តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Amy Peterson

ការជប់លៀងដោយការលះបង់

នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​របស់​ប្រទេស​ដាណឺម៉ាក មាន​ចំណង​ជើង​ថា ពិធី​ជប់​លៀង​របស់​បាបេត(Babette) គេ​ឃើញ​មាន​ជន​ភាស​ខ្លួន​ម្នាក់​ឈ្មោះ​បាបេត​បាន​បង្ហាញ​មុខ​ក្នុង​ភូមិ​មួយ នៅ​មាត់​សមុទ្រ។ មាន​បង​ប្អូន​ស្រី​ពីរ​នាក់ ដែល​ជា​ចាស់​ទុំ និង​អ្នក​ដឹក​នាំ​ខាង​ជំនឿ នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​នោះ បាន​ឲ្យ​នាង​ចូល​ជ្រក​កោន​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​បាបេត​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ជា​អ្នក​បម្រើ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ​អស់​រយៈ​ពេល​១៤​ឆ្នាំ។ ពេល​​គាត់​សន្សំ​បាន​លុយ​ច្រើន គាត់​ក៏បាន​អញ្ជើញ​មិត្ត​ភក្តិ និង​អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​គាត់​ដែល​មាន​គ្នា​១២​នាក់ ឲ្យ​មក​ចូល​រួម​ជា​មួយ​នាង នៅ​ក្នុង​ការ​បរិភោគ​ម្ហូប​ថ្លៃ​ៗ​របស់​ជន​ជាតិ​បារាំង ដែល​មាន​ពង​ត្រី​ប្រឡាក់ ក្រួច​បំពង​ម្ស៉ៅ​មី និង​ម្ហូប​ជា​ច្រើន​មុខ​ទៀត។

ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ញាំ​អាហារ​ចប់​មួយ​វគ្គ​ហើយ ភ្ញៀវ​ទាំង​ឡាយ​ក៏​បាន​សម្រាក ដោយ​ខ្លះ​បាន​រក​ឃើញ​ការ​អត់​ទោសបាប ខ្លះ​រក​ឃើញ​ចំណង​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ឡើង​វិញ ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​រាប់​ការ​អស្ចារ្យ​ដែល​ពួក​គេឃើ​ញ និង​សេចក្តី​ពិត​ដែល​ពួក​គេ​បាន​រៀន​កាល​ពី​ក្មេង។ ពួក​គេ​សួរ​ថា “តើ​យើង​នៅ​ចាំ​អ្វី​ដែល​គេ​បាន​បង្រៀន​យើង​ទេ? ក្មេង​ៗ​ទាំង​ឡាយ​អើយ ចូរ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក”។ ពេល​ដែល​ការ​ញាំ​អាហារ​បាន​បញ្ចប់ បាបេត​ក៏​បាន​ប្រាប់​បង​ប្អូនទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ថា នាង​បាន​ចំណាយ​លុយ​ទាំង​អស់​ដែល​នាង​បាន​សន្សំ ទៅ​លើ​អាហារ​ទាំង​នោះ។ ហើយ​ដើម្បី​ឲ្យមិត្ត​ភក្តិ​របស់​នាង​បាន​ញាំ​អាហារ ហើយ​បើក​ចំហរ​ចិត្ត នាង​បាន​លះ​បង់​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ឱកាសវិល​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ជីវិត​ចាស់​របស់​នាង ដែល​ជា​ចុង​ភៅ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ នៅ​ទីក្រុង​បារីស។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ នៅ​លើ​ផែនដី ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ក្រៅ និង​អ្នក​បម្រើ ហើយ​ទ្រង់​បាន​លះ​បង់​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ ដើម្បី​​ចម្អែត​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង។ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន ទ្រង់​បាន​រំឭក​អ្នក​ស្តាប់​របស់​ទ្រង់​ថា កាល​បុព្វ​បុរស​របស់​ពួក​គេ​បាន​វិល​វល់​នៅ​ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន ដោយ​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​សត្វ​ក្រួច និង​នំប៉័ង ដើម្បី​ចម្អែត​ពួក​គេ​(និក្ខមនំ ១៦)។ អាហារ​នោះ​អាច​ចម្អែត​ពួក​គេ​បាន​មួយពេល តែ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ថា អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ទ្រង់ ជា “នំប៉័ង​នៃ​ជីវិត” និង “មាន​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច”(យ៉ូហាន ៦:៤៨,៥១)។…

ថ្នាំបន្សាបដែលនៅក្បែរយើងស្រាប់

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​លេង​កោះ​បាហាម៉ា។ អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​ម្នាក់​បាន​ដឹក​នាំ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​នេះ​ នៅ​ក្នុង​ឧទ្យាន​ជាតិ​មួយ។ ពេល​នោះ ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សរសេរ​ខ្វៀក​នៅ​លើ​សៀវភៅ​កត់​ត្រា ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​ណែនាំ អំពី​រុក្ខជាតិ​ទាំង​ឡាយ ក្នុង​ព្រៃ​បុរាណ​របស់​កោះ​បាហាម៉ា។​ គាត់​បាន​ប្រាប់​យើង អំពី​ដើម​ឈើ​ដែល​យើង​ត្រូវ​ជៀស​វាង។ គាត់​ថា មាន​ដើម​ឈើ​ពិស​មួយ​ប្រភេទ បញ្ចេញ​រុក្ខ​រស់​ពណ៌​ខ្មៅ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​កន្ទួល​រមាស់​ដ៏​ឈឺ​ចាប់។ ប៉ុន្តែ កុំ​បារម្ភ​អី! តាម​ធម្មតា គេ​អាច​រក​ឃើញ​ថ្នាំ​បន្សាប​នៅ​ក្បែរ​ដើម​ឈើនោះ។ គាត់​ថា “គេ​ត្រូវ​ជា​សម្បក​ឈើ​ពណ៌​ក្រហម​របស់​ដើម​ជ័រ​ដែល​នៅ​ក្បែរ​នោះ ហើយ​យក​ទឹក​ដម​របស់​វា​មក​ឈ្លី​ពី​លើ​កន្លែង​កន្ទួល​រមាស់​នោះ។​ កន្ទួល​រមាស់​នឹង​បាត់​ភ្លាម”។

ពេល​ឮ​គាត់​និយាយ​ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ស្ទើរ​ជ្រុះ​ខ្មៅ​ដៃ​ពី​ដៃ ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។ ពី​មុន​មក ខ្ញុំ​មិន​ដែល​នឹក​ស្មាន​ថា ខ្ញុំ​អាច​រក​ឃើញ​រឿង​ប្រៀប​ប្រដូច​អំពី​សេចក្តី​សង្រ្គោះ នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ​ ដើម​ជ័រ​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​ថ្នាំ សម្រាប់​បន្សាប​ជាតិ​ពុល​នៃ​អំពើ​បាប នៅ​គ្រប់​ពេល។ ព្រះ​លោហិត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​នាំ​មក​នូវ​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ដូច​សម្បក​ពណ៌​ក្រហម​នៃ​ដើម​ជ័រ​នោះ។

ហោរា​អេសាយ​ដឹង​ថា មនុស្ស​ជាតិ​ត្រូវ​ការ​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា។ មនុស្ស​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​មាន​បាប។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​អេសាយ​បាន​សន្យា​ថា ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​របស់​យើង គឺ​បាន​មក​ពី “មនុស្ស​ទូទុក្ខ” ដែល​បាន​ទទួល​យក​ជម្ងឺ​របស់​យើង​(អេសាយ ៥៣:៣)។ មនុស្ស​ទូទុក្ខ​នោះ គឺ​ជា​អង្គ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ យើង​មាន​ជម្ងឺ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​ស្ម័គ្រ​ព្រះទ័យ​ទទួល​យក​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​របួស​ជំនួស​យើង។ ពេល​ណា​យើង​ទទួល​ជឿ​ទ្រង់ យើង​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​ពី​ជម្ងឺ​នៃ​អំពើ​បាប(ខ.៥)។ យើង​អាច​ចំណាយ​ពេល​មួយ​ជីវិត ដើម្បី​រៀន​រស់​នៅ​ជា​មនុស្ស​ដែល​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ដោយ​ទទួល​ស្គាល់​ថា យើង​មាន​បាប ហើយ​បដិសេធ​វា ស្រប​តាមអត្ត​សញ្ញាណ​ថ្មី​របស់​យើង ប៉ុន្តែ…

តើនរណាខ្លះកំពុងតែឯកោ?

សេវ៉ាកម្ម “ជួល​គ្រួសារ” កំពុង​តែ​មាន​ការ​លូត​លាស់ នៅ​តាម​បណ្តា​ប្រទេស​ជា​ច្រើន ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ភាព​ឯកោ។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​ប្រើ​សេវ៉ា​កម្ម​នេះ ដើម្បី​ឲ្យ​តែ​ល្អ​មើល ឧទាហរណ៍​ដូច​ជា​នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធីសង្គម​ជា​ដើម ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​មើល​មក​ឃើញ​ថា ខ្លួន​មាន​គ្រួសារ​ដែល​រីក​រាយ។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​ជួល​តួសម្តែង ឲ្យ​ដើរ​តួ​ជា​សាច់​ញាតិ​ដែល​ឈប់​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួន​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​ភាព​កក់​ក្តៅ​នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​គ្រួសារ​ដែល​ខ្លួន​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន ទោះ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដ៏​ខ្លី​ក៏​ដោយ។

ទំនោរ​មួយ​នេះ បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​រឿង​ពិត​មួយ ដែល​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​មនុស្ស​មក សម្រាប់​ការ​ទំនាក់​ទំនងគ្នា​។ នៅ​ក្នុង​រឿង​នៃ​ការ​បង្កើត​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ យើង​ឃើញ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ទត​គ្រប់​ទាំង​របស់​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នោះ ក៏​ឃើញ​ថា ទាំង​អស់​ជា “​ការ​ល្អ​ប្រពៃ”(១:៣១)។ ប៉ុន្តែ​ ពេល​ដែល​ទ្រង់​គិត​ដល់​អ័ដាម ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “​មនុស្ស​នេះ​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង នោះ​មិន​ស្រួល​ទេ”(២:១៨)។ មនុស្ស​ត្រូវ​ការ​ការ​ទំនាក់ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស។

ព្រះគម្ពីរ​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា យើង​ត្រូវ​ការ​ការ​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ។ ព្រះ​គម្ពីរ​ក៏​បាន​ប្រាប់​យើង​ អំពី​កន្លែង​ដែល​យើង​អាច​រក​ឃើញ​ទំនាក់​ទំនង​នោះ គឺ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវផងដែរ​។ មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​អស់​ព្រះ​ជន្ម ទ្រង់​បាន​ផ្តាំ​លោក​យ៉ូហាន ឲ្យ​ចាត់​ទុក​មាតា​របស់​ទ្រង់ ជា​ម្តាយ​របស់​គាត់។ ពួក​គេ​ក្លាយ​ជា​ក្រុម​គ្រួសារ​តែ​មួយ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ឡើងទៅ​​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ(យ៉ូហាន ១៩:២៦-២៧)។ ហើយ​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ ដូច​ឪពុក​ម្តាយ និង​បង​ប្អូន​បង្កើត​ផង​ដែរ(១ធីម៉ូថេ ៥:១-២)។ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ក៏​បាន​ពិពណ៌នា​ផង​ដែរ​ថា ព្រះ​រាជ​កិច្ច​ប្រោស​លោះ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ក្នុង​លោកិយ​នេះ ក៏​រាប់​បញ្ចូល “ការ​នាំមនុស្ស​ឯកោ ឲ្យ​មាន​គ្រួសារ”(ទំនុកដំកើង ៦៨:៦) ហើយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​រៀប​ចំ​ពួក​ជំនុំ ឬព្រះវិហារ ធ្វើ​ជា​កន្លែង​ដ៏​ល្អ​បំផុត…

ការបង្រៀនដោយគំរូ

កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ អូវែន(Owen) អាយុ៦ឆ្នាំ។ គាត់មានចិត្តរំភើបរីករាយ ដែលបានទទួលល្បែងកម្សាន្តថ្មីមួយ សម្រាប់លេងនៅលើសន្លឹកក្រដាស់។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីគាត់បានអានក្បួនសម្រាប់លេងប្រហែលកន្លះម៉ោង គាត់ក៏មានអារម្មណ៍នឿយណាយ។ គាត់មិនដឹងថា ត្រូវលេងល្បែងកម្សាន្តនោះយ៉ាងដូចម្តេចទេ។ តែក្រោយមក មិត្តភក្តិដែលចេះលេង ក៏បានមកលេងយើង ហើយទីបំផុត អូវែនក៏បានលេងល្បែងកម្សាន្តដែលជាអំណោយរបស់គាត់ ដោយចិត្តរីករាយ។

ពេលខ្ញុំមើលពួកគេលេងល្បែងកម្សាន្តនោះ ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំថា យើងកាន់តែមានភាពងាយស្រួលនៅក្នុងការលេងអ្វីដែលថ្មី បើសិនជាយើងមានគ្រូបង្រៀនដែលមានបទពិសោធន៍។ យើងអាចរៀន ដោយអានក្រដាស់ ឬសៀវភៅណែនាំ ប៉ុន្តែ បើសិនជាយើងមានមិត្តភក្តិម្នាក់ ដែលអាចជួយបង្ហាត់បង្ហាញបន្ថែមទៀត គឺកាន់តែប្រសើរ។

សាវ័កប៉ុលក៏បានយល់អំពីបញ្ហានេះផងដែរ។ មានពេលមួយ គាត់បានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅលោកទីតុស ដើម្បីជួយឲ្យពួកជំនុំរបស់គាត់មានការលូតលាស់ក្នុងជំនឿ។ គាត់បាននិយាយសង្កត់ធ្ងន់អំពីតម្លៃនៃគ្រីស្ទបរិស័ទដែលមានបទពិសោធន៍ ដែលអាចធ្វើជាគំរូនៃសេចក្តីជំនឿដល់អ្នកដទៃ។ ជាការពិតណាស់ “ការបង្រៀនត្រឹមត្រូវ” គឺសំខាន់ណាស់ ប៉ុន្តែ បើគ្រាន់តែបង្រៀនគេ ដោយពាក្យសម្តី នោះមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ទេ។ យើងក៏ត្រូវអនុវត្តតាមការបង្រៀននោះផងដែរ។ សាវ័កប៉ុលក៏បានបង្រៀនផងដែរថា អ្នកចាស់ទុំត្រូវមានការដឹងខ្នាត សប្បុរស និងមានក្តីស្រឡាញ់(ទីតុស ២:២-៥)។ ហើយត្រូវធ្វើជាគំរូល្អ ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ដល់អ្នកដទៃ(ខ.៧)។

ខ្ញុំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គសម្រាប់ការបង្រៀនក្នុងព្រះគម្ពីរ និងសៀវភៅ តែខ្ញុំក៏សូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ ដែលបានឲ្យមនុស្សជាច្រើនមកបង្ហាត់បង្រៀនខ្ញុំ។ ពួកគេបានបង្ហាញ និងបង្រៀនខ្ញុំ តាមរយៈគំរូនៃការរស់នៅរបស់ពួកគេ ឲ្យខ្ញុំបានដឹងអំពីរបៀបរស់នៅជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងបានជួយឲ្យខ្ញុំកាន់តែមានភាពងាយស្រួល ក្នុងការដើរតាមផ្លូវរបស់ទ្រង់ផងដែរ។—AMY…

ព្រះអម្ចាស់សប្បាយព្រះទ័យ

កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ជីដូនរបស់ខ្ញុំបានផ្ញើកញ្ចប់ក្រដាស់មួយមកខ្ញុំ ដែលក្នុងនោះ មានពេញទៅដោយរូបថតចាស់ៗ ហើយពេលដែលខ្ញុំមើលរូបថតទាំងនោះម្តងមួយសន្លឹកៗ ខ្ញុំក៏បានចាប់ចិត្តនឹងរូបមួយជាងគេ។ ក្នុងរូបថតនោះ ខ្ញុំឃើញ រូបខ្ញុំកាលអាយុ២ឆ្នាំ កំពុងអង្គុយនៅចុងម្ខាងនៃជើងក្រាន សម្រាប់ដុតកម្តៅផ្ទះ។ ហើយប៉ារបស់ខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយកៀកកម៉ាក់ខ្ញុំ នៅចុងម្ខាងទៀតនៃជើងក្រាននោះ។ អ្នកទាំងពីរមើលមកខ្ញុំ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ និងទឹកមុខរីករាយ។

ដោយសារខ្ញុំបានបិទវាលើទូខោអាវរបស់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំអាចមើលឃើញវា ជារៀងរាល់ពេលព្រឹក។ វាបានរំឭកខ្ញុំ អំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលពួកគាត់មានចំពោះខ្ញុំ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមពិតទៅ សូម្បីតែសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ឪពុកម្តាយក៏មិនល្អឥតខ្ចោះដែរ។ ខ្ញុំបានរក្សាទុករូបថតនោះ ព្រោះវាបានរំឭកខ្ញុំថា ទោះសេចក្តីស្រឡាញ់របស់មនុស្ស អាចមានចំណុចខ្វះខាតនៅពេលខ្លះក៏ដោយ ក៏សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ តែងតែល្អឥតខ្ចោះជានិច្ច ហើយព្រះគម្ពីរបានចែងថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងតែទតមើលមកខ្ញុំ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ដូចដែលឪពុកម្តាយខ្ញុំបានមើលមកខ្ញុំ នៅក្នុងរូបថតនោះដែរ។

ហោរាសេផានាបានពិពណ៌នាអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ តាមរបៀបដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ គាត់បានពិពណ៌នាថា ព្រះជាម្ចាស់បានអរសប្បាយនឹងរាស្រ្តរបស់ទ្រង់ ដោយបន្លឺសម្លេងច្រៀង។ រាស្រ្តរបស់ទ្រង់មិនសក្តិសមនឹងទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់នេះទេ។ ព្រោះពួកគេមិនបានស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ ឬមិនបានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ ដោយចិត្តអាណឹតអាសូរ។ ប៉ុន្តែ លោកសេផានាបានសន្យាថា ទីបញ្ចប់ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ក៏បានលប់ពីលើកំហុសរបស់ពួកគេ។ ទ្រង់នឹងលើកលែងទោសឲ្យពួកគេ(សេផានា ៣:១៥) ហើយទ្រង់ក៏នឹងមានសេចក្តីរីករាយចំពោះពួកគេផងដែរ(ខ.១៧)។ ទ្រង់នឹងប្រមូលរាស្រ្តទ្រង់ ដាក់នៅក្នុងរង្វង់ដៃទ្រង់ និងនាំពួកគេត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ហើយស្អាងពួកគេឡើង(ខ.២០)។

នេះជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលសក្តិសមនឹងឲ្យខ្ញុំយកមកជញ្ជឹងគិត រៀងរាល់ពេលព្រឹក។—AMY…

យើងត្រូវការគ្នាទៅវិញទៅមក

កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​ដើរ​លេង​ក្នុង​ព្រៃ​ ជា​មួយ​កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ យើង​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​រុក្ខ​ជាតិ​តូច​មួយ​ដើម មាន​ពណ៌​បៃ​តង​ដុះ​ជា​កញ្ចុំ​ៗ តាម​ផ្លូវ​ដើរ។ តាម​ផ្លាក​សញ្ញា​ដែល​គេ​បាន​ដាក់​តាម​ផ្លូវ តាម​ធម្មតា គេ​បាន​ហៅ​រុក្ខជាតិ​នោះ​ថា ដើម​ស្លែ​ក្តាន់ ប៉ុន្តែ តាម​ពិត វា​មិន​មែន​ជា​ដើម​ស្លែ​ទេ។ វា​ជា​ពពួក​ផ្សិត​ម្យ៉ាង ដែល​កើត​ឡើង​ពី​បណ្តុំ​រវាង​ផ្សិត និង​សារ៉ាយ ដែល​ដុះជា​មួយ​គ្នា ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ទទួល​ផល​ចំណេញ​ពី​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ផ្សិត និង​សារ៉ាយ​នោះមិន​អាច​រស់​នៅ ដោយ​មិន​ពឹង​ផ្អែក​គ្នា​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ពួក​វា​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា ពួក​វា​អាច​បង្កើត​ជា​រុក្ខជាតិ​ដ៏​រឹង​មាំ ដែល​អាច​រស់​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ស្រល់​រហូត​ដល់​៤៥០០​ឆ្នាំ។ ដោយ​សារ​រុក្ខជាតិ​នេះ​អាច​ធន់​នឹង​ភាព​រាំង​ស្ងួត និង​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់ វា​បាន​ធ្វើ​ជា​ប្រភព​អាហារ​តែ​មួយ​មុខ​គត់ សម្រាប់​សត្វ​រមំាង ក្នុង​រដូវរងា​ដែល​ត្រជាក់​ខ្លាំង។​

ទំនាក់​ទំនង​រវាង​ផ្សិត និង​សារ៉ាយ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ដល់​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​មនុស្ស​និង​មនុស្ស។ យើង​ពឹង​ផ្អែក​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក។ ដើម្បី​លូត​លាស់ និង​រីក​ចម្រើន យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ពឹង​ពាក់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។​

ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​កូល៉ុស គាត់​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​យើងត្រូវ​មាន។ គាត់​ថា ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង យើង​ត្រូវ “​ប្រដាប់​កាយ ដោយ​ចិត្ត​ក្តួល​អាណិត សប្បុរស សុភាព សំឡូត និង​ចិត្ត​អត់ធ្មត់”(កូល៉ុស ៣:១២)។ យើង​គួរ​តែ​អត់​ទោស​ឲ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយ​រស់​នៅ ក្នុង​សន្តិ​ភាព “ធ្វើ​ជា​អវយវៈ​ក្នុង​រូប​កាយ​តែ​មួយ”(ខ.១៥)។

យើង​មិន​ងាយ​នឹង​បាន​រស់​នៅ ដោយ​សន្តិភាព​ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្តិ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ចម្រើន​កម្លាំង​យើង ឲ្យ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​ការ​អត់​ទោស​បាប…

ប្រយ័ត្ន!

ខ្ញុំ​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង នៅ​ក្នុង​បណ្តា​ទីក្រុង​នៅ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​មួយ​ចំនួន នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ដែល​មាន​អាកាស​ធាតុ​ក្តៅ ហេតុ​នេះ​ហើយ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ ក្នុង​ទីក្រុង​នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង ខ្ញុំ​ចំណាយ​ពេល​មួយ​រយៈ នៅ​ក្នុង​ការ​រៀន​បើក​បរ ​ឲ្យ​មាន​សុវត្ថិ​ភាព ក្នុង​អំឡុង​ខែ​ដែល​មាន​ព្រឹល​ធ្លាក់ រយៈ​ពេល​វែង។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឆ្លងកាត់​រដូវ​រងា​ដ៏​ពិបាក​ជា​លើក​ទី​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ជាប់​គាំង​ដំណើរ​បី​ដង ពេល​ដែល​មាន​ព្រឹល​ធ្លាក់​ខ្លាំង ហើយ​មាន​កម្រាស់​ក្រាស់។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ហ្វឹក​ហាត់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​មាន​អារម្មណ៍​ស្រណុក​ស្រួល នៅ​ក្នុង​ការ​បើក​បរ ក្នុង​រដូវ​រងា ដែល​មាន​ព្រឹល​ធ្លាក់។ តាម​ពិត ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ស្រណុក​ស្រួល​ពេក បាន​ជា​ខ្ញុំ​ឈប់​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។ គឺ​នៅ​ពេល​នោះ​ហើយ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​បើក​ឡាន​បុក​ផ្ទាំង​ទឹកកក​ពណ៌​ខ្មៅ​មួយ​ផ្ទាំង ហើយ​ឡាន​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អូស​កង់ ទាល់​តែបុក​នឹង​បង្គោល​ទូរស័ព្ទ នៅ​ចិញ្ចើម​ផ្លូវ។

តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មាន​របួស ប៉ុន្តែ ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​បាន​រៀន​មេរៀន​ដ៏​សំខាន់​មួយ។ ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ថា ការ​មាន​អារម្មណ៍​ស្រណុក​ស្រួល អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ប៉ុណ្ណា។ វា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ខ្វះ​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន និង​បាត់​បង់​ម្ចាស់​ការ។

យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ហ្វឹក​ហាត់​ខ្លួន ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង។ លោក​ពេត្រុស​បានដាស់​តឿន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ទាំង​ឡាយ កុំ​ឲ្យ​ហោះ​ហើរ​ឆ្លង​កាត់​ជីវិត ដោយ​ខ្វះ​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​នោះ​ឡើយ តែ​ត្រូវ “ដឹងខ្លួន” ​ឬ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ជា​និច្ច​(១ពេត្រុស ៥:៨)។ អារក្ស​តែង​តែ​ព្យា​យាម​យ៉ាង​សកម្ម ដើម្បី​បំផ្លាញ​យើង ហេតុ​នេះ​ហើយ យើង​ក៏​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​សកម្ម​ជា​និច្ច ដោយ​ជម្នះ​ការ​ល្បួង ហើយ​ឈរ​យ៉ាង​មំា​មួន ក្នុង​ជំនឿ​របស់​យើង​(ខ.៩)។ វា​មិន​មែន​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​គំនិត​យើង​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង…

ការស្វែងរកកំណប់ទ្រព្យ

មាន​សៀវភៅ​រឿង​កុមារ​ជា​ច្រើន ដែល​និយាយ​អំពី​កំណប់។ ប៉ុន្តែ លោក​ហ្វូររេស ហ្វ៊ែន(Forrest Fenn) ដែល​ជា​មហា​សេដ្ឋី​ដ៏​ចម្លែក បាន​អៈ​អាង​ថា ខ្លួន​បាន​ទុក​ប្រអប់​មួយ​ចោល នៅ​កន្លែង​ណា​មួយ នៅ​លើ​ភ្នំ​រក់គី ដែល​ក្នុង​នោះ​មាន​គ្រឿង​អល្ល័ង្កា និង​មាស ដែល​មាន​តម្លៃ​រហូត​ដល់​២​លាន​ដុល្លា។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ទៅ​រក​មើល​ប្រអប់​នោះ។ តាម​ពិត​ទៅ មាន​មនុស្ស​បួន​នាក់ ដែល​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត នៅ​ក្នុង​ការ​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​កំណប់​នោះ។

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​ប្រាប់​យើង អំពី​មូល​ហេតុ ដែល​យើង​ត្រូវ​ឈប់​បង្អង់ ហើយ​គិត​ថា តើ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អ្វី ដែល​សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​យើង​ស្វែង​រក? ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ជំពូក​៤ បុរស​ជា​ឪពុក​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើទៅ​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ឲ្យ​រស់​នៅ​ឲ្យ​បាន​ល្អ ដោយ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ប្រាជ្ញា ឬ​យោបល គឺ​ជា​កំណប់​ទ្រព្យដែល​សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​ពួក​គេ​ស្វែង​រក ឲ្យ​ខាន​តែ​បាន(ខ.៧)។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ប្រាជ្ញា​នឹង​ជួយ​នាំ​ផ្លូវ​យើង​ក្នុងការ​រស់​នៅ ការ​ពារ​យើង​ ហើយ​ក៏​ជួយ​យើង​មិន​ឲ្យ​ជំពប់​ដួល(ខ.៨-១២)។

ជា​ច្រើន​រយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក លោក​យ៉ាកុប ដែល​ជា​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ក៏​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ប្រាជ្ញា ក្នុង​សំបុត្រ​របស់​គាត់​ផង​ដែរ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “​ប្រាជ្ញា​ដែល​មក​ពី​ស្ថាន​លើ នោះ​មុន​ដំបូង​ហៅ​ថា​បរិសុទ្ធ រួច​មក​មាន​មេត្រី​ចិត្ត សេចក្តី​សំឡូត ចិត្ត​ទន់ ក៏​ពេញ​ដោយ​សេចក្តី​មេត្តាករុណា និង​ផល​ល្អ ឥត​រើស​មុខ ហើយ​ឥត​ពុត​មាយា​ផង”(យ៉ាកុប ៣:១៧)។ ពេល​ដែល​យើង​ស្វែង​រក​ប្រាជ្ញា យើង​នឹង​រក​ឃើញ​ថា អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង​មាន​ភាព​រីក​ចម្រើន ក្នុង​ជីវិត​យើង។

ដើម្បី​ស្វែង​រក​ប្រាជ្ញា…

ការស្វែងយល់អំពីអត្តសញ្ញាណដ៏ពិតរបស់ខ្ញុំ

តើ​ខ្ញុំ​ជា​នរណា?  នេះ​ជា​សំណួរ​របស់​តួរ​តុក្កតា​រូប​សត្វ​ដែល​គេ​ញាត់​គរ ពី​ខាង​ក្នុង ក្នុង​សៀវ​ភៅ​រឿង​កុមារ ដែលមានចំណង​ជើង​ថា ឥត​ប្រយោជន៍ ​ ដែល​លោក​មីគ អ៊ីងភែន(Mick Inkpen) បាន​និពន្ធ។ ក្នុង​រឿង​នេះ តុក្កតា​នេះ​មាន​សភាព​ចាស់ សាក​ពណ៌ ត្រូវ​គេ​យក​វា​ទៅ​ទុក​ចោល នៅ​កៀន​ជ្រុង​បន្ទប់​តូច​ក្រោម​ដំបូល​ផ្ទះ​។ អ្នក​ស៊ី​ឈ្នួល​រើ​ផ្ទះ​បាន​ឡើង​ទៅ​ជញ្ជូន​ឥវ៉ាន់​ចេញ​ពី​ក្នុង​បន្ទប់​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​វា។ គាត់​ក៏​បាន​លាន់​មាត់​ថា “ឥត​ប្រយោជន៍” ហើយ​វាក៏​បាន​គិត​ថា វា​មាន​ឈ្មោះ “ឥត​ប្រយោជន៍”។

ពេល​វា​បាន​ជួប​តុក្កតា​រូប​សត្វ​ដទៃ​ទៀត វា​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា កាល​ពី​មុន វា​មាន​កន្ទុយ និង​ព្រុយ​នៅ​លើ​មុខ ហើយ​មាន​ពណ៌​បង្កង់​ៗ​ផង​ដែរ។  ប៉ុន្តែ ក្រោយ​មក ពេល​វា​បាន​ជួប​ស​ត្វឆ្មា​សម្បុរ​ប្រផេះ​លាយ​ត្មោត ដែល​បាន​ជួយ​នាំ​វា​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​នឹក​ឃើញ​អត្ត​សញ្ញាណ​ដ៏​ពិត​របស់​វា ដែល​ជា​តុក្កតា​រូប​ឆ្មា​ញាត់​គរ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា ថូប៊ី(Toby)។ ម្ចាស់​របស់​វា ក៏​បាន​ជួស​ជុល​វា​ឡើង​វិញ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដោយ​ដេរ​ត្រចៀក កន្ទុយ ព្រុយ និង​ពណ៌បង្កង់​ៗ​ឲ្យ​វា។

ពេល​ណា​ខ្ញុំ​បាន​អាន​សៀវភៅ​រឿង​នេះ ខ្ញុំ​បាន​គិត​អំពី​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​ខ្លួន​ឯង។ តើ​ខ្ញុំ​ជា​នរណា?  ពេល​ដែល​សាវ័ក​យ៉ូហាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​កាន់​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​ទាំង​ឡាយ គាត់​បាន​និយាយ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ហៅ​យើង​ថា កូន​របស់​ទ្រង់(១យ៉ូហាន ៣:១)។ យើង​មិន​យល់ អំពី​អត្ត​សញ្ញាណ​នេះ ឲ្យ​បាន​មួយ​រយ​ភាគ​រយ​ទេ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​បាន​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​មក​វិញ យើង​នឹង​បាន​ដូច​ជា​ទ្រង់​(ខ.២)។ ថ្ងៃ​ណា​មួយ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ស្អាង​យើង​ឡើង ឲ្យ​មាន​អត្ត​សញ្ញាណ ដែល​ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះទ័យ​ឲ្យ​យើង​មាន​តាំង​ពីរ​ដើម…

ការរង់ចំារបស់សត្វអណ្តើក

រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ក្នុង​រដូវ​ស្លឹក​ឈើ​ជ្រុះ ពេល​ដែល​សត្វ​អណ្តើក​ពណ៌​ដឹង​ថា រដូវ​រងា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ វា​ក៏​បាន​ជ្រមុជ​ទៅ​បាត​ស្រះ ដោយ​កប់​ខ្លួន​វា​នៅ​ក្នុង​ភក់។ ជើង និង​ក្បាល​របស់​វា​ក៏​បាន​លិប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្នូក ហើយ​វា​ក៏​នៅ​ស្ងៀម ដោយ​ចង្វាក់​បេះ​ដូង​របស់​វាបាន​ថយ​ចុះ គឺ​ស្ទើរ​តែ​លែង​ដើរ។ កម្តៅ​ក្នុង​ខ្លួន​របស់​វា​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ចុះ គឺ​គ្រាន់​តែ​មាន​សីតុណ្ហ​ភាព​ត្រជាក់​លើស​ទឹកកក​តែ​បន្តិច​ប៉ុណ្ណោះ។ វា​ក៏​ឈប់​ដក​ដង្ហើម ហើយ​ក៏​បាន​នៅ​រង់​ចាំ។ វា​ក៏​បាន​នៅ​កប់​ក្នុង​ភក់​អស់​រយៈ​ពេល​៦​ខែ ហើយ​រាង​កាយ​របស់​វា​ក៏​បានបញ្ចេញ​ជាតិ​កាល់​ស្យូម​ពី​ក្នុង​ឆ្អឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ឈាម​របស់​វា ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួន​វា​ចុះ​ស្គម​យឺត​ៗ។

ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ទឹកក​ក្នុង​ស្រះ​រលាយ វា​ក៏​បាន​អណ្តែត​មក​ខាង​លើ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​ដក​ដង្ហើម​ឡើង​វិញ។ ឆ្អឹង​របស់​វា​នឹង​លូតលាស់​ឡើង​វិញ ហើយ​វា​នឹង​ទទួល​កម្តៅ​ថ្ងៃ ដែល​បាន​ចាំង​មក​លើ​ស្នូក​របស់​វា។

ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​សត្វ​អណ្តើក​ពណ៌​នេះ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​រង់​ចាំ​ព្រះ។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​អន្លង់​ភក់​ស្អិត ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ស្តាប់​ឮ​សម្រែក​របស់​គាត់(ទំនុកដំកើង ៤០:២)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​លើក​គាត់​ឡើង ហើយ​ក៏​បាន​ប្រទាន​កន្លែង​ដ៏​រឹង​មាំ សម្រាប់​ឲ្យ​គាត់​ឈរ។ គាត់​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ជា​ជំនួយ និង​ជា​អ្នក​ប្រោស​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​រួច”(ខ.១៧)។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ទំាង​ពី​យូរ​មក​ហើយ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ទិស​ដៅ​ថ្មី នៅ​ក្នុង​អាជីព ការ​ផ្សះ​ផ្សា​ទំនាក់​ទំនង ការ​ជម្នះ​ទម្លាប់​អាក្រក់ ឬ​រង់​ចំា​ការ​រំដោះ​ឲ្យ​រួច​ពី​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​ពិបាក​ណា​មួយ។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​រំឭក​យើង​ថា យើង​ត្រូវ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​ស្តាប់​ឮ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​រំដោះ​យើង​ឲ្យ​រួច។—AMY PETERSON