តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Arthur Jackson

ព្រះហស្តដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់

ជើង​ហោះ​ហើរ​ពី​ក្រុង​ញូយ៉ក ទៅ​ក្រុង​សាន អាន់តូនីញ៉ូ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចេញ​ដំណើរ​២០​នាទី​ហើយ តែ​គម្រោង​ហោះហើរ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ ធ្វើ​ឲ្យ​ភាព​ជ្រួល​ច្របល់​កើត​មាន។ ពេល​ដែល​ម៉ាស៊ីន​មួយ ក្នុង​ចំណោម​ម៉ាស៊ីន​ទាំង​ឡាយ​របស់យន្ត​ហោះ​ខូច បំណែក​របស់​ម៉ាស៊ីន​បាន​ខ្ទាត​មក​ត្រូវ​បង្អូច​មួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​បែក​កញ្ចក់ ហើយ​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង​យន្ត​ហោះ បណ្តាល​ឲ្យ​កាប៊ីន​យន្ត​ហោះ​បន្ថយ​សំពាធ​ខ្យល់​នៅ​ខាង​ក្នុង។ គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ អ្នក​ដំណើរ​បួន​ប្រាំ​នាក់​មាន​របួស ហើយ​អ្នក​ដំណើរ​ម្នាក់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​ហេតុការណ៍​នោះ។ អ្នក​បើក​យន្ត​ហោះ នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​បើក​បរ ធ្លាប់​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​ធ្វើ​ជា​ពី​ឡុត​យន្ត​ហោះ​ចម្បាំង​របស់​កង​ទ័ព​ជើង​ទឹក។ បើ​សិន​ជា​គាត់​មិន​មាន​ស្មារតី​នឹង​នរ និង​ជា​អ្នក​បើក​បរ​ដែល​មាន​សមត្ថ​ភាព​ទេ នោះ​ហេតុការណ៍​នេះ​អាច​ក្លាយ​ជា​សោក​នាដ​កម្ម​ដែល​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ជាង​នេះ​ទៀត។ ក្រោយ​មក កាសែត​ក្នុង​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ បាន​ចេញ​ផ្សាយ​ពត៌មាន ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​ដ៏​អស្ចារ្យ”។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៣១ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា ទ្រង់​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​ហស្តដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​បាន​ថែរក្សា​ទ្រង់។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ទ្រង់​អាច​មាន​បន្ទូល ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា “ទូល​បង្គំ​ប្រគល់​ព្រលឹង​វិញ្ញាណ​នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ត​ទ្រង់”(ខ.៥)។ ស្តេច​ដាវីឌ​ជ្រាប​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​នៅ​តែ​អាច​ឲ្យ​ទ្រង់​ទុក​ចិត្ត​បាន សូម្បីតែ​ក្នុង​ពេល​ដែល​ជីវិត​មាន​ភាព​ជ្រួល​ច្របល់។ ដោយសារ​ស្តេច​ដាវីឌ​ត្រូវ​សត្រូវ​តាម​បៀត​បៀន នោះ​ការ​រស់​នៅ​របស់​ទ្រង់ មាន​ការ​ពិបាក​យ៉ាង​ខ្លាំង។​ ទោះ​ទ្រង់​ងាយ​នឹង​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ក្តី ទ្រង់​នៅ​តែ​មិន​អស់​សង្ឃឹម។ ក្នុង​ពេល​ដែល​គេធ្វើ​ទុក្ខ​ទ្រង់ ទ្រង់​នៅ​តែ​អាច​ដក​ដង្ហើម​ធំ ដោយ​អារម្មណ៍​ធូរ​ស្បើយ ហើយ​មាន​អំណរ​ឡើង ព្រោះ​ព្រះ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ និង​ពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ជា​ប្រភព​នៃ​ទំនុក​ចិត្ត​របស់​ទ្រង់​(ខ.៥-៧)។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រដូវ​កាល​នៃ​ជីវិត ដែល​ការ​វាយ​ប្រហារ​បាន​កើត​មាន​ពី​គ្រប់​ទិស ហើយ​អ្នក​ពិបាក​មើល​ឃើញ​ផ្លូវ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ។ ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់ ភ័ន្ត​ច្រឡំ និង​ជ្រួល​ច្របល់​នោះ យើងអាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា អ្នក​ដែល​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ព្រះ​អម្ចាស់ គឺ​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ហស្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ។—ARTHUR JACKSON

កម្លាំងទីពីរ

ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ការ​ប្រកួត​រត់​ម៉ារ៉ាតុន​មីវូគី ពេល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​៥៤​ឆ្នាំ ដោយ​មាន​គោលដៅ​ពីរ គឺ​ដើម្បី​រត់​ឲ្យ​ដល់​ទី ហើយ​រត់​ឲ្យ​ចប់ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ក្រោម​៥​ម៉ោង។ ការ​រត់​ក្នុង​ចម្ងាយ​២០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ដំបូង មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ តែ​បើ​សិន​ជា​ចម្ងាយ​២០​គីឡូម៉ែត្រ​បន្ទាប់ មាន​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ដូចនេះ​ដែរ នោះ​មិន​ដឹង​ជា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ។ ប៉ុន្តែ ការ​រត់​ប្រណាំង​មាន​ភាព​ហត់​នឿយ​កាន់​តែ​ខ្លាំង ហើយ​កម្លាំង​ទីពីរ​ដែល​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា នឹង​មាន​ឡើង​វិញ ក៏​មិន​បាន​មក​រក​ខ្ញុំ​ដែរ។ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​ដល់​ទី ការ​រត់​ដែល​ធ្លាប់​តែ​នឹង​នរ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ការ​ដើរ​ដ៏​ឈឺ​ចាប់។

មិន​មែន​មាន​តែ​ការ​រត់​ប្រណាំង​ម៉ារ៉ា​តុន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដែល​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង​ឡើង​វិញ។ ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃ​ជីវិត​ក៏​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង​ឡើង​វិញ​ផង​ដែរ។ ដើម្បី​អត់​ទ្រំា នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃ​ជីវិត អ្នក​ដែល​ហត់​នឿយ និង​ព្រួយ​លំបាក ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ៤០:២៧-៣១ ជា​បទ​កំណាព្យ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ និង​បទ​ទំនាយ​ដ៏​មាន​ន័យ ដែល​បាន​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង ដើម្បី​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។ ព្រះ​បន្ទូល​ដែល​មិន​ចេះ​ហួស​សម័យ​នេះ បាន​ប្រាប់​អ្នក​ដែល​អស់​កម្លាំង និង​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​ដែល​អស់​ចិត្ត ឬឈប់​ខ្វល់​ពី​ពួក​គេ​ (ខ.២៧) ហើយ​ទ្រង់​មិន​ដែល​មើល​រំលង​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង​ឡើយ។ ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់ ត្រង់​ចំណុច​នេះ បាន​ប្រទាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​ការ​ធានា ហើយ​បាន​រំឭក​យើង អំពី​អំណាច និង​ប្រាជ្ញា​ដែល​គ្មាន​ដែន​កំណត់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​(ខ.២៨)។

កម្លាំង​ទីពីរ ដែល​បាន​រៀប​រាប់​ក្នុង​ខ.២៩-៣១ គឺជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ ទោះ​យើង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹម ឬផ្គត់​ផ្គង់​គ្រួសារ ឬ​កំពុង​ជួប​បញ្ហា​សុខ​ភាព ឬ​ហិរញ្ញ​វត្ថុ ឬ​ក៏​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ដោយ​សារ​ភាព​តាន​តឹង​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង ឬបញ្ហា​ប្រឈម​ខាង​វិញ្ញាណ​ក្តី។ នេះ​ជា​កម្លាំង​ដែល​កំពុង​តែ​រង់​ចំា…

ពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច

កាល​ពី​រដូវ​ក្តៅ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៥ ក្រុម​ការងារ​មួយ​ក្រុម មក​ពី​ព្រះវិហារ​របស់​ខ្ញុំ បាន​សញ្ចប់​សញ្ចឹង ចំពោះ​ការ​អ្វី​ដែលពួក​គេ​បាន​ឃើញ ក្នុង​សង្កាត់​ម៉ាធែរ ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​តំបន់​អនាធិប​តេយ្យ​ជា​ច្រើន ក្នុង​ទីក្រុង​ណៃរ៉ូប៊ី ប្រទេស​គេនយ៉ា។ យើង​បាន​ទៅ​មើល​សាលា​រៀន​មួយ ដែល​គេ​បាន​សង់​ផ្ទាល់​ដី ដោយ​គ្មាន​កម្រាល​ឥដ្ឋ មាន​ជញ្ជាំង​ស័ង្ក​សី ​ដែល​ច្រេះ​ស៊ី និង​កៅ​អីវែង​ធ្វើ​ពី​ឈើ។ ប៉ុន្តែ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​ក្រោក​ឈរ​ឡើង ដើម្បី​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​អន់​ថយ នៅ​ទីនោះ។

គាត់​មាន​ឈ្មោះ ប្រ៊ីលាន(Brilliant) ដែល​មាន​ន័យ​ថា ភ្លឺថ្លា។ ឈ្មោះ​នេះ​សក្តិ​សម​នឹង​គាត់​ណាស់។ គាត់​ជា​គ្រូសាលា​បឋម ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​ក្តី​អំណរ និង​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត ដែល​សម​ស្រម​នឹង​បេសក​កម្ម​របស់​គាត់។ ដោយ​សារ​គាត់​បាន​ស្លៀក​ពាក់​ខោ​អាវ​ដែល​មាន​ពណ៌​ចម្រុះ នោះ​រូប​សម្បតិ្ត និង​ក្តី​អំណរ​ដែល​គាត់​មាន​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្រៀន និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ក្មេង​ៗ គឺ​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ស្ងើច​សរសើរ​ណាស់។

អ្នក​គ្រូ​ប្រ៊ីលាន​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ចិញ្ចាច ទៅ​ដល់​មនុស្ស​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​គាត់ គឺ​ដូច​ដែល​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​នៅ​ក្រុង​ភីលីព បាន​ធ្វើ​សម្រាប់​សង្គម​របស់​ពួក​គេ នៅ​សម័យ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​គេ នៅ​សតវត្សរ៍​ទី១។ នៅ​ក្នុង​សង្គម​ដែល​កំពុង​ស្រេក​ឃ្លាន​ខាង​វិញ្ញាណ​នេះ អ្នក​ជឿ​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ “ដូច​ផ្កាយនៅ​លើ​មេឃ”(ភីលីព ២:១៥)។ យើង​ក៏​ត្រូវ​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ដូច​ពួក​គេ​ផង​ដែរ ព្រោះ​នៅ​ទីណា ក៏​គេ​ត្រូវ​ការ​ពន្លឺ​នោះ​ដែរ​។ យើង​ពិត​ជា​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​បាន​ដឹង​ថា គ្រីស្ទ​បរិស័ទ អាច​បញ្ចេញ​ពន្លឺ តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះយេស៊ូវ តាម​រយៈ​ទ្រង់ “ដែល​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា ឲ្យ​មាន​ទាំង​ចំណង​ចង់​ធ្វើ ហើយ​ឲ្យ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​បំណង​ព្រះហឫទ័យ​ទ្រង់”(ខ.១៣)។ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​មាន​បន្ទូល​មក​កាន់​យើង​ថា “អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ពន្លឺ​នៃ​លោកីយ៍ ……

កេរដំណែលនៃសេចក្តីជំនឿ

ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​ស្រី​ម៉ាដេលីន ហារេត អរ ជែកសិន វីលាម(Madeline Harriet Orr Jackson Williams) ជាឈ្មោះ​ដ៏​វែង តែ​មិន​វែង​ដូច​អាយុ​របស់​គាត់​ទេ។ គាត់​បាន​រស់​ដល់​អាយុ​១០១​ឆ្នាំ ដោយ​មាន​ស្វាមី​ពីរ​នាក់ ដែល​បាន​ស្លាប់​មុន​គាត់។ ស្វាមី​គាត់​សុទ្ធ​តែ​ជា​គ្រូ​អធិប្បាយ។ អ្នក​ស្រី​ម៉ាដេលីន គឺ​ជា​យាយ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​យើង​បាន​ហៅ​គាត់​ថា ម៉ាំម៉ា(Momma)។ ខ្ញុំ និង​បង​ប្អូន​របស់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ស្គាល់​គាត់​ឲ្យ​បាន​ជិត​ដិត ព្រោះ​យើង​បាន​រស់​នៅ ក្នុង​ផ្ទះ​គាត់ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ស្វាមី​ទីពីរ​របស់​គាត់ បាន​លាចាក​លោក​ចោល​គាត់។ ក្រោយ​មក យើង​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ ចម្ងាយ​ប្រហែល​៧០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​គាត់។ យាយ​របស់​យើង គឺ​ជា​ស្រ្តី​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ច្រៀង​បទ​ទំនុក​ដំកើង សូត្រ​ខគម្ពីរ និង​លេង​ព្យាណូ ហើយ​គាត់​ក៏​កោត​ខ្លាច​ព្រះ​ផង​ដែរ។ ខ្ញុំ​និង​បង​ប្អូន​ខ្ញុំ​មាន​ការ​នឹក​ចាំ​អំពី​គាត់​ ដោយ​សារជំនឿ​របស់​គាត់។

តាម​បទ​គម្ពីរ ២ធីម៉ូថេ ១:៣-៧ អ្នក​ស្រី​ឡូអ៊ីស ដែល​ជា​ជីដូន​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ និង​អ្នក​ស្រីយូនិច ដែល​ជា​ម្តាយ​របស់​គាត់​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​យ៉ាង​ខ្លាំង មក​លើ​ជីវិត​គាត់។ ការ​រស់​នៅ និង​ការ​បង្រៀន​របស់​ពួក​គេ បាន​ចាក់​ឬស​ចូល​ក្នុងដី​ដ៏​មាន​ជីជាតិ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ(ខ.៥ ២ធីម៉ូថេ ៣:១៤-១៦) ហើយ​ទី​បំផុត សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​បាន​រីក​ឡើង នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​អប់​រំ​គាត់ ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ធ្វើ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ទំនាក់​ទំនង ដែល​គាត់​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ តែ​ក៏​ជា​កត្តា​ដ៏​សំខាន់ ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ដ៏​មាន​ប្រយោជន៍ នៅ​ក្នុង​ការ​ងារ​បម្រើ​ព្រះ(១:៦-៧)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក៏​ដូច​ជា​នៅ​សម័យ​លោក​ធីម៉ូថេ…

ទ្រង់កាន់ដៃយើង

មាន​ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់ ឡើង​ចុះ​តាម​ជណ្តើរ នៅ​ព្រះវិហារ កាល​ពី​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ នាង​មាន​លក្ខណៈ​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់ ឆ្លាត ហើយ​មាន​ម្ចាស់​ការ។ នាង​មាន​អាយុ​ប្រហែល​មិន​លើស​ពី​ពីរ​ឆ្នាំ​ទេ។ នាង​បាន​ចុះ​តាម​កាំ​ជណ្តើរ​ម្តង​មួយ​កាំ​ៗ មក​ជាន់​ក្រោម។ ការ​ចុះ​តាម​ជណ្តើរ គឺ​ជា​បេសកកម្ម​របស់​នាង ហើយ​នាង​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដូច​បំណង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ញញឹម ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​ភាព​ម្ចាស់​ការ​ដ៏​ក្លាហាន នៃ​ក្មេង​តូច ដែល​ទើប​តែ​ចេះ​ដើរ​នេះ។ ក្មេង​តូច​នេះ​មិន​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ទេ ព្រោះ​នាង​ដឹង​ថា ម្តាយ​នាង​តែង​តែ​តាម​មើល​នាង​ជា​និច្ច ហើយ​ដៃ​របស់​គាត់​បាន​ត្រៀម​ចាំ​ជួយ​ទប់​នាង ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ជួយ​កូន​ទ្រង់ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​ជីវិត ដោយ​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់។

បទ​គម្ពីរ​ដែល​យើង​ត្រូវ​អាន ក្នុង​សៀវ​ភៅ​នេះ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ មាន​ខគម្ពីរ​យោង​ពីរ ដែល​និយាយ​អំពី “ដៃ”។ ព្រះ​អម្ចាស់បាន​ដាស់​តឿន​រាស្រ្ត​ទ្រង់ កុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ឬ​អស់​សង្ឃឹម​ឡើយ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “អញ​នឹង​ទ្រ​ឯង ដោយ​ដៃ​ស្តាំ​ដ៏​សុចរិត​របស់​អញ”(អេសាយ ៤១:១០)។ មាន​ក្មេង​ៗ​ដែល​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ និង​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ច្រើន ត្រូវ​បាន​ឪពុក​ម្តាយ​ជួយ​ឲ្យ​មាន​លំនឹង​ក្នុង​ជីវិត។​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​អំណាច​ចេស្តា​ទ្រង់ យ៉ាង​ដូចនេះ​ផង​ដែរ។ ក្នុង​ខគម្ពីរ​យោង​ទីពីរ ដែល​និយាយ​អំពី “ដៃ” ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​សុវត្ថិ​ភាព ដល់​កូន​ទ្រង់។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “ដ្បិត​អញ​នេះ គឺ​យេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ឯង អញ​នឹង​កាន់​ដៃ​ស្តាំ​ឯង”(ខ.១៣)។ ស្ថាន​ភាព​នៃ​ជីវិត ​និង​ពេល​វេលា​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ តែ​ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ឡើយ។ យើង​មិន​ត្រូវ​មាន​ការ​អស់​សង្ឃឹម​ឡើយ​(ខ.១០)…

ការរស់នៅ ដោយមានពន្លឺ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​និង​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​ខ្ញុំ បាន​ចុះ​បេសក​កម្ម នៅ​កន្លែង ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ប្រហែល​៤០០​គីឡូ​ម៉ែត្រ ហើយ​យើង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ដំណើរ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ នៅ​ពេល​យប់​ជ្រៅ។ ដោយសារ​រូប​កាយ និង​ភែ្នក​របស់ខ្ញុំ មាន​វ័យ​កាន់​តែ​ចាស់ នោះ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​បើក​បរ​ពេល​យប់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ​ យើង​ក៏​បាន​ដាក់​វេណ​គ្នា បើក​ឡាន​ម្តង​ម្នាក់ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​បើក​បរ​មុន។ ដៃ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​កាន់​ចង្កូច​ជាប់ ហើយ​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំបាន​ខំ​មើល​ទៅ​ផ្លូវ ដែល​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ភ្លើង​បំភ្លឺ​មិន​សូវ​ច្បាស់។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​បើក​បរ ខ្ញុំក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា ខ្ញុំ​អាច​មើល​ឃើញ​ផ្លូវ​កាន់​តែ​ច្បាស់ ពេល​ដែល​ឡាន​ដែល​បើក​នៅ​ខាង​ក្រោយ​ខ្ញុំ​បាញ់​ពន្លឺ​ទៅ​រក​ផ្លូវ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​។ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ធូរ​ស្បើយ​ជាង​មុន ពេល​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​ខ្ញុំ ដល់​វេណ​ដែល​ត្រូវ​បើក​បរ​ជំនួស​ខ្ញុំ។ គឺ​នៅ​ពេលនោះ​ហើយ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​ថា តាម​ពិត ខ្ញុំ​ពិបាក​មើល​ផ្លូវ គឺ​ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​បាន​បើក​ភ្លើង​សម្រាប់​បញ្ចាំង​ពេល​មាន​អ័ព្ទ តែ​បែរ​ជា​មិន​បាន​បើក​ភ្លើង​ហ្វា ដើម្បី​បំភ្លឺ​ផ្លូវ។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ជំពូក ១៩៩ គឺជា​ការ​តែង​និពន្ធ​ដ៏​ប៉ិន​ប្រសប់ របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះបាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​ពន្លឺ សម្រាប់​ការ​រស់​នៅ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ(ខ.១០៥)។ ប៉ុន្តែ តើ​មាន​ពេល​ប៉ុន្មាន​ដង​ហើយ ដែល​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​ស្រពិច​ស្រពិល ដូច​ការ​បើក​បរ​របស់​ខ្ញុំ នៅ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ នៅ​យប់​នោះ? យើង​ព្យាយាម​ពិនិត្យ​មើល​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់ ហើយ​ជួន​កាល យើង​បាន​វង្វេង​ចេញ​ពី​ផ្លូវ​ដ៏​ល្អ​បំផុត ដោយ​សារ​យើង​ភ្លេច​ប្រើ​ពន្លឺ​នៃ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១១៩ បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង “​ឲ្យ​ប្រើ​ពន្លឺ​របស់​ព្រះ​អង្គ”។ តើ​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង ពេល​ដែល​យើង​ប្រើ​ពន្លឺ​របស់​ព្រះ​អង្គ? យើង​នឹង​រក​ឃើញ​ប្រាជ្ញា ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើង​មាន​សេចក្តី​បរិសុទ្ធ(ខ.៩-១១) យើង​នឹង​រក​ឃើញ​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ថ្មី​ៗ…

ការថ្វាយបង្គំ ដោយទូលសួរ

វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ចម្លែក​ទេ ដែល​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ មាន​អ្នក​ដំណើរ​ណា​ម្នាក់ ចោទ​សួរ​ថា “​តើ​យើង​ទៅដល់​ហើយ​ឬ​នៅ?” ឬ​សួរ​ថា “តើ​នៅ​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ទៀត ទើប​ទៅ​ដល់?” តើ​នរណា ដែល​មិន​ធ្លាប់​ឮ​សំណួរ​ដ៏​សាមញ្ញ​នេះ ចេញ​ពី​បបូរ​មាត់​ក្មេង ឬ​មនុស្ស​ធំ ដែល​អន្ទះ​សារ​ចង់​ឲ្យ​ឆាប់​ទៅ​ដល់​គោល​ដៅ? ប៉ុន្តែ មនុស្ស​គ្រប់​វ័យ​សុទ្ធ​តែ​ងាយ​នឹង​សួរ​សំណួរ​ដូច​នេះ​ដែរ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជួប​ប្រទះ​បញ្ហា ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ចេះ​ចប់​មិន​ចេះ​ហើយ។

ជាក់​ស្តែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក ១៣ យើង​ឃើញ​ថា ស្តេច​ដាវីឌ បាន​ចោទ​នូវ​សំណួរ​ដូច​នេះ។ ក្នុង​ខគម្ពីរ​ពីរខ​ដំបូង ស្តេច​ដាវីឌ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​គេ​បំភ្លេច​ចោល បោះ​បង់​ចោល និង​មាន​អារម្មណ៍​ថា បរាជ័យ បាន​ជា​ទ្រង់​ពោល​ពាក្យ​ទំនួញ​បួន​ដង​ថា “តើ​ដល់​កាល​ណា​ទៀត?” ក្នុងខ.២ ទ្រង់​សួរ​ថា “តើ​ត្រូវ​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ពិគ្រោះ​នៅ​តែ​ក្នុង​ខ្លួន​ដល់​កាល​ណា?” បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​មាន​ពោល​ទំនួញ​យ៉ាង​ដូច​នេះ គឺ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា យើងអាច​ចូល​ទៅ​ចំពោះ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដើម្បី​ថ្វាយ​បង្គំ​ទ្រង់ ដោយ​ទូល​សួរ​ទ្រង់​ផង​ដែរ។ សរុប​មក ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​មាន​ទុក្ខលំបាក និង​ការ​នឿយ​ព្រួយ​ដែល​បាន​អូស​បន្លាយ​ពេល​ដ៏​យូរ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​បុគ្គល​ដ៏​ល្អ​បំផុត ដែល​យើង​ត្រូវ​ថ្លែង​ប្រាប់​គ្រប់​រឿង ដែល​យើង​បាន​ជួប​ប្រទះ​។ យើង​អាច​ទូល​ថ្វាយ​ទ្រង់ អំពី​ទុក្ខ​លំបាក ដោយ​សារ​ជម្ងឺ ការ​កាន់​ទុក្ខ និងមនុស្ស​ជា​ទីស្រឡាញ់​ដែល​បាន​ដើរ​ខុស​គន្លង ហើយ​ផ្ទេរ​បន្ទុក​ទាំង​អស់​នេះ ដាច់​ដល់​ទ្រង់។

ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​មិន​ត្រូវ​អាក់​ខាន ដោយ​សារ​យើង​មាន​សំណួរ ដែល​ត្រូវ​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​នៃ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​ដែល​មាន​គ្រប់​ព្រះ​ចេស្តា តែង​តែ​ទទួល​ស្វាគមន៍ សំណួរ​របស់​យើង​ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​ក្តី​កង្វល់។​ ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ…

ជាកម្មសិទ្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​ងាយ​នឹង​កត់​សម្គាល់​ឃើញ​ថា “ការ​សាក់​រូប” កំពុង​តែ​មាន​ការ​ពេញ​និយម​យ៉ាង​ខ្លាំង។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​សាក់​រូប​តូច​ៗ​ ស្ទើរ​តែ​មើល​មិន​ដឹង។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត រាប់​ចាប់​ពី​កីឡា​ករ ដល់​តារា​ភាព​យន្ត ក៏​ដូច​ជា​មនុស្ស​ទូទៅ​ជា​ច្រើន បាន​សម្រេច​ចិត្ត​សាក់​រូប​ដែល​មាន​ពណ៌​ចម្រុះ ឬ​សាក់​ពាក្យ និង​ការ​រចនា​ផ្សេង​ៗ នៅ​លើ​រូប​កាយ​របស់​ខ្លួន។ រឿង​នេះ​បាន​ក្លាយ​ជា​ទំនោរ​ ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​សាប​រលាប​ដោយ​ងាយ​ៗ​ឡើយ គឺ​ទំនោរ​ដែល​បាន​នាំ​មក​នូវ​ប្រាក់​ចំណូល​ជា​សរុប ៣​ពាន់​លាន​ដុល្លា ​ពី​អាជីវ​កម្ម​សាក់​រូប​នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក ក្នុង​ឆ្នាំ​ ២០១៤ និង​ប្រាក់​ចំណូល​សរុប ៦៦​លាន​ដុល្លា បាន​ពី​ការ​លប់​រូប​សាក់ នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក។

អ្នក​អាច​មាន​ទស្សនៈ​ផ្សេង​ៗ​គ្នា​ អំពី​ការ​សាក់​រូប រឿង​នេះ​​ តែ​រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ ​អំពី​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ជំពូក ៤៤ ដែលបាន​ពិពណ៌​នា ក្នុង​ន័យ​ធៀប អំពី​មនុស្ស​ដែល​សរសេរ​នៅ​លើ​ដៃ​របស់​ខ្លួន​ឯង​ថា “ខ្ញុំ​ជា​របស់​ផង​ព្រះ​យេហូវ៉ា”(ខ.៥)។ ​ការ​សរសេរ​នៅ​លើ​ដៃ​របស់​ខ្លួន​ឯង​នេះ គឺ​ជា​ចំណុច​សំខាន់​បំផុត​នៃ​បទ​គម្ពីរ​នេះ​ទាំង​មូល ដែល​បាន​និយាយ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​អ្នក ដែល​ទ្រង់​បាន​ជ្រើស​រើស​(ខ.១)។ ពួក​គេ​អាច​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ជំនួយ​របស់​ទ្រង់​(ខ.២) ហើយ​ព្រះអង្គ​នឹង​ប្រទាន​ពរ​ទឹក​ដី និង​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​ពួក​គេ​(ខ.៣)។ ការ​សរសេរ​ពី​លើ​ដៃ​ថា “ខ្ញុំ​ជា​របស់​ផង​ព្រះ​យេហូវ៉ា” គឺ​ជាការ​សរសេរ​ពាក្យ​ធម្មតា តែ​មាន​អំណាច ដែល​បាន​បញ្ជាក់​ថា រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​ដឹង​ថា ពួក​គេ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​​ថែរក្សា​ពួក​គេ។

អ្នក​ដែល​ចូល​មក​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ អាច​ថ្លែង​ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា ពួក​គេ​ជា “របស់​ផង​ព្រះ​អម្ចាស់”។ យើង​ជា​រាស្ត្រ ជា​ចៀម…

មានសុវត្ថិភាព ក្នុងព្រះហស្តទ្រង់

អាកាស​ធាតុ​នៅ​ខាង​ក្រៅ កំពុង​ការ​ធ្វើ​ការ​គំរាម​កំហែង ហើយ​ពត៌​មាន​ដែល​បាន​បង្ហាញ ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​ចល័ត​របស់​ខ្ញុំ បាន​ដាស់​តឿន​ខ្ញុំ អំពី​ទឹក​ដែល​អាច​ជន់​ឡើង​ភ្លាម​ៗ។ នៅ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​ឡាន​ជា​ច្រើន ដែល​គេបាន​យក​មក​ចត ខណៈ​ពេល​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ​ទាំង​ឡាយ និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត បាន​ជួប​ជុំ​គ្នា ដើម្បី​ចាំ​ទទួល​កូន​របស់​ខ្លួន នៅ​កន្លែង​ចំណត​ឡាន​ក្រុង​របស់​សាលា។ នៅ​ពេល​ដែល​ឡាន​ក្រុង​មក​ដល់ ភ្លៀង​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ធ្លាក់។ គឺ​នៅ​ពេល​នោះហើយ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ស្រី្ត​ម្នាក់​ចេញ​ពី​ឡាន ហើយ​ក៏​បាន​បើក​គំរប​គូត​ឡាន យក​ឆ័ត្រ​ចេញ​មក។ គាត់​បានដើរ​ទៅ​រក​ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់ ហើយ​ខំ​បាំង​កុំ​ឲ្យ​នាង​ត្រូវ​ទឹក​ភ្លៀង ទាល់​តែ​បាន​ទៅ​ដល់​ឡាន។ នេះ​ជា​រូប​ភាព​ដ៏​ស្រស់ស្អាត នៃ​ការ​ថែរក្សា និង​ការ​ការពារ​របស់​ឪពុក​ម្តាយ ដែល​កើត​មាន​ពិត ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ថែរក្សា​របស់ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌។

ហោរា​អេសាយ​បាន​ធ្វើ​ការ​ថ្លែង​ទំនាយ អំពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ ចំពោះ​ការ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់ ដែល​បន្ទាប់​មក ថ្ងៃ​ដ៏​ភ្លឺ​ស្វាង​ក៏បាន​កើត​មាន សម្រាប់​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​(អេសាយ ៤០:១-៨)។​ គាត់​ថា អ្នក​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​នឹង​ឡើង​ទៅ​ប្រកាស នៅ​លើ​ភ្នំ​(ខ.៩) ដែល​ជា​ការ​ធានា​ដល់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ថា ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​មាន​ព្រះ​វត្ត​មាន​ដ៏​មាន​ចេស្តា និង​ការ​ថែរក្សា​ដ៏ស្រទន់ សម្រាប់​ពួក​គេ។ ដំណឹង​ល្អ​នៅ​សម័យ​នោះ ក៏​ដូច​ជា​នៅ​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន គឺ​បាន​ប្រកាស​ថា ដោយសារ​ព្រះចេស្តា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​អំណាច​គ្រប់​គ្រង​របស់​ទ្រង់ នោះ​គេ​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ថប់​បារម្ភ ឬ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ(ខ.៩-១០)។ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកាស​នោះ គឺ​មាន​ដំណឹង​អំពី​ការ​ការពារ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​ជា​ប្រភេទ​នៃ​ការ​ការពារ ដែល​ពួក​អ្នក​គង្វាល​ចៀម​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​(ខ.១១) ចៀម​ដ៏​ក្មេង​ខ្ចី​ដែល​ងាយ​រង​គ្រោះ ដែល​អាច​រក​សុវត្ថិ​ភាព នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ហស្ត របស់​ព្រះ​ដ៏​ជា​អ្នក​គង្វាល ហើយ​ចៀម​ដែល​ពេញ​វ័យ​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ដឹក​នាំ…

ការស្តាប់ដំបូន្មានបងប្រុសរបស់អ្នក

មាន​ពេល​មួយ អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​ខ្ញុំ បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​ប្អូន​ប្រុស​គាត់​ថា “ប្អូន​ត្រូវ​តែ​ស្ដាប់​បង ពីព្រោះ​បង​ជា​បង​របស់​ឯង!” គាត់​បាន​ណែ​នាំ ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ចំពោះ​ប្អូន​ប្រុស​គាត់ ដែល​កំពុង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គាត់ ធ្វើឲ្យ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​មិន​ល្អ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ក្នុង​រឿង​នេះ កូន​ច្បង​អាច​វិនិច្ឆយ​បាន​ថា អ្វី​ដែល​ល្អ​បំផុត សម្រាប់​ប្អូន​គាត់។

តើ​យើង​ធ្លាប់​ជំទាស់​នឹង​ឱវាទ​ល្អ​ៗ​របស់​បង​ប្រុស ឬ​បង​ស្រី​របស់​យើង​ទេ? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ មិន​មែន​មាន​តែ​អ្នក​ទេ ដែល​បាន​ទទួល​ផល​វិបាក ពី​ការ​មិន​ស្ដាប់​ដំបូន្មាន​ល្អ​ៗ ពី​មនុស្ស​ដែល​មាន​ភាព​ចាស់​ទុំ​ជាង។

គ្រួសារ​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ធន​ធាន​ដ៏​អស្ចារ្យ​បំផុត ដែល​យើង​អាច​មាន ​ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គ្រួសារ​ខាង​វិញ្ញាណ កើត​ឡើង​ពី​បង​ប្អូន​រួម​ជំនឿ ដែល​មាន​ការ​ជាប់​ទាក់​ទង​គ្នា ខាង​ឯ​វិញ្ញាណ។ ក្រុម​គ្រួសារ​នេះ​រាប់​បញ្ចូល ទាំង​បុរស និង​ស្ត្រី ដែល​មាន​ភាព​ចាស់​ទុំ​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ ព្រម​ទាំង​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ជួន​កាល យើង​ក៏​ត្រូវ​ការ​ពាក្យ​ដាស់​តឿន​ឲ្យ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន  ឬ​កែ​តម្រង់ ឲ្យ​ត្រឡប់​មក​ផ្លូវ​ត្រូវ​វិញ គឺ​មិន​ខុស​គ្នា​ពី​ប្អូន​ប្រុស របស់​អ្នក​ជិត​ខាង​ខ្ញុំ​ឡើយ។ រឿង​នេះ​គឺ​ពិត​ណាស់ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​យើង​ធ្វើ​ខុស ចំពោះ​នរណា​ម្នាក់ ឬ​ក៏​មាន​នរណា​ម្នាក់ ធ្វើ​ខុស​មក​លើ​យើង។ ការ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ អាច​មាន​ការ​លំបាក។ ប៉ុន្ដែ ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ ម៉ាថាយ ១៨:១៥-២០ បាន​បង្ហាញយើង ពី​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ធ្វើ​ខុស​មក​លើ​គ្នា ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​ខាង​ឯវិញ្ញាណ​របស់​យើង។

តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ពីព្រោះ​ព្រះ​វរបិតា…