តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Arthur Jackson

តើអ្នកមានជំនឿខ្លាំងប៉ុណ្ណា?

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៧ បន្ទាប់​ពី​ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង​ហាវេយ​បាន​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ក្រុម​របស់​ខ្ញុំ​បានមើល​ឃើញ​ឱកាស​ជួយ​ជន​រង​គ្រោះ ហើយ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទីក្រុង​ហ៊ូស្តុន។ គោលដៅ​របស់​យើង គឺ​ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ផល​ប៉ះ​ពាល់​ពី​ខ្យល់​ព្យុះ​នោះ។ ក្នុង​ដំណាក់​កាល​នោះ ជំនឿ​របស់​យើង​ក៏​បាន​ជួប​ការ​ល្បង​ល ហើយ​ក៏​បាន​ពង្រឹង​ឡើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ឈរ​ជា​មួយ​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ និង​ផ្ទះ​របស់ពួក​គេ ដែល​បាន​បាក់​បែក។

សេចក្តី​ជំនឿ​ដែល​ប្រជាជន​ទាំង​នោះ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក បន្ទាប់​ពី​ខ្យល់​ព្យុះ​បាន​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​តំបន់​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​សេចក្តី​ជំនឿ ដែល​លោក​ហាបាគុក​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក នៅ​ក្នុង​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បទ​ទំនាយ ដែល​គាត់​បាន​ថ្លែង កាល​ពី​សតវត្សរ៍​ទី​៧ មុន​គ្រីស្ទ​សគ​រាជ។ ហោរា​រូប​នេះ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​ថា ថ្ងៃ​ដ៏​វេទនា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ​(១:៥-២:១) អ្វី​ៗ​នឹង​កាន់​តែ​អាក្រក់ តែ​ក្រោយ​មក ក៏​បាន​ប្រែ​ជា​ល្អ​ឡើង​វិញ។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បទ​ទំនាយ​របស់​គាត់ យើង​ឃើញ​ថា គាត់​បាន​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​ការ​បាត់​បង់​របស់​ទ្រព្យ​នៅ​លើ​ផែនដី ហើយ​គាត់​ក៏​បាននិយាយ​ថា “ទោះ​បើ​ដើម​ល្វា​មិន​មាន​ផ្កា ក៏​ឥត​មាន​ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ ហើយ​ផល​នៃ​ដើម​អូលីវ​ក៏​ខាន​មាន ស្រែ​ចំការ​ឥត​បង្កើត​បាន​អាហារ ហ្វូង​ចៀម​ត្រូវ​បាត់​ចេញ​ពី​ក្រោល ហើយ​គ្មាន​គោ​នៅ​ក្នុង​ឃ្នង​ក៏​ដោយ”(៣:១៧)។

តើ​យើង​នឹង​មាន​សេចក្តី​ជំនឿ​យ៉ាង​ណា ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ប្រឈម​មុន​ដាក់​ការ​បាត់​បង់ ដែល​មាន​ដូច​ជា ការបាត់​បង់​សុខ​ភាព ឬ​ការ​ងារ ការ​ស្លាប់​របស់​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់ ឬ​គ្រោះ​ធម្មជាតិ​ដ៏​ហិន​ហោច​ជា​ដើម? បទ​ទំនាយ​របស់​លោក​ហាបាគុក​អំពី​គ្រា​វេទនា បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​មាន​ការ​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ព្រះ​អង្គ​ជាប្រភព​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​(ខ.១៨) កម្លាំង និង​ស្ថេរភាព​(ខ.១៩) សម្រាប់​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ ថ្ងៃ​នេះ និង​ជា​រៀង​រហូត។ សរុប​មក អ្នក​ដែល​ទុក​ចិត្ត​ទ្រង់ នឹង​មិន​ដែល​ខក​ចិត្ត​ឡើយ។—ARTHUR JACKSON

សក្តិសមនឹងឲ្យស្អាងឡើងវិញ

កាលខ្ញុំកំពុងតែប្រចាំការក្នុងជួរកងទ័ព នៅប្រទេសអាឡឺម៉ង់ ខ្ញុំបានទិញរថយន្តវ៉កវេហ្គិន ប៊ីធល សេរីឆ្នាំ១៩៦៩ថ្មីមួយគ្រឿង។ ឡាននោះស្អាតណាស់។ តួខាងក្រៅរបស់វាមានពណ៌សម្បកឪឡឹក ដែលស៊ីនឹងផ្ទៃខាងក្នុង ដែលបានតុបតែង ដោយស្បែកសត្វពណ៌ត្នោត។ ខណៈពេលដែលអាយុរបស់វាកាន់តែចាស់ មានរឿងជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមកើតឡើង ដែលរាប់បញ្ចូលទាំងគ្រោះថ្នាក់ ដែលបានបំផ្លាញឈ្នាន់នៅចំហៀងឡាន ហើយធ្វើឲ្យខូចទ្វារអស់មួយ។ ខ្ញុំក៏បាននឹកស្រមៃចង់ជួសជុលវាឲ្យស្អាតដូចដើមវិញ ពេលដែលខ្ញុំមានលុយបន្ថែមទៀត ប៉ុន្តែ ការជួសជុលនោះមិនដែលបានចាប់ផ្តើមសោះ។

តែអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានចក្ខុវិស្ស័យដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងធនធានដែលគ្មានដែនកំណត់។ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងស្អាងមនុស្សដែលខ្ទេចខ្ទាំ និងដុនដាបឡើងវិញ ដោយមិនទុកពួកគេចោលដោយងាយៗឡើយ។ បទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៨៥ បានពិពណ៌នា អំពីមនុស្សដែលសក្តិសមនឹងទទួលការស្អាងឡើងវិញ និងអំពីព្រះជាម្ចាស់។ បរិបទនៃបទគម្ពីរនេះ ប្រហែលជានិយាយសំដៅទៅលើរឿងរបស់ពួកអ៊ីស្រាអែល ដែលបានវិលត្រឡប់មកពីការនិរទេស អស់៧០ឆ្នាំ(ដែលជាទោស ដែលពួកគេបានទទួល ដោយសារការបះបោរទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់)។
ពួកគេក៏បាននឹកចាំថា ពួកគេអាចទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់ពីព្រះអង្គ ដែលរាប់បញ្ចូលទាំងការអត់ទោសបាបផងដែរ(ខ.១-៣)។ ពួកគេក៏បានទទួលការជំរុញចិត្ត ឲ្យទូលសូមជំនួយពីព្រះអង្គ(ខ.៤-៧) ហើយរំពឹងថានឹងទទួលការល្អពីព្រះអង្គ(ខ.៨-១៣)។

ក្នុងចំណោមយើង តើមាននរណាខ្លះ ដែលមិនធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថា ដុនដាប ប្រេះស្រាំ ឬខ្ទេចខ្ទាំ? ហើយជួនកាល យើងមានអារម្មណ៍បែបនេះ ដោយសារការអ្វីដែលយើងបានធ្វើមកលើខ្លួនឯង។ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃការស្អាងឡើងវិញ និងការអត់ទោសបាប អស់អ្នកដែលបន្ទាបខ្លួន ចូលមករកព្រះអង្គ និងមិនដែលអស់សង្ឃឹមឡើយ។ ទ្រង់បើកព្រះហស្តស្វាគមន៍ អ្នកដែលងាកមករកព្រះអង្គ និងអ្នកដែលរកឃើញសុវត្ថិភាព…

ការបង្វៀងផ្លូវ

យើងអាចមានការពិបាក ពេលដែលយើងឮពាក្យថា “ទេ” ឬ ប្រាប់ឲ្យរង់ចាំនៅពេលក្រោយ ជាពិសេស ពេលដែលយើងយល់ថា ព្រះជាម្ចាស់បានបើកទ្វារឲ្យយើងបម្រើអ្នកដទៃ។ ពេលដែលខ្ញុំទើបតែចាប់ផ្តើមធ្វើការងារបម្រើព្រះ ខ្ញុំបានឃើញឱកាសការងារពីរ ដែលបានបើកឲ្យខ្ញុំបំពេញតម្រូវការរបស់ពួកជំនុំ តាមរយៈអំណោយទាន និងជំនាញរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ទីបំផុត ទ្វារទាំងនោះក៏បានបិទទៅវិញ។ ខ្ញុំក៏មានការខកចិត្ត តែក្រោយមក ខ្ញុំក៏មានឱកាសទទួលមុខតំណែងមួយទៀត ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវបានគេជ្រើសរើស។ ការត្រាសហៅនេះ ក៏បាននាំឲ្យខ្ញុំធ្វើការជាគ្រូគង្វាល ដែលបានធ្វើជាព្រះពរដល់ជីវិតមនុស្សជាច្រើន ក្នុងរយៈពេល ១៣ឆ្នំាកន្លងមកនេះ។

ក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ ជំពូក១៦ សាវ័កប៉ុល និងក្រុមការងាររបស់គាត់បានទទួលការដឹកនាំពីព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យផ្លាស់ប្តូរទិសដៅពីរដង។ ទីមួយ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ទ្រង់ឃាត់ពួកគេ មិនឲ្យផ្សាយព្រះបន្ទូលនៅស្រុកអាស៊ី(ខ.៦)។ បន្ទាប់មក ពួកគេ “នាំគ្នាចុះទៅឯស្រុកមីស៊ាវិញ ហើយខំចូលទៅក្នុងស្រុកប៊ីធូនា ប៉ុន្តែព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះយេស៊ូវមិនអនុញ្ញាតឲ្យចូលទេ”(ខ.៧)។ កាលនោះ ពួកគេមិនទាន់បានដឹងទេថា ព្រះជាម្ចាស់មានផែនការផ្សេងទៀត ដែលត្រឹមត្រូវសម្រាប់ព្រះរាជកិច្ច និងអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានបដិសេធចំពោះផែនការដំបូងរបស់ពួកគេ តែពួកគេមិនបានបាក់ទឹកចិត្តឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានរង់ចាំស្តាប់តាមការដឹកនាំរបស់ទ្រង់ ដោយសេចក្តីជំនឿ(ខ.៩-១០)។

តើនរណាមិនមានការសោកស្តាយ ចំពោះការបាត់បង់ដ៏ឈឺចាប់? យើងអាចមានអារម្មណ៍ថា មានរបួសក្នុងចិត្ត ពេលដែលយើងមិនបានធ្វើការងារ ដែលយើងប្រាថ្នា ឬពេលដែលក្តីស្រមៃយើងមិនក្លាយជាការពិត ឬក៏ការផ្លាស់ប្តូរការងារ មិនបានទទួលលទ្ធផលល្អ ដូចការរំពឹងទុក។ រឿងបែបនេះ…

ព្រះវត្តមាននៅក្នុងព្យុះ

មានពេលមួយអគ្គីភ័យបានលេបត្របាក់ផ្ទះមួយខ្នង ដែលជាទីលំនៅរបស់ក្រុមគ្រួសារមួយ មានគ្នា៦នាក់ ដែលជាសមាជិកព្រះវិហាររបស់ខ្ញុំ។ បុរសជាឪពុក និងកូនប្រុសរបស់គាត់បានរួចជីវិត តែគាត់ត្រូវសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ ខណៈពេលដែលភរិយា ម្តាយ និងកូនតូចៗរបស់គាត់ ពីរនាក់ទៀតបានបាត់បង់ជីវិតក្នុងឧបទ្ទវហេតុនោះ។ គួរឲ្យសោកសា្តយណាស់ ដែលហេតុការណ៍ដ៏ឈឺចាប់ដូចនេះ នៅតែបន្តកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ ពេលដែលយើងគិតដល់សោកនាដកម្មទាំងនោះ យើងប្រហែលជាចង់សួរថា ហេតុអ្វីបានជាការអាក្រក់ ចេះតែកើតឡើង មកលើមនុស្សល្អ? នេះជាសំណួរដែលមនុស្សបានចោទឡើង តាំងពីយូរមកហើយ ហើយយើងក៏មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែរ ពេលដែលបានដឹងថា សំណួរចាស់មួយនេះ មិនមានចម្លើយថ្មីទេ។

តែសេចក្តីពិតដែលមានចែងក្នុងកណ្ឌគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៤៦ បានបន្លឺឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ហើយគេក៏បានឱបក្រសោបយកជាច្រើនដង។ គឺដូចដែលខ.១បានចែងថា “ព្រះទ្រង់ជាទីពឹងជ្រក ក៏ជាកំឡាំងនៃយើងខ្ញុំ ជាជំនួយដែលនៅជាប់ជាមួយក្នុងគ្រាអាសន្ន”(ខ.១)។ ខ.២ និងខ.៣ បានពិពណ៌នា អំពីគ្រោះធម្មជាតិ ដែលក្នុងនោះ ផែនដី និងភ្នំញ័ររញ្ជួយ និងរើធ្លាក់ចុះ ហើយទឹកសមុទ្រក៏កក្រើករំពើក។ យើងមានអារម្មណ៍ភ័យញ័រ ពេលដែលយើងស្រមៃថា ខ្លួនយើងកំពុងតែស្ថិតក្នុងខ្យល់ព្យុះ ដែលបានពិពណ៌នា ក្នុងទំនុកដំកើងនេះ។ ប៉ុន្តែ ជួនកាល យើងក៏បានធ្លាក់ចូលក្នុងទុក្ខលំបាក ដែលមានដូចជាការឈឺចុកចាប់ ដោយសារជម្ងឺដំណាក់កាលចុងក្រោយ វិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុដែលធ្វើឲ្យយើងដួលចុះ ឬភាពតក់ស្លត់ ដោយសារការស្លាប់របស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ជាដើម។

យើងងាយនឹងប្រើហេតុផលរបស់មនុស្ស ដោយគិតថា យើងមានបញ្ហា ដោយសារព្រះជាម្ចាស់មិនបានគង់នៅចាំជួយយើង។…

ជាប់ចំណង តែមិនស្ងាត់មាត់ឡើយ

កាល​ពី​រដូវ​ក្តៅ នៃ​ឆ្នាំ១៩៦៣ បន្ទាប់​ពី​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ឡាន​ក្រុង​ពេញ​មួយ​យប់​ អ្នក​ស្រី​ហ្វេនី លូ ហេមើ(Fannie Lou Hamer) ដែល​ជា​សកម្ម​ជន​សិទ្ធិ​ពល​រដ្ឋ និង​អ្នក​ដំណើរ​ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ​៦​នាក់​ទៀត ក៏​បានឈប់ ដើម្បី​ញាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច ក្នុង​ក្រុង​វីណូណា​ រដ្ឋ​មីស៊ីស៊ីពី។ បន្ទាប់ពី​ពួក​អាជ្ញាធរ​ក្នុង​តំបន់ បាន​បង្ខំ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ចាក​ចេញ ពួក​គេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន ហើយ​ចាប់​ដាក់​គុក។ ប៉ុន្តែ ការ​បន្ទាប​បន្ថោក​នេះ មិន​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​គ្រាន់​តែការ​ចាប់​ខ្លួន​ដោយ​ខុស​ច្បាប់​នេះ​ឡើយ។ ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗ​ក៏​ត្រូវ​គេ​វាយ​ដំ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែ អ្នក​ស្រីហ្វេនី​បាន​ទទួល​រងធ្ងន់​ជាង​គេ។ បន្ទាប់ពី​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដ៏​សាហាវ ដែល​ស្ទើរ​តែ​ឆក់​យក​ជីវិត​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា “សាវ័ក​ប៉ុល និងលោកស៊ីឡាស​ បានជាប់គុក ចូរ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​របស់​យើង​ចេញ​ទៅ”។ ពេល​នោះ នាង​មិន​ច្រៀង​តែ​ម្នាក់​ឯងទេ​។​ អ្នក​ទោស​ដទៃ​ទៀត ក៏​បាន​ចូល​រួម​ថ្វាយ​បង្គំ​ជា​មួយ​គាត់​ផង​ដែរ ព្រោះ​ពួក​គេ​ជាប់​ឃុំ​តែ​រូបកាយ តែ​មិន​បាន​ជាប់​ឃុំខាង​វិញ្ញាណ​ឡើយ។

តាម​បទ​គម្ពីរ​កិច្ចការ ជំពូក១៦ សាវ័ក​ប៉ុល និង​លោក​ស៊ីឡាស​បាន​ជួប​ការ​ពិបាក​ជា​ច្រើន ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជាប់​គុក ដោយសារ​ការ​និយាយ​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ ទុក្ខ​លំបាក​មិន​បាន​បង្អាក់​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​ឡើយ​។ “លុះ​ពេល​ប្រហែល​ជា​កណ្តាល​អធ្រាត្រ ប៉ុល និង​ស៊ីឡាស កំពុង​តែ​អធិស្ឋាន ហើយ​ច្រៀង​សរសើរ​ដល់​ព្រះ ឯ​ពួក​អ្នក​ទោស​ក៏​ស្តាប់​ដែរ”(ខ.២៥)។ ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន នៅ​ក្នុង​គុក​យ៉ាង​ដូច​នេះ បាន​ផ្តល់​ឱកាសឲ្យ​ពួក​គេ​ថ្លែង​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះយេស៊ូវ។​ “គេ​ក៏​ផ្សាយ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​ដល់​អ្នកយាមគុក និង​ពួក​គ្រួ​គាត់​ទាំង​អស់​ដែរ”(ខ.៣២)។

មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន មិន​ទំនង​ជា​ជួប​កាលៈ​ទេសៈ​ដែល​ពិបាក​ខ្លាំង​ដូច​សាវ័ក​ប៉ុល…

ព្រះហស្តដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់

ជើង​ហោះ​ហើរ​ពី​ក្រុង​ញូយ៉ក ទៅ​ក្រុង​សាន អាន់តូនីញ៉ូ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចេញ​ដំណើរ​២០​នាទី​ហើយ តែ​គម្រោង​ហោះហើរ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ ធ្វើ​ឲ្យ​ភាព​ជ្រួល​ច្របល់​កើត​មាន។ ពេល​ដែល​ម៉ាស៊ីន​មួយ ក្នុង​ចំណោម​ម៉ាស៊ីន​ទាំង​ឡាយ​របស់យន្ត​ហោះ​ខូច បំណែក​របស់​ម៉ាស៊ីន​បាន​ខ្ទាត​មក​ត្រូវ​បង្អូច​មួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​បែក​កញ្ចក់ ហើយ​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង​យន្ត​ហោះ បណ្តាល​ឲ្យ​កាប៊ីន​យន្ត​ហោះ​បន្ថយ​សំពាធ​ខ្យល់​នៅ​ខាង​ក្នុង។ គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ អ្នក​ដំណើរ​បួន​ប្រាំ​នាក់​មាន​របួស ហើយ​អ្នក​ដំណើរ​ម្នាក់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​ហេតុការណ៍​នោះ។ អ្នក​បើក​យន្ត​ហោះ នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​បើក​បរ ធ្លាប់​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​ធ្វើ​ជា​ពី​ឡុត​យន្ត​ហោះ​ចម្បាំង​របស់​កង​ទ័ព​ជើង​ទឹក។ បើ​សិន​ជា​គាត់​មិន​មាន​ស្មារតី​នឹង​នរ និង​ជា​អ្នក​បើក​បរ​ដែល​មាន​សមត្ថ​ភាព​ទេ នោះ​ហេតុការណ៍​នេះ​អាច​ក្លាយ​ជា​សោក​នាដ​កម្ម​ដែល​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ជាង​នេះ​ទៀត។ ក្រោយ​មក កាសែត​ក្នុង​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ បាន​ចេញ​ផ្សាយ​ពត៌មាន ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​ដ៏​អស្ចារ្យ”។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៣១ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា ទ្រង់​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​ហស្តដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​បាន​ថែរក្សា​ទ្រង់។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ទ្រង់​អាច​មាន​បន្ទូល ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា “ទូល​បង្គំ​ប្រគល់​ព្រលឹង​វិញ្ញាណ​នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ត​ទ្រង់”(ខ.៥)។ ស្តេច​ដាវីឌ​ជ្រាប​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​នៅ​តែ​អាច​ឲ្យ​ទ្រង់​ទុក​ចិត្ត​បាន សូម្បីតែ​ក្នុង​ពេល​ដែល​ជីវិត​មាន​ភាព​ជ្រួល​ច្របល់។ ដោយសារ​ស្តេច​ដាវីឌ​ត្រូវ​សត្រូវ​តាម​បៀត​បៀន នោះ​ការ​រស់​នៅ​របស់​ទ្រង់ មាន​ការ​ពិបាក​យ៉ាង​ខ្លាំង។​ ទោះ​ទ្រង់​ងាយ​នឹង​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ក្តី ទ្រង់​នៅ​តែ​មិន​អស់​សង្ឃឹម។ ក្នុង​ពេល​ដែល​គេធ្វើ​ទុក្ខ​ទ្រង់ ទ្រង់​នៅ​តែ​អាច​ដក​ដង្ហើម​ធំ ដោយ​អារម្មណ៍​ធូរ​ស្បើយ ហើយ​មាន​អំណរ​ឡើង ព្រោះ​ព្រះ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ និង​ពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ជា​ប្រភព​នៃ​ទំនុក​ចិត្ត​របស់​ទ្រង់​(ខ.៥-៧)។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រដូវ​កាល​នៃ​ជីវិត ដែល​ការ​វាយ​ប្រហារ​បាន​កើត​មាន​ពី​គ្រប់​ទិស ហើយ​អ្នក​ពិបាក​មើល​ឃើញ​ផ្លូវ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ។ ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់ ភ័ន្ត​ច្រឡំ និង​ជ្រួល​ច្របល់​នោះ យើងអាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា អ្នក​ដែល​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ព្រះ​អម្ចាស់ គឺ​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ហស្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ។—ARTHUR JACKSON

កម្លាំងទីពីរ

ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ការ​ប្រកួត​រត់​ម៉ារ៉ាតុន​មីវូគី ពេល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​៥៤​ឆ្នាំ ដោយ​មាន​គោលដៅ​ពីរ គឺ​ដើម្បី​រត់​ឲ្យ​ដល់​ទី ហើយ​រត់​ឲ្យ​ចប់ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ក្រោម​៥​ម៉ោង។ ការ​រត់​ក្នុង​ចម្ងាយ​២០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ដំបូង មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ តែ​បើ​សិន​ជា​ចម្ងាយ​២០​គីឡូម៉ែត្រ​បន្ទាប់ មាន​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ដូចនេះ​ដែរ នោះ​មិន​ដឹង​ជា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ។ ប៉ុន្តែ ការ​រត់​ប្រណាំង​មាន​ភាព​ហត់​នឿយ​កាន់​តែ​ខ្លាំង ហើយ​កម្លាំង​ទីពីរ​ដែល​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា នឹង​មាន​ឡើង​វិញ ក៏​មិន​បាន​មក​រក​ខ្ញុំ​ដែរ។ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​ដល់​ទី ការ​រត់​ដែល​ធ្លាប់​តែ​នឹង​នរ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ការ​ដើរ​ដ៏​ឈឺ​ចាប់។

មិន​មែន​មាន​តែ​ការ​រត់​ប្រណាំង​ម៉ារ៉ា​តុន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដែល​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង​ឡើង​វិញ។ ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃ​ជីវិត​ក៏​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង​ឡើង​វិញ​ផង​ដែរ។ ដើម្បី​អត់​ទ្រំា នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃ​ជីវិត អ្នក​ដែល​ហត់​នឿយ និង​ព្រួយ​លំបាក ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ៤០:២៧-៣១ ជា​បទ​កំណាព្យ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ និង​បទ​ទំនាយ​ដ៏​មាន​ន័យ ដែល​បាន​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង ដើម្បី​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។ ព្រះ​បន្ទូល​ដែល​មិន​ចេះ​ហួស​សម័យ​នេះ បាន​ប្រាប់​អ្នក​ដែល​អស់​កម្លាំង និង​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​ដែល​អស់​ចិត្ត ឬឈប់​ខ្វល់​ពី​ពួក​គេ​ (ខ.២៧) ហើយ​ទ្រង់​មិន​ដែល​មើល​រំលង​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង​ឡើយ។ ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់ ត្រង់​ចំណុច​នេះ បាន​ប្រទាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​ការ​ធានា ហើយ​បាន​រំឭក​យើង អំពី​អំណាច និង​ប្រាជ្ញា​ដែល​គ្មាន​ដែន​កំណត់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​(ខ.២៨)។

កម្លាំង​ទីពីរ ដែល​បាន​រៀប​រាប់​ក្នុង​ខ.២៩-៣១ គឺជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ ទោះ​យើង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹម ឬផ្គត់​ផ្គង់​គ្រួសារ ឬ​កំពុង​ជួប​បញ្ហា​សុខ​ភាព ឬ​ហិរញ្ញ​វត្ថុ ឬ​ក៏​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ដោយ​សារ​ភាព​តាន​តឹង​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង ឬបញ្ហា​ប្រឈម​ខាង​វិញ្ញាណ​ក្តី។ នេះ​ជា​កម្លាំង​ដែល​កំពុង​តែ​រង់​ចំា…

ពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច

កាល​ពី​រដូវ​ក្តៅ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៥ ក្រុម​ការងារ​មួយ​ក្រុម មក​ពី​ព្រះវិហារ​របស់​ខ្ញុំ បាន​សញ្ចប់​សញ្ចឹង ចំពោះ​ការ​អ្វី​ដែលពួក​គេ​បាន​ឃើញ ក្នុង​សង្កាត់​ម៉ាធែរ ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​តំបន់​អនាធិប​តេយ្យ​ជា​ច្រើន ក្នុង​ទីក្រុង​ណៃរ៉ូប៊ី ប្រទេស​គេនយ៉ា។ យើង​បាន​ទៅ​មើល​សាលា​រៀន​មួយ ដែល​គេ​បាន​សង់​ផ្ទាល់​ដី ដោយ​គ្មាន​កម្រាល​ឥដ្ឋ មាន​ជញ្ជាំង​ស័ង្ក​សី ​ដែល​ច្រេះ​ស៊ី និង​កៅ​អីវែង​ធ្វើ​ពី​ឈើ។ ប៉ុន្តែ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​ក្រោក​ឈរ​ឡើង ដើម្បី​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​អន់​ថយ នៅ​ទីនោះ។

គាត់​មាន​ឈ្មោះ ប្រ៊ីលាន(Brilliant) ដែល​មាន​ន័យ​ថា ភ្លឺថ្លា។ ឈ្មោះ​នេះ​សក្តិ​សម​នឹង​គាត់​ណាស់។ គាត់​ជា​គ្រូសាលា​បឋម ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​ក្តី​អំណរ និង​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត ដែល​សម​ស្រម​នឹង​បេសក​កម្ម​របស់​គាត់។ ដោយ​សារ​គាត់​បាន​ស្លៀក​ពាក់​ខោ​អាវ​ដែល​មាន​ពណ៌​ចម្រុះ នោះ​រូប​សម្បតិ្ត និង​ក្តី​អំណរ​ដែល​គាត់​មាន​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្រៀន និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ក្មេង​ៗ គឺ​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ស្ងើច​សរសើរ​ណាស់។

អ្នក​គ្រូ​ប្រ៊ីលាន​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ចិញ្ចាច ទៅ​ដល់​មនុស្ស​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​គាត់ គឺ​ដូច​ដែល​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​នៅ​ក្រុង​ភីលីព បាន​ធ្វើ​សម្រាប់​សង្គម​របស់​ពួក​គេ នៅ​សម័យ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​គេ នៅ​សតវត្សរ៍​ទី១។ នៅ​ក្នុង​សង្គម​ដែល​កំពុង​ស្រេក​ឃ្លាន​ខាង​វិញ្ញាណ​នេះ អ្នក​ជឿ​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ “ដូច​ផ្កាយនៅ​លើ​មេឃ”(ភីលីព ២:១៥)។ យើង​ក៏​ត្រូវ​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ដូច​ពួក​គេ​ផង​ដែរ ព្រោះ​នៅ​ទីណា ក៏​គេ​ត្រូវ​ការ​ពន្លឺ​នោះ​ដែរ​។ យើង​ពិត​ជា​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​បាន​ដឹង​ថា គ្រីស្ទ​បរិស័ទ អាច​បញ្ចេញ​ពន្លឺ តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះយេស៊ូវ តាម​រយៈ​ទ្រង់ “ដែល​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា ឲ្យ​មាន​ទាំង​ចំណង​ចង់​ធ្វើ ហើយ​ឲ្យ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​បំណង​ព្រះហឫទ័យ​ទ្រង់”(ខ.១៣)។ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​មាន​បន្ទូល​មក​កាន់​យើង​ថា “អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ពន្លឺ​នៃ​លោកីយ៍ ……

កេរដំណែលនៃសេចក្តីជំនឿ

ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​ស្រី​ម៉ាដេលីន ហារេត អរ ជែកសិន វីលាម(Madeline Harriet Orr Jackson Williams) ជាឈ្មោះ​ដ៏​វែង តែ​មិន​វែង​ដូច​អាយុ​របស់​គាត់​ទេ។ គាត់​បាន​រស់​ដល់​អាយុ​១០១​ឆ្នាំ ដោយ​មាន​ស្វាមី​ពីរ​នាក់ ដែល​បាន​ស្លាប់​មុន​គាត់។ ស្វាមី​គាត់​សុទ្ធ​តែ​ជា​គ្រូ​អធិប្បាយ។ អ្នក​ស្រី​ម៉ាដេលីន គឺ​ជា​យាយ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​យើង​បាន​ហៅ​គាត់​ថា ម៉ាំម៉ា(Momma)។ ខ្ញុំ និង​បង​ប្អូន​របស់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ស្គាល់​គាត់​ឲ្យ​បាន​ជិត​ដិត ព្រោះ​យើង​បាន​រស់​នៅ ក្នុង​ផ្ទះ​គាត់ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ស្វាមី​ទីពីរ​របស់​គាត់ បាន​លាចាក​លោក​ចោល​គាត់។ ក្រោយ​មក យើង​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ ចម្ងាយ​ប្រហែល​៧០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ពី​គាត់។ យាយ​របស់​យើង គឺ​ជា​ស្រ្តី​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ច្រៀង​បទ​ទំនុក​ដំកើង សូត្រ​ខគម្ពីរ និង​លេង​ព្យាណូ ហើយ​គាត់​ក៏​កោត​ខ្លាច​ព្រះ​ផង​ដែរ។ ខ្ញុំ​និង​បង​ប្អូន​ខ្ញុំ​មាន​ការ​នឹក​ចាំ​អំពី​គាត់​ ដោយ​សារជំនឿ​របស់​គាត់។

តាម​បទ​គម្ពីរ ២ធីម៉ូថេ ១:៣-៧ អ្នក​ស្រី​ឡូអ៊ីស ដែល​ជា​ជីដូន​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ និង​អ្នក​ស្រីយូនិច ដែល​ជា​ម្តាយ​របស់​គាត់​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​យ៉ាង​ខ្លាំង មក​លើ​ជីវិត​គាត់។ ការ​រស់​នៅ និង​ការ​បង្រៀន​របស់​ពួក​គេ បាន​ចាក់​ឬស​ចូល​ក្នុងដី​ដ៏​មាន​ជីជាតិ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ(ខ.៥ ២ធីម៉ូថេ ៣:១៤-១៦) ហើយ​ទី​បំផុត សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​បាន​រីក​ឡើង នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​អប់​រំ​គាត់ ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ធ្វើ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ទំនាក់​ទំនង ដែល​គាត់​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ តែ​ក៏​ជា​កត្តា​ដ៏​សំខាន់ ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ដ៏​មាន​ប្រយោជន៍ នៅ​ក្នុង​ការ​ងារ​បម្រើ​ព្រះ(១:៦-៧)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក៏​ដូច​ជា​នៅ​សម័យ​លោក​ធីម៉ូថេ…

ទ្រង់កាន់ដៃយើង

មាន​ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់ ឡើង​ចុះ​តាម​ជណ្តើរ នៅ​ព្រះវិហារ កាល​ពី​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ នាង​មាន​លក្ខណៈ​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់ ឆ្លាត ហើយ​មាន​ម្ចាស់​ការ។ នាង​មាន​អាយុ​ប្រហែល​មិន​លើស​ពី​ពីរ​ឆ្នាំ​ទេ។ នាង​បាន​ចុះ​តាម​កាំ​ជណ្តើរ​ម្តង​មួយ​កាំ​ៗ មក​ជាន់​ក្រោម។ ការ​ចុះ​តាម​ជណ្តើរ គឺ​ជា​បេសកកម្ម​របស់​នាង ហើយ​នាង​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដូច​បំណង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ញញឹម ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​ភាព​ម្ចាស់​ការ​ដ៏​ក្លាហាន នៃ​ក្មេង​តូច ដែល​ទើប​តែ​ចេះ​ដើរ​នេះ។ ក្មេង​តូច​នេះ​មិន​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ទេ ព្រោះ​នាង​ដឹង​ថា ម្តាយ​នាង​តែង​តែ​តាម​មើល​នាង​ជា​និច្ច ហើយ​ដៃ​របស់​គាត់​បាន​ត្រៀម​ចាំ​ជួយ​ទប់​នាង ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ជួយ​កូន​ទ្រង់ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​ជីវិត ដោយ​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់។

បទ​គម្ពីរ​ដែល​យើង​ត្រូវ​អាន ក្នុង​សៀវ​ភៅ​នេះ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ មាន​ខគម្ពីរ​យោង​ពីរ ដែល​និយាយ​អំពី “ដៃ”។ ព្រះ​អម្ចាស់បាន​ដាស់​តឿន​រាស្រ្ត​ទ្រង់ កុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ឬ​អស់​សង្ឃឹម​ឡើយ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “អញ​នឹង​ទ្រ​ឯង ដោយ​ដៃ​ស្តាំ​ដ៏​សុចរិត​របស់​អញ”(អេសាយ ៤១:១០)។ មាន​ក្មេង​ៗ​ដែល​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ និង​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ច្រើន ត្រូវ​បាន​ឪពុក​ម្តាយ​ជួយ​ឲ្យ​មាន​លំនឹង​ក្នុង​ជីវិត។​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​អំណាច​ចេស្តា​ទ្រង់ យ៉ាង​ដូចនេះ​ផង​ដែរ។ ក្នុង​ខគម្ពីរ​យោង​ទីពីរ ដែល​និយាយ​អំពី “ដៃ” ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​សុវត្ថិ​ភាព ដល់​កូន​ទ្រង់។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “ដ្បិត​អញ​នេះ គឺ​យេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ឯង អញ​នឹង​កាន់​ដៃ​ស្តាំ​ឯង”(ខ.១៣)។ ស្ថាន​ភាព​នៃ​ជីវិត ​និង​ពេល​វេលា​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ តែ​ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ឡើយ។ យើង​មិន​ត្រូវ​មាន​ការ​អស់​សង្ឃឹម​ឡើយ​(ខ.១០)…