តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Amy Boucher Pye

ការស្វែងរកជំនួយរបស់ព្រះ

កាល​ពី​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៨០០ ហ្វូង​សត្វ​កណ្តូប​បាន​ចុះ នៅ​ក្នុង​រដ្ឋ​មីនេសូតា ដោយ​បំផ្លាញ​ផល​ដំណាំ អស់​រយៈ​ពេល​៥​ឆ្នាំ។ កសិករ​ទាំង​ឡាយ​បាន​ព្យាយាម​ចាប់​សត្វ​កណ្តូប ហើយ​ដុត​វាល​ស្រែ​របស់​ពួក​គេ ដើម្បី​កម្ទេច​ពង​របស់​ពួក​វា។ ដោយ​ការ​អស់​សង្ឃឹម និង​ជួប​គ្រោះ​អត់​ឃ្លាន​ស្ទើរ​តែ​ដាច់​ពោះ​ស្លាប់ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ស្នើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ជ្រើស​រើស​ថ្ងៃ​មួយ សម្រាប់​ការ​អធិស្ឋាន​ទូទាំង​រដ្ឋ ដោយ​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ព្រះ​ទាំង​អស់​គ្នា។ លោក​អភិបាល​រដ្ឋ​ក៏​បាន​យល់​ព្រម ដោយ​ជ្រើស​រើស​យក​ថ្ងៃ​២៦​មេសា ជា​ថ្ងៃ​អធិស្ឋាន​ទូទាំង​រដ្ឋ។

បន្ទាប់​ពី​រួម​គ្នា​អធិស្ឋាន បាន​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ អាកាស​ធាតុ​ក៏​បាន​ឡើង​កម្តៅ ហើយ​ពង​របស់​សត្វ​កណ្តូប​ក៏​បាន​ញាស់។ ប៉ុន្តែ បួន​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក សីតុណ្ហ​ភាព​បាន​ធ្លាក់​ចុះ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល និង​សប្បាយ​ចិត្ត ព្រោះ​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់​ខ្លាំង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​កូន​សត្វ​កណ្តូប​ងាប់​អស់។​ ប្រជាជន​នៅ​រដ្ឋ​មីនេសូតា ក៏​អាច​បង្ក​បង្កើន​ផល​ដំណាំ​ពោត ស្រូវ​សាឡី និង​ស្រូវ​អូត​ឡើង​វិញ។

ការ​អធិស្ឋាន​ក៏​បាន​នំា​ឲ្យ​មាន​ការ​ជួយ​សង្រ្គោះ​រាស្រ្ត​ព្រះ ក្នុង​អំឡុង​រាជ្យ​ស្តេច​យ៉ូសាផាត​ផង​ដែរ។ ពេល​ដែល​ស្តេច​អង្គ​នេះ​បាន​ដឹង​ថា កង​ទ័ព​សត្រូវ​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក​កំពុង​តែ​លើក​គ្នា​មក​ទាស់​នឹង​ទ្រង់ ទ្រង់​ក៏​បាន​អំពាវ​នាវ​ដល់​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​ឲ្យ​អធិស្ឋាន និង​តម​អត់។ រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​បាន​រំឭក អំពី​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សង្រ្គោះ​ពួក​គេ កាល​ពី​មុន។ ហើយ​ស្តេច​យ៉ូសាផាត​មាន​បន្ទូល​ថា “បើសិន​ជា​មាន​សេចក្តី​អាក្រក់​ណា មក​សង្កត់​លើ​យើង​រាល់​គ្នា ទោះ​បើ​ជា​ដាវ ឬ​ទុក្ខ​ទោស អាសន្នរោគ ឬ​អំណត់​ក្តី” យើង​រាល់​​គ្នា​​នឹង​អំពាវ​នាវ​​ដល់​​ទ្រង់ នោះ​ទ្រង់​នឹង​ព្រម​ទទួល ហើយ​នឹង​ជួយ​សង្គ្រោះ​យើង”(២របាក្សត្រ ២០:៩)។

ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ​ឈ្លាន​ពាន ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ស្តាប់​ឮ​យើង ពេល​ណា​យើង​ស្រែក​រក​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ពេល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក។ ទោះ​អ្នក​មាន​បញ្ហា​អ្វី ទោះ​បញ្ហា​ទំនាក់​ទំនង ឬ​ការ​គំរាម​កំហែង​ក្នុង​លោកិយ​នេះ​ក៏​ដោយ ចូរ​យើង​ទូល​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ។…

អាថ៌កំបាំងនៃភាពស្កប់ចិត្ត

ចូនី អៀរិកសិន ថាដា(Joni Eareckson Tada) បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ បន្ទាប់​ពី​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់ ពេល​ហែល​ទឹក ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ពិការ​ដៃ​ជើង។ ជីវិត​នាង​ក៏​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ឥឡូវ​នេះ នាង​ត្រូវ​អង្គុយ​នៅ​លើ​រទេះ​រុញ​ ដែល​ពិបាក​ឆ្លង​កាត់​ច្រក​ទ្វារ​តូច​ៗ ហើយ​ឡាបូ​លាង​ដៃ​ក៏​ខ្ពស់​ពេក​សម្រាប់​នាង។ នាង​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​គេ​ជួយ​បញ្ចុក​អាហារ​នាង ទាល់​តែ​នាង​អាច​រៀន​ញាំ​អាហារ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​។  នាង​បាន​រៀន​លើក​ស្លាបព្រា​ពិសេស​មួយ ទៅ​រក​មាត់​ខ្លួន​ឯង ដោយ​ប្រើ​ដែក​អប​ដៃ​របស់​នាង​ជា​លើក​ទីមួយ ហើយ​អាហារ​ក៏​បាន​ជ្រុះ​ពី​ស្លាប​ព្រា​មក​លើ​ខោអាវ​របស់​នាង ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា អន់​ខ្សោយ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ នាង​នៅ​តែ​បន្ត​ព្យាយាម។ នាង​តែង​តែ​និយាយ​ថា “អាថ៌​កំបាំង​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ត្រូវ​រៀន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​អធិស្ឋាន​ថា ឱ​ព្រះ​អង្គ​អើយ សូម​ជួយ​ទូល​បង្គំ​ធ្វើ​កិច្ចការ​នេះ​ផង!”។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ នាង​អាច​ប្រើ​ស្លាប​ព្រា​បាន​ល្អ​ណាស់។​

ចូនី​និយាយ​ថា ការ​ជាប់​ខ្លួន​នៅ​លើ​រទេះ​រុញ​មិន​អាច​ដើរ​ទៅ​ណា​រួច បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​មើល​ទៅ​អ្នក​ទោស​ម្នាក់ គឺ​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បាន​ជាប់​ឃុំ ក្នុង​គុក​របស់​ពួក​រ៉ូម៉ាំង ហើយ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​អំពី​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សំបុត្រ ដែល​នាង​បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​ភីលីព។ នាង​ក៏​បាន​ព្យាយាម​យក​គំរូ​តាម​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ខ្ញុំ​បាន​រៀន​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​សន្តោស(ឬស្កប់​ចិត្ត) ​ក្នុង​សណ្ឋាន​គ្រប់​យ៉ាង”(ភីលីព ៤:១១)។ ចូរ​កត់​សំគាល់​ថា សាវ័ក​ប៉ុល​ត្រូវ​រៀន​ស្វែង​រក​សន្តិភាព ព្រោះ​គាត់​មិន​បាន​មាន​សន្តិភាព​ក្នុង​ចិត្ត ដោយ​ឯក​ឯង​នោះ​ឡើយ។ តើ​គាត់​រក​ឃើញ​ភាព​ស្កប់​ចិត្ត ដោយ​របៀប​ណា? គឺ​តាម​រយៈ​ការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ខ្ញុំ​អាច​នឹង​ធ្វើ​គ្រប់​ទាំង​អស់​បាន ដោយសារ​ព្រះគ្រីស្ទ​ដែល​ទ្រង់​ចំរើន​កំឡាំង​ដល់​ខ្ញុំ”(ខ.១៣)។

យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ជួប​បញ្ហា​ប្រឈម ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ហើយ​យើង​អាច​មើល​ទៅ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ជំនួយ កម្លាំង…

ចែកចាយសេចក្តីជំនឿរបស់អ្នក

កាល​អ្នក​និពន្ធ និង​អ្នក​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​ឈ្មោះ បេគី ភីភើត(Becky Pippert) រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អៀរឡង់ គាត់​ចង់​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ព្រះយេស៊ូវ ដល់​អ្នក​ស្រី​ហ៊ីធ័រ(Heather) ដែល​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ក្រចក​ឲ្យ​គាត់​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ស្រី​ហ៊ីធ័រ​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍។ បេគី​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ គាត់​មិន​អាច​ចាប់​ផ្តើម​ការ​សន្ទនា​បាន ដូច​នេះ​គាត់​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន ​មុន​ពេល​ការ​ណាត់​ជួប។

ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​ហ៊ីធ័រ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ក្រចក បេគី​ក៏​បាន​បើក​ទស្សនាវដី្ត​ចាស់​មួយ​ក្បាល​មើល ហើយ​ក៏​បាន​ឈប់​បើក​ទំព័រ​បន្ទាប់​ទៀត ពេល​គាត់​ឃើញ​រូប​អ្នក​បង្ហាញ​ម៉ូត​ម្នាក់ ក្នុង​សៀវភៅ​នោះ។ ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​ហ៊ីធ័រ​សួរ​ថា ហេតុ​អ្វី​គាត់​ជក់​ចិត្ត​នឹង​ទំព័រ​ហ្នឹង​ម្ល៉េះ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​អ្នក​ស្រី​ហ៊ីធ័រ​ថា មនុស្ស​ក្នុង​រូប​នោះ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​គាត់ ដែល​កាល​ពី​មុន​ ជា​អ្នក​បង្ហាញ​ម៉ូត​ដ៏​ពេញ​និយម។ បេគី​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​ទី​បន្ទាល់​ខ្លះ​ៗ​ របស់​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​ម្នាក់​នោះ ហើយ​អ្នក​ស្រី​ហ៊ីធ័រ​ក៏​បាន​ស្តាប់​គាត់​ចែក​ចាយ ដោយ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់។​

បេគី​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ក្រៅ​ប្រទេស ហើយ​ក្រោយ​មក ពេល​គាត់​ត្រឡប់​មក​ប្រទេស​អៀរឡង់​វិញ គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា អ្នក​ស្រី​ហ៊ីធ័រ​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ថ្មី​ហើយ។ បេគីក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា គាត់​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​ ប្រទាន​ឲ្យ​គាត់​មាន​ឱកាស​ផ្សាយ​ដំណឹងល្អ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រទាន​ឱកាស​នោះ។​

បេគី​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ជំនួយ ក្នុង​ភាព​កម្សោយ​របស់​គាត់ តាម​រយៈ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល។ ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ភាព​កម្សោយ ហើយ​ទូល​អង្វរ​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​ដក​បន្លា​ចេញ​ពី​សាច់​របស់​គាត់​ ព្រះ​អម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា “គុណ​របស់​អញ​ល្មម​ដល់​ឯង​ហើយ ដ្បិត​កំឡាំង​អញ​បាន​ពេញ​ខ្នាត ដោយ​សេចក្តី​កម្សោយ”(២កូរិនថូស ១២:៩)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​រៀន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ ក្នុង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់ ទាំង​ការ​តូច និង​ការ​ធំ។

ពេល​ណា​យើង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ ដើម្បី​ជួយ​យើង​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​មនុស្ស​នៅ​ជុំវិញ​យើង យើង​ក៏​នឹង​រក​ឃើញ​ឱកាស​ផ្សាយ​ជំនឿ​របស់​យើង យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ។​—Amy Boucher Pye

សណ្ឋិតនៅក្នុងចិត្តយើង

ជួន​កាល ពាក្យ​សម្តី​របស់​ក្មេង​ៗ អាច​អង្រួន​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​មាន​ការ​យល់​ដឹង​សេចក្តី​ពិត​របស់​ព្រះ កាន់​តែ​ស៊ី​ជម្រៅ។ នៅ​ពេលល្ងាច​មួយ​នោះ កាល​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ប្រាប់​គាត់​ អំពី​ការ​អាថ៌​កំបាំង​ដ៏​អស្ចារ្យ​ នៃ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​គ្រីស្ទាន។ ការ​អាថ៌​កំបាំង​នោះ​គឺ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ក្នុង​កូន​ទ្រង់​ម្នាក់​ៗ តាម​រយៈ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា និង​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​អង្គ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឲ្យ​នាង​ចូល​គេង ហើយ​ប្រាប់​នាង​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នាង និង​គង់​នៅ​ក្នុង​នាង។ នាង​ក៏​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “តើ​ព្រះ​អង្គ​គង់​នៅ​ក្នុង​ពោះ​កូន​ឬ?” ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រាប់​នាង​ថា “កូន​មិន​អាច​លេប​ព្រះ​អង្គ​ចូល​ក្នុង​ពោះ​បាន​ទេ តែ​ព្រះ​អង្គ​គង់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​កូន”។​

ការ​ដែល​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​កាត់​ស្រាយ​អត្ថ​ន័យ​ត្រង់​ៗ ដូច​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈប់​បង្អង់ ហើយ​ពិចារណា ​អំពី​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​យាង​ព្រះ​យេស៊ូវ​ចូល​គង់​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​យាង​ចូល​គង់ ក្នុង​ខ្ញុំ។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​លើ​ការ​អាថ៌​កំបាំង​នេះ ពេល​ដែល​គាត់​អធិស្ឋាន សូម​ឲ្យ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ចម្រើន​កម្លាំង​ដល់​អ្នក​ជឿ នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​គង់​សណ្ឋិត​ក្នុង​ចិត្ត​ពួក​គេ ដោយ​សារ​សេចក្តី​ជំនឿ​(អេភេសូរ ៣:១៧)។ ដោយ​សារ​ពួក​មាន​ព្រះ​យេស៊ូវ​គង់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត នោះ​ពួក​គេ​អាច​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​ស្រឡាញ់​ពួក​គេ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នេះ ក៏​បាន​ចម្រើន​កម្លាំង​ពួក​គេ ឲ្យ​ពេញ​វ័យ ក្នុង​ជំនឿ និង​ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​សេចក្តី​សំឡូត ដោយ​និយាយ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ពិត ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​(៤:២,២៥)។

ការ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​គង់​នៅ​ក្នុង​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់ គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ នឹង​មិន​ចាក​ចេញ​ពី​អ្នក​ ដែល​បាន​យាង​ព្រះ​អង្គ​ចូល​គង់​ក្នុង​ជីវិត​ឡើយ។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​ហួស​ការ​យល់​ដឹង​របស់​មនុស្ស​(៣:១៩) ក៏បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ចាក់​ឫស​ចូល​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ជួយ​យើង​ឲ្យ​ដឹង​ថា…

ការអត់ឱនទោសដែលពិបាកក្រៃលែង

មាន​ពេល​មួយ​អ្នក​ស្រី​ប៊ីតា(Beata) បាន​រំឭក​អំពី​ពេល​ដែល​នាង​បាន​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​លោក​ម៉ាណាសេ(Manasseh) ដែល​បាន​សម្លាប់​ស្វាមី​ និង​កូន​របស់​នាង​ ក្នុង​អំពើ​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍​នៅ​ប្រទេស​រវ៉ាន់ដា។ នាង​ថា “ខ្ញុំ​បាន​អត់​ឱន​ទោសឲ្យ​គេ ដោយ​យក​គំរូ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ទទួល​យក​ទោស នៃ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​រាល់​គ្នា។ ឈើ​ឆ្កាង​ព្រះ​អង្គ​ ជា​កន្លែងដែល​យើង​រក​ឃើញ​ជ័យ​ជម្នះ គឺ​គ្មាន​កន្លែង​ណា​ផ្សេង​ឡើយ!” លោក​ម៉ានាសេ​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ពី​ក្នុង​គុក ជា​ច្រើន​ដង ដើម្បី​សុំ​អង្វរ​នាង និង​ព្រះ ឲ្យ​អត់​ទោស​ឲ្យ​គាត់ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​រៀប​រាប់​អំពី​សុបិន​អាក្រក់ ដែល​បាន​ញាំញី​គាត់​រៀង​រាល់​យប់ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស។ ពី​ដំបូង​នាង​មិន​អាច​អត់​ទោស​ឲ្យ​គាត់ ដោយ​និយាយ​ថា នាង​ស្អប់​គាត់ ដោយ​សារ​គាត់​បាន​សម្លាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​នាង។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ចិត្ត​នាង ហើយ​ដោយ​ជំនួយ​មក​ពី​ព្រះ​អង្គ ពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយមក នាង​ក៏​បាន​អត់​ទោស​ឲ្យ​គាត់។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ អ្នក​ស្រី​ប៊ីតា​បាន​អនុវត្ត​តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ឲ្យ​ពួក​សាវ័ក​អត់​ទោស​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​បាន​ប្រែ​ចិត្ត។ គឺដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “បើ​គាត់​ធ្វើ​បាប​នឹង​អ្នក​៧​ដង​ក្នុង​១​ថ្ងៃ ហើយ​ត្រឡប់​មក​និយាយ​នឹង​អ្នក​៧​ដង​ថា ខ្ញុំ​ប្រែ​ចិត្ត​ហើយ នោះ​ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​អត់​ទោស​ដល់​គាត់​ជា​កុំ​ខាន”(លូកា ១៧:៤)។ ការ​អត់​ទោស​ឲ្យ​គេ អាច​មាន​ការ​ពិបាក​ក្រៃ​លែង ហេតុនេះ​ហើយ​បាន​ជា​ពួក​សាវ័ក​បាន​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ទូល​សូម​ព្រះ​អង្គ ចម្រើន​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​(ខ.៥)។

ជំនឿ​របស់​អ្នក​ស្រី​ប៊ីតា​បាន​កើន​ឡើង ខណៈ​ពេល​ដែល​នាង​ខិត​ខំ​អធិស្ឋាន សូម​ព្រះ​អង្គ​ជួយ​នាង ឲ្យ​អាច​អត់​ទោស​ឲ្យ​គេ។ ដូច​នេះ បើ​យើង​ពិបាក​អត់​ទោស​ឲ្យ​គេ នោះ​យើង​អាច​ទូល​សូម​ព្រះ​អង្គ ឲ្យ​ជួយ​យើង​អត់​ទោស​ឲ្យ​គេ តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​។ ព្រះ​អង្គ​ជួយ​យើង​ឲ្យ​អត់​ទោស​ឲ្យ​គេ ខណៈ​ពេល​ដែល​ជំនឿ​យើង​កើន​ឡើង។—Amy Boucher Pye

ញាំអាហារជាមួយក្សត្រ

បន្ទាប់​ពី​បាន​ជួប​ម្ចាស់​ក្សត្រី​នៃ​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស នៅ​ពិធី​សមោសរ នៅ​ប្រទេស​ស្កត់លែន អ្នក​ស្រី​ស៊ីលវា (Sylvia) និង​ស្វាមី​របស់​គាត់ ក៏​បាន​ទទួល​ព្រះ​រាជ​សារ​មួយ ដែល​បាន​ប្រាប់​ថា ព្រះ​រាជ​វង្ស​របស់​ក្សត្រី​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​មក​លេង​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ ​ដើម្បី​ញាំ​តែ។ អ្នក​ស្រី​ស៊ីលវា​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការ​រៀប​ចំ​ និង​សម្អាត​ផ្ទះ ដោយចិត្ត​ថប់​បារម្ភ អំពី​ការ​ទទួល​ភ្ញៀវ​ដែល​ជាក្សត្រ​។ មុន​ពេល​ពួក​គេ​មក​ដល់ នាង​ក៏​បាន​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​បេះ​ផ្កា ដើម្បី​ដាក់​ក្នុង​ថូ​លើ​តុ ដោយ​បេះ​ដូង​នាង​លោត​កាន់​តែ​ញាប់​។ បន្ទាប់​មក នាង​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា ព្រះ​ទ្រង់​កំពុង​រំឭក​នាង​ថា ព្រះ​អង្គ​ជា​ក្សត្រ​លើ​អស់​ទាំង​ក្សត្រ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​គង់​នៅជា​មួយ​នាង​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ ភ្លាម​ៗ​នោះ នាង​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​សន្តិ​ភាព​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត ហើយ​ក៏​បាន​គិត​ថា “តាម​ពិត​ ម្ចាស់ក្សត្រី​ក៏​ជា​មនុស្ស​ដែរ”។

អ្នកស្រី​ស៊ីលវា​គិត​ត្រូវ។ គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​កត់​សំគាល់​ថា ព្រះ​ទ្រង់ “ជា​ស្តេច​លើ​អស់​ទាំង​ស្តេច ហើយ​ជា​ព្រះអម្ចាស់​លើ​អស់​ទាំង​ព្រះអម្ចាស់” (១ធីម៉ូថេ ៦:១៥) ហើយ​អ្នក​ដែល​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ “ជា​កូន​របស់​ព្រះ”(កាឡាទី ៣:២៦)។ ពេល​ណាយើង​ក្លាយ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ នោះ​យើង​ជា​អ្នក​គ្រង​មរតក​ជា​មួយ​លោក​អ័ប្រាហាំ(​ខ.២៩)។ យើង​មិន​មាន​ការ​បែងចែក ដែល​ប្រកាន់​ពូជ​សាសន៍​ វណ្ណៈ ឬ​ភេទ​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​យើង​រាល់​គ្នា “​រួម​មក​តែ​មួយ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ​យេស៊ូវ”(ខ.២៨)។​ យើង​ជា​កូន​របស់​ព្រះ​ដ៏​ជា​មហា​ក្សត្រ។​

អ្នក​ស្រី​ស៊ីលវា និង​ស្វាមី​របស់​គាត់ បាន​ញាំ​អាហារ​ដោយ​ក្តី​សោមនស្ស ជា​មួយ​ម្ចាស់​ក្សត្រី​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ តែ​ខ្ញុំ​មិន​រំពឹង​ថា នឹងបាន​ទទួល​ការ​អញ្ជើញ​ពី​ព្រះ​នាង​ឡើយ។ តែ​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​នឹក​ចាំ​ថា ព្រះ​មហា​ក្សត្រ​ដែល​ខ្ពស់​បំផុត គង់​នៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​គ្រប់​ពេល​វេលា​។ ​អ្នក​ដែល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​អស់​ពី​ចិត្ត(ខ.២៧) អាច​រស់​នៅ…

ថ្មីរៀងរាល់ពេលព្រឹក

ប្អូន​ប្រុស​ខ្ញុំ ឈ្មោះ ប៉ុល(Paul) បានចម្រើន​វ័យធំ​ឡើង ដោយ​តយុទ្ធ​នឹង​ជម្ងឺ​ឆ្កួត​ជ្រូក​ធ្ងន់​ធ្ងរ ហើយ​ពេល​ដែល​គាត់​ចូល​ដល់​វ័យ​ជំទង់ ជម្ងឺ​នេះ​កាន់​តែ​មាន​សភាព​ធ្ងន់​ធ្ងរ។ ពេល​យប់ ជា​ពេល​ដ៏​ចុក​ចាប់​បំផុត សម្រាប់​គាត់ និង​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ ពេល​ដែល​គាត់​ប្រកាច់​អស់​ពេល​ជា​ច្រើន​ម៉ោង ដែល​ជា​ញឹក​ញាប់ គាត់​ប្រកាច់​ម្តង​ៗ លើស​៦​ម៉ោង។ វេជ្ជ​បណ្ឌិត​មិន​អាច​រក​ឃើញ​ការព្យាបាល ដែល​នឹង​កាត់​បន្ថយ​រោគ​សញ្ញា​របស់​គាត់ទេ ហើយ​គាត់​គ្រាន់​តែ​អាច​ដឹង​ខ្លួន យ៉ាង​ហោច​ណាស់ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ។ ឪពុកម្តាយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្រែក​រក​ព្រះ​ថា “ព្រះ​អង្គ ព្រះ​អង្គ​អើយ សូម​ជួយ​យើង​ខ្ញុំ​ផង!”

ទោះ​អារម្មណ៍​របស់​ពួក​គាត់​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ ហើយ​រូប​កាយ​មាន​ការ​ខ្សោះ​អស់​កម្លាំង​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ប្អូន​ប្រុស​ខ្ញុំ និង​ឪពុកម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​កម្លាំង​គ្រប់​គ្រាន់​ពី​ព្រះ សម្រាប់​ការ​រស់​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ថ្មី។ ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​ការកម្សាន្ត​ចិត្ត ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​បរិទេវ​ផង​ដែរ។ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​បរិទេវ លោក​យេរេមា​បាន​ពោលទំនួញ អំពី​ការ​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម ដោយ​ពួក​បាប៊ីឡូន ដោយ​គាត់​បាន​នឹក​ចាំ “​សេចក្តី​ទុក្ខ​លំបាក និង​ពី​សេចក្តី​វេទនា​”(៣:១៩)។​ ប៉ុន្តែ លោក​យេរេមា​មិន​អស់​សង្ឃឹម​ឡើយ។ គាត់​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ ដែល​សេចក្តី​មេត្តារបស់​ទ្រង់ “នៅ​តែ​ថ្មី​ជា​រៀង​រាល់​ពេល​ព្រឹក”(ខ.២៣)។ ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។

ទោះ​អ្នក​កំពុង​តែ​ជួប​ប្រទះ​រឿង​អ្វី​ក៏ដោយ ចូរ​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​តែង​តែ​ស្មោះ​ត្រង់​ជា​និច្ច។ ព្រះ​អង្គ​ចម្រើន​កម្លាំង​យើង​ឡើង ជារៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​ប្រទាន​យើង​នូវ​ក្តី​សង្ឃឹម។ ហើយ​ជួន​កាល ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​ភាព​ធូរ​ស្រាល ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​សម្រាលបន្ទុក​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ដែរ។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ថ្នាំ​ពេទ្យ​ប្រភេទ​ថ្មី​ក៏​មាន​ដាក់​លក់ ដែល​អាច​បញ្ឈប់​ការ​ប្រកាច់​របស់​ប្អូន​ប្រុស​ខ្ញុំ នៅពេល​យប់…

ជាមនុស្សមិនមែនជាព្រះ

ក្នុង​សៀវ​ភៅ​ដែល​លោក​ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) បាន​និពន្ធ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ជំនឿ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ពិត​ប្រាកដ  គាត់បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​ចោទ​សួរ​ខ្លួន​ឯង នូវ​សំណួរ​មួយ​ចំនួន ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា តើ​យើង​ពិត​ជា​មាន​អំណួត​ឬ​អត់។ សំណួរ​ទាំង​នោះ​មាន​ដូច​ជា : ​តើ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​មិន​ពេញ​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណា ពេល​ដែល​អ្នក​ដទៃ​មិន​អើពើរ​ចំពោះ​ខ្ញុំ ឬ​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​ខ្ញុំ … ឬ​គេ​ពូកែ​ជាង​ខ្ញុំ ឬ​ក៏​អួត​សំញែង? លោក​លូអ៊ីស​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា អំណួត​ជា​ដង្កៀប “ដែល​អាក្រក់​បំផុត” និងជា​បុព្វ​ហេតុ​ចម្បង នៃ​ទុក្ខ​វេទនា ក្នុង​គ្រួសារ និង​ប្រជា​ជាតិ​នានា។ គាត់​បាន​ហៅ​អំណួត​ថា “ជំងឺ​មហា​រីក​ខាង​វិញ្ញាណ” ដែលស៊ី​បំផ្លាញ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ការ​ស្កប់​ចិត្ត និង​បញ្ញា​ផង​ដែរ។

អំណួត​គឺ​ជា​បញ្ហា ដែល​បាន​កើត​មាន គ្រប់​សម័យ​កាល។ ព្រះ​ទ្រង់​ធ្លាប់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​ហោរា​អេសេគាល ដើម្បី​ព្រមាន​ស្តេច​នៃ​ក្រុង​ទីរ៉ុស ដោយ​សារ​អំណួត​របស់​ស្តេច​អង្គ​នេះ។ ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា អំណួត​របស់​ស្តេច​អង្គ​នេះ នឹង​នាំ​មក​នូវសេចក្តី​អន្ត​រាយ ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “ដោយ​ព្រោះ​ឯង​បាន​តាំង​ចិត្ត ឲ្យ​បាន​ដូច​ជា​ព្រះហឫទ័យ​នៃ​ព្រះ នោះ​មើល អញ​នឹង​នាំ​សាសន៍​ដទៃ គឺ​ជា​ពួក​អ្នក​គួរ​ស្ញែងខ្លាច នៅ​កណ្តាល​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍​មក​លើ​ឯង”(អេសេគាល ២៨:៦-៧)។ ក្រោយ​មក ស្តេច​អង្គ​នេះ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ទ្រង់​មិន​មែន​ជា​ព្រះ​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជា​មនុស្ស​ធម្មតា​ប៉ុណ្ណោះ​(ខ.៩)។

ផ្ទុយ​នឹង​អំណួត គឺ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ​ជា​គុណ​ធម៌ ដែល​យើង​ទទួល​បាន តាម​រយៈ​ការ​ស្គាល់​ព្រះ។ លោក​លូអ៊ីស​បាន​មានប្រសាសន៍​ថា…

ការលះបង់ទាំងអស់

បុរស​ពីរ​នាក់ ដែល​គេ​បាន​នឹក​ចាំ​ថា បាន​បម្រើ​អ្នក​ដទៃ ថ្វាយ​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​បោះ​បង់​អាជីព​របស់​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​វិស័យ​សិល្បៈដើម្បី​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ធ្វើ​កិច្ចការ​ដែល​ពួក​គេ​ជឿ​ថា ព្រះ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​ពួក​គេ។ លោក​ចេមស៍ អូ ហ្វ្រាស័រ(James O. Fraser ឆ្នាំ ១៨៨៦-១៨៣៨) បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ឈប់​ដេញ​តាម​អាជីព​ជា​អ្នក​លេង​ព្យាណូ​ក្នុង​សាល​មហោ​ស្រព ក្នុង​ប្រទេស​អង់​គ្លេស ដើម្បី​ទៅ​បម្រើ​ប្រជាជន​លីស៊ូ ក្នុង​ប្រទេស​ចិន។ ចំណែក​ឯ​លោក​យុដសិន វ៉ាន ដឺវែនធ័រ(Judson Van DeVenter ឆ្នាំ១៨៥៥ ដល់ ១៩៣៩) ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​អាមេរិក​វិញ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ជា​ជាង​ដេញ​តាម​អាជីព​ជាសិល្បៈ​ករ។ ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​សរសេរ​ថា គាត់​បាន​លះ​បង់​ទាំង​អស់។​

អាជីព​ក្នុង​វិស័យ​សិល្បៈ ជា​ការ​ត្រាស់​ហៅ​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ប៉ុន្តែ បុរស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នេះ​បាន​ជឿថា​ ព្រះបាន​ត្រាស់​ហៅ​ពួក​គេ ឲ្យ​លះ​បង់​អាជីព​ដែល​ខ្លួន​ស្រឡាញ់ ដើម្បី​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ។ ពួក​គេ​ប្រហែល​ជា​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ពី​រឿង​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រាប់​បុរស​ដែល​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ និង​អ្នក​មាន​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ​ឲ្យ​លះ​បង់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ខ្លួន ដើម្បីដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ​(ម៉ាកុស ១០:១៧-២៥)។ ពេល​នោះ​លោក​ពេត្រុស​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “យើង​ខ្ញុំ​បាន​លះ​ចោល​ទាំង​អស់​មក​តាម​ទ្រង់​ហើយ” (ខ.២៨)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធានា​គាត់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ពរ ១ជា១រយ ដល់​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ពេលបច្ចុប្បន្ន និង​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច(ខ.៣០)។ តែ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន ស្រប​តាម​ប្រាជ្ញា​របស់​ទ្រង់ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “​នឹង​មាន​មនុស្ស​មុន​ទៅ​ជា​ក្រោយ​ជា​ច្រើន ហើយ​មនុស្ស​ក្រោយ​ទៅ​ជា​មុន​វិញ”(ខ.៣១)។

ទោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ដាក់​យើង​នៅ​កន្លែង​ណា​ក៏​ដោយ…

ការផ្លាស់ប្តូរពីខ្ចីទៅទុំ

ក្នុង​ដំណាក់​កាល​ដំបូង​នៃ​ការងារ ដែល​លោក​ឆាល សាយមែន(Charles Simeon ឆ្នាំ ១៧៥៩ ១៨៣៦) បាន​ធ្វើ​ថ្វាយ​ព្រះ នៅ​ទីក្រុង​ខេមប្រ៊ីច ប្រទេស​អង់​គ្លេស គាត់​បាន​ជួប​លោក​ហេរនី វែន(Henry Venn) ដែល​ជា​គ្រូ​គង្វាល ក្នុង​តំបន់​ដែល​គាត់​រស់​នៅ និង​កូន​ស្រី​របស់​គាត់។ បន្ទាប់​ពី​បាន​ជួប​គ្នា​ហើយ កូន​ស្រី​របស់​លោកវែន ក៏​បាន​និយាយ​ថា យុវជន​ម្នាក់​នេះហាក់​ដូច​ជា និយាយ​ស្តី​គំរោះ​គំរើយ និង​មាន​អំណួត​ណាស់។​ លោក​វែន​ក៏​បាន​ប្រាប់​កូន​ស្រី​គាត់​ឲ្យ​បេះ​ផ្លែ​ប៉េះ​ដែល​មិនទាន់​ទុំ​ម្នាក់​មួយ​ផ្លែ​។ ពួក​គេ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​ឪពុក​របស់​ពួក​គេ​ប្រាប់​ឲ្យ​បេះ​ផ្លែ​ដែល​មិន​ទាន់​ទុំ។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ពេលនេះ​ផ្លែ​នៅ​ខ្ចី​មាន​ពណ៌​បៃ​តង និង​រស់​ជាតិ​ជូរ ហើយ​យើង​ត្រូវ​រង់​ចាំ​ឲ្យ​ពួក​វា​ទុំ ដោយ​ពួក​វា​ត្រូវ​ការ​ពន្លឺ​ថ្ងៃ និង​ការ​ស្រោច​ទឹក​បន្តិច​ នោះ​ពួក​វា​នឹង​ទុំ មាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម​ហើយ។ ជីវិត​របស់​លោក​សាយ​មែន គឺ​មិន​ខុស​ពី​ផ្លែ​ប៉េះ​ឡើយ។​

ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក លោក​សាយ​មែន​ក៏​ប្រែ​ជា​មាន​ភាព​សំឡូត​ជាង​មុន ដោយ​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ ដែល​កែ​ប្រែ​ជីវិត​គាត់។ មូល​ហេតុ​ទី​មួយ គឺ​ដោយ​សារ​គាត់​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ និង​អធិស្ឋាន​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់​ ដែល​ស្នាក់​នៅជា​មួយ​គាត់​អស់​រយៈ​ពេល​ពីរ​បី​ខែ ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ទម្លាប់​ដ៏​ល្អ​នេះ ហើយក៏​បាន​និយាយ​ថា ទម្លាប់​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​ និង​អានព្រះ​គម្ពីរ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ គឺ​ជា​អាថ៌​កំបាំង​នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ និង​កម្លាំង​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​គាត់។​

លោក​សាយ​មែន​បាន​ចំណាយ​ពេល​ប្រចំា​ថ្ងៃ​ជា​មួយ​ព្រះ ដោយ​យក​គំរូ​តាម​ហោរា​យេរេមា ដែល​បាន​ស្តាប់​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់។ លោក​យេរេមា​មាន​ការ​ពឹង​ផ្អែក​យ៉ាង​ខ្លាំង​មក​លើ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ បាន​ជា​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ទូលបង្គំ​បាន​ឃើញ​ព្រះបន្ទូល​ទ្រង់ ទូលបង្គំ​ក៏​បាន​ទទួល​ទាន​លេប​ចូល​អស់​ហើយ”។ គាត់​បាន​ទំពារ និង​លេប​ចូល​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះក្នុង​ចិត្ត​គាត់…