប់​មក ម្តាយ​របស់​អ្នក​ស្រី​នេនស៊ី ក៏​បាន​សើច ដោយ​និយាយ​កំប្លែង​ថា គាត់ និង​កូន​ស្រី​គាត់ គឺ​ជា “អ្នក​ចម្រៀង​ប្រចាំ​គ្រួសារ​ហ្គាសតាសុន!” អ្នក​ជំនាញ​ខ្លះ​បាន​លើកឡើង​ថា ការ​នឹក​ចំា​ឡើង​វិញ​តែ​បន្តិច​នេះ គឺ​បាន​បង្ហាញ​ថា អំណាច​នៃ​បទ​ចម្រៀង អាច​ជួយ​ដាស់​ការ​ចង​ចាំ​ដែល​បាន​បាត់​បង់ ឲ្យ​មាន​ឡើង​វិញ។ គេក៏​បាន​បង្ហាញ​ផង​ដែរ​ថា ការ​ច្រៀង “បទ​ចម្រៀង​ចាស់​ៗ ដែល​យើង​ចូល​ចិត្ត” ក៏​ជួយ​ឲ្យ​មាន​អារម្មណ៍​រីក​រាយ​ឡើង កាត់​បន្ថយ​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត និង​កាត់​បន្ថយ​ការ​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់ ហើយ​កាត់​បន្ថយ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ថ្នាំ​បំបាត់​ការ​ឈឺ​ចាប់​។

គេ​បាន​បន្ត​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​ជា​បន្ថែម​ទៀត អំពី​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​តន្រ្តី និង​ការ​ចង​ចាំ។​ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្ហាញ​ថា ក្តី​អំណរ ដែលកើត​ចេញ​ពី​ការ​ច្រៀង គឺ​ជា​អំណោយ​ទាន​មក​ពី​ព្រះ ហើយ​នេះ​ជា​ការ​ពិត​មែន។ “ចូរ​សរសើរ​ដល់​ព្រះ​យេហូវ៉ា ដ្បិត​ការ​ដែលច្រៀង​សរសើរ ដល់​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ នោះ​ជា​ការ​សំណំ​ហើយ ក៏​ពីរោះ​ផង សេចក្តី​សរសើរ​ជា​ការ​គួរ​គប្បី”(ទំនុកដំកើង ១៤៧:១)។

តាម​ពិត ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ទាំង​មូល ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ​លើក​សម្លេង​ឡើង សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ។…

រកបានមកវិញ នូវអ្វីដែលបាត់បង់

មាន​ពេល​មួយ លោក​គ្រូ​គង្វាល​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ បាន​ទៅ​ហាង​លក់​ទូរស័ព្ទ ហើយ​គាត់​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​ទទួលដំណឹង​អាក្រក់​ពី​អ្នក​លក់។ ទូរស័ព្ទ​ស្មាត​ហ្វូន​របស់​គាត់​បាន​ខូច ដោយ​សារ​វា​បាន​ធ្លាក់ ក្នុង​អំឡុង​ម៉ោង​រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ខ្ញុំបាន​ចូល​រួម កាល​ពី​ពេល​កន្លង​ទៅ។ តើ​គាត់​បាន​បាត់​បង់​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​នោះ​ហើយ​ មែន​ទេ?​ ទេ អ្នក​លក់​ទូរស័ព្ទបាន​ជួយ​ចម្លង​ទិន្ន​ន័យ​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​គាត់ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ព្រះ​គម្ពីរ​ជា​វីដេអូ និង​រូប​ថត​ជា​ច្រើន​ទុក​ឲ្យ​គាត់។ អ្នក​លក់​ថែម​ទំាង​បាន​ជួយ​ស្រោច​ស្រង់​រូប​ថត​នីមួយ​ៗ ដែល​គាត់​បាន​លុបចោល​ទៀង​ផង។ ហាង​លក់​ទូរស័ព្ទ​នោះ​ក៏​បាន​ជំនួស​ទូរស័ព្ទ​ដែល​បាន​ខូច​នោះ ដោយ​ទូរស័ព្ទ​ថ្មី​មួយ​គ្រឿង។ គាត់​ថា គាត់​រក​បាន​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​បាត់​បង់ និង​រក​បាន​អ្វី​ដែល​លើស​នោះ​ទៀត។

ស្តេច​ដាវីឌ​ធ្លាប់​បាន​ដឹក​នំា​បេសក​កម្ម​ស្រោច​ស្រង់ បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ប្រហារ​ពី​សាសន៍​អាម៉ាលេក។ ពួក​អ្នកដឹក​នាំ​សាសន៍​ភីលីស្ទីន​មាន​ការ​ស្អប់​ខ្ពើម​ចំពោះ​ស្តេច​ដាវីឌ។ ស្តេច​ដាវីឌ និង​កង​ទ័ព​របស់​ទ្រង់ ក៏​បាន​ដឹង​ថា ពួក​សាសន៍​អាម៉ាលេក​បាន​វាយ​លុក​ចូល និង​ដុត​ទីក្រុង​ស៊ីកឡាក់​ចោល ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ពួក​ស្រី​ៗ និង​មនុស្ស​ទំាង​អស់​ធ្វើ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ប្រពន្ធ​កូន​របស់​ទ័ព​ទ្រង់​ផង​ដែរ​(១សាំយ៉ូអែល ៣០:២-៣)។ ដូច​នេះ ស្តេច​ដាវីឌ និង​កង​ទ័ព​ទ្រង់​ក៏​បានឡើង​សម្លេង​យំ​ជា​ខ្លាំង ដរាប​ដល់​គ្មាន​កំឡាំង​នឹង​យំ​ទៀត(ខ.៤)។ ពួក​ទ័ព​ទ្រង់​មាន​ចិត្ត​ល្វីង​ជូរ​ចត់​ចំពោះ​ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជាអ្នក​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ​ជា​ខ្លាំង​ណាស់ បាន​ជាពួក​គេ​គិត​ចង់ “ចោល​ទ្រង់​នឹង​ថ្ម”(ខ.៦)។

ប៉ុន្តែ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​កម្លាំង ក្នុង​ព្រះ​អម្ចាស់​(ខ.៦)។ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​ដេញ​តាម​ពួក​អាម៉ាលេក ហើយក៏​បាន “​ចាប់​យក​បាន​របស់​ទាំង​អស់ ដែល​សាសន៍​អាម៉ាលេក​បាន​ប្លន់​យក​ទៅ​នោះ …ឯ​របស់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​គេ​ប្លន់​យក​ទៅ​នោះ គ្មាន​ខ្វះ​អ្វី​សោះ ទោះ​តូច​ឬ​ធំ កូន​ប្រុស កូន​ស្រី ឬ​របឹប​ណា​ក្តី ដាវីឌ​បាន​នាំ​យក​ទាំង​អស់​មក​វិញ”(ខ.១៨-១៩)។ ខណៈ​ពេល​ដែលយើង​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ប្រហារ​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល “ឆក់​យក”…

មានសេរីភាពនៅទីបញ្ចប់

លោកចន មែកខាធី(John McCarthy) ជា​អ្នក​កាសែត​ជន​ជាតិ​អង់​គ្លេស ដែល​ធ្លាប់​រស់​នៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំឆ្នាំ ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​សង្រ្គាម​ស៊ីវិល​នៅ​ប្រទេស​លេបាណន់។ រយៈពេល២០ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ដោះ​លែង គាត់​ក៏​បានជួប​លោក​គានដូមែនីកូ ភីកូ(Giandomenico Picco) ដែល​បាន​ចរចារ​ឲ្យ​គេ​ដោះ​លែង​គាត់។ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ជួបបេសកជន​អង្គ​ការ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​រូប​នេះ គាត់​គ្រាន់​តែ​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​សូម​អរ​គុណ​លោក ដែល​បាន​ជួយ​ដោះ​លែង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព”។ ពាក្យ​សម្តី​ចេញ​ពី​ចិត្ត​របស់​គាត់ គឺ​មាន​តម្លៃ​ណាស់ ព្រោះ​លោក​ពភីកូ បាន​ប្រថុយ​ជីវិត ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការចរចារ​គ្នា​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដើម្បី​រំដោះ​លោក​មែកខាធី និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ឲ្យ​មាន​សេរីភាព។​

ក្នុង​នាម​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ យើង​អាច​យល់​អំពី​សេរីភាព​ដែល​រក​បាន​យ៉ាង​លំបាក។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ព្រះ​អង្គ ដោយ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​របស់​ពួក​រ៉ូម៉ាំង ដើម្បី​រំដោះ​មនុស្ស​ទំាង​អស់​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព​ខាង​វិញ្ញាណ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក្នុង​នាម​យើង​ជា​កូន​ព្រះ​អង្គ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រកាស់​ប្រាប់​យើង​ថា “ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រោស​យើង​ឲ្យ​រួច​ហើយ ដូច្នេះ ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឈរ​ឲ្យ​មាំមួន ក្នុង​សេរីភាព​នោះ​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ត្រូវ​ជាប់​ចំណង​ជា​បាវ​បំរើ​ទៀត​ឡើយ” (កាឡាទី ៥:១)។

កណ្ឌគម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន ក៏​បាន​បង្រៀន​យើង អំពី​សេរីភាព ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ផង​ដែរ ដោយ​កត់​សំគាល់​ថា “បើ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ប្រោស​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​រួច នោះ​នឹង​បាន​រួច​ជា​ពិត”(យ៉ូហាន ៨:៣៦)។

ប៉ុន្តែ តើ​មាន​សេរីភាព​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច? ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​ពិសោធន៍​នឹង​សេរីភាព រួច​ពី​បាប និង​ចំណង​របស់​វា ហើយ​ថែមទាំង​រួច​ពី​កំហុស ភាព​អាម៉ាស់ ការ​ព្រួយ​បារម្ភ ការ​កុហក់​របស់​សាតាំង ជំនឿ​ខុស​ឆ្គង ការ​បង្រៀន​ខុស​ឆ្គង និង​ការ​ស្លាប់​អស់កល្ប​ជា​និច្ច។…