តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Jennifer Benson Schuldt

ត្រីឆ្លាមដែលមិនខាំ

ក្នុងអំឡុងពេលវិស្សមកាល ក្រុមគ្រួសារខ្ញុំបានទៅលេងអាងចិញ្ចឹមត្រី ដែលនៅទីនោះ គេអាចប៉ះត្រីឆ្លាមតូចៗ ដែលគេបានដាក់ក្នុងអាងពិសេសមួយ។ កូនៗរបស់ខ្ញុំមានចិត្តរំភើបណាស់ដែលបានប៉ះពួកវា តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អប៉ុន្មានទេ។ ខ្ញុំក៏បានសួរបុគ្គលិកដែលប្រចាំការនៅទីនោះថា តើត្រីឆ្លាមនោះ ធ្លាប់ត្របាក់ម្រាមដៃគេទេ។ គាត់ក៏បានប្រាប់ខ្ញុំថា មុខនោះបន្តិច គេបានឲ្យចំណីវាស៊ីឲ្យឆ្អែត ហើយបន្ទាប់មក គេក៏បានឲ្យចំណីវាស៊ីបន្ថែមទៀត។ ពួកវានឹងមិនខាំដៃភ្ញៀវទេ ព្រោះពួកវាមិនទាន់ឃ្លានអាហារ។
ពេលដែលខ្ញុំដឹងថា ត្រីឆ្លាមនោះមិនខាំដៃមនុស្ស ដោយសារវាបានស៊ីចំណីឆ្អែត ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំ អំពីបទគម្ពីរសុភាសិតដែលបានចែងថា “អ្នកណាដែលឆ្អែតហើយ ទោះទាំងសំណុំឃ្មុំក៏ណាយចិត្តដែរ”(សុភាសិត ២៧:៧)។ ការស្រេកឃ្លាន ដែលមានក្នុងចិត្ត និងវិញ្ញាណយើង អាចធ្វើឲ្យគំនិតយើងមានភាពអន់ខ្សោយ ពេលដែលយើងធ្វើការសម្រេចចិត្ត។ ការស្រេកឃ្លាននោះបាននាំឲ្យយើងជឿថា ការស្វែងរកអ្វីមួយមកចម្អែតខ្លួនឯង គឺមិនមែនជាការទាស់ខុសអ្វីទេ ទោះយើងកេងចំណេញ ឬដើរខ្សែលើនរណាម្នាក់ក៏ដោយ។

តែនេះមិនមែនជាព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់មិនសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងរស់នៅ និងធ្វើអ្វីៗ តាមតែការស្រេកឃ្លានរបស់យើងនោះឡើយ។ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យយើងបានពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យយើងធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដោយសន្តិភាព និងភាពនឹងនរ ដែលទ្រង់ប្រទាន។ ពេលដែលយើងនឹកចាំថា ទ្រង់បានស្រឡាញ់យើង ដោយឥតលក្ខខ័ណ្ឌ យើងនឹងមានទំនុកចិត្ត នៅក្នុងការរស់នៅ។ ការនេះក៏ជួយឲ្យយើងអាចមានការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវ ដោយយើងថ្វាយជោគជ័យ របស់ទ្រព្យ និងទំនាក់ទំនងទាំងអស់ដល់ទ្រង់។

មានតែទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះ ដែលជួយឲ្យយើងមានការស្កប់ចិត្តដ៏ពិត។ សូមយើងស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យ ដែលទ្រង់មានចំពោះយើង ដើម្បីឲ្យយើងបាន “ពេញ…

ការរិះគន់ដ៏សប្បុរស

ក្នុង​អំឡុងពេល​នៃ​ថ្នាក់​រៀន​គូរ​គំនូរ​ទេស​ភាព គ្រូ​បង្រៀន​ដែល​ជា​វិចិត្រករ​អាជីព ដែល​មាន​បទ​ពិសោធន៍​ខ្ពស់ បាន​ធ្វើ​ការ​ពិនិត្យ​មើល​កិច្ចការ​ដំបូង​របស់​ខ្ញុំ ដែល​គាត់​បាន​ដាក់​ឲ្យ​ធ្វើ។ គាត់​បាន​ឈរ​មើល​ដោយ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់ នៅ​ពី​មុខ​ផ្ទំាង​គំនូរ​របស់​ខ្ញុំ ដោយ​ដៃ​ម្ខាង​គ្រប​ពី​ក្រោម​ចង្ការ​របស់​គាត់។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ស្មាន​ថា គាត់​នឹង​និយាយ​ថា ផ្ទាំងគំនូរ​របស់​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​យ៉ាប់​ណាស់។

តែ​គាត់​មិន​បាន​និយាយ​អញ្ចឹង​ទេ។​

គាត់​និយាយ​ថា គាត់​ចូល​ចិត្ត​ការ​ដាក់​ពណ៌ និង​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​អារម្មណ៍​ដ៏​ទូលាយ នៅ​ក្នុង​ផ្ទាំង​គំនូរ​របស់​ខ្ញុំ។​ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​លើក​ឡើង​ថា ខ្ញុំ​គួរ​តែ​គូរ​ដើម​ឈើ​ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ​ៗ ដោយ​ប្រើ​ពណ៌​ស្រាល​ៗ ហើយ​ខ្ញុំ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​គូរ​កញ្ចុំ​ស្មៅ ឲ្យ​មាន​ចុង​ស្រួច​ៗ​ជាង​នោះ។ គាត់​មាន​សិទ្ធិ​រិះគន់​ស្នាដៃ​គំនូរ​របស់​ខ្ញុំ ផ្អែក​ទៅ​លើ​ក្បួន​ច្បាប់​នៃ​ទស្សនៈ​ និង​ការ​ប្រើ​ពណ៌ តែ​ការ​រិះ​គន់​របស់​គាត់ គឺ​ពិត​ត្រង់ ហើយ​សប្បុរស​។

ព្រះយេស៊ូវ​មាន​សិទ្ធិ​អំណាច​ដ៏​គ្រប់​លក្ខណ៍ ដើម្បី​ថ្កោល​ទោស​មនុស្ស ដោយសារ​អំពើ​បាប​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត តែ​ទ្រង់​មិន​បាន​ប្រើ​ក្រឹត្យវិន័យ​ដប់​ប្រការ ដើម្បី​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​ស្តី្រ​សាសន៍​សាំម៉ារី ដែល​ទ្រង់​បាន​ជួប នៅ​ក្បែរ​អណ្តូង​ទឹក​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​រិះ​គន់​នាង តាម​របៀប​ដ៏​សុភាព​ ដោយ​ប្រើ​ព្រះ​បន្ទូល​ដ៏​មាន​ន័យ​របស់​ទ្រង់​។​ ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​នាង​ដឹង​ថា ការ​ស្វែង​រក​ភាព​ស្កប់​ចិត្ត នៅ​កន្លែង​ខុស បាន​នាំ​ឲ្យ​នាង​ធ្លាក់​ចូល​អំពើបាប​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ដោយសារ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ជ្រាប​អំពី​បញ្ហា​នេះ ទ្រង់​ក៏​បាន​បើក​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ឲ្យ​នាង​ដឹង​ថា ទ្រង់​ជា​ប្រភព​តែ​មួយ​គត់ នៃ​ភាព​ស្កប់​ស្កល់​ដ៏​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច​(យ៉ូហាន ៤:១០-១៣)។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​គួប​ផ្សំ​នៃ​ព្រះ​គុណ និង​សេចក្តី​ពិត ក្នុង​រឿង​នេះ ក៏​ដូច​ជា​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ដែលយើង​មាន​ជា​មួយ​ទ្រង់​ផង​ដែរ​(១:១៧)។ សេចក្តី​ពិត​ក៏​បាន​ដាស់​តឿន​យើង កុំ​ឲ្យ​គិត​ថា អំពើ​បាប​របស់​យើង​មិន​មែន​ជា​រឿង​ធំ​ដុំ តែ​ព្រះ​គុណ​ទ្រង់​បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​រួច​ពីបាប។

ចូរ​យើង​ទូល​សូម​ឲ្យ​ព្រះយេស៊ូវ​បង្ហាញ​យើង នូវ​ផ្នែក​ណា​ខ្លះ​ក្នុង​ជីវិត​យើង…

ទោសដែលបានលើកលែង

ពេល​ដែល​បុរស​ម្នាក់​បាន​ដំឡើង​កាំមីរ៉ា​សុវត្ថិ​ភាព នៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ​របស់​គាត់ គាត់​បាន​ពិនិត្យ​មើល​លក្ខណៈ​របស់​វីដេអូ ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រាកដ​ថា ប្រព័ន្ធ​កាំមីរ៉ា​សុវត្ថិ​ភាព​នោះ ពិត​ជា​ដំណើរ​ការ​មែន។ ពេល​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​មនុស្ស​ដែលមាន​ស្មាធំ​ដែល​ពាក់​ខោអាវ​ពណ៌​ក្រមៅ កំពុង​តែ​ដើរ​ទៅ​មក​ក្នុង​ទីធ្លា​ក្រៅ​ផ្ទះ​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​តាម​ដាន​មើល តើ​បុរស​នោះ​បំរុង​ធ្វើ​អ្វី។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ គាត់​ដូច​ជា​ធ្លាប់​ស្គាល់​បុរស​ក្នុង​វីដេអូ​នោះ។ ​ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គាត់​មិន​មែន​កំពុង​តែ​មើល​ជន​ចម្លែក កំពុង​ដើរ​ទៅ​មក​ក្នុង​ទីធ្លា​ផ្ទះ​គាត់​ទេ តែ​តាម​ពិត គាត់​គឺ​ជា​បុរស​ក្នុង​វីដេអូនោះ ដែល​កាំមីរ៉ា​នោះ​បាន​ថត​ទុក​កាល​ពី​ពេល​កន្លង​ទៅ។

តើ​យើង​នឹង​មើល​ឃើញ​អ្វី បើ​សិន​ជា​យើង​អាច​ចេញ​ពី​ក្នុង​ខ្លួន​យើង ហើយ​សង្កេត​មើល​ខ្លួន​ឯង ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ណា​មួយ? ពេល​ដែល​ដាវីឌ​មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ហើយ​ទ្រង់​ត្រូវ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទស្សនៈ​ជា​ថ្មី គឺ​ទស្សនៈ​ដែល​កោត​ខ្លាច​ព្រះ បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផឹត​ក្បត់​ជា​មួយ​នាង​បាតសេបា ទ្រង់​ក៏​បាន​ឲ្យ​ណាថាន​ជួយ​(២សាំយ៉ូអែល ១២)។

ណាថាន​ក៏​បាន​និទាន​រឿង​មួយ​ឲ្យ​ដាវីឌ​ស្តាប់។ រឿង​នោះ​និយាយ​អំពី​បុរស​អ្នក​មាន​ម្នាក់ ដែល​បាន​ប្លន់​យក​ចៀម​តែមួយ របស់​បុរស​អ្នក​ក្រ​ម្នាក់។ ទោះ​អ្នក​មាន​នោះ​មាន​ចៀម​ទាំង​ហ្វូង​ក្តី គាត់​នៅ​តែ​យក​ចៀម​តែ​មួយ​របស់​អ្នក​ក្រ​នោះ ទៅ​សម្លាប់​ធ្វើ​ម្ហូប។​ ពេល​ដែល​ណាថាន​បាន​បង្ហាញ​ថា រឿង​នេះ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ទង្វើរ​អាក្រក់​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ ទ្រង់​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​អំពើ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​មក​លើ​អ៊ូរី។ ណាថាន​ក៏​បាន​ពន្យល់​អំពី​លទ្ធ​ផល​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​ទទួល ប៉ុន្តែ ដែល​សំខាន់​ជាង​នេះ​ទៀត​នោះ គាត់​បាន​ធានា​ដល់​ដាវីឌ​ថា “ព្រះ​អម្ចាស់​លើក​លែង​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​ទ្រង់​ហើយ”(ខ.១៣)។

បើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បើក​បង្ហាញ​អំពើ​បាប នៅ​ក្នុង​ជីវិត​យើង បំណង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ទ្រង់ គឺ​មិន​មែន​ដើម្បី​ថ្កោល​ទោស​យើង​ឡើយ តែ​ដើម្បី​ស្អាង​យើង​ឡើង​វិញ ហើយ​ជួយ​យើង​ឲ្យ​ផ្សះផ្សា​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ឈឺ​ចាប់។ ការ​ប្រែចិត្ត​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង​មាន​ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ឡើង​វិញ តាម​រយៈ​អំណាច​នៃ​ការ​អត់​ទោស​បាប និង​ព្រះគុណ​ទ្រង់។—JENNIFER BENSON SCHULDT

បន្តដំណើរទៅមុខទៀត

កាល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្រុម​ហ៊ុន ខ្ញុំ​មាន​ឱកាស​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ដែល​មាន​អំណោយ​ទាន និង​ស្លូត​បូត។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ មាន​ពេល​មួយ គម្រោង​របស់​យើង​ត្រូវ​បាន​ដឹក​នាំ ដោយ​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ដែល​មក​ពី​ក្រៅ​ក្រុង​។ ទោះ​បី​ជា​ក្រុម​ការងារ​យើង​បាន​នំា​ឲ្យ​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ រៀង​រាល់​សប្តាហ៍ អ្នក​គ្រប់​គ្រង​រូប​នេះ​បាន​ទូរស័ព្ទ​មក​យើង ដោយ​រិះ​គន់​ការងារ​យើង​ ដោយ​មិន​សំចៃ​ដៃ ហើយ​បាន​ទាម​ទា​ឲ្យ​យើង​ មាន​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​បន្ថែម​ទៀត។ ការ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត និង​ភ័យ​ខ្លាច។ ជួន​កាល ខ្ញុំ​ចង់​លា​ឈប់​ពី​ការងារ។

លោក​ម៉ូសេ​ក៏​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា ចង់​បោះ​បង់​ការ​តស៊ូ​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​គាត់​ទៅ​ជួប​ស្តេច​ផារ៉ោន ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គ្រោះ​ចង្រៃ​នៃ​ភាព​ងងឹត បាន​កើត​មាន​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ទម្លាក់​គ្រោះ​ចង្រៃ​៨ប្រភេទ​ទៀត មក​លើ​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ ហើយ​ទី​បំផុត​ស្តេច​ផារ៉ោន​ក៏​បាន​ផ្ទុះ​កំហឹង​ដាក់​គាត់ ដោយ​បន្ទូល​ថា “ថយ​ចេញ​ពី​អញ​ទៅ ចូរ​ប្រយ័ត្ន កុំ​ឲ្យ​មក​នៅ​មុខ​អញ​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​បើ​ថ្ងៃ​ណា​ដែល​ឯង​មក​នៅ​មុខ​អញ នោះ​ឯង​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់”(និក្ខមនំ ១០:២៨)។

ទោះ​បី​ជា​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ទទួល​ការ​គំរាម​បែប​នេះ​ក៏​ដោយ ក៏​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​បន្ត​ប្រើ​គាត់ ដើម្បី​រំដោះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ​រួច​ពី​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​ស្តេច​ផារ៉ោន។ ដោយសារ​សេចក្តី​ជំនឿ នោះ​លោក​ម៉ូសេក៏​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​ទៅ ឥត​កោតខ្លាច​ដល់​សេចក្តី​កំហឹង​នៃ​ស្តេច​ឡើយ ដ្បិត​លោក​បាន​កាន់​យ៉ាង​ខ្ជាប់​ខ្ជួន ហាក់​ដូច​ជា​ឃើញ​ព្រះ​ដ៏​មើល​មិន​ឃើញ​ដែរ(ហេព្រើរ ១១:២៧)។ លោក​ម៉ូសេ​បាន​យក​ឈ្នះ​ស្តេច​ផារ៉ោន ដោយ​ជឿ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​រំដោះ​រាស្រ្ត​ទ្រង់ តាម​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​(និក្ខមនំ ៣:១៧)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​ក៏​អាច​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​គ្រប់​ពេល​វេលា ដោយ​ទ្រទ្រង់​យើង តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់។ ព្រះ​អង្គ​ជួយ​យើង ឲ្យ​ជម្នៈ​សម្ពាធ​នៃការ​គំរាម​កំហែង និង​ការ​ឆ្លើយ​តប​ខុស ដោយ​ប្រទាន​យើង នូវ​អំណាច​…

រួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់

ថ្ងៃ​មួយ នៅ​រដូវ​រងា កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ទទូច​សុំ​ទៅ​ចេញ​លេង​ជិះ​រំអិល​នៅ​លើ​ព្រឹល។ ស៊ីតុណ្ហ​ភាព​ថ្ងៃ​នោះ បាន​ធ្លាក់​ចុះ ជិត -២០​អង្សាសេ ក្រោម​សូន្យ។ គ្រាប់​ព្រឹល​តូច​ៗ​បាន​រសាត់​តាម​បង្អួច​ផ្ទះ​យើង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​មួយ​សន្ទុះ ហើយ​ក៏បាន​យល់​ព្រម​ឲ្យ​ពួក​គេ​ចេញ​ទៅ​លេង​ខាង​ក្រៅ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ ឲ្យ​លេង​ជុំ​គ្នា ហើយ​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​វិញ បន្ទាប់​ពី​លេង​បាន​១៥​នាទី។

ដោយ​សារ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បង្កើត​ច្បាប់​នេះ ដើម្បី​ឲ្យ​កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​អាច​លេង ដោយ​សេរី និង​មិន​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​កក​ចុង​ម្រាម​ដៃ ឬ​ម្រាម​ជើង ដោយ​សារ​ត្រជាក់​ខ្លាំង។ ខ្ញុំ​គិត​ថា អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១១៩ បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទ្រង់​មាន​បំណង​ល្អ ពេល​ដែល​ទ្រង់​ដាក់​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ក្នុង​ខគម្ពីរ​ពីរ​ខ​ជាប់​គ្នា​ថា “ទូលបង្គំ​នឹង​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​ទ្រង់​ជានិច្ច នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច​រៀង​ត​ទៅ។ ទូលបង្គំ​នឹង​ដើរ​ទៅ​ដោយ​សេរីភាព ដ្បិត​ទូលបង្គំ​បាន​ស្វែង​រក​អស់​ទាំង​បញ្ញត្ត​នៃ​ទ្រង់”(ខ.៤៤-៤៥)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ តើ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ផ្សា​ភ្ជាប់​សេរី​ភាព ជា​មួយ​នឹង​ជីវិត​ដែល​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ខាង​វិញ្ញាណ?

ការ​អនុវត្តន៍​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជួយ​យើង​មិន​ឲ្យ​ជួប​ផល​វិបាក ដែល​បាន​មក​ពី​ការ​សម្រេច​ចិត្ត ដែល​ធ្វើឲ្យ​យើង​ស្តាយ​ក្រោយ។ យើង​នឹង​មាន​សេរីភាព​កាន់​តែ​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ការ​អរសប្បាយ​នឹង​ជីវិត បើ​សិន​ជា​យើង​គ្មាន​បន្ទុក​នៃ​កំហុស ឬ​ការ​ឈឺ​ចាប់​ទេ​នោះ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​គ្រប់​គ្រង​យើង ដោយ​បញ្ជា និង​បម្រាម​នោះ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា ទ្រង់​ដាក់​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ឲ្យ​យើង គឺ​ដោយ​សារ​ទ្រង់​ស្រឡាញ់​យើង។

ពេល​ដែល​កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ជិះ​រំអិល​លេង នៅ​លើ​ព្រឹល ខ្ញុំ​បាន​មើល​ពួក​គេ​រំអិល​ខ្លួន​ចុះ​ពី​លើ​ទួល​មក​ក្រោម។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ញញឹម ពេល​ឮ​សម្លេង​សំណើច​របស់​ពួក​គេ និង​បាន​ឃើញ​ថ្ពាល់​របស់​ពួក​គេ​ឡើង​ពណ៌​ផ្កា​ឈូក។ ពួក​គេ​អាច​លេង​ដោយ​សេរី…

ជំនួយគ្រប់ពេលវេលា

បន្ទាប់​ពី​ម៉ាធី(Marty) ក្លាយ​ជា​ជន​ពិការ ដោយ​សារ​របួស​ឆ្អឹង​កង​ខ្នង  គាត់​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​បន្ត​ការ​សិក្សាវិញ ដើម្បី​រៀន​ឲ្យ​បាន​សញ្ញា​ប័ត្រ​MBA។ អ្នក​ស្រី​យូឌី(Judy) ដែល​ជា​ម្តាយ​របស់​គាត់ បាន​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​សម្រេច​គោល​ដៅ។ គាត់​បាន​អង្គុយ​ជា​មួយ​ម៉ាធី ក្នុង​ម៉ោង​រៀន និង​ម៉ោង​ពិភាក្សា​ជា​ក្រុម ដោយ​ជួយ​កត់​ត្រា និង​ផ្តល់​ជំនួយ​ផ្នែក​បច្ចេក​វិទ្យា។ ម្តាយ​របស់​គាត់ ថែម​ទាំង​បាន​ជួយ​នាំ​គាត់​ឡើង​វេទិការ ពេល​គាត់​ទទួល​សញ្ញា​បត្រ​ផង​ដែរ។ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​នូវ​អ្វី​ដែល​គេ​គិត​ថា គាត់​មិន​អាច​ទទួល​បាន ដោយ​សារ​ជំនួយ​ជាក់​ស្តែង និង​ទៀង​ទាត់ ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ពី​ម្តាយ​គាត់។

ព្រះយេស៊ូវ​ជ្រាប​ថា អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់ ក៏​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ស្រដៀង​នេះ​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​ទ្រង់​យាង​ឡើង​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ។ ពេល​ដែល​ទ្រង់​ប្រាប់​ពួក​គេ អំពី​ការ​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា ពួក​គេ​នឹង​មាន​ការ​ប្រកប​ទាក់​ទង​ថ្មី​មួយ​ទៀត​ជា​មួយ​ព្រះ តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​គឺ​ជា​អ្នក​ជំនួយ​គ្រប់​ពេល​វេលា ជា​គ្រូ​បង្រៀន ​និង​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ ដែល​មិន​គ្រាន់​តែ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​គង់​ក្នុង​ពួក​គេ​ផង​ដែរ​(យ៉ូហាន ១៤:១៧,២៦)។

ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​នាំ​ឲ្យ​សិស្ស​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ទទួល​ជំនួយ​មក​ពី​ព្រះ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​ពួក​គេ​អាច​អត់​ទ្រាំ​នឹង​ការ​អ្វី​ ដែល​ពួកគេ​មិន​អាច​អត់​ទ្រាំ ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ចេញ​ទៅ​ប្រកាស​ដំណឹង​ល្អ។ នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​បាន​រំឭក​ពួក​គេ អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ធ្លាប់​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ (ខ.២៦) កុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ​ឡើយ…. ចូរ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ….ព្រះ​អង្គ​គឺ​ជា​សេចក្តី​រស់​ឡើង​វិញ និង​ជា​ជីវិត។

តើ​អ្នក​កំពុង​តែ​ជួប​ប្រទះ​បញ្ហា ដែល​ពិបាក​លើស​កម្លាំង និង​សមត្ថ​ភាព​របស់​អ្នក​ឬ​ទេ? អ្នក​អាច​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ជំនួយ​ដ៏​ស្ថិតស្ថេរ​របស់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។ ព្រះ​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ ដែល​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​យើង​រាល់​គ្នា នឹង​នាំឲ្យ​យើង​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ទ្រង់​។—JENNIFER BENSON SCHULDT

ប្រភពនៃប្រាជ្ញា

មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​ប្តឹង​ស្រ្តីម្នា​ក់ ដោយ​អះអា​ង​ថា សត្វ​ឆ្កែដែ​ល​នៅ​ជា​មួយ​ស្រ្តី​នោះ គឺ​ជា​ឆ្កែរ​បស់​គាត់។ នៅ​ក្នុង​តុលា​ការ ស្រ្តីនោះ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា ស​ត្វ​ឆ្កែ​នោះមិ​នមែ​ន​ជា​របស់​បុរស​នោះ​ទេ ព្រោះ​ខ្លួន​បាន​ទិញ​ឆ្កែ​នោះ។ គេ​ក៏​បាន​ស្គាល់​អត្តសញ្ញាណ​របស់​ម្ចាស់​ឆ្កែពិ​ត​ប្រាកដ ពេល​ដែ​ល​ចៅ​ក្រ​មព្រលែង​សត្វ​ឆ្កែ​នោះនៅ​កន្លែង​កាត់​ក្តី។​ សត្វ​ឆ្កែ​នោះក៏​បាន​បក់​កន្ទុយវិចៗ ហើយ​ភ្លាម​ៗ​នោះ វា​ក៏​បាន​រត់​ទៅ​រក​បុរស​នោះ!

ស្តេច​សាឡូម៉ូន គឺ​ជា​ចៅ​ក្រម នៅក្នុ​ង​នគរ​អ៊ីសា្រអែល​កាល​ពី​សម័យ​បុរាណ។ មាន​ពេល​មួយ ទ្រង់​ត្រូវ​កាត់​ក្តី ឲ្យ​បញ្ហា​ទំនាស់​ដែល​ស្រដៀ​ង​នឹង​រឿង​ខាង​លើ។ មាន​ស្រ្តី​ពីរ​នាក់​សុទ្ធ​តែ​អះអាង​ដូច​គ្នា​ថា ខ្លួន​ជា​ម្តាយ​របស់​ទារក​ម្នាក់។ បន្ទាប់​ពីទ្រង់​ពិចារណាអំ​ពី​ទំនាស់​នោះ​ហើយ ទ្រង់​ក៏​បា​ន​ឲ្យ​គេ​យក​ដាវ​មក​កាត់​ក្មេង​នោះ​ជា​ពីរ​កំណាត់​ស្មើ​គ្នា។ ស្រ្តីដែ​លជា​ម្តាយ​ពិត​ប្រាកដ​រ​បស់​ក្មេង​នោះ ក៏​បាន​អង្វរ​ទ្រង់ ឲ្យ​ប្រទាន​ក្មេង​នោះ​ទៅ​ស្រ្តី​ម្នាក់​ទៀត​ចុះ ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ​ជី​​វិ​តកូន​ប្រុស​របស់នាង បើ​សិន​ជា​នា​ងមិ​នអា​ចយ​កកូ​​ន​នោះ​មក​វិញ​(១ពង្សាវតាក្សត្រ ៣:២៦)។ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ក៏​បានកាត់ក្តី ឲ្យ​កូន​តូច​នោះ បាន​​ទៅ​នាងវិញ។

យើង​ត្រូវ​កា​រប្រាជ្ញា ដើម្បី​កាត់​សេចក្តី រក​យុត្តិ​ធម៌ រ​កខុ​សត្រូ​វ។ បើ​យើង​ពិ​ត​ជា​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​ប្រាជ្ញា​មែន នោះ​យើង​អាចទូល​សូម​ព្រះជា​ម្ចា​ស់ ​ឲ្យ​ជួយ​យើង ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា ដូច​ដែល​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​សូម​ផងដែរ​(ខ.៩)។ ព្រះ​ទ្រង់​អាច​ឆ្លើយ​តប​ការ​ទូល​សូម​របស់​យើង ដោយ​ជួយ​យើង​ឲ្យ​ចេះ​ថ្លឹង​ថ្លែង​តម្រូ​វការ និង​សេចក្តី​ប៉ង​ប្រាថ្នារ​បស់​យើង ឲ្យ​មាន​តុល្យ​ភាព​ជាមួ​យនឹង​ប្រយោជន៍​របស់​អ្នក​ដទៃ​។ ទ្រង់​ក៏​អាច​ជួយ​យើង ឲ្យ​ចេះថ្លឹ​ង​ថ្លែង អំ​ពី​ផលប្រយោជន៍​ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​ខ្លី ជាមួ​យផ​លប្រ​យោជន៍​ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​វែង(ជួនកាល ផល​ប្រយោជន៍​ដ៏អស់​កល្ប​ជានិច្ច)​ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​ថ្វាយ​ព្រះកិត្តិនាម​​ដល់​ទ្រង់ តាម​រយៈ​ការ​រស់​នៅ​របស់​យើង។

ព្រះ​នៃ​យើង មិ​ន​គ្រាន់​តែ​ជា​ចៅ​ក្រម​ដែល​មានប្រាជ្ញាឥតខ្ចោះប៉ុណ្ណោះទេ តែទ្រ​ង់​ក៏ជា​អ្ន​កប្រឹ​ក្សាយោបល់​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដែលស្ម័គ្រ​ព្រះ​ទ័យ​ប្រទាន​ប្រាជ្ញា ដែល​មក​ពី​ទ្រង់ ជា​បរិបូ​រ(យ៉ាកុប ១:៥)។—JENNIFER…

មិនអាចខាំជាប់

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខេត​លីន(Caitlyn) កំពុង​ហែល​ទឹក ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ឈូង​សមុទ្រ​មិច​ស៊ីកូ គាត់​ក៏​ត្រូវ​ត្រីឆ្លាម​ខាំ​ជើង​ជាប់ ហើយ​វា​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ទាញ​គាត់។ ដើម្បី​តទល់​នឹង​ការ​វាយ​ប្រហារ​នេះ ខេតលីន​ក៏​បាន​ដាល់​ច្រមុះរបស់​ត្រី​ឆ្លាម។ សត្វ​សាហាវ​នេះ​ក៏​បាន​បើក​មាត់​របស់​វា ព្រលែង​ជើង​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ហែល​ទៅ​ឆ្ងាយ​បាត់ ទាំង​បរាជ័យ​។ ការ​ខំា​របស់​ត្រី​ឆ្លាម បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជើង​គាត់​របួស​ជា​ច្រើន​កន្លែង ដែល​ត្រូវ​ដេរ​អស់​១០០​ថ្នេរ ប៉ុន្តែ អ្វី​ដែល​សំខាន់​នោះ គឺ​ត្រី​ឆ្លាម​នោះ​មិន​អាច​ខំា​ជើង​របស់​គាត់​ជាប់​ឡើយ។

រឿង​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ពិត ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ឈ្នះ​សេចក្តី​​ស្លាប់ ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​លែង​មាន​អំណាច​គំរាម​កំហែង និង​ឈ្នះ​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់​ទៀត។ សាវ័ក​ពេត្រុស​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “សេចក្តី​ស្លាប់ គ្មាន​អំណាច​នឹង​ឃុំឃាំង​ទ្រង់​ទុក​បាន​ឡើយ”(កិច្ចការ ២:២៤)។

លោក​ពេត្រុស​បាន​និយាយ​ដូច​នេះ ទៅ​កាន់​ហ្វូង​មនុស្ស នៅ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម។ ប្រហែល​ជា​ក្នុង​ចំណោម​នោះ មានមនុស្ស​ជា​ច្រើន​ដែល​ធ្លាប់​ស្រែក​ថា “ឆ្កាង​វា​ទៅ! ឆ្កាង​វា​ទៅ!” ដើម្បី​ទាម​ទា​ឲ្យ​គេ​កាត់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត​ព្រះ​យេស៊ូវ(ម៉ាថាយ ២៧:២២)។ ជា​លទ្ធ​ផល ពួក​ទាហាន​រ៉ូម៉ាំង ក៏​បាន​យក​ទ្រង់​ទៅ​ឆ្កាង។ សព​ទ្រង់​ក៏​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្នុងផ្នូរ​មួយ ហើយ​ក៏​បាន​នៅ​ក្នុង​ផ្នូរ​នោះ​អស់​បី​ថ្ងៃ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រោស​ទ្រង់​ឲ្យ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ឡើង​វិញ។ បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ លោក​ពេត្រុស​ និង​ពួក​សិស្ស​ដទៃ​ទៀត ក៏​បាន​និយាយ និង​បរិភោគ​អាហារ​ជា​មួយ​ទ្រង់ ហើយ​៤០​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឃើញ​ទ្រង់​យាង​ឡើង ទៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ(កិច្ចការ ១:៩)។

ព្រះ​ជន្ម​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ បាន​បញ្ចប់ ដោយ​ទុក្ខ​វេទនា​ផ្នែក​រូប​កាយ និង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ផ្លូវ​ចិត្ត តែ​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះ បាន​ឈ្នះ​សេចក្តី​ស្លាប់។ ដោយ​ហេតុ​នេះ​ហើយ…

បង្ហាញភាពពិតនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ឱន​ក្បាល​ចុះ បិទ​ភ្នែក ហើយ​យក​ម្រាម​ដៃ​ផ្គុំ​ចូល​គ្នា ហើយ​ចាប់​ផ្ដើម​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះអម្ចាស់​ ថ្ងៃនេះ កូន​សូម​ចូល​មក​រក​ព្រះ​អង្គ។ កូន​សូម​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​អង្គ​មាន​អំណាច​ព្រះ​ចេស្ដា ហើយ​ព្រះ​អង្គ​គឺ​ជា​ព្រះ​ពិត ...”។ រំពេចនោះ ខ្ញុំ​ក៏​ស្រាប់​តែ​បើក​ភ្នែក​ឡើង។ ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ថា កូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ មិន​បាន​បញ្ចប់​កិច្ចការ​សាលា​ ដែល​ជា​លំហាត់​ប្រវត្ដិ​សាស្ដ្រ នៅ​ឡើយ​ទេ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​ដល់​ពេល​កំណត់ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់។ ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ចាំ​ដែរ​ថា គាត់​មាន​កម្ម​វិធី​ប្រកួត​បាល់​បោះ ក្រោយ​ម៉ោង​រៀន ហើយ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា គាត់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​កិច្ចការ​សាលា រហូត​ដល់​ពាក់​កណ្ដាល​អាធ្រាត។ ការ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ព្រួយ​បារម្ភ​ថា កិច្ចការ​ដ៏​នឿយ​ហត់​របស់​គាត់ នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ជំងឺ​ផ្តាសាយ​ធំ!

ក្នុង​សៀវភៅ​រឿង​ដែល​លោក ស៊ី អេស លូអ៊ីស (C. S. Lewis)​បាន​និពន្ធ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា សំបុត្រ​របស់​សាតំាង  គាត់​បាន​និយាយ​អំពី​ការ​រំខាន ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន។ គាត់​បាន​កត់​សម្គាល់​ថា កាល​ណា​ដែល​យើង​កំពុង​បែក​អារម្មណ៍ ក្នុង​ពេល​អធិ​ស្ឋាន យើង​ច្រើន​តែ​ប្រើ​កម្លាំង​ចិត្ត ដើម្បី​ទាញ​នាំ​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង ឲ្យ​ងាក​មក​រក​ការ​អធិស្ឋាន​វិញ។ តែ​លោក​លូអ៊ីស​បានសន្និដ្ឋាន​ថា ​យក​ល្អ យើង​គួរ​តែ​ទទួល​ស្គាល់​ថា “ការ​រំខាន​អារម្មណ៍ ក្នុង​ពេល​អធិស្ឋាន គឺ​ជា​បញ្ហា ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ជួប​ប្រទះ ក្នុង​ពេល​អធិស្ឋាន​នោះ បាន​ជា​យើង​ត្រូវ​ថ្វាយ​វា នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​បន្ត​អធិស្ឋាន​សូម​ឲ្យ​ទ្រង់​ជួយ​យើង​ជម្នះ​វា”។

សូម្បី​តែ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ឥត​ឈប់​ឈរ ឬ​គំនិត​អាក្រក់ ដែល​នាំ​ឲ្យ​រំខាន​ដល់​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង ក៏​អាច​ឲ្យ​យើង​យក​មក​ធ្វើ​ជាប្រធាន​បទ…

សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ប្ដូរផ្ដាច់

នៅ​សល់​តែ​មួយ​សប្តាហ៍​ប៉ុណ្ណោះ  សារ៉ា​នឹង​រៀប​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ហើយ តែ​នាង និង​គូ​ដណ្ដឹង​របស់​នាង បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ផ្ដាច់​ពាក្យ​។ ថ្វី​បើ​សារ៉ា​បាន​កើត​ទុក្ខ និង​ខូច​ចិត្ត​យ៉ាង​ណា​ក្តី នាង​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ថា នឹង​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខាត​ម្ហូប ដែល​នាង​កក់​ទុក សម្រាប់​ថ្ងៃ​មង្គល​ការ​របស់​នាង​ឡើយ។ ដូច្នេះ សារ៉ា​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​កែ​ពិធី​មង្គលការ​របស់​នាង ទៅ​ជា​កម្ម​វិ​ធី​ជប់​លៀង​​ផ្សេង​វិញ។ នាង​បាន​រើ​តុ​ចំណង​ដៃ​ចេញ ហើយ​ប្តូរ​បញ្ជី​ឈ្មោះ​ភ្ញៀវ​ដែល​ត្រូវ​អញ្ជើញ។ នាង​ក៏​បាន​អញ្ជើញ​ជន​អនាថា ដែល​គ្មាន​ទី​ជម្រក ឲ្យ​ចូល​រូម​កម្ម​វិធី​ជប់​លៀង​របស់​នាង​វិញ។

កាល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួក​ផារិស៊ី ទ្រង់​បាន​បង្រៀន​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​អំពើ​សប្បុរស ដោយ​ឥត​លក្ខ​ខណ្ឌ​យ៉ាង​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “បើ​កាល​ណា​អ្នក​រៀប​លៀង​ភ្ញៀវ នោះ​ចូរ​អញ្ជើញ​ពួក​អ្នក​ក្រ អ្នក​ពិការ អ្នក​ខ្ញើច និង អ្នក​ខ្វាក់​វិញ នោះ​អ្នក​នឹង​ទទួល​បាន​ព្រះ​ពរ (លូកា ១៤:១៣-១៤)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​កត់​សំគាល់​ថា យើង​នឹង​ទទួល​បាន​ព្រះ​ពរ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ពី​ព្រោះ​ភ្ញៀវ​ក្រី​ក្រ​ទាំង​​នោះ ពុំ​មាន​លទ្ធភាព​តប​ស្នង​សង​គុណ​ម្ចាស់​ពិធី​ជប់​លៀង​បាន​ឡើយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង ជួយ​មនុស្ស​ដែល​ទុរគត  មនុស្ស​មិន​ពូកែ​សម្តី និងមនុស្ស​ឯកកោ។

កាល​នោះ ព្រះ​យេ​ស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល អំពី​សេចក្តី​ទាំង​នេះ ទៅ​កាន់​ពួក​អាចារ្យ​ផារីស៊ី នៅ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ជា​ភ្ញៀវ​ដែល​មក​សោយ​អាហារ​នៅ​ផ្ទះ​ពួក​គេ។ ដូច​នេះ ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់ ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ភាព​ចាក់​ដោត និង​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ តាម​ការ​ពិត សេចក្តី​ស្រឡាញ់ តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ។ ​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឮ​គេ​និយាយ​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់ គឺ​ជា​ការ​ផ្តល់​ឲ្យ​ ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​មិន​រំពឹង​ថា នឹង​ទទួល​បាន​មក​វិញ។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ…