តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Amy Boucher Pye

ការបង្ហាញចេញនូវព្រះគុណ

ថ្មី​ៗ​នេះ ភរិយា​របស់​លោក​គ្រូ​គង្វាល អេរិក ហ្វ៊ីតជើរ៉ល(Erik Fitzgerald) បាន​បាត់​បង់​ជីវិត នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍ ដែល​បណ្តាល​មក​ពី​អ្នក​ពន្លត់​អគ្គី​ភ័យ​ម្នាក់​ងោក​ងុយ ដោយ​ភាព​ហត់​នឿយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​បើក​បរ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ហើយតុលា​ការ​ចង់​ដឹង​ថា តើ​គាត់​ចង់​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ទទួល​ទោស​ឲ្យ​បាន​ធ្ងន់​បំផុត​ឬ​យ៉ាង​ណា? លោក​គ្រូ​គង្វាល​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​សម្តែង​ចេញ​នូវ​ការ​អត់​ឱន​ទោស គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​និយាយ នៅ​ក្នុង​ការ​អធិប្បាយ​ជា​ញឹក​ញាប់ អំពី​ការ​អត់​ឱន​ទោស។ ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់ ទី​បំផុត បុរស​ទំាង​ពីរ​ក៏​បាន​រាប់​អាន​គ្នា​ជា​មិត្ត​ភក្តិ។ ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “នៅ​ពេល​ដែល​មាន​សោកនាដ​កម្ម ឬ​រឿង​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​កើត​ឡើង គឺ​យើង​មាន​ឱកាស​សម្រេច​ចិត្ត​ថា យើង​នឹង​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ ឬ​យើង​សង​សឹក​គេ”។

លោក​គ្រូ​គង្វាល​អេរីក បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ព្រះ​គុណ ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​បាន​អត់​​ទោស​អំពើ​បាប​របស់​គាត់​ទាំង​អស់។ គំរូ​ដ៏​ល្អ​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​អំពី​ពាក្យ​ពេចន៍​របស់​ហោរា​មីកា ដែល​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ សម្រាប់​ការ​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង ពេល​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ខុស​ទាស់​នឹង​ទ្រង់​(មីកា ៧:១៨)។ ហោរា​មីកា​បាន​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច ដើម្បី​ពិពណ៌នា អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពោល​ថា “ទ្រង់​នឹង​មាន​សេចក្តី​អាណិតអាសូរ ដល់​យើង​រាល់​គ្នា​ទៀត ទ្រង់​នឹង​កំរាប​សេចក្តី​ទុច្ចរិត​របស់​យើង នៅ​ក្រោម​ព្រះបាទ ហើយ​នឹង​បោះ​អស់​ទាំង​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​ជ្រៅ”(ខ.១៩)។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ អ្នក​ពន្លត់​អគ្គី​ភ័យ​បាន​ទទួល​សេរីភាព​រួច​ពី​ទោស​កំហុស ដែល​គាត់បាន​ធ្វើ​ដោយ​អចេតនា គឺ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​ទទួល​អំណោយ​ដ៏​ពិសេស ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។

ទោះ​យើង​ជួប​ការ​លំបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​តែង​តែ​ស្វាគមន៍​​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​រង្វង់​ព្រះ​ពាហុ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​តែង​តែ​បើក​ចំហរ​ទទួល​យើង​ជា​និច្ច។​  ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ នឹង​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​មេត្តា​កុរណា​ចំពោះ​យើង​ជា​និច្ច​(ខ.១៨)។ កាល​ណា​យើង​ទទួល​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ចម្រើន​កម្លាំង​យើង…

អំណោយណូអែល នៅក្នុងគុក

កាល​ពី​ល្ងាច​ថ្ងៃ​ណូអែល ឆ្នាំ១៩៤៤ បុរស​ម្នាក់ ដែល​គេ​បាន​ដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យ​ថា “អូល ប្រ៊ីងឃ័រ(Old Brinker)” កំពុង​តែ​ដេកឈឺ​ជិត​ស្លាប់ នៅ​ក្នុង​មន្ទីរ​ពេទ្យ នៃ​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង​មួយ ដោយ​រង់​ចាំ​កម្ម​វិធី​បុណ្យ​ណូអែល​តូច​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​ដឹក​នាំ ដោយ​អ្នក​ទោស​ដទៃ​ទៀត នៅ​ក្នុង​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង​ម៉ុនតុក នៅ​កោះ​ស៊ូម៉ាត្រា។ គាត់​ក៏​បាន​សួរ​លោក​វីលៀម មែកដូហ្គល(William McDougall) ដែល​ជា​អ្នក​ទោស​ដូច​គាត់​ដែរ​ថា “តើ​គេ​នឹង​ចាប់​ផ្តើម​ច្រៀង នៅ​ពេល​ណា?”។ លោក​វីលៀម​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “បន្តិច​ទៀត គេ​ចាប់​ផ្តើម​ហើយ”។ បុរស​ដែល​ជិត​ស្លាប់​នោះ​ក៏​បាន​តប​ថា “ល្អ​ណាស់។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​នឹង​អាច​ប្រៀប​ធៀប​ក្រុម​ចម្រៀង​នោះ នឹង​ពួក​ទេវតា​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ទៅ”។

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍​មុន លោក​ប្រ៊ីងគ័រ បាន​ឈប់​ជឿ​ព្រះ តែ​នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​គាត់​ជិត​ស្លាប់ គាត់​បាន​លន់​តួបាប​របស់​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​សន្តិ​ភាព​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ។ លោក​វីលៀម​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “គាត់​មិន​បាន​ស្វាគមន៍​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ទឹក​មុខ​ជូរ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​ញញឹម​ដាក់​គេ​គ្រប់​គ្នា។ ជីវិត​គាត់​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​ហើយ”។

លោក​ប្រ៊ីងឃ័រ​ក៏​បាន​លាចាក​លោក​ទៅ ដោយ​សន្តិ​ភាព បន្ទាប់​ពី​ក្រុម​អ្នក​ទោស​ដ៏​ស្គម​ស្គាំង​ទាំង​១១​នាក់ បាន​ច្រៀង​បទ​ “យប់​ដ៏សុខ​សាន្ត” តាម​សំណូម​ពរ​របស់​គាត់​។ លោក​វីលៀម​ដឹង​ថា លោក​ប្រ៊ីងឃ័រ បាន​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ​ឡើង​វិញ​ហើយ ហើយ​គាត់​នឹង​បាន​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​នគរស្ថាន​សួគ៌។ លោក​វីលៀម​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “លោក​អូល ប្រ៊ីងឃ័រ​បាន​ទទួលអំណោយ​ដ៏​ថ្លៃ​ថ្លា​បំផុត នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល​ឆ្នាំ​នោះ មុន​ពេល​ព្រះ​អង្គ​ស្វាគម​ន៍គាត់ ទៅ​នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌”។

លោក​ប៊្រីងឃ័រ​បាន​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ ការ​ស្លាប់​របស់​គាត់…

អំណោយមកពីស្ថានលើ

រឿង​បុរាណ​មួយ​បាន​ដំណាល​ថា មាន​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​នីកូឡាស(Nicholas កើត​នៅ​គ.ស ២៧០) បាន​ឮ​គេ​និយាយ​ថា ​បុរសជា​ឪពុក​ម្នាក់​មាន​ភាព​ទាល់​ក្រ​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​មិន​អាច​ផ្គត់​ផ្គង់​អាហារ​ដល់​កូន​ស្រី​របស់​ខ្លួន​ទាំង​បី​នាក់ ហើយ​រឹត​តែ​គ្មាន​លុយ​សម្រាប់​មង្គល​ការ​របស់​ពួក​គេ នៅ​ពេល​អនាគត​ទៀត។ លោក​នីកូឡាស​ចង់​ជួយ​បុរស​ជា​ឪពុក​នោះ តែ​គាត់​មិន​ចង់​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា គាត់​ជា​អ្នក​ជួយ​ទេ។ គាត់​ក៏​បាន​បោះ​មាស​មួយ​ថង់​ចូល​តាម​បង្អូច​ផ្ទះ​បុរស​នោះ ដែល​បើក​ចំហរ ហើយ​ថង់​មាស​នោះ​ក៏​បាន​ធ្លាក់ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រោម​ជើង ឬ​ស្បែក​ជើង​ដែល​បុរស​នោះ​បាន​សម្ងួត​នៅ​លើ​កម្រាល​ឥដ្ឋ​នៅ​មុខ​ឡ​កំដៅ​ក្នុង​ផ្ទះ។ គេ​ក៏​បាន​ហៅសប្បុរស​ជន​រូប​នេះ​ថា សេន នីកូឡាស់ ដែល​ក្រោយ​មក​គេ​ក៏​បាន​ប្រើ​ឈ្មោះ​គាត់ ដើម្បី​និពន្ធ​រឿង​ប្រឌិត អំពី​លោក​សាន់តា ក្លូស ឬ​តាណូអែល។​

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ស្តាប់​រឿង ដែល​និយាយ​អំពី​អំណោយ ដែល​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​លើ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​ព្រះ​វរបិតា ដែល​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ក្តី​អាណឹត​ចំពោះ​មនុស្ស​ទាំង​អស់ បាន​ជា​ទ្រង់​ប្រទាន​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់ ធ្វើ​ជា​អំណោយ​ដ៏​ល្អ​អស្ចារ្យ​បំផុត តាម​រយៈ​ការ​ប្រសូត្រ​ដោយ​ការ​អស្ចារ្យ។ យោង​តាម​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​ម៉ាថាយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​សម្រេច​បទ​ទំនាយ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​បាន​ចែង​ថា​ ស្រ្តី​ព្រហ្មចារី​ម្នាក់​នឹង​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ ហើយ​ប្រសូត្រ​បាន​បុត្រា​មួយ​អង្គ ដែល​គេ​នឹង​ហៅ​ទ្រង់​ថា អេម៉ាញូអែល ដែល​មាន​ន័យ​ថា “ព្រះ​គង់​ជា​មួយ​យើង​ខ្ញុំ”(១:២៣)។

បើ​អំណោយ​របស់​លោក​នីកូឡាស​ល្អ​យ៉ាង​នេះ​ហើយ តើ​អំណោយ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ភាព​អស្ចារ្យ​ជាង​អម្បាល​ម្មាន។ ទ្រង់​បាន​យាង​ចុះ​ពី​ស្ថាន​សួគ៌ មក​ប្រសូត្រ​ជា​មនុស្ស ទ្រង់​បាន​សុគត ហើយ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ហើយ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​ដែល​គង់​នៅជា​មួយ​យើង។ ទ្រង់​ប្រទាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ពេល​ដែល​យើង​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ពិបាក​ចិត្ត។ ទ្រង់​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ពេល​ដែល​យើង​បាក់​ទឹក​ចិត្ត។ ទ្រង់​បង្ហាញ​សេចក្តី​ពិត​ដល់​យើង ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​យើង​ចាញ់​ការ​បោក​បញ្ឆោត។—AMY BOUCHER PYE

ស្វែងរកជម្រកក្នុងពេលព្យុះភ្លៀង

មាន​រឿង​មួយ​ដំណាល​ថា កាល​ពី​ឆ្នាំ ១៧៦៣ អ្នក​បម្រើ​ព្រះ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ នៅ​លើ​ជ្រោះ​មួយ ក្នុង​ខេត្ត​សូមើសេត ប្រទេស​អង់គ្លេស។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ​មួយ ដើម្បី​រត់​គេច​ពី​ផ្លេក​បន្ទោរ និង​ភ្លៀងដែល​កំពុង​ធ្លាក់​ជោគ​ជាំ។​ ពេល​ដែល​គាត់​មើល​ពី​លើ​ជ្រោះ​នោះ ឃើញ​ជ្រលង​ភ្នំ​សេដា ជច នៅ​ក្បែរ​ភូមិ​សេដា គាត់​ក៏បាន​ជញ្ជឹង​គិត​អំពី​អំណោយ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន ដោយ​ឲ្យ​គាត់​រក​ឃើញ​ជម្រក និង​សន្តិ​ភាព​ក្នុង​ទ្រង់។ គាត់​ក៏បាន​រង់​ចំា​នៅ​ទីនោះ ដោយ​ចាប់​ផ្តើម​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​ទំនុក​ដំកើង ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ព្រះ​យេស៊ូវ​ទ្រង់​ប្រោស​យើង​ហើយ”(បទ​ទំនុក​ដំកើង លេខ១២) ដោយ​សរសេរ​នៅ​ឃ្លា​ខាង​ដើម​ថា “ព្រះ​យេស៊ូវ​ទ្រង់​ប្រោស​លោះ​យើងហើយ សូម​ជ្រក​នៅ​ទ្រង់ ឥត​ឃ្លាត​ឡើយ”។

អ្នក​បម្រើ​វ័យ​ក្មេង​នោះ មាន​ឈ្មោះ​ថា អូគូសទ័ស ថូផ្លាឌី(Augustus Toplady)។ យើង​មិន​ដឹង​ថា ពេល​ដែល​គាត់​បាន​និពន្ធ​ចម្រៀង​ទំនុក​ដំកើង​នេះ គាត់​បាន​គិត​អំពី​រឿង​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ជួប នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ ឬ​យ៉ាង​ណា​ទេ(និក្ខមនំ ៣៣:២២) ប៉ុន្តែ គាត់​ប្រហែល​ជា​បាន​គិត​អំពី។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​និក្ខមនំ​បាន​ចែង​អំពី​ការ​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​ស្វែង​រក​ការ​ធានា និង​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ។ ពេល​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​ទូល​សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បើក​បង្ហាញ​សិរីល្អរបស់​ទ្រង់ ឲ្យ​គាត់​បាន​ឃើញ ទ្រង់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​សណ្តោស​ថា មនុស្ស​ដែល​បាន​ឃើញ​ទ្រង់ នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់​មិន​ខាន(ខ.២០)។ ទ្រង់​ក៏​បាន​​ដាក់​គាត់​នៅ​ក្នុង​ក្រហែង​ថ្ម​មួយ រួច​ទ្រង់​ក៏​បាន​យាង​កាត់​ពី​មុខ​គាត់  ហើយ​គាត់​មើល​ឃើញ​តែ​ខ្នង​ទ្រង់​ប៉ុណ្ណោះ។ ពេល​នោះ លោក​ម៉ូសេ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់។

យើង​ក៏​អាច​ទុក​ចិត្ត​ផង​ដែរ​ថា យើង​អាច​រក​ឃើញ​ការ​ជ្រក​កោន​នៅ​ក្នុង​ទ្រង់ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​មក​លោក​ម៉ូសេ​ថា​ ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់ នឹង​យាង​ទៅ​ជា​មួយ​គាត់​ជា​និច្ច​(ខ.១៤)។​…

ហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីប្លែក

ពេល​ខ្ញុំ​គយ​គន់​ទេស​ភាព​ភ្នំ​ទាប​ៗ​ពណ៌​បៃ​តង ក្នុង​ខេត្ត​លែនខាសៀរ នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​អង់គ្លេស ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​របង​ថ្ម ដែល​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​សត្វ​ចៀម​មួយ​ចំនួន ដែល​នៅ​រប៉ាត់​រប៉ាយ នៅ​តំបន់​ភ្នំ​ទៀប​ៗ​នោះ។ ពេល​នោះ ពពក​មូល​ៗ​កំពុង​តែរសាត់​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មេឃ​ភ្លឺ​ស្រឡះ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដក​ដង្ហើម​ចូល​ឲ្យ​បាន​ជ្រៅ ដោយ​ជក់​ចិត្ត​នឹង​ទស្សនីយ​ភាព​នេះ។​ ពេល​ដែល​ខ្ញុំនិយាយ​សរសើរ​ទេស​ភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​នេះ ឲ្យ​ស្រ្តី​ម្នាក់​ស្តាប់ ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ នៅ​ក្នុង​មជ្ឈ​មណ្ឌល​លំហែរ​កាយ​មួយ ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ចូល​សួរ​សុខ​ទុក្ខ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់ខ្ញុំ​ថា គាត់​មិន​ដែល​កត់​សំគាល់ អំពី​រឿង​នេះ​ទេ គឺ​មាន​តែ​ភ្ញៀវ​ដែល​មក​កន្លែងគាត់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​និយាយ​ប្រាប់​គាត់​ពី​រឿង​នេះ។ ពួក​គាត់​រស់​នៅ​ទីនេះ​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ហើយ ហើយ​ពួក​គាត់​ជា​កសិករ ទេស​ភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​នោះ គ្រាន់​តែ​ជា​ការិយាល័យ​របស់​គាត់​ប៉ុណ្ណោះ។

រឿង​នេះ​បាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ថា យើង​ងាយ​នឹង​មើល​រំលង​អំណោយ​ដែល​នៅ​ពី​មុខ​យើង ជា​ពិសេស​សម្រស់ ដែល​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ជីវិត​ប្រចាំថ្ងៃ​របស់​យើង។ យើង​ក៏​ងាយ​នឹង​មើល​រំលេង​ការ​ដ៏​ប្រសើរ ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ធ្វើ នៅ​ក្នុង និង​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ យើង​ដែល​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ អាច​សូម​ឲ្យ​ព្រះវិញ្ញាណ​ព្រះ បើក​ភ្នែក​ខាង​វិញ្ញាណ​យើង ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​ដឹង​ថា ទ្រង់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ទ្រង់។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​អំពី​រឿង​នេះ ក្នុង​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​ចង់ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ពួក​គេ នូវ​ប្រាជ្ញា និង​ការ​បើក​សម្តែង ឲ្យ​បាន​ស្គាល់​ទ្រង់​កាន់​តែ​ច្បាស់​(អេភេសូរ ១:១៧)។ គាត់​បានអធិស្ឋាន​សូម​ឲ្យ​ចិត្ត​ពួក​គេ​បាន​ភ្លឺ​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​ស្គាល់​សេចក្តី​សង្ឃឹម​របស់​ព្រះ អនាគត​ដែល​ទ្រង់​បាន​សន្យា និងអំណាច​ចេស្តា​ទ្រង់(ខ.១៨-១៩)។

ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ ដែល​ជា​អំណោយ​ដែល​ទ្រង់​ប្រទាន អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​នឹក​ចាំ អំពី​កិច្ចការ​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ក្នុង​យើង និង​តាម​រយៈ​យើង។ មាន​ទីកន្លែង​ជា​ច្រើន ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​កត់​សំគាល់ តែ​ដោយសារ​យើង​មាន​ទ្រង់…

តើអ្នកនៅជាប់នឹងដើមទេ?

ក្នុង​រដូវ​ផ្ការីក បន្ទាប់​ពី​រដូវ​រងា​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ថប់​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ អ្នក​ស្រី​អេម៉ា​បាន​ជួយ​ថែទាំ​សមាជិក​គ្រួសារ​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​មាន​ជម្ងឺ​ជា​យូរ​មក​ហើយ។ ពេល​នោះ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​គាត់​ដើរ​កាត់​តាម​ដើម​សេរីហ្ស​មួយ​ដើម នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​គាត់ ក្នុង​ក្រុង​ខេមប្រីជ ប្រទេស​អង់គ្លេស។ ដើម​សេរីហ្ស​នោះ​បាន​ចេញ​ផ្កា​ពណ៌​ស៊ី​ជំពូ​រីក​ស្គុះ​ស្គាយ ដោយមាន​ផ្កា​ពណ៌ស​នៅ​ចុង​របស់​វា។  អ្នក​ថែ​សួន​ដ៏​ឆ្លាត​វ័យ​ម្នាក់​បាន​យក​មែក​ដែល​មាន​ផ្កា​ពណ៌ស មក​បំបៅ​ជាប់​នឹង​ដើម​មួយ​នេះ ។ ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​អេម៉ា​ដើរ​កាត់​តាម​ដើម​សេរីហ្ស​ដ៏​ចម្លែក​មួយ​នេះ គាត់​ក៏​បាន​គិត​អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​និយាយ​អំពី​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ដែល​ជា​ដើម និង​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់ ដែល​ជា​ខ្នែង​(យ៉ូហាន ១៥:១-៨)។

នៅគ្រាសញ្ញាចាស់ ដើមទំពាំងបាយជូរជានិមិត្តរូបតំណាងឲ្យរាស្រ្តរបស់ព្រះ(ទំនុកដំកើង ៨០:៨-៩ និង ហូសេ ១០:១)។ ប៉ុន្តែ នៅ​គ្រា​សញ្ញា​ថ្មី​ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រើ​និមិត្ត​រូប​នេះ ជា​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ដោយ​មាន​បន្ទូល​ថា ទ្រង់​ជា​ដើម​ទំពាំង​បាយ​ជូរ ហើយ​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់ ជា​ខ្នែង ឬ​មែក​ដែល​ត្រូវ​បាន​បំបៅ​ជាប់​នឹង​ទ្រង់។ ហើយ​ដរាប​ណា​ពួក​គេ​នៅ​ជាប់​នឹង​ទ្រង់ ដោយ​ទទួលជីវ​ជាតិ និង​កម្លាំង​ពី​ទ្រង់ ពួក​គេ​នឹង​បង្កើត​ផល​ផ្លែ​(យ៉ូហាន ១៥:៥)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​អេម៉ា​កំពុង​តែ​ជួយ​ថែទាំ​សមាជិក​គ្រួសារ​ដែល​មាន​ជម្ងឺ គាត់​ត្រូវ​ការ​ការ​រំឭក​ថា គាត់​កំពុង​តែ​នៅ​ជាប់​នឹង​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ពេល​ដែល​គាត់​ឃើញ​មែក​ដែល​មាន​ផ្កា​ពណ៌ស នៅ​ជាប់​នឹង​ដើម​ដែល​មាន​ផ្កា​ពណ៌​ស៊ី​ជម្ពូរ គាត់​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា គាត់​នៅ​ជាប់​នឹង​ដើម ដូច​នេះ គាត់​បាន​ទទួល​ជីវ​ជាតិ​ពី​ព្រះ​អង្គ។​

ជំនឿ​របស់​យើង​កាន់​តែ​រឹង​មាំ និង​មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង ពេល​ដែល​យើងជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​ជំនឿ​ថា យើង​ជា​ខ្នែង ដែល​ត្រូវ​នៅ​ជាប់​នឹង​ទ្រង់ ដែល​ជា​ដើម។—AMY BOUCHER PYE

តើជីវិតអ្នកបានផ្លាស់ប្រែយ៉ាងដូចម្តេច?

លោក​ស្ទីហ្វិន(Stephen) បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​តំបន់​ដ៏​អាក្រក់ នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​ខាង​កើត​នៃ​ទីក្រុង​ឡុង ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អំពើ​ឧក្រឹដ្ឋ ពេល​ដែល​គាត់​មាន​អាយុ​១០​ឆ្នាំ។ គាត់​ថា ពេល​ដែល​គាត់​ឃើញ​គេ​លក់​គ្រឿង​ញៀន ឬ​លួច​ប្លន់​ ឬ​ក៏​ក្លែង​បន្លំ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​ចូល​រួម​ជា​មួយ​គេ ព្រោះ​វា​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទៅ​ហើយ។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​គាត់​មាន​អាយុ​២០​ឆ្នាំ គាត់​ក៏មាន​សុបិន្ត​មួយ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​គាត់​ផ្លាស់​ប្តូរ។ គាត់​ថា “ក្នុង​សុបិន្ត​នោះ គាត់​ឮ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា គាត់​ត្រូវ​ទៅសារ​ភាព ព្រោះ​គាត់​បាន​សម្លាប់​មនុស្ស”។ ការ​យល់​សប្តិ​នេះ គឺ​ជា​ការ​ព្រ​មាន ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ងាក​មក​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​សង្រ្គោះ។ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​បាន​កែ​ប្រែ​ជីវិត​គាត់។

លោក​ស្ទីហ្វិន​ក៏​បាន​បើក​អង្គការ​មួយ ដែល​បង្រៀន​ក្មេង​ៗ​ក្រីក្រ ក្នុង​ទីក្រុង អំពី​ការ​លត់​ដំ សីល​ធម៌ និង​ការ​គោរព តាម​រយៈ​ការលេង​កីឡា។ គាត់​ក៏​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​ជោគ​ជ័យ​ដែល​គាត់​ទទួល​បាន​ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន និង​បង្រៀន​ក្មេង​ៗ​ទំាង​នោះ។ គាត់​ថា គាត់​កំពុង​តែ​នាំ​ក្មេង​ៗ​ទាំង​នោះ ឲ្យ​មាន​ក្តី​ស្រមៃ​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ​ឡើង​វិញ។

កាល​ណា​យើង​ស្វែង​រក​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ ហើយ​លះ​ចោល​អតីត​កាល​របស់​យើង គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ យើង​បាន​អនុវត្ត​តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បាន​បង្គាប់​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ ​ឲ្យ​ឱប​ក្រសោប​យក​ជីវិត​ថ្មី។ ទោះ​ជីវិត​ចាស់​របស់​យើង ​តែង​តែ​ខូច​ទៅ តាម​សេចក្តី​ប៉ងប្រាថ្នា​របស់​សេចក្តី​ឆបោក​មែន ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ យើង​អាច​ខិត​ខំ “ប្រដាប់​ខ្លួន​ដោយ​មនុស្ស​ថ្មី” ដែល​ត្រូវ​បានបង្កើត​មក តាម​ភាព​ព្រះ(អេភេសូរ ៤:២២,២៤)។ គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ទាំង​អស់​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ឱប​ក្រសោប​យក​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ដែល​ត្រូវបន្ត​ទៅ​មុខ ដោយ​យើង​ត្រូវ​សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជួយ​យើង​ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ព្រះ​អង្គ តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។…

អត់ធ្មត់ដើម្បីព្រះជាម្ចាស់

អ្នកដែលបានចម្រើនវ័យធំឡើងក្នុងភូមិមួយ នៅប្រទេសអង់គ្លេស ជាមួយលោកវីលៀម ខារេយ(William Carey ឆ្នាំ១៧៦១ ដល់ ១៨៣៤) ប្រហែលជាបានគិតថា គាត់នឹងមិនអាចសម្រេចកិច្ចការអ្វីច្រើនទេ ប៉ុន្តែ សព្វថ្ងៃនេះ គាត់ត្រូវបានគេស្គាល់ថា ជាបិតានៃបេសកកម្ម ក្នុងសម័យទំនើប។ ឪពុកម្តាយគាត់ គឺជាជាងតម្បាញ ហើយគាត់ក៏បានក្លាយជាគ្រូបង្រៀន និងជាងដេរស្បែកជើង ដែលមិនសូវមានជោគជ័យប៉ុន្មានទេ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងរៀនភាសាក្រិក ហេព្រើរ និងឡាតំាងដោយខ្លួនឯង។ ជាច្រើនឆ្នាំក្រោយមក គាត់ក៏បានសម្រេចក្តីស្រមៃរបស់គាត់ ដែលចង់ក្លាយជាបេសកជននៅប្រទេសឥណ្ឌា។ ប៉ុន្តែ គាត់បានប្រឈមមុខនឹងទុក្ខលំបាកជាច្រើន ដែលក្នុងនោះរួមមាន កូនរបស់គាត់បានបាត់បង់ជីវិត ភរិយាគាត់មានជម្ងឺផ្លូវចិត្ត ហើយគាត់មិនបានទទួលការឆ្លើយតប អស់ជាច្រើនឆ្នាំ ពីអ្នកដែលគាត់បានធ្វើការបម្រើ។

តើមានអ្វីដែលជួយឲ្យគាត់បន្តធ្វើការងារបម្រើព្រះ ក្នុងពេលដែលមានទុក្ខលំបាក ខណៈពេលដែលគាត់បានបកប្រែព្រះគម្ពីរទាំងមូល បានប្រាំមួយភាសា ហើយបានបកប្រែផ្នែកខ្លះនៃព្រះគម្ពីរ បាន២៩ភាសាផ្សេងទៀត? គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា គាត់អាចអត់ធ្មត់ នៅក្នុងការងារនីមួយៗ ដែលគាត់ខិតខំធ្វើថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ គាត់បានប្តេជ្ញាចិត្តបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ទោះគាត់បានជួបប្រទះទុក្ខលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ការប្តូរផ្តាច់របស់គាត់ ចំពោះព្រះគ្រីស្ទ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការបង្រៀនក្នុងព្រះគម្ពីរហេព្រើរ។ អ្នកនិពន្ធកណ្ឌហេព្រើរបានដាស់តឿនអ្នកអានសំបុត្ររបស់គាត់ កុំឲ្យ “ខ្ជិល”(ហេព្រើរ ៦:១២) ប៉ុន្តែ ត្រូវបង្ហាញចេញនូវចិត្តឧស្សាហ៍ដល់ទីបញ្ចប់(ខ.១១) ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ។ គាត់ក៏បានធានាពួកគេថា ព្រះជាម្ចាស់ នឹងមិនភ្លេចការដែលពួកគេបានធ្វើ…

របៀបស្វែងរកសន្តិភាព

កាលខ្ញុំនៅក្មេង ពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែញាំអាហារពេលថ្ងៃត្រង់ ជាមួយមិត្តភក្តិខ្ញុំ គាត់បានសួរខ្ញុំថា “តើអ្នកគិតថា សន្តិភាពគឺជាអ្វី?” ខ្ញុំក៏បានសួរទៅគាត់វិញទាំងឆ្ងល់ថា តើគាត់សួរខ្ញុំធ្វើអ្វី? គាត់ក៏បានឆ្លើយថា កាលយើងកំពុងចូលរួមកម្មវិធីថ្វាយបង្គំព្រះក្នុងព្រះវិហារ គាត់បានឃើញជើងខ្ញុំនៅមិនស្ងៀម ធ្វើឲ្យគាត់ឆ្ងល់ថា ខ្ញុំកំពុងតែមានការមិនសប្បាយចិត្ត ដោយសាររឿងអ្វីមួយឬយ៉ាងណា? គាត់ក៏បានសួរខ្ញុំថា តើខ្ញុំបានគិតដល់សន្តិភាព ឬសេចក្តីសុខសាន្តដែលព្រះប្រទានដល់អ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់ឬទេ?

កាលនោះ សំណួររបស់គាត់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការឈឺចាប់បន្តិច ប៉ុន្តែ សំណួរនោះបានបណ្តាលចិត្តខ្ញុំ ឲ្យចាប់ផ្តើមការធ្វើដំណើរមួយ នៅក្នុងព្រះ។ ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្តើមបើកមើលព្រះគម្ពីរ ដើម្បីស្វែងយល់អំពីរបៀបដែលរាស្រ្តរបស់ព្រះឱបក្រសោបយកអំណោយនៃសេចក្តីសុខសាន្ត ឬសន្តិភាព សូម្បីតែនៅពេលដែលពួកគេកំពុងទុក្ខលំបាកក៏ដោយ។ ពេលខ្ញុំអានកណ្ឌគម្ពីរសំបុត្រដែលសាវ័កប៉ុលបានសរសេផ្ញើទៅពួកជំនុំ នៅទីក្រុងកូល៉ុស ខ្ញុំក៏បានឃើញការបង្រៀនរបស់គាត់ ដែលបានបង្គាប់គ្រីស្ទបរិស័ទទាំងឡាយ ឲ្យអនុញ្ញាតឲ្យសន្តិភាព ឬសេចក្តីមេត្រីរបស់ព្រះគ្រីស្ទត្រួតត្រានៅក្នុងចិត្ត(កូល៉ុស ៣:១៥)។

កាលនោះ សាវ័កប៉ុលបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំមួយកន្លែង ដែលគាត់មិនដែលបានទៅសួរសុខទុក្ខ ប៉ុន្តែ គាត់បានទទួលដំណឹង ពីមិត្តភក្តិគាត់ឈ្មោះ អេប៉ាប្រាស។ គាត់មានការបារម្ភពីពួកគេ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងតែជួបការបង្រៀនក្លែងក្លាយ ដែលធ្វើឲ្យពួកគេបាត់បង់សន្តិភាពនៃព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ គាត់មិនបានស្តីបន្ទោសពួកគេទេ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានលើកទឹកចិត្តពួកគេ ឲ្យទុកចិត្តព្រះយេស៊ូវ ដែលទ្រង់នឹងប្រទានការធានា និងសេចក្តីសង្ឃឹមដល់ពួកគេ(ខ.១៥)។

យើងត្រូវសម្រេចចិត្តថា យើងនឹងឱបក្រសោបយក ឬបដិសេធសន្តិភាព ឬសេចក្តីមេត្រីរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងចិត្តយើង។ ពេលណាយើងងាកទៅរកព្រះអង្គ ដោយទូលសូមទ្រង់ឲ្យគង់នៅក្នុងចិត្តយើង ទ្រង់នឹងរំដោះយើងឲ្យរួចពីការថប់បារម្ភ និងទុក្ខព្រួយ…

ការស្រាយចំណង

អង្គការគ្រីស្ទបរិស័ទមួយមានបេសកកម្មបង្រៀន អំពីអំណាចនៃការប្រោសឲ្យជា ដែលមាននៅក្នុងការអត់ឱនទោស។ ពួកគេបានធ្វើសកម្មភាពជាច្រើន ដែលក្នុងនោះ ពួកគេបានសម្តែងរឿងខ្លីមួយ ដោយមានតួសម្តែងពីរនាក់ ត្រូវគេចងផ្អោបឲ្យទល់ខ្នងគ្នា ដែលអ្នកទីមួយជាអ្នកធ្វើខុសមកលើអ្នកទីពីរ។ ក្នុងរឿងនេះ មានតែអ្នកដែលជាជនរងគ្រោះប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចស្រាយចំណងនោះបាន។ បើគាត់មិនស្រាយចំណងនោះទេ គាត់នឹងនៅទល់ខ្នងជាមួយអ្នកដែលបានធ្វើខុសមកលើគាត់ជានិច្ច ទោះគាត់ខំរើបម្រាស់យ៉ាងណាក្តី។ ដូចនេះ បើគ្មានការអត់ឱនទោសដោយស្រាយចំណងដែលចងរឹតនោះទេ គាត់មិនអាចមានសេរីភាពបានឡើយ។

កាលណាយើងអត់ឱនទោសឲ្យនរណាម្នាក់ ដែលចូលមករកយើង ដោយការសោកស្តាយ ចំពោះកំហុសដែលខ្លួនបានធ្វើមកលើយើង គឺមានន័យថា យើងកំពុងតែរំដោះខ្លួនយើង និងគាត់ ឲ្យរួចពីចំណងនៃភាពល្វីងជូរចត់ និងការឈឺចាប់ ដែលបានចងរឹតយើង តាមរយៈកំហុសដែលគេបានធ្វើមកលើយើង។ តាមកណ្ឌគម្ពីរលោកុប្បត្តិ យើងឃើញថា យ៉ាកុបបានរស់នៅឆ្ងាយពីអេសាវ ដែលជាបងប្រុសគាត់អស់២០ឆ្នំា បន្ទាប់ពីគាត់ បានលួចសិទ្ធិបងច្បងពី អេសាវ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលដ៏វែងនេះបានកន្លងផុតទៅ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានបង្គាប់លោកយ៉ាកុប ឲ្យវិលត្រឡប់ ទៅស្រុកកំណើតរបស់គាត់វិញ(លោកុប្បត្តិ ៣១:៣)។ គាត់ក៏បានស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ តែគាត់នៅមានការភ័យខ្លាច បានជាគាត់ឲ្យគេដឹកហ្វូងសត្វចេញទៅមុខគាត់ ធ្វើជាអំណោយសម្រាប់អេសាវ(៣២:១៣-១៥)។ ពេលបងប្អូនទាំងពីរជួបគ្នា យ៉ាកុបក៏បានក្រាបនៅទៀបជើងអេសាវ៧ដង ដោយការបន្ទាបខ្លួន(៣៣:៣)។ តើគាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើលប៉ុណ្ណា ពេលដែលអេសាវរត់មក ឱបគាត់ ហើយអ្នកទាំងពីរក៏បានទួញយំ ក្នុងការផ្សះផ្សានោះ(ខ.៤)។ ដូចនេះ លោកយ៉ាកុបមិនជាប់ចំណងនៃអំពើបាប ដែលគាត់បានធ្វើមកលើបងប្រុសគាត់ទៀតទេ។

តើអ្នកកំពុងតែជាប់ចំណងនៃការមិនអត់ឱនទោស និងជាប់បន្ទុកនៃកំហឹង ការភ័យខ្លាច ឬក្តីអាម៉ាស់ឬទេ?…