តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Patricia Raybon

ពន្លឺដែលនាំផ្លូវ

មាន​ភោជ្ជនីដ្ឋាន​មួយ​មាន​លក្ខណៈ​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់ តែ​ងងឹត​បន្តិច។ នៅ​ក្នុង​ភោជ្ជនីយ​ដ្ឋាន​នោះ គេ​ឃើញ​មាន​តែ​ទៀន​តូច​មួយ​ដើម ដែល​កំពុង​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឹប​ភ្លែត​ៗ នៅ​លើ​តុ​នីមួយ​ៗ។ ភ្ញៀវ​ដែល​មក​ញាំ​អាហារ​នៅ​ទីនោះ​បាន​ប្រើ​ពន្លឺ​ចេញ​ពី​ទូរស័ព្ទ​របស់​ពួក​គេ ដើម្បី​មើល​បញ្ជី​មុខ​ម្ហូប ឬ​មីនុយ និង​មើល​ទៅ​អ្នក​ដែល​កំពុង​អង្គុយ​នៅ​តុ​ជា​មួយ​ខ្លួន ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ប្រើ​ពន្លឺ​របស់​ទូរស័ព្ទ​នោះ ដើម្បី​មើល​អាហារ​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​បរិភោគ​ផង​ដែរ។

ទី​បំផុត​ភ្ញៀវ​ម្នាក់​បាន​ងើប​ចេញ​ពី​កៅ​អី​របស់​គាត់​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម ហើយ​ដើរ​ទៅ​រក​អ្នក​បម្រើ​ម្នាក់ ដោយ​សួរ​សំណួរ​ដ៏​សាមញ្ញ​ថា “តើ​អ្នក​អាច​បើក​ភ្លើង​បាន​ទេ?” មុន​យូរ​ប៉ុន្មាន អំពូល​នៅ​ជាប់​ពិដាន​ក៏​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ដ៏​កក់​ក្តៅ​ ហើយ​បន្ទប់​ទាំង​មូល​ក៏​បានលាន់​ឮ​សម្លេង​ទះ​ដៃ​អបអរ។ ប៉ុន្តែ​ គេ​ក៏​បាន​ឮ​សម្លេង​សើច និង​សម្លេង​ជជែក​គ្នា​យ៉ាង​រីក​រាយ ហើយ​ក៏​ឮ​ពាក្យ​ថា អរគុណ។ ស្វាមី​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បិទ​ទូរស័ព្ទ​របស់​គាត់ រួច​ចាប់​កាន់​ស្លាប​ព្រាសម​ ហើយ​និយាយ​ជំនួស​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​ថា “ចូរ​ឲ្យ​មាន​ពន្លឺ​ឡើង! តោះ យើង​ញាំ​បាយ”។

ពេល​ល្ងាច​ដ៏​ងងឹត​របស់​យើង បាន​ប្រែ​ជា​សប្បាយ​អឹក​ធឹក បន្ទាប់​ពី​គេ​បាន​ចុច​កុង​តាក់​តែ​បន្តិច ដើម្បី​បើក​ភ្លើង។ ការ​បើក​ភ្លើង នៅ​កន្លែង​ញាំ​អាហារ​ដែល​ងងឹត ជា​រឿង​សំខាន់ ប៉ុន្តែ តើ​ការ​ស្គាល់​ប្រភព​ពិត​ប្រាកដ​នៃ​ពន្លឺ​ដ៏​ពិត មាន​សារៈ​សំខាន់​ជាង​អម្បាលម៉្មាន?  ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ចូរ​ឲ្យ​មាន​ពន្លឺ​ឡើង” នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ ដែល​ទ្រង់​បង្កើត​ចក្រ​វាល ហើយ “ពន្លឺ​ក៏​មាន​ឡើង”(លោកុប្បត្តិ ១:៣)។ បន្ទាប់មក “ព្រះ​ទ្រង់​ឃើញ​ពន្លឺ​នោះ​ក៏​យល់​ថា​ជា​ល្អ​ហើយ”(ខ.៤)។

ពន្លឺ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​យើង​រាល់​គ្នា។ ពន្លឺ​របស់​ទ្រង់​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​យើង​ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ ​ជា​ពន្លឺ​នៃ​លោកិយ​(យ៉ូហាន ៨:១២) ដែល​បាន​ដឹក​នាំ​យើង​ចេញ​ពី​ភាព​ងងឹត​នៃ​អំពើ​បាប​។ ពេល​យើង​ដើរ​ក្នុង​ពន្លឺ​ទ្រង់ យើង​រក​ឃើញ​ផ្លូវ​ដែល​មាន​ពន្លឺ​ចែង​ចាំង ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ជីវិត ដែល​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់​។  ព្រះ​អង្គ​ជា​អំណោយ​ដែល​ភ្លឺ​បំផុត…

ឱកាសមួយទៀត

នៅ​ក្បែរ​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ មាន​ហាង​លក់​កង់​មួយ ដែល​មាន​ផ្លាក​យីហោ​ថា ហាង​លក់​កង់​ឱកាស​ទី​ពីរ។ នៅ​ទីនោះ អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​បាន​ជួស​ជុល​កង់​ដែល​គេ​បោះ​បង់​ចោល ហើយ​យក​វា​ទៅ​ចែក​ដល់​ក្មេង​ទាល់​ក្រ។ លោក​អឺនី ក្លក(Ernie Clark) ដែល​ជាស្ថាប​និក​នៃ​ហាង​នេះ ក៏​បាន​បរិច្ចាក​កង់​ជា​ច្រើន​ដល់​មនុស្ស​ធំ​ដែល​ទាល់​ក្រ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ជន​អនាថា ជន​ពិការ និង​អតីត​យុទ្ធ​ជន ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ជា​ជន​ស៊ីវិល។ កង់​ទាំង​នោះ​មាន​ឱកាស​ទីពីរ ប៉ុន្តែ ជួន​កាល​ អ្នកទទួល​កង់​ទំាង​នោះ ក៏​មាន​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី​ផង​ដែរ។ ឧទាហរណ៍ អតីត​យុទ្ធ​ជន​ម្នាក់​បាន​ប្រើ​កង់​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ថ្មី​ៗ ដើម្បី​ទៅ​សម្ភាស​ការងារ។

ឱកាស​ទីពីរ​អាច​កែ​ប្រែ​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ឱកាស​ទីពីរ​នោះ ជា​ការ​ប្រទាន​របស់​ព្រះ។ ហោរា​មីកា​បាន​លើក​សរសើរ អំពី​ព្រះ​គុណ​ ដែល​នាំ​មក​នូវ​ឱកាស​ទីពីរ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ប្រជា​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល កំពុង​តែ​មាន​ភាព​ពុករលួយ ដោយ​ការ​ស៊ី​សំណូក ការ​កេង​បន្លំ និង​អំពើ​បាប​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដទៃ​ទៀត។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពោល​ទំនួញ​ថា “មនុស្ស​ដែល​គោរព​តាម​ព្រះ បាន​សូន្យ​បាត់​ពី​ផែនដី​ទៅ គ្មាន​អ្នក​ណា​ដែល​ទៀង​ត្រង់ នៅ​ក្នុង​ពួក​មនុស្ស​លោក​ទេ”(មីកា ៧:២)។

លោក​មីកា​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ជំនុំ​ជម្រះ​ការ​អាក្រក់។ តែ​ដោយ​សារ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ឱកាស​ទីពីរ​ដល់​អ្នក​ដែល​ប្រែ​ចិត្ត​ចេញ​ពី​បាប។ ដោយ​សារ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ហោរា​មីកា​ក៏​បាន​សួរ​ថា “តើ​មាន​អ្នក​ណា​ជា​ព្រះ​ឲ្យ​ដូច​ទ្រង់ ដែល​ទ្រង់​អត់​ទោស​ចំពោះ​អំពើ​ទុច្ចរិត ហើយ​ក៏​បំភ្លេច​អំពើ​រំលង​របស់​សំណល់​នៃ​មរដក​ទ្រង់”(ខ.១៨)។

យើង​ក៏​អាច​អរ​សប្បាយ ដោយ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​បោះ​បង់​យើង​ចោល ដោយសារ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ឡើយ ហើយ​យើងត្រូវ​ទូល​សូម​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ទ្រង់។ គឺ​ដូច​ដែល​លោក​មីកា​បាន​ប្រកាស់​អំពី​ព្រះ​អង្គ​ថា “ទ្រង់​នឹង​មាន​សេចក្តី​អាណិតអាសូរ ដល់​យើង​រាល់​គ្នា​ទៀត…

ផ្លាស់ប្រែពីសំរាម ទៅជាកំណប់ទ្រព្យ

ក្នុង​តំបន់​ក្រីក្រ​បូកូតា មាន​ផ្លូវ​ចោទ​មួយ​ខ្សែ សម្រាប់​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឡើង​ទួល​មួយ ដែល​ជា​ទីតាំង​ផ្ទះ របស់​អ្នករើស​សំរាម​ម្នាក់​។ ផ្ទះ​នោះ​គ្មាន​អ្វី​ដែល​មើល​ទៅ​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ទេ។ តែ​ក្នុង​រដ្ឋ​ធានី​នៃ​ប្រទេស​កូឡំប៊ី ទី​លំនៅ​ដ៏សាមញ្ញ​នេះ គឺ​ជា​បណ្ណាល័យ ដែល​ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ​សៀវភៅ​២៥០០០​ក្បាល ដែល​ជា​សៀវភៅ​រឿង​ដែ​លគេ​បាន​បោះចោល ដែល​លោក​ចូស អាបឺតូ ហ្គូតេរេស(Jose Alberto Gutierrez) បាន​ប្រមូល​ទុក សម្រាប់​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​ក្មេង​ក្រីក្រ ក្នុង​សហគមន៍​របស់​គាត់។

ក្មេង​ៗ​ក្នុង​តំបន់​តែង​តែ​មក​ផ្តុំ​គ្នា នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ ក្នុង​អំឡុង “ម៉ោង​បណ្ណា​ល័យ” រៀង​រាល់​ចុង​សប្តាហ៍។ ពួក​គេ​បានដើរ​រក​មើល​សៀវភៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នីមួយ​ៗ ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​សៀវភៅ​ល្អ​ៗ ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ ផ្ទះ​ដ៏​តូចទៀប​នោះ មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​ទីលំ​នៅ​របស់​លោក​ចូស​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​ជា​កំណប់​ទ្រព្យ​ដែល​មិន​អាច​កាត់​ថ្លៃ​បាន។

អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​គ្រីស្ទ ក៏​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ផ្ទះ​របស់​លោក​ចូស​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​ជាង​ស្មូន ហើយ​យើង​ជា​ដី​ឥដ្ឋ​ដ៏តូច​ទៀប ដែល​ងាយ​នឹង​ប្រេះ​បែក។ តែ​ព្រះ​អង្គ​បាន​សូន​យើង​ឡើង ធ្វើ​ជា​ផ្ទះ​សម្រាប់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទ្រង់​គង់​នៅ ដោយទ្រង់​ប្រទាន​អំណាច​យើង​ឲ្យ​អាច​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ ចូល​ទៅ​ក្នុង​លោកិយ​ដែល​ពេញ​ដោយ​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​បាក់​បែក។ វា​ជា​ការងារ​ដ៏​ធំ សម្រាប់​មនុស្ស​សាមញ្ញ និង​ផុយ​ស្រួយ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់ នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស​ថា “យើង​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នេះ​នៅ​ក្នុង​ភាជនៈ​ដី ដើម្បី​ឲ្យ​ឥទ្ធិឫទ្ធិ​លើស​លប់​បាន​មក​ពី​ព្រះ មិន​មែន​ពី​យើង​ខ្ញុំ​ទេ”(២កូរិនថូស ៤:៧)។ មាន​ប្រជាជន​ចំរុះ​ជាតិ​សាសន៍ កំពុង​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នោះ បាន​ជា​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចង់​ចេញ​ទៅ​បង្រៀន​អំពី​ខ្លួន​ឯង​(ខ.៥)។

ប៉ុន្តែ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ថា យើង​ត្រូវ​ទៅ​ថ្លែង​ប្រាប់​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ដែល​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង​វិញ​។ គឺ​ដោយ​សារ​ទ្រង់ និង​អំណាច​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ដ៏​សាមញ្ញ​របស់​យើង…

ការលូតលាស់របស់ដើមផ្កាឈូករតន៍

ដើមផ្កាឈូករតន៍បានដុះដោយសេរី នៅទូទាំងពិភពលោក។ សត្វឃ្មំបានជួយឲ្យរុក្ខជាតិនេះបង្ករកំណើត។ គេឃើញពួកវាដុះនៅសងខាងផ្លូវជាតិ និងនៅកន្លែងដាក់ចំណីឲ្យសត្វបក្សី ហើយនៅតាមទីវាល វាលស្មៅ និងវាលទំនាប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើសិនជាគេចង់ដាំដើមផ្កាឈូករតន៍ ដើម្បីប្រមូលផល គេត្រូវដាំវានៅកន្លែងដែលមានដីល្អ។ ទស្សនាវដ្តីកសិករបានចេញផ្សាយថា ដើមផ្កាឈូករតន៍ត្រូវការដីដែលមានសំណើមល្អ មានជាតិអាស៊ីតបន្តិចបន្តួច និងសម្បូរជីវជាតិ ដោយសារជីសរីរាង្គ ឬជីកំប៉ុស ដើម្បីឲ្យគ្រាប់ពួកវាមានរស់ជាតិឆ្ងាញ់ មានប្រេងសុទ្ធល្អ និងជួយដល់ជីវភាពរបស់កសិករដែលបានប្រឹងប្រែងដាំពួកវា ។

យើងក៏ត្រូវការ “ដីល្អ” សម្រាប់ការលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណផងដែរ(លូកា ៨:១៥)។ តាមការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវ ជាពាក្យប្រៀបប្រដូច អំពីកសិករដែលព្រោះគ្រាប់ពូជ ព្រះបន្ទូលព្រះក៏អាចដុះ នៅក្នុងដីដែលមានថ្មច្រើន ឬមានបន្លា(មើលខ.៦-៧)។ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលទ្រង់អាចលូតលាស់បានល្អ តែនៅក្នុងដី ដែល”ដែលមានចិត្តទៀងត្រង់ល្អ ក៏ឮព្រះបន្ទូល ហើយយកចិត្តទុកដាក់ រួចបង្កើតផលដោយសេចក្តីអត់ធន់”(ខ.១៥)។

ដើមផ្កាឈូករតន៍ដែលនៅតូច ក៏មានការអត់ធន់នៅក្នុងការលូតលាស់ផងដែរ។ ពួកវាបានបែរទៅរកទិសដែលមានថ្ងៃរះ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ដើមផ្កាឈូករតន៍ដែលពេញវ័យក៏អត់ធន់ក្នុងការលូតលាស់ផងដែរ។ ពួកវាងាកទៅទិសខាងលិចជារៀងរហូត ដើម្បីកម្តៅផ្ទៃមុខផ្ការបស់ពួកវាដែលបានរីក និងដើម្បីទាក់ទាញសត្វឃ្មំកាន់តែច្រើន ឲ្យមកជួយពួកវាបង្ករកំណើត។ ការនេះបានជួយពួកវាបង្កើនទិន្នផលឲ្យកាន់តែច្រើន។

យ៉ាងណាមិញ ព្រះបន្ទូលព្រះក៏អាចលូតលាស់ នៅក្នុងជីវិតយើងបានល្អផងដែរ ពេលដែលយើងតោងព្រះបន្ទូលទ្រង់ឲ្យជាប់ ហើយងាកទៅរកព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ជាប់ជានិច្ច ដោយចិត្តដែលស្មោះត្រង់ និងមានចិត្តដ៏ល្អ សម្រាប់ឲ្យព្រះបន្ទូលទ្រង់លូតលាស់ក្នុងយើង។ យើងត្រូវអនុវត្តដូចនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ សូមយើងងាកទៅរកព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ ហើយលូតលាស់ខាងវិញ្ញាណ។…

បញ្ចប់ការច្រណែន

លោកអេឌហ្គា ដេហ្កាស(Edgar Degas) គឺជាវិចិត្រករបារាំងដ៏ល្បីល្បាញ ដែលគេបាននឹកចាំអំពីគាត់នៅទូទាំងពិភពលោក ដោយសាររូបគំនូរអ្នករបាំបាឡេ ដែលគាត់បានគូរ។ តែកម្រនឹងមានអ្នកដឹង អំពីការច្រណែន ដែលគាត់មានចំពោះមិត្តភក្តិរបស់គាត់ គឺលោកអេដូវ៉ាដ ម៉ានែត(Édouard Manet) ដែលជាកំពូលវិចិត្រម្នាក់ទៀត និងជាគូរប្រជែងរបស់គាត់។ លោកដេហ្កាសបាននិយាយអំពីលោកម៉ានែតថា អ្វីៗដែលលោកម៉ានែតធ្វើ តែងតែមានភាពលេចធ្លោភ្លាមៗតែម្តង ខណៈពេលដែលគាត់បានជួបការឈឺចាប់ឥតឈប់ឈរ ហើយធ្វើមិនដែលត្រូវសោះ។

សាវ័កប៉ុលបានរាប់បញ្ចូលការច្រណែន នៅក្នុងចំណោមលក្ខណៈដែលអាក្រក់បំផុតរបស់មនុស្ស គឺអាក្រក់ដូច “សេចក្តីទុច្ចរិតគ្រប់យ៉ាង គឺសេចក្តីកំផិត សេចក្តីកំណាច សេចក្តីលោភ និងសេចក្តីព្យាបាទ ក៏មានសេចក្តីឈ្នានីស”(រ៉ូម ១:២៩)។ សាវ័កប៉ុលបានបញ្ជាក់ថា ការច្រណែននោះ គឺកើតចេញពីគំនិតចោលម្សៀត និងការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ជាជាងថ្វាយបង្គំព្រះ(ខ.២៨)។

អ្នកនិពន្ធឈ្មោះ គ្រីស្ទីណា ហ្វក់(Christina Fox) បានមានប្រសាសន៍ថា ការច្រណែនកើតមាន ក្នុងចំណោមអ្នកជឿព្រះ គឺដោយសារចិត្តរបស់យើងបានងាកចេញពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិត។ គាត់ថា ពេលណាយើងមានការច្រណែន គឺមានន័យថា យើងកំពុងតែដេញតាមការសប្បាយដែលគ្មានតម្លៃ របស់លោកិយនេះ ជាជាងមើលទៅព្រះយេស៊ូវ។ សរុបមក យើងបានភ្លេចថា យើងជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ។

តែយើងមានដំណោះស្រាយមួយ គឺត្រូវវិលត្រឡប់ទៅព្រះជាម្ចាស់វិញ។ សាវ័កប៉ុលបានបង្គាប់យើង ឲ្យថ្វាយផ្នែកទាំងអស់នៃជីវិតយើង ដាច់ដល់ព្រះជាម្ចាស់(រ៉ូម ៦:១៣)។ ការថ្វាយខ្លួនដល់ព្រះ ក៏រាប់បញ្ចូលការថ្វាយការងារ…

ត្រូវបានបង្កើតឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់

មានស្រ្តីវ័យក្មេងម្នាក់មានការភ័យខ្លាច ពេលដែលស្បែកសម្បុរស្រអែមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង បានចាប់ផ្តើមបាត់បង់សម្រស់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា នាងហាក់ដូចជាកំពុងតែរលាយខ្លួន ឬបាត់បង់“ខ្លួនឯង”។ នាងក៏បានលាបគ្រឿងសម្អាងយ៉ាងក្រាស់ពីលើស្បែកនាង ដើម្បីបិទបាំង “ស្នាម” ឃ្លង់ល្ពៅ ដែលបានធ្វើឲ្យស្បែករបស់នាងមានពណ៌សភ្លឺពពាលៗ។

បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃមួយ នាងក៏បានសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីបានជានាងចាំបាច់ត្រូវលាក់បាំងវាធ្វើអ្វី? នាងក៏បានទទួលយកខ្លួនរបស់នាង ដោយពឹងផ្អែកលើកម្លាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយឈប់លាបគ្រឿងសម្អាង ដើម្បីបិទបាំងស្នាមទាំងនោះទៀត។ មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏មានការចាប់អារម្មណ៍ ចំពោះទំនុកចិត្ត ដែលនាងមានចំពោះព្រះ។ ទីបំផុត នាងក៏បានក្លាយជា តារាម៉ូដែលទីមួយ ដែលមានជម្ងឺឃ្លង់ល្ពៅ ដែលបានធ្វើជាតំណាងឲ្យប្រេនរបស់ក្រុមហ៊ុនគ្រឿងសម្អាងអន្តរជាតិមួយ។
ក្នុងកម្មវិធីទូរទស្សន៍មួយ មានពិធីករក្នុងកម្មវិធីពត៌មាន បានសម្ភាសនាង នាងក៏ប្រាប់គេថា នាងពិតជាមានពរណាស់ ដែលសេចក្តីជំនឿ ក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិរបស់នាង បាននាំឲ្យនាងរកឃើញការកម្សាន្តចិត្តមកពីព្រះ។

រឿងរបស់នាងបានរំឭកយើងថា យើងម្នាក់ៗត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់បង្កើតមក ឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “ទ្រង់ក៏បង្កើតមនុស្សឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់ គឺបានបង្កើតគេឲ្យចំនឹងរូបអង្គទ្រង់នោះឯង ក៏បង្កើតគេឡើងជាប្រុសជាស្រី”(លោកុប្បត្តិ ១:២៧)។ ទោះរូបសម្រស់ខាងក្រៅរបស់យើងមានលក្ខណៈដូចម្តេចក៏ដោយ យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានរូបអង្គទ្រង់ នៅលើខ្លួនយើង។ ក្នុងនាមយើងជាមនុស្សដែលទ្រង់បានបង្កើត យើងត្រូវបង្ហាញឲ្យគេឃើញសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ហើយក្នុងនាមយើងជាអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវ ទ្រង់កំពុងតែកែប្រែជីវិតយើង ឲ្យធ្វើជាតំណាងរបស់ទ្រង់ ក្នុងលោកិយនេះ។

តើអ្នកមានបញ្ហារូបសម្រស់របស់អ្នកឬទេ? នៅថ្ងៃនេះ សូមឆ្លុះកញ្ចក់ ហើយញញឹមថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ចុះ។ ព្រះអង្គបានបង្កើតអ្នកមក ឲ្យដូចរូបអង្គទ្រង់។—PATRICIA…

មិនដែលនៅឯកោ

ខណៈ​ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ កំពុង​តែ​និពន្ធ​សៀវភៅ​មុគ្គុទេសករ​ព្រះ​គម្ពីរ សម្រាប់​គ្រូ​គង្វាល​ទាំង​ឡាយ នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី គាត់​ក៏​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​វប្បធម៌​នៃ​ការ​រួប​រួម​គ្នា របស់​ប្រជាជាតិ​មួយ​នេះ។ គេ​បាន​ហៅ​វប្បធម៌​នៃ​ការ​រួប​រួម​នេះ ជា​ភាសា​ឥណ្ឌូនេស៊ី​ថា​  ហ្គូតុង រ៉ូយ៉ុង(gotong royong) ដែលមាន​ន័យ​ថា “ការ​ជួយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​”។ វប្បធម៌​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​មក​អនុវត្តន៍​នៅ​ក្នុង​ភូមិ ដោយ​អ្នក​ជិត​ខាងជួយ​សង់​ផ្ទះ​ឲ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ឬ​សង់​ស្ពាន ឬ​ក៏​ធ្វើ​ផ្លូវ​រួម​គ្នា​ជា​ដើម។ គាត់​ថា នៅ​ទីក្រុង គេ​ក៏​ប្រើ​វប្បធម៌​នេះ​ផង​ដែរ​។ ឧទាហរណ៍ ពេល​នរណា​ម្នាក់​ត្រូវ​ទៅ​ជួប​គ្រូពេទ្យ​តាម​ការ​ណាត់​ជួប គាត់​តែង​តែ​មាន​នរណា​ម្នាក់ ទៅ​ជួប​ពេទ្យជា​មួយ​គាត់។ នេះ​ជា​ប្រពៃណី​ដ៏​ល្អ។ ដូច​នេះ ពួក​គេ​មិ​នចាំ​បាច់​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី ឬ​ទៅ​ណា​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។

នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​អរសប្បាយ ដោយ​នឹកចាំ​ថា យើង​ក៏​មិន​ដែល​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ដែរ។ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ដែល​ជា​អង្គ​ទី​បី​នៃ​ព្រះ​ត្រៃ​ឯក តែង​តែ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ជា​និច្ច។​ ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ព្រះ​វរបិតា​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ បាន​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដល់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ម្នាក់​ៗ ដើម្បី​ “ធ្វើ​ជា​អង្គ​ជំនួយ និង​គង់​នៅជា​មួយ​យើង​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច”(យ៉ូហាន ១៤:១៦)។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ នឹង​យាង​ចុះ​មក បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​យាង​ឡើង​នគរស្ថាន​សួគ៌​វិញ។ ទ្រង់​មានបន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​មិន​ចោល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​នៅ​កំព្រា​ទេ”(ខ.១៨)។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​ជា​ព្រះវិញ្ញាណនៃ​សេចក្តី​ពិត នឹង​យាង​ចូល​គង់​ក្នុង​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះ​អម្ចាស់ និង​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​(ខ.១៧)។

ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ គឺ​ជា​អ្នក​ជំនួយ អ្នក​កម្សាន្ត​ចិត្ត អ្នក​លើក​ទឹក​ចិត្ត…

អរសប្បាយនឹងសម្រស់

មាន​ផ្ទាំង​គំនូរ​មួយ​ផ្ទាំង ដែល​បាន​ទាក់​ភ្នែក​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដូច​ជា​ប៉ម​បញ្ចាំង​ពន្លឺ​នៅ​លើ​ទី​ខ្ពស់។ គេ​បាន​ដាក់​តាំង​វា​នៅលើ​ជញ្ជាំង ក្នុង​ផ្លូវ​ដើរ​ក្នុង​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ក្រុង​ដ៏​ធំ​មួយ។ គេ​បាន​គូរ​រូប​ជន​ជាតិ​ដើម​អាមេរិក​ណាវ៉ាចូ ដោយ​ប្រើ​ពណ៌​ប៉ាស្តែល ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​ខ្ញុំ​ឈប់ ដើម្បី​គយ​គន់ ដោយ​ការ​ស្ងើច​សរសើរ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ដេន(Dan) ដែល​ជា​ស្វាមី​ខ្ញុំ ឲ្យ​មើល​ទៅ​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ​ដែរ។

កាល​នោះ គាត់​កំពុង​តែ​ដើរ​មុខ​ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ដោយ​ដើរ​ហួស​ផ្ទាំង​គំនូរ​ផ្សេង​ទៀត នៅ​លើ​ជញ្ជាំង ដើម្បី​ឈរ​មើល​តែ​ផ្ទាំង​គំនូរ​មួយ​ផ្ទាំង​នេះ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ខ្សិប​ៗ​ថា “ស្អាត​ណាស់”។

មាន​អ្វី​ៗ​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ជីវិត​នេះ ដែល​ពិត​ជា​ស្អាត​មែន ដែល​មាន​ដូច​ជា​ផ្ទាំង​គំនូរ​ដ៏​វិចិត្រ ទេសភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត និងសម្ភារៈ​ដែល​គេ​បាន​ផលិត​ដោយ​ដៃ​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ ស្នាម​ញញឹម​របស់​ក្មេង ស៊ុត​ពណ៌ខៀវ​របស់​សត្វ​ចាប​រ៉ូប៊ីន និងសំបក​គ្រំ​សមុទ្រ ក៏​ស្រស់​ស្អាត​ផង​ដែរ។ ដើម្បី​ជួយ​សម្រាល​បន្ទុក​នៃ​ជីវិត​នេះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារ​ពើ​ឲ្យ​ល្អ តាម​រដូវ​កាល(សាស្តា ៣:១១)។ ក្នុង​ភាព​ស្រស់​ស្អាត​នោះ អ្នក​ប្រាជ្ញ​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ពន្យល់​ថា យើង​អាច​មើល​ឃើញ​ភាព​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​នៃ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​សិរីល្អ​នៃ​ព្រះ​រាជ​ដ៏​ឥត​ខ្ចោះ​របស់ទ្រង់ ដែល​ត្រូវ​មក​ដល់។

យើង​គ្រាន់​តែ​អាច​នឹក​ស្រមៃ​អំពី​ភាព​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​នោះ​ប៉ុណ្ណោះ ដូច​នេះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​ស្គាល់​ភាពល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​នោះ​ជា​មុន តាម​រយៈ​សម្រស់​នៃ​អ្វី​ៗ​ដែល​យើង​អាច​ឃើញ​ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​គេ​សង្ឃឹមដល់​អស់​កល្ប​ទៅ​មុខ(ខ.១១)។ ថ្ងៃខ្លះ ជីវិត​យើង​ហាក់​ដូច​ជា​អាប់​អួរ ហើយ​មិន​បង្កើត​ផល​ផ្លែ​អ្វី​សោះ។​ ប៉ុន្តែ ដោយ​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នោះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​នូវ​ភាព​ស្រស់​ស្អាត សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​ជញ្ជឹង​គិត។

លោក​ជើរ៉ាត ឃើទីស ដេឡាណូ(Gerard Curtis Delano) ដែល​ជា​វិចិត្រករ​នៃ​ផ្ទាំង​គំនូរ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្ងើច​សរសើរ​នេះ…

ហុមព័ទ្ធដោយក្តីស្រឡាញ់

មាន​ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ កំពុង​តែ​ជួប​ការ​លំបាក​តែ​ម្នាក់​ឯង នៅ​ក្នុង​អាកាស​យាន្ត​ដ្ឋាន​ដ៏​មមាញឹក​មួយ។ កូន​តូច​របស់​គាត់​ដែល​ចេះ​ដើរ​តេស​តាស់ បាន​រក​រឿង​ចាប់​មិន​ឈ្នះ ដោយ​វា​ស្រែក​យំឡាំប៉ា ដោយ​មិន​ព្រម​ឡើង​ជិះ​យន្ត​ហោះ។ ដោយសារ​គាត់​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​ស្ថានការ​នេះ​បាន ហើយ​កំពុង​តែ​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​ស្រាប់​ផង ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​នេះ ក៏​បាន​បោះ​បង់​ការ​ព្យាយាម​របស់​គាត់ ដោយ​លុត​ជង្គង់​នៅ​លើ​កម្រាល​ឥដ្ឋ ដោយ​ចិត្ត​នឿយ​ណាយ។ គាត់​យក​ដៃ​គ្រប​មុខ ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​យំ។

ភ្លាម​ៗ​នោះ មាន​អ្នក​ដំណើរ​ស្រី​ៗ​ប្រហែល​៦ ឬ​៧​នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​ដែល​នាង​មិន​ដែល​ស្គាល់ បាន​ឈរ​ជុំវិញ​នាង និង​កូន​របស់​នាង ដោយ​ចែក​អាហារ​សំរន់ ទឹក និង​ឱប​យ៉ាង​ទន់​ភ្លន់ ហើយ​ថែម​ទាំង​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​កុមារ​ឲ្យ​កូន​នាង​ស្តាប់​ផង​ដែរ។ ការ​ឈរ​ជុំវិញ​ធ្វើ​ជា​រង្វង់​ដ៏​កក់​ក្តៅ​នេះ បាន​ជួយ​សម្រួល​អារម្មណ៌​របស់​ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ និង​កូន​របស់​គាត់ ហើយ​បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឡើង​ជិះ​យន្ត​ហោះ។ ស្រ្តី​ទាំង​នោះ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​កន្លែង​អង្គុយ​របស់​ខ្លួន​វិញ ដោយ​មិន​បាន​ជជែក​គ្នា​អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ឡើយ តែ​បាន​ដឹង​ថា ជំនួយ​របស់​ពួក​គេ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ម្តាយ​វ័យ​ក្មេង​នោះ​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​ឡើង ចំ​ពេល​ដែល​នាង​កំពុង​តែ​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១២៥ ដែល​បាន​ចែង​ថា “មាន​ភ្នំ​នៅ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ក្រុង​យេរូសាឡិម​យ៉ាង​ណា នោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ក៏​គង់​នៅ​ជុំវិញ​រាស្ត្រ​ទ្រង់​យ៉ាង​នោះ​ដែរ”(ខ.២)។ ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម ជា​ទី​ប្រជុំ​ជន​ដ៏​ធំ និង​មមាញឹក​មួយ ដែល​បាន​ហុម​ព័ទ្ធ​ដោយ​ភ្នំ​ជា​ច្រើន ដែល​មាន​ដូច​ជា ភ្នំ​ដើម​អូលីវ ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន និង​ភ្នំ​ម៉ូរីយ៉ា​ជា​ដើម។

ដែល​ភ្នំ​ទាំង​នោះ​បាន​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ជា​យ៉ាង​ណា នោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​ហុម​ព័ទ្ធ​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ ដោយ​ទ្រទ្រង់ និង​ការពារ​វិញ្ញាណ​យើង “ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ក៏​ដូច​ជា​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច”។ ដូច​នេះ នៅ​ថ្ងៃ​ដ៏​ពិបាក ចូរ​យើង “មើល​ទៅភ្នំ” ដូច​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ពោល​ឡើង​នោះ(ទំនុកដំកើង…

លប់ចោល

លោក​អេឌវើត នើន(Edward Nairne) ដែល​ជា​វិស្វករ​អង់​គ្លេស​បាន​រក​ឃើញ​វិធី​ឆ្នៃ​បង្កើត​ជ័រ​លុប​ខ្មៅ​ដៃ ដោយ​ចៃ​ដន្យ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ឈោង​ទៅ​រក​ចំណិត​នំប៉័ង។ នៅ​ឆ្នាំ​១៧៧០ គេ​ក៏​បាន​យក​ចំណិត​នំប៉័ង​មក​ធ្វើ​ជ័រ​លុប ដើម្បីលប់​ស្នាម​ខ្មៅ​ដៃ​នៅ​លើ​ក្រដាស់។ តែ​ពេល​លោក​អេឌវើត​ឈោង​ទៅ​រក​ចំណិត​នំប៉័ង គាត់​បែរ​ជា​ប៉ះ​ជ័រ​កៅស៊ូ​មួយ​ដុំ ដោយ​ចៃដន្យ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​យក​វា​មក​លប់ ឃើញ​ថា ស្នាម​ខ្មៅ​ដៃ​ក៏​បាន​រលប់ ដោយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​កំទេច​ជ័រ​ល្អិត​ៗ ដែល​គាត់​អាច​គ្រវាស​ដៃ​បោស​វា​ចេញ​ពី​ក្រដាស់​យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​បាប​របស់​យើង ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​អាច​លប់​ចោល។ ព្រះ​អង្គ​ជា​នំប៉័ង​ជីវិត ដែល​បាន​លប់​បាប​របស់​យើង ដោយ​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់ ហើយ​សន្យា​ថា នឹង​មិន​នឹក​ចាំ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ទៀត​ឡើយ​។ បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ៤៣:២៥ បាន​ចែង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​អ្នក​ដែល​លុប​អំពើ​រំលង​របស់​យើង​ចេញ ដោយ​យល់​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ហើយ​មិន​នឹក​ចាំ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ទៀត​ឡើយ។

នេះ​អាច​ជា​ការ​ជួស​ជុល​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​កត់​សំគាល់ ដែល​យើង​មិន​សម​នឹង​ទទួល។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន ពិបាក​នឹង​ជឿ​ថា ព្រះ​ជាម្ចាស់​អាច​លប់​បាប​របស់​យើង​ចោល យ៉ាង​ងាយ​ដូច​ពពក​ដែល​រលាយ។ តើ​ព្រះ​ដែល​ជ្រាប​អំពី​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ អាចបំភ្លេច​បាប​របស់​យើង យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល​ដូច​នេះ​ឬ?

ព្រះ​អង្គ​ពិត​ជា​លប់​បាប​របស់​យើង​ចោល​មែន ពេល​ដែល​យើង​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ​សង្រ្គោះ។ ព្រះ​វរបិតា​នៃយើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង ហើយ​ឈប់​នឹក​ចាំ​អំពី​វា​ទៀត ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ ដោយ​មាន​សេរីភាព​រួច​ពី​បាប។ បាប​ដែល​យើង​មាន​កាល​ពី​មុន មិន​សង្កត់​ពី​លើ​យើង​ទៀត​ទេ បាន​ជា​យើង​មិន​ប្រឡាក់ ហើយ​អាច​បម្រើ​ទ្រង់ ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន និង​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ កំហុស​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​ទទួល​លទ្ធ​ផល​របស់​វា ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ តែ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ដក​បាប​ចេញ​ពី​យើង​ហើយ ដោយ​អញ្ជើញ​យើង ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ទ្រង់​វិញ​…