តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Anne Cetas

ព្រះទ្រង់មិនភ្លេចអ្នកឡើយ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​និង​ក្មួយ​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​អាយុ៤​ឆ្នាំ​ ឈ្មោះ​ខេលីន(Kailyn) បាន​ចំណាយ​ពេល​រសៀល នៅ​ថ្ងៃ​សៅរ៍​ដ៏​រីក​រាយ​ជា​មួយ​គ្នា។ យើង​បាន​អរសប្បាយ​នឹង​ការ​ផ្លុំ​ពពុះ​សាប៊ូ នៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ និង​ការ​ផាត់​ពណ៌ពី​លើ​រូប​ភាព នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ផាត់​រូប​ព្រះ​នាង ហើយ​ញាំ​សាំង​វិច​ដែល​មាន​លាប​បឺរ​សណ្តែក​ដី និង​ចាហួយ។ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឡាន ដើម្បី​ចាក​ចេញ​ទៅ​វិញ ខេលីន​ក៏​បាន​ស្រែក​ហៅ​តាម​បង្អួច​ឡាន ដោយ​សម្លេង​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម​ថា “អ៊ំស្រី អ៊ែន(Anne) សូម​កុំ​ភ្លេច​ខ្ញុំ​ណា”។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ដើរ​ទៅ​រក​ឡាន​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ខ្សិប​ថា ខ្ញុំនឹង​មិន​ភ្លេច​នាង​ឡើយ ហើយ​ខ្ញុំ​សន្យា​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​លេង​នាង​ក្នុង​ពេល​ឆាប់​ៗ​ខាង​មុខ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​កិច្ចការ ជំពូក​១ ពួក​សិស្ស​បាន​មើល​ព្រះ​យេស៊ូវ ពេល​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ទៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ នៅចំពោះ​មុខ​ពួក​គេ​(ខ.៩)។ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ពេល​នោះ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​គិត​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ភ្លេច​ពួក​គេ​ឬ? ប៉ុន្តែ ទ្រង់​ទើប​តែ​បាន​សន្យា ទ្រង់​នឹង​ចាត់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទ្រង់ ឲ្យ​យាង​ចុះ​មក​គង់​នៅ​ក្នុង​ពួក​គេ ហើយ​ប្រទាន​កម្លាំង​ពួក​គេ ឲ្យ​អាច​អត់​ទ្រាំ​នឹង​ការ​បៀត​បៀន ដែល​នឹង​កើត​មាន​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ(ខ.៨)។ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្រៀន​ពួក​គេថា ទ្រង់​នឹង​ទៅ​រៀប​កន្លែង សម្រាប់​ពួក​គេ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​យាង​ត្រឡប់​មក​រក​ពួក​គេ ដើម្បី​នំា​ពួក​គេ​ទៅ​នៅ​នគរ​ស្ថានសួគ៌​ជា​មួយ​ទ្រង់(យូហាន ១៤:៣)។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ប្រាកដ​ជា​ឆ្ងល់​ថា ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​រង់​ចាំ​យូរ​ប៉ុណ្ណា។ ពួក​គេ​ប្រហែលជា​ចង់​និយាយ​ថា “ឱ​ព្រះ​យេស៊ូវ សូម​កុំ​ភ្លេច​យើង​ខ្ញុំ”។

កាល​ណា​យើង​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ទ្រង់​នឹង​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង​រាល់​គ្នា តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទ្រង់។ យើង​នឹង​ឆ្ងល់​ថា ទ្រង់​នឹង​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ​នៅ​ពេល​ណា ហើយ​ស្អាង​យើង និង​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់​ឡើង​វិញ​ទាំង​ស្រុង។ ប៉ុន្តែ រឿង​នេះ​នឹង​កើត​ឡើង​មែន…

សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់នៅជាមួយយើងជានិច្ច

ត្រី​ឆ្លាម​ពណ៌​ស​ដ៏​ធំ​សម្បើម​មួយ​ក្បាល  មាន​ប្រវែង​ជិត​៥​ម៉ែត្រ និង​ទម្ងន់​ប្រហែល ១៥០០​គីឡូ​ក្រាម ត្រូវ​បាន​អ្នក​ជំនាញ​ផ្នែក​សមុទ្រ ភ្ជាប់​ផ្លាក​មួយ​ពី​លើ​វា នៅ​ក្បែរ​ឆ្នេរ​ខាង​កើត នៃ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១២។ គេ​បាន​ដាក់ឈ្មោះ​ឲ្យ​វា​ថា ម៉ារី លី(Mary Lee)។ គេ​បាន​ដាក់​ឧបករណ៍​បញ្ជូន​សញ្ញា នៅ​លើ​ព្រុយ​ខ្នង​របស់​វា ដើម្បី​ឲ្យ​ផ្កាយរណប​អាច​តាម​ដាន​វា ពេល​ណា​វា​ងើប​ឡើង​មក​ផ្ទៃ​ទឹក​ខាង​លើ។  អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ការ​ផ្លាស់​ទី​របស់​ត្រីឆ្លាម​ម៉ារី លី ត្រូវ​បាន​គេ​សង្កេត​មើល នៅ​តាម​បណ្តាញ​អ៊ីនធើណិត ដោយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន រាប់​ចាប់​តាំង​ពី​អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ រហូត​ដល់​អ្នក​ជិះ​ក្តា​បន្ទះ​នៅ​លើ​ទឹក​រលក ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា​វា​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ចុះ​ឡើង​ៗ នៅ​តាម​បណ្តោយ​ឆ្នេរ។ គេ​បាន​តាម​ដាន​វា បាន​ចម្ងាយ​ជិត ៦៤០០០ គីឡូ​ម៉ែត្រ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ឧបករណ៍​បញ្ជូន​សញ្ញា​នោះ​ឈប់​ដំណើរការ​ទៀត អាច​ប្រហែល​មក​ពី​ថ្ម​របស់​វា​លែង​កាន់​ភ្លើង​ទៀត។

ចំណេះ​ដឹង និង​បច្ចេក​វិទ្យា​របស់​មនុស្ស បាន​ឈាន​ទៅ​ដល់​ចម្ងាយ​ដ៏​ឆ្ងាយ​យ៉ាង​នេះ។​ អ្នក​ដែល “តាម​ដាន” ត្រី​ឆ្លាម​ម៉ារី លី បាន​បាត់​ដាន​របស់​វា ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​និង​អ្នក​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​ទត​មើល​របស់​ព្រះ​ជា​និច្ច គ្រប់​ពេល​វេលា​ទាំង​អស់ នៃ​ជីវិត​យើង។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “តើ​ទូលបង្គំ​នឹង​ទៅ​ឯ​ណា ឲ្យ​រួច​ពី​ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់ តើ​នឹង​រត់​ទៅ​ឯ​ណា ឲ្យ​រួច​ពី​ព្រះភក្ត្រ​ទ្រង់ ទោះ​បើ​ទូលបង្គំ​នឹង​ឡើង​ទៅ​ឯ​ស្ថានសួគ៌ ក៏​មាន​ទ្រង់​សណ្ឋិត​នៅ​ទី​នោះ ទោះ​បើ​ទូលបង្គំ​នឹង​រៀប​ដំណេក​នៅ​ស្ថាន​ឃុំ ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ នោះ​ក៏​ឃើញ​មាន​ទ្រង់​សណ្ឋិត​នៅ​ដែរ”(ទំនុកដំកើង ១៣៩:៧-៨)។ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ឡើង ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ​ព្រះ​ថា “ការ​ដឹង​ច្បាស់​យ៉ាង​នេះ ក៏​អស្ចារ្យ​ហួស​ល្បត់​ទូល​បង្គំ”(ខ.៦)។…

តើយើងនឹងរាប់អានគេទេ?

ថ្ងៃមួយ អ្នក​ស្រី​សឺលី(Shirley) បាន​ផ្តេក​ខ្លួន​ពី​លើ​សាឡុង បន្ទាប់​ពី​មាន​ការ​នឿយ​ហត់​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ។ នាង​ក៏​បាន​មើល​តាមបង្អួច​ឃើញ​ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូរ ដែល​មាន​វ័យ​ចំណាស់​ជាង​នាង កំពុង​តែ​ខំ​ប្រឹង​ដក​បង្គោល​ចាស់​ៗ​ចេញ ពី​ផ្នែក​ទី​មួយ​នៃ​របង​ផ្ទះ ក្នុង​ទីធ្លា​ផ្ទះ​របស់​ខ្លួន ដែល​មាន​ផ្លាក​សញ្ញា​ដាក់​ពី​លើ​ថា “មិន​គិត​ថ្លៃ”។ អ្នក​ស្រី​សឺលី​ក៏​បាន​ហៅ​ស្វាមី​របស់​គាត់  រួច​នាំ​គ្នា​ចេញទៅ​ជួយ​ពួក​គេ។ អ្នក​ទាំង​បួន​ក៏​បាន​ប្រឹង​ដក​បង្គោល​ចេញ ហើយ​ប្រមៀល​វា​ទៅ​ដល់​ចិញ្ចើម​ផ្លូវ​ទីក្រុង និង​នៅ​កៀន​ជ្រុង​ផ្ទះ​របស់អ្នក​ទាំង​ពីរ ដោយ​ធ្វើ​បណ្តើរ អស់​សំណើច​បណ្តើរ។ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​វិល​មក​រក​ផ្នែក​ទីពីរ​នៃ​របង​ផ្ទះ​នោះ ស្រ្តី​នោះ​ក៏​បាន​សួរ​អ្នកស្រី​សឺលី​ថា “តើ​អ្នក​ចង់​ធ្វើ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ទេ?” នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ចាស ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​អ្នក”។ ក្រោយ​មក អ្នកស្រី​សឺលី​ក៏​បាន​ដឹង​ថា មិត្ត​ភក្តី​ថ្មី​របស់​នាង ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​វៀត​ណាម​ចេះ​និយាយ​ភាសា​អង់​គ្លេស​តែ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ហើយ​នាង​មាន​ភាព​ឯកោ ព្រោះ​កូន​ៗ​របស់​នាង​បាន​ពេញ​វ័យ​អស់​ហើយ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​តំបន់​ផ្សេង ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ប្រហែល​ពីរ​បី​ម៉ោង។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​បរិទេវ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រំឭក​ជន​ជាតិ​អ៊ីសា្រអែល​ថា ពួក​គេ​ធ្លាប់​រស់​នៅ​ជា​អ្នក​ស្រុក​ក្រៅ(១៩:៣៤) ហើយ​ទ្រង់​ក៏បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​អំពី​របៀប​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ(ខ.៩-១៨)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ញែក​ពួក​គេ ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់ “អ្នក​ជិត​ខាង”របស់​ខ្លួន ដោយ​ស្រឡាញ់​គេ ដូច​ខ្លួន​ឯង។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​ព្រះ​ពរ​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត​មកពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​ប្រជា​ជាតិ​ទាំង​ឡាយ។ ទ្រង់​បាន​យក​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​វរបិតា​ទ្រង់ មក​ថ្លែង​ឡើង​វិញ សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នាថា “ត្រូវ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ឯង​ឲ្យ​អស់​អំពី​ចិត្ត អស់​អំពី​ព្រលឹង ហើយ​អស់​អំពី​គំនិត​ឯង … ហើយត្រូវ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​អ្នក​ជិត​ខាង​ដូច​ខ្លួន​ឯង”(ម៉ាថាយ ២២:៣៧-៣៩)។ ​

តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​គ្រីស្ទ គង់​នៅ​ក្នុង​យើង​រាល់​គ្នា យើង​អាច​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​អ្នក​ដទៃ…

ចាប់ផ្តើមពីពេលនេះទៅ

កាលពីចុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១៧ បងស្រីច្បងរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះខារ៉ូលីន(Carolyn) បានទៅពិនិត្យសុខភាព រកឃើញថា គាត់មានជម្ងឺមហារីក។ ខ្ញុំក៏បានប្រាប់មិត្តភក្តិខ្ញុំថា ខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវចំណាយពេលជាមួយគាត់ ឲ្យបានច្រើនបំផុត ចាប់ពីពេលនោះទៅ។ អ្នកខ្លះបានប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំកំពុងតែមានការព្រួយបារម្ភពេក ពេលដែលបានទទួលដំណឹងថា គាត់មានជម្ងឺមហារីក។ ប៉ុន្តែ ១០ខែក្រោយមក គាត់ក៏បានលាចាកលោក។ ហើយទោះខ្ញុំបានចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងជាមួយគាត់ក្តី ខ្ញុំនៅតែយល់ថា ពេលដែលយើងស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ យើងមិនដែលមានពេលគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ដល់គាត់ឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់ទេ ទោះព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ដោយ។

សាវ័កពេត្រុសបានបង្រៀនអ្នកដើរតាមព្រះយេស៊ូវ នៅសម័យពួកជំនុំដំបូង ឲ្យស្រឡាញ់គ្នា អស់ពីចិត្ត(១ពេត្រុស ៤:៨)។ កាលនោះ ពួកគេកំពុងតែទទួលរងការបៀតបៀន ហើយត្រូវការសេចក្តីស្រឡាញ់របស់បងប្អូនរួមជំនឿ ក្នុងសហគមន៍របស់ពួកគេ លើសជាងពេលណាទាំងអស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានចាក់បង្ហូរសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ចូលទៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ធ្វើឲ្យពួកគេមានចិត្តចង់ស្រឡាញ់អ្នកដទៃផងដែរ។ ពួកគេក៏បានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ តាមរយៈការអធិស្ឋាន ការស្វាគមន៍ដោយចិត្តសប្បុរស និងពាក្យសម្តីដ៏សុភាព និងពិតត្រង់ ដោយពឹងអាងកម្លាំងដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទាន(ខ.៩-១១)។ តាមរយៈព្រះគុណទ្រង់ នោះទ្រង់បានប្រទានអំណោយទានដល់ពួកគេ ឲ្យបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយការលះបង់ ដើម្បីបំពេញបំណងព្រះទ័យដ៏ល្អរបស់ទ្រង់។ គឺដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់បានថ្កើងឡើងក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ(ខ.១១)។ ផែនការដ៏មានអំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះគឺដើម្បីសម្រេចបំណងព្រះទ័យទ្រង់ តាមរយៈយើង។

យើងត្រូវការអ្នកដទៃ ហើយពួកគេក៏ត្រូវការយើងផងដែរ។ ចូរយើងប្រើពេលវេលា ឬធនធានដែលយើងបានទទួលពីព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ ចាប់ពីពេលនេះទៅ។—ANNE CETAS

តើយើងអាចសម្រាកទេ?

ពេលដែលដានែល(Darnell) ដើរចូលទៅក្នុងការិយាល័យ របស់គ្រូពេទ្យព្យាបាលដោយចលនា គាត់ដឹងថា គាត់នឹងជួបការឈឺចាប់ជាច្រើន។ គ្រូពេទ្យបានទាញ និងបត់ដៃគាត់ ចំកន្លែងដែលគាត់មិនដែលបានបត់អស់ជាច្រើនខែ បន្ទាប់ពីគាត់មានរបួស។ បន្ទាប់ពីគ្រូពេទ្យបត់ដៃគាត់ទៅខាងហ្នឹង ដែលធ្វើឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍មិនស្រួល បានប៉ុន្មានវិនាទី គ្រូពេទ្យក៏បានប្រាប់គាត់ថា “មិនអីទេ អ្នកអាចសម្រាកបន្តិច”។ ក្រោយមក គាត់ក៏បាននិយាយថា នៅក្នុងការព្យាបាលដោយចលនាមួយលើកៗ គាត់បានឮគ្រូពេទ្យប្រាប់គាត់ប្រហែល៥០ដងថា “មិនអីទេ អ្នកអាចសម្រាក”។

ពេលដានែលគិតអំពីពាក្យនេះ គាត់ក៏បានគិតដល់ការសម្រាកខាងវិញ្ញាណ ដែលជាការសម្រាកនៃជីវិតគាត់។ គាត់អាចសម្រាក នៅក្នុងសេចក្តីល្អ និងសេចក្តីស្មោះត្រង់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាជាងព្រួយបារម្ភ។

កាលព្រះយេស៊ូវជិតដល់ពេលដែលត្រូវសុគត ទ្រង់ជ្រាបថា ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ចាំបាច់ត្រូវរៀនសូត្រ អំពីការសម្រាកខាងវិញ្ញាណ។ ពួកគេនឹងជួបភាពវឹកវរ និងការបៀតបៀនជាច្រើន។ ទ្រង់ក៏បានលើកទឹកចិត្តពួកគេ ដោយមានបន្ទូលថា ទ្រង់នឹងចាត់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ឲ្យគង់នៅជាមួយពួកគេ ហើយក្រើនរំឭកពួកគេ អំពីសេចក្តីអ្វីដែលទ្រង់បានបង្រៀន(យ៉ូហាន ១៤:២៦)។ ហេតុនេះហើយ ទ្រង់អាចមានបន្ទូលថា “ខ្ញុំទុកសេចក្តីសុខនៅនឹងអ្នករាល់គ្នា គឺខ្ញុំឲ្យសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ខ្ញុំដល់អ្នករាល់គ្នា ហើយដែលខ្ញុំឲ្យ នោះមិនមែនដូចជាលោកីយ៍ឲ្យទេ កុំឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាថប់បារម្ភ ឬភ័យឡើយ”(ខ.២៧)។

ក្នុងការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ មានរឿងជាច្រើន ដែលអាចធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍តានតឹង។ ប៉ុន្តែ យើងអាចលូតលាស់ នៅក្នុងជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ ដោយរំឭកខ្លួនឯងថា ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គង់នៅក្នុងយើងរាល់គ្នា ហើយទ្រង់ប្រទានសន្តិភាពរបស់ទ្រង់ ដល់យើងរាល់គ្នា។…

អ្វីដែលខ្ញុំអាចមើលឃើញ

មាន​ពេល​មួយ គ្រីស្តា(Krista)បាន​ឈរ ក្នុង​ភាព​ត្រជាក់​ស្ទើរ​កក នៅ​ថ្ងៃ​មួយ ក្នុង​រដូវ​រងា ដោយ​មើល​ទៅ​ប៉ម​បញ្ចាំង​ពន្លឺ ដែល​គ្រប​ដណ្តប់​ទៅ​ដោយ​ព្រឹល  នៅ​មាត់​បឹង។ ខណៈ​ពេល​ដែល​នាង​ដក​ទូរស័ព្ទ​ចេញ​មក ដើម្បី​ថត​រូប វែន​តា​របស់​នាង​ក៏​បាន​ប្រែ​ជា​ស្រអាប់ មិន​អាច​មើល​អី្វ​ឃើញ​ច្បាស់​ទេ ដូច​នេះ នាង​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​បង្វែរ​ទូរស័ព្ទ ទៅ​រក​ប៉ម​បញ្ចាំង​ពន្លឺ​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​ចុច​ថត​រូប​បី​ប៉ុស្ទ នៅ​ជ្រុង​ផ្សេង​គ្នា។ ក្រោយ​មក នាង​ក៏​បាន​យក​រូប​នោះ​មក​មើល ​ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត កាំ​មីរ៉ា​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​នោះ បែរ​ជា​ថត​ស៊ែល​ហ្វ៊ី ជាប់​រូប​នាង​ទៅ​វិញ។ នាង​ក៏​បាន​អស់​សំណើច ហើយ​និយាយ​ថា រូប​ថត​ទាំង​បី​ប៉ុស្ទ​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​រូប​របស់​នាង។ រូបថត​របស់​គ្រីស្តា បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ គិត​អំពី​កំហុស​មួយ ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ស្រដៀង​នឹង​រឿង​របស់​នាង​ដែរ។  យើង​ចង់​មើល​ឃើញ​រូប​ភាព​ដែល​ធំ​ជាង នៅក្នុង​ផែន​ការ​របស់​ព្រះ ប៉ុន្តែ យើង​មាន​ការ​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ពេក បាន​ជា​យើង​មើល​មិន​ឃើញ​រូប​ភាព​នៃ​ផែន​ការ​ទ្រង់។

លោក​យ៉ូហាន ដែល​ជា​បង​ប្អូន​ជី​ដូន​មួយ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា គាត់​មិន​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ឡើយ។ ចាប់​តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​មក គាត់​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទាន​តួនាទី និង​ត្រាស​ហៅ​គាត់ ឲ្យ​នាំ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ។  ពេល​គាត់​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ យាង​មក​រក​គាត់ និង​សិស្ស​របស់​គាត់ គាត់​ក៏បាន​ប្រកាស​ឡើង​ថា “នុ៎ះ​ន៍ កូន​ចៀម​នៃ​ព្រះ ដែល​ដោះ​បាប​មនុស្ស​លោក” (យ៉ូហាន ១:២៩)។ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ទៀត​ថា “​ខ្ញុំ​មក​ធ្វើ​បុណ្យ​ជ្រមុជ​នេះ គឺ​ដើម្បី​នឹង​សំដែង ឲ្យ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ស្គាល់​ទ្រង់​ប៉ុណ្ណោះ”(ខ.៣១)។…

ព្រះអង្គសង្រ្គោះដែលយើងត្រូវការ

កាល​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ ខ្ញុំ និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​អធិស្ឋាន សូម​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា សម្រាប់​ស្រ្តី​បី​នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​តយុទ្ធ​នឹង​ជម្ងឺ​មហា​រីក។ យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​មាន​អំណាច​ប្រោស​ពួក​គេ​ឲ្យ​ជា ហើយ​យើង​ក៏​បាន​ទូល​សូម​ឲ្យ​ទ្រង់​ប្រោស​ពួក​គេឲ្យ​ជា ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ យើង​បាន​ឃើញ​ទ្រង់​ប្រោស​គេ​ឲ្យ​ជា ដោយ​ការ​អស្ចារ្យ កាល​ពី​មុន ហើយ​យើង​ជឿ​ថា ទ្រង់​អាចធ្វើ​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​នៅ​លើក​ក្រោយ​ៗ​ទៀត។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗ​កំពុង​តយុទ្ធ​នឹង​ជម្ងឺរ​នោះ នៅ​ថ្ងៃ​ខ្លះ យើង​បាន​ឃើញ​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ហាក់​ដូច​ជា​បាន​កើត​ឡើង​មែន បាន​ជា​យើង​មាន​ការ​អរ​សប្បាយ។ ប៉ុន្តែ ពេល​រដូវ​ស្លឹក​ឈើ​ជ្រុះ​មក​ដល់ ពួក​គេ​ទាំង​បី​បាន​លា​ចាក​លោក។

អ្នក​ខ្លះ​និយាយ​ថា ការ​លាចាក​លោក​របស់​ពួក​គេ គឺ​ជា “ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​ ​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត”។ ប៉ុន្តែ ការ​បាត់​បង់​នេះ នៅតែ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង។ យើង​ចង់​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ប្រោស​ពួក​គេ​ទាំង​បី​ឲ្យ​ជា នៅ​ពេល​នោះ ប៉ុន្តែ យើង​មិនយល់​ទេ​ថា ហេតុ​អ្វី​ទ្រង់​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ ឲ្យ​ពួក​គេ​ជា​ពី​ជម្ងឺ​នោះ។

មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​បាន​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយសារ​ការ​អស្ចារ្យ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ និង​ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​ពួក​គេ​(យ៉ូហាន ៦:២,២៦)។ អ្នក​ខ្លះ​គ្រាន់​តែ​បាន​គិត​ថា ទ្រង់​ជា​កូន​ប្រុស​របស់​ជាង​ឈើ​ប៉ុណ្ណោះ​(ម៉ាថាយ ១៣:៥៥-៥៨) ហើយ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​រំពឹង​ថា ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​នយោបាយ​របស់​ពួក​គេ​(លូកា ១៩:៣៧-៣៨)។ អ្នក​ខ្លះ​គិត​ថា ទ្រង់​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​ដ៏​អស្ចារ្យ​(ម៉ាថាយ ៧:២៨-២៩) ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ដទៃ​ទៀត បាន​ដើរ​តាម​ទ្រង់ ដោយសារ​ការ​បង្រៀន​របស់​ទ្រង់ ពិបាក​នឹង​ឲ្យ​ពួក​គេ​យល់​(យ៉ូហាន ៦:៦៦)។

ព្រះយេស៊ូវ​មិន​តែង​តែ​ធ្វើ​អ្វី ដែល​យើង​រំពឹង​ឲ្យ​ទ្រង់​ធ្វើ​នោះ​ឡើយ។ តែ​ទ្រង់​ល្អ​ហួស​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​យើង។ ទ្រង់​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច(ខ.៤៧-៤៨)។ ទ្រង់​ល្អ…

កន្លែងដែលយើងអាចរកបានសេចក្តីសង្ឃឹម

អេលីសាបិត បាន​ខំប្រឹង​តយុទ្ធ នឹង​ការ​ញៀន​ថ្នាំ អស់​រយៈ​ពេល​យ៉ាង​យូរ ហើយ​ពេល​ដែល​នាង​បាន​ជា​សះស្បើយ នាង​ចង់​ជួយ​អ្នក​ឯទៀត​។ ដូច​នេះ នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​សរសេរ​នៅ​លើ​សន្លឹក​ក្រដាស ដោយ​មិន​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ យក​ទៅ​បិទ​ផ្សាយ​ទូទាំង​ទីក្រុង​របស់​នាង។ អេលីសាបិត​បាន​យក​ក្រដាស​ដែល​នាង​បាន​សរសេរ ទៅ​ដាក់​គៀប​ពី​ក្រោម​ផ្លឹត​បក់​កញ្ចក់​ឡាន នៅ​តាម​ចំណត ហើយ​ក៏​បាន​យក​វា​ទៅ ដាក់​នៅ​លើ​បង្គោល ក្នុង​សួន​ច្បារ​នានា។ កាល​ពី​មុន នាង​ធ្លាប់​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ទីសំគាល់​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម តែ​ឥឡូវ​នេះ នាង​បាន​ព្យាយាម​ជួយ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​រក​ឃើញ​ក្តី​សង្ឃឹម​នោះ។ ក្នុង​ចំណោម​ក្រដាស់​ដែល​នាង​បាន​សរសេរ ​មាន​ក្រដាស់​មួយ​សន្លឹក បាន​បញ្ចប់ ដោយ​ពាក្យ​ថា “ខ្ញុំ​សូម​ផ្ញើ​ក្តី​សង្ឃឹម ឲ្យ​អ្នក ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ជា​ច្រើន”។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រទាន​យើង​រាល់​គ្នា  នូវ​ក្តី​សង្ឃឹម ដោយ​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់។ ទ្រង់​ប្រទាន​ក្តី​ស្រឡាញ់ ដល់​យើង រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ហើយ​ក៏​ពង្រឹង​យើង ដោយ​ក្ដី​សង្ឃឹម។ ទ្រង់​មិន​បាន​ប្រទាន​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ម្តង​មួយ​ដំណក់​ៗ​ឡើយ  ប៉ុន្តែ បានបង្ហូរ​ចេញ​ពី​ដួង​ព្រះទ័យ​របស់​ទ្រង់​មក ហើយ​ក៏​ចាក់​បង្ហូរ​ចូល​មក ក្នុង​ចិត្ត​របស់​យើង យ៉ាង​ហូរ​ហៀរ។ “ពី​ព្រោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ បាន​ផ្សាយ​មក​សព្វ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង​រាល់​គ្នា ដោយសារ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​មក​យើង​ហើយ” (រ៉ូម ៥:៥)។ ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​ប្រើ​ពេល​លំបាក ដើម្បី​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ការ​អត់​ធ្មត់ និង​ចរិត​លក្ខណៈ​ល្អ​ៗ ហើយ​នាំ​យើង​ឲ្យ​មាន​ជីវិត ដែល​មាន​ការ​ស្កប់​ចិត្ត និង​ក្តី​សង្ឃឹម(ខ.៣-៤)។ ហើយ​ទ្រង់​នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​យើង សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ទ្រង់​ក៏ដោយ​(ខ.៦-៨)។

តើ​អ្នក​កំពុង​ស្វែង​រក​ទី​សម្គាល់​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម​មែន​ទេ? ព្រះ​អម្ចាស់​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម ដោយ​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់…

តាមរយៈឈើឆ្កាង

លោក​ថម(Tom) ដែល​ជា​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​ខ្ញុំ មាន​ឈើ​ឆ្កាង​តូច​មួយ​ធ្វើ​ពី​កញ្ចក់។ គាត់​បាន​ដាក់​ឈើ​ឆ្កាង​នោះ នៅ​លើ​តុ​ការិយ៉ាល័យ​គាត់។ លោកភីល(Phil)  ដែល​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់ ក៏​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​រួច​ជីវិត​ពី​ជម្ងឺ​មហា​រីក​ផង​ដែរ​។ លោក​ភីល​បាន​ឲ្យ​ឈើ​ឆ្កាង​កញ្ចក់​នេះ ទៅ​លោក​ថម ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​មើល​ឃើញ​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង “តាម​រយៈ​ឈើ​ឆ្កាង​នោះ”។ ឈើ​ឆ្កាង​កញ្ចក់​នោះ បាន​ធ្វើ​ជា​ការ​រំឭក អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ដ៏​ល្អ ​ដែល​ទ្រង់​មាន​សម្រាប់​គាត់។

អ្នក​ជឿ​ព្រះ​ទាំង​អស់​មិន​ងាយ​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ដ៏​ល្អ​របស់​ទ្រង់​ជា​និច្ច​ឡើយ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក។ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​បែប​នោះ យើង​ងាយ​នឹង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​បញ្ហា​របស់​យើង ជា​ជាង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។

យ៉ាង​ណា​មិញ ដំណើរ​ជីវិត​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​នៃ​ការ​មាន​ទស្សនៈ ដោយ​មើល​ឃើញ​តាម​រយៈ​ឈើ​ឆ្កាង។ ក្នុង​ពេល​ដែល​គាត់​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក គាត់​បាន​រៀប​រាប់​ថា គាត់ “មាន​គេ​ធ្វើ​ទុក្ខ តែ​មិន​មែន​ត្រូវ​ចោល​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ទេ ត្រូវ​គេ​វាយ​ដួល​ស្តូក តែ​មិន​ស្លាប់​ទេ”(២កូរិនថូស ៤:៩)។ គាត់​ជឿ​ថា ក្នុង​ពេល​ដ៏​លំបាក​លំបិន ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី“បង្កើត​ឲ្យ​យើង​​មាន​សិរីល្អ​យ៉ាង​ធ្ងន់​លើស​លប់ ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​វិញ ដោយ​យើង​​មិន​រាប់​អាន​របស់​ដែល​មើល​ឃើញ​ឡើយ គឺ​រាប់​អាន​តែ​របស់​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ​វិញ”(ខ.១៧-១៨)។

ការ “មើល​ផ្តោត ទៅ​រក​របស់​អ្វី​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ” គឺ​មិន​មាន​ន័យ​ថា យើង​នឹង​បាន​កាត់​បន្ថយ​បញ្ហា​យើង ឲ្យ​នៅ​តិច​បំផុត​នោះ​ទេ។ លោក​ផល បានេត(Paul Barnett) បាន​បក​ស្រាយ នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​អធិប្បាយ​របស់​គាត់​ថា “យើង​ត្រូវ​មាន​ទំនុក​ចិត្ត ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​ដឹង​ច្បាស់ អំពី​បំណង​ព្រះ​ទ័យ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​យើង ……

ការ​ញែក​ពេល

អ្នក​ស្រី​រីម៉ា(Rima) ជា​ជនជាតិ​ស៊ីរី ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ បាន​ផ្លាស់​មក​រស់​នៅ ក្នុង​ទឹក​ដី​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក។ នាង​បាន​ធ្វើចលនា​ដៃ និង​និយាយ​ភាសា​អង់​គ្លេស​បន្តិច​បន្តួច ដើម្បី​ពន្យល់​គ្រូ​បង្រៀន​របស់​នាង អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​នាង​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត។ ទឹក​ភ្នែក​របស់​នាង​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​លើ​ថ្ពាល់​នាង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​លើក​នំគាវ​ហ្វាតាយើរ(នំ​ធ្វើ​ពីសាច់ ប្រូម៉ា និង​ស្ពៃ​ខ្មៅ) ដែល​នាង​បាន​ធ្វើ ហើយ​តម្រៀម​យ៉ាង​ស្រស់​ស្អាត​នៅ​លើ​ថាស។ បន្ទាប់​មក នាង​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “មាន​បុរស​ម្នាក់” ហើយ​នាង​ក៏​ធ្វើ​សម្លេង​វឺត​ៗ ដោយ​ចង្អុល​ពីទ្វារ​ រហូត​មក​ដល់​បន្ទប់​ទទួលភ្ញៀវ ហើយ​ក៏​ចង្អុល​រហូត​ទៅ​ដល់ ទ្វារ​វិញ។ គ្រូ​បង្រៀន​រូប​នោះ​ក៏​បាន​កាត់​ន័យ​យល់ ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​នៅ​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ នៅ​តំបន់​ជិត​ខាង គួរ​តែ​មក​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​អ្នក​ស្រី​រីម៉ា ដោយ​នាំ​អំណោយ​ខ្លះ​មក​ជា​មួយ​ផង។ ប៉ុន្តែ មាន​បុរស​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​បាន​មក​ផ្ទះ​គាត់។ គាត់​បាន​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​គាត់​ទាំង​ប្រញាប់​ប្រញាល់ រួច​ដាក់​ប្រអប់​មួយ​ចុះ។ ប្រអប់​នោះ​មាន​របស់​នៅ​ខាង​ក្នុង ហើយ​គាត់​ក៏​ទៅ​វិញ​យ៉ាង​រហ័ស។ បុរស​នោះ​មាន​ការ​រវល់​នឹង​កិច្ច​ការ​ដែល​គាត់​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​រីម៉ា និង​គ្រួសារ​របស់​គាត់ កំពុង​តែ​មាន​ភាព​ឯក​កោ ហើយ​ចង់​បាន​ការ​រស់​នៅ​ជា​សហគមន៍ ហើយ​ចែក​រំលែក​នំគាវ​ហ្វាតាយើរ​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​ថ្មី​របស់​ពួក​គេ។

ព្រះ​យេស៊ូវ​ចូល​ចិត្ត​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​ជន​ទាំង​ឡាយ ដោយ​មិន​រើស​អើង។ ទ្រង់​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​ញាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច និង​ចូល​ក្នុង​ហ្វូង​មនុស្ស​ដ៏​ពិបាក ហើយ​ចំណាយ​ពេល​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​បុគ្គល​ម្នាក់​ៗ​ផង​ដែរ។ ទ្រង់​ថែម​ទាំង​បាន​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​បុរស​ម្នាក់​ ដែល​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ស្អប់។ លោក​សាខេ ដែល​ជា​អ្នក​យក​ពន្ធ បាន​ឡើង​ដើម​ឈើ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ឃើញ​ទ្រង់ ហើយ​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​ទត​មើល​ទៅ​គាត់ ទ្រង់​ក៏​មាន​បន្ទូល​ថា “ចូរ​អ្នក​ចុះ​មក​ជា​ប្រញាប់ ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​អ្នក”(លូកា ១៩:១-៩)។ ហើយ​ជីវិត​របស់​លោក​សាខេ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក។…