តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Jennifer Benson Schuldt

ការអធិស្ឋានជំនួស

នៅ​ពេល​រសៀល​ថ្ងៃ​សៅរ៍​មួយ​នោះ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ យើង​បាន​ឈប់ឡាន ដើម្បី​ញាំ​អាហារ ក្នុង​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​មួយ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​រត់​តុ​បាន​ដាក់​ចំណិត​ដំឡូង​បំពង និង​នំប័រហ្គ័រ​ក្រាស់​ៗ នៅ​លើ​តុ​របស់​យើង ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ងើប​ក្បាល​ឡើង ​ហើយ​សួរ​ឈ្មោះ​គាត់។ បន្ទាប់​មក ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ពួក​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​ជា​លក្ខណៈ​គ្រួសារ មុន​ពេល​ញាំ​អាហារ។ តើ​មាន​អ្វី​ដែល​ពួក​ខ្ញុំ​អាច​អធិស្ឋានឲ្យ​អ្នកនៅថ្ងៃនេះឬទេ?” អ៊ែលិន(Allen គឺជាឈ្មោះរបស់គាត់) ក៏​បាន​មើល​មក​យើង ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល រួម​ផ្សំ​នឹង​ការ​ថប់​បារម្ភ។ គាត់​មិន​មាត់​មិន​ក​មួយ​សន្ទុះ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា គាត់​គេង​នៅ​លើ​សាឡុង ក្នុង​ផ្ទះ​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​រាល់​យប់។ ឡាន​របស់​គាត់​ខូច ហើយ​គាត់​ដាច់​លុយ​ហើយ។

ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ផ្គត់​ផ្គង់​អ៊ែលិន ហើយ​បង្ហាញ​ឲ្យ​គាត់​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ពេល​ដែល​ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​អង្វរ​ឲ្យ​អ៊ែលិន ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​យល់​ចិត្ត​យើង ហើយ​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​អង្វរ​ជំនួស​យើង។ ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​មាន​តម្រូវ​ការ​ខ្លាំង​បំផុត គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ថា យើង​មិន​មាន​លទ្ធ​ភាព​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ក្នុង​ជីវិត​យើង។ ពេល​នោះយើង​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​អធិស្ឋាន​ទៅ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ទេ តែ “ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ទូល​អង្វរ​ជំនួស​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ”(រ៉ូម ៨:២៧)។ យើង​មិន​ដឹង​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទូល​អង្វរ​អំពី​អ្វី​ខ្លះ​ទេ តែ​យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​ទូល​អង្វរ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ ដែល​ព្រះវរបិតា​មាន​សម្រាប់​ជីវិត​យើង​ម្នាក់​ៗ។​

ពេល​ណា​អ្នក​អធិ​ស្ឋាន សូម​ការ​ដឹក​នាំ ការ​ផ្គត់​ផ្គង់ និង​ការ​ការពារ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​នរណា​ម្នាក់ សូម​ឲ្យ​ទង្វើ​ដ៏​សប្បុរស​នេះ បាន​រំឭក​អ្នក​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​កំពុង​តែ​ទូល​អង្វរ ដល់​ព្រះ​វរបិតា អំពី​តម្រូវ​ការ​ខាង​វិញ្ញណរបស់​អ្នក​ផង​ដែរ គឺ​ទូល​អង្វរ​ដល់​ព្រះ​ដែល​ស្គាល់​ឈ្មោះ​អ្នក…

ព្រះអង្គជ្រាបទាំងអស់

ខ្ញុំ​បាន​ចិញ្ចឹម​ត្រី​ក្រឹម​សៀម​មួយ​ក្បាល ឈ្មោះ​ហ្វ៊ីន(Finn) នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ អស់​រយៈ​ពេល​២​ឆ្នាំ។ ជា​ញឹក​ញាប់ កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឱន​មើល​វា ក្នុង​អាង​ចិញ្ចឹម​ត្រី ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​វា បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ទម្លាក់​ចំណី​ឲ្យ​វា។ ពេល​ណា​គ្រូ​លើក​យក​ប្រធាន​បទ អំពី​សត្វ​ចិញ្ចឹម​មក​និយាយ នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន នៅ​សាលា​មេត្តេយ្យ នាង​ក៏​បាន​ប្រាប់​គេ​ថា ត្រី​ក្រឹម​នោះ​ជា​សត្វ​ចិញ្ចឹម​របស់​នាង។ ទី​បំផុត ត្រី​ក្រឹម​នោះ​ក៏​បាន​ស្លាប់ ជា​ហេតុ​បណ្តាល​ឲ្យ​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​មាន​ការកើត​ទុក្ខ​យ៉ាង​ខ្លាំង។

ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ ឲ្យ​ស្វែង​យល់​អំពី​អារម្មណ៍​របស់​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់ ហើយ​ប្រាប់​នាង​ថា ព្រះអង្គ​ជ្រាប​ច្បាស់ អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​នាង។ ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រាប​អំពី​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ តែ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​នាងអាច​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ទេ ពេល​ដែល​នាង​បាន​ឮ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​នាង​ដូច​នេះ? បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់មិន​គ្រាន់​តែ​ជ្រាប អំពី​ហេតុការណ៍​ក្នុង​ជីវិត​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​ទត​ឃើញ​សណ្ឋាន​នៃ​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ក្តួល​អាណឹត និង​ជ្រាប​ថា យើង​មាន​ការ​ពិបាក​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណា។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ថា “រឿង​តូច” អាច​ធ្វើ​ឲ្យយើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា វា​ជា​រឿង​ធំ អាស្រ័យ​ទៅ​លើ​អាយុ របួស​ពី​អតីតកាល ឬ​ការ​ខ្វះ​ខាត។

ពេល​ដែល​ស្រ្តី​មេម៉ាយ​ម្នាក់​ទម្លាក់​ប្រាក់​តែ​ពីរ​ស្លឹង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហឹប​ដង្វាយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ទត​ឃើញ​ទំហំ​ពិតប្រាកដ​នៃ​ដង្វាយ​នោះ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​គាត់។ ទ្រង់​ហៅ​ពួក​សិស្ស​មក​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​បា្រប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​បា្រកដ​ថា ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ក្រ​នេះ​បាន​ថ្វាយ​លើស​ជាង​អ្នក​ទាំង​អស់ ដែល​ដាក់​ក្នុង​ឃ្លាំង ដ្បិត​គេ​សុទ្ធ​តែ​យក​ពី​របស់​ជា​សំណល់​ខ្លួន​មក​ថ្វាយ តែ​ស្រ្តី​នេះ បាន​យក​ពី​សេចក្តី​កំសត់​ខ្លួន​មក​ថ្វាយ​វិញ គឺ​ជា​របស់​ដែល​នាង​មាន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​សំរាប់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ខ្លួន​ផង”(ម៉ាកុស ១២:៤៣-៤៤)។

ស្រ្តី​នោះ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​ទេ នៅ​ពេល​នោះ តែ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ដង្វាយ​របស់​នាង…

ពេលដែលមានភាពស្រស់ស្អាត

នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ក្នុង​ខែ​មករា ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ឡើង ដោយ​ចិត្ត​រំពឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ឃើញ​ទេស​ភាព​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ទ្រាន់ នៅ​ក្នុង​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​រដូវ​រងា ដែល​បាន​ស្វាគមន៍​ខ្ញុំ​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​សប្តាហ៍​មក​ហើយ។ មើល​ទៅ​ទេស​ភាព​នោះ ខ្ញុំ​មិន​ឃើញ​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ស្មៅ​ពណ៌​ត្នោត​ខ្ចី  ដែល​ផុស​ឡើង​ពី​ស្រទាប់ព្រឹល និង​ផ្ទៃ​មេឃ​ពណ៌​ប្រផេះ ព្រម​ទាំង​ដើម​ឈើ​ដែល​រុះ​ស្លឹក​អស់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ចំណុច​ដែល​ខុស​ប្លែក​ ដែល​កើត​មាន​ថ្មី​ៗ​ ​ផង​ដែរ។ អាកាស​ធាតុ​ដែល​ចុះ​ត្រជាក់​ខ្លាំង បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ឈើ និង​ស្មៅ ត្រូវ​បាន​គ្រប​ដណ្តប់​ដោយ​ទឹកកក​តូច​ល្អិត​ស្រួច​ៗ ដូច​គ្រីស្តាល់​។ ទេស​ភាព​ដ៏​សោះ​កក្រោះ និង​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ទ្រាន់​នោះ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ទេសភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ដោយ​ពន្លឺ​ដែល​ចាំង​ផ្លេក​ៗ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ គួរ​ឲ្យ​ទស្សនា ដោយ​ចិត្ត​ស្ងប់​ស្ងែង។

ជួន​កាល យើង​មើល​ទៅ​បញ្ហា​របស់​យើង ដោយ​មិន​បាន​ប្រើ​សេចក្តី​ជំនឿ។ យើង​មើល​ឃើញ​តែ​ការ​ឈឺ​ចាប់ ការ​ភ័យខ្លាច​ និង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ដែល​ស្វាគមន៍​យើង​រៀង​រាល់​ពេល​ព្រឹក ប៉ុន្តែ យើង​បាន​មើល​រំលង​លទ្ធ​ភាព ដែល​យើង​អាច​មើលឃើញ​រឿង​ផ្សេង​ពី​នេះ។ ពេល​នោះ យើង​មើល​មិន​ឃើញ​ភាព​ធូរ​ស្បើយ ការ​លូត​លាស់ ឬ​ជ័យ​ជម្នះ តាម​រយៈ​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះ​នោះ​ទេ។ តែ​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា មាន​តែ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​អាច​ជួយ​ចម្លង​យើង ឲ្យ​ផុត​ពេល​ដ៏​ពិបាក​នោះ​បាន។  ព្រះ​អង្គ​ជួស​ជុល​ចិត្ត​ដែល​ខ្ទេច​ខ្ទាំ និង​រំដោះ​មនុស្ស​ឲ្យ​រួច​ពី​ចំណង។ ព្រះ​អង្គ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​មនុស្ស​ដែល​សោក​សង្រេង ដោយ​ប្រទាន “​ភួង​លំអ​ជំនួស​ផេះ ហើយ​ប្រេង​នៃ​សេចក្តី​អំណរ​ជំនួស​សេចក្តី​សោកសៅ”(អេសាយ ៦១:៣)។

ព្រះ​អង្គ​មិន​គ្រាន់​តែ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ឲ្យ​យើង​មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ​ឡើង​វិញ ពេល​ដែល​យើង​មាន​បញ្ហា​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ ​តែ​ព្រះអង្គ​ក៏​ជា​ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​យើង ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក។ ចូរ​យើង​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់…

ពន្លឺដែលនាំផ្លូវយើង

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​យ៉ាង​យូរ នៅ​ក្បែរ​ការ​តាំង​បង្ហាញ​ចង្កៀង​បុរាណ នៅ​ក្នុង​សារៈ​មន្ទីរ​មួយ។ ពេល​ខ្ញុំ​មើល​ទៅផ្លាក​សញ្ញា​នៅ​ជិត​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គេ​បាន​យក​ពួក​វា​មក​ពី​ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល។ ចង្កៀង​ទាំង​នោះ​មាន​រាង​មូល​ទ្រវែង ដែល​មាន​ការ​តុប​តែង​ដោយ​ចម្លាក់។ ពួក​វា​មាន​រន្ធ​ពីរ​នៅ​សង្ខាង។ រន្ធ​មួយ​សម្រាប់​ដាក់​ប្រេង និង​មួយ​ទៀត​សម្រាប់​ដាក់​ប្រ​ឆេះ។ តាម​ធម្មតា ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ដាក់​ចង្កៀង​ប្រភេទ​នេះ​នៅ​លើ​ធ្នើ​ជាប់​នឹង​ជញ្ជាំង ហើយ​ពួក​វា​មាន​រូប​រាង​តូច​ល្មម​នឹង​អាច​ដាក់នៅ​ក្នុង​ដៃ​មនុស្ស​ធំ​បាន។

ពន្លឺ​ភ្លើង​ដ៏​តូច​ចេញ​ពី​ចង្កៀង​ប្រភេទ​នេះ ប្រហែល​ជា​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ស្តេច​ដាវីឌ ឲ្យ​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​សរសើរ​ដំកើង ដែល​ក្នុង​នោះ​ទ្រង់​បាន​ច្រៀង​ថា “ដ្បិត ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ ទ្រង់​ជា​ចង្កៀង​នៃ​ទូលបង្គំ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​បំភ្លឺ ក្នុង​ទី​ងងឹត​នៃ​ទូលបង្គំ”(២សាំយ៉ូអែល ២២:២៩)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​យ៉ាង​ដូច​នេះ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទាន​ជ័យ​ជម្នះ នៅ​ក្នុង​សង្រ្គាម​។ សត្រូវ​របស់​ទ្រង់ ទំាង​ក្នុង និង​ក្រៅ​ប្រទេស បាន​តាម​សម្លាប់​ទ្រង់។ ដោយ​សារ​ទ្រង់​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ នោះទ្រង់​មិន​បាន​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ទីងងឹត​ឡើយ។ ទ្រង់​បាន​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​ខ្មាំង​សត្រូវ ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត ដែល​បាន​មក​ពី​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ។ ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​ជា​ពន្លឺ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​ស្តេច​ដាវីឌ​មើល​ឃើញ​អ្វី​ៗ​ច្បាស់ ហើយ​អាច​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ សម្រាប់​ខ្លួន​ទ្រង់ កង​ទ័ព និង​ប្រទេស​ជាតិ​របស់​ទ្រង់។

ភាព​ងងឹត​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​និយាយ ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​ទ្រង់ ទំនង​ជា​សំដៅ​ទៅ​លើ​ភាព​កម្សោយ បរាជ័យ និង​សេចក្តី​ស្លាប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​កំពុង​តែ​រស់​នៅ ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ស្រដៀង​នេះ​ដែរ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ និង​ភាព​តាន​តឹង។ ពេល​ដែល​ភាព​ងងឹត​គ្រប​សង្កត់​មក​លើ​យើង យើង​អាច​រក​ឃើញ​សន្តិ​ភាព ព្រោះ​យើង​ដឹង​ថា​ ព្រះជា​ម្ចាស់​ក៏​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ផង​ដែរ។ ភ្លើង​របស់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​បាន​បន្ត​ឆេះ​នៅ​ក្នុង​យើង ដើម្បី​បំភ្លឺ​ផ្លូវ​យើង​ ទាល់​តែ​យើង​បាន​ជួប​ព្រះយេស៊ូវ​មុខ​ទល់​នឹង​មុខ​។—JENNIFER…

ពាក្យសម្តី និងសារធាតុគ្រោះថ្នាក់

សម្លេង​ស៊ីរ៉ែន​បាន​លាន់​ឮ​កាន់​តែ​ខ្លាំង ស្ទើរ​បែក​ក្រដាស់​ត្រចៀក ខណៈ​ពេល​ដែល​រថយន្ត​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​បាន​បើក​វ៉ា​ឡាន​របស់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​លឿន។ ពន្លឺ​ភ្លើង​ពណ៌​ផ្លឹប​ភ្លែត​ៗ​ដែល​បាន​បាញ់​ចេញ​ពី​ឡាន​នោះ បាន​ចាំង​ចូល​កញ្ចក់​ឡាន​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​នៅ​ចំហៀង​ឡាន​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​អក្សរ​ដែល​គេ​បាន​បិទ​ពី​លើ​ថា “សារ​ធាតុ​គ្រោះ​ថ្នាក់”។ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត ឡាន​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​នោះ​កំពុង​តែ​ប្រញាប់​ទៅ​មន្ទីរ​ពិសោធន៍​វិទ្យាសាស្រ្ត​មួយ ដែល​មាន​អាស៊ីត​ស៊ុលភើរិច​កំពុង​តែ​លិច​ចេញ​តាម​ស៊ីទែន ដែល​មាន​ចំណុះ​ប្រហែល​១៥០០​លីត្រ។ ភ្នាក់​ងារ​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​ត្រូវ​តែ​ប្រញាប់​ទប់​ទឹក​អាស៊ីត​ឲ្យ​ឈប់​លិច ដោយសារ​វាមាន​សមត្ថភាព​បំផ្លាញ​របស់​អ្វី​ក៏​ដោយ​ដែល​ប៉ះ​វា។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​អំពី​ពត៌​មាន​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ បើ​សិន​ជា​សម្លេង​ស៊ីរ៉ែន​បន្លឺ​ឡើង​ រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​ពាក្យ​មិន​ត្រូវ​និយាយ​បាន “លេច​ចេញ” ពី​មាត់​របស់​ខ្ញុំ​នោះ? បើ​សិន​ជា​ដូច្នោះ​មែន ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​មាន​សម្លេង​ស៊ីរ៉ែន​លាន់​ទ្រហឹង​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​មិន​ខាន។

ហោរាអេសាយ​បាន​ចែក​ចាយ​ថា គាត់​បាន​ដឹង​អំពី​សណ្ឋាន​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​គាត់។ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ការ​បើក​សម្តែង គាត់​ក៏​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​គាត់​គិត​ថា គាត់​មិន​មាន​ភាព​សក្តិ​សម​ទាល់​តែ​សោះ។ គាត់បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា គាត់​ជា​មនុស្ស​មាន “បបូរ​មាត់​មិន​ស្អាត” ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​ជា​មួយ​មនុស្ស ដែល​មាន​បញ្ហា​បបូរ​មាត់​មិន​ស្អាត​ដូច​គាត់​ដែរ(អេសាយ ៦:៥)។ តែ​រឿង​បន្ទាប់ ដែល​កើត​ឡើង​ចំពោះ​គាត់ បាន​នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម។ ទេវតា​ក៏​បាន​យក​រងើក​ភ្លើង​មក​ប៉ះ​បបូរ​មាត់​គាត់ ហើយ​មាន​បន្ទូល​ថា “សេចក្តី​ទុច្ចរិត​របស់​អ្នក នោះ​បាន​ដក​ចេញ ហើយ​អំពើ​បាប​របស់​អ្នក​បាន​អត់​ទោស​ឲ្យ​ផង(ខ.៧)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​សេរីភាព នៅ​ក្នុង​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ជ្រើស​រើស​ពាក្យ​សម្តី សម្រាប់​និយាយ ក៏​ដូច​ជា​សរសេរ។ តើ​យើង​នឹង​សម្រេច​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​មិន​ល្អ ដូច “សារ​ធាតុ​ដែល​គ្រោះ​ថ្នាក់” ឬ​យើង​ថ្វាយ​សិរីល្អ និង​ព្រះ​កិត្តនាម​ដល់​ព្រះ​អង្គ នៅក្នុង​ពាក្យ​សម្តី​ទាំង​អស់ ដែល​យើង​និយាយ ឬ​សរសេរ​ចេញ​មក? —JENNIFER BENSON…

ផ្លូវដែលមិនធ្លាប់ធ្វើដំណើរ

មាន​គេ​សួរ​ខ្ញុំ​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​ផែន​ការ​សម្រាប់​រយៈ​ពេល​៥​ឆ្នាំ​ទេ? តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាច​មាន​ផែន​ការ​ប្រាំ​ឆ្នំា ដោយ​ងាយ​ៗ ដោយ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ដំណើរ?

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ដល់​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៦០ ដែល​កាល​នោះ ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​ឈោង​ចាប់​និស្សិត នៅ​សកល​វិទ្យាល័យ​ស្ទេនហ្វ៊ត​។ កាល​នៅ​រៀន​នៅ​មហា​វិទ្យា​ល័យ ខ្ញុំ​បាន​ជ្រើស​រើស​មុខ​ជំនាញ​ផ្នែក​កាយ​វប្ប​កម្ម ហើយ​មាន​ការ​សប្បាយ​ច្រើន ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មិន​មាន​ប្រវត្តិ​ជា​អ្នក​រៀន​បាន​ជ្រៅ​ជ្រះ​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំ​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​ទាំង​ស្រុង សម្រាប់​មុខ​តំណែង​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ។​ ភាគ​ច្រើន ខ្ញុំ​ដើរ​ចុះ​ឡើង​ៗ​នៅ​ក្នុង​ទី​ធ្លា​សាលា ដូច​មនុស្ស​ខ្វាក់​ដែល​ដើរ​រាវ នៅ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត ហើយ​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​បង្ហាញ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ។ ថ្ងៃ​មួយ មាន​និស្សិត​ម្នាក់​បាន​មក​ជួប​ខ្ញុំ ដោយ​មិន​បាន​ឲ្យ​ដំណឹង​ជា​មុន ហើយ​ក៏​បាន​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹក​នាំ​ការ​សិក្សា​ព្រះ​គម្ពីរ នៅ​ក្នុង​សមាគមន៍​បុរស​របស់​គាត់។ ដំណើរ​បេសក​កម្ម​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​ឈរ​នៅ​ផ្លូវ​ប្រសប់ ហើយ​ចង្អុល​បង្ហាញ​ផ្លូវ​នោះ​ឡើយ ព្រោះ​ទ្រង់​ជា​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​យើង មិន​មែន​ជា​ផ្លាក​សញ្ញា​ប្រាប់​ផ្លូវ​នោះ​ទេ។ ទ្រង់​យាង​ទៅ​ជា​មួយ​យើង ដោយ​ដឹក​នាំ​យើង​ទៅ​តាម​ផ្លូវ ដែល​យើង​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់។ អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​នោះ​គឺ​ត្រូវ​ដើរ​ទន្ទឹម​នឹង​ទ្រង់។

ផ្លូវ​នោះ​មិន​ស្រួល​ធ្វើ​ដំណើរ​ទេ។ វា​នឹង​មាន​ការ​រលាក់។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់​នឹង​កែ​ប្រែ​ភាព​ងងឹត ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ពន្លឺ ហើយ “នឹង​មិន​បោះ​បង់​យើង​ចោល​” ឡើយ(អេសាយ ៤២:១៦)។ ទ្រង់​នឹង​យាង​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​យើង ចាប់​ពី​ដើម​ទី រហូត​ដល់​ចប់។

សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ព្រះ​ទ្រង់ “អាច​នឹង​ធ្វើ​ហួស​សន្ធឹក លើស​ជាង​អស់​ទាំង​សេចក្តី​ដែល​យើង​សូម ឬ​គិត​ក្តី”(អេភេសូរ ៣:២០)។ យើង​អាច​រៀប​ផែន​ការ និង​មាន​ចក្ខុ​វិស័យ ប៉ុន្តែ ការ​រៀប​ចំ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់…

ការរួបរួមជាធ្លុងមួយ

មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ បាន​ឲ្យ​ដើម​ផ្កា​មួយ​ដើម សម្រាប់​ដាំ​លម្អរ​ក្នុង​ផ្ទះ។ គាត់​មាន​ដើម​ផ្កា​នោះ​ជាង​៤០​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ រុក្ខជាតិ​នោះ​មាន​កម្ពស់​ស្មើ​មួយ​ជំហរ​ខ្លួន​ខ្ញុំ ហើយ​វា​មាន​ស្លឹក​ធំ​ៗ នៅ​លើ​មែក​តួច​ៗ​បី​ដើម ដែល​មាន​រាង​មូល​ទ្រវែង។ យូរ​ៗ​ទៅ ទម្ងន់​របស់​ស្លឹក​ទាំង​នោះ ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មែក​ទាំង​បី កោង​ចុះ​ក្រោម​ទៅ​រក​កម្រាល​ឥដ្ឋ។ ដើម្បី​តម្រង់​មែក​ទាំង​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​កំណល់​ពី​ក្រោម​ផើង​ផ្កា​នោះ ហើយ​យក​វា​ទៅ​ដាក់​នៅ​ក្បែរ​បង្អួច ដើម្បី​ឲ្យ​ពន្លឺ​អាច​នាំ​ស្លឹក​បែរ​ទៅ​លើ ហើយ​ជួយ​កែ​តម្រង់​ឥរិយាបថ​ដ៏​អាក្រក់​របស់​វា។

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ដើម​ផ្កា​នេះ មិន​ទាន់​បាន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ផង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​ដើម​ផ្កា​មួយ​ទៀត ដូច​ដើម​ផ្កា​នេះ​ដែរ នៅក្នុង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​ក្នុង​តំបន់​មួយ។ វា​បាន​លូត​លាស់ ដោយ​មាន​មែក​តូច​ៗ​វែង​ៗ​បី​ដើម ប៉ុន្តែ គេ​បានចង​ពួក​វា​ផ្អោប​គ្នា ដើម្បី​បង្កើត​ជា​ដើម​មួយ ដែល​ធំ និង​រឹង​មាំ​ជាង​មុន។ ដើម​នេះ​ក៏​បាន​ឈរ​ត្រង់​ទៅ​លើ ដោយ​ខ្លួន​ឯងបាន។

មនុស្ស​ពីរ​នាក់​អាច​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា ក្នុង​ផ្ទះ​តែ​មួយ អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ តែ​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​កាន់​តែ​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ផល​ប្រយោជន៍​កាន់​តែ​តិច​តួច​ពី​ទំនាក់​ទំនង ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​អរសប្បាយ​។ តែ​ពេលដែល​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​បាន​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា ជា​មួយ​ព្រះ នោះ​ពួក​គេ​ក៏​មាន​ភាព​នឹង​នរ និង​ជិត​ស្និត​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ទំនាក់​ទំនង​របស់​ពួក​គេ​នឹង​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “​ពួរ​៣ធ្លុង​មិន​ងាយ​ដាច់​ទេ”(សាស្តា ៤:១២)។

ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ និង​មិត្ត​ភាព​ត្រូវ​ការ​ការ​ថែ​ទាំ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ដើម​ផ្កា​សម្រាប់​ដាំ​លម្អ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ​ទេ។ ការ​ថែ​ទាំ​ទំនាក់ទំនង​ទាំង​នេះ គឺ​រាប់​បញ្ចូល​ការ​រួប​រួម​គ្នា​ខាង​វិញ្ញាណ ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ចំណុច​កណ្តាល នៃ​ចំណង​ទំនាក់​ទំនង​ដ៏​សំខាន់​នីមួយ​ៗ។ ទ្រង់​ជា​ប្រភព​ដែល​មិន​ចេះ​រីង​ស្ងួត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​គុណ ដែល​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​បំផុត ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​នៅ​តែ​បន្ត​រួប​រួម ដោយ​អំណរ​ជា​មួយ​គ្នា។​—JENNIFER BENSON SCHULDT

មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ នៅក្នុងព្រះនេត្រព្រះ

មាន​ពេល​មួយ ក្រុម​ហ៊ុន​ប្រឹក្សា​យោបល​ផ្នែក​បច្ចេក​វិទ្យា​មួយ​ បាន​ទទួល​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចូល​ធ្វើ​ការ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​រៀន​ចប់​មហា​វិទ្យាល័យ ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​មិន​អាច​សរសេរ​កូដ​កំព្យូទ័រ​សូម្បី​តែ​មួយ​បន្ទាត់ ហើយ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​តិច​តួច អំពី​ការ​ធ្វើ​ជំនួញ​ក៏​ដោយ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​សម្ភាស​ចូល​ធ្វើ​ការ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ក្រុម​ហ៊ុន​នេះ មិន​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​ខ្លាំង ​ទៅ​លើ​បទ​ពិសោធន៍​ការងារ​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ អ្វី​ដែល​សំខាន់​ជាង សម្រាប់​ពួក​គេ គឺ​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដែល​មាន​ដូច​ជា សមត្ថ​ភាព​នៅ​ក្នុង​ការ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា ដោយ​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់ ការ​វិនិឆ្ឆ័យ​បាន​ល្អ និង​ការ​ធ្វើ​ការ​ងារ​ជា​ក្រុម​បាន​ល្អ។ ក្រុម​ហ៊ុន​នោះ​បាន​សន្និ​ដ្ឋាន​ថា បុគ្គលិក​ថ្មី​អាច​ទទួល​ការ​បង្រៀន​នូវ​ជំនាញ​ដែល​ចាំ​បាច់ ដរាប​ណា ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ក្រុម​ហ៊ុន​កំពុង​ស្វែង​រក។

លោក​ណូអេ​មិន​មាន​ប្រវត្តិ​រូប​ល្អ សម្រាប់​ការងារ​ផ្នែក​សាង​សង់​ទូក​ធំ​នោះ​ទេ និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី គាត់​មិន​មែន​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ទូក ឬ​ជា​ជាង​ឈើ​ទេ។ លោក​ណូអេ​ជា​កសិករ​ម្នាក់ ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​ដី​ប្រឡាក់​អាវ​របស់​គាត់ និង​មាន​នង្គ័ល​នៅ​ក្នុង​ដៃ។ តែ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​កំចាត់​ការ​អាក្រក់​ក្នុង​លោកិយ កាល​សម័យ​នោះ គាត់​ក៏​បាន​សង់​ទូក​ធំ​តាម​បង្គាប់​ទ្រង់ ព្រោះ​គាត់ ​បាន​ដើរ​ដោយ​ស្មោះ​ត្រង់ ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ (លោកុប្បត្តិ ៦:៩)។ ព្រះ​ទ្រង់​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​ចិត្ត​របស់​លោក​ណូអេ ដែល​បើក​ចំហរ​ទទួល​ការ​បង្រៀន ដែល​នេះ​ជា​ចំណុច​ខ្លាំង​របស់​គាត់​ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​ពុក​រលួយ ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​គាត់ ​ហើយ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ។

ពេល​ដែល​ឱកាស​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ ចូល​មក​រក​យើង យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា យើង​មិន​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ធ្វើ​ការងារ​នោះ​ឡើយ។ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​ទ្រង់​មិន​ខ្វល់​អំពី​ជំនាញ​របស់​យើង ជា​ទី​មួយ​ឡើយ។ ទ្រង់​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​ចរិយា​សម្បត្តិ​របស់​យើង សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​យើង​មាន​ចំពោះ​ទ្រង់ និង​ការ​ព្រម​ទុក​ចិត្ត​ទ្រង់។…

សេចក្តីស្រឡាញ់ និងទឹកជំនន់

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ទឹក​ហូរ នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​ក្រោយ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ជា​លើក​ទីមួយ។ វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ខ្សែទឹក​តូច​មួយ ដែល​ហូរកាត់​តាម​ដី​ដែល​មាន​ថ្ម​ច្រើន ក្រោម​កម្តៅ​ថ្ងៃ នៅ​រដូវ​ក្តៅ។ យើង​ក៏​បាន​យក​បន្ទះ​ក្តា​ក្រាស​ៗ មក​ធ្វើ​ជា​ស្ពាន ដើម្បី​ឲ្យឆ្លង​ពី​លើ​ទឹក​អូ​នោះ។ ជា​ច្រើន​ខែ​ក្រោយ​មក ភ្លៀង​បាន​បង្អុរ​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ជា​ច្រើន​មេ ក្នុង​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ បី​បួនថ្ងៃ​ជាប់​គ្នា។​ អូដ៏តូច​របស់​យើង​ក៏​បាន​ទឹក​លេប​ត្របាក់ ក្លាយ​ជា​ទៅ​ទឹក​អូដ៏​ធំ​មួយ ដែល​មាន​ជម្រៅ​ជិត​១​ម៉ែត្រ​កន្លះ និង​ទទឹង​ប្រហែល​៣​ម៉ែត្រ។ កម្លាំង​ទឹក​បាន​រុញ​ច្រាន​បន្ទះ​ក្តា​ស្ពាន​របស់​ខ្ញុំ​អស់​ពីរ​បី​ម៉ែត្រ។

កម្លាំង​ទឹក​ជំនន់​ដែល​ហូរ​ខ្លាំង មាន​អំណាច​គួច​នាំ​អ្វី​ៗ​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់ ដែល​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​របស់​វា។ មាន​តែ​សេចក្តីស្រឡាញ់​ទេ ដែល​អាច​ធន់​នៅ ពេល​ដែល​មាន​ទឹក​ជំនន់ ឬ​អំណាច​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត ដែល​ចង់​បំផ្លាញ​វា។ គ្នាអ្វី​អាច​ ពន្លត់​សេចក្តីស្រឡាញ់​បាន​ឡើយ ទឹក​ជំនន់​នឹង​ពន្លិច​ក៏​មិន​បាន​ដែរ(បទចម្រៀងសាឡូម៉ូន ៨:៧)។ គេ​ច្រើន​តែបង្ហាញ​កម្លាំង និង​កំរិត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ស្នេហា ប៉ុន្តែ មាន​តែ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក​យ៉ាង​ពេញ​លេញ ដល់​មនុស្ស​ជាតិ តាម​រយៈ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់ ព្រះ​នាម ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ។

ពេល​ដែល​របស់​ដែល​យើង​គិត​ថា រឹង​មាំ និង​អាច​ពឹង​ផ្អែក ត្រូវ​ទឹក ឬ​ខ្យល់​គួរ​នាំ​ទៅ​បាត់ យើង​អាច​មាន​ការ​ខក​ចិត្ត ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​ប្រើ​ឱកាស​ពេល​នោះ ដើម្បី​ស្វែង​យល់​ជា​ថ្មី អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​យើង។ ក្តីស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ក៏​ខ្ពស់​ជាង ជ្រៅ​ជាង ខ្លាំង​ជាង និង​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជាង អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ។ ទោះ​យើង​ជួប​ប្រទះ​បញ្ហា​អ្វី​ក៏​ដោយ ចូរ​យើង​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​វា ដោយ​មាន​ទ្រង់​នៅ​ក្បែរ​យើង…

ប្រើបញ្ហាជាឱកាស ដើម្បីបម្រើ

អ្នកគ្រប់គ្រងម្នាក់ នៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយ នៅប្រទេសប្រេស៊ីល បានស្នើសុំរបាយការណ៍ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ ពីអ្នកយាមក្នុងអគារក្រុមហ៊ុន។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ គាត់ចង់ដឹងថា មាននរណាខ្លះសម្អាតបន្ទប់នីមួយៗ ហើយមានបន្ទប់ណា ដែលមិនមានគេប៉ះពាល់ ហើយបុគ្គលិកទាំងឡាយបានចំណាយពេលយូរប៉ុណ្ណា នៅក្នុងបន្ទប់នីមួយៗ។ មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក គាត់ក៏បានចាប់ផើ្តមទទួលរបាយការណ៍ប្រចាំថ្ងៃ ដែលគេបានធ្វើហើយ តែនៅក្នុងផ្នែកខ្លះប៉ុណ្ណោះ។

ពេលដែលអ្នកគ្រប់គ្រងរូបនោះពិនិត្យមើលបញ្ហានេះ គាត់ក៏បានរកឃើញថា អ្នកបោសសម្អាតភាគច្រើន មិនចេះអក្សរទេ។ គាត់អាចដេញពួកគេចោល តែផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានរៀបចំឲ្យពួកគេមានឱកាសរៀនអាន និងសរសេរ។ ៥ខែក្រោយមក ពួកគេសុទ្ធតែអាចអានអក្សរក្នុងកំរិតមូលដ្ឋាន ហើយក៏បានបន្តធ្វើការងារទៀត។

ព្រះជាម្ចាស់ច្រើនតែប្រើប្រាស់បញ្ហារបស់យើង ធ្វើជាឱកាស ដើម្បីបំពាក់សមត្ថភាពដល់យើង ដើម្បីបន្តធ្វើការថ្វាយព្រះអង្គ។ ការរស់នៅរបស់លោកពេត្រុសបានប្រឡាក់ទៅដោយកំហុស និងការខ្វះបទពិសោធន៍។ ជំនឿរបស់គាត់មានការរេរា ពេលដែលគាត់ព្យាយាមដើរនៅលើទឹក ទៅរកព្រះយេស៊ូវ។ គាត់មិនដឹងច្បាស់ថា ព្រះយេស៊ូវគួរតែបង់ពន្ធព្រះវិហារឬអត់ទេ(ម៉ាថាយ ១៧:២៤-២៧)។ គាត់ថែមទាំងបានប្រឆាំងនឹងការថ្លែងទំនាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ អំពីការសុគតនៅលើឈើឆ្កាង និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់(១៦:២១-២៣)។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានបង្រៀនលោកពេត្រុស ឲ្យស្គាល់ព្រះអង្គកាន់តែច្បាស់ តាមរយៈបញ្ហា ឬកំហុសនីមួយៗដែលគាត់បានប្រព្រឹត្ត(ខ.១៦)។ លោកពេត្រុសក៏បានស្តាប់ និងរៀនសូត្រនូវអ្វីដែលគាត់ចាំបាច់ត្រូវស្គាល់ ដើម្បីរួមចំណែកនៅក្នុងការបង្កើតពួកជំនុំដំបូង(ខ.១៨)។

បើអ្នកមានការបាក់ទឹកចិត្ត ដោយសារកំហុសណាមួយនៅថ្ងៃនេះ សូមចាំថា ព្រះយេស៊ូវអាចប្រើបញ្ហាទាំងនោះ ដើម្បីបង្រៀនអ្នក និងដឹកនាំអ្នកឲ្យដើរទៅមុខទៀត ក្នុងកិច្ចការ ដែលអ្នកធ្វើថ្វាយព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គនៅតែបន្តធ្វើការជាមួយលោកពេត្រុស ទោះគាត់មានចំណុចខ្វះខាតយ៉ាងណាក្តី ហើយទ្រង់ក៏អាចប្រើយើង…