តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Arthur Jackson

ការកែតម្រង់ដ៏សប្បុរស

អាកាស​ធាតុ នៅ​ដើម​រដូវ​ផ្ការីក គឺ​ពិត​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្រស់​ស្រាយ​ណាស់។ ​ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រួម​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ដោយ​ ចិត្ត​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង។​ ប៉ុន្តែ សម្រស់​នៃ​ពេល​វេលា ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​គ្នា អាច​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​សោកនាដ​កម្ម​ភ្លាម​ៗ បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឃើញ​ផ្លាក​សញ្ញា​ពណ៌​ក្រហម លាយ​ស ដែល​បាន​ឲ្យ​ដំណឹង​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ទៅតាម​ទិស​ដៅ​ខុស​ហើយ។ ​ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ផ្លាក “ហាម​ចូល” នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រញាប់​បត់​ចង្កូត​ឡាន ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភិត​ភ័យ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​ដល់​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដែល​ខ្ញុំ​អាច​នាំ​មក​ឲ្យ​ភិរយា​ខ្ញុំ និង​ខ្លួន​ឯង ព្រម​ទាំង​អ្នក​ដទៃ បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​មិន​អើពើរ​ចំពោះ​ផ្លាក​សញ្ញា ដែល​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​ខុស។​

ខ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប​ បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​កែ​តម្រង់។ ក្នុង​ចំណោម​យើង តើមាន​នរណា​ខ្លះ ដែល​មិន​ត្រូវ​ការ “ការ​កែ​តម្រង់” ពី​អ្នក​ដែល​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ងាក​ចេញ​ពីសកម្ម​ភាព ការ​សម្រេច​ចិត្ត ឬ​បំណង​ចិត្ត ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ឈឺ​ចាប់? តើ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​អ្វី​ខ្លះ ដែល​អាច​កើត​ឡើងចំពោះ​យើង ឬ​អ្នក​ដទៃ បើ​សិន​ជា​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់ មក​ជួយ​ណែនាំ​យើង ឲ្យ​ទាន់​ពេល​វេលា​ទេ​នោះ?

បទ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប ៥:២០ បាន​ចែង​ថា “អ្នក​ណា​ដែល​នាំ​មនុស្ស​បាប ឲ្យ​ត្រឡប់​ពី​ផ្លូវ​វង្វេង​មក​វិញ នោះ​ឈ្មោះ​ថា បាន​ជួយ​សង្គ្រោះ​ព្រលឹង​១ ឲ្យ​រួច​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ ហើយ​ក៏​គ្រប​បាំង​អំពើ​បាប​ជា​អនេក​អនន្ត​ផង”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ សាវ័ក​យ៉ាកុប​កំពុង​តែ​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​តម្លៃ​នៃ​ការ​កែ​តម្រង់ ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស។ ការ​កែ​តម្រង់ គឺ​ជា​ការ​បង្ហាញចេញ​នូវ​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ។…

ស្នាមសំលាករបស់ព្រះអង្គ

បន្ទាប់ពី ខ្ញុំ​បាន​សន្ទនា ជា​មួយ​លោក​ក្រេឌី(Grady) ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​គាត់​ស្វាគមន៍​គ្នា ដោយ “ការ​ជល់ដៃ​គ្នា” ​ជា​ជាង​ចាប់​រលាក់​ដៃ។ តាម​ពិត ការ​ចាប់​រលាក់​ដៃ ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​មើល​ឃើញ​ស្នាម​សំលាក នៅ​លើក​ដៃ​គាត់ ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ពី​ការ​ធ្វើ​បាប​ខ្លួន​ឯង។ វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ចម្លែក​ទេ ដែល​យើង​ព្យាយាម​លាក់​ស្នាម​របួស ទំាង​ខាង​ក្នុង និង​ខាង​ក្រៅ ដែល​បាន​បង្ករ​ឡើង ដោយ​អ្នក​ដទៃ ឬ​ខ្លួន​ឯង។​​

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​សន្ទនា​ជា​មួយ​លោក​ក្រេឌី​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​ស្នាម​សំលាក នៅ​លើ​ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែលត្រូវ​បាន​ដែក​គោល​ចាក់​ទំលុះ​ នៅ​លើ​ព្រះ​ហស្ត និង​ព្រះ​បាទ ហើយ​លំពែង​ចាក់​ទំលុះ​ចំហៀង​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​មិន​បាន​លាក់​ស្នាម​សំលាក​ទេ តែព្រះ​អង្គ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ចាប់​អារម្មណ៍​វិញ។​

បន្ទាប់​ពី​លោក​ថូម៉ាស​មាន​ការ​សង្ស័យ ចំពោះ​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់ “ចូរ​លូក​ម្រាម​ដៃ​អ្នក​មក ស្ទាប​មើល​ដៃ​ខ្ញុំ​ឯ​ណេះ ហើយ​លូក​ដៃ​មក​ក្នុង​ចំហៀង​ខ្ញុំ​ផង កុំ​ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​មិន​ជឿ​ឡើយ ត្រូវ​ឲ្យ​ជឿ​ចុះ”(យ៉ូហាន ២០:២៧)។ ពេល​ដែល​លោក​ថូម៉ាស​បាន​ឃើញ​ស្នាម​សំលាក​នោះ ហើយ​បាន​ឮ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​មាន​បន្ទូលដោយ​ផ្ទាល់ គាត់​ក៏​បាន​ជឿថា​ ព្រះ​អង្គ​ពិត​ជា​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​មែន។​ គាត់​ក៏​បាន​លាន់​មាត់​ថា “ឱ​ព្រះអម្ចាស់​ទូលបង្គំ ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ”(ខ.២៨)។ បន្ទាប់​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ប្រទាន​ព្រះ​ពរ​ពិសេស​មួយ ដល់​អ្នកដែល​បាន​ជឿ​ទ្រង់ ទោះ​មិន​បាន​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ ឬ​របួស​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ដោយ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា“មាន​ពរ​ហើយ អ្នក​ណា​ដែល​ជឿ​ឥត​ឃើញ​សោះ”(ខ.២៩)។

ដំណឹង​ល្អ​បំផុត​នោះ​គឺ​ថា ស្នាម​សំលាក​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​ដោយ​សារ​អំពើ​បាប​របស់​យើង។ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺដើម្បី​អត់​ទោស​បាប អស់​អ្នក​ដែល​ជឿ​ព្រះ​អង្គ ហើយ​សារភាព…

បំណុលដែលបានលុប

ហ្វូង​មនុស្ស​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ពិធី​ចែក​សញ្ញា​ប័ត្រ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៩ នៅ​មហា​វិទ្យា​ល័យ ម័រហោស ទីក្រុង​អាត្លាន់តា រដ្ឋ​ចចជា។​ និសិ្សត​ដែល​បាន​ឡើង​និយាយ​នៅ​ពិធី​ចែក​សញ្ញា​ប័ត្រ​នេះ ប្រកាស់​ថា គាត់ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ នឹងបរិច្ចាក​ប្រាក់​រាប់​លាន​ដុល្លា ដើម្បី​លុប​បំណុល​របស់​និសិ្សត ក្នុង​ថ្នាក់​បញ្ចប់​របស់​គាត់​ទាំង​មូល។ មាន​និសិ្សត​ម្នាក់ ដែលបាន​ជាប់​បំណុល​១០​ម៉ឺន​ដុល្លា ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​និស្សិត​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ដែល​កំពុង​ត្រេក​អរ​ជា​ពន់​ពេក ដោយ​បង្ហាញ​ក្តីអំណរ​របស់​ខ្លួន ទាំង​ទឹក​ភ្នែក និង​សម្លេង​ស្រែក​ហូរ។​

មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​ការ​ជាប់​បំណុល តាម​រូប​ភាព​ផ្សេង​ៗ ដោយ​ខ្លះ​ត្រូវ​បង់​រំលោះ​ផ្ទះ ​ឬ​ឡាន ឬ​ក៏​ជំពាក់​ប្រាក់​សម្រាប់​បង់​ថ្លៃ​សាលា ថ្លៃ​ពេទ្យ ឬ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត។ ប៉ុន្តែ យើង​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ធូរ​ស្បើយ​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​យើង​បាន​រួចបំណុល​ទំាង​នោះ។​

លោក​យ៉ូហាន​បាន​ប្រកាស់​ថា ព្រះយេស៊ូវ “​ជា​ស្មរ​បន្ទាល់​ស្មោះត្រង់ ដែល​កើត​ពី​ពួក​ស្លាប់​មក​មុន​គេ​បង្អស់ ជា​អធិបតី​លើ​អស់​ទាំង​ស្តេច​នៅ​ផែនដី”។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​លុបបំណុល ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​សម្រាប់​យើង ដោយ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ស្រឡាញ់​យើង ហើយ​រំដោះ​យើង​ឲ្យ​រួច​ពី​អំពើ​បាប ដោយ​ព្រះ​លោហិត​ព្រះ​អង្គ​(វិវរណៈ ១:៥)។ ការ​ប្រកាស់​នេះ​ពិត​ជា​មាន​អត្ថ​ន័យ​ជ្រាល​ជ្រៅ​ណាស់។ គឺ​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ជាង​ការ​ប្រកាស នៅ​ពិធី​ចែក​សញ្ញា​ប័ត្រ នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ​ម័រហោស​ទៅ​ទៀត ព្រោះ​ជា​ដំណឹង​ល្អ ដែល​បាន​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​(ការ​បង្ហូរព្រះ​លោហិត​របស់​ព្រះ​អង្គ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង) បាន​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ទោស​នៃ​អាកប្ប​កិរិយា សេចក្តី​ប៉ង​ប្រាថ្នា និង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ដែល​មាន​បាប។ ដោយ​សារ​ព្រះ​អង្គ​បាន​លោះ​បំណុល​នៃ​អំពើ​បាប អ្នក​ដែល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ក៏​បាន​ទទួល​ការ​អត់ទោស​បាប និង​ក្លាយ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​មហា​គ្រួសារ​នៃ​នគរ​ព្រះ​(ខ.៦)។ ដំណឹង​ល្អ​នេះ​ជា​ដំណឹង​ដែល​ល្អ​បំផុត​!—Arthur Jackson

ឈ្នះទាំងអស់គ្នា

មាន​ពេល​មួយ មាន​គេ​ទូរស័ព្ទ​មក​លោក​គ្រូ​គង្វាល សាំយ៉ូអែល បាហ្កាហ្កា(Samuel Baggaga) នៅ​ពេល​ពាក់​កណ្តាលអាធ្រាត្រ ដើម្បី​សុំ​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​ផ្ទះ​របស់​សមាជិក​ព្រះ​វិហារ​ម្នាក់។ ពេល​គាត់​ទៅ​ដល់ គាត់​បាន​ឃើញ​ផ្ទះ​នោះ​កំពុង​តែ​ត្រូវ​ភ្លើង​លេប​ត្របាក់។ បុរស​ជា​ឪពុក​បាន​រលាក​ភ្លើង តែ​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ​ម្តង​ទៀត ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ​កូន​របស់​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ចេញ​មក​ក្រៅ​វិញ ដោយ​មាន​កូន​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​បាន​សន្លប់​បាត់​ស្មារតី។ នៅ​ក្នុង​តំបន់​ដាច់​ស្រយ៉ាល នៅប្រទេស​យូហ្កាន់ដា មន្ទីរ​ពេទ្យ ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​១០​គីឡូ​ម៉ែត្រ។ ដោយ​គ្មាន​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ដំណើរ លោក​គ្រូ​គង្វាល និងបុរស​ជា​ឪពុក​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​នាំ​គ្នា​ពរ​កូន​ស្រី​គាត់ រត់​ទៅ​រក​មន្ទីរ​ពេទ្យ។ ពួក​គេ​បាន​ពរ​ក្មេង​ដែល​របួស​ម្តង​ម្នាក់ ពេល​ដែលពួក​គេ​ចុក​រោយ​ដៃ។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ទៅ​ដល់​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ទំាង​អស់​គ្នា។ បុរស​ជា​ឪពុក និង​កូន​ស្រី​គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ព្យាល​បាល រហូត​ដល់​ជា​សៈស្បើយ។​

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​និក្ខមនំ ១៧:៨-១៣ ព្រះ​អម្ចាស់​រៀប​ចំ ឲ្យ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ទទួល​ជ័យ​ជម្នះ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដោយ​ឲ្យ​លោក​យ៉ូស្វេ​ដឹក​នាំ​ពួក​ប្រុស​ៗ​ប្រយុទ្ធ​នៅ​សមរ​ភូមិ ហើយ​ទ្រង់​បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​លោក​ម៉ូសេ​កាន់​ដំបង​របស់​ព្រះ លើក​ឡើង​ទៅ​លើ ដោយ​មិន​ដាក់​ចុះ​វិញ ទាល់​តែ​សង្រ្គាម​ចប់។ ពេល​ដែល​ដៃ​របស់​លោក​ម៉ូសេ​ចុក​រោយ លោក​អើរ៉ុន និង​លោក​ហ៊ើរ​ក៏​បាន​មក​ជួយ​ទ្រដៃ​របស់​គាត់ ដរាប​ដល់​ថ្ងៃ​លិច ហើយ​ពួក​សត្រូវ​ក៏​បាន​ទទួល​បរាជ័យ។​

ការ​ពឹង​ផ្អែក​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ពិត​ជា​មាន​តម្លៃ​ណាស់ បាន​ជា​យើង​មិន​អាច​មើល​ស្រាល​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​មនុស្ស​ធ្វើ​ជា​តំណាង​របស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​ការ​ជួយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ យើង​ចែក​រំលែក​ទុក្ខ​លំបាក និង​ជួយយក​អសារ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ព្រម​ទាំង​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​កែ​តម្រង់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ផង​ដែរ។​ យើង​អាច​ទទួល​ជោគ​ជ័យ​ទាំងអស់​គ្នា ហើយ​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ!—Arthur Jackson

មេរៀនទទួលបានពីក្មេងៗ

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ធ្វើ​ដំណើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​តំបន់​សំណង់​អាណា​ធិប​តេយ្យ ចិត្ត​របស់​យើង​ក៏​បានបន្ទាប​ចុះ ដោយ​សារ​ភាព​ក្រី​ក្រ ដែល​យើង​បាន​ឃើញ នៅ​ទី​នោះ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ក្នុង​ពេល​ដដែលនោះ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ផ្សេង​មួយ​ទៀត គឺ​ស្រស់​ថ្លា​ណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​ក្មេង​ៗ​រត់​មក​រក​យើង ដោយស្រែក​ឡើង​ថា “មឈុងហ្កាយី មឈុងហ្កាយី!” (ជា​ភាសា​ស្វាហ៊ីលី មាន​ន័យ​ថា “លោក​គ្រូ​គង្វាល”)។ នេះ​ជា​ការឆ្លើយ​តប​របស់​ពួក​គេ ដែល​ពេញ​ដោយ​អំណរ ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​អ្នក​ដឹក​នាំ​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ពួក​គេ កំពុង​តែនៅ​ក្នុង​យាន​យន្ត​ជា​មួយ​យើង។ ក្មេង​ៗ​ទាំង​នោះ​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ស្រែក​ដ៏​ស្រទន់ ដើម្បី​ស្វាគម​ន៍អ្នក​ដែល​បាន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ និង​ខ្វល់​ខ្វាយ​ពី​ពួក​គេ។

ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​មក​ដល់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដោយ​ជិះ​នៅ​លើ​ខ្នង​សត្វ​លា ក្មេង​ៗ​ដែល​ពេញ​ដោយ​អំណរ ក៏​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​ស្វាគមន៍ និង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ​ថា “​ហូសាណា ដល់​ព្រះវង្ស​ហ្លួង​ដាវីឌ ព្រះអង្គ​ដែល​យាង​មក​ដោយ​នូវ​ព្រះនាម​ព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់​ប្រកប​ដោយ​ព្រះពរ ហូសាណា នៅ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត”(ម៉ាថាយ ២១:៩,១៥)។ ប៉ុន្តែ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គេ​មិន​គ្រាន់​តែ​ឮ​សម្លេង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​យេស៊ូវ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ សម្លេង​រំខាន​ក៏បាន​កើត​មាន​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​ពួក​អ្នក​ដូរ​លុយ​កំពុង​តែ​ច្រាស់​ច្រាល ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូ​បាន​បណ្តេញ​ពួក​គេចេញ​ពី​ព្រះ​វិហារ(ខ.១២-១៣)។ ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​ដែល​បាន​មើល​ឃើញ​អំពើ​សប្បុរស​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ “ក៏​មាន​ចិត្ត​គ្នាន់​ក្នាញ់”(ខ.១៤-១៥)។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​និយាយ អំពី​ការ​មិន​ពេញ​ចិត្ត ចំពោះ​ការ​ដែល​ក្មេង​ៗ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ​(ខ.១៦)។ ការ​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ថា ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​ទាំង​នោះ​ កំពុង​តែ​មាន​ភាព​ក្រីក្រ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត។

យើង​អាច​រៀន​សូត្រ​អំពី​ជំនឿ​របស់​ក្មេង​ៗ​ នៅ​គ្រប់​សម័យ និង​គ្រប់​ទី​កន្លែង ដែល​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​យេស៊ូវជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ នៃ​ពិភព​លោក។ ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​ដែល​ឮ​ការ​សរសើរ​ដំកើង និង​សម្លេង​យំ​របស់​យើង…

មានសេរីភាពពិតប្រាកដ

ខ្សែ​ភាព​យន្ត​មាន​ចំណង​ជើង​ថា អាមីស្តាត និយាយ​អំពី​រឿង​របស់​ទាសករ​មក​ពី​តំបន់​អាហ្វ្រិក​ខាង​លិច ក្នុង​ឆ្នាំ១៨៣៩ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹក​ជញ្ជូន​តាម​សំពៅ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​សម្លាប់​កាពីទែន​របស់​នា​វា និង​ពួក​នាវិក​មួយ​ចំនួន​។ ទី​បំផុត ពួក​គេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​ដាក់​គុក ហើយ​បន្ទាប់​មក ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ទោស។ នៅ​ក្នុង​ឈុត​ដែល​មិន​អាច​បំភ្លេច​បាន គេ​ឃើញ​លោក​ស៊ីនគេ(Cinqué) ដែល​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​ទាសករ បាន​អង្វរ​សុំ​សេរីភាព​។ គាត់​និយាយ​ពាក្យ​តែ​បី​ម៉ាត់​ជា​ភាសា​អង់​គ្លេស ដែល​ប្រែ​មក​ថា “សូម​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​មាន​សេរីភាព”។ ទោះ​គាត់​និយាយ​ភាសា​អង់​គ្លេស​មិន​ត្រូវ​ទំាង​ស្រុង តែ​បុរស​ដែល​ជាប់​ច្រវ៉ាក់​ម្នាក់​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​បន្ទប់​សាវនាការ​ទាំង​មូលមាន​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់។ ពួក​គេ​ក៏​ទទួល​បាន​នូវ​យុត្តិធម៌ ហើយ​ត្រូវ​គេ​ដោះ​លែង​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព​។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ជាប់​ចំណង​ខាង​រូប​កាយ​នោះ​ទេ តែ​ពួក​គេ​នៅ​តែ​មិន​ទាន់​បានស្គាល់​ការ​រំដោះ​ពិត​ប្រាកដ ឲ្យ​រួច​ពី​ចំណង​នៃ​អំពើ​បាប​ ដែល​ជា​ចំណង​ខាង​វិញ្ញាណ។ ​ ក្នុងបទ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ៨:៣៦ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ថា​ “បើ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ប្រោស​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​រួច នោះ​នឹង​បាន​រួច​ជា​ពិត”។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​ជា​ប្រភព ​នៃ​សេរីភាព​ពិត​ប្រាកដ ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​ការ​អត់​ទោស​បាប ដល់​អ្នក​ណា​ដែល​ជឿ​ព្រះ​អង្គ។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​អះ​អាង​ថា ពួក​គេ​មិន​ជាប់​ចំណង​អ្វី​ទេ​(ខ.៣៣) តែ​ពាក្យ​សម្តី អាកប្ប​កិរិយា សកម្ម​ភាព​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ ដាក់​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​បង្ហាញ​ថា​ ពួក​គេ​មិន​ទាន់​បាន​រួច​ពី​ចំណង​នៃអំពើ​បាប​នៅ​ឡើយ​ទេ។​

ព្រះ​យេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​មនុស្ស​ទំាង​អស់​ទទួល​ការ​រំដោះ​ពិត​ប្រាកដ​ពី​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​រំដោះ ​ពួក​គេ ឲ្យ​មាន​សេរីភាព ឲ្យ​រួច​ពី​អំពើ​បាប ការ​មិន​ជឿ និង​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ ពួក​គេ​ត្រូវ​តែ​បើក​ចិត្ត​ទទួល​សេរីភាព​នោះ។ សេរី​ភាព​ប្រភេទ​នេះ គឺ​សម្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ជឿ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ ដែល​បានយាង​ចុះ​មក​ក្នុង​​លោកិយ​នេះ ដើម្បី​កាត់​ផ្តាច់​ចំណង​នៃ​អំពើ​បាប តាម​រយៈ​ការ​សុគត…

ព្រះអង្គអាចជួយយើងបាន

មាន​ពេល​មួយ លោក​ចូ(Joe)បាន “​ឈប់សម្រាក”ពី​ការងារ អស់​រយៈ​ពេល​៨​សប្តាហ៍ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ថែ​បំប៉ន​ជន​មាន​វិបត្តិ នៅ​ព្រះ​វិហារ​មួយ ក្នុង​ទីក្រុង​ញូយ៉ក។ តែ​ការ​ឈប់​សម្រាក​នោះ មិន​មែន​ជា​ពេល​វិស្សម​កាល​របស់​គាត់​ទេ។ គាត់​ថា “ពេល​នោះ​ជា​ពេល​ដែល​គាត់​ត្រូវ​រស់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ជន​អនាថា និង​ក្លាយ​ជា​ជន​អនាថា ដូច​ពួក​គេ ព្រម​ទំាង​​នឹក​ចាំ​ពី​អារម្មណ៍ នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ការ​អត់​ឃ្លាន អស់​កម្លាំង និង​ត្រូវ​គេ​បំភ្លេច​ចោល”។ ការងារ​របស់​លោក​ចូ នៅ​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ បាន​ចាប់​ផ្តើម​ជា​លើក​ទីមួយ កាល​ពី​៩​ឆ្នាំ​មុន ​គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​ភីទស្បឺក ដោយ​គ្មាន​ការងារ ឬ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ។ គាត់​បាន​រស់​នៅ​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ដោយ​មាន​អាហារ​បន្តិច​បន្តួច និង​គេង​មិន​គ្រប់​គ្រាន់។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គាត់​ឆ្លង​កាត់​ការ​លំបាក​ទាំង​អស់​នេះ ដើម្បី​រៀប​ចំ​ខ្លួន​គាត់ សម្រាប់​ការងារ​បម្រើ​ដល់​ជន​ទុរ​គត អស់​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍​កន្លង​មក​នេះ។​

កាល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ចុះ​មក​ផែន​ដី​នេះ​ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​លំបាក ដូច​មនុស្ស​ដែល​ព្រះ​អង្គបាន​យាង​មក​សង្រ្គោះ​។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ដែល​កូន​ចៅ​បាន​ប្រកប​ដោយ​សាច់​ឈាម​ព្រម​គ្នា នោះ​ទ្រង់​ក៏​ទទួល​ចំណែក​ជា​សាច់​ឈាម​ដូច្នោះ​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​បាន​បំផ្លាញ​អា​នោះ ដែល​មាន​អំណាច​លើ​សេចក្តី​ស្លាប់ គឺ​ជា​អារក្ស ដោយ​ទ្រង់​សុគត”(ហេព្រើរ ២:១៤)។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ព្រះ​អង្គ​ប្រសូត្រ​ដល់​ពេល​សុគត ព្រះ​អង្គ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​លំបាក​គ្រប់​យ៉ាង ដែល​មនុស្ស​ធ្លាប់​ជួប តែ​ព្រះ​អង្គ​មិន​ដែល​ធ្វើ​អំពើ​បាប​ឡើយ​(៤:១៥)។ ដោយ​សារ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ឈ្នះ​អំពើ​បាប នោះ​ព្រះ​អង្គ​អាច​ជួយ​យើង ពេល​ណា​យើង​ជួប​ការ​ល្បួង​ឲ្យ​ធ្វើ​អំពើ​បាប។​

ហើយ​ព្រះ​យេស៊ូវ​តែង​តែ​ស្គាល់​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​យើង​មាន​នៅ​លើ​ផែនដី​។ ព្រះ​ដែល​បាន​សង្រ្គោះ​យើង តែង​តែ​គង់​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​យើង ហើយ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង​ជា​និច្ច។ ទោះ​ជីវិត​យើង​ជួប​រឿង​អ្វី​ក៏​ដោយ យើង​នៅ​តែ​អាច​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​ដែល​បាន​សង្រ្គោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​អារក្ស ដែល​ជា​ខ្មំាង​សត្រូវ​របស់​យើង​(២:១៤) តែង​តែ​ត្រៀមខ្លួន​ជា​ស្រេច…

វិសេសជាងជីវិត

អ្នក​ស្រី​ម៉ារី(Mary) នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​ព្រះ​យេស៊ូវ ទោះ​ជីវិត​មាន​ការ​លំបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។ កូន​ប្រុស​របស់​គាត់ពីរ​នាក់​បាន​ស្លាប់​ចោល​គាត់ ហើយ​ក្រោយ​មក ចៅ​ប្រុស​ពីរ​នាក់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​ទៀត។ ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ជន​រង​គ្រោះ នៃ​ការ​បាញ់​ប្រហារ។ ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត អ្នក​ស្រី​ម៉ារី​ក៏​មាន​ជម្ងឺ​ដាច់​សរសៃ​ឈាម​ខួរ​ក្បាល ដែល​បាន​បណ្តាល​ឲ្យគាត់​ស្លាប់​មួយ​ចំហៀង​ខ្លួន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ពេល​ណា​គាត់​អាច​ទៅ​ព្រះ​វិហារ តាម​ធម្មតា គាត់​ខំ​ប្រឹងបើក​មាត់​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អម្ចាស់ ទាំង​សំឡេង​មិន​ច្បាស់​ថា “វិញ្ញាណ​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​ព្រះ​យេស៊ូវ សូម​ឲ្យ​​ព្រះ​នាម​ព្រះអង្គ​ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​ពរ!”

ការ​សរសើរ​ដំកើង​របស់​អ្នក​ស្រី​ម៉ារី បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ពាក្យ​ពេចន៍ ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៦៣។ តាម​រយៈ​ចំណង​ជើង​នៃ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ យើង​អាច​ដឹង​ថា ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​និពន្ធ​ទំនុក​មួយ​នេះ នៅ​ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន​នៃ​ស្រុក​យូដា។ ទោះ​ទ្រង់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​មិន​ល្អ ឬ​ទាល់​ច្រក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ទ្រង់មិន​បាន​អស់​សង្ឃឹម​ឡើយ ព្រោះ​ទ្រង់​មាន​សង្ឃឹម ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ឱ​ព្រះអង្គ​អើយ ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ ទូលបង្គំ​នឹង​ស្វែង​រក​ទ្រង់​អស់​ពី​ចិត្ត ព្រលឹង​ទូលបង្គំ​ស្រេក​រក​ទ្រង់ រូប​សាច់​ទូលបង្គំ​រឭក​ចង់​បាន​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ស្រុក​រីង​ស្ងួត ហើយ​ហួតហែង ដែល​គ្មាន​ទឹក​សោះ”(ខ.១)។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​ពិបាក ដោយ​គ្មាន​ទិស​ដៅ​ច្បាស់លាស់ ឬធនធានគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ស្ថានភាពដែលពិបាក អាចធ្វើឲ្យយើងមានការភ័ន្តភាំង ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវបណ្តោយឲ្យវារុញច្រានយើង ឲ្យដើរតាមផ្លូវខុសឡើយ ព្រោះយើងចាំបាច់ត្រូវតោងឲ្យជាប់ ព្រះដែលស្រឡាញ់យើង(ខ.៣) ធ្វើឲ្យយើងស្កប់ចិត្ត(ខ.៥) ជួយយើង(ខ.៧) ហើយព្រះហស្តស្តាំរបស់ព្រះអង្គក៏ទ្រយើងផង(ខ.៨)។ ដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះវិសេសជាងជីវិត នោះយើងអាចបង្ហាញចេញនូវភាពស្កប់ចិត្តរបស់យើង តាមរយៈបបូរមាត់ ដែលសរសើរដំកើង និងថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះ(ខ.៣-៥)។—ARTHUR JACKSON

ព្រះយេស៊ូវបានរំដោះហើយ

មុន​ពេល​លោក​ខេស៊ី(KC)ថ្វាយ​ជីវិត​ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវ គាត់​បាន​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ដែល​ញៀន​ថ្នាំ។ គាត់​ថា កាល​នោះ គាត់​បាន​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ម្តាយ​គាត់​អស់​រយៈ​ពេល​យ៉ាង​យូរ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ម្តាយ​គាត់​ចាក​ចេញ​ពី​គាត់។ គាត់​បាន​សារ​ភាព​ថា គាត់​បាន​ព្យាយាម​រក​លុយ​ទិញ​ថ្នាំ​ញៀន ដោយ​ការ​លួច​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អ្នក​ដទៃ និង​សូម្បី​តែ​មនុស្ស​ជាទីស្រឡាញ់​របស់​គាត់​ក៏​ដោយ។ ឥឡូវ​នេះ ជីវិត​ចាស់​នោះ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​ហើយ ដោយ​គាត់​បាន​កត់​ចំណាំ​ថ្ងៃ​ ខែ ឆ្នាំ ដែល​គាត់​បាន​ជា​ស្អាត​ពី​ការ​ញៀន​ថ្នាំ។ ពេល​ណាខ្ញុំ​ និង​លោក​ខេស៊ី​អង្គុយ​សិក្សា​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​ជា​មួយ​គ្នា​ជា​ទៀង​ទាត់ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ជីវិត​គាត់​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ខុស​ពី​មុខ។

បទ​គម្ពីរ​ម៉ាកុស ៥:១៥ បាន​ចែង​អំពី​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ត្រូវ​អារក្ស​ចូល ហើយ​ក្រោយ​មក ​ក៏​មាន​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ​ផង​ដែរ។ មុន​ពេល​គាត់​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម គ្មាន​ផ្ទះ​សម្បែង(ខ.៣-៥)។ ប៉ុន្តែ អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាងមាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​រំដោះ​គាត់ ឲ្យ​រួច​ពី​វិញ្ញាណ​អាក្រក់(ខ.១៣)។ ប៉ុន្តែ មុន​ពេល​គាត់​ជួប​ព្រះ​យេស៊ូវ ជីវិត​គាត់​មិន​មាន​ភាព​ប្រក្រតី គឺ​មិន​ខុស​ពី​លោក​ខេស៊ី​ឡើយ។ ភាព​វឹកវរ​ក្នុង​ខ្លួន​គាត់​ ដែល​បង្ហាញ​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ គឺខុស​ពី​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ក្នុង​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន។ មនុស្ស​ខ្លះ​ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្នុង​អគារ​ដែល​គេ​បោះ​បង់​ចោល ក្នុង​យាន​យន្ត​ ឬ​កន្លែង​ដទៃ​ទៀត។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ផ្ទាល់​ខ្លួន តែ​កំពុង​តែ​មាន​ភាព​ឯកោ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​មាន​ច្រវ៉ាក់​រុំព័ទ្ធ​ចិត្ត និង​គំនិត ហើយ​បាន​ផ្តាច់​ខ្លួន​ចេញ​ពី​អ្នក​ដទៃ។

តែ​យើង​អាច​ថ្វាយ​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ក្តី​អាម៉ាស់​របស់​យើង​ពី​អតីត​កាល និង​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ដាច់​ដល់​ព្រះ​អង្គ។ ហើយព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​ស្វាគមន៍ អស់​អ្នក​ដែល​រត់​មក​រក​ព្រះ​អង្គ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ(ខ.១៩)។—ARTHUR JACKSON

នៅក្នុងរឿងនោះទាំងអស់គ្នា

កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៤ ក្នុង​រយៈ​ពេល​តែ​២​ខែ​សោះ ជន​ជាតិ​ទូត​ស៊ី​មួយ​លាន​នាក់ ត្រូវ​ជន​ជាតិ​ហ៊ូទូ​សម្លាប់​រង្គាល​យ៉ាង​សាហាវ​ព្រៃ​ផ្សៃ នៅ​ប្រទេស​រវ៉ាន់ដា។ បន្ទាប់​ពី​អំពើ​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍​នេះ​បាន​បញ្ចប់ លោក​អភិបាល ចូហ្វ្រ៊ី រវូប៊ូស៊ីស៊ី(Geoffrey Rwubusisi) លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ស្រី​ម៉ារី ដែល​ជា​ភរិយា ឲ្យ​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ស្រ្តី ដែល​បាន​បាត់​បង់​មនុស្ស​ជាទី​ស្រឡាញ់។ អ្នក​ស្រី​ម៉ារី ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា ក្រៅ​ពី​យំ គាត់​មិន​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ទាំង​អស់។ គាត់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​សមាជិក​គ្រួសារ​ផង​ដែរ។ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ដ៏​ឆ្លាត​វ័យ និង​ជា​ស្វាមី​ដែល​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​ភរិយា លោក​អភិបាល​ក៏បាន​ប្រាប់​ភរិយា​គាត់ ឲ្យ​ទៅ​នាំ​ស្រ្តី​ទាំង​ឡាយ មក​ជួប​ជុំ​គ្នា ហើយ​យំ​ជា​មួយ​ពួក​គេ។ គាត់​ដឹង​ថា ការ​ឈឺ​ចាប់​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ភរិយា​គាត់ ត្រៀម​ខ្លួន ដើម្បី​រំលែក​ទុក្ខ​អ្នក​ដទៃ។

ពួក​ជំនុំ​គឺ​ជា​គ្រួសារ​របស់​ព្រះ ជា​កន្លែង​សម្រាប់​ចែក​រំលែក​ទុក្ខ ក៏​ដូច​ជា​ចែក​រំលែក​ក្តី​អំណរ ដល់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី​បាន​ប្រើ​ពាក្យ “ទៅ​វិញ​ទៅ​មក” ដើម្បី​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់​ អំពី​ការ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ប្តូរ​ផ្តាច់​ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ គោរព​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​លើស​ខ្លួន​ឯង … រស់​នៅ​ដោយ​សុខដុម​ជា​មួយ​គ្នា”(រ៉ូម ១២:១០,១៦)។ ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត យើង​ត្រូវ​រឹត​ចំណង​ទាក់​ទង​ឲ្យ​កាន់​តែ​ខ្លាំង ដោយ “អរសប្បាយ​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​អរសប្បាយ ហើយ​កើត​ទុក្ខ​ជា​មួយ​អ្នក​កើត​ទុក្ខ”(ខ.១៥)។

ជម្រៅ និង​ទំហំនៃ​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​យើង ប្រហែល​ជា​មិន​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ដូច​អ្នក ដែល​រង​គ្រោះ​ដោយ​សារ​អំពើ​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍​ឡើយ តែ​វា​ជា​ការ​ឈឺ​ចាប់​ផ្ទាល់​ខ្លួន ហើយ​ជា​រឿង​ពិត​របស់​យើង។ ដោយសារ​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​សម្រាប់​យើង នោះ​យើង​អាច​រំលែក​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​អ្នក​ដទៃ ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ដើម្បី​ប្រយោជន៍​របស់​ពួក​គេ។…