តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Amy Boucher Pye

ស្វែងរកជម្រកក្នុងពេលព្យុះភ្លៀង

មាន​រឿង​មួយ​ដំណាល​ថា កាល​ពី​ឆ្នាំ ១៧៦៣ អ្នក​បម្រើ​ព្រះ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ នៅ​លើ​ជ្រោះ​មួយ ក្នុង​ខេត្ត​សូមើសេត ប្រទេស​អង់គ្លេស។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ​មួយ ដើម្បី​រត់​គេច​ពី​ផ្លេក​បន្ទោរ និង​ភ្លៀងដែល​កំពុង​ធ្លាក់​ជោគ​ជាំ។​ ពេល​ដែល​គាត់​មើល​ពី​លើ​ជ្រោះ​នោះ ឃើញ​ជ្រលង​ភ្នំ​សេដា ជច នៅ​ក្បែរ​ភូមិ​សេដា គាត់​ក៏បាន​ជញ្ជឹង​គិត​អំពី​អំណោយ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន ដោយ​ឲ្យ​គាត់​រក​ឃើញ​ជម្រក និង​សន្តិ​ភាព​ក្នុង​ទ្រង់។ គាត់​ក៏បាន​រង់​ចំា​នៅ​ទីនោះ ដោយ​ចាប់​ផ្តើម​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​ទំនុក​ដំកើង ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ព្រះ​យេស៊ូវ​ទ្រង់​ប្រោស​យើង​ហើយ”(បទ​ទំនុក​ដំកើង លេខ១២) ដោយ​សរសេរ​នៅ​ឃ្លា​ខាង​ដើម​ថា “ព្រះ​យេស៊ូវ​ទ្រង់​ប្រោស​លោះ​យើងហើយ សូម​ជ្រក​នៅ​ទ្រង់ ឥត​ឃ្លាត​ឡើយ”។

អ្នក​បម្រើ​វ័យ​ក្មេង​នោះ មាន​ឈ្មោះ​ថា អូគូសទ័ស ថូផ្លាឌី(Augustus Toplady)។ យើង​មិន​ដឹង​ថា ពេល​ដែល​គាត់​បាន​និពន្ធ​ចម្រៀង​ទំនុក​ដំកើង​នេះ គាត់​បាន​គិត​អំពី​រឿង​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ជួប នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ ឬ​យ៉ាង​ណា​ទេ(និក្ខមនំ ៣៣:២២) ប៉ុន្តែ គាត់​ប្រហែល​ជា​បាន​គិត​អំពី។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​និក្ខមនំ​បាន​ចែង​អំពី​ការ​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​ស្វែង​រក​ការ​ធានា និង​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ។ ពេល​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​ទូល​សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បើក​បង្ហាញ​សិរីល្អរបស់​ទ្រង់ ឲ្យ​គាត់​បាន​ឃើញ ទ្រង់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​សណ្តោស​ថា មនុស្ស​ដែល​បាន​ឃើញ​ទ្រង់ នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់​មិន​ខាន(ខ.២០)។ ទ្រង់​ក៏​បាន​​ដាក់​គាត់​នៅ​ក្នុង​ក្រហែង​ថ្ម​មួយ រួច​ទ្រង់​ក៏​បាន​យាង​កាត់​ពី​មុខ​គាត់  ហើយ​គាត់​មើល​ឃើញ​តែ​ខ្នង​ទ្រង់​ប៉ុណ្ណោះ។ ពេល​នោះ លោក​ម៉ូសេ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់។

យើង​ក៏​អាច​ទុក​ចិត្ត​ផង​ដែរ​ថា យើង​អាច​រក​ឃើញ​ការ​ជ្រក​កោន​នៅ​ក្នុង​ទ្រង់ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​មក​លោក​ម៉ូសេ​ថា​ ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់ នឹង​យាង​ទៅ​ជា​មួយ​គាត់​ជា​និច្ច​(ខ.១៤)។​…

ហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីប្លែក

ពេល​ខ្ញុំ​គយ​គន់​ទេស​ភាព​ភ្នំ​ទាប​ៗ​ពណ៌​បៃ​តង ក្នុង​ខេត្ត​លែនខាសៀរ នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​អង់គ្លេស ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​របង​ថ្ម ដែល​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​សត្វ​ចៀម​មួយ​ចំនួន ដែល​នៅ​រប៉ាត់​រប៉ាយ នៅ​តំបន់​ភ្នំ​ទៀប​ៗ​នោះ។ ពេល​នោះ ពពក​មូល​ៗ​កំពុង​តែរសាត់​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មេឃ​ភ្លឺ​ស្រឡះ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដក​ដង្ហើម​ចូល​ឲ្យ​បាន​ជ្រៅ ដោយ​ជក់​ចិត្ត​នឹង​ទស្សនីយ​ភាព​នេះ។​ ពេល​ដែល​ខ្ញុំនិយាយ​សរសើរ​ទេស​ភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​នេះ ឲ្យ​ស្រ្តី​ម្នាក់​ស្តាប់ ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ នៅ​ក្នុង​មជ្ឈ​មណ្ឌល​លំហែរ​កាយ​មួយ ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ចូល​សួរ​សុខ​ទុក្ខ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់ខ្ញុំ​ថា គាត់​មិន​ដែល​កត់​សំគាល់ អំពី​រឿង​នេះ​ទេ គឺ​មាន​តែ​ភ្ញៀវ​ដែល​មក​កន្លែងគាត់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​និយាយ​ប្រាប់​គាត់​ពី​រឿង​នេះ។ ពួក​គាត់​រស់​នៅ​ទីនេះ​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ហើយ ហើយ​ពួក​គាត់​ជា​កសិករ ទេស​ភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​នោះ គ្រាន់​តែ​ជា​ការិយាល័យ​របស់​គាត់​ប៉ុណ្ណោះ។

រឿង​នេះ​បាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ថា យើង​ងាយ​នឹង​មើល​រំលង​អំណោយ​ដែល​នៅ​ពី​មុខ​យើង ជា​ពិសេស​សម្រស់ ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ជីវិត​ប្រចាំថ្ងៃ​របស់​យើង។ យើង​ក៏​ងាយ​នឹង​មើល​រំលេង​ការ​ដ៏​ប្រសើរ ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ធ្វើ នៅ​ក្នុង និង​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ យើង​ដែល​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ អាច​សូម​ឲ្យ​ព្រះវិញ្ញាណ​ព្រះ បើក​ភ្នែក​ខាង​វិញ្ញាណ​យើង ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​ដឹង​ថា ទ្រង់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ទ្រង់។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​អំពី​រឿង​នេះ ក្នុង​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​ចង់ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ពួក​គេ នូវ​ប្រាជ្ញា និង​ការ​បើក​សម្តែង ឲ្យ​បាន​ស្គាល់​ទ្រង់​កាន់​តែ​ច្បាស់​(អេភេសូរ ១:១៧)។ គាត់​បានអធិស្ឋាន​សូម​ឲ្យ​ចិត្ត​ពួក​គេ​បាន​ភ្លឺ​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​ស្គាល់​សេចក្តី​សង្ឃឹម​របស់​ព្រះ អនាគត​ដែល​ទ្រង់​បាន​សន្យា និងអំណាច​ចេស្តា​ទ្រង់(ខ.១៨-១៩)។

ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ ដែល​ជា​អំណោយ​ដែល​ទ្រង់​ប្រទាន អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​នឹក​ចាំ អំពី​កិច្ចការ​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ក្នុង​យើង និង​តាម​រយៈ​យើង។ មាន​ទីកន្លែង​ជា​ច្រើន ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​កត់​សំគាល់ តែ​ដោយសារ​យើង​មាន​ទ្រង់…

តើអ្នកនៅជាប់នឹងដើមទេ?

ក្នុង​រដូវ​ផ្ការីក បន្ទាប់​ពី​រដូវ​រងា​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ថប់​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ អ្នក​ស្រី​អេម៉ា​បាន​ជួយ​ថែទាំ​សមាជិក​គ្រួសារ​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​មាន​ជម្ងឺ​ជា​យូរ​មក​ហើយ។ ពេល​នោះ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​គាត់​ដើរ​កាត់​តាម​ដើម​សេរីហ្ស​មួយ​ដើម នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​គាត់ ក្នុង​ក្រុង​ខេមប្រីជ ប្រទេស​អង់គ្លេស។ ដើម​សេរីហ្ស​នោះ​បាន​ចេញ​ផ្កា​ពណ៌​ស៊ី​ជំពូ​រីក​ស្គុះ​ស្គាយ ដោយមាន​ផ្កា​ពណ៌ស​នៅ​ចុង​របស់​វា។  អ្នក​ថែ​សួន​ដ៏​ឆ្លាត​វ័យ​ម្នាក់​បាន​យក​មែក​ដែល​មាន​ផ្កា​ពណ៌ស មក​បំបៅ​ជាប់​នឹង​ដើម​មួយ​នេះ ។ ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​អេម៉ា​ដើរ​កាត់​តាម​ដើម​សេរីហ្ស​ដ៏​ចម្លែក​មួយ​នេះ គាត់​ក៏​បាន​គិត​អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​និយាយ​អំពី​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ដែល​ជា​ដើម និង​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់ ដែល​ជា​ខ្នែង​(យ៉ូហាន ១៥:១-៨)។

នៅគ្រាសញ្ញាចាស់ ដើមទំពាំងបាយជូរជានិមិត្តរូបតំណាងឲ្យរាស្រ្តរបស់ព្រះ(ទំនុកដំកើង ៨០:៨-៩ និង ហូសេ ១០:១)។ ប៉ុន្តែ នៅ​គ្រា​សញ្ញា​ថ្មី​ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រើ​និមិត្ត​រូប​នេះ ជា​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ដោយ​មាន​បន្ទូល​ថា ទ្រង់​ជា​ដើម​ទំពាំង​បាយ​ជូរ ហើយ​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់ ជា​ខ្នែង ឬ​មែក​ដែល​ត្រូវ​បាន​បំបៅ​ជាប់​នឹង​ទ្រង់។ ហើយ​ដរាប​ណា​ពួក​គេ​នៅ​ជាប់​នឹង​ទ្រង់ ដោយ​ទទួលជីវ​ជាតិ និង​កម្លាំង​ពី​ទ្រង់ ពួក​គេ​នឹង​បង្កើត​ផល​ផ្លែ​(យ៉ូហាន ១៥:៥)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​អេម៉ា​កំពុង​តែ​ជួយ​ថែទាំ​សមាជិក​គ្រួសារ​ដែល​មាន​ជម្ងឺ គាត់​ត្រូវ​ការ​ការ​រំឭក​ថា គាត់​កំពុង​តែ​នៅ​ជាប់​នឹង​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ពេល​ដែល​គាត់​ឃើញ​មែក​ដែល​មាន​ផ្កា​ពណ៌ស នៅ​ជាប់​នឹង​ដើម​ដែល​មាន​ផ្កា​ពណ៌​ស៊ី​ជម្ពូរ គាត់​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា គាត់​នៅ​ជាប់​នឹង​ដើម ដូច​នេះ គាត់​បាន​ទទួល​ជីវ​ជាតិ​ពី​ព្រះ​អង្គ។​

ជំនឿ​របស់​យើង​កាន់​តែ​រឹង​មាំ និង​មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង ពេល​ដែល​យើងជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​ជំនឿ​ថា យើង​ជា​ខ្នែង ដែល​ត្រូវ​នៅ​ជាប់​នឹង​ទ្រង់ ដែល​ជា​ដើម។—AMY BOUCHER PYE

តើជីវិតអ្នកបានផ្លាស់ប្រែយ៉ាងដូចម្តេច?

លោក​ស្ទីហ្វិន(Stephen) បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​តំបន់​ដ៏​អាក្រក់ នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​ខាង​កើត​នៃ​ទីក្រុង​ឡុង ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អំពើ​ឧក្រឹដ្ឋ ពេល​ដែល​គាត់​មាន​អាយុ​១០​ឆ្នាំ។ គាត់​ថា ពេល​ដែល​គាត់​ឃើញ​គេ​លក់​គ្រឿង​ញៀន ឬ​លួច​ប្លន់​ ឬ​ក៏​ក្លែង​បន្លំ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​ចូល​រួម​ជា​មួយ​គេ ព្រោះ​វា​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទៅ​ហើយ។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​គាត់​មាន​អាយុ​២០​ឆ្នាំ គាត់​ក៏មាន​សុបិន្ត​មួយ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​គាត់​ផ្លាស់​ប្តូរ។ គាត់​ថា “ក្នុង​សុបិន្ត​នោះ គាត់​ឮ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា គាត់​ត្រូវ​ទៅសារ​ភាព ព្រោះ​គាត់​បាន​សម្លាប់​មនុស្ស”។ ការ​យល់​សប្តិ​នេះ គឺ​ជា​ការ​ព្រ​មាន ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ងាក​មក​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​សង្រ្គោះ។ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​បាន​កែ​ប្រែ​ជីវិត​គាត់។

លោក​ស្ទីហ្វិន​ក៏​បាន​បើក​អង្គការ​មួយ ដែល​បង្រៀន​ក្មេង​ៗ​ក្រីក្រ ក្នុង​ទីក្រុង អំពី​ការ​លត់​ដំ សីល​ធម៌ និង​ការ​គោរព តាម​រយៈ​ការលេង​កីឡា។ គាត់​ក៏​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​ជោគ​ជ័យ​ដែល​គាត់​ទទួល​បាន​ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន និង​បង្រៀន​ក្មេង​ៗ​ទំាង​នោះ។ គាត់​ថា គាត់​កំពុង​តែ​នាំ​ក្មេង​ៗ​ទាំង​នោះ ឲ្យ​មាន​ក្តី​ស្រមៃ​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ​ឡើង​វិញ។

កាល​ណា​យើង​ស្វែង​រក​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ ហើយ​លះ​ចោល​អតីត​កាល​របស់​យើង គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ យើង​បាន​អនុវត្ត​តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បាន​បង្គាប់​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ ​ឲ្យ​ឱប​ក្រសោប​យក​ជីវិត​ថ្មី។ ទោះ​ជីវិត​ចាស់​របស់​យើង ​តែង​តែ​ខូច​ទៅ តាម​សេចក្តី​ប៉ងប្រាថ្នា​របស់​សេចក្តី​ឆបោក​មែន ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ យើង​អាច​ខិត​ខំ “ប្រដាប់​ខ្លួន​ដោយ​មនុស្ស​ថ្មី” ដែល​ត្រូវ​បានបង្កើត​មក តាម​ភាព​ព្រះ(អេភេសូរ ៤:២២,២៤)។ គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ទាំង​អស់​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ឱប​ក្រសោប​យក​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ដែល​ត្រូវបន្ត​ទៅ​មុខ ដោយ​យើង​ត្រូវ​សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជួយ​យើង​ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ព្រះ​អង្គ តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។…

អត់ធ្មត់ដើម្បីព្រះជាម្ចាស់

អ្នកដែលបានចម្រើនវ័យធំឡើងក្នុងភូមិមួយ នៅប្រទេសអង់គ្លេស ជាមួយលោកវីលៀម ខារេយ(William Carey ឆ្នាំ១៧៦១ ដល់ ១៨៣៤) ប្រហែលជាបានគិតថា គាត់នឹងមិនអាចសម្រេចកិច្ចការអ្វីច្រើនទេ ប៉ុន្តែ សព្វថ្ងៃនេះ គាត់ត្រូវបានគេស្គាល់ថា ជាបិតានៃបេសកកម្ម ក្នុងសម័យទំនើប។ ឪពុកម្តាយគាត់ គឺជាជាងតម្បាញ ហើយគាត់ក៏បានក្លាយជាគ្រូបង្រៀន និងជាងដេរស្បែកជើង ដែលមិនសូវមានជោគជ័យប៉ុន្មានទេ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងរៀនភាសាក្រិក ហេព្រើរ និងឡាតំាងដោយខ្លួនឯង។ ជាច្រើនឆ្នាំក្រោយមក គាត់ក៏បានសម្រេចក្តីស្រមៃរបស់គាត់ ដែលចង់ក្លាយជាបេសកជននៅប្រទេសឥណ្ឌា។ ប៉ុន្តែ គាត់បានប្រឈមមុខនឹងទុក្ខលំបាកជាច្រើន ដែលក្នុងនោះរួមមាន កូនរបស់គាត់បានបាត់បង់ជីវិត ភរិយាគាត់មានជម្ងឺផ្លូវចិត្ត ហើយគាត់មិនបានទទួលការឆ្លើយតប អស់ជាច្រើនឆ្នាំ ពីអ្នកដែលគាត់បានធ្វើការបម្រើ។

តើមានអ្វីដែលជួយឲ្យគាត់បន្តធ្វើការងារបម្រើព្រះ ក្នុងពេលដែលមានទុក្ខលំបាក ខណៈពេលដែលគាត់បានបកប្រែព្រះគម្ពីរទាំងមូល បានប្រាំមួយភាសា ហើយបានបកប្រែផ្នែកខ្លះនៃព្រះគម្ពីរ បាន២៩ភាសាផ្សេងទៀត? គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា គាត់អាចអត់ធ្មត់ នៅក្នុងការងារនីមួយៗ ដែលគាត់ខិតខំធ្វើថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ គាត់បានប្តេជ្ញាចិត្តបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ទោះគាត់បានជួបប្រទះទុក្ខលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ការប្តូរផ្តាច់របស់គាត់ ចំពោះព្រះគ្រីស្ទ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការបង្រៀនក្នុងព្រះគម្ពីរហេព្រើរ។ អ្នកនិពន្ធកណ្ឌហេព្រើរបានដាស់តឿនអ្នកអានសំបុត្ររបស់គាត់ កុំឲ្យ “ខ្ជិល”(ហេព្រើរ ៦:១២) ប៉ុន្តែ ត្រូវបង្ហាញចេញនូវចិត្តឧស្សាហ៍ដល់ទីបញ្ចប់(ខ.១១) ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ។ គាត់ក៏បានធានាពួកគេថា ព្រះជាម្ចាស់ នឹងមិនភ្លេចការដែលពួកគេបានធ្វើ…

របៀបស្វែងរកសន្តិភាព

កាលខ្ញុំនៅក្មេង ពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែញាំអាហារពេលថ្ងៃត្រង់ ជាមួយមិត្តភក្តិខ្ញុំ គាត់បានសួរខ្ញុំថា “តើអ្នកគិតថា សន្តិភាពគឺជាអ្វី?” ខ្ញុំក៏បានសួរទៅគាត់វិញទាំងឆ្ងល់ថា តើគាត់សួរខ្ញុំធ្វើអ្វី? គាត់ក៏បានឆ្លើយថា កាលយើងកំពុងចូលរួមកម្មវិធីថ្វាយបង្គំព្រះក្នុងព្រះវិហារ គាត់បានឃើញជើងខ្ញុំនៅមិនស្ងៀម ធ្វើឲ្យគាត់ឆ្ងល់ថា ខ្ញុំកំពុងតែមានការមិនសប្បាយចិត្ត ដោយសាររឿងអ្វីមួយឬយ៉ាងណា? គាត់ក៏បានសួរខ្ញុំថា តើខ្ញុំបានគិតដល់សន្តិភាព ឬសេចក្តីសុខសាន្តដែលព្រះប្រទានដល់អ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់ឬទេ?

កាលនោះ សំណួររបស់គាត់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការឈឺចាប់បន្តិច ប៉ុន្តែ សំណួរនោះបានបណ្តាលចិត្តខ្ញុំ ឲ្យចាប់ផ្តើមការធ្វើដំណើរមួយ នៅក្នុងព្រះ។ ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្តើមបើកមើលព្រះគម្ពីរ ដើម្បីស្វែងយល់អំពីរបៀបដែលរាស្រ្តរបស់ព្រះឱបក្រសោបយកអំណោយនៃសេចក្តីសុខសាន្ត ឬសន្តិភាព សូម្បីតែនៅពេលដែលពួកគេកំពុងទុក្ខលំបាកក៏ដោយ។ ពេលខ្ញុំអានកណ្ឌគម្ពីរសំបុត្រដែលសាវ័កប៉ុលបានសរសេផ្ញើទៅពួកជំនុំ នៅទីក្រុងកូល៉ុស ខ្ញុំក៏បានឃើញការបង្រៀនរបស់គាត់ ដែលបានបង្គាប់គ្រីស្ទបរិស័ទទាំងឡាយ ឲ្យអនុញ្ញាតឲ្យសន្តិភាព ឬសេចក្តីមេត្រីរបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រួតត្រានៅក្នុងចិត្ត(កូល៉ុស ៣:១៥)។

កាលនោះ សាវ័កប៉ុលបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំមួយកន្លែង ដែលគាត់មិនដែលបានទៅសួរសុខទុក្ខ ប៉ុន្តែ គាត់បានទទួលដំណឹង ពីមិត្តភក្តិគាត់ឈ្មោះ អេប៉ាប្រាស។ គាត់មានការបារម្ភពីពួកគេ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងតែជួបការបង្រៀនក្លែងក្លាយ ដែលធ្វើឲ្យពួកគេបាត់បង់សន្តិភាពនៃព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានស្តីបន្ទោសពួកគេទេ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានលើកទឹកចិត្តពួកគេ ឲ្យទុកចិត្តព្រះយេស៊ូវ ដែលទ្រង់នឹងប្រទានការធានា និងសេចក្តីសង្ឃឹមដល់ពួកគេ(ខ.១៥)។

យើងត្រូវសម្រេចចិត្តថា យើងនឹងឱបក្រសោបយក ឬបដិសេធសន្តិភាព ឬសេចក្តីមេត្រីរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងចិត្តយើង។ ពេលណាយើងងាកទៅរកព្រះអង្គ ដោយទូលសូមទ្រង់ឲ្យគង់នៅក្នុងចិត្តយើង ទ្រង់នឹងរំដោះយើងឲ្យរួចពីការថប់បារម្ភ និងទុក្ខព្រួយ…

ការស្រាយចំណង

អង្គការគ្រីស្ទបរិស័ទមួយមានបេសកកម្មបង្រៀន អំពីអំណាចនៃការប្រោសឲ្យជា ដែលមាននៅក្នុងការអត់ឱនទោស។ ពួកគេបានធ្វើសកម្មភាពជាច្រើន ដែលក្នុងនោះ ពួកគេបានសម្តែងរឿងខ្លីមួយ ដោយមានតួសម្តែងពីរនាក់ ត្រូវគេចងផ្អោបឲ្យទល់ខ្នងគ្នា ដែលអ្នកទីមួយជាអ្នកធ្វើខុសមកលើអ្នកទីពីរ។ ក្នុងរឿងនេះ មានតែអ្នកដែលជាជនរងគ្រោះប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចស្រាយចំណងនោះបាន។ បើគាត់មិនស្រាយចំណងនោះទេ គាត់នឹងនៅទល់ខ្នងជាមួយអ្នកដែលបានធ្វើខុសមកលើគាត់ជានិច្ច ទោះគាត់ខំរើបម្រាស់យ៉ាងណាក្តី។ ដូចនេះ បើគ្មានការអត់ឱនទោសដោយស្រាយចំណងដែលចងរឹតនោះទេ គាត់មិនអាចមានសេរីភាពបានឡើយ។

កាលណាយើងអត់ឱនទោសឲ្យនរណាម្នាក់ ដែលចូលមករកយើង ដោយការសោកស្តាយ ចំពោះកំហុសដែលខ្លួនបានធ្វើមកលើយើង គឺមានន័យថា យើងកំពុងតែរំដោះខ្លួនយើង និងគាត់ ឲ្យរួចពីចំណងនៃភាពល្វីងជូរចត់ និងការឈឺចាប់ ដែលបានចងរឹតយើង តាមរយៈកំហុសដែលគេបានធ្វើមកលើយើង។ តាមកណ្ឌគម្ពីរលោកុប្បត្តិ យើងឃើញថា យ៉ាកុបបានរស់នៅឆ្ងាយពីអេសាវ ដែលជាបងប្រុសគាត់អស់២០ឆ្នំា បន្ទាប់ពីគាត់ បានលួចសិទ្ធិបងច្បងពី អេសាវ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលដ៏វែងនេះបានកន្លងផុតទៅ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានបង្គាប់លោកយ៉ាកុប ឲ្យវិលត្រឡប់ ទៅស្រុកកំណើតរបស់គាត់វិញ(លោកុប្បត្តិ ៣១:៣)។ គាត់ក៏បានស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ តែគាត់នៅមានការភ័យខ្លាច បានជាគាត់ឲ្យគេដឹកហ្វូងសត្វចេញទៅមុខគាត់ ធ្វើជាអំណោយសម្រាប់អេសាវ(៣២:១៣-១៥)។ ពេលបងប្អូនទាំងពីរជួបគ្នា យ៉ាកុបក៏បានក្រាបនៅទៀបជើងអេសាវ៧ដង ដោយការបន្ទាបខ្លួន(៣៣:៣)។ តើគាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើលប៉ុណ្ណា ពេលដែលអេសាវរត់មក ឱបគាត់ ហើយអ្នកទាំងពីរក៏បានទួញយំ ក្នុងការផ្សះផ្សានោះ(ខ.៤)។ ដូចនេះ លោកយ៉ាកុបមិនជាប់ចំណងនៃអំពើបាប ដែលគាត់បានធ្វើមកលើបងប្រុសគាត់ទៀតទេ។

តើអ្នកកំពុងតែជាប់ចំណងនៃការមិនអត់ឱនទោស និងជាប់បន្ទុកនៃកំហឹង ការភ័យខ្លាច ឬក្តីអាម៉ាស់ឬទេ?…

ព្រះជាម្ចាស់បានសង្រ្គោះជីវិតខ្ញុំ

កាល​អើរ៉ុន(មិន​មែន​ឈ្មោះ​ពិត​របស់​គាត់) មាន​អាយុ​១៥​ឆ្នាំ គាត់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​អធិស្ឋាន​ទៅ​សាតាំង។ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា សាតាំង​គឺ​ជា​ដៃ​គូ​របស់​គាត់។ អើរ៉ុន​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​កុហក់ លួច និង​បោក​ប្រាស់​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្កិ​គាត់។ គាត់​ក៏​មាន​សុបិន​អាក្រក់​ផង​ដែរ។ គាត់​បាន​ក្រោក​ឡើង នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​អារក្ស​នៅចុង​ជើង​គាត់។ វា​ប្រាប់​គាត់​ថា គាត់​នឹង​ប្រឡង​ជាប់ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​នឹង​ស្លាប់។ តែ​គាត់​ក៏​បាន​ប្រឡង​ជាប់ ហើយ​នៅ​មាន​ជីវិត​រស់។ អើរ៉ុន​ក៏​បាន​រំឭក​ថា ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា សាតាំង​គឺ​ជា​អ្នក​កំភូត។

ដោយសារ​គាត់​ចង់​ទៅ​ជួប​ស្រី​ៗ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​ចូល​រួម​កម្ម​វិធី​បុណ្យ​របស់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ដែល​នៅ​ទីនោះ មាន​បុរសម្នាក់​បាន​សុំ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់។​ គាត់​ថា ពេល​បុរស​នោះ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់ គាត់​មានអារម្មណ៍​ថា សន្តិ​ភាព​បាន​ជ្រួត​ជ្រាប​ពេញ​ខ្លួន​គាត់។​ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា គាត់​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​អំណាច​ដែល​ខ្លាំង​ជាង និង​មាន​សេរីភាព​ជាង អំណាច​របស់​សាតាំង។​ បុរស​ដែល​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​នោះ បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​ផែន​ការ សម្រាប់គាត់ ហើយ​សាតាំង​គឺ​ជា​អ្នក​កុហក។ សម្តី​របស់​បុរស​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​សាតាំង ពេល​ដែល​ទ្រង់​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ប្រឆាំង​នឹង​ទ្រង់​ថា សាតាំង​គឺ​ជា​អ្នក​កំភូត និង​ជា​ឪពុក​នៃ​សេចក្តី​កំភូត​(យ៉ូហាន ៨:៤៤)។

អើរ៉ុន​ក៏​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​សាតាំង ហើយ​បែរ​មក​រក​ព្រះគ្រីស្ទ​វិញ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​គាត់​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់(ខ.៤៧)។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ទ្រង់ ក្នុង​សហគមន៍​នៅ​ទីក្រុង ដោយ​ចែក​ចាយ អំពី​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ដែល​ទទួល​បានពី​ការ​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។​ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​អំណាច​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ គឺ​ដូច​ដែលគាត់​បាន​ថ្លែង​ប្រាប់​គេ​ថា ខ្ញុំ​អាច​និយាយ​ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សង្រ្គោះ​ជីវិត​ខ្ញុំ។…

ឆ្លងកាត់ជ្រលងភ្នំ

ហេ វូ(Hae Woo មិន​មែន​ជា​ឈ្មោះ​ពិត) ត្រូវ​បាន​គេ​ឃុំ​ឃែង នៅ​ក្នុង​ជំរុំ​ពល​កម្ម​កូរេ​ខាង​ជើង ដោយ​សារ​គាត់​បាន​ឆ្លង​ដែន ចូល​ប្រទេស​ចិន។ គាត់​និយាយ​ថា គាត់​ទទួល​រង​ទារុណ​កម្ម​ជា​រៀង​រាល់​យប់​ថ្ងៃ ដោយ​ពួក​អ្នក​យាម​ដ៏​សាហាវ​ព្រៃ​ផ្សៃ និង​ការងារ​ធ្ងន់​ហួស​កម្លាំង ហើយ​គាត់​គេង​បាន​តែ​បន្តិច​បន្តួច នៅ​លើ​កម្រាល​ឥដ្ឋ​ដ៏​ត្រជាក់​ ដែល​មាន​ទៅ​ដោយ​សត្វ​កណ្តុរ និង​ចៃ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ជួយ​គាត់​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​បង្ហាញ​ឲ្យ​គាត់​ដឹង​ថា មាន​អ្នក​ទោស​ណា​ខ្លះ ដែល​គាត់​អាច​រាប់​អាន​ជា​មិត្ត​ភក្តិ ហើយ​ចែក​ចាយ​អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់​ដល់​គេ។

បន្ទាប់​ពី​គាត់​ត្រូវ​គេ​ដោះ​លែង ហើយ​បាន​ភាស​ខ្លួន​ទៅ​ប្រទេស​កូរេ​ខាង​ត្បូង គាត់​ក៏​បាន​រំឭក​អំពី​ពេល​ដែល​គាត់​ជាប់​គុក​នោះ ដោយ​និយាយ​ថា បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ជំពូក​២៣ បាន​បូក​សរុប​បទ​ពិសោធន៍​របស់​គាត់។ គាត់​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ជ្រលង​ដ៏​ងងឹត តែ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​អ្នក​គង្វាល ដែល​បាន​ប្រទាន​សន្តិ​ភាព​ដល់​គាត់។​ គាត់​ថា ទោះ​គាត់​មានអារម្មណ៍​ថា ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​តែ​នៅ​ក្នុង​ជ្រលង​នៃ​ម្លប់​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​ក៏​ដោយ ក៏​គាត់​មិន​ភ័យ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​កម្សាន្ត​ចិត្ត​គាត់​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ គាត់​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​សេចក្តី​ល្អ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ ដោយ​ទ្រង់​បាន​ធានា​ដល់​គាត់​ថា គាត់​ជា​កូន​ស្ងួន​ភ្ងា​របស់​ទ្រង់។ គាត់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ដ៏​វេទនា តែ​គាត់​ដឹង​ថា គាត់បាន​ពិសោធន៍​នឹង​សេចក្តី​ល្អ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ហើយ​គាត់​ដឹង​ថា គាត់​នឹង​បាន​នៅ​ជាប់​ក្នុងព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​ជា​រៀង​រហូត។

យើង​អាច​រក​ឃើញ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​រឿង​របស់​អ្នក​ស្រី​វូ។ ទោះ​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​ដ៏​វេទនា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ក៏​គាត់​នៅ​តែ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​គាត់ និង​កំពុង​ដឹក​នាំ​គាត់ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ទ្រទ្រង់​គាត់ ព្រម​ទាំងដក​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ចេញ​ពី​គាត់។ បើ​យើង​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ ទ្រង់​នឹង​ដឹក​នាំ​យើង យ៉ាង​សុភាព ឆ្លង​កាត់​ពេល​ដ៏​ពិបាកនោះ​។  យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ភ័យ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ ដ្បិត…

មានពពកបាំង

កាល​ពី​ខែ​វិច្ឆិការ ឆ្នាំ២០១៦ ព្រះ​ច័ន្ទ​បាន​រះ​ធំ​បំផុត ជា​ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​កម្រ ដែល​គេ​ដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យ​ថា ស៊ូព័រមូន។ នៅ​យប់​នោះ ព្រះ​ច័ន្ទ​បាន​ដើរ​ក្នុង​គន្លង​របស់​វា ដោយ​ស្ថិត​ក្នុង​ចម្ងាយ​ដែល​ជិត​បំផុត​ពី​ផែនដី ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជាង​៦០ឆ្នាំ ហើយ​មើល​ទៅ​មាន​ទំហំ​ធំ​ជាង និង​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ជាង​ពេល​ធម្មតា។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់​ខ្ញុំ​វិញ នៅ​យប់​នោះ ខ្ញុំ​ងើយ​ទៅលើ​ មើល​ឃើញ​តែ​ផ្ទៃ​មេឃ​ពណ៌​ប្រផេះ។ ទោះ​ខ្ញុំ​បាន​មើល​រូប​ថត នៃ​ទិដ្ឋ​ភាព​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ថត​បាន ​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ក៏​ដោយ ក៏​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​មាន​ជំនឿ​ថា ព្រះ​ច័ន្ទ​ដ៏​ធំ​ចម្លែក កំពុង​តែ​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ពី​ក្រោយ​ពពក នៅ​ពេល​យប់​នោះ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជំរុញ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ក្រុង​កូរិនថូស ឲ្យ​ជឿ​លើអ្វី​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ​ តែ​មាន​ភាព​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​ដរាប ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ជួប​ប្រទះ​ទុក្ខ​លំបាក។ គាត់​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ទុក្ខ​លំបាក​ដែល​ពួក​គេ​ជួប​ប្រទះ ដែលមាន​រយៈ​ពេល​បណ្តោះ​អាសន្ន នឹង​នាំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទទួល​សិរីល្អ​ដ៏​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច(២កូរិនថូស ៤:១៧)។ ដូច​នេះ ពួក​គេ​ត្រូវ​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​អ្វី​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ ព្រោះ​អ្វី​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ គឺ​ស្ថិត​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច(ខ.១៨)។ សាវ័ក​ប៉ុល​ចង់​ឲ្យ​ជំនឿ​របស់​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​កូរិនថូស មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង ហើយ​ទោះ​បី​ជា​ពួក​គេ​រង​ទុក្ខ​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ ពួក​គេ​ត្រូវ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ។ ពួក​គេ​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​ទ្រង់​មែន តែ​ពួក​គេ​អាច​ជឿ​ថា ទ្រង់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ឲ្យពួក​គេ​មាន​ភាព​ថ្មី​ឡើង​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ(ខ.១៦)។

នៅ​យប់​នោះ ខ្ញុំ​បាន​មើល​ទៅ​ពពក ដោយ​ដឹង​ថា ព្រះ​ច័ន្ទ​ដ៏​ធំ​ចម្លែក​កំពុង​តែ​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ពី​ក្រោយ​ពពក ហើយ​រឿង​នេះ​បាន​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា យើង​មិន​អាច​មើល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ឃើញ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​មាន​ភាព​ស្ថិត​ស្ថេរ​អស់​កល្ប។ ហើយ​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា ថ្ងៃ​ក្រោយ ពេល​ខ្ញុំ​ជួប​ការ​ល្បួង ឲ្យ​ជឿ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​គង់​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​នឹង​ងាក​មក​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​ព្រះអង្គ…