តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Jennifer Benson Schuldt

ផ្សាយដំណឹងល្អ ដោយមិនរើសមុខ

ប្រទេស អេល សាលវ៉ាដូ បាន​ថ្វាយ​ការគោរព​ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយ​សង់​រូប​ចម្លាក់​របស់​ព្រះ​អង្គ ដាក់​នៅ​ចំ​កណ្តាល​រដ្ឋ​ធានីរបស់​ខ្លួន។ ទោះ​វិមាន​នោះ មាន​ទីតាំង​នៅ​ចំ​កណ្តាល​រង្វង់​មូល ក្នុង​តំបន់​ដែល​មាន​ចរាចរណ៍​ដ៏​មមា​ញឹក​ក៏​ដោយ គេ​ងាយ​នឹងមើល​ឃើញ​វិមាន​នោះ ដោយសារ​កម្ពស់​ដ៏​ខ្ពស់​ត្រដែត ហើយ​ឈ្មោះ​ដែល​គេ​បាន​ដាក់​វិមាន​នោះ​ឲ្យ​ថា “ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​នៃពិភព​លោក” គឺ​បាន​បង្ហាញ អំពី​ការ​កោត​ខ្លាច ចំពោះ​ភាព​ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ។

គេ​មិន​បាន​សង់​រូប​ចម្លាក់​ដ៏​ធំ​នេះ ដើម្បី​ថ្វាយ​បង្គំ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ វា​បាន​រំឭក​យើង អំពី​សេចក្តី​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​ អំពី​ព្រះយេស៊ូវ​(១យ៉ូហាន ៤:១៤)។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​ដែល​ប្រទាន​សេចក្តី​សង្រ្គោះ ដល់​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ព្រំដែន​នៃ​វប្បធម៌ ហើយ​ទទួល​អស់​អ្នក​ណា ដែល​ចង់​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ ដោយ​មិន​ប្រកាន់​អាយុ ចំណេះ​ដឹង ការ​សិក្សា ជាតិ​សាសន៍ អំពើ​បាប​ពី​អតីត​កាល ឬ​ថានៈ​ក្នុង​សង្គម​នោះ​ឡើយ។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​កន្លែង​មួយ​ទៅ​កន្លែង​មួយ​ទៀត នៅ​សម័យ​បុរាណ ដើម្បី​ប្រាប់​គេ​អំពី​ព្រះ​ជន្ម ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ។ គាត់​បាន​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​នេះ ទៅ​ដល់​អ្នក​មាន​អំណាច ​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា ទាហាន ជន​ជាតិ​យូដា សាសនា​ដទៃ បុរស ស្រ្តី និង​កុមារ។ គាត់​បាន​ពន្យល់​ថា មនុស្ស​អាច​ចាប់​ផ្តើម​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះគ្រីស្ទ ដោយ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​អង្គ ជា​ព្រះ​អម្ចាស់ និង​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ ដោយ​ជឿ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ពិត​ជា​បាន​ប្រោស​ព្រះ​អង្គ ឲ្យ​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​(រ៉ូម ១០:៩)។ គាត់​ថា…

អាចស៊ូទ្រាំនៅក្នុងភ្លើង

ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ​នៅ​តំបន់​អ៊ែនឌីឡា ប្រទេស​អេស្ប៉ាញ បាន​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​ព្រៃ​ឈើ អស់​ជិត​២​ម៉ឺន​ហិចតា។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ក្នុង​ពេល​នៃ​វិនាស​កម្ម​នោះ  ដើម​សាយ​ប្រេស​មួយ​ក្រុម ជិត​១​ពាន់​ដើម នៅ​តែ​បន្ត​ឈ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ ដោយ​មាន​ស្លឹក​បៃ​តងស្រស់​។​ ដោយសារ​ដើម​ឈើ​ប្រភេទ​នេះ​មាន​សមត្ថ​ភាព​រក្សា​ទុក​ជាតិ​ទឹក​បាន​ល្អ នោះ​ពួក​វា​អាច​ស៊ូទ្រាំ​នឹង​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ ដោយ​សុវត្ថិ​ភាព។​

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា គ្រប់​គ្រង​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន បុរស​មួយ​ក្រុម​តូច ដែល​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់​នឹង​គ្នា បាន​រួច​ជីវិត ​នៅ​ក្នុង​គុក​ភ្លើង​នៃ​សេចក្តី​ក្រោធ​របស់​ស្តេច​អង្គ​នេះ។ បុរស​មួយ​ក្រុម​នោះ មាន​ដូច​ជា លោក​សាដ្រាក់ លោក​មែសាក់ និងលោក​អ័បេឌ-នេកោ។ ពួក​គេ​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ ដែល​ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា​បាន​សាង​សង់ ហើយ​ក៏​បាន​ទូលទ្រង់​ថា “ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ ដែល​យើង​ខ្ញុំ​គោរព​ប្រតិបត្តិ​តាម ទ្រង់​អាច​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រួច​ពី​គុក​ភ្លើង ដែល​ឆេះ​យ៉ាង​សន្ធៅ​បាន​ហើយ បពិត្រ​ព្រះករុណា ព្រះអង្គ​នោះ​ក៏​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​យើង​រួច​ពី​ព្រះហស្ត​ទ្រង់​ដែរ”(ដានីយ៉ែល ៣:១៧)។​ ស្តេច​ក៏​បាន​ខ្ញាល់​កាន់​តែ​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​បាន​ឲ្យ​គេ​ដាក់​ភ្លើង​កាន់​តែ​ក្តៅ​ជាង​មុន​៧​ដង​(ខ.១៩)។

ពួក​ទាហាន​ដែល​បាន​អនុវត្ត​តាម​រាជ​បញ្ជា​ស្តេច ដោយ​បោះ​ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភ្លើង ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ​ស្លាប់ តែ​អ្នក​ដែល​បាន​ឃើញហេតុការណ៍​នោះ ក៏​បាន​មើល​លោក​សាដ្រាក់ លោក​មែសាក់ និង​លោក​អ័បេឌ-នេកោ ដើរ​ក្នុង​ភ្លើង “ឥត​មាន​ជាប់​ចំណង ដោយ​មិន​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​អ្វី​ឡើយ”។ គេ​ក៏​បាន​ឃើញ​ បុគ្គលទី​បួន នៅ​ក្នុង​គុក​ភ្លើង​ជា​មួយ​អ្នក​ទំាង​បី ដែល​មាន​សណ្ឋាន​ដូច “កូន​ព្រះ”(ខ.២៥)។ អ្នក​ប្រាជ្ញ​ព្រះ​គម្ពីរ​ជា​ច្រើន​ជឿ​ថា ហេតុការណ៍​នោះ គឺ​ជាការ​បង្ហាញ​ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ មុន​ពេល​ព្រះ​អង្គ​ប្រសូត្រ។​

ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ផង​ដែរ ពេល​ណា​យើង​ជួប​ការ​គំរាម​កំហែង និង​ទុក្ខ​លំបាក។ ពេល​ណា​យើង​ជួប​ការ​បង្ខិតបង្ខំ នោះ​យើង​មិន​ត្រូវ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ។…

មិនបែកគ្នាជារៀងរហូតទេ

បន្ទប់​មាន​សភាព​ងងឹត ហើយ​ស្ងាត់ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​រុញ​កៅអី ទៅ​ក្បែរ​គ្រែ​គេង​របស់​ជែកគី(Jacquie)។ មុន​ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​នេះ តយុទ្ធ​នឹង​ជំងឺ​មហារីក​អស់​រយៈ​ពេល​៣​ឆ្នាំ គាត់ជា​មនុស្ស​ដែល​ស្វាហាប់​ណាស់។ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​អាច​ស្រមៃ​ឃើញ​គាត់​សើច ដោយ​កែវ​ភ្នែក​ពេញ​ដោយ​ភាព​រស់​រវើក នឹង​ទឹក​មុខ​ញញឹ​ស្រស់។ ឥឡូវ​នេះ នាង​ប្រែ​ជា​ស្ងាត់​ស្ងៀម និង​នៅ​មួយកន្លែង ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គាត់ ក្នុង​បន្ទប់​ព្យាបាល​ពិសេស។​

ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​និយាយ​អ្វី ទៅ​កាន់​គាត់​ទេ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​អាន​ខគម្ពីរ​ខ្លះ​ៗ​ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ចេញ​ពី​កាបូប ហើយ​អាន​ខ​គម្ពីរ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​កូរិនថូស ខ្សែ​ទី​១។

បន្ទាប់​ពី​បាន​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គាត់​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចំណាយ​ពេល​ដ៏​សោក​សៅ​ម្នាក់​ឯង ក្នុង​រថយន្ត​របស់​ខ្ញុំ នៅ​កន្លែង​ចំណត។ ពេល​នោះ គំនិត​មួយ​បាន​លេច​ឡើង​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ ដែល​បាន​ជួយ​ទប់​ទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ជួបគាត់ម្តង​ទៀត នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌។  ដោយសារ​ខ្ញុំ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ទុក្ខ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ភ្លេច​សេចក្តី​ពិត ដែល​បាន​ចែង​ថា សម្រាប់​អ្នក​ជឿ​ព្រះ សេចក្តី​ស្លាប់​គ្រាន់​តែ​ជា​រឿង​បណ្តោះ​អាសន្ន​ប៉ុណ្ណោះ(១កូរិនថូស ១៥:២១-២២)។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ជួប​ជែកគី​ម្តងទៀត​ ព្រោះយើង​ទាំង​ពីរ​សុទ្ធ​តែ​បាន​ជឿ​ថា ព្រះយេស៊ូវ​បាន​សុគត និង​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ដើម្បី​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង​(ខ.៣-៤)។ បន្ទាប់​ពី ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​អង្គ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង សេចក្តី​ស្លាប់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​អំណាច ដែល​កាត់​ផ្តាច់​អ្នក​ជឿ​ចេញ​ពី​គ្នា​ និង​ចេញ​ពី​ព្រះ។ បន្ទាប់​ពីយើង​ស្លាប់​ទៅ យើង​ដែល​ជាអ្នក​ជឿ​ព្រះ​អង្គ នឹង​បាន​ទៅរស់​នៅ​ក្នុង​នរគ​ស្ថាន​សួគ៌ ជា​មួយ​ព្រះ និង​ជា​មួយ​បង​ប្អូន​ប្រុស​ស្រី ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ​ជា​រៀង​រហូត។​

ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ​នៅ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​សព្វ​ថ្ងៃ…

សេចក្តីអាណិត នៅក្នុងការងារ

មាន​ពេល​មួយ មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ឈ្មោះ អេលែន(Ellen) បាន​ធ្វើ​ការ​គណនា​បញ្ជីរ​ប្រាក់​បៀវត្សរ៍ ឲ្យ​ក្រុម​ហ៊ុន​គណនេយ្យ​មួយ។ ស្តាប់​មើល​ទៅ គេ​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា នេះ​ជា​ការងារ​ដ៏​ងាយ​ស្រួល ប៉ុន្តែ មាន​ពេល​ជា​ច្រើន​ដង ដែល​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​របស់​ក្រុមហ៊ុន​នោះ​បាន​បញ្ជូន​ឯកសារ​មក​គាត់​យឺត គឺ​មិន​បាន​ផ្ញើ​មក​តាម​ការ​ស្នើរ​សុំ​របស់​គាត់​ទេ​។ ជា​ញឹក​ញាប់​ អេលែន​ក៏​បាន​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ប្រឈម​នេះ ដោយ​ធ្វើ​ការ​បន្ថែម ជា​ច្រើន​ម៉ោង ដើម្បី​ឲ្យ​បុគ្គលិក​ក្រុម​ហ៊ុន​នោះ​អាច​ទទួល​ប្រាក់​ខែ ដោយ​គ្មាន​ការ​ពន្យា​ពេល។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ដូច​នេះ ដោយ​យល់​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ ដែល​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ប្រាក់​ខែ​នោះ ដើម្បី​ទិញ​អាហារ ថ្នាំ​ពេទ្យ និង​បង់​ថ្លៃ​ឈ្នួល​ផ្ទះ ឬ​បង់​រំលោះ​ផ្ទះ​ជា​ដើម។

សេចក្តី​អាណឹត ដែល​អេលែន​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ការងារ​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ។ កាល​ព្រះអង្គ​កំពុង​បំពេញព្រះ​រាជ​កិច្ច​នៅ​លើ​ផែនដី ជួន​កាល ព្រះអង្គ​យាង​ទៅ​រក​កន្លែង​ស្ងប់​ស្ងាត់​ម្នាក់​ឯង។ ឧទាហរណ៍ ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា គេ​បាន​សម្លាប់​លោក​យ៉ូហាន បាទីស្ទ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​យាង​តាម​ទូក ទៅ​រក​កន្លែង​ស្ងប់​ស្ងាត់​មួយ​(ម៉ាថាយ ១៤:១៣)។ កាល​នោះ ទ្រង់​ប្រហែល​ជា​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​សោក​សង្រេង សម្រាប់​សាច់​ញាតិ​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​អធិស្ឋាន ក្នុង​ពេល​កាន់​ទុក​នោះ។

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ។ ក្រុម​នេះ​មាន​តម្រូវ​ការ​ផ្នែក​រូប​កាយ​ផ្សេង​ៗ​ពី​គ្នា។ ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ទៅ​ដល់ ហើយ​បាន​ឃើញ​ពួក​គេ ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​ទ័យ​អាណិត ចំពោះ​ពួក​គេ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រោស​ពួក​គេ​ឲ្យ​ជា​ពី​ជម្ងឺ​(ខ.១៤)។ ​

ការ​បង្រៀន និង​ប្រោស​ជម្ងឺ​ឲ្យ​ពួក​បណ្តាជន គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​ត្រាស់​ហៅ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ មុន​ពេល​ព្រះ​អង្គ​យាង​ឡើង​នគរស្ថាន​សួគ៌​វិញ ហើយ​សេចក្តី​អាណឹត​របស់​ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក តាម​រយៈ​ការ​បំពេញ​នូវ​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​នោះ។…

ការប្រគំតន្រ្តីជីវិតជាមួយព្រះជាម្ចាស់

នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ប្រគំ​តន្រ្តី​កុមារ ខ្ញុំ​បាន​មើល​គ្រូ និង​សិស្ស​ម្នាក់ កំពុង​តែ​អង្គុយ​នៅ​ពី​មុខ​ព្យាណូ​មួយ​គ្រឿង។ មុន​ពេល​ការ​ប្រគុំ​តន្រ្តី​ជា​គូ​ចាប់​ផ្តើម គ្រូ​ក៏​បាន​ចូល​ទៅ​ជិត​សិស្ស ដើម្បី​ខ្សិប​ប្រាប់​ការណែ​នាំ​មួយ​ចំនួន ជា​ចុង​ក្រោយ។ នៅ​ពេល​ដែល​តន្រ្តី​បានបន្លឺ​សម្លេង​ឡើង ខ្ញុំ​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា សិស្ស​បាន​លេង​ភ្លេង តាម​ទំនុក​ភ្លេង​ដ៏​សាមញ្ញ​មួយ ខណៈ​ពេល​ដែល​គ្រូ​របស់គាត់​បាន​លេង​អម​ជា​មួយ​គាត់ ដើម្បី​ឲ្យ​ទំនុក​ភ្លេង​នោះ​កាន់​តែ​មាន​ភាព​ស៊ី​ជម្រៅ និង​ពិរោះ។ ជិត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ប្រគុំ​នេះ គ្រូ​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ងក់​ក្បាល់ ដើម្បី​បង្ហាញ​ការ​ពេញ​ចិត្ត ចំពោះ​ការ​លេង​តន្រ្តី​របស់​គាត់។​

ជីវិត​របស់​យើង ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ការ​ប្រគុំ​ជា​គូ ជា​ជាង​ការ​ប្រគុំ​ទោល។ ជួន​កាល​ ខ្ញុំ​ភ្លេច​ថា ព្រះ​អង្គ​ “កំពុងតែ​អង្គុយ​ក្បែរ​ខ្ញុំ” ហើយ​ខ្ញុំ​អាច “ប្រគុំ​តន្រ្តី​ជីវិត” ដោយ​អំណាច និង​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​អង្គ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ពេល​ណា​ខ្ញុំ​ព្យាយាម​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ព្រះ​អង្គ ដោយ​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង នោះ​គឺ​មិន​ខុស​ពី​ការ​លេង​ភ្លេង​ឲ្យ​ត្រូវ​ណោត ដោយ​សមត្ថ​ភាព​ខ្លួន​ឯង​នោះឡើយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ភ្លេង​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ត្រូវ​បទ និង​មិន​ស៊ី​ជម្រៅ។ ខ្ញុំ​បាន​ព្យាយាម​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា ដោយ​សមត្ថ​ភាព​របស់​ខ្ញុំដែល​មាន​កំណត់ ប៉ុន្តែ ជា​ញឹក​ញាប់ ការ​មិន​ចុះ​សម្រុង​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ គឺ​ជា​លទ្ធ​ផល​ដែល​ខ្ញុំ​ទទួល​បាន។

វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ ដែល​ជា​គ្រូ​របស់​ខ្ញុំ បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ការ​រស់​នៅ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិនាម​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។​ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បម្រើ​ដោយ​អំណរ ស្រឡាញ់​ដោយ​មិន​ទើសទាល់ ហើយ​ក៏​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ទំនាក់​ទំនង​របស់​ខ្ញុំ។​ ការ​នេះ​បាន​កើត​ឡើង ​គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួក​សាវ័ក​ព្រះ​អង្គ​ថា “អ្នក​ណា​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​ជាប់​នឹង​អ្នក​នោះ នោះ​ទើប​នឹង​បង្កើត​ផល​ឡើង​ជា​ច្រើន ដ្បិត​បើ​ដាច់​ពី​ខ្ញុំ​ចេញ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពុំ​អាច​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទេ”(យ៉ូហាន…

ផ្លែចេកចេះនិយាយ

នៅ​រដ្ឋ​វើជីនា នៅ​ក្រុង​វើជីនាប៊ីច ក្មេង​ៗ​ដែល​ជា​សិស្ស​សាលា បាន​ឃើញ​គេ​សរសេរ​ពី​លើ​ផ្លែ​ចេក​ជា​ច្រើន​ផ្លែ ដោយ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ដែល​មាន​ដូចជា “ចូរ​កុំ​បោះ​បង់​ការ​តស៊ូ។ ចូរ​ធ្វើ​ជា​មូល​ហេតុ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ញញឹម។ អ្នក​ជា​មនុស្ស​អស្ចារ្យ។ កន្លែង​ដែល​អ្នក​ចេញ​មក នោះ​មិន​សំខាន់​ទេ ដែល​សំខាន់​នោះ គឺ​កន្លែង​ដែល​អ្នក​កំពុង​ទៅ”។ អ្នក​ស្រី​ស្តេស៊ី ទ្រូមែន(Stacey Truman) ដែល​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​កន្លែង​លក់​អាហារ​ក្នុង​សាលា​រៀន បាន​ចំណាយ​ពេល​សរសេរ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​នៅ​លើ​ផ្លែ​ឈើ​ទាំង​នោះ ហើយ​ក្មេង​ៗ​ក៏​បាន​ដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យ​ផ្លែ​ចេក​ទំាង​នោះ​ថា “ផ្លែ​ចេក​ចេះ​និយាយ”។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់​ផ្លែ​ចេក​មិន​ចេះ​និយាយ​ទេ តែ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ នៅ​លើ​ផ្លែ​ចេក​ទាំង​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​លោក​បាណាបាស​មាន ចំពោះ “អ្នក​ដែល​នៅ​ក្មេង​ខាង​វិញ្ញាណ” នៅ​ទីក្រុង​បុរាណ​អាន់​ទីយ៉ូក​(កិច្ចការ ១១:២២-២៤)។ លោក​បាណាបាស​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី ដោយ​សារ​គាត់​ពូកែ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ។ គេ​ហៅ​គាត់ថា មនុស្ស​ល្អ ពេញ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ និង​សេចក្តី​ជំនឿ ព្រោះ​គាត់​បាន “​ទូន្មាន​គេ​គ្រប់​គ្នា ឲ្យ​សំរេច​ចិត្ត​នឹង​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ព្រះអម្ចាស់”(ខ.២៣)។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្រមៃ​ថា កាល​នោះ គាត់​ប្រហែល​ជា​បាន​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​គាត់​ចង់​ជួយ ដោយ​ប្រាប់​គេ​ថា ចូរ​បន្ត​អធិស្ឋាន ចូរ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អម្ចាស់ ចូរ​នៅ​ជាប់​ព្រះ​អម្ចាស់ ពេល​ដែល​ការ​រស់​នៅ​មាន​ការ​ពិបាក​។​

អ្នក​ជឿ​ថ្មី គឺ​មិន​ខុស​ពី​ក្មេង​ៗ​ឡើយ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ជា​ច្រើន ដើម្បីឲ្យ​មាន​ការ​លូត​លាស់​ល្អ​ នៅ​ក្នុង​ជំនឿ​។ ពួក​គេ​មាន​ពេញ​ដោយ​សក្តានុ​ពល។ ពួក​គេ​ចង់​ដឹង​ថា ខ្លួន​ពូកែ​អ្វី។ ពួក​គេ​ប្រហែល​មិន​ទាន់​បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ធ្វើ​អ្វី តាម​រយៈ​ពួក​គេ ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់​ អារក្ស​ដែល​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​ តែង​តែ​ព្យាយាម​រារាំង​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​មិន​ឲ្យ​រីក​ចម្រើន។…

ការអធិស្ឋានជំនួស

នៅ​ពេល​រសៀល​ថ្ងៃ​សៅរ៍​មួយ​នោះ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ យើង​បាន​ឈប់ឡាន ដើម្បី​ញាំ​អាហារ ក្នុង​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​មួយ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​រត់​តុ​បាន​ដាក់​ចំណិត​ដំឡូង​បំពង និង​នំប័រហ្គ័រ​ក្រាស់​ៗ នៅ​លើ​តុ​របស់​យើង ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ងើប​ក្បាល​ឡើង ​ហើយ​សួរ​ឈ្មោះ​គាត់។ បន្ទាប់​មក ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ពួក​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​ជា​លក្ខណៈ​គ្រួសារ មុន​ពេល​ញាំ​អាហារ។ តើ​មាន​អ្វី​ដែល​ពួក​ខ្ញុំ​អាច​អធិស្ឋានឲ្យ​អ្នកនៅថ្ងៃនេះឬទេ?” អ៊ែលិន(Allen គឺជាឈ្មោះរបស់គាត់) ក៏​បាន​មើល​មក​យើង ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល រួម​ផ្សំ​នឹង​ការ​ថប់​បារម្ភ។ គាត់​មិន​មាត់​មិន​ក​មួយ​សន្ទុះ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា គាត់​គេង​នៅ​លើ​សាឡុង ក្នុង​ផ្ទះ​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​រាល់​យប់។ ឡាន​របស់​គាត់​ខូច ហើយ​គាត់​ដាច់​លុយ​ហើយ។

ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ផ្គត់​ផ្គង់​អ៊ែលិន ហើយ​បង្ហាញ​ឲ្យ​គាត់​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ពេល​ដែល​ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​អង្វរ​ឲ្យ​អ៊ែលិន ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​យល់​ចិត្ត​យើង ហើយ​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​អង្វរ​ជំនួស​យើង។ ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​មាន​តម្រូវ​ការ​ខ្លាំង​បំផុត គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ថា យើង​មិន​មាន​លទ្ធ​ភាព​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ក្នុង​ជីវិត​យើង។ ពេល​នោះយើង​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​អធិស្ឋាន​ទៅ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ទេ តែ “ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ទូល​អង្វរ​ជំនួស​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ”(រ៉ូម ៨:២៧)។ យើង​មិន​ដឹង​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទូល​អង្វរ​អំពី​អ្វី​ខ្លះ​ទេ តែ​យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​ទូល​អង្វរ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ ដែល​ព្រះវរបិតា​មាន​សម្រាប់​ជីវិត​យើង​ម្នាក់​ៗ។​

ពេល​ណា​អ្នក​អធិ​ស្ឋាន សូម​ការ​ដឹក​នាំ ការ​ផ្គត់​ផ្គង់ និង​ការ​ការពារ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​នរណា​ម្នាក់ សូម​ឲ្យ​ទង្វើ​ដ៏​សប្បុរស​នេះ បាន​រំឭក​អ្នក​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​កំពុង​តែ​ទូល​អង្វរ ដល់​ព្រះ​វរបិតា អំពី​តម្រូវ​ការ​ខាង​វិញ្ញណរបស់​អ្នក​ផង​ដែរ គឺ​ទូល​អង្វរ​ដល់​ព្រះ​ដែល​ស្គាល់​ឈ្មោះ​អ្នក…

ព្រះអង្គជ្រាបទាំងអស់

ខ្ញុំ​បាន​ចិញ្ចឹម​ត្រី​ក្រឹម​សៀម​មួយ​ក្បាល ឈ្មោះ​ហ្វ៊ីន(Finn) នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ អស់​រយៈ​ពេល​២​ឆ្នាំ។ ជា​ញឹក​ញាប់ កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឱន​មើល​វា ក្នុង​អាង​ចិញ្ចឹម​ត្រី ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​វា បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ទម្លាក់​ចំណី​ឲ្យ​វា។ ពេល​ណា​គ្រូ​លើក​យក​ប្រធាន​បទ អំពី​សត្វ​ចិញ្ចឹម​មក​និយាយ នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន នៅ​សាលា​មេត្តេយ្យ នាង​ក៏​បាន​ប្រាប់​គេ​ថា ត្រី​ក្រឹម​នោះ​ជា​សត្វ​ចិញ្ចឹម​របស់​នាង។ ទី​បំផុត ត្រី​ក្រឹម​នោះ​ក៏​បាន​ស្លាប់ ជា​ហេតុ​បណ្តាល​ឲ្យ​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​មាន​ការកើត​ទុក្ខ​យ៉ាង​ខ្លាំង។

ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ ឲ្យ​ស្វែង​យល់​អំពី​អារម្មណ៍​របស់​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់ ហើយ​ប្រាប់​នាង​ថា ព្រះអង្គ​ជ្រាប​ច្បាស់ អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​នាង។ ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រាប​អំពី​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ តែ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​នាងអាច​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ទេ ពេល​ដែល​នាង​បាន​ឮ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​នាង​ដូច​នេះ? បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់មិន​គ្រាន់​តែ​ជ្រាប អំពី​ហេតុការណ៍​ក្នុង​ជីវិត​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​ទត​ឃើញ​សណ្ឋាន​នៃ​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ក្តួល​អាណឹត និង​ជ្រាប​ថា យើង​មាន​ការ​ពិបាក​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណា។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ថា “រឿង​តូច” អាច​ធ្វើ​ឲ្យយើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា វា​ជា​រឿង​ធំ អាស្រ័យ​ទៅ​លើ​អាយុ របួស​ពី​អតីតកាល ឬ​ការ​ខ្វះ​ខាត។

ពេល​ដែល​ស្រ្តី​មេម៉ាយ​ម្នាក់​ទម្លាក់​ប្រាក់​តែ​ពីរ​ស្លឹង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហឹប​ដង្វាយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ទត​ឃើញ​ទំហំ​ពិតប្រាកដ​នៃ​ដង្វាយ​នោះ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​គាត់។ ទ្រង់​ហៅ​ពួក​សិស្ស​មក​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​បា្រប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​បា្រកដ​ថា ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ក្រ​នេះ​បាន​ថ្វាយ​លើស​ជាង​អ្នក​ទាំង​អស់ ដែល​ដាក់​ក្នុង​ឃ្លាំង ដ្បិត​គេ​សុទ្ធ​តែ​យក​ពី​របស់​ជា​សំណល់​ខ្លួន​មក​ថ្វាយ តែ​ស្រ្តី​នេះ បាន​យក​ពី​សេចក្តី​កំសត់​ខ្លួន​មក​ថ្វាយ​វិញ គឺ​ជា​របស់​ដែល​នាង​មាន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​សំរាប់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ខ្លួន​ផង”(ម៉ាកុស ១២:៤៣-៤៤)។

ស្រ្តី​នោះ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​ទេ នៅ​ពេល​នោះ តែ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ដង្វាយ​របស់​នាង…

ពេលដែលមានភាពស្រស់ស្អាត

នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ក្នុង​ខែ​មករា ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ឡើង ដោយ​ចិត្ត​រំពឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ឃើញ​ទេស​ភាព​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ទ្រាន់ នៅ​ក្នុង​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​រដូវ​រងា ដែល​បាន​ស្វាគមន៍​ខ្ញុំ​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​សប្តាហ៍​មក​ហើយ។ មើល​ទៅ​ទេស​ភាព​នោះ ខ្ញុំ​មិន​ឃើញ​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ស្មៅ​ពណ៌​ត្នោត​ខ្ចី  ដែល​ផុស​ឡើង​ពី​ស្រទាប់ព្រឹល និង​ផ្ទៃ​មេឃ​ពណ៌​ប្រផេះ ព្រម​ទាំង​ដើម​ឈើ​ដែល​រុះ​ស្លឹក​អស់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ចំណុច​ដែល​ខុស​ប្លែក​ ដែល​កើត​មាន​ថ្មី​ៗ​ ​ផង​ដែរ។ អាកាស​ធាតុ​ដែល​ចុះ​ត្រជាក់​ខ្លាំង បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ឈើ និង​ស្មៅ ត្រូវ​បាន​គ្រប​ដណ្តប់​ដោយ​ទឹកកក​តូច​ល្អិត​ស្រួច​ៗ ដូច​គ្រីស្តាល់​។ ទេស​ភាព​ដ៏​សោះ​កក្រោះ និង​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ទ្រាន់​នោះ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ទេសភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ដោយ​ពន្លឺ​ដែល​ចាំង​ផ្លេក​ៗ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ គួរ​ឲ្យ​ទស្សនា ដោយ​ចិត្ត​ស្ងប់​ស្ងែង។

ជួន​កាល យើង​មើល​ទៅ​បញ្ហា​របស់​យើង ដោយ​មិន​បាន​ប្រើ​សេចក្តី​ជំនឿ។ យើង​មើល​ឃើញ​តែ​ការ​ឈឺ​ចាប់ ការ​ភ័យខ្លាច​ និង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ដែល​ស្វាគមន៍​យើង​រៀង​រាល់​ពេល​ព្រឹក ប៉ុន្តែ យើង​បាន​មើល​រំលង​លទ្ធ​ភាព ដែល​យើង​អាច​មើលឃើញ​រឿង​ផ្សេង​ពី​នេះ។ ពេល​នោះ យើង​មើល​មិន​ឃើញ​ភាព​ធូរ​ស្បើយ ការ​លូត​លាស់ ឬ​ជ័យ​ជម្នះ តាម​រយៈ​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះ​នោះ​ទេ។ តែ​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា មាន​តែ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​អាច​ជួយ​ចម្លង​យើង ឲ្យ​ផុត​ពេល​ដ៏​ពិបាក​នោះ​បាន។  ព្រះ​អង្គ​ជួស​ជុល​ចិត្ត​ដែល​ខ្ទេច​ខ្ទាំ និង​រំដោះ​មនុស្ស​ឲ្យ​រួច​ពី​ចំណង។ ព្រះ​អង្គ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​មនុស្ស​ដែល​សោក​សង្រេង ដោយ​ប្រទាន “​ភួង​លំអ​ជំនួស​ផេះ ហើយ​ប្រេង​នៃ​សេចក្តី​អំណរ​ជំនួស​សេចក្តី​សោកសៅ”(អេសាយ ៦១:៣)។

ព្រះ​អង្គ​មិន​គ្រាន់​តែ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ឲ្យ​យើង​មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ​ឡើង​វិញ ពេល​ដែល​យើង​មាន​បញ្ហា​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ ​តែ​ព្រះអង្គ​ក៏​ជា​ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​យើង ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក។ ចូរ​យើង​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់…

ពន្លឺដែលនាំផ្លូវយើង

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​យ៉ាង​យូរ នៅ​ក្បែរ​ការ​តាំង​បង្ហាញ​ចង្កៀង​បុរាណ នៅ​ក្នុង​សារៈ​មន្ទីរ​មួយ។ ពេល​ខ្ញុំ​មើល​ទៅផ្លាក​សញ្ញា​នៅ​ជិត​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គេ​បាន​យក​ពួក​វា​មក​ពី​ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល។ ចង្កៀង​ទាំង​នោះ​មាន​រាង​មូល​ទ្រវែង ដែល​មាន​ការ​តុប​តែង​ដោយ​ចម្លាក់។ ពួក​វា​មាន​រន្ធ​ពីរ​នៅ​សង្ខាង។ រន្ធ​មួយ​សម្រាប់​ដាក់​ប្រេង និង​មួយ​ទៀត​សម្រាប់​ដាក់​ប្រ​ឆេះ។ តាម​ធម្មតា ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ដាក់​ចង្កៀង​ប្រភេទ​នេះ​នៅ​លើ​ធ្នើ​ជាប់​នឹង​ជញ្ជាំង ហើយ​ពួក​វា​មាន​រូប​រាង​តូច​ល្មម​នឹង​អាច​ដាក់នៅ​ក្នុង​ដៃ​មនុស្ស​ធំ​បាន។

ពន្លឺ​ភ្លើង​ដ៏​តូច​ចេញ​ពី​ចង្កៀង​ប្រភេទ​នេះ ប្រហែល​ជា​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ស្តេច​ដាវីឌ ឲ្យ​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​សរសើរ​ដំកើង ដែល​ក្នុង​នោះ​ទ្រង់​បាន​ច្រៀង​ថា “ដ្បិត ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ ទ្រង់​ជា​ចង្កៀង​នៃ​ទូលបង្គំ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​បំភ្លឺ ក្នុង​ទី​ងងឹត​នៃ​ទូលបង្គំ”(២សាំយ៉ូអែល ២២:២៩)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​យ៉ាង​ដូច​នេះ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទាន​ជ័យ​ជម្នះ នៅ​ក្នុង​សង្រ្គាម​។ សត្រូវ​របស់​ទ្រង់ ទំាង​ក្នុង និង​ក្រៅ​ប្រទេស បាន​តាម​សម្លាប់​ទ្រង់។ ដោយ​សារ​ទ្រង់​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ នោះទ្រង់​មិន​បាន​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ទីងងឹត​ឡើយ។ ទ្រង់​បាន​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​ខ្មាំង​សត្រូវ ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត ដែល​បាន​មក​ពី​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ។ ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​ជា​ពន្លឺ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​ស្តេច​ដាវីឌ​មើល​ឃើញ​អ្វី​ៗ​ច្បាស់ ហើយ​អាច​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ សម្រាប់​ខ្លួន​ទ្រង់ កង​ទ័ព និង​ប្រទេស​ជាតិ​របស់​ទ្រង់។

ភាព​ងងឹត​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​និយាយ ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​ទ្រង់ ទំនង​ជា​សំដៅ​ទៅ​លើ​ភាព​កម្សោយ បរាជ័យ និង​សេចក្តី​ស្លាប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​កំពុង​តែ​រស់​នៅ ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ស្រដៀង​នេះ​ដែរ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ និង​ភាព​តាន​តឹង។ ពេល​ដែល​ភាព​ងងឹត​គ្រប​សង្កត់​មក​លើ​យើង យើង​អាច​រក​ឃើញ​សន្តិ​ភាព ព្រោះ​យើង​ដឹង​ថា​ ព្រះជា​ម្ចាស់​ក៏​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ផង​ដែរ។ ភ្លើង​របស់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​បាន​បន្ត​ឆេះ​នៅ​ក្នុង​យើង ដើម្បី​បំភ្លឺ​ផ្លូវ​យើង​ ទាល់​តែ​យើង​បាន​ជួប​ព្រះយេស៊ូវ​មុខ​ទល់​នឹង​មុខ​។—JENNIFER…