តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Anne Cetas

ការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវដែលគេមិនចូលចិត្ត

លោក​ម៉ៃ បឺដឹន(Mike Burden) បាន​រៀប​ចំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រជុំ​ដែល​ពេញ​ដោយ​សេចក្តី​សម្អប់ អស់​រយៈ​ពេល​១៥​ឆ្នាំ ក្នុង​ហាង​លក់​វត្ថុ​អនុស្សាវរីយ៍​របស់​គាត់ ក្នុង​ក្រុង​តូច​មួយ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ឆ្នាំ​ ២០១២ ពេល​ដែល​ភរិយា​គាត់ ចាប់​ផ្តើម​សួរ​គាត់ អំពី​ការ​ចូលរួម​របស់​គាត់ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រជុំ​នោះ គាត់​ក៏​បាន​បន្ទន់​ចិត្ត​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ទស្សនៈ​រើស​អើង​ជាតិ​សាសន៍​ដែល​គាត់​ធ្លាប់​មាន​ ជា​ទស្សនៈ​ខុស​ឆ្គង់​យ៉ាង​ណា ហើយ​មិន​ចង់​រស់​នៅ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ប្រកាន់​ពូជ​សាសន៍​ទៀត​ទេ។​ ក្រុម​ជ្រុល​និយម​នោះ ​ក៏បាន​សង​សឹក​គាត់ ដោយ​បណ្តេញ​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ចេញ​ពី​ខុនដូ ដែល​គាត់​បាន​ជួល​ពី​សមាជិក​ម្នាក់ របស់​ក្រុម​នោះ។

តើ​គាត់​ងាក​ទៅ​រក​ជំនួយ​ពី​នរណា? អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​នោះ​គឺ​ គាត់​បាន​ទៅ​រក​គ្រូ​គង្វាល​ស្បែក​ខ្មៅ​ម្នាក់ នៅ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​គាត់​រស់​នៅ ដែល​កាល​ពី​មុន​គាត់​ធ្លាប់​តែ​រើស​អើង។ គ្រូ​គង្វាល​រូប​នោះ និង​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់​ ក៏​បាន​ផ្តល់​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​ និង​គ្រឿងទេស​សម្រាប់​ធ្វើ​ម្ហូប​អាហារ​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ អស់​មួយ​រយៈ។ ពេល​ដែល​គេ​សួរ​លោក​គ្រូ​គង្វាល​ខេនេឌី(Kennedy)ថា ហេតុអ្វី​គាត់​ព្រម​ជួយ​លោក​ម៉ៃ គាត់​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា “ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​ក៏​បាន​ធ្វើ​នូវ​រឿង​ជា​ច្រើន ដែល​គេ​មិន​ចូល​ចិត្ត។ ពេល​ដែល​អ្នក​ត្រូវ​ជួយ​គេ អ្នក​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​អ្នក​ធ្វើ”។ ក្រោយ​មក លោក​ម៉ៃ​ក៏​បាន​ឡើង​និយាយ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​លោក​គ្រូខេនេឌី ហើយ​ក៏​បាន​សុំ​ទោស​សហគមន៍​ជន​ស្បែក​ខ្មៅ សម្រាប់​ការ​ដែល​គាត់​បាន​ចូល​រួម​នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​សេចក្តី​សម្អប់។

នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​បង្រៀន​នៅ​លើ​ភ្នំ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បង្រៀន​គេ​ថា​ “ចូរ​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ណា​ដែល​សូម … ត្រូវ​ស្រឡាញ់​ពួក​ខ្មាំងសត្រូវ ត្រូវ​ឲ្យ​ពរ​ដល់​អ្នក​ណា​ដែល​ប្រទេច​ផ្តាសា”(ម៉ាថាយ ៥:៤២,៤៤)។ ការ​បង្រៀន​នេះ គឺ​ផ្ទុយ​ស្រឡះ​នឹង​ការ​គិត​របស់​មនុស្ស​ជាទូទៅ តែ​ជា​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង​ឲ្យ​អនុវត្ត​តាម។ មនុស្ស​គិត​ថា​ ការ​ធ្វើ​ដូច​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា​បង្ហាញ​ភាព​កម្សោយ…

ព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះយេស៊ូវសម្រាប់អ្នក

ចេសិន(Jason)បាន​ស្រែក​ទ្រហោយំ ពេល​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ​គាត់​បាន​ប្រគល់​គាត់ ឲ្យ​ទៅ​អេមី(Amy)។ នេះ​ជា​លើក​ទីមួយ​ហើយ ដែល​ក្មេង​អាយុ២​ឆ្នាំ​ម្នាក់​នេះ បាន​ចូល​កន្លែង​ទទួល​មើល​ក្មេង ខណៈ​ពេល​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ​គាត់​ចូល​រួម​កម្ម​វិធី​ថ្វាយ​បង្គំព្រះ ហើយ​គាត់​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​សោះ។ អេមី​បាន​ធានា​ថា នាង​នឹង​មើល​គាត់​ឲ្យ​បាន​ល្អ។ នាង​បាន​ព្យាយាម​លួង​គាត់​ ដោយប្រើ​របស់​ក្មេង​លេង និង​សៀវ​ភៅ ដោយ​ដាក់​គាត់​ក្នុង​កៅ​អី​បាស់​បើក ដើរ​ចុះ​ឡើង ឈរ​នៅ​ទ្រឹង​មួយ​កន្លែង និង​ជជែក​ជា​មួយ​គាត់ អំពី​ការ​កម្សាន្ត​ដែល​គាត់​ចូល​ចិត្ត។ ប៉ុន្តែ ដំណោះ​ស្រាយ​នី​មួយ​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ទទួល​បាន​នូវ​ការ​ស្រែក​យំ និង​ទឹក​ភ្នែក​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ បន្ទាប់​មក នាង​ក៏​បាន​ខ្សិប​ដាក់​ត្រចៀក​គាត់ នូវ​ពាក្យ​ដ៏​សាមញ្ញ​៥​ម៉ាត់​ថា “ខ្ញុំ​មិន​ទៅ​ណា​ចោល​អ្នក​ទេ”។ សន្តិ​ភាព និង​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ក៏​បាន​កើត​មាន​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ក្នុង​ចិត្ត​គាត់។

ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​ប្រទាន​មិត្ត​សំឡាញ់​ទ្រង់ នូវ​ពាក្យ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ស្រដៀង​នេះ​ផង​ដែរ ក្នុង​អំឡុង​សប្តាហ៍ នៃ​ការ​សុគត​របស់​ព្រះអង្គ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “​ព្រះវរបិតា …ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ព្រះ​ដ៏​ជា​ជំនួយ​១​អង្គ​ទៀត មក​អ្នក​រាល់​គ្នា ឲ្យ​បាន​គង់​នៅ​ជា​មួយ នៅ​អស់​កល្ប​រៀង​ទៅ គឺ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​នៃ​សេចក្តី​ពិត”(យ៉ូហាន ១៤:១៦-១៧)។ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់ឡើង​វិញ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​សន្យា​ថា “ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​រាល់​ថ្ងៃ​ដែរ ដរាប​ដល់​បំផុត​កល្ប”(ម៉ាថាយ ២៨:២០)។ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ឡើង​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ចាត់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ឲ្យ​គង់​នៅ​ក្នុង​រាស្រ្ត​ទ្រង់។

យើង​អាច​ពិសោធន៍​នឹង​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​សន្តិ​ភាព​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ពេល​ណា​ទឹក​ភ្នែក​យើង​ធ្លាក់​ចុះ​មក។ យើង​ទទួល​ការ​ដឹក​នាំ​ពី​ព្រះ​អង្គ ពេល​ណា​យើង​មិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​(យ៉ូហាន ១៤:២៦)។ ព្រះ​អង្គ​បើក​ភ្នែក​យើង ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​កាន់​តែ​ច្បាស់​(អេភេសូរ ១:១៧-២០) ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ជួយ​យើង ក្នុង​ភាព​កម្សោយ​របស់​យើង ហើយ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​យើង​ផង​ដែរ​(រ៉ូម…

សៀវភៅរឿងរបស់ព្រះ

នៅ​ថ្ងៃ​ដ៏​ស្រស់​ស្រាយ ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​ដើរ​កម្សាន្ត ហើយ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ក៏​បាន​ជួប​អ្នក​ជិត​ខាង​ម្នាក់ ដែល​ទើប​តែ​ផ្លាស់​ទី​លំ​នៅ មកក្នុង​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ។ គាត់​បាន​បង្អាក់​ដំណើរ​ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​ណែ​នាំ​ខ្លួន​ថា គាត់​ឈ្មោះ លោកុប្បត្តិ មាន​អាយុ​៦​ឆ្នាំ​កន្លះ។

ខ្ញុំក៏​បាន​តប​ថា “លោកុប្បត្តិ គឺ​ជា​ឈ្មោះដ៏​អស្ចារ្យ! ​គឺ​ជា​កណ្ឌ​គម្ពីរ​មួយ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប”។

គាត់​ក៏​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ជា​អ្វី?”

ខ្ញុំក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា ​“ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ជា​សៀវភៅ​រឿង​របស់​ព្រះ ដែល​និយាយ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បង្កើត​ពិភព​លោក និងមនុស្ស និង​អំពី​ក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​ចំពោះ​យើង”។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ញញឹម ពេល​ដែល​គាត់​ជជីក​សួរ​ថា “ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ទ្រង់​បង្កើត​ពិភព​លោក និង​មនុស្ស​ ឡាន និង​ផ្ទះ? តើ​មាន​រូប​ថត​ខ្ញុំ ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​ទ្រង់​ទេ?”

ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​មិន​មាន​រូប​ថត មិត្ត​ភក្តិ​ថ្មី​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​លោកុប្បត្តិ ឬ​រូប​ថត​យើង​រាល់​គ្នា​នោះ​ឡើយ តែ​យើង​ជា​ចំណែក​ដ៏​សំខាន់ នៅក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ដែល​ជា​សៀវភៅ​រឿង​របស់​ព្រះ។ យើង​ឃើញ​ថា ក្នុង​បទ​គម្ពីរ លោកុប្បត្តិ ជំពូក១ “ទ្រង់​ក៏​បង្កើត​មនុស្ស​ឲ្យ​ដូច​រូប​អង្គ​ទ្រង់ គឺ​បាន​បង្កើត​គេ​ឲ្យ​ចំ​នឹង​រូប​អង្គ​ទ្រង់​នោះ​ឯង ក៏​បង្កើត​គេ​ឡើង​ជា​ប្រុស​ជា​ស្រី”(ខ.២៧)។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ដើរ​ជា​មួយ​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ ហើយ​ក៏​បាន​ដើរ​ជា​មួយ​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ​អេដែន ហើយ​បន្ទាប់​មក​ក៏​បាន​ព្រមាន​ពួក​គេ ​អំពីគ្រោះ​ថ្នាក់ នៃ​ការ​ល្បួង ដែល​នាំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ចង់​ធ្វើ​ជា​ព្រះ ដោយ​ខ្លួន​ឯង​(ជំពូក៣)។ ក្រោយ​មក នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ ទ្រង់​ក៏​បានប្រាប់​យើង អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ…

ការអបអរ ពេញដោយអំណរ

មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ឈ្មោះ​សារុន(Sharon) បាន​លាចាក​លោក មុន​មែលីសា(Melissa) ១ឆ្នាំ ដែល​មែលីសា​ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​ដេវ(Dave) ។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​សុទ្ធ​តែ​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍។ នៅ​ពេល​យប់​មួយ​នោះ ខ្ញុំ​បាន​យល់សប្តិ​ឃើញ​សារុន និង​មែលីសា ជជែកគ្នា ដោយ​សម្លេង​សើច​ក្អឹក​ៗ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ចង​ព្យួរ​រំយោល ក្នុង​សាលជប់​លៀង​ធំ​មួយ ដោយ​មិន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ខ្ញុំ ដែល​កំពុង​តែ​បោះ​ជំហាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នោះ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​តុ​វែងមួយ មាន​កម្រាល​តុ​ពណ៌​ស និង​មាន​ចាន និង​ពែង​ពណ៌​មាស តម្រៀប​ពី​លើ។ ខ្ញុំ​សួរ​ពួក​គេ តើ​ខ្ញុំ​អាច​ជួយ​តុប​តែង​បាន​ទេ តែ ពួក​គេ​ហាក់​ដូច​ជា​ស្តាប់​ខ្ញុំ​មិន​ឮ ហើយ​ក៏​បាន​បន្ត​ធ្វើ​ការ​ទៀត។

ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​មក​សារ៉ុន​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “នេះ​ជា​ពិធី​ជប់​លៀង សម្រាប់​មង្គល​ការ​របស់​មែលីសា”។

ខ្ញុំ​ក៏​សួរ​ថា “តើ​កូន​កំលោះ​ជា​នរណា?”

អ្នក​ទាំង​ពីរ​មិន​បាន​ឆ្លើយ​តប​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ញញឹម ហើយ​មើល​មុខ​គ្នា។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​មង្គល​ការ​របស់​កូន​ចៀម និង​កូន​ក្រមុំ​របស់​ទ្រង់ គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គយាង​ត្រឡប់​មក​វិញ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​វិវរណៈ​បាន​បក​ស្រាយ​ថា ពិធី​ជប់​លៀង​នោះ “ជា​ពិធី​ភោជនីហារ នៃ​មង្គល​ការ​របស់​កូន​ចៀម(១៩:៩)។ លោក​យ៉ូហាន​បាទីស្ទ បាន​នាំ​ពួក​បណ្តាជន​រៀប​ចំ​ខ្លួន សម្រាប់​ការ​យាង​មក​លើក​ទីមួយ​នៃ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែលគាត់​បាន​ហៅ​ព្រះអង្គ​ថា “កូន​ចៀម​នៃ​ព្រះ ដែល​ដោះ​បាប​មនុស្ស​លោក”(យ៉ូហាន ១:២៩)។ គាត់​ក៏​បាន​ហៅ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា “កូន​កំឡោះ” ហើយ​ហៅ​ខ្លួន​គាត់​ថា “មិត្ត​សំឡាញ់”របស់​ទ្រង់ ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​ទ្រង់​(៣:២៩)។

នៅ​ថ្ងៃ​ជប់​លៀង​ដ៏​ធំ​នោះ និង​ក្នុង​ពេល​ដ៏​អស់​កល្បជា​និច្ច…

ជីករំលើងឫសនៃភាពល្វីងជូរចត់

ពេល​ដែល​ប្អូន​ប្រុស​របស់​អ្នក​ស្រី​រេបេកា(Rebecca) និង​ប្អូន​ថ្លៃ​ស្រី​របស់​គាត់ ចាប់​ផ្តើម​មាន​បញ្ហា​ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ​ អ្នក​ស្រីរេបេកា​បាន​អធិស្ឋាន​អស់​ពី​ចិត្ត សូម​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ផ្សះ​ផ្សា​ឡើង​វិញ។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ក៏​បាន​លែង​លះ​គ្នា។ បន្ទាប់​មក ប្អូន​ថ្លៃរបស់​គាត់​ក៏​បាន​នាំ​កូន​ៗ​ទៅ​រដ្ឋ​ផ្សេង ដោយ​មិន​មាន​ការ​បដិសេធន៍​ពី​ឪពុក​របស់​ពួក​គេ។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក​ អ្នក​ស្រី​រេបេកា​ក៏​លែង​បាន​ឃើញ​ក្មួយ​ស្រី​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់​គាត់​ទៀត។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គាត់​និយាយ​ថា​ ដោយសារ​គាត់​បានព្យាយាម​ជម្នះ​ភាព​សោក​សៅ​នេះ​ ដោយ​ខ្លួន​ឯង គាត់​ក៏​បាន​បណ្តោយ​ឲ្យ​ភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់​ចាប់​ផ្តើម​ចាក់​ឫស​ក្នុង​ចិត្ត​គាត់ ហើយវា​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​រាល​ដាល​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​នាង​រស់​បាន​ចែង​អំពី​ស្រ្តី​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ណា​អូមី ដែល​ព្យាយាម​ជម្នះ​ចិត្ត​សោក​សង្រេង ដែល​ប្រែ​ជា​ភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់។ ស្វាមី​គាត់​បាន​ស្លាប់​នៅ​ប្រទេស​ក្រៅ ហើយ​ដប់​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ស្លាប់​ទៀត។ គាត់​ក៏​ត្រូវ​រស់​នៅយ៉ាង​ក្រតោក​យ៉ាក​ជា​មួយ​កូន​ប្រសារ​ស្រី  ម្នាក់​ឈ្មោះ​នាង​រស់ និង​ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ​អ័រប៉ា(១:៣-៥)។ ពេល​ដែល​នាង​ណា​អូមី និង​នាង​រស់​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​កំណើត​របស់​នាង​ណាអូមី​វិញ អ្នក​ភូមិ​របស់​នាង​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីករាយ ដែល​បាន​ឃើញ​ពួក​គេ។ ប៉ុន្តែ​ នាង​ណាអូមី​ក៏​បាន​ប្រាប់​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​ថា​ “កុំ​ហៅ​ខ្ញុំ​ថា​ន៉ាអូមី​ឡើយ ត្រូវ​ហៅ​ថា​ម៉ារ៉ា​វិញ ដ្បិត​ព្រះ​ដ៏​មាន​គ្រប់​ទាំង​ព្រះចេស្តា ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នឹង​ខ្ញុំ​ដោយ​ជូរ​ល្វីង​ណាស់”(ខ.២០)។ គាត់​ថែម​ទាំង​ប្រាប់​គេ​ឲ្យ​ហៅ​គាត់​ថា “ម៉ារ៉ា”វិញ ព្រោះ​ឈ្មោះនេះ​មាន​ន័យ​ថា ជូរល្វីង។​

តើ​មាន​នរណា​ខ្លះ​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ជួប​ការ​ខក​ចិត្ត ដែល​នាំ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់? អ្នក​ប្រហែល​ជា​ធ្លាប់​ឈឺ​ចាប់​ ដោយ​សារសម្តី​របស់​នរណា​ម្នាក់ ឬ​មិន​បាន​អ្វី​មួយ​ដូច​បំណង ឬ​ក៏​នរណា​ម្នាក់​ធ្វើ​ការ​ទាមទារ​មក​លើ​យើង ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​អាក់​អន់​ចិត្តយ៉ាង​ខ្លាំង។ តែ​ពេល​ណា​យើង​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ អំពី​ភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់​ឬ​ការ​ឈឺ​ចាប់ ក្នុង​ជម្រៅ​ចិត្ត​យើង​ នោះ​ទ្រង់​អាច​ជួយ​ជីករំលើង​ឫស​នៃ​ភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់​នោះ ទោះ​វា​នៅ​តូច ឬ​បាន​ចាក់​ចូល​ជ្រៅ​ អស់​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក៏​ដោយ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​អាចជំនួស​មក​វិញ ដោយ​វិញ្ញាណ​ដែល​ផ្អែម​ល្ហែម និង​មាន​ពេញ​ដោយ​អំណរ។—Anne Cetas

តើអ្នកជានរណា?

លោក​ឌីនយ៉ាន(Dnyan) បាន​ចាត់​ទុក​ខ្លួន​ឯង ជា​សិស្ស​របស់​ពិភព​លោក។ គាត់​ថា ទីក្រុង និង​ទី​ប្រជុំ​ជន ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើដំណើរ​កាត់​តាម សុទ្ធ​តែ​ជា “សាលា​រៀន​ដ៏ធំ​សម្បើម”។ គាត់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​កាធ្វើ​ដំណើរ​រយៈ​ពេល​៤​ឆ្នាំ ដោយ​ការ​ជិះ​កង់ ក្នុងឆ្នាំ​២០១៦ ដើម្បី​ជួប និង​រៀន​ពី​មនុស្ស​ដែល​គាត់​បាន​ជួប។ ពេល​ណា​គាត់​ជួប​រនាំង​នៃ​ភាសា គាត់​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ថា ជួន​កាល​មនុស្ស​អាច​យល់​ថា ដៃ​គូ​សន្ទនា​របស់​ខ្លួន​គិត​អំពី​អ្វី ដោយ​គ្រាន់​តែ​មើល​មុខ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។​ គាត់​មិន​បាន​វាស់ចម្ងាយ​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ ជា​គីឡូ​ម៉ែត្រ ឬ​ដោយ​ប្រើ​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​វាស់ចម្ងាយ ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​មនុស្ស​ដែល​បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​ស្នាម​ផ្តិត​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ត​គាត់។ គាត់​ថា “ខ្ញុំ​ប្រហែល​មិន​ចេះ​ភាសារបស់​អ្នក​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​ថា អ្នក​ជា​នរណា”។

ពិភព​លោក​នេះ​ធំ​ណាស់ តែ​ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រាប​អំពី​វា ហើយ​ក៏​ស្គាល់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ នៅ​ក្នុងផែនដី ទាំង​ស្រុង គ្មាន​កន្លែង​ចន្លោះ។  ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង មាន​ការ​ស្ងប់​ស្ងែង​ចំពោះ​ព្រះ​ ពេល​ដែល​ទ្រង់​បាន​ពិចារណា អំពី​កិច្ច​ការដែល​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ ​ដូច​ជា​ការ​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ​ ព្រះ​ច័ន្ទ និង​ផ្កាយ​(ទំនុក​ដំកើង ៨:៣)។ ទ្រង់​ឆ្ងល់​ថា “តើ​មនុស្ស​ជា​អ្វី ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​នឹក​រឭក​ដល់​គេ ហើយ​កូន​មនុស្ស​ផង ដែល​ទ្រង់​ប្រោស​ដូច្នេះ”(ខ.៤)។

ព្រះ​ទ្រង់​ស្គាល់​អ្នក​ច្បាស់​ជាង​នរណា​ទាំង​អស់ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​អ្នក។​ យើង​គ្រាន់​តែ​អាច​ឆ្លើយ​តបថា “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ ព្រះនាម​ទ្រង់​ប្រសើរ​គ្រប់​លើ​ផែនដី​”(ខ.១,៩)។—Anne Cetas

ព្រះអង្គបានប្រទានលើសតម្រូវការ

ស្រ្តី​ម្នាក់​យល់​ឃើញ​ថា គាត់​បាន​ចំណាយ​ច្រើន​ពេក សម្រាប់​ការ​ទិញ​អំណោយ​សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ដូច​នេះ នៅ​ឆ្នាំ​មួយ​នោះ គាត់​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ខុស​ពី​នេះ។ រយៈ​ពេល​២​បី​ខែ មុន​ពេល​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល​មក​ដល់ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​កន្លែង​ដែល​គេ​ដាក់​តាំង​លក់​ឥវ៉ាន់​មុខ​ផ្ទះ ដើម្បី​ទិញ​របស់​របស់​ថោក​ៗ ដែល​គេ​បាន​ប្រើ​ហើយ​។ គាត់​ក៏​បាន​ទិញ​បាន​អំណោយ​ច្រើនលើស​ធម្មតា ដោយ​ចំណាយ​តិច​ជាង​មុន។ នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល កូន​ៗ​របស់​គាត់​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ នៅ​ក្នុង​ការ​បើក​ប្រអប់​អំណោយ​មួយ​ហើយ​មួយ​ទៀត។ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ពួក​គេ​នៅ​មាន​អំណោយ​ដែល​ត្រូវ​បើក​ទៀត។ ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ខុស​នឹង​កូន ដូច​មិន​បាន​ទិញ​អំណោយ​ថ្មី​ៗ ឲ្យ​ពួក​គេ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​មាន​អំណោយ​បន្ថែម​ទៀតសម្រាប់​ពួក​គេ នៅ​ព្រឹក​បន្ទាប់។ ក្មេង​ៗ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​បើក​អំណោយ​ទាំង​នោះ តែ​ភ្លាម​ៗ​នោះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​រអ៊ូ​ថា “កូន​បាន​បើក​អំណោយ​ឡើង​ហត់​ហើយ! ម៉ាក់​ផ្តល់​អំណោយ​ឲ្យ​កូន​ៗ​ច្រើន​ណាស់!” តាម​ធម្មតា ក្មេង​ៗ​មិន​មាន​ការ​ឆ្លើយ​តប​ដូច​នេះ នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល​ឡើយ។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​យើង​នូវ​អ្វី​ៗ​ជា​ច្រើន ប៉ុន្តែ យើង​ហាក់​ដូច​ជា​ស្វែង​រក​អ្វី​ៗ​ជា​បន្ថែម​ទៀត​ ដូច​ជា : ផ្ទះ​ធំ​ជាង​មុន ឡាន​ល្អជាង​មុន ប្រាក់​កាន់​តែ​ច្រើន​ក្នុង​ធនាគា ។ល។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​លោក​ធីម៉ូថេ ឲ្យ​រំឭក​សមាជិក​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់​ថា “ដ្បិត​យើង​រាល់​គ្នា​មិន​បាន​យក​អ្វី ចូល​មក​ក្នុង​លោកីយ៍​នេះ​ទេ ហើយ​ច្បាស់​ជា​យើង​ពុំ​អាច​នឹង​យក​អ្វី​ចេញ​ទៅ​វិញ​បាន​ដែរ តែ​បើ​មាន​អាហារ​ទទួល​ទាន និង​សំលៀកបំពាក់ នោះ​ក៏​ល្មម​ឲ្យ​យើង​បាន​ស្កប់​ចិត្ត​ហើយ”(១ធីម៉ូថេ ៦:៧-៨)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​យើង​នូវ​ខ្យល់​ដង្ហើម និង​ជីវិត និង​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​ផ្សេង​ៗ​របស់​យើង។ តើ​ចិត្ត​យើង​នឹង​ស្រស់​ថ្លា​យ៉ាង​ណា ពេល​ដែល​យើង​បាន​អរ​សប្បាយ និង​ស្កប់​ចិត្ត នឹង​អំណោយ​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ទូល​ព្រះ​អង្គ​ថា…

លើសពីសមត្ថភាពរបស់យើង

ដើមសេដា​នៅ​រដ្ឋអាឡាស្កា បាន​យោល​យោក​ពី​ម្ខាង​ទៅ​ម្ខាង ដោយ​សារ​កម្លាំង​ខ្យល់​ខ្លាំង ក្នុង​ពេល​មាន​ព្យុះ។ អ្នក​ស្រី​រេជី(Regie) ស្រឡាញ់​ដើម​សេដា​មួយ​ដើម​នោះណាស់ ដោយសារ​វា​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ផ្តល់​ម្លប់ ក្នុង​រដូវ​ក្តៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​នាង​អាច​រស់​នៅ​ដាច់​ពី​គេ​ផង​ដែរ។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ ខ្យល់​ព្យុះ​ដ៏​កាច​សាហាវ កំពុង​តែ​រំលើង​ឫសរបស់​វា។ អ្នក​ស្រី​រេជី និង​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​អាយុ​១៥​ឆ្នាំ ក៏​បាន​រត់​ទៅ​ជួយ​សង្រ្គោះ​វា។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​យក​ឈើ​ទល់​វា កុំឲ្យ​ដួល ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​ល្មម​នឹង​អាច​ជួយ​វា​បាន​ទេ។​​

ព្រះ​អម្ចាស់ គឺ​ជា​កម្លាំង​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ ពេល​ដែល​ស្តេច​អង្គ​នេះ​ស្រែក​អំពាវ​រក​ព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​ខ្យល់​ព្យុះ​មួយ​ប្រភេទ​ទៀត(ទំនុកដំកើង ២៨:៨)។ ទ្រង់​ប្រហែល​ជា​បាន​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ជីវិត​ទ្រង់​មាន​ការ​ធ្លាក់​ចុះយ៉ាង​ខ្លាំង។ បុត្រា​ទ្រង់​បាន​បះ​បោរ​នឹង​ទ្រង់ ដើម្បី​ដណ្តើម​រាជ្យ​(២សាំយ៉ូអែល ១៥)។ កាល​នោះ ​ទ្រង់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ងាយនឹង​រង​គ្រោះ ហើយ​ខ្សោយ​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​ទ្រង់​ភ័យ​ខ្លាច​ព្រះ​អម្ចាស់​នៅ​តែ​ស្ងាត់​ស្ងៀម ហើយ​ទ្រង់​ក៏​ខ្លាច​សេចក្តី​ស្លាប់​(ទំនុកដំកើង ២៨:១)។

ទ្រង់​ក៏​បាន​ទូល​ដល់​ព្រះ​ថា “សូម​ស្តាប់​សំឡេង​ដែល​ទូលបង្គំ​ទូលអង្វរ ក្នុង​កាល ដែល​ទូលបង្គំ​អំពាវនាវ​ដល់​ទ្រង់”(ខ.២)។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រទាន​កម្លាំង​ដល់​ស្តេច​ដាវីឌ ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​អាច​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត ទោះ​ការ​បាក់​បែក​រវាង​ទ្រង់ និង​បុត្រា​ទ្រង់​មិន​បាន​ផ្សៈ​ផ្សា​ក៏​ដោយ។​

យើង​ពិត​ជា​ចង់​ការពារ​មិន​ឲ្យ​មាន​រឿង​អាក្រក់​កើត​ឡើង! ប៉ុន្តែ​ ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន​ឡើយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ ក្នុង​សេចក្តី​កម្សោយ​របស់​យើង ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​សន្យា​ថា យើង​អាច​អំពាវ​នាវ​រក​ព្រះ​អង្គ សូម​ព្រះ​អង្គ​ធ្វើ​ជា​ថ្ម​ដា​របស់​យើង បាន​គ្រប់​ពេល​វេលា​(ខ.១-២)។ ពេល​ណា​យើង​គ្មាន​កម្លាំង​ នោះ​ព្រះ​អង្គ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​គង្វាល​របស់​យើង ហើយ​នឹង​បី​យើងជា​រៀង​រហូត(ខ.៨-៩)។-Anne Cetas

តើខ្វះប្រាជ្ញាឬ?

ខេនេត(Kenneth) ជា​ក្មេង​អាយុ​ពីរ​ឆ្នាំ ដែល​បាន​បាត់​ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​លេខ​៩១១ បាន​បីនាទី ភ្នាក់​ងារ​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​ម្នាក់ បាន​រក​គាត់​ឃើញ នៅ​កន្លែង​តាំង​ពិពណ៌​ជន​បទ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​គាត់ តែ​ពីរ​ប្លុក​ប៉ុណ្ណោះ។ ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​សន្យា​ថា ជីតា​របស់​គាត់ នឹង​នាំ​គាត់​ទៅ​កន្លែង​តាំង​ពិពណ៌​នោះ នៅ​ពេល​ក្រោយ ក្នុង​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ។​ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​ជិះ​ត្រាក់​ទ័រ​សម្រាប់​ក្មេង​លេង ទៅ​កន្លែង​នោះ ហើយ​យក​វា​ទៅ​ចត​នៅ​កន្លែង​ដែល​គាត់​ចូល​ចិត្ត។ ពេលដែល​ក្មេង​ប្រុស​នោះ​បាន​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​ដោយ​សុវត្ថិភាព ឪពុក​របស់​គាត់ ក៏​បាន​ដោះ​អាគុយ​ចេញ​ពី​ត្រាក់​ទ័រ​របស់​ក្មេង​លេង​នោះ។​

ខេនេត ជា​ក្មេង​ឆ្លាត ព្រោះ​គាត់​អាច​ទៅ​កន្លែង​ដែល​គាត់​ចង់​ទៅ ដោយ​ខ្លួន​ឯង ប៉ុន្តែ ក្មេង​ដែល​មាន​អាយុ​ពីរ​ឆ្នំា​នេះ នៅ​ខ្វះ​ប្រាជ្ញា ដែល​ជា​គុណ​សម្បត្តិ​ដ៏​សំខាន់។ ក្នុង​នាម​យើង​ជា​មនុស្ស​ធំ ជួន​កាល យើង​ក៏​ខ្វះ​ប្រាជ្ញា នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​កិច្ចការ​ផ្សេង​ៗ​ផង​ដែរ។ ស្តេច​សាឡូម៉ូន ដែល​បាន​ទទួល​ការ​តែង​តាំង​ពី​ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជា​បិតា​(១ពង្សាវតាក្សត្រ ២) បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ទ្រង់មាន​អារម្មណ៍​ថា ទ្រង់​ដូច​កូន​ក្មេង។ កាល​នោះ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​លេច​មក​ឲ្យ​ទ្រង់​ឃើញ ក្នុង​សុបិន​របស់​ទ្រង់ ហើយ​មាន​បន្ទូលថា “ចូរ​សូម​អ្វី​ដែល​ចង់​ឲ្យ​អញ​ប្រទាន​ដល់​ឯង​ចុះ”(៣:៥)។ ទ្រង់ក៏បានឆ្លើយថា “​ទូលបង្គំ​ដូច​ជា​ក្មេង​តូច ឥត​ដឹង​ជា​ត្រូវ​ចេញ​ចូល​យ៉ាង​ណា​ឡើយ … ដូច្នេះ សូម​ទ្រង់​ប្រទាន​ឲ្យ​ទូលបង្គំ ជា​បាវ​បំរើ​ទ្រង់ មាន​ចិត្ត​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ដើម្បី​នឹង​គ្រប់គ្រង​លើ​រាស្ត្រ​ទ្រង់ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​បាន​ពិចារណា​ដឹង​ខុស​ត្រូវ”(ខ.៧-៩)។ ព្រះទ្រង់ក៏បានប្រទានឲ្យស្តេចសាឡូម៉ូន “​មាន​ប្រាជ្ញា និង​យោបល់​ច្រើន​ក្រៃលែង ព្រម​ទាំង​ព្រះហឫទ័យ​ធំ​ទូលាយ​ដូច​ជា​បណ្តា​ខ្សាច់​ដែល​នៅ​មាត់​សមុទ្រ”(៤:២៩)។…

ការភ័យខ្លាច ដែលមិនសមហេតុផល

នៅ​ពេល​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​លា​ចាក​លោក បាន​បី​ខែ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ខ្លាច​ពួក​គាត់​ភ្លេច​ខ្ញុំ។ នេះ​ជា​អារម្មណ៍​ភ័យខ្លាច ដែល​មិន​សម​ហេតុ​ផល​សោះ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ពួក​គេ​មិន​រស់​នៅ​លើ​ផែន​ដី​ទៀត​ទេ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​បានបន្សល់​ទុក​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់​ដ៏​ធំ​មួយ សម្រាប់​ខ្ញុំ។ កាល​នោះ ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង មិន​ទាន់​រៀប​ការ ហើយ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ខ្ញុំ​នឹង​រស់​នៅ ដោយ​គ្មាន​ពួក​គាត់ ដោយ​របៀប​ណា?

ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ឯកោ​ណាស់ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្វែង​រក​ព្រះ​ជាម្ចាស់។​

នៅ​ពេល​ព្រឹក​មួយ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ អំពី​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ដែល​មិន​សម​ហេតុ​ផល​របស់​ខ្ញុំ និង​ទុក្ខ​ព្រួយដែល​បណ្តាល​មក​ពី​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​នេះ​(ទោះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ជ្រាប​ហើយ​ក៏​ដោយ)។ ខគម្ពីរ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​ចំ នៅ​ក្នុងការ​ចំណាយ​ពេល​ស្ងៀម​ស្ងាត់​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គឺ​បទ​គម្ពីរ អេសាយ ជំពូក ៤៩ ដែល​បាន​ចែង​ថា “ចុះ​តើ​ស្ត្រី​នឹង​ភ្លេច​កូន​ដែល​កំពុង​បៅ​ដោះ ឥត​មាន​អាណិត​ដល់​កូន​ដែល​ចេញ​ពី​ផ្ទៃ​ខ្លួន​មក​បាន​ដែរ​ឬ អើ គេ​នឹង​ភ្លេច​បាន ប៉ុន្តែ​អញ​មិន​ដែល​ភ្លេច​ឯង​ឡើយ”(ខ.១៥)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធានា ចំពោះ​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ​ថា ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ភ្លេច​ពួក​គេ​ឡើយ ហើយ​ក្រោយ​មក ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​សន្យា​ថា នឹង​ផ្សៈ​ផ្សា​ឲ្យ​ពួក​គេ​ជា​នឹង​ព្រះ​អង្គ​វិញ តាម​រយៈ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ព្រះ​អង្គ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​បន្ទូល​នេះ​ក៏​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ផង​ដែរ។ ឪពុក​ម្តាយ​កម្រ​នឹង​ភ្លេច​កូន​របស់​ខ្លួន តែ​ពួក​គេ​នៅ​តែ​អាច​ភ្លេច។ ប៉ុន្តែ ចុះ​ចំណែក​ព្រះ​អម្ចាស់​វិញ? ព្រះអង្គ​មិន​ដែល​ភ្លេច​យើង​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ឆ្លាក់​ឈ្មោះ​យើង​ម្នាក់​ៗ​ ជាប់​នៅ​លើ​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​អង្គ។​

ខ្ញុំ​អាច​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ឪពុក​ម្តាយ​អាច​ភ្លេច​កូន។ តែ​សន្តិ​ភាព…