ជញ្ជាំង និងព្រះពរ
តើព្រះយេស៊ូវបានទតឃើញអ្វី ពេលទ្រង់ទតមើលទៅស្ត្រីដែលនៅមាត់អណ្តូង ក្នុងបទគម្ពីរយ៉ូហាន ជំពូក៤? កាលនោះ ទ្រង់បានឃើញមនុស្សម្នាក់ ដែលចង់បានការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃ និងមានចិត្តស្រេកឃ្លានចង់ទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់ពីអ្នកដទៃ។ ជាងនេះទៅទៀត ទ្រង់បានទតឃើញមនុស្សម្នាក់ ដែលកំពុងត្រូវការរបស់ម្យ៉ាង ដែលមានតែទ្រង់ទេ ដែលអាចបំពេញឲ្យបាន គឺការត្រូវការចិត្តថ្មី។
ពេលនោះពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ បានទៅទិញអាហារ នៅឯក្រុងទាំងអស់គ្នា តែនោះមិនមែនជារឿងចៃដន្យទេ។ បើពួកគេបាននៅទីនោះជាមួយទ្រង់ដែរ ពួកគេមុខជាព្យាយាមទូលសូមព្រះយេស៊ូវ មិនឲ្យទៅមានបន្ទូលជាមួយនឹងមនុស្សម្នាក់នោះ ដែលជាស្រ្តីសាសន៍សាម៉ារី ហើយជាមនុស្សដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះអាក្រក់។
ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូវមិនមែនជាអ្នកធ្វើតាមទំនៀមរបស់មនុស្សទេ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់បានប្រើពេលនោះជាឱកាស ដើម្បីប្រទានពរឲ្យនាងមាន“ទឹកដ៏រស់”(យ៉ូហាន ៤:១០)។ ក្នុងការសន្ទនាមួយលើកនោះ ទ្រង់បានផ្តួលរំលំជញ្ជាំងនៃជម្លោះដែលមានតាំងពីរដើម ជញ្ជាំងនៃភាពលម្អៀងនៃសិទ្ធិបុរសស្រ្តី និងជញ្ជាំងនៃការរើសអើងពូជសាសន៍។ ហើយស្ត្រីម្នាក់នេះក៏បានក្លាយជាជនជាតិសាម៉ារីទីមួយ ក្នុងចំណោមជនជាតិសាម៉ារីជាច្រើនទៀត ដែលបានប្រកាសថា ព្រះយេស៊ូវជាព្រះមែស៊ី(ខ.៣៩-៤២)។
ពេលនាងទៅប្រាប់អ្នកដទៃទៀតថា នាងបានជួបបុរសម្នាក់ ដែលបានដឹងអំពី “ការគ្រប់យ៉ាងដែលនាងបានប្រព្រឹត្ត” នោះនាងក៏កំពុងតែអនុវត្តតាមគោលការណ៍នៃ “ការសាបព្រោះ និងការទទួលផល” ដែលព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនពួកសិស្សទ្រង់ផងដែរ(យ៉ូហាន ៤:៣៥-៣៨)។ ថ្ងៃនោះ មានមនុស្សជាច្រើនបានទទួលជឿទ្រង់ ហើយក្រោយមកទៀត សាវ័កភីលីព ពេត្រុស យ៉ូហាន និងអ្នកដទៃទៀត ក៏បានទៅផ្សាយដំណឹងល្អ នៅស្រុកសាម៉ារី ហើយនាំមនុស្សកាន់តែច្រើន ឲ្យជឿព្រះគ្រីស្ទ(កិច្ចការ ៨:៥-១៤ ១៥:៣)។
ពេលយើងប្រាប់អ្នកដទៃថា…
ការលាដៃជួយអ្នកដទៃ
មានបុរសអនាថាម្នាក់ បានចូលមកចំណាយពេល នៅក្នុងបណ្ណាល័យប្រចាំតំបន់របស់យើង។ នៅពេលរសៀលថ្ងៃមួយ ខ្ញុំក៏បានទៅអង្គុយនិពន្ធសៀវភៅ ក្នុងបណ្ណាល័យនោះដែរ។ ដល់ពេលសម្រាកញាំអាហារថ្ងៃត្រង់ ខ្ញុំក៏បានយកនំប៉័ងសាំងវិច ដាក់សាច់មាន់ទ័រគី លាងនឹងប្រូម៉ាស្វីសមកញាំ។ បន្ទាប់ពីញាំអស់កំណាត់ទីមួយហើយ ខ្ញុំក៏បានស្រម៉ៃឃើញទឹកមុខរបស់បុរសកំសត់នោះ។ ពីរបីនាទីក្រោយមក ខ្ញុំក៏បានយកចំណែកមួយកំណាត់ទៀត នៃអាហារថ្ងៃត្រង់របស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំមិនទាន់បានប៉ះពាល់ ទៅចែកឲ្យគាត់។ គាត់ក៏បានទទួលយក ដោយអំណរ។
ការជួបគ្នាដ៏ខ្លីនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងថា យើងចាំបាច់ត្រូវធ្វើកិច្ចការបន្ថែមទៀត ដើម្បីជួយអ្នកដែលមានការលំបាកជាងយើង ដោយប្រើអ្វីៗដែលព្រះទ្រង់បានប្រទានយើង។ ក្រោយមក ពេលខ្ញុំកំពុងគិតអំពីការនេះ ខ្ញុំក៏បានអានសេចក្តីបង្រៀនរបស់លោកម៉ូសេ អំពីការជួយផ្គត់ផ្គង់ដល់អ្នកក្រ។ គាត់បានប្រាប់ពួកអ៊ីស្រាអែលថា “មិនត្រូវឲ្យឯងតាំងចិត្តរបឹង ឬក្តាប់ដៃនឹងបងប្អូនជាអ្នកក្រនោះឡើយ គឺត្រូវឲ្យលាដៃដល់គេវិញជាកុំខាន”(ចោទិយកថា ១៥:៧-៨)។ ការលាដៃ ជានិមិត្តរូបតំណាងឲ្យការផ្គត់ផ្គង់ការខ្វះខាតរបស់អ្នកក្រ ដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត និងដោយចិត្តជ្រះថ្លា តាមបំណងព្រះទ័យព្រះ។ ត្រង់ចំណុចនេះ យើងមិនត្រូវយកលេស ឬមានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ(ខ.៩)។ ព្រះទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកគេ ហើយទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យពួកគេមានចិត្តសប្បុរស ល្មមនឹងអាចផ្គត់ផ្គង់ឲ្យ “ល្មម” ដល់គ្រាទាល់ក្រ(ខ.៨)។
ពេលយើងលាដៃជួយអ្នកក្រ ព្រះទ្រង់នឹងប្រទានពរយើង សម្រាប់សេចក្តីសប្បុរសរបស់យើង(ទំនុកដំកើង ៤១:១-៣ សុភាសិត ១៩:១៧)។ ចូរយើងពិចារណាអំពីរបៀបដែលយើងគួរ “ចម្អែតចិត្តនៃអ្នកដែលមានទុក្ខវេទនា”(អេសាយ ៥៨:១០) ហើយផ្គត់ផ្គង់អ្នកដទៃ ដោយចិត្តជ្រះថ្លា ដើម្បីជួយពួកគេក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ។—Jennifer Benson Schuldt
ព្រលឹងនៃសម័យនេះ
ក្នុងសម័យកាលនីមួយៗ មានទស្សនវិជ្ជា គោលគំនិតនិងគោលតម្លៃរបស់ខ្លួន ដែលជះឥទ្ធិពលមកលើវប្បធម៌ ដែលជា “ព្រលឹងនៃសម័យកាលនោះ”។ ទន្ទឹមនឹងនោះ មានមនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងៗ ទទួលយកនូវទស្សនវិជ្ជា គោលគំនិត និងគោលតម្លៃនៃសម័យកាលនោះ ហើយវាក៏បានបំពេរឲ្យយើងលង់លក់ ជាមួយពួកគេ តាមផ្លូវសីលធម៌ ជាហេតុបណ្តាលឲ្យយើងទទួលយកគោលតម្លៃរបស់សង្គមនោះ បន្តិចម្តងៗ។
សាវ័កប៉ុលបានហៅបរិយាកាសសង្គមដែលពុករលួយនេះថា “របៀបរបស់លោកិយ”។ ក្នុងការបកស្រាយអំពីជីវិត ដែលគ្រីស្ទបរិស័ទនៅក្រុងអេភេសូរមាន មុនពេលពួកគេទទួលជឿព្រះគ្រីស្ទ សាវ័កប៉ុលសរសេរថា ពីដើម ពួកគេ “ក៏ស្លាប់ក្នុងការរំលង ហើយក្នុងអំពើបាបដែរ” ជាការដែលពួកគេ “បានប្រព្រឹត្ត តាមរបៀបលោកិយនេះ”(អេភេសូរ ២:១-២)។ ការប្រព្រឹត្តតាមរបៀបលោកិយ ជាការប្រព្រឹត្តតាមការលួងលោម ឬតាមគំនាបរបស់លោកិយ ដែលជាប្រព័ន្ធនៃគោលតម្លៃ និងគោលគំនិត ដែលអារក្សសាតាំងបានបណ្តាចិត្ត ដើម្បីកុំឲ្យមនុស្សរស់នៅ ដោយពឹងផ្អែកទៅលើព្រះ។
ព្រះយេស៊ូវសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងរស់នៅក្នុងលោកិយ(យ៉ូហាន ១៧:១៥) ដូចនេះ យើងស្ទើរតែមិនអាចគេចចេញពីឥទ្ធិពលរបស់លោកិយបានឡើយ។ តែទ្រង់បានប្រទាននូវព្រះបន្ទូលទ្រង់ ដល់យើងរាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យបានជ្រួតជ្រាបចូល ក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់យើង ប្រយោជន៍កុំឲ្យយើងត្រាប់តាមលោកិយឡើយ(រ៉ូម ១២:១-២)។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះទ្រង់ជួយឲ្យយើងដើរក្នុងពន្លឺទ្រង់(អេភេសូរ ៥:៨) ក្នុងព្រះវិញ្ញាណ(កាឡាទី ៥:២៥) ក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់(អេភេសូរ ៥:២) ក្នុងសេចក្តីពិត(៣យ៉ូហាន ៤) និងក្នុងព្រះគ្រីស្ទ(កូល៉ុស ២:៦)។
ពេលយើងដើរ…
យើងត្រូវការសេចក្តីសង្ឃឹម
កាលពីដើមឡើយ អ័ដាំម និងនាងអេវ៉ា មិនត្រូវការសេចក្តីសង្ឃឹមទេ ព្រោះពួកគេមិនមានការខ្វះខាតអ្វីទាំងអស់។ ហើយពួកគេមានហេតុនឹងគិតថា ជីវិតនឹងបន្តទៅមុខទៀត យ៉ាងមានសុភមង្គល ដូចពេលកាលពីដើមដោយសារព្រះទ្រង់ប្រទាននូវរបស់ល្អគ្រប់យ៉ាង សម្រាប់ឲ្យពួកគេអរសប្បាយ។ ប៉ុន្តែ ក្រោយមក សត្វពស់ក៏បានមកប្រាប់ពួកគេថា មានរបស់មួយដែលព្រះបានបង្ខាំងទុកមិនឲ្យពួកគេមានគឺ “ការដឹងខុសត្រូវ”។ ពេលនោះពួកគេក៏ហ៊ានប្រថុយនឹងការបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីឲ្យបានដឹងខុសត្រូវ(លោកុប្បត្តិ ២:១៧ ៣:៥)។ ដូចនេះ គ្រាន់តែបានស្តាប់ឮសត្វពស់និយាយដូចនេះ នាងអេវ៉ាក៏មានចិត្តចង់បានញាំផ្លែដឹងខុសត្រូវនោះភ្លាម ហើយអ័ដាំមក៏ឆាប់ធ្វើតាមនាងដែរ(៣:៦)។ ពួកគេក៏បានទទួលបាននូវការដឹងខុសត្រូវ ដូចចិត្តប៉ង តែពួកគេបានបាត់បង់ភាពស្អាតស្អំដែលខ្លួនមានពីមុន។ ដោយសារពួកគេបាត់បង់ភាពស្អាតស្អំ នោះពួកគេត្រូវការសេចក្តីសង្ឃឹម គឺសង្ឃឹមថា ពួកគេនឹងអាចដកសេចក្តីកំហុស និងភាពអាម៉ាស់ចេញ ហើយស្អាងខ្លួនឲ្យមានភាពត្រឹមត្រូវឡើងវិញ។
រដូវកាលនៃពិធីបុណ្យណូអែល ជារដូវកាលនៃសេចក្តីសង្ឃឹម។ វាជាពេលដែលក្មេងៗសង្ឃឹមថា នឹងទទួលបាននូវគ្រឿងលេង ឬល្បែងកម្សាន្តដែលកំពុងពេញនិយម។ ក្រុមគ្រួសារទាំងឡាយសង្ឃឹមថា សមាជិកម្នាក់ៗក្នុងគ្រួសារនឹងមកជួបជុំគ្នាក្នុងផ្ទះ ក្នុងថ្ងៃឈប់សម្រាកនោះ។ ប៉ុន្តែ ពិធីបុណ្យណូអែលបាននាំមកនូវសេចក្តីសង្ឃឹម លើសពីអ្វីដែលយើងចង់បាន នៅថ្ងៃឈប់សម្រាកទៅទៀត។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ជា “ទីគាប់ចិត្តរបស់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់”(ហាកាយ ២:៧) ហើយទ្រង់បានយាងមកហើយ! ទ្រង់បាន “រំដោះយើង ឲ្យរួចពីអំណាចនៃភាពងងឹត” ទ្រង់បានសងថ្លៃលោះបាបយើង ហើយបានអត់ទោសបាបឲ្យយើង(កូល៉ុស ១:១៣-១៤)។ ទ្រង់ថែមទាំងបានធ្វើឲ្យយើងមានប្រាជ្ញាខាងឯសេចក្តីល្អ ហើយល្ងង់ខាងឯសេចក្តីអាក្រក់ទៀតផង(រ៉ូម ១៦:១៩)។ ព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ប្រទានសេចក្តីសង្ឃឹមដល់យើង គឺសេចក្តីសង្ឃឹមដ៏រុងរឿង។
សូមសរសើរដំកើងព្រះ…
យើងនឹងមិនខកបំណងឡើយ
យើងមានការងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង មិនដឹងថា មូលហេតុអ្វីបានជាមិត្តសំឡាញ់របស់យើងម្នាក់ ចូលចិត្តធ្វើដំណើរជាញឹកញាប់ ទៅក្រុងហូបាត(Hobart) ក្នុងរដ្ឋតាសម៉ាញ៉ា(Tasmania) ប្រទេសអូស្រា្តលីឡើយ។ ថ្មីៗនេះ នាងបានអញ្ជើញពួកយើង ឲ្យធ្វើដំណើរទៅទីនោះ ជាមួយនឹងនាងដែរ។ យើងធ្វើដំណើរពីប្រលានយន្តហោះ ឆ្លងកាត់ស្ពានមួយ រួចកាត់តាមទីក្រុងហូបាត និងតំបន់ជាយក្រុងមួយចំនួន។ យើងបានបន្តធ្វើដំណើរទៅមុខទៀត ដោយមិនឃើញមានអ្វីគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍នៅតាមផ្លូវទេ។ យើងបានធ្វើដំណើរតាមផ្លូវបត់ក្រងិចក្រងុកដ៏លំបាក ពីរបីលើក ដែលតម្រូវឲ្យយើងបើកបរយឺតៗ ទាំងឡើងទួលខ្ពង់ផង រួចយើងក៏មើលទៅតំបន់ខាងក្រោម ឃើញឆ្នេរសមុទ្រ ដែលលាតសន្ធឹងពីចម្ងាយ។ តែវានៅតែគ្មានអ្វីប្លែកដដែល។
តែនៅពេលដែលយើងធ្វើដំណើរ តាមផ្លូវចោទ ទៅដល់គោលដៅ នៅតំបន់ខាងលើ យើងក៏បានឃើញទេសភាពដ៏អស្ចារ្យនៃទីក្រុងហូបាត ដែលបានបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងច្បាស់ពីចម្ងាយ។ ពេលនោះ សូម្បីតែស្ពានដែលយើងបានឆ្លង ដែលហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់ ក៏បានប្រែជាស្រស់ស្អាត ពេលដែលយើងមើលវាពីចម្ងាយផងដែរ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលនាងចូលចិត្តធ្វើដំណើរទៅទីនោះ ជាញឹកញាប់នោះ។
យ៉ាងណាមិញ ពួកអ្នកត្រួសត្រាយនៃសេចក្តីជំនឿ ក្នុងបទគម្ពីរ ហេព្រើរ ជំពូក១១ ក៏មានដំណើរជីវិតដែលធ្លាប់ជួបការបត់ចុះបត់ឡើងដ៏ពិបាក ព្រមទាំងជួបស្ថានភាពដ៏គួរឲ្យធុញទ្រាន់ផងដែរ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេនៅតែខំមមុលទៅមុខ ដោយមិនត្រឡប់ក្រោយវិញ។ គោលដៅរបស់ពួកគេនោះ គឺនគរស្ថានសួគ៌ “ជាទីក្រុងដែលមានឫសជញ្ជាំង ដែលព្រះទ្រង់ជាអ្នកគូរ ហើយជាជាងសង់”(ខ.១០)។
អ្នកស្រីអេសធើរ ឃ័រ រូសធ័រ(Esther Kerr Rusthoi) បានបកស្រាយ អំពីការធ្វើដំណើររបស់យើងទៅកាន់នគរស្ថានសួគ៌…
ឆ្លុះបញ្ចាំង
ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមកត់ត្រាកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃខាងផ្នែកព្រលឹង វិញ្ញាណមក មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំបានកន្លងផុត20ឆ្នាំហើយ។ ខណៈដែលខ្ញុំអានសាឡើងវិញនូវពីបីសន្លឹកដំបូង ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើរមែនទែន ដែលរូបខ្ញុំបានបន្តកត់ត្រារៀងរហូតមក។ ឥឡូវនេះ អ្នកមិនអាចចំណាយលុយទិញ ខ្ញុំឱ្យឈប់កត់ត្រាកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃបានឡើយ!
នៅត្រង់នេះមានអត្ថប្រយោជន៍មួយចំនួន ដែលខ្ញុំបានទទួលពីកំណត់ត្រាប្រចាំថ្ងៃនេះដូចជា ៖ ទាក់ទងនឹងបទពិសោធន៍ជីវីត ខ្ញុំឃើញថាការចម្រើនឡើង និងការបរ៉ាជ័យ ទាំងពីរនេះគឺជាផ្នែកមួយនៃដំណើតជីវិតមនុស្ស។ ខ្ញុំបាននឹកចាំពីព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅពេលដែលខ្ញុំអានពីរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់បានជួយខ្ញុំ ដើម្បីរកដំណោះស្រាយក្នុងបញ្ហាដ៏ធំមួយ។ ខ្ញុំចម្រើនឡើង ខាងឯគំនិតយោបលដែលបានមកពីការខំតយុទ្ឋជាច្រើននៅអតីតកាល ហើយ អាចជួយខ្ញុំនូវស្ថានការណ៍បច្ចុប្បន្នដែលកំពុងប្រឈមមុខ។ ការសំខាន់បំផុត ក្នុងកំណត់ត្រាប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំបង្ហាញខ្ញុំពីកិច្ចការយ៉ាងស្មោះត្រង់ដែលព្រះបានធ្វើនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ បទគម្ពីរជាច្រើនក្នុងទំនុកដំកើង គឺដូចជាកំណត់ត្រាប្រចាំថ្ងៃខាងវិញ្ញាណ។ ក្នុងបទគម្ពីរទាំងនោះ តែងតែសរសេរចុះពីរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់បានជួយគេក្នុងពេលសាកល្បង។ ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើងជំពូក 40 បានសរសេរថា ៖ “ខ្ញុំបានរងចាំព្រះយេហូវ៉ាដោយអំណត់ ទ្រង់ក៏បានផ្អៀងព្រះកាណ៌មកស្តាប់ ហើយទទួលតាមសម្រែករបស់ខ្ញុំ ទ្រង់បានស្រង់ខ្ញុំចេញពីអន្លង់គួរស្បើម…ដាក់ជើងខ្ញុំលើថ្មដាព្រមទាំងតាំងជំហានខ្ញុំឱ្យខ្ផាប់ខ្ផួន ”(ខ.1-2)។ ក្រោយមក ដាវីឌអានបទគម្ពីរទំនុកដំកើងប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីរំលឹកពីការសង្គ្រោះដ៏ស្មោះត្រង់របស់ព្រះ។
ការរក្សានូវកំណត់ត្រាប្រចាំថ្ងៃ ប្រហែលជាមានប្រយោជន៍ចំពោះលោកអ្នកផងដែរ។ កំណត់ត្រានេះ អាចជួយលោកអ្នកឱ្យមើលឃើញកាន់តែច្បាស់ឡើងនូវអ្វី ដែលព្រះជាម្ចាស់កំពុងតែបង្រៀនលោកអ្នកពីដំណើរជីវិត ហើយក៏ជាមូលហេតុដើម្បីឱ្យអ្នកឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ __Dennis Fisher
ធ្វើការរបស់អ្នក
បីបួនឆ្នាំមុន កូនស្រីរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ រ៉ូស៊ី (Rosie)បានឆ្លាប់ ធ្វើជាអ្នកដឹកនាំរឿងល្ខោននៅសាលាមួយកន្លែង។ មាន កូនសិស្សជាច្រើនចូលមកធ្វើការសម្តែងជាដំបូងសិន មុនត្រូវបានជ្រើសឱ្យសម្តែង ហើយមានតែពីរបីនាក់ប៉ុណ្ណោះត្រូវបានគេរើសឱ្យដើរតួសំខាន់។ ហើយមានតួរងសំខាន់ៗជាច្រើននាក់ទៀត ដែលត្រូវជ្រើសរើសឱ្យសម្តែងតាមផ្នែកផ្សេងៗគ្នា ដែលតួរទាំងនេះសុទ្ឋតែចាំបាច់សំរាប់ការផលិត រឿង។
មានមនុស្សជំទង់ៗជាច្រើនផ្សេងទៀតក៏ចង់មានមួយចំណែកក្នុងការសម្តែងរឿងល្ខោននេះដែរ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនសប្បាយចិត្តក្នុងការបញ្ចាំងភ្លើង។ ពួកគេកាន់ក្នុងដំណែងជាអ្នកផ្លាស់ប្តូរផ្ទាំងរូបភាព បើកបិទផ្ទាំងវាំងនន បើកភ្លើង ហើយជួយតុបតែងកាយ និងផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់។ បន្ទាប់ មកក៏មានឪពុកម្តាយដែលរស់នៅក្នុងសហគមន៍ជាច្រើននាក់ គឺជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់នំភីហ្សា និងបង្អែមសង់ខ្យាសំរាប់អ្នកហាត់សម ហើយក៏បរិច្ចាកសំភារៈបង្កើតជារូបរាងឡើង ដេរសម្លៀកបំពាក់ធ្វើគ្រឿងសម្គាល់ និងជួយចែកកម្មវិធីសម្តែង។
ការជោគជ័យក្នុងការសម្តែងទាំងនេះ ដែលមានដំណើរការបួនទៅប្រាំខែយ៉ាងផុសផុលឡើង ដល់កំរិតខ្ពស់បំផុតនោះ គឺអាស្រ័យទៅលើការខំព្យាយាមរៀបចំយ៉ាងពេញទំហឹងរបស់អ្នកស្ម័គ្រចិត្តទាំងនោះ។
ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ក្នុងរូបកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទមានការងារធ្វើពេញបន្ទុក ហើយយើងម្នាក់ត្រូវចូលរួម។ អ្នកជឿគ្រប់រូបមានអំណោយខុសប្លែកគ្នាសំរាប់បំរើ។ កាលណាអំណោយទានទាំងនេះត្រូវបានផ្គុំភ្ផាប់ក្នុងការទាក់ទងរួមគ្នា “នោះគ្រប់ទាំងសន្លាក់ដែលផ្គត់ផ្គង់ឱ្យតាមខ្នាតការងាររបស់អវយវៈនិមួយៗ” (អេភេសូរ 4:16) ហើយយើងដែលមានគ្នាច្រើន ក៏ជារូបកាយតែមួយ(រ៉ូម 12:5)។
យើងត្រូវការគ្នាទៅវិញទៅមក។ តើអ្នកកំពុងតែបំរើផ្នែកអ្វីខ្លះក្នុងពួកជំនុំ? —Cindy Hess Kasper
គង់តែខ្ញុំនឹងរីករាយ
ជីវិតនៅក្នុងលោកីយយើងនេះ មានសេចក្តីទុក្ខលំបាក់ជាច្រើន។ ហើយជួនពេលខ្លះទៀត យើងក៏បានសង្ស័យថា តើព្រះជាម្ចាស់គង់នៅកន្លែងណា ក្នុងបញ្ហារបស់ខ្ញុំនេះ? វាមើលទៅដូចជាអយុត្តិធម៌ណាស់ដែរ ពេលដែលមានជ័យជំនះ បែរជាព្រះជាម្ចាស់គង់នៅស្ងាត់ស្ងៀម ។ ប្រហែលជាយើងធ្លាប់មានគំនិតនេះមែនទេ។ យើងឆ្លើយតប ដោយរបៀបណាចំពោះបញ្ហារបស់យើង ពីព្រោះថាយើងមានជម្រើសតែមួយ។ លោក ហោរ៉ា ហាបាគុក មានអាកប្បកិរិយាថ្លៃថ្នូដូចជា ៖ លោកបានជ្រើសរើសដើម្បីរីករាយ។ លោកហាបាគុកបាន ឃើញពីក្រមសិលធម៌ និងផ្នែកព្រលឹងវិញ្ញាណរបស់ពួកយូដាបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ទោះ ជាលោកមិនបានយល់ពីដើមហេតុទាំងស្រុងក៏ដោយ គង់តែលោកអាចរីករាយ ដ្បិតអីលោកបានរៀនដើម្បីឆ្លើយតបចំពោះប្រាជ្ញា យុត្តិធម៌ និងអធិបតិយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ។ លោកបានបញ្ចប់ក្នុងកណ្ឌគម្ពីររបស់លោក ដោយនិយាយបញ្ផាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់អស្ចារ្យថា “គង់តែខ្ញុំ នឹងរីករាយដោយសារព្រះយេហូវ៉ា ខ្ញុំនឹងអរសប្បាយក្នុងព្រះដ៏ជួយសង្គ្រោះខ្ញុំដែរ”(3:18 )។ ទោះបើឃ្លានេះមិនបានបញ្ផាក់ឱ្យដឹងថា ពួកយ៉ូដារស់នៅ ដោយរបៀបណាក៏ដោយ ក៏លោកហាបាគុកបានរៀន ដើម្បីទុកចិត្តព្រះជាម្ចាស់ក្នុងភាពអយុត្តិធម៌ ការឈឺចាប់ និងភាពបាត់បង់ដែរ។ លោកអាចរស់នៅ ដោយសេចក្តីជំនឿរបស់លោកក្នុងព្រះជាម្ចាស់។ ដោយសារសេចក្តីជំនឿរបស់ លោក បានក្លាយទៅជាសេចក្តីរីករាយក្នុងព្រះជាម្ចាស់ និងក្នុងគំនុំព្យាបាទនៅជុំវិញខ្លួនរបស់គាត់គ្រប់ពេលវេលា ។
យើងក៏អាចរីករាយក្នុងបញ្ហារបស់យើងផងដែរ ដ្បិតអីយើងមានទំនុកចិត្តក្នុងព្រះជាម្ចាស់នៅគ្រាមាន សេចក្តីទុក្ខលំបាក ហើយរស់នៅក្នុងអធិបតិយ្យភាពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ទ្រង់ផងដែរ។ –Marvin Williams
ការជ្រើសរើស និងផលវិបាក
សារមន្ទីរទាសភាពអន្តរជាតិក្នុងទីក្រុងលីវឺពូល នៃប្រទេសអង់គ្លេស ត្រូវបានគេចាំថា ជាការលប់បំបាត់ចោលនូវការយកមនុស្សប្រុសស្រី និងកុមារធ្វើជាទាសករ។ ទណ្ឌកម្មលើមនុស្សគ្មានទោសដែលបានបង់ថ្លៃ សំរាប់មនុស្សលោភទាំងនោះ មើលទៅគួរឱ្យរន្ឋត់ ប៉ុន្តែ ទណ្ឌកម្ម របស់ពួកគេមិនបានកំណត់ថ្លៃសោះឡើយ។ ចម្លាក់នៅលើជញ្ផាំងសារមន្ទីរមាននៅពាសពេញលើជញ្ផាំង បានឆ្លាក់ឡើងដោយលោក ហ្វ្រេឌឺ រីក ដូក្លាស់(Frederick Douglass) លោកជាទាសកកាលពីមុន និងជាអ្នកទាមទាឱ្យមានសិទ្ឋមនុស្សដែរ។ នៅលើចម្លាក់និមួយៗបានប្រាប់ថា “គ្មានមនុស្សណាអាចពាក់ច្រវ៉ាកនៅកជើងគូកនរបស់ខ្លួនបានឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ លទ្ឋផលចុងក្រោយបំផុតច្រវ៉ាក់នោះឯងនឹងត្រូវបានពាក់ជាប់ករបស់ខ្លួនជាមិនខានឡើយ”។ ក្នុងទង្វើដែលធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់បាត់បង់សិទ្ឋិសេរីភាព នោះយើងក៏បាត់បង់សិទ្ឋិសេរីភាពខ្លួនយើងដែរ។
លោកសាវ័កប៉ូល បានពន្យល់ប្រាប់ពីរឿងនេះក្នុងរបៀបផ្សេងទៀត នៅពេលដែលគាត់បានសរសេរសំបុត្រ ថា “កុំឱ្យច្រឡំឡើយនឹងបញ្ឆោតព្រះមិនបានទេ ដ្បិតពូជណាដែលមនុស្សព្រោះចុះ នោះនឹងច្រូតបានពូជនោះឯងវិញ”(កាឡាទី 6:7)។ ពាក្យរបស់លោកប៉ូលទាំងនេះ សរសេរឡើងដើម្បីដាស់តឿនយើងរាល់គ្នាថា ការជ្រើសរើសរបស់យើងសុទ្ឋតែមានផលស្នងទាំងអស់ រាប់ទាំងការដែលយើងបានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃថែមទៀតផង។ កាលណាយើងបានជ្រើសរើសការស្អប់ នោះសេចក្តីស្អប់នឹងធ្លាប់មកលើយើងក្នុងសណ្ឋានជាផលស្នងមកវិញ ហើយយើងមិនអាចនឹកស្មានដល់ឡើយ។ លទ្ឋផលដែលធ្លាក់មកលើខ្លួនរបស់យើង គឺយើងនៅឆ្ងាយពីអ្នកដទៃ ចេះតែខឹងជាមួយខ្លួនឯង និងប្រសិទ្ឋិភាពបម្រើព្រះគ្រីស្ទក៏ចេះតែថយចុះទៅៗជាដរាប។
ផ្ទុយមកវិញ ចូរជ្រើសរើស “កុំឱ្យណាយចិត្តនឹងធ្វើការល្អឡើយ ដ្បិតបើមិនរសាយចិត្តទេ នោះដល់កំណត់យើងនឹងច្រូតបានហើយ… កាលណាយើងមានឱកាសនោះ ត្រូវធ្វើល្អដល់មនុស្សទាំងអស់”(ខ.9-10)។—Bill Crowder
ព្រះគុណបានបំពេញនូវពេលវេលារងចាំ
លោករ៉ូហ្គឺរ(Roger) បាត់បង់ការងាររបស់គាត់ ដោយព្រោះតែក្រុមហ៊ុន បានកាត់បន្ថយការចំណាយលើបុគ្គលិក។ គាត់ព្យាយាមស្វែងរក និងដាក់ ពាក្យសុំធ្វើការងារជាច្រើនខែមកហើយ ទាំងសុំឱ្យគេឯងជួយអធិស្ឋានឱ្យគាត់ និងទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ អារម្មណ៍របស់លោក រ៉ូហ្គឺរ (Roger) និងប្រពន្ឋគាត់ ជឺររ៉ី(Jerrie)បានផ្លាស់ប្តូរជាញឹកញាប់។ ពួកគេបានជឿថាព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឱ្យពួកគេក្នុងរបៀបមួយដែលនឹកស្មានមិន ដល់ ទាំងមានពិសោធន៍ជាមួយព្រះគុណរបស់ទ្រង់ថែមទៀតផង ប៉ុន្តែ ជួនពេលខ្លះទៀត ពួកគេបែរជានឹកព្រួយបារម្ភថា មិនដឹងជារកការងារបានឬទេ ពួកគេបានរងចាំចម្លើយអស់រយៈពេល15ខែ ។
ក្រោយមក លោក រ៉ូហ្គឺរ(Roger) បានទទួលការសម្ភាសន៍បីក្រុមហ៊ុន ហើយមួយសប្តាហ៍ក្រោយមកទីភ្នាក់ងាររកការងារធ្វើ បានទូរស័ព្ទមកទាំងនិយាយថា “តើលោកធ្លាប់ឮទេថា ពេលខ្លះពពកមានទ្រនាប់ពណ៌ប្រាក់នៅខាងក្នុងដែរឬទេ? លោកមានការងារធ្វើហើយ!” ប្រពន្ឋខ្ញុំជឺររ៉ី(Jerrie)បានប្រាប់ខ្ញុំក្រោយមកទៀតថា“យើងមិនអាចដោះដូរនូវបទពិសោធន៍យ៉ាងលំបាកទាំងនេះ ជាមួយនឹងរឿងអ្វីមួយបានទ្បើយ។ ការនេះបានធ្វើឱ្យយើងទាំងពីរនាក់កាន់តែស្និតស្នាលគ្នាជាងមុន ហើយក៏បានធ្វើឱ្យយើងប្រកប ជាមួយព្រះអម្ចាស់កាន់តែជិតឌិតជាងមុនដែរ។ ហើយមិត្តភ័ក្ត្រទាំងឡាយដែលបានជួយអធិស្ឋានឱ្យយើងក៏បានពេញដោយអំណរ ទាំងអរព្រះគុណចំពោះព្រះជាម្ចាស់ថែមទៀតផង។
លោកប៉ូល ចង់ឱ្យពួកជំនុំនៅក្រុងកូរិនថូសឃើញពីព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ពីកិច្ចការនៅក្នុងជីវិតរបស់លោក ហើយបានបណ្តាលឱ្យមាន“សេចក្តីអរព្រះគុណចម្រើន ជាបរិបូរណ៍ឡើងដល់សិរីល្អនៃព្រះ”(២កូរិនថូស 4:16) បញ្ហាជាច្រើនរបស់គាត់មានសភាពធ្ងន់ធ្ងរសម្បើមណាស់ គាត់ត្រូវគេ“សង្កត់សង្កិនគ្រប់ជំពូក” “មានសេចក្តីវិលវល់” “មានគេធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ” និង “មានគេវាយដួលស្តូក”(ខ.8-9)។ សូម្បីយ៉ាងនោះក្តី លោកបានជួយជម្រុញចិត្តមនុស្ស ម្នាល មិនឱ្យរសាយចិត្តចេញពីបញ្ហាឡើយ(ខ 16) តែត្រូវទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់វិញ។ យើងអាចត្រូវបាននាំទៅ ជិតព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកដទៃទៀតកាន់តែជិតជាងមុន…