តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Amy Peterson

ស្នាមសម្លាកពណ៌មាស

នៅ​ប្រទេស​ហូឡង់ មាន​អ្នក​ច្នៃ​ម៉ូត​សំលៀក​បំពាក់​មួយ​ក្រុម បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​វគ្គ​សិក្ខា​សាលា ​អំពី “ការ​ដេរ​ភ្ជាប់​ពណ៌​មាស”។ វគ្គ​សិក្សា​នេះ​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ពី​វិធី​សាស្រ្ត​ឃីនសូហ្គី របស់​ជប៉ុន ដែល​ក្នុង​នោះ គេ​បាន​យក​មាស​មក​បិទ​ភ្ជាប់​ពែង​ប៉សឺ​ឡែន ដែល​បាន​បែក ដូច​នេះ អ្នក​ចូល​រួម​ក៏​បាន​រៀន​ដេរ​ភ្ជាប់​ក្រណាត់​ដែល​រហែក តាម​របៀប​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​បំណះ​ខោអាវ​នោះ​លេច​ច្បាស់ ជា​ជាង​ព្យាយាម​លាក់​បាំង​វា។ អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ការ​អញ្ជើញ​ឲ្យ​ចូល​រួម​សិក្ខា​សាលា​នេះ បាន​នាំ​យក​នូវ “ខោ​អាវ​រហែក ដែល​ខ្លួន​ស្រឡាញ់ ហើយ​ដេរ​ភ្ជាប់​ដោយ​អំបោះ​ពណ៌​មាស”។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ជួស​ជុល​ខោអាវ​របស់​ខ្លួន ស្មាម​ជួស​ជុល​នោះ  ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​គ្រឿង​លម្អ ដែល​ជា “បំណះ​ពណ៌​មាស”។

ដូច​នេះ​ខោអាវ​ទាំង​នោះ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ​ឲ្យ​មាន​សម្រស់​ស្អាត ដោយ​ស្នាម​បំណះ​របស់​ពួក​វា​បាន​លេច​ឡើង​ច្បាស់។ រឿងនេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​បទ​គម្ពីរ ២​កូរិនថូស ១១:៣០ ដែល​បាន​ចែង​ថា បើ​សិន​ជា​គួរ​នឹង​អួត​ខ្លួន នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​អួត​ពី​សេចក្តី​កំសោយ​របស់​ខ្ញុំ​វិញ។​ ទោះ​គាត់​បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្តែង​ដ៏​អស្ចារ្យ​ជា​ច្រើន​ពី​ព្រះ ក៏​គាត់​មិន​បាន​អួត​អំពី​ការ​នោះ​ឡើយ(២កូរិនថូស ១២:៦)។ គាត់​ថា បន្លា​នៅ​ក្នុង​សាច់​របស់​គាត់​(ខ.៧) បាន​រារាំង​គាត់ មិន​ឲ្យ​មាន​អំណួត និង​ទុក​ចិត្ត​លើ​សមត្ថ​ភាព​ខ្លួន​ឯង​ពេក។ គ្មាន​នរណា​ដឹង​ថា គាត់​បាន​និយាយ​អំពី​បន្លា​ក្នុង​សាច់​គាត់ សំដៅ​ទៅ​លើ​អ្វី​ទេ។ គាត់​ប្រហែល​ជា​និយាយ​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក ជម្ងឺ ការ​បៀត​បៀន​ពី​ខ្មំាង​សត្រូវ ​ឬ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត។ ទោះ​បន្លា​នោះ​ជា​អ្វី​ក៏​ដោយ គាត់​បាន​ទូល​អង្វរ​ដល់​ព្រះ សូម​ព្រះ​អង្គដក​វា​ចេញ ប៉ុន្តែ ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “គុណ​របស់​អញ​ល្មម​ដល់​ឯង​ហើយ ដ្បិត​កំឡាំង​អញ​បាន​ពេញ​ខ្នាត ដោយ​សេចក្តី​កំសោយ”(ខ.៩)។

​ស្នាម​រហែក និង​ដាច់…

បានចាក់ឫសក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់

មាន​ពេល​មួយ មែហ្គិន(Megan) បាន​កាត់​ដើម​ផ្កា​មួយ​ដើម ហើយ​ជ្រលួក​មុខ​កាត់​នោះ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ឃ្មំ ហើយ​យក​វា​ទៅដោត នៅ​ក្នុង​ផើង​មួយ ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ជី​កំប៉ុស។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ការ​ដាំ​ផ្កា​ប្រភេទ​នេះ មាន​ភាព​ងាយ​ស្រួល​អញ្ចឹង​ឯង។​ គាត់​បាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ ពី​របៀប​ដាំ​ដើម​ផ្កា ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ផ្កា​មួយ​ដើម​ ដែល​មាន​សុខភាព​ល្អ ក្លាយ​ជា​ដើម​ផ្កា​ជា​ច្រើន ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ផ្កា​ជា​ច្រើន​ទង សម្រាប់​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ។ គាត់​ថា ទឹក​ឃ្មុំ​ជួយ​ឲ្យ​ដើម​ដែល​នៅ​ខ្ចី​ចេញ​ឫស។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មើល​គាត់​ធ្វើ​ការ​ដាំ​ដុះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​មាន​អ្វី​ខ្លះ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ចាក់​ឫស​ខាង​វិញ្ញាណ បាន​រឹង​មាំ។ តើ​មានអ្វី​ជួយ​យើង​ឲ្យ​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ ដោយ​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​នៃ​សេចក្តី​ជំនឿ ដែល​រឹង​មាំ និង​ចម្រើន​ឡើង? តើ​មាន​អ្វី​ដែលការពារ​យើង មិន​ឲ្យ​ក្រៀម​ស្វិត? ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​សណ្ឋិត​ក្នុង​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយសារ​សេចក្តី​ជំនឿ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ចាក់​ឫស ហើយ​តាំង​មាំមួន​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់” (អេភេសូរ ៣:១៧)។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នេះ​មាន​ប្រភព​មក​ពី​ព្រះ ដែល​បាន​ចម្រើន​កម្លំាង​យើង ដោយ​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ មក​យើង។ ព្រះ​គ្រីស្ទ​គង់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង។ ហើយ​ខណៈ​ពេល​ដែលយើង “​យល់ពី​ទទឹង បណ្តោយ ជំរៅ និង​កំពស់​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​”(ខ.១៨) នោះ​យើង​អាច​ពិសោធ​នឹង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ ដោយយើង​បាន “​​ពេញ ដល់​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​ពោរពេញ​របស់​ផង​ព្រះ”(ខ.១៩)។

ការ​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ​តម្រូវ​ឲ្យ​យើង​ចាក់​ឫស​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ ដោយ​ជញ្ជឹង​គិត​អំពី​សេចក្តី​ពិត ដែល​ចែង​ថា យើង​ជា​កូន​ស្ងួន​ភ្ងា​របស់​ព្រះ ដែល​ទ្រង់​អាច​ធ្វើ “​ហួស​សន្ធឹក លើស​ជាង​អស់​ទាំង​សេចក្តី​ដែល​យើង​សូម…

បញ្ឈប់ការនិយាយដើមគ្នា

បន្ទាប់​ពី​លោក​ឆាល សាយ​មុន(Charles Simeon ឆ្នាំ១៧៥៩ ដល់ ១៨៣៦) មាន​មុខ​នាទីជា​អ្នក​ដឹក​នាំ នៅ​ព្រះ​វិហារ​ព្រះ​ត្រៃឯក​បរិសុទ្ធ នៅ​ទីក្រុង​ខេម​ប្រ៊ីជ ប្រទេស​អង់​គ្លេស គាត់​បាន​ជួប​ការ​ប្រឆាំង​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។ សមាជិក​នៃ​ពួក​ជំនុំ​ភាគ​ច្រើន ចង់​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​មាន​តួនាទី​បន្ទាប់​ពី​លោក​សាយម៉ុន ទទួល​មុខ​នាទី​នេះ គឺ​មិន​ចង់​ឲ្យ​គាត់​ដឹក​នាំ​ទេ។ ដូច​នេះ ពួក​គេ​ក៏បាន​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ពាក្យ​ចចាម​អារ៉ាម​អំពី​គាត់ ហើយ​បដិសេធ​ការងារ​របស់​គាត់ ហើយ​ពេល​ខ្លះ ថែម​ទាំង​ចាក់​សោរ​ទ្វារ​ព្រះ​វិហារមិន​ឲ្យ​គាត់​ចូល​ទៀត។​ ប៉ុន្តែ លោក​សាយ​ម៉ុន​មាន​ចិត្ត​ចង់​ពេញ​ដោយ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ជម្នះ​ការ​និយាយ​ដើម​នោះ ដោយ​បង្កើត​គោលការណ៍​មួយ​ចំនួន សម្រាប់​ការ​រស់​នៅ។​ គោល​ការណ៍​មួយ​នោះ គឺ​មិន​ត្រូវ​ជឿ​ពាក្យ​ចចាម​អារ៉ាម​ឡើយ បើ​មិន​ប្រាកដ​ថា វា​ជា​រឿង​ពិត​ទេ​នោះ ហើយ​គោល​ការណ៍​មួយ​ទៀត គឺ​ត្រូវ “ជឿ​ជានិច្ច​ថា ក្នុង​រឿង​វិវាទ គឺមិន​ត្រូវ​ស្តាប់​រឿង​តែ​ម្ខាង​ទេ”។​

នៅ​ក្នុង​ការអនុវត្តន៍​នេះ  លោក​សាយ​ម៉ុន​បាន​ធ្វើ​តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដែល​បង្គាប់​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ ឲ្យ​ឈប់​និយាយ​ដើម និង​និយាយ​បង្ខូច​គ្នា ព្រោះ​វា​នឹង​ស៊ី​បំផ្លាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ពួក​គេ​មាន ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ក្រឹត្យ​វិន័យ​មួយ ក្នុង​ចំណោម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​១០​ប្រការ​របស់​ព្រះ បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​ចង់​ឲ្យ​ពួក​គេ​រស់​នៅ ដោយ​ចិត្ត​ពិត​ត្រង់។ ក្រឹត្យ​វិន័យ​នោះ​ចែង​ថា “កុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ទី​បន្ទាល់​ក្លែង ទាស់​នឹង​អ្នក​ជិត​ខាង​ខ្លួន​ឲ្យ​សោះ”(និក្ខមនំ ២០:១៦)។ បទ​គម្ពីរ​និក្ខមនំ ២៣:១ ក៏​បាន​បង្គាប់​ផង​ដែរ​ថា “កុំ​ឲ្យ​បង្កើត​រឿង​ក្លែងក្លាយ​ឲ្យ​សោះ”។

សូម​យើង​គិត​មើល​ថា តើ​ពិភព​លោក​មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​យ៉ាង​ណា បើ​សិន​ជា​យើង​ម្នាក់​ៗ​មិន​ដែល​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ពាក្យ​ចចាម​អារ៉ាម…

តើយើងនៅតែគាស់កាយអំពើបាបរបស់យើងឬទេ?

អ្នកស្រី​ខូរី ធែន ប៊ូម(Corrie ten Boom) ជា​អ្នក​ដែល​បាន​រួច​ជីវិត នៅ​ក្នុង​របប​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍។ គាត់​យល់អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​អត់​ឱន​ទោស។  គាត់​បាន​និពន្ធ​សៀវភៅ​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​វែង​ឆ្ងាយ ថ្វាយ​ព្រះ​អម្ចាស់ ។ ក្នុង​សៀវ​ភៅ​នេះ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​ចូល​ចិត្ត​គិត​អំពី​ទិដ្ឋ​ភាព​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បោះអំពើ​បាប ដែល​បាន​អត់​ទោស​ឲ្យ ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា “ពេល​ណា​យើង​សារ​ភាពអំពើ​បាប​របស់​យើង ព្រះ​ទ្រង់​បោះ​អំពើ​បាប​ទំាង​អស់​នោះ ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​ដ៏​ជ្រៅ គឺ​កប់​បាត់​ជា​រៀង​រហូត…ខ្ញុំជឿ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ដាក់​ផ្លាក​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ទឹក ដើម្បី​ហាម​កុំ​ឲ្យ​យើង​ស្ទូច​យក​ពួក​វា​មក​វិញ”។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​ចង់​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា ពេល​ណា​ព្រះ​ទ្រង់​អត់​ទោស​ឲ្យ​អំពើ​បាប​របស់​យើង នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បានអត់​ទោស​ឲ្យ​យើង​ទាំង​ស្រុង​ផង​ដែរ។ នេះ​ជា​សេចក្តី​ពិត​ដ៏​សំខាន់​មួយ ដែល​ជួន​កាល អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​បាន​យល់។ យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​គាស់​កាយ ឬ​ស្ទូច​អំពើ​ដ៏​ខ្មាស់​អៀន​ទាំង​នោះ​មក​វិញ នៅ​ក្នុង​អារម្មណ៍​ដ៏​អាប់​អួរ​របស់​យើង​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​អាច​ទទួល​យក​ព្រះ​គុណ និង​ការ​អត់​ទោស​បាប​របស់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ដើរតាម​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​សេរីភាព​ដ៏​ពេញ​លេញ។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១៣០ បាន​ប្រកាស់​ថា “​ទ្រង់​មាន​ព្រះហឫទ័យ​អត់​ទោស​”។ បាន​សេចក្តី​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជាព្រះ​ដ៏​យុត្តិធម៌ តែ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​អត់​ទោស​បាប ឲ្យ​អ្នក​ណា ដែល​ប្រែ​ចិត្ត​ចេញ។​ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ​ក៏បាន​រង់​ចាំ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដោយ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៥) ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ប្រកាស់​ដោយ​ជំនឿ​ថា ព្រះអង្គ​នឹង​ប្រោស​លោះ​សាសន៍​អ៊ីស្រា​អែល ឲ្យ​រួច​ពី​អំពើ​បាប​(ខ.៨)។ អ្នក​ដែល​ជឿ​ព្រះ​អង្គ និង​រក​ឃើញ “ការ​ប្រោសលោះ​ដ៏​ពេញ​លេញ”(ខ.៧)។

ពេល​ណា​ភាព​អាម៉ាស់ និង​ការ​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ​ខ្លួន​ឯង បាន​ដឹត​ជាប់​ក្នុង​អារម្មណ៍​យើង យើង​មិន​អាច​បម្រើ​ព្រះ…

សំបុត្រដែលឆ្លងកាត់សម័យកាល

មាន​យុវជន​ជាង​១​លាន​នាក់ បាន​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត​សរសេរ​សំបុត្រ​អន្តរ​ជាតិ​ រៀង​រាល់​ឆ្នាំ។ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៨ គេ​បាន​ឲ្យ​បេកជន​ទាំង​អស់​សរសេរ​សំបុត្រ ដោយ​ស្រមៃ​ថា បើ​សិន​ពួក​គេ​ជា​សំបុត្រ​មួយ​ច្បាប់ ដែល​កំពុង​តែ​ធ្វើដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​ពេល​វេលា​ពី​សម័យ​មួយ ទៅ​សម័យ​មួយ​ទៀត  ​តើ​ពួក​គេ​នឹង​សរសេរ​សារ​អ្វី នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​នោះ ទៅ​កាន់​អ្នក​អាន​របស់​ខ្លួន?

ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប មាន​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សំបុត្រ​ជា​ច្រើន ដែល​បាន​ឆ្លង​កាត់​សម័យ​កាល​ជា​ច្រើន ទំរាំ​តែ​បាន​មក​ដល់​យើង ព្រោះ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​សរសេរ​ឡើង តាម​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត និង​ការ​ដឹក​នាំ ពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​ជំនុំ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ មាន​ការ​រីក​លូត​លាស់ ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ ក៏​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ ផ្ញើទៅ​ពួក​ជំនុំ​ប្រចាំ​តំបន់ នៅ​ក្នុង​ទ្វីប​អឺរ៉ុប និង​តំបន់​អាស៊ី​មីន័រ ដើម្បី​ជួយ​ពួក​គេ​ឲ្យ​យល់​ អំពី​របៀប​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ថ្មី​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ មាន​សំបុត្រ​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រមូល​ផ្តុំ ធ្វើ​ជា​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សំបុត្រ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​អាន រហូត​មក​ដល់​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ។​

តើ​អ្នក​និពន្ធ​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ ចង់​និយាយ​អ្វី​ខ្លះ ទៅ​កាន់​អ្នក​អាន​សំបុត្រ​របស់​ខ្លួន? ត្រង់​ចំណុច​នេះ តាម​សំបុត្រ​ទីមួយ​របស់​លោក​យ៉ូហាន គាត់​បាន​លើក​ឡើង​អំពី “សេចក្តី​ដែល​មាន​តាំង​ពី​ដើម​មក ដែល​គាត់​បាន​ឮ ហើយ​ភ្នែក​បាន​ឃើញ ក៏​បាន​មើល ហើយ​ដៃ​បាន​ប៉ះពាល់ ខាង​ឯ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ជីវិត”។ បាន​សេចក្តី​ថា គាត់​បាន​សរសេរ​ អំពី​បទ​ពិសោធន៍​ដែល​គាត់​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​(១យ៉ូហាន ១:១)។  គាត់​សរសេរ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​អាន​សំបុត្រ​គាត់ អាច​ប្រកប​គ្នា និង​ប្រកប​ជា​មួយ​ព្រះ​វរបិតា ហើយ​និង​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់”(ខ.៣)។ គាត់​ថា…

ផ្លូវនៃជីវិតថ្មី ដែលជាសេចក្តីចំកួត

មាន​រឿង​ខ្លះ​ដែល​យើង​មិន​យល់ ទាល់​តែ​យើង​បាន​ជួប​រឿង​នោះ​ខ្លួន​ឯង។  កាល​ខ្ញុំ​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​កូន​ដំបូង ខ្ញុំ​បាន​អានសៀវភៅ​ជា​ច្រើន ដែល​និយាយ​អំពី​ការ​ប្រសូត្រ និង​ស្តាប់​ស្រ្តី​ជា​ច្រើន​នាក់​ចែក​ចាយ​បទ​ពិសោធន៍ ដែល​ពួក​គេ​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់ នៅ​ក្នុង​ការ​ពរពោះ និង​ឆ្លង​ទន្លេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មិន​អាច​ស្រមៃ​ថា បទ​ពិសោធន៍​នោះ​មាន​លក្ខណៈ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ទេ។ ​អ្វី​ដែល​រូប​កាយ​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​នៅ​ពេល​នោះ ហាក់​ដូច​ជា​រឿង​ដែល​មិន​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន។​

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ១កូរិនថូស សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​អំពី​ការ​ចាប់​កំណើត ចូល​នគរ​ព្រះ គឺ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​តាម​រយៈ​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ អ្នក​ដែល​មិន​ធ្លាប់​បាន​ឆ្លង​កាត់​ការ​ចាប់​កំណើត​នោះ ហាក់​ដូច​ជា​មិន​អាច​យល់អំពី​រឿង​នេះ។ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​កំពុង​វិនាស ដំណឹង​ល្អ​ពី​ឈើ​ឆ្កាង គឺ​ជា “សេចក្តីចំកួត” ព្រោះគេ​មិន​ជឿ​ថា សេចក្តី​សង្រ្គោះ​អាច​កើត​មាន ពី​ការ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដែល​ជា​សញ្ញា​សំគាល់​នៃ​ភាព​កម្សោយ បរា​ជ័យ និង​ការ​បន្ទាប​បន្ថោ​កនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ សាវ័ក​ប៉ុល​នៅ​តែ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​អំពី​សេចក្តី​សង្រ្គោះ ទោះ​គេ​គិត​ថា វា​ជា​សេចក្តី​ចំកួត​ក៏​ដោយ។​

អ្នក​មិន​ជឿ​​នឹក​ស្មាន​ថា សេចក្តី​សង្រ្គោះ​នឹង​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ម្តេច​ឡើយ។ អ្នក​ខ្លះ​គិត​ថា សេចក្តី​សង្រ្គោះ នឹង​កើត​មានតាម​រយៈ​អ្នក​ដឹក​នាំ​នយោបាយ​ដ៏​រឹង​មាំ ឬ​តាម​រយៈ​ទីសំគាល់​នៃ​ការ​អស្ចារ្យ។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​គិត​ថា ជោគ​ជ័យ​នៅ​ក្នុង​ការ​សិក្សា ឬ​ទស្សន​វិជ្ជា គឺ​ជា​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ពួក​គេ​(១កូរិនថូស ១:២២)។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​រាល់​គ្នា​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដោយ​ប្រទាន​សេចក្តី​សង្រ្គោះ តាម​របៀប​មួយ ដែល​មាន​តែ​អ្នក​ជឿ និង​អ្នក​ដែល​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​ទេ ដែល​អាច​យល់​បាន។

ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប្រើ​ការ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដែល​ជា​រឿង​ខ្មាស់​អៀន និង​ទន់​ខ្សោយ ធ្វើ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ប្រាជ្ញា និង​អំណាច​ចេស្តា។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​នូវ​រឿង​ដែល​មនុស្ស​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់។…

បន្តកេរដំណែលនៃជំនឿ

កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ តួអង្គ នេនស៊ី ឌ្រូ(Nancy Drew)។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​៣​សប្តាហ៍​នោះ នាង​បាន​អាន​រឿង​ប្រលោម​លោក​ជាង​១០​ក្បាល ដែល​និយាយ​អំពី​តួ​អង្គ​នេះ ដែល​ជា​អ្នក​ស៊ើប​អង្កេត​វ័យ​ក្មេង​ដ៏​ចំណាន។​ នាងចូល​ចិត្ត​អាន​រឿង​ប្រលោម​លោក​បែប​ស៊ើប​អង្កេត ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ចូល​ចិត្ត​តួ​អង្គ​នេនស៊ី ឌ្រូ​ផង​ដែរ ហើយ​សៀវភៅ​រឿង​ដែលមាន​គ្រប​ពណ៌​ខៀវ ដែល​ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​អាន កាល​ពី​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៦០ នៅ​មាន​តម្រៀប​នៅ​លើ​ធ្នើ ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​គាត់។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ចំណង់​ចំណូល​ចិត្ត​នេះ ត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​ឲ្យ​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​មួយ​ជំនាន់​ទៀត អស់​បី​ជំនាន់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​មាន​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ផ្ទេរ​ឲ្យ​កូន​របស់​ខ្ញុំឬ​​ទេ។ ក្នុង​កណ្ឌ​សំបុត្រ​ទីពីរ ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរផ្ញើ​ទៅ​លោក​ធីម៉ូថេ គាត់​បាន​សរសេរ​ថា ពេល​គាត់​បាន​គិត​ដល់​លោក​ធីម៉ូថេ ពេល​ដែល​គាប់​បាន​នឹក​ចាំ អំពី “ជំនឿ​ដ៏ស្មោះ​ត្រង់” ដែល​ជី​ដូន និង​ម្តាយ​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ​មាន។ ខ្ញុំ​ក៏​សង្ឃឹម​ផង​ដែរ​ថា កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​មិន​គ្រាន់​តែ​ចូល​ចិត្ត​អាន​រឿងអាថ៌​កំបាំង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​កំពុង​តែ​ទទួល​កេរ​ដំណែល​នៃ​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​ផង​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​នាង​បាន “បម្រើ” ដូច​ជីដូន​ជីតា​របស់​នាង និង​អធិស្ឋាន ហើយ​តោង​ឲ្យ​ជាប់ “សេចក្តី​សន្យា​ឲ្យ​បាន​ជីវិត ក្នុង​ព្រះ​អង្គ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ”(២ធីម៉ូថេ ១:១)។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ អ្នក​ដែល​មិន​មាន​ឪពុក​ម្តាយ ឬ​ជី​ដូន​ជីតា ដែល​មិន​ទាន់​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ក៏​អាច​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​នេះ​ផង​ដែរ។​ ទោះ​ឪពុក​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ មិន​ត្រូវ​បាន​លើក​យក​មក​និយាយ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ហៅ​លោក​ធីម៉ូថេ​ថា “កូន​ស្ងួន​ភ្ងា”(ខ.២)។ អ្នក​ដែល​មិន​មាន​ក្រុម​គ្រួសារ​នាំ​ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ នៅ​តែ​អាច​រក​ឃើញ​ឪពុក​ម្តាយ និង​ជីដូន​ជីតា​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​អាចជួយ​បង្រៀន​ អំពី​របៀប​រស់​នៅ​ក្នុង “ជីវិត​ដែល​បរិសុទ្ធ” (ខ.៩)…

ថ្វាយទឹកភ្នែកអ្នកទៅព្រះជាម្ចាស់

កាល​ពី​រដូវ​ក្តៅ​ឆ្នាំ​មុន សត្វ​ត្រី​បាឡែន​ពិឃាត​មួយ​ក្បាល​ទៀត ឈ្មោះ តាលេខ្វះ(Talequah)បាន​បង្កើត​កូន។ ហ្វូងរបស់​ត្រី​បាឡែន​ពិឃាត តាលេខ្វះ ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ជា​សត្វ​ដែល​ជិត​ផុត​ពូជ ហើយ​កូន​របស់​វា ដែល​ទើប​តែ​កើតថ្មី​នោះ គឺ​ជា​ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​ពួក​គេ សម្រាប់​ពេល​អនា​គត។ ប៉ុន្តែ កូន​របស់​វា​ក៏​បាន​ស្លាប់ បន្ទាប់​ពី​កើត​បាន​រយៈពេល​មិន​ដល់​១​ម៉ោង។ ​មេត្រី​បាឡែន​មួយ​ក្បាល​នេះបាន​រុញ​សាក​សព​របស់​កូន​វា កាត់​តាម​តំបន់​ទឹក​ត្រជាក់ ក្នុង​មហាសមុទ្រ​បាស៊ីភិច អស់​រយៈ​ពេល​៧០​ថ្ងៃ ទំរាំ​តែ​វា​អាច​ព្រលែង​សាក​សព​របស់​កូន​វា។ គេ​ក៏​បាន​ថតព្រឹត្តិការណ៍ដ៏​សោក​សៅ​នេះ ហើយ​ចាក់​ផ្សាយ​ឲ្យ​មនុស្ស​ទូទាំង​ពិភព​លោក​ទស្សនា។

ជួន​កាល អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ក៏​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ជម្នះ​ភាព​សោក​សង្រេង​ផង​ដែរ។ ជួន​កាល យើង​ខ្លាច​គេគិត​ថា ភាព​សោក​សង្រេង​របស់​យើង គឺ​ជា​សញ្ញា​បង្ហាញ​ថា យើង​កំពុង​តែ​ខ្វះ​សេចក្តី​សង្ឃឹម។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​បានចែង​អំពី​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ដែល​បាន​ស្រែក​រក​ព្រះ  ពេល​ដែល​ពួក​គេ​សោក​សង្រេង។ ការ​ពោល​ទំនួញ និង​ក្តី​សង្ឃឹម អាច​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​ឆ្លើយ​តប ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​បរិទេវ ជា​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដែល​មាន​បទ​កំណាព្យ​៥​បទ ដែល​បង្ហាញ​ភាព​សោក​សង្រេង​របស់​អ្នក​ដែល​បានបាត់​បង់​ផ្ទះ​សម្បែង ត្រូវ​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​តាម​សម្លាប់ ហើយ​ក៏​ស្ទើរ​តែ​បាត់​បង់​ជីវិត(៣:៥២-៥៤) ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បានទួញ​យំ និង​ទូល​អង្វរ​ឲ្យ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប្រទាន​ភាព​យុត្តិ​ធម៌​(ខ.៦៤)។ ពួក​គេ​ស្រែក​រក​ព្រះ មិន​មែន​ដោយ​សារ​ពួក​គេអស់​សង្ឃឹម​នោះ​ទេ តែ​គឺ​ដោយ​សារ​ពួក​គេ​ជឿ​ថា​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​កំពុង​តែ​ស្តាប់​ពួក​គេ។ ហើយ​ពេល​ដែល​ពួក​គេស្រែក​រក​ព្រះ​អង្គ ព្រះជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​យាង​មក​ជិត​ពួក​គេ​(ខ.៥៧)។

ការ​សោក​សង្រេង​អំពី​រឿង​ដ៏​សោក​សៅ​ក្នុង​ពិភព​លោក ឬ​ក្នុង​ជីវិត​យើង គឺ​មិន​មែន​ជា​ទង្វើរ​ខុស​ឆ្គង​ទេ។ ព្រះ​ជាម្ចាស់​តែង​តែ​ស្តាប់​យើង​អធិស្ឋាន​ជា​និច្ច ហើយ​យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រាកដ​ជា​នឹង​ទត​មើល​យើង ពីស្ថាន​សួគ៌​មក​មិន​ខាន។—Amy Peterson

ព្រះអង្គជ្រាប មុនពេលអ្នកទូលសូម

លោក​រ៉ូបឺត(Robert) និង​អ្នក​ស្រី​ខូលីន(Colleen) បាន​រស់​នៅ​ជា​ប្តី​ប្រពន្ធ យ៉ាង​សុខ​សាន្ត​អស់​ជា​ច្រើន​ទសវត្សរ៍​មក​ហើយ។ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចូល​ចិត្ត​មើល​មិត្ត​ភក្តិ​ទាំង​ពីរ​នាក់​នេះ​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា​។ ខ្ញុំ​ឃើញ​ពួកគេ​ហុច​បឺរ​ឲ្យ​គ្នា ក្នុង​ពេល​អាហារ​ពេល​ល្ងាច ទាំង​មុន​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ណា​ម្នាក់​សុំ​បឺរ​នោះ។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ចាក់​ទឹក​ចូល​កែវ​ឲ្យ​គ្នា ចំ​ពេល​ដែលគូរ​ស្នេហ៍​របស់​ខ្លួន​ត្រូវ​ការទឹក។ ពេល​ពួក​គេ​និយាយ​រឿង ពួក​គេ​ក៏​បាន​ជួយ​បញ្ចប់​ឃ្លា​ប្រយោគ​ឲ្យ​គ្នា​ទៀត។ ជួន​កាល ពួក​គេ​ហាក់​ដូច​ជា​ដឹង​ថា ស្វាមី​ឬ​ភរិយា​ខ្លួន​កំពុង​គិត​ពី​អ្វី។​

យើង​អាច​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ដោយ​ដឹង​ថា​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជ្រាប ហើយ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង លើស​លទ្ធភាព​ដែល​មនុស្ស​អាច​ស្គាល់ និង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង។ ពេល​ដែល​ហោរា​អេសាយ​ពិពណ៌នា អំពី​ទំនាក់ទំនង​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ មាន​ជា​មួយ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​នគរ​ដែល​ត្រូវ​មក​ដល់ គាត់​បាន​និយាយ​ថា​ ព្រះ​អង្គមាន​ទំនាក់​ទំនង​ដ៏​ទន់​ភ្លន់ និង​ជិត​ស្និទ្ធ​ជា​មួយ​ពួក​គេ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​មានប​ន្ទូល​អំពី​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ថា មុន​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​អំពាវ​នាវ​រក​ព្រះ​អង្គ នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​រួច​ទៅ​ហើយ ហើយ​កាល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែនិយាយ នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ជ្រាប​ថា ពួក​គេ​នឹង​និយាយ​ពី​អ្វី​(អេសាយ ៦៥:២៤)។

ប៉ុន្តែ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​យើង​អាច​ដឹង​ថា នេះ​ជា​ការ​ពិត​មែន? មាន​ការ​ជា​ច្រើន ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​សូម​អស់​ជាច្រើន​ឆ្នាំ តែ​មិន​បាន​ទទួល​ការ​ឆ្លើយ​តប។ តែ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​ ពេល​ណា​យើង​មាន​ការ​លូត​លាស់ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ជា​មួយ​ព្រះ ដោយ​មាន​ចិត្ត​ដែល​ស្រប​នឹង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​អង្គ នោះ​យើង​អាច​រៀន​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ឆ្លើយ​តបតាម​ពេល​វេលា និង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ពេល​នោះ យើង​អាច​ចាប់​ផ្តើម​មាន​សេចក្តី​ប្រាថ្នា ដែល​ត្រូវ​តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់។ ពេល​យើង​អធិ​ស្ឋាន យើង​អាច​ទូល​សូម​នូវ​សេចក្តី ដែល​បាន​ពិពណ៌នា ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ជំពូក​៦៥ ដែល​មាន​ដូច​ជា : ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ការ​សោក​សង្រេង​(ខ.១៩) គ្រួសារ​ដ៏​សុខ​សាន្ត…

ការរង់ចំារបស់សត្វអណ្តើក

រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ក្នុង​រដូវ​ស្លឹក​ឈើ​ជ្រុះ ពេល​ដែល​សត្វ​អណ្តើក​ពណ៌​ដឹង​ថា រដូវ​រងា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ វា​ក៏​បាន​ជ្រមុជ​ទៅ​បាត​ស្រះ ដោយ​កប់​ខ្លួន​វា​នៅ​ក្នុង​ភក់។ ជើង និង​ក្បាល​របស់​វា​ក៏​បាន​លិប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្នូក ហើយ​វា​ក៏​នៅ​ស្ងៀម ដោយ​ចង្វាក់​បេះ​ដូង​របស់​វាបាន​ថយ​ចុះ គឺ​ស្ទើរ​តែ​លែង​ដើរ។ កម្តៅ​ក្នុង​ខ្លួន​របស់​វា​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ចុះ គឺ​គ្រាន់​តែ​មាន​សីតុណ្ហ​ភាព​ត្រជាក់​លើស​ទឹកកក​តែ​បន្តិច​ប៉ុណ្ណោះ។ វា​ក៏​ឈប់​ដក​ដង្ហើម ហើយ​ក៏​បាន​នៅ​រង់​ចាំ។ វា​ក៏​បាន​នៅ​កប់​ក្នុង​ភក់​អស់​រយៈ​ពេល​៦​ខែ ហើយ​រាង​កាយ​របស់​វា​ក៏​បានបញ្ចេញ​ជាតិ​កាល់​ស្យូម​ពី​ក្នុង​ឆ្អឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ឈាម​របស់​វា ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួន​វា​ចុះ​ស្គម​យឺត​ៗ។

ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ទឹកក​ក្នុង​ស្រះ​រលាយ វា​ក៏​បាន​អណ្តែត​មក​ខាង​លើ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​ដក​ដង្ហើម​ឡើង​វិញ។ ឆ្អឹង​របស់​វា​នឹង​លូតលាស់​ឡើង​វិញ ហើយ​វា​នឹង​ទទួល​កម្តៅ​ថ្ងៃ ដែល​បាន​ចាំង​មក​លើ​ស្នូក​របស់​វា។

ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​សត្វ​អណ្តើក​ពណ៌​នេះ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​រង់​ចាំ​ព្រះ។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​អន្លង់​ភក់​ស្អិត ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ស្តាប់​ឮ​សម្រែក​របស់​គាត់(ទំនុកដំកើង ៤០:២)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​លើក​គាត់​ឡើង ហើយ​ក៏​បាន​ប្រទាន​កន្លែង​ដ៏​រឹង​មាំ សម្រាប់​ឲ្យ​គាត់​ឈរ។ គាត់​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ជា​ជំនួយ និង​ជា​អ្នក​ប្រោស​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​រួច”(ខ.១៧)។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ទំាង​ពី​យូរ​មក​ហើយ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ទិស​ដៅ​ថ្មី នៅ​ក្នុង​អាជីព ការ​ផ្សះ​ផ្សា​ទំនាក់​ទំនង ការ​ជម្នះ​ទម្លាប់​អាក្រក់ ឬ​រង់​ចំា​ការ​រំដោះ​ឲ្យ​រួច​ពី​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​ពិបាក​ណា​មួយ។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​រំឭក​យើង​ថា យើង​ត្រូវ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​ស្តាប់​ឮ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​រំដោះ​យើង​ឲ្យ​រួច។—AMY PETERSON