តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Anne Cetas

បុរសដែលមានចិត្តសប្បុរស

លោក​ឡេអុង(Leon) មាន​ការ​ស្រង៉ាក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ គាត់​ចង់​មាន​ជីវិត​ដែល​មាន​ន័យ​ជាង​នេះ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​លាឈប់​ពី​ការងារ​ផ្នែក​ហិរញ្ញ​វត្ថុ។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃ​មួយ គាត់​បាន​ឃើញ​បុរស​អនាថា​ម្នាក់ កំពុង​តែ​ឈរ​កាន់​ផ្លាក​មួយ នៅ​ជ្រុង​ផ្លូវ ​ដែល​មាន​អក្សរ​សរសេរ​ពី​លើ​ថា​ “សេចក្តី​សប្បុរស ​គឺ​ជា​ថ្នាំ​ដែល​ល្អ​បំផុត”។ លោក​ឡេអុង​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​នោះ បាន​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ណាស់។ វា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ខ្លួន”។

លោក​ឡេអុង​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ចាប់​ផ្តើម​ជីវិត​ថ្មី ដោយ​បង្កើត​អង្គការ​អន្តរជាតិ​មួយ ដើម្បី​លើក​កម្ពស់​សេចក្តី​សប្បុរស។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទូទាំង​ពិភព​លោក ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ជំនួយ​របស់​មនុស្ស​ដែល​គាត់​មិន​ដែល​ស្គាល់ ដែល​មាន​ដូច​ជាអាហារ ប្រេង​ឥន្ធនៈ និង​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ឲ្យ​រង្វាន់​ពួក​គេ តាម​រយៈ​អង្គការ​របស់​គាត់ ដោយ​ធ្វើ​អំពើ​សប្បុរស​ធម៌ ដូច​ជា​ការ​ចែក​អាហារ​ដល់​ក្មេង​កំព្រា ឬ​សង់​សាលា​រៀន​មួយ​ខ្នង​សម្រាប់​ក្មេង​ក្រី​ក្រ​ជា​ដើម។ គាត់​និយាយ​ថា “ជួន​គាល គេ​មើល​ឃើញ​ថា សេចក្តី​សប្បុរស គឺ​ជា​ភាព​ទន់​ខ្សោយ ប៉ុន្តែ តាម​ពិត សេចក្តី​សប្បុរស​គឺ​ជា​ចំណុច​ខ្លាំង​របស់​មនុស្ស”។​

ព្រះ​គ្រីស្ទ​គឺ​ជា​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទាំង​ស្រុង ដូច​នេះ តាម​ធម្មតា សេច​ក្តី​សប្បុរស​បាន​ហូរ​ចេញ​ពី​ព្រះ​អង្គ។ ខ្ញុំចូល​ចិត្ត​រឿង​មួយ ដែល​និយាយ​អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ឃើញ​គេ​ហែរ​សព​របស់​កូន​ប្រុស របស់​ស្រ្តី​មេម៉ាយ​ម្នាក់​(លូកា ៧:១១-១៧)។ ជីវភាព​របស់​ស្រ្តី​មេម៉ាយ​ដ៏​កំសត់​នេះ ទំនង​ជា​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់​របស់​កូន​ប្រុស​គាត់។ រឿង​នេះ​មិន​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា មាន​នរណា​ម្នាក់​ទូល​សូម​ព្រះ​យេស៊ូវ ឲ្យ​ជួយ​គាត់​ឡើយ។ តែដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ក្តួល​អាណឹត និង​សប្បុរស(ខ.១៣) ព្រះ​អង្គ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រោស​កូនប្រុស​គាត់​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ។ ពេល​នោះ ពួក​បណ្តាជន​ក៏​បាន​ពោល​សរសើរ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ថា “ព្រះ​បាន​ប្រោស​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ហើយ”(ខ.១៦)។—ANNE…

ទស្សនៈមកពីស្ថានលើ

កាល​លោក​ធីធ័រ វេលឆ៍(Peter Welch) នៅ​ក្មេង ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ១៩៧០ ការ​ប្រើ​ឧបករណ៍​រាវ​រក​លោហៈ​ធាតុ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​កម្សាន្ត​សប្បាយ​ប៉ុណ្ណោះ។​ ប៉ុន្តែ ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩០​មក គាត់​បាន​ដឹក​នាំ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​រាវ​រក​លោហៈ​ធាតុ។ ពួក​គេ​បាន​រក​ឃើញ​វត្ថុ​រាប់​ពាន់ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ដាវ គ្រឿង​អលង្កា​បុរាណ និងកាក់​ជា​ដើម។ ពួក​គេ​បាន​ស្វែង​រក​គំរូ នៅ​ក្នុង​ទីវាល​នៃ​កសិដ្ឋាន ក្នុង​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស ដោយ​ប្រើ​កម្ម​វិថី “ហ្គុកហ្គល អឺស” ដែល​ជា​កម្មវិធី​កំព្យូទ័រ ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​រូប​ភាព​ថត​ពី​ផ្កាយ​រណប។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ទីតាំង​របស់​ផ្លូវ​ថ្នល់​ អាគារ និង​សំណង់​ដទៃ​ទៀត ដែល​អាច​មាន​វត្ត​មាន​កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​សតវត្សរ៍​មុន។ លោក​ភីធ័រ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “រូប​ភាព​ដែល​ថត​បានពី​លើ​មេឃ បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​រក​ឃើញ​អ្វី​ៗ​ជាច្រើន តាម​វិធី​សាស្រ្ត​រុក​រក​ដ៏​ថ្មី​ស្រឡាង​មួយ”។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ នៅ​សម័យ​ហោរា​អេសាយ។ កាល​នោះ ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ “ទស្សនៈ​មក​ពីស្ថាន​លើ”។ ពួក​គេ​មាន​មោទន​ភាព ដែល​បាន​ធ្វើ​ជា​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ តែ​ពួក​គេ​មិន​បាន​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​មិនព្រម​លះ​បង់​ចោល​រូប​ព្រះដែល​ពួក​គេ​កំពុង​ថ្វាយ​បង្គំ។ តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​ទស្សនៈ​ផ្សេង​ពី​នេះ។ ទោះ​ពួក​គេ​មាន​ការ​បះ​បោរ​ក៏​ដោយ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​សង្រ្គោះ​ពួក​គេ​ឲ្យ​រួច​ពី​ភាព​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​របស់​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន។ តើ​ហេតុ​អ្វី? ព្រះ​អង្គ​មានបន្ទូល​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “ដោយ​យល់​ដល់​ខ្លួន​អញ … សិរីល្អ​របស់​អញៗ​មិន​ព្រម​លើក​ឲ្យ​ទៅ​អ្នក​ដទៃ​ឡើយ”(អេសាយ ៤៨:១១)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ទស្សនៈ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ពី​ស្ថាន​លើ​មក ឲ្យ​យើង​បាន​ដឹង​ថា យើង​ត្រូវ​រស់​នៅ ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ និង​បំពេញ​គោល​បំណង​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​មិន​មែន​ដើម្បី​ខ្លួន​យើង​នោះ​ឡើយ។​ យើង​ត្រូវ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ព្រះ​អង្គ និងផែន​ការ​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​នាំ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។​…

ស្វាគមន៍ជានិច្ច

លោក​សេយ​ឌី(Saydee) និង​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ បាន​ប្រកាន់​យក​គោល​ការណ៍ “បើក​ចំហរ​ដៃ  និង​បើក​ចំហរ​ផ្ទះ”។ គាត់​ថា ផ្ទះ​របស់​គាត់​ស្វាគមន៍​មនុស្ស​ទាំង​អស់ “ជា​ពិសេស អ្នក​ដែល​មាន​ទុក្ខ​ព្រួយ”។ គាត់​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង នៅ​ប្រទេល​លីបេរា ជា​មួយ​បង​ប្អូន​៩​នាក់ ក្នុង​គ្រួសារ​ប្រភេទ​នេះ​ឯង។ ឪពុក​ម្តាយ​របស់​គាត់​តែង​តែ​ស្វាគមន៍​អ្នកដទៃ ចូល​ក្នុង​គ្រួសារ​ពួក​គេ តាម​របៀប​នេះ។ គាត់​ថា​ “យើង​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​សហគមន៍​មួយ។ យើង​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ យើង​មាន​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចំពោះ​គ្នា។ ឪពុក​ខ្ញុំ​បាន​បង្រៀន​យើង ឲ្យ​ស្រឡាញ់​គ្នា ថែរក្សា​គ្នា និង​ការពារ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក”។

កាល​ស្តេច​ដាវីឌ​កំពុង​តែ​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ ទ្រង់​បាន​រក​ឃើញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ប្រភេទ​នេះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ជាម្ចាស់។ ក្នុង បទ​គម្ពីរ​សាំយ៉ូអែលទី២ ជំពូក២២ (និង​ទំនុក​ដំកើង ១៨) ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ច្រៀង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អម្ចាស់ ដ្បិតព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​ជា​ទីជ្រក​កោន ដល់​ស្តេច​ដាវីឌ​អស់​មួយ​ជីវិត។ ទ្រង់​ក៏​បាន​រំឭក​ផង​ដែរ​ថា “នៅ​គ្រា​មាន​សេចក្តី​វេទនា នោះ​ទូលបង្គំ​បាន​អំពាវនាវ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា គឺ​បាន​ស្រែក​រក​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ ទ្រង់​ក៏​ឮ​សំឡេង​នៃ​ទូលបង្គំ​ពី​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ទ្រង់ សំរែក​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​ឮ​នៅ​ព្រះកាណ៌​ទ្រង់”(២សាំយ៉ូអែល ២២:៧)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រំដោះ​ទ្រង់​ជា​ច្រើន​ដង ឲ្យ​រួច​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ការ​សង្រ្គោះ​ឲ្យ​រួច​ពី​ស្តេច​សូល​ផង​ដែរ។ ទ្រង់​បាន​សរសើរដំកើង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​ជា​ទីមាំ​មួន និង​ជា​អ្នក​រំដោះ ដែល​ទ្រង់​បាន​ចូល​ជ្រក​កោន(ខ.២-៣)។

ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​យើង ប្រហែល​ជា​តូច​ទេ បើ​ធៀប​នឹង​ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ស្វាគមន៍​យើង ឲ្យ​រត់​មក​រក​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ជម្រក ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ។ ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​បើក​ចំហរ​ជា​និច្ច។ ដូចនេះ ចូរ​យើង…

បានទទួលការយកចិត្តទុកដាក់

អ្នក​ស្រី​ដេប៊ី(Debbie) ជា​ម្ចាស់​សេវា​កម្ម​សម្អាត​ផ្ទះ ដែល​តែង​តែ​ស្វែង​រក​អតិថិ​ជន​បន្ថែម ដើម្បី​ពង្រីក​អាជីវ​កម្ម​របស់​គាត់។ មាន​ពេល​មួយ គាត់​បាន​និយាយ​តាម​ទូរស័ព្ទ ជា​មួយ​ស្រ្តី​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​ឆ្លង​កាត់​ការ​ព្យាបាល​ជម្ងឺ​មហា​រីក ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា នាង​គ្មាន​លទ្ធ​ភាព​បង់​ប្រាក់​ឲ្យ​គាត់​ទេ។ ភ្លាម​ៗ​នោះ អ្នក​ស្រី​ដេប៊ីក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ថា គាត់​នឹង​ផ្តល់​សេវាកម្ម​សម្អាត​ផ្ទះ​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ ដល់​ស្រ្តី​ទាំង​ឡាយ​ណា​ដែល​កំពុង​ឆ្លង​កាត់​ការ​ព្យាបាល​ជម្ងឺ​មហារីក​។ ដូច​នេះ នៅ​ឆ្នំា​២០០៥ គាត់​ក៏​បាន​បង្កើត​អង្គការ​មិន​រក​ប្រាក់​ចំណេញ​មួយ ដើម្បី​ផ្តល់​សេវ៉ា​កម្ម​សម្អាត​ផ្ទះ ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ ដល់​ស្រ្តី​ដែល​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​ព្យាបាល​ជម្ងឺ​មហារីក។ គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា វា​ជា​លើក​ទីមួយ​ហើយ ដែល​គាត់​ពិត​ជា​ជឿ​ថា គាត់​អាច​ឈ្នះ​ជម្ងឺ​មហារីក។​

យើង​មាន​កម្លាំង​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​បញ្ហា ពេល​ណា​យើង​ដឹង​ថា អ្នក​ដទៃ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ និង​គំាទ្រ​យើង​។ ការ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង និង​ទ្រទ្រង់​យើង អាច​នាំ​ឲ្យ​វិញ្ញាណ​យើង​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម។ បទគម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក៤៦ ជា​បទ​គម្ពីរ​ដ៏​ពេញ​និយម សម្រាប់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​លំបាក ព្រោះ​បទ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​រំឭក​យើង​ថា “ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ទី​ពឹង​ជ្រក ក៏​ជា​កំឡាំង​នៃ​យើង​ខ្ញុំ ជា​ជំនួយ​ដែល​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​ក្នុង​គ្រា​អាសន្ន … ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពួក​ពលបរិវារ ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​យើង​ខ្ញុំ(ខ.១,១១)។

ការ​រំឭក​ខ្លួន​យើង អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា និង​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ ដែល​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង អាច​ជួយ​ឲ្យ​ចិត្ត​យើង​មាន​កម្លាំង​ជា​ថ្មី ហើយ​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន និង​ទំនុក​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ការ​ឆ្លង​កាត់​ពេល​ដ៏​ពិបាក។ —Anne Cetas

រៀនស្កប់ចិត្ត

មាន​ពេល​មួយ​លោក​ចេសិន(Jason) ត្រូវ​ទទួល​ការ​វះ​កាត់​ជា​បន្ទាន់។ បន្ទាប់​ពី​ការ​វះ​កាត់​ដ៏​ជោគ​ជ័យ គាត់​ក៏​បានទទួល​វិក័យ​ប័ត្រ​ជា​ច្រើន សម្រាប់​ថ្នាំ​សណ្តំ ការ​វះ​កាត់ បន្ទប់​វះកា​ត់ និង​ការ​ចំណាយ​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ។ គាត់​ក៏​បាន​ត្អូញ​ត្អែរ​ថា “បន្ទាប់​ពី​ក្រុម​ហ៊ុន​ធានា​រ៉ាប​រង​បាន​ចេញ​ថ្លៃ​ពេទ្យ​ហើយ យើង​នៅ​ជំពាក់​លុយ​គេ​រាប់​ពាន់​ដុល្លា​ទៀត។ បើ​សិន​ជា​យើង​អាច​បង់​ថ្លៃ​ចំណាយ​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​អស់ យើង​នឹង​​រស់​នៅបាន​ស្រួល ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​នឹង​មានចិត្ត​ស្កប់​ស្កល់”។ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​តែ​លេង​ល្បែង​វាយ​សត្វ​កំពីង​ដូង” ដែល​ក្នុង​នោះ សត្វកំពីង​ដូង​ជ័រ​ជា​ច្រើន​ក្បាល បាន​លេច​ចេញ​តាម​រន្ធ​ឆ្លាស់​គ្នា ហើយ​គេ​ត្រូវ​យក​ញញួរ​ជ័រ​វាយ​វា​ឲ្យ​ទាន់ ពេល​វា​អើត​ក្បាល​ចេញ​មក​តាម​រន្ធ​ណា​មួយ។

មាន​បញ្ហា​ជា​ច្រើន​បាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​ជីវិត​យើង ដូច​ល្បែង​កម្សាន្ត​មួយ​នេះ​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​ធ្លាប់​ជួប​ការ​ខ្វះ​ខាត តែ​គាត់​បាន​រៀន​អំពី​អាថ៌​កំបាំង​នៃ​ការ​ស្កប់​ចិត្ត ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ​ទាំង​អស់​(ភីលីព ៤:១២)។ អាថ៌​កំបាំង​នោះ​គឺ “ខ្ញុំ​អាច​នឹង​ធ្វើ​គ្រប់​ទាំង​អស់​បាន ដោយសារ​ព្រះគ្រីស្ទ​ដែល​ទ្រង់​ចំរើន​កំឡាំង​ដល់​ខ្ញុំ”(ខ.១៣)។ ពេល​ណា​ខ្ញុំ​ជួប​ការ​ខ្វះ​ខាត ហើយ​ត្រូវ​ការ​ការ​ស្កប់​ចិត្ត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​អំពី​ខ​គម្ពីរ​ទាំង​នេះ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​ខ្លួន​ឯងថា បើ​ខ្ញុំ​មិន​រៀន​ស្កប់​ចិត្ត ក្នុង​រឿង​នេះ នៅ​ពេល​ឥឡូវ​នេះ​ទេ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាច​ស្កប់​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​រឿង​ផ្សេង​បាន?

តើ​យើង​អាច​រៀន​សម្រាក នៅ​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ ដោយ​របៀប​ណា? យើង​អាច​រៀន​សម្រាក​ក្នុង​ព្រះអង្គ ដោយ​ផ្តោត ទៅ​លើ​ការ​អរ​សប្បាយ និង​ការ​ដឹង​គុណ សម្រាប់​ការ​ល្អ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន។ ដោយ​ស្វែង​យល់​បន្ថែម អំពី​ព្រះ​វរបិតា ដែល​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់។ ដោយ​លូត​លាស់ នៅ​ក្នុង​ការ​ទុក​ចិត្ត និង​ការ​អត់​ធ្មត់។ ដោយ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ជីវិត​របស់​យើង គឺ​សម្រាប់​រស់​នៅ​ថ្វាយ​ព្រះ គឺ​មិន​មែន​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង។ ដោយ​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​បង្រៀនយើង ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​ស្កប់​ស្កល់…

កន្លែងដ៏កក់ក្តៅ

រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​លោក​រូប៊ី បាន​បាត់​បង់​ភរិយា ហើយ​អ្នក​ស្រី​សាប្រ៊ីណា​បាន​បាត់​បង់​ស្វាមី យ៉ាង​សោក​សៅ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្លង់​ស្នេហ៍  ហើយ​ក៏​បាន​រៀប​ការ។​ គ្រួសារ​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​គ្រួសារ​តែ​មួយ។ ពួក​គេ​បាន​សង់​ផ្ទះ​ថ្មី​មួយខ្នង ហើយ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​វា​ថា ហាវីឡាហ៍(ពាក្យ​ភាសា​ហេព្រើរ មាន​ន័យ​ថា “លូត​លាស់​ចេញ​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់”)។ វា​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ការ​បង្កើត​អ្វី​ដែល​ស្រស់​ស្អាត ចេញ​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​និយាយ​ថា ពួក​គេ​មិន​បាន​សង់​ផ្ទះ​នោះ ដើម្បី​បំភ្លេច​អតីត​កាល​ឡើយ ប៉ុន្តែ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ងើប​ឡើង​ចេញ​ពី​ផេះ​ផង់ និង​មាន​សង្ឃឹម​ឡើង​វិញ។ សម្រាប់​ពួក​គេ ផ្ទះ​នោះ​ជា​កន្លែង​ដ៏​កក់​ក្តៅ ជា​កន្លែង​អរ​សប្បាយ​នឹង​ជីវិត និង​ជា​កន្លែង​ដែល​នឹង​មាន​អនាគត​ដ៏​ភ្លឺ​ស្វាង។​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​លក្ខណៈ​នៃ​ជីវិត​របស់​យើង ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ជីវិត​យើង​ងើប​ឡើង ចេញ​ពី​ផេះ​ផង់ ហើយ​នាំ​យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​មហា​គ្រួសារ​ដ៏​កក់​ក្តៅ។ ពេល​ណា​យើង​ទទួល​ព្រះ​អង្គ  ព្រះ​អង្គ​នឹង​ចូល​គង់ក្នុង​ចិត្ត​យើង​(អេភេសូរ ៣:១៧)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​នាំ​យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​ទ្រង់ តាម​រយៈ​ព្រះយេស៊ូវ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ក្លាយ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ព្រះ​អង្គ(១:៥-៦)។ ទោះ​យើង​នឹង​ឆ្លង​កាត់​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​អាច​ប្រើ​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​នោះ ដើម្បី​សម្រេច​គោល​បំណង​ដ៏​ល្អ ក្នុង​ជីវិត​យើង។​

ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ យើង​មាន​ឱកាស​លូត​លាស់ ក្នុង​ការ​យល់​ដឹង អំពី​ព្រះ ដោយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ យើង​អាច​អរសប្បាយចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទានមក​យើង។ ក្នុង​ព្រះ​អង្គ យើង​មាន​ភាព​ពេញ​លេញ ក្នុង​ជីវិត ដែល​យើង​មិន​អាច​រក​បាន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​(៣:១៩)។ ហើយ​យើង​មាន​សេចក្តី​សន្យា ដែល​ថា ទំនាក់​ទំនង​នេះ​នឹង​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​រៀង​រហូត។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រទាន​យើង នូវ​គ្រួសារ​ដ៏​កក់​ក្តៅ និង​មូល​ហេតុ​ដែល​យើង​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ ក្នុង​ជីវិត…

ព្រះអង្គជាស្តេចលើអស់ទាំងស្តេច

មាន​ពេល​មួយ អេលដុន(Eldon) ដែល​ជា​ក្មេង​អាយុ​៥​ឆ្នាំ បាន​ស្តាប់​លោក​គ្រូ​គង្វាល​ជជែក​គ្នា អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បានយាង​ចុះ​ពី​ស្ថាន​សួគ៌​មក​ផែន​ដី។ អេដុន​ក៏​បាន​ដក​ដង្ហើម​ធំ ពេល​ដែល​លោក​គ្រូ​គង្វាល​អធិស្ឋាន​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​ការសុគត ជំនួសយើង​រាល់​គ្នា។ ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​នេះក៏​បាន​និយាយ ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ថា “អូហ៍​ទេ តើ​ព្រះ​អង្គ​សុគត​មែន​ឬ?”

ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រសូត​នៅ​លើ​ផែនដី មាន​មនុស្ស​ដែល​ចង់​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​សុគត។  ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ​បាន​មក​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម ក្នុង​អំឡុង​រាជ​នៃ​ស្តេច​ហេរ៉ូឌ ហើយ​បាន​សួរ​គេ​ថា “តើ​ព្រះអង្គ​ដែល​ប្រសូត​មក ធ្វើ​ជា​ស្តេច​សាសន៍​យូដា ទ្រង់​គង់​នៅ​ឯ​ណា ពី​ព្រោះ​យើង​បាន​ឃើញ​ផ្កាយ​របស់​ទ្រង់ ពី​ទិស​ខាង​កើត​មក ហើយ​យើង​មក​ថ្វាយ​បង្គំ​ទ្រង់”(ម៉ាថាយ ២:២)។ ពេលស្តេច​ហេរ៉ូឌ​ជ្រាប​អំពី​រឿង​នេះ ទ្រង់​ក៏​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ថា ថ្ងៃ​មួយ ព្រះ​យេស៊ូវ​នឹង​ដណ្តើម​រាជ​របស់​ទ្រង់​មិន​ខាន។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ទ្រង់​ក៏​បាន​ចេញ​បញ្ជា​ឲ្យ​គេ​សម្លាប់​ក្មេង​ប្រុស​ទាំង​អស់ នៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម ដែល​មាន​អាយុ​ចាប់​ពី​២​ឆ្នាំ​ចុះ​ក្រោម។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ការ​ពារ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់ ដោយ​ចាត់​ទេវតា​មួយ​អង្គ ឲ្យ​មក​ដាស់​តឿន​ឪពុក​ម្តាយ​ទ្រង់ ឲ្យ​ចាក​ចេញ​ពី​តំបន់​នោះ។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ភាស​ខ្លួន ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​រួច​ផុត​ពី​ការ​តាម​សម្លាប់​នៅ​ពេល​នោះ​(ខ.១៣-១៨)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​បញ្ចប់​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​របស់​ព្រះ​អង្គ​ដោយ​ជោគ​ជ័យ ដោយ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដើម្បី​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​ឲ្យ​រួច​ពី​បាប​។ គេ​បាន​ចម្អក​ឲ្យ​ទ្រង់ ដោយ​ដាក់​ផ្លាក​ពី​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​ទ្រង់ ដោយ​មាន​អក្សរ​សរសេរ​ថា “នេះ​ឈ្មោះ​យេស៊ូវ ជា​ស្តេច​សាសន៍​យូដា”(២៧:៣៧)។ ប៉ុន្តែ ​បី​ឆ្នាំ​ថ្ងៃក្រោយ​មក ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ដោយ​ជ័យ​ជម្នះ។ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​អង្គ​បាន​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ព្រះ​អង្គ​បាន​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក ធ្វើ​ជា​ស្តេច​លើ​អស់​ទាំង​ស្តេច​(ភីលីព ២:៨-១១)។

ព្រះ​ដ៏​ជា​ស្តេច​បាន​សុគត ដើម្បី​លោះ​បាប​យើង​រាល់​គ្នា។ ចូរ​យើង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​សោយ​រាជ​លើ​ចិត្ត​របស់​យើង​ផង​ដែរ។—ANNE…

ដើម្បីបង្កើតផលផ្លែបានល្អ

អ្នក​ស្រី​រេបេកា លេម៉ូស-អូតេរ៉ូ(Rebecca Lemos-Otero) ដែល​ជា​ស្ថាបនិក នៃ​កម្ម​វិធី​ស៊ីធី ប្លូសិម បាន​ឲ្យ​យោបល់​ថា “យើង​គួរ​តែ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ក្មេង​ៗ​បោះ​គ្រាប់​ពូជ នៅ​កន្លែង​ណា​ដែល​ពួក​គេ​ចង់​បោះ នៅ​ក្នុង​ច្បារ​ដំណាំ ហើយ​យើង​ចាំ​មើល តើ​នឹង​មាន​អ្វី​ដុះ​ចេញ​មក”។ នេះ​មិន​មែន​ជា​គំរូ នៃ​ការ​ដាំ​ដំណាំ ដោយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​នោះ​ទេ តែ​វា​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ការ​ពិត​ដែល​ថា គ្រាប់​ពូជ​នីមួយ​ៗ មាន​សក្តានុ​ពល នៅ​ក្នុង​ការ​លូត​លាស់​មាន​ជីវិត។ ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​២០០៤ កម្ម​វិធី​ស៊ីធី ប្លូសិម បាន​បង្កើត​ច្បារ​ដំណាំ​ជាច្រើន សម្រាប់​សាលា​រៀន និង​តំបន់​ដែល​ប្រជាជន​ប្រាក់​ចំណូល​តិច​រស់​នៅ។ ក្មេង​ៗ​នៅ​ទីនោះ​បាន​សិក្សា អំពី​អាហារ​បម្រុង និង​បាន​រៀន​ជំនាញ​ដាំ​ដំណាំ សម្រាប់​ប្រកប​របរ​នៅ​ពេល​អនាគត​ផង​ដែរ។ អ្នក​ស្រី​រេបេកា​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ការ​មាន​ច្បារ​ដំណាំ នៅ​ក្នុង​ទីប្រជុំ​ជន … បាន​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​ក្មេង​ៗ​បាន​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ ដើម្បី​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​មាន​ប្រយោជន៍ និង​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ភាព​ស្រស់​ស្អាត”។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល អំពី​ការ​ព្រោះ​គ្រាប់​ពូជ ដែល​មាន​សក្តានុពល នៅ​ក្នុង​ការ​បង្ករ​បង្កើត​ផល “បាន​១ជា​១​រយ​ភាគ​”(លូកា ៨:៨)។ គ្រាប់​ពូជ​នោះ​ជា​ដំណឹង​ល្អ​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​បណ្តុះ​នៅ​លើ “​ដី​ល្អ” ដែល​ជា “​ពួក​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ទៀង​ត្រង់​ល្អ ក៏​ឮ​ព្រះបន្ទូល ហើយ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ រួច​បង្កើត​ផល​ដោយ​សេចក្តី​អត់ធន់​វិញ”(ខ.១៥)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា វិធី​តែ​មួយ​គត់ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​បង្កើត​ផល​ផ្លែ គឺ​ត្រូវ​នៅ​ជាប់​នឹង​ព្រះ​អង្គ(យ៉ូហាន ១៥:៤)។ កាល​ណា​យើង​បាន​ទទួល​ការ​បង្រៀន​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​នៅ​ជាប់​នឹង​ព្រះ​អង្គ ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​បង្កើត​ផល​ផ្លែ​ខាង​វិញ្ញាណ ក្នុង​ជីវិត​យើង ដែល​មាន​ដូច​ជា…

ស្រេចតែលើព្រះជាម្ចាស់

លោក​នេត(Nate) និង​អ្នក​ស្រី​សឺរីលីន(Sherilyn) មាន​ចិត្ត​សប្បាយ​រីក​រាយ ពេល​ដែល​បាន​ឈប់​ឡាន​តាម​ផ្លូវ ដើម្បី​ចូល​ញាំ​អាហារ នៅ​ក្នុង​ភោជនីយដ្ឋាន អូម៉ាកាសេ ក្នុង​ដំណើរ​កំសាន្ត​នៅ​ទីក្រុង​ញូយ៉ក។ អូម៉ាកាសេ ជា​ពាក្យ​មួយ​ក្នុង​ភាសា​ជប៉ុន​ប្រែ​មក​ថា “ស្រេច​តែ​លើ​អ្នក” បាន​សេចក្តី​ថា នៅ​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​ប្រភេទ​នេះ ភ្ញៀវ​ឲ្យ​ចុង​ភៅ​ជ្រើស​រើស​មុខ​ម្ហូប​ឲ្យ​ខ្លួន។ នេះ​ជា​លើក​ទី​មួយ​ហើយ ដែល​ពួក​គេ​បាន​សាក​ល្បង​មុខ​ម្ហូប​នោះ ហើយ​ហាក់​ដូច​ជា​ប្រថុយ​បន្តិច ​តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពួក​គេ​ចូល​ចិត្ត​អាហារ​ដែល​ចុង​ភៅ​បាន​ជ្រើស​រើស និង​ចម្អិន​ឲ្យ​ពួក​គេ។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​អាកប្ប​កិរិយា ដែល​យើង​ត្រូវ​មាន ពេល​ដែល​យើង​ចូល​ទៅ​ចំពោះ​ព្រះ ដើម្បី​ទូល​សូម​អ្វី​មួយ។ យើង​ត្រូវ​មាន​ចិត្ត​មួយ ដែល​ចង់​ឲ្យ “ព្រះ​ទ្រង់​សម្រេច តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់”។ ពួក​សាវ័ក​បាន​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ “យាង​ទៅ​ទីស្ងាត់​តែ​ម្នាក់​ឯង ដើម្បី​អធិស្ឋាន”(លូកា ៥:១៦) ហេតុ​នេះ​ហើយ ថ្ងៃ​មួយ ពួក​គេ​ក៏​បាន​សូម​ឲ្យ​ទ្រង់​បង្រៀន​ពួក​គេ​អធិស្ឋាន។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ឲ្យ​ទូល​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​បំពេញ​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ សូម​ការ​អត់​ទោស​បាប និង​សូម​ផ្លូវ​គេច​ចេញ​ពី​ការ​ល្បួង។ ហើយ​ដែល​សំខាន់​បំផុត​នោះ គឺ​ទ្រង់​បាន​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ផ្នត់​គំនិត​មួយ​ដែល​ចុះ​ចូល​នឹង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ ដោយ​ទូល​ “សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ហឫទ័យ​ទ្រង់​បាន​សំរេច​នៅ​ផែនដី ដូច​នៅ​ស្ថានសួគ៌​ដែរ”(ម៉ាថាយ ៦:១០)។

យើង​អាច​ទូល​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​គ្រប់​យ៉ាង​របស់​យើង ព្រោះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ស្តាប់​យើង​អធិស្ឋាន ចេញ​ពី​ចិត្ត​យើង ហើយ​ទ្រង់​ក៏​សប្បាយ​ព្រះ​ទ័យ នៅ​ក្នុង​ការ​បំពេញ​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​របស់​យើង​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​នាម​យើង​ជា​មនុស្ស ដែលសមត្ថ​ភាព​មាន​កំណត់ យើង​មិន​តែង​តែ​ដឹង​ថា មាន​អ្វី​ខ្លះ​ដែល​ល្អ​បំផុត​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ ហើយយើង​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ខុស​ជា​ញឹក​ញាប់ ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​យើង​ចំាបាច់​ត្រូវ​ទូល​សូម​ដោយ​វិញ្ញាណ​ដែល​បន្ទាប​ខ្លួន ដោយ​ការ​ចុះ​ចូល​នឹង​ព្រះ​អង្គ។ យើង​អាច​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​ឆ្លើយ​តប…

ព្រះទ្រង់មិនភ្លេចអ្នកឡើយ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​និង​ក្មួយ​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​អាយុ៤​ឆ្នាំ​ ឈ្មោះ​ខេលីន(Kailyn) បាន​ចំណាយ​ពេល​រសៀល នៅ​ថ្ងៃ​សៅរ៍​ដ៏​រីក​រាយ​ជា​មួយ​គ្នា។ យើង​បាន​អរសប្បាយ​នឹង​ការ​ផ្លុំ​ពពុះ​សាប៊ូ នៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ និង​ការ​ផាត់​ពណ៌ពី​លើ​រូប​ភាព នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ផាត់​រូប​ព្រះ​នាង ហើយ​ញាំ​សាំង​វិច​ដែល​មាន​លាប​បឺរ​សណ្តែក​ដី និង​ចាហួយ។ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឡាន ដើម្បី​ចាក​ចេញ​ទៅ​វិញ ខេលីន​ក៏​បាន​ស្រែក​ហៅ​តាម​បង្អួច​ឡាន ដោយ​សម្លេង​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម​ថា “អ៊ំស្រី អ៊ែន(Anne) សូម​កុំ​ភ្លេច​ខ្ញុំ​ណា”។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ដើរ​ទៅ​រក​ឡាន​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ខ្សិប​ថា ខ្ញុំនឹង​មិន​ភ្លេច​នាង​ឡើយ ហើយ​ខ្ញុំ​សន្យា​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​លេង​នាង​ក្នុង​ពេល​ឆាប់​ៗ​ខាង​មុខ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​កិច្ចការ ជំពូក​១ ពួក​សិស្ស​បាន​មើល​ព្រះ​យេស៊ូវ ពេល​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ទៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ នៅចំពោះ​មុខ​ពួក​គេ​(ខ.៩)។ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ពេល​នោះ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​គិត​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ភ្លេច​ពួក​គេ​ឬ? ប៉ុន្តែ ទ្រង់​ទើប​តែ​បាន​សន្យា ទ្រង់​នឹង​ចាត់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទ្រង់ ឲ្យ​យាង​ចុះ​មក​គង់​នៅ​ក្នុង​ពួក​គេ ហើយ​ប្រទាន​កម្លាំង​ពួក​គេ ឲ្យ​អាច​អត់​ទ្រាំ​នឹង​ការ​បៀត​បៀន ដែល​នឹង​កើត​មាន​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ(ខ.៨)។ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្រៀន​ពួក​គេថា ទ្រង់​នឹង​ទៅ​រៀប​កន្លែង សម្រាប់​ពួក​គេ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​យាង​ត្រឡប់​មក​រក​ពួក​គេ ដើម្បី​នំា​ពួក​គេ​ទៅ​នៅ​នគរ​ស្ថានសួគ៌​ជា​មួយ​ទ្រង់(យូហាន ១៤:៣)។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ប្រាកដ​ជា​ឆ្ងល់​ថា ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​រង់​ចាំ​យូរ​ប៉ុណ្ណា។ ពួក​គេ​ប្រហែលជា​ចង់​និយាយ​ថា “ឱ​ព្រះ​យេស៊ូវ សូម​កុំ​ភ្លេច​យើង​ខ្ញុំ”។

កាល​ណា​យើង​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ទ្រង់​នឹង​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង​រាល់​គ្នា តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទ្រង់។ យើង​នឹង​ឆ្ងល់​ថា ទ្រង់​នឹង​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ​នៅ​ពេល​ណា ហើយ​ស្អាង​យើង និង​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់​ឡើង​វិញ​ទាំង​ស្រុង។ ប៉ុន្តែ រឿង​នេះ​នឹង​កើត​ឡើង​មែន…