តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Arthur Jackson

បង្កើតផលផ្លែដល់ទីបញ្ចប់

ទោះ​បី​ជា​អ្នក​ស្រី លេន័រ ឌុនឡប(Lenore Dunlop) មាន​អាយុ​៩៤​ឆ្នាំ​ក៏​ដោយ ក៏​គំនិត​របស់​គាត់​នៅ​តែ​មុត​ស្រួច ស្នាម​ញញឹម​របស់​គាត់​នៅ​តែ​ភ្លឺ​ថ្លា ហើយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ​ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ តាម​ធម្មតា គេ​ឃើញ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​យុវជន នៅ​ព្រះ​វិហារ ដោយ​វត្ត​មាន និង​ការ​ចូល​រួម​របស់​គាត់ បាន​នាំ​មក​នូវ​ក្តី​អំណរ និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ដល់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ ការ​រស់​នៅ​របស់​អ្នក​ស្រី​លេន័រ មាន​ភាព​រស់​រវើក​ណាស់ បាន​ជា​យើង​មាន​ការ​តក់​ស្លត់​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​បាន​ទទួល​ដំណឹង​មរណៈ​ភាព​របស់​គាត់។ គាត់​បាន​រត់​ប្រណាំង​ខាង​វិញ្ញាណ ទៅ​ដល់​ទី នៃ​ជីវិត​គាត់ ប្រៀប​ដូច​ជា​កីឡាករ​រត់​ប្រណាំង​ដ៏​ក្លាំង​ពូកែ។ រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មុន​ពេល​គាត់​លាចាក​លោក ថាម​ពល និង​ភាព​ឧស្សហ៍​ព្យាយាម​របស់​គាត់​បាន​នាំ​ឲ្យ​គាត់​បញ្ចប់​វគ្គ​សិក្សា​១៦​សប្តាហ៍ ដែល​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​នាំ​ព្រះ​រាជ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ ទៅ​ដល់​មនុស្ស នៅ​ក្នុង​ពិភព​លោក។​

ជីវិត​របស់​អ្នក​ស្រី​លេន័រ បាន​បង្កើត​ផល​ផ្លែ និង​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិនាម​ដល់​ព្រះ គឺ​ស្រប​តាម​សេចក្តី​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ៩២:១២-១៥។ បទ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ​ពិពណ៌នា អំពី​ជីវិត​ដែល​ចេញ​ពន្លក ចេញ​ផ្កា​រីក​ស្គុះ​ស្គាយ និង​ចេញ​ផ្លែ ដោយ​សារ​អ្នកនោះ​បាន​ចាក់​ឫស​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ​ជា​មួយ​ព្រះ​(ខ.១២-១៣)។ ដើម​ឈើ​នោះ​មាន​តម្លៃ គឺ​ដោយសារ​ផល​ផ្លែ និង​ឈើ​របស់​វា ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចំាង​អំ​ពី​ភាព​រស់​រវើក ភាព​សម្បូរ​សប្បាយ និង​ភាព​មាន​ប្រយោជន៍។ យើង​គួរ​តែ​អរ​សប្បាយ​ ពេល​ដែល​យើង​បាន​ឃើញ​ជីវិត​របស់​យើង ចេញ​ពន្លក និង​ផ្លែ​ផ្កា​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ការ​ចែក​រំលែក ការ​ជួយ និង​នាំ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ។

ដរាប​ណា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​នៅ​មាន​ជីវិត ពួក​គេ​នៅ​តែ​មិន​យឺត​ពេល នៅ​ក្នុង​ការ​ចាក់​ឫស និង​បង្កើត​ផល​ផ្លែ…

ការអធិស្ឋានដ៏ស្ថិតស្ថេរ

លោកអ៊ី អ៊ែម បោន(E. M. Bounds ឆ្នាំ ១៨៣៥ ដល់ ១៩១៣) បាន​និពន្ធ​សៀវភៅ​ជា​ច្រើន​អំពី​ការ​អធិស្ឋាន ដែល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ជំនាន់។ នៅ​ក្នុង​ការ​និពន្ធ​នោះ គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ការ​អធិស្ឋាន​មិន​ដែល​ចេះ​ស្លាប់​ឡើយ”។ ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​នេះ​បាន​នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍។ គាត់​បាន​លើក​ឡើង អំពី​អំណាច និង​លក្ខណៈ​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ​នៃ​ការអធិស្ឋាន​របស់​យើង ដោយ​រៀប​រាប់​ថា “បបូរ​មាត់ ដែល​បន្លឺ​សម្លេង​អធិស្ឋាន អាច​បិទ​ពេល​មនុស្ស​ស្លាប់ បេះ​ដូង​ដែល​ប៉ះ​ពាល់ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន អាច​ឈប់​លោត ប៉ុន្តែ ការ​អធិស្ឋាន​នៅ​តែ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ ហើយ​ព្រះទ័យ​របស់​ទ្រង់ ​នៅ​ជាប់​នឹង​ការ​អធិស្ឋាន​នោះ ហើយ​ការ​អធិស្ឋាន​ក៏​មាន​អាយុ​វែង​ជាង​មនុស្ស​ដែល​អធិស្ឋាន គឺ​មាន​អាយុ​វែង​ជាង​មនុស្ស​មួយ​ជំនាន់ វែង​ជាងសម័យ​កាល​មួយ ក៏​មាន​អាយុ​វែង​ជាង​ពិភព​លោក​ផង”។

តើ​អ្នក​ធ្លាប់​ឆ្ងល់​ទេ​ថា ការ​អធិស្ឋាន​របស់​អ្នក ជា​ពិសេស​ការ​អធិស្ឋាន​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​ទុក្ខ​លំបាក ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ទុក្ខ​វេទនា​បានឮ​ដល់​ព្រះ​កាណ៍​ព្រះ​ឬទេ? ការ​អធិប្បាយ​ដ៏​មាន​ន័យ​របស់​លោក​បោន បាន​រំឭក​យើង អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់យើង គឺ​ដូច​ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ៨:១-៥។ បទ​គម្ពីរ​នេះ​និយាយ​អំពី​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​(ខ.១) ជា​កន្លែង​ដែល​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះ​តាំង​នៅ និង​ជា​កន្លែង​ដែល​ទ្រង់​គ្រប់​គ្រង​ចក្រ​វាល​ទំាង​មូល។ ពួក​ទេវតា​ឈរ​នៅ​ពី​មុខ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់​(ខ.២) ហើយមាន​ទេវតា​មួយ​អង្គ ដែល​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​ពួក​សង្ឃពី​សម័យ​ដើម បាន​នាំ​គ្រឿង​ក្រអូប និង​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​រាស្រ្ត​ទ្រង់(ខ.៣)។ យើង​ពិត​ជា​មាន​ការ​ភ្លឺ​ភ្នែក និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​បាន​ស្តាប់​ការ​ពិពណ៌នា អំពី​ទិដ្ឋ​ភាព​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​ដែល​មនុស្ស​បាន​ទូល​ថ្វាយ​ពី​ផែន​ដី ឡើង​ទៅ​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​(ខ.៤)។ ពេល​ដែល​យើង​គិត​ថា ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង​ប្រហែល​ជា​បាត់ ឬ​ភ្លេច នៅ​តាម​ផ្លូវ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នោះ​សូម​យើង​ទទួល​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត…

តើយើងបានប្រព្រឹត្តតាមព្រះបន្ទូលហើយឬនៅ?

លោក​ប្រាយអិន(Brian) មាន​គម្រោង​ធ្វើ​ជា​អ្នក​នាំ​ភ្ញៀវ​ចូល​កន្លែង​អង្គុយ នៅ​ក្នុង​ពិធី​មង្គល​ការ​របស់​បង​ប្រុស​គាត់ ប៉ុន្តែ គេ​មិន​ឃើញ​គាត់​មក​សោះ។ ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ក៏​មាន​ការ​ខក​ចិត្ត ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទំាង​ប្អូន​ស្រី​របស់​គាត់ ឈ្មោះ​ចាស្មីន(Jasmine) ដែល​ត្រូវ​អាន​ខគម្ពីរ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ នៅ​ក្នុង​ពិធី​មង្គល​ការ​នោះ នាង​ក៏​បាន​អាន​ខគម្ពីរ ១កូរិនថូស ១៣ យ៉ាង​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ ដែល​នោះ​ជា​ខ​គម្ពីរ​ដ៏​ពេញ​និយម ដែល​និយាយ​អំ​ពី​ក្តី​ស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​ពិធី​មង្គល​ការបាន​ចប់​សព្វ​គ្រប់ ឪពុក​របស់​នាង​ក៏​បាន​ប្រាប់​នាង ឲ្យ​យក​អំណោយ​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត ទៅ​ឲ្យ​លោក​ប្រាយអិន តែ​នាង​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ។ នាង​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​អនុវត្ត​តាម​ព្រះ​បន្ទូល ដែល​និយាយ​អំពី​ក្តី​ស្រឡាញ់ គឺ​មាន​ភាព​ងាយ​ស្រួល​ជាង​ការ​អនុវត្តន៍​តាម។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ មុន​ពេល​យប់​មក​ដល់ នាង​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​គំនិត ហើយ​ក៏​បានទទួល​ស្គាល់​ថា នាង​មិន​អាច​ឈរ​អាន​ខគម្ពីរ ដែល​និយាយ​អំពី​ក្តី​ស្រឡាញ់ ដោយ​មិន​អនុវត្ត​តាម​នោះ​ឡើយ។

តើ​អ្នក​ធ្លាប់​បាន​ទទួល​ការ​ចាក់​ចុច​ចិត្ត ពី​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​អ្នក​បាន​អាន ឬ​បាន​ឮ តែ​ពិបាក​នឹង​អនុវត្ត​តាម​ឬ​ទេ? មិន​មែន​មាន​តែ​អ្នក​ទេ ដែល​មាន​បញ្ហា​នេះ។ ការ​អាន ហើយ​ស្តាប់​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ គឺ​ងាយ​ស្រួល​ជាង​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​សាវ័ក​យ៉ាកុប​បាន​ជំរុញ​យើង​ថា “ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ព្រះបន្ទូល​ទៅ កុំ​ឲ្យ​គ្រាន់​តែ​ស្តាប់​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​បញ្ឆោត​ខ្លួន​វិញ​នោះ​ឡើយ”(យ៉ាកុប ១:២២)។ យើង​អាច​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម ដោយ​ទឹក​មុខ​ញញឹម ព្រោះ​យើង​យល់ អំពី​អត្ថ​ន័យ នៃ​ការ​សង្កេត​មើល​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​ស្វែង​រក​ចំណុច ដែល​យើង​ត្រូវ​ការកែប្រែ ឬ​ត្រូវ​ធ្វើ។ ប៉ុន្តែ យើង​កំពុង​តែ​បោក​ប្រាស់​ខ្លួន​ឯង​ហើយ…

តើអ្នកត្រូវការខែលបាំងជុំវិញទេ?

ថ្ងៃ​មួយ ពួក​ជំនុំ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ការ​បាត់​បង់​ដ៏​ឈឺ​ចាប់ ពេល​ដែល​លោក​ប៉ុល(Paul) ដែល​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​មានអំណោយ​ទាន បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ក្នុង​វ័យ​៣១​ឆ្នំា ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់ ពេល​គាត់​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ទូក។ លោក​ប៉ុល និង​ភរិយា​របស់​គាត់ ​ឈ្មោះ ឌូរ៉ុនដា(DuRhonda) ធ្លាប់​ស្គាល់​ការ​ឈឺ​ចាប់​ជា​ច្រើន​មក​ហើយ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​កូន​ៗ​របស់​ពួក​គេ​បាន​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជីវិត​ទាំង​ក្មេង​ខ្ចី។ នៅ​ពេល​នេះ គេ​បាន​ជីក​ផ្នូរ​មួយ​ទៀត នៅ​ក្បែរ​ផ្នូរ​តូច​ៗ​របស់​ក្មេង​ទាំង​នោះ។ សោកនាដ​កម្ម​ដ៏​ខ្លោច​ផ្សា​របាន​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​គ្រួសារ​មួយ​នេះ​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ពួក​គេ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​ជា​ពន់​ពេក។

ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​ធ្លាប់​ជួប​វិបិត្ត​ផ្ទាល់​ខ្លួន និង​គ្រួសារ​ផង​ដែរ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង​ជំពូក​៣ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​អំពី​អារម្មណ៍​សោក​សៅ​ជា​ពន់​ពេក ដោយសារ​ការ​បះ​បោរ​របស់​បុត្រា​ទ្រង់ ព្រះ​នាម​អាប់​សាឡំ។ ទ្រង់​មិន​បាន​នៅ​ប្រយុទ្ធ​តតាំង​នឹង​គេ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​រត់​គេច​ពី​ព្រះ​រាជ​វាំង និង​រាជ​បល្ល័ង្ក​របស់​ទ្រង់​(២សាំយ៉ូអែល ១៤:១៣-២៣។ ទោះ “មនុស្ស​ជា​ច្រើន” បាន​គិត​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បោះ​បង់​ស្តេច​ដាវីឌ​ចោល​ក្តី(ទំនុកដំកើង ៣:២) ក៏​ទ្រង់​នៅ​តែ​ជឿ​ជាក់​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​ជាអ្នក​ការពារ​ទ្រង់​(ខ.៣) ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​អំពាវ​នាវ​ដល់​ព្រះ​អម្ចាស់(ខ.៤)។ អ្នក​ស្រី​ឌូរ៉ុនដា​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ឥរិយាបថ​ដូចនេះ​ផង​ដែរ។ នៅ​ពេល​ដែល​មនុស្ស​រាប់​រយ​នាក់​បាន​មក​ជួប​ជុំ​គ្នា ដើម្បី​នឹក​ចាំ​អំពី​ស្វាមី​របស់​នាង នៅ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​សព នាងបាន​លើក​សម្លេង​ដ៏​ស្រទន់​ឡើង ច្រៀង​នូវ​បទ​ដែល​បង្ហាញ​អំពី​ការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ ទោះ​នាង​កំពុង​តែ​មាន​ការ​សោក​សង្រេង​ក៏​ដោយ​។

ពេល​ដែល​គ្រូ​ពេទ្យ​បាន​ប្រាប់​ដំណឹង​អាក្រក់ អំពី​សុខ​ភាព​យើង ពេល​ដែល​បញ្ហា​ហិរញ្ញ​វត្ថុ​នៅ​តែ​មិន​ធូរ​ស្បើយ ពេល​ដែល​ការ​ប្រឹង​ប្រែង នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សះផ្សា​ទំនាក់​ទំនង​បរាជ័យ ពេល​ដែល​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​បំបែក​មនុស្ស​ជា​ទីស្រឡាញ់​ពី​យើង ចូរ​យើង​ទទួល​កម្លាំង​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ពោល​ឡើង​ថា “ឱ​ព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់​ជា​ខែល​បាំង​ទូលបង្គំ​ជុំវិញ ក៏​ជា​សិរីល្អ​នៃ​ទូលបង្គំ ហើយ​ជា​អ្នក​លើក​ក្បាល​ទូលបង្គំ​ឡើង​ដែរ”(ខ.៣)។—ARTHUR JACKSON

ការដ៏អស្ចារ្យ!

កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី៩​ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ ១៩៨៩ ពិភព​លោក​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ចំពោះ​ដំណឹង​នៃ​ការ​ដួល​រលំ​នៃ​កំផែង​ក្រុង​ប៊ែរឡាំង។ កំផែង​នោះ​បាន​ចែក​ទី​ក្រុង​ប៊ែរឡាំង និង​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់​ជា​ពីរ តែ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ​វា​ក៏​បាន​ដួល​រលំ ហើយ​ទីក្រុង​ដែល​បាន​ចែក​ជា​ពីរ អស់​រយៈ​ពេល​២៨​ឆ្នាំ ​​មាន​ការ​រួប​រួម​គ្នា​ឡើង​វិញ។ ប្រទេស​អាឡឺម៉ង​ទាំង​មូល​មាន​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ប៉ុន្តែ ពិភព​លោកដែល​បាន​តាម​ដាន​ព្រឹត្តិការ​នេះ ក៏​​រំភើប​រីក​រាយ​ផង​ដែរ។ រឿង​ដ៏​អស្ចារ្យ​បាន​កើត​ឡើង​ហើយ!

ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ស្រុក​កំណើត​វិញ ក្នុង​ឆ្នាំ​៥៣៨ មុន​គ្រីស្ទ​សករាជ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​និរទេស​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រហែល​៧០​ឆ្នាំ។ ពេល​នោះ ពួក​គេ​ក៏​មាន​ក្តី​អំណរ​ដ៏​ពោរ​ពេញ​ផង​ដែរ។​         បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១២៦ បាន​ពិពណ៌​នា​អំពី​ពេល​ដែល​ពេញ​ដោយ​អំណរ ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នៃ​ប្រជា​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ ពេល​នោះ គេ​ឮ​សម្លេង​សើច ការ​ច្រៀង​ដោយ​អំណរ និង​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ជា​អន្តរជាតិ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​នូវ​ការ​ដ៏​អស្ចារ្យ សម្រាប់​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់(ខ.២)។ តើ​ពួក​គេមាន​ការ​ឆ្លើយ​តប​យ៉ាង​ណា ពេល​ដែល​បាន​ទទួល​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​ពួក​គេ? ការ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដែលព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ នាំ​ឲ្យ​មាន​ភាព​ត្រេក​អរ​ជា​ពន់​ពេក​(ខ.៣)។

ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ព្រះ​រាជ​កិច្ច​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​កាល​ពី​មុន គឺ​ជា​មូល​ហេតុ​ដែល​យើង​អធិស្ឋាន សម្រាប់​ពេល​បច្ចុប្បន្ន និងជាក្តី​​សង្ឃឹម​ដ៏​ភ្លឺ​ស្វាង សម្រាប់​ពេល​អនា​គត(ខ.៤-៦)។

បើ​សិន​ជា​យើង​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ​ហើយ យើង​នឹង​មិន​ពិបា​កស្វែង​រក​ការ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ពី​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ឡើយ។ ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​បង្រៀន​ការ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដល់​យើង ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ការ​ដ៏​អស្ចារ្យ​សម្រាប់​យើង ហើយ​យើង​មាន​ក្តី​អំណរ​ដ៏អស្ចារ្យ តាម​រយៈ​ព្រះ​អង្គ។ សូម​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​អង្គ ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​នូវ​ការ​ដ៏​អស្ចារ្យ! —ARTHUR JACKSON

តើអ្នកមានជំនឿខ្លាំងប៉ុណ្ណា?

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៧ បន្ទាប់​ពី​ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង​ហាវេយ​បាន​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ក្រុម​របស់​ខ្ញុំ​បានមើល​ឃើញ​ឱកាស​ជួយ​ជន​រង​គ្រោះ ហើយ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទីក្រុង​ហ៊ូស្តុន។ គោលដៅ​របស់​យើង គឺ​ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ផល​ប៉ះ​ពាល់​ពី​ខ្យល់​ព្យុះ​នោះ។ ក្នុង​ដំណាក់​កាល​នោះ ជំនឿ​របស់​យើង​ក៏​បាន​ជួប​ការ​ល្បង​ល ហើយ​ក៏​បាន​ពង្រឹង​ឡើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ឈរ​ជា​មួយ​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ និង​ផ្ទះ​របស់ពួក​គេ ដែល​បាន​បាក់​បែក។

សេចក្តី​ជំនឿ​ដែល​ប្រជាជន​ទាំង​នោះ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក បន្ទាប់​ពី​ខ្យល់​ព្យុះ​បាន​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​តំបន់​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​សេចក្តី​ជំនឿ ដែល​លោក​ហាបាគុក​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក នៅ​ក្នុង​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បទ​ទំនាយ ដែល​គាត់​បាន​ថ្លែង កាល​ពី​សតវត្សរ៍​ទី​៧ មុន​គ្រីស្ទ​សគ​រាជ។ ហោរា​រូប​នេះ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​ថា ថ្ងៃ​ដ៏​វេទនា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ​(១:៥-២:១) អ្វី​ៗ​នឹង​កាន់​តែ​អាក្រក់ តែ​ក្រោយ​មក ក៏​បាន​ប្រែ​ជា​ល្អ​ឡើង​វិញ។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​បទ​ទំនាយ​របស់​គាត់ យើង​ឃើញ​ថា គាត់​បាន​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​ការ​បាត់​បង់​របស់​ទ្រព្យ​នៅ​លើ​ផែនដី ហើយ​គាត់​ក៏​បាននិយាយ​ថា “ទោះ​បើ​ដើម​ល្វា​មិន​មាន​ផ្កា ក៏​ឥត​មាន​ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ ហើយ​ផល​នៃ​ដើម​អូលីវ​ក៏​ខាន​មាន ស្រែ​ចំការ​ឥត​បង្កើត​បាន​អាហារ ហ្វូង​ចៀម​ត្រូវ​បាត់​ចេញ​ពី​ក្រោល ហើយ​គ្មាន​គោ​នៅ​ក្នុង​ឃ្នង​ក៏​ដោយ”(៣:១៧)។

តើ​យើង​នឹង​មាន​សេចក្តី​ជំនឿ​យ៉ាង​ណា ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ប្រឈម​មុន​ដាក់​ការ​បាត់​បង់ ដែល​មាន​ដូច​ជា ការបាត់​បង់​សុខ​ភាព ឬ​ការ​ងារ ការ​ស្លាប់​របស់​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់ ឬ​គ្រោះ​ធម្មជាតិ​ដ៏​ហិន​ហោច​ជា​ដើម? បទ​ទំនាយ​របស់​លោក​ហាបាគុក​អំពី​គ្រា​វេទនា បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​មាន​ការ​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ព្រះ​អង្គ​ជាប្រភព​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​(ខ.១៨) កម្លាំង និង​ស្ថេរភាព​(ខ.១៩) សម្រាប់​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ ថ្ងៃ​នេះ និង​ជា​រៀង​រហូត។ សរុប​មក អ្នក​ដែល​ទុក​ចិត្ត​ទ្រង់ នឹង​មិន​ដែល​ខក​ចិត្ត​ឡើយ។—ARTHUR JACKSON

សក្តិសមនឹងឲ្យស្អាងឡើងវិញ

កាលខ្ញុំកំពុងតែប្រចាំការក្នុងជួរកងទ័ព នៅប្រទេសអាឡឺម៉ង់ ខ្ញុំបានទិញរថយន្តវ៉កវេហ្គិន ប៊ីធល សេរីឆ្នាំ១៩៦៩ថ្មីមួយគ្រឿង។ ឡាននោះស្អាតណាស់។ តួខាងក្រៅរបស់វាមានពណ៌សម្បកឪឡឹក ដែលស៊ីនឹងផ្ទៃខាងក្នុង ដែលបានតុបតែង ដោយស្បែកសត្វពណ៌ត្នោត។ ខណៈពេលដែលអាយុរបស់វាកាន់តែចាស់ មានរឿងជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមកើតឡើង ដែលរាប់បញ្ចូលទាំងគ្រោះថ្នាក់ ដែលបានបំផ្លាញឈ្នាន់នៅចំហៀងឡាន ហើយធ្វើឲ្យខូចទ្វារអស់មួយ។ ខ្ញុំក៏បាននឹកស្រមៃចង់ជួសជុលវាឲ្យស្អាតដូចដើមវិញ ពេលដែលខ្ញុំមានលុយបន្ថែមទៀត ប៉ុន្តែ ការជួសជុលនោះមិនដែលបានចាប់ផ្តើមសោះ។

តែអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានចក្ខុវិស្ស័យដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងធនធានដែលគ្មានដែនកំណត់។ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងស្អាងមនុស្សដែលខ្ទេចខ្ទាំ និងដុនដាបឡើងវិញ ដោយមិនទុកពួកគេចោលដោយងាយៗឡើយ។ បទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៨៥ បានពិពណ៌នា អំពីមនុស្សដែលសក្តិសមនឹងទទួលការស្អាងឡើងវិញ និងអំពីព្រះជាម្ចាស់។ បរិបទនៃបទគម្ពីរនេះ ប្រហែលជានិយាយសំដៅទៅលើរឿងរបស់ពួកអ៊ីស្រាអែល ដែលបានវិលត្រឡប់មកពីការនិរទេស អស់៧០ឆ្នាំ(ដែលជាទោស ដែលពួកគេបានទទួល ដោយសារការបះបោរទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់)។
ពួកគេក៏បាននឹកចាំថា ពួកគេអាចទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់ពីព្រះអង្គ ដែលរាប់បញ្ចូលទាំងការអត់ទោសបាបផងដែរ(ខ.១-៣)។ ពួកគេក៏បានទទួលការជំរុញចិត្ត ឲ្យទូលសូមជំនួយពីព្រះអង្គ(ខ.៤-៧) ហើយរំពឹងថានឹងទទួលការល្អពីព្រះអង្គ(ខ.៨-១៣)។

ក្នុងចំណោមយើង តើមាននរណាខ្លះ ដែលមិនធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថា ដុនដាប ប្រេះស្រាំ ឬខ្ទេចខ្ទាំ? ហើយជួនកាល យើងមានអារម្មណ៍បែបនេះ ដោយសារការអ្វីដែលយើងបានធ្វើមកលើខ្លួនឯង។ ប៉ុន្តែ ដោយសារព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃការស្អាងឡើងវិញ និងការអត់ទោសបាប អស់អ្នកដែលបន្ទាបខ្លួន ចូលមករកព្រះអង្គ និងមិនដែលអស់សង្ឃឹមឡើយ។ ទ្រង់បើកព្រះហស្តស្វាគមន៍ អ្នកដែលងាកមករកព្រះអង្គ និងអ្នកដែលរកឃើញសុវត្ថិភាព…

ការបង្វៀងផ្លូវ

យើងអាចមានការពិបាក ពេលដែលយើងឮពាក្យថា “ទេ” ឬ ប្រាប់ឲ្យរង់ចាំនៅពេលក្រោយ ជាពិសេស ពេលដែលយើងយល់ថា ព្រះជាម្ចាស់បានបើកទ្វារឲ្យយើងបម្រើអ្នកដទៃ។ ពេលដែលខ្ញុំទើបតែចាប់ផ្តើមធ្វើការងារបម្រើព្រះ ខ្ញុំបានឃើញឱកាសការងារពីរ ដែលបានបើកឲ្យខ្ញុំបំពេញតម្រូវការរបស់ពួកជំនុំ តាមរយៈអំណោយទាន និងជំនាញរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ទីបំផុត ទ្វារទាំងនោះក៏បានបិទទៅវិញ។ ខ្ញុំក៏មានការខកចិត្ត តែក្រោយមក ខ្ញុំក៏មានឱកាសទទួលមុខតំណែងមួយទៀត ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវបានគេជ្រើសរើស។ ការត្រាសហៅនេះ ក៏បាននាំឲ្យខ្ញុំធ្វើការជាគ្រូគង្វាល ដែលបានធ្វើជាព្រះពរដល់ជីវិតមនុស្សជាច្រើន ក្នុងរយៈពេល ១៣ឆ្នំាកន្លងមកនេះ។

ក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ ជំពូក១៦ សាវ័កប៉ុល និងក្រុមការងាររបស់គាត់បានទទួលការដឹកនាំពីព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យផ្លាស់ប្តូរទិសដៅពីរដង។ ទីមួយ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ទ្រង់ឃាត់ពួកគេ មិនឲ្យផ្សាយព្រះបន្ទូលនៅស្រុកអាស៊ី(ខ.៦)។ បន្ទាប់មក ពួកគេ “នាំគ្នាចុះទៅឯស្រុកមីស៊ាវិញ ហើយខំចូលទៅក្នុងស្រុកប៊ីធូនា ប៉ុន្តែព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះយេស៊ូវមិនអនុញ្ញាតឲ្យចូលទេ”(ខ.៧)។ កាលនោះ ពួកគេមិនទាន់បានដឹងទេថា ព្រះជាម្ចាស់មានផែនការផ្សេងទៀត ដែលត្រឹមត្រូវសម្រាប់ព្រះរាជកិច្ច និងអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានបដិសេធចំពោះផែនការដំបូងរបស់ពួកគេ តែពួកគេមិនបានបាក់ទឹកចិត្តឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានរង់ចាំស្តាប់តាមការដឹកនាំរបស់ទ្រង់ ដោយសេចក្តីជំនឿ(ខ.៩-១០)។

តើនរណាមិនមានការសោកស្តាយ ចំពោះការបាត់បង់ដ៏ឈឺចាប់? យើងអាចមានអារម្មណ៍ថា មានរបួសក្នុងចិត្ត ពេលដែលយើងមិនបានធ្វើការងារ ដែលយើងប្រាថ្នា ឬពេលដែលក្តីស្រមៃយើងមិនក្លាយជាការពិត ឬក៏ការផ្លាស់ប្តូរការងារ មិនបានទទួលលទ្ធផលល្អ ដូចការរំពឹងទុក។ រឿងបែបនេះ…

ព្រះវត្តមាននៅក្នុងព្យុះ

មានពេលមួយអគ្គីភ័យបានលេបត្របាក់ផ្ទះមួយខ្នង ដែលជាទីលំនៅរបស់ក្រុមគ្រួសារមួយ មានគ្នា៦នាក់ ដែលជាសមាជិកព្រះវិហាររបស់ខ្ញុំ។ បុរសជាឪពុក និងកូនប្រុសរបស់គាត់បានរួចជីវិត តែគាត់ត្រូវសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ ខណៈពេលដែលភរិយា ម្តាយ និងកូនតូចៗរបស់គាត់ ពីរនាក់ទៀតបានបាត់បង់ជីវិតក្នុងឧបទ្ទវហេតុនោះ។ គួរឲ្យសោកសា្តយណាស់ ដែលហេតុការណ៍ដ៏ឈឺចាប់ដូចនេះ នៅតែបន្តកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ ពេលដែលយើងគិតដល់សោកនាដកម្មទាំងនោះ យើងប្រហែលជាចង់សួរថា ហេតុអ្វីបានជាការអាក្រក់ ចេះតែកើតឡើង មកលើមនុស្សល្អ? នេះជាសំណួរដែលមនុស្សបានចោទឡើង តាំងពីយូរមកហើយ ហើយយើងក៏មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែរ ពេលដែលបានដឹងថា សំណួរចាស់មួយនេះ មិនមានចម្លើយថ្មីទេ។

តែសេចក្តីពិតដែលមានចែងក្នុងកណ្ឌគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៤៦ បានបន្លឺឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ហើយគេក៏បានឱបក្រសោបយកជាច្រើនដង។ គឺដូចដែលខ.១បានចែងថា “ព្រះទ្រង់ជាទីពឹងជ្រក ក៏ជាកំឡាំងនៃយើងខ្ញុំ ជាជំនួយដែលនៅជាប់ជាមួយក្នុងគ្រាអាសន្ន”(ខ.១)។ ខ.២ និងខ.៣ បានពិពណ៌នា អំពីគ្រោះធម្មជាតិ ដែលក្នុងនោះ ផែនដី និងភ្នំញ័ររញ្ជួយ និងរើធ្លាក់ចុះ ហើយទឹកសមុទ្រក៏កក្រើករំពើក។ យើងមានអារម្មណ៍ភ័យញ័រ ពេលដែលយើងស្រមៃថា ខ្លួនយើងកំពុងតែស្ថិតក្នុងខ្យល់ព្យុះ ដែលបានពិពណ៌នា ក្នុងទំនុកដំកើងនេះ។ ប៉ុន្តែ ជួនកាល យើងក៏បានធ្លាក់ចូលក្នុងទុក្ខលំបាក ដែលមានដូចជាការឈឺចុកចាប់ ដោយសារជម្ងឺដំណាក់កាលចុងក្រោយ វិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុដែលធ្វើឲ្យយើងដួលចុះ ឬភាពតក់ស្លត់ ដោយសារការស្លាប់របស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ជាដើម។

យើងងាយនឹងប្រើហេតុផលរបស់មនុស្ស ដោយគិតថា យើងមានបញ្ហា ដោយសារព្រះជាម្ចាស់មិនបានគង់នៅចាំជួយយើង។…

ជាប់ចំណង តែមិនស្ងាត់មាត់ឡើយ

កាល​ពី​រដូវ​ក្តៅ នៃ​ឆ្នាំ១៩៦៣ បន្ទាប់​ពី​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ឡាន​ក្រុង​ពេញ​មួយ​យប់​ អ្នក​ស្រី​ហ្វេនី លូ ហេមើ(Fannie Lou Hamer) ដែល​ជា​សកម្ម​ជន​សិទ្ធិ​ពល​រដ្ឋ និង​អ្នក​ដំណើរ​ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ​៦​នាក់​ទៀត ក៏​បានឈប់ ដើម្បី​ញាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច ក្នុង​ក្រុង​វីណូណា​ រដ្ឋ​មីស៊ីស៊ីពី។ បន្ទាប់ពី​ពួក​អាជ្ញាធរ​ក្នុង​តំបន់ បាន​បង្ខំ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ចាក​ចេញ ពួក​គេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន ហើយ​ចាប់​ដាក់​គុក។ ប៉ុន្តែ ការ​បន្ទាប​បន្ថោក​នេះ មិន​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​គ្រាន់​តែការ​ចាប់​ខ្លួន​ដោយ​ខុស​ច្បាប់​នេះ​ឡើយ។ ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗ​ក៏​ត្រូវ​គេ​វាយ​ដំ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែ អ្នក​ស្រីហ្វេនី​បាន​ទទួល​រងធ្ងន់​ជាង​គេ។ បន្ទាប់ពី​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដ៏​សាហាវ ដែល​ស្ទើរ​តែ​ឆក់​យក​ជីវិត​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា “សាវ័ក​ប៉ុល និងលោកស៊ីឡាស​ បានជាប់គុក ចូរ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​របស់​យើង​ចេញ​ទៅ”។ ពេល​នោះ នាង​មិន​ច្រៀង​តែ​ម្នាក់​ឯងទេ​។​ អ្នក​ទោស​ដទៃ​ទៀត ក៏​បាន​ចូល​រួម​ថ្វាយ​បង្គំ​ជា​មួយ​គាត់​ផង​ដែរ ព្រោះ​ពួក​គេ​ជាប់​ឃុំ​តែ​រូបកាយ តែ​មិន​បាន​ជាប់​ឃុំខាង​វិញ្ញាណ​ឡើយ។

តាម​បទ​គម្ពីរ​កិច្ចការ ជំពូក១៦ សាវ័ក​ប៉ុល និង​លោក​ស៊ីឡាស​បាន​ជួប​ការ​ពិបាក​ជា​ច្រើន ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជាប់​គុក ដោយសារ​ការ​និយាយ​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ ទុក្ខ​លំបាក​មិន​បាន​បង្អាក់​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​ឡើយ​។ “លុះ​ពេល​ប្រហែល​ជា​កណ្តាល​អធ្រាត្រ ប៉ុល និង​ស៊ីឡាស កំពុង​តែ​អធិស្ឋាន ហើយ​ច្រៀង​សរសើរ​ដល់​ព្រះ ឯ​ពួក​អ្នក​ទោស​ក៏​ស្តាប់​ដែរ”(ខ.២៥)។ ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន នៅ​ក្នុង​គុក​យ៉ាង​ដូច​នេះ បាន​ផ្តល់​ឱកាសឲ្យ​ពួក​គេ​ថ្លែង​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះយេស៊ូវ។​ “គេ​ក៏​ផ្សាយ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​ដល់​អ្នកយាមគុក និង​ពួក​គ្រួ​គាត់​ទាំង​អស់​ដែរ”(ខ.៣២)។

មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន មិន​ទំនង​ជា​ជួប​កាលៈ​ទេសៈ​ដែល​ពិបាក​ខ្លាំង​ដូច​សាវ័ក​ប៉ុល…