តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Jennifer Benson Schuldt

ការប្រគំតន្រ្តីជីវិតជាមួយព្រះជាម្ចាស់

នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ប្រគំ​តន្រ្តី​កុមារ ខ្ញុំ​បាន​មើល​គ្រូ និង​សិស្ស​ម្នាក់ កំពុង​តែ​អង្គុយ​នៅ​ពី​មុខ​ព្យាណូ​មួយ​គ្រឿង។ មុន​ពេល​ការ​ប្រគុំ​តន្រ្តី​ជា​គូ​ចាប់​ផ្តើម គ្រូ​ក៏​បាន​ចូល​ទៅ​ជិត​សិស្ស ដើម្បី​ខ្សិប​ប្រាប់​ការណែ​នាំ​មួយ​ចំនួន ជា​ចុង​ក្រោយ។ នៅ​ពេល​ដែល​តន្រ្តី​បានបន្លឺ​សម្លេង​ឡើង ខ្ញុំ​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា សិស្ស​បាន​លេង​ភ្លេង តាម​ទំនុក​ភ្លេង​ដ៏​សាមញ្ញ​មួយ ខណៈ​ពេល​ដែល​គ្រូ​របស់គាត់​បាន​លេង​អម​ជា​មួយ​គាត់ ដើម្បី​ឲ្យ​ទំនុក​ភ្លេង​នោះ​កាន់​តែ​មាន​ភាព​ស៊ី​ជម្រៅ និង​ពិរោះ។ ជិត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ការ​ប្រគុំ​នេះ គ្រូ​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ងក់​ក្បាល់ ដើម្បី​បង្ហាញ​ការ​ពេញ​ចិត្ត ចំពោះ​ការ​លេង​តន្រ្តី​របស់​គាត់។​

ជីវិត​របស់​យើង ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ការ​ប្រគុំ​ជា​គូ ជា​ជាង​ការ​ប្រគុំ​ទោល។ ជួន​កាល​ ខ្ញុំ​ភ្លេច​ថា ព្រះ​អង្គ​ “កំពុងតែ​អង្គុយ​ក្បែរ​ខ្ញុំ” ហើយ​ខ្ញុំ​អាច “ប្រគុំ​តន្រ្តី​ជីវិត” ដោយ​អំណាច និង​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​អង្គ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ពេល​ណា​ខ្ញុំ​ព្យាយាម​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ព្រះ​អង្គ ដោយ​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង នោះ​គឺ​មិន​ខុស​ពី​ការ​លេង​ភ្លេង​ឲ្យ​ត្រូវ​ណោត ដោយ​សមត្ថ​ភាព​ខ្លួន​ឯង​នោះឡើយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ភ្លេង​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ត្រូវ​បទ និង​មិន​ស៊ី​ជម្រៅ។ ខ្ញុំ​បាន​ព្យាយាម​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា ដោយ​សមត្ថ​ភាព​របស់​ខ្ញុំដែល​មាន​កំណត់ ប៉ុន្តែ ជា​ញឹក​ញាប់ ការ​មិន​ចុះ​សម្រុង​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ គឺ​ជា​លទ្ធ​ផល​ដែល​ខ្ញុំ​ទទួល​បាន។

វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ ដែល​ជា​គ្រូ​របស់​ខ្ញុំ បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ការ​រស់​នៅ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិនាម​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។​ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បម្រើ​ដោយ​អំណរ ស្រឡាញ់​ដោយ​មិន​ទើសទាល់ ហើយ​ក៏​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ទំនាក់​ទំនង​របស់​ខ្ញុំ។​ ការ​នេះ​បាន​កើត​ឡើង ​គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួក​សាវ័ក​ព្រះ​អង្គ​ថា “អ្នក​ណា​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​ជាប់​នឹង​អ្នក​នោះ នោះ​ទើប​នឹង​បង្កើត​ផល​ឡើង​ជា​ច្រើន ដ្បិត​បើ​ដាច់​ពី​ខ្ញុំ​ចេញ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពុំ​អាច​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទេ”(យ៉ូហាន…

ផ្លែចេកចេះនិយាយ

នៅ​រដ្ឋ​វើជីនា នៅ​ក្រុង​វើជីនាប៊ីច ក្មេង​ៗ​ដែល​ជា​សិស្ស​សាលា បាន​ឃើញ​គេ​សរសេរ​ពី​លើ​ផ្លែ​ចេក​ជា​ច្រើន​ផ្លែ ដោយ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ដែល​មាន​ដូចជា “ចូរ​កុំ​បោះ​បង់​ការ​តស៊ូ។ ចូរ​ធ្វើ​ជា​មូល​ហេតុ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ញញឹម។ អ្នក​ជា​មនុស្ស​អស្ចារ្យ។ កន្លែង​ដែល​អ្នក​ចេញ​មក នោះ​មិន​សំខាន់​ទេ ដែល​សំខាន់​នោះ គឺ​កន្លែង​ដែល​អ្នក​កំពុង​ទៅ”។ អ្នក​ស្រី​ស្តេស៊ី ទ្រូមែន(Stacey Truman) ដែល​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​កន្លែង​លក់​អាហារ​ក្នុង​សាលា​រៀន បាន​ចំណាយ​ពេល​សរសេរ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​នៅ​លើ​ផ្លែ​ឈើ​ទាំង​នោះ ហើយ​ក្មេង​ៗ​ក៏​បាន​ដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យ​ផ្លែ​ចេក​ទំាង​នោះ​ថា “ផ្លែ​ចេក​ចេះ​និយាយ”។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់​ផ្លែ​ចេក​មិន​ចេះ​និយាយ​ទេ តែ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ នៅ​លើ​ផ្លែ​ចេក​ទាំង​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​លោក​បាណាបាស​មាន ចំពោះ “អ្នក​ដែល​នៅ​ក្មេង​ខាង​វិញ្ញាណ” នៅ​ទីក្រុង​បុរាណ​អាន់​ទីយ៉ូក​(កិច្ចការ ១១:២២-២៤)។ លោក​បាណាបាស​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី ដោយ​សារ​គាត់​ពូកែ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ។ គេ​ហៅ​គាត់ថា មនុស្ស​ល្អ ពេញ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ និង​សេចក្តី​ជំនឿ ព្រោះ​គាត់​បាន “​ទូន្មាន​គេ​គ្រប់​គ្នា ឲ្យ​សំរេច​ចិត្ត​នឹង​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ព្រះអម្ចាស់”(ខ.២៣)។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្រមៃ​ថា កាល​នោះ គាត់​ប្រហែល​ជា​បាន​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​គាត់​ចង់​ជួយ ដោយ​ប្រាប់​គេ​ថា ចូរ​បន្ត​អធិស្ឋាន ចូរ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អម្ចាស់ ចូរ​នៅ​ជាប់​ព្រះ​អម្ចាស់ ពេល​ដែល​ការ​រស់​នៅ​មាន​ការ​ពិបាក​។​

អ្នក​ជឿ​ថ្មី គឺ​មិន​ខុស​ពី​ក្មេង​ៗ​ឡើយ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ជា​ច្រើន ដើម្បីឲ្យ​មាន​ការ​លូត​លាស់​ល្អ​ នៅ​ក្នុង​ជំនឿ​។ ពួក​គេ​មាន​ពេញ​ដោយ​សក្តានុ​ពល។ ពួក​គេ​ចង់​ដឹង​ថា ខ្លួន​ពូកែ​អ្វី។ ពួក​គេ​ប្រហែល​មិន​ទាន់​បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ធ្វើ​អ្វី តាម​រយៈ​ពួក​គេ ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់​ អារក្ស​ដែល​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​ តែង​តែ​ព្យាយាម​រារាំង​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​មិន​ឲ្យ​រីក​ចម្រើន។…

ការអធិស្ឋានជំនួស

នៅ​ពេល​រសៀល​ថ្ងៃ​សៅរ៍​មួយ​នោះ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ យើង​បាន​ឈប់ឡាន ដើម្បី​ញាំ​អាហារ ក្នុង​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​មួយ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​រត់​តុ​បាន​ដាក់​ចំណិត​ដំឡូង​បំពង និង​នំប័រហ្គ័រ​ក្រាស់​ៗ នៅ​លើ​តុ​របស់​យើង ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ងើប​ក្បាល​ឡើង ​ហើយ​សួរ​ឈ្មោះ​គាត់។ បន្ទាប់​មក ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ពួក​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​ជា​លក្ខណៈ​គ្រួសារ មុន​ពេល​ញាំ​អាហារ។ តើ​មាន​អ្វី​ដែល​ពួក​ខ្ញុំ​អាច​អធិស្ឋានឲ្យ​អ្នកនៅថ្ងៃនេះឬទេ?” អ៊ែលិន(Allen គឺជាឈ្មោះរបស់គាត់) ក៏​បាន​មើល​មក​យើង ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល រួម​ផ្សំ​នឹង​ការ​ថប់​បារម្ភ។ គាត់​មិន​មាត់​មិន​ក​មួយ​សន្ទុះ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា គាត់​គេង​នៅ​លើ​សាឡុង ក្នុង​ផ្ទះ​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​រាល់​យប់។ ឡាន​របស់​គាត់​ខូច ហើយ​គាត់​ដាច់​លុយ​ហើយ។

ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ផ្គត់​ផ្គង់​អ៊ែលិន ហើយ​បង្ហាញ​ឲ្យ​គាត់​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ពេល​ដែល​ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​អង្វរ​ឲ្យ​អ៊ែលិន ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​យល់​ចិត្ត​យើង ហើយ​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​អង្វរ​ជំនួស​យើង។ ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​មាន​តម្រូវ​ការ​ខ្លាំង​បំផុត គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ថា យើង​មិន​មាន​លទ្ធ​ភាព​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ក្នុង​ជីវិត​យើង។ ពេល​នោះយើង​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​អធិស្ឋាន​ទៅ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ទេ តែ “ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ទូល​អង្វរ​ជំនួស​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ”(រ៉ូម ៨:២៧)។ យើង​មិន​ដឹង​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​ទូល​អង្វរ​អំពី​អ្វី​ខ្លះ​ទេ តែ​យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​ទូល​អង្វរ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ ដែល​ព្រះវរបិតា​មាន​សម្រាប់​ជីវិត​យើង​ម្នាក់​ៗ។​

ពេល​ណា​អ្នក​អធិ​ស្ឋាន សូម​ការ​ដឹក​នាំ ការ​ផ្គត់​ផ្គង់ និង​ការ​ការពារ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​នរណា​ម្នាក់ សូម​ឲ្យ​ទង្វើ​ដ៏​សប្បុរស​នេះ បាន​រំឭក​អ្នក​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​កំពុង​តែ​ទូល​អង្វរ ដល់​ព្រះ​វរបិតា អំពី​តម្រូវ​ការ​ខាង​វិញ្ញណរបស់​អ្នក​ផង​ដែរ គឺ​ទូល​អង្វរ​ដល់​ព្រះ​ដែល​ស្គាល់​ឈ្មោះ​អ្នក…

ព្រះអង្គជ្រាបទាំងអស់

ខ្ញុំ​បាន​ចិញ្ចឹម​ត្រី​ក្រឹម​សៀម​មួយ​ក្បាល ឈ្មោះ​ហ្វ៊ីន(Finn) នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ អស់​រយៈ​ពេល​២​ឆ្នាំ។ ជា​ញឹក​ញាប់ កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឱន​មើល​វា ក្នុង​អាង​ចិញ្ចឹម​ត្រី ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​វា បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ទម្លាក់​ចំណី​ឲ្យ​វា។ ពេល​ណា​គ្រូ​លើក​យក​ប្រធាន​បទ អំពី​សត្វ​ចិញ្ចឹម​មក​និយាយ នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន នៅ​សាលា​មេត្តេយ្យ នាង​ក៏​បាន​ប្រាប់​គេ​ថា ត្រី​ក្រឹម​នោះ​ជា​សត្វ​ចិញ្ចឹម​របស់​នាង។ ទី​បំផុត ត្រី​ក្រឹម​នោះ​ក៏​បាន​ស្លាប់ ជា​ហេតុ​បណ្តាល​ឲ្យ​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​មាន​ការកើត​ទុក្ខ​យ៉ាង​ខ្លាំង។

ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ ឲ្យ​ស្វែង​យល់​អំពី​អារម្មណ៍​របស់​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់ ហើយ​ប្រាប់​នាង​ថា ព្រះអង្គ​ជ្រាប​ច្បាស់ អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​នាង។ ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រាប​អំពី​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ តែ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​នាងអាច​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ទេ ពេល​ដែល​នាង​បាន​ឮ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​នាង​ដូច​នេះ? បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់មិន​គ្រាន់​តែ​ជ្រាប អំពី​ហេតុការណ៍​ក្នុង​ជីវិត​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​ទត​ឃើញ​សណ្ឋាន​នៃ​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ក្តួល​អាណឹត និង​ជ្រាប​ថា យើង​មាន​ការ​ពិបាក​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណា។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ថា “រឿង​តូច” អាច​ធ្វើ​ឲ្យយើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា វា​ជា​រឿង​ធំ អាស្រ័យ​ទៅ​លើ​អាយុ របួស​ពី​អតីតកាល ឬ​ការ​ខ្វះ​ខាត។

ពេល​ដែល​ស្រ្តី​មេម៉ាយ​ម្នាក់​ទម្លាក់​ប្រាក់​តែ​ពីរ​ស្លឹង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហឹប​ដង្វាយ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ទត​ឃើញ​ទំហំ​ពិតប្រាកដ​នៃ​ដង្វាយ​នោះ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​គាត់។ ទ្រង់​ហៅ​ពួក​សិស្ស​មក​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​បា្រប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​បា្រកដ​ថា ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ក្រ​នេះ​បាន​ថ្វាយ​លើស​ជាង​អ្នក​ទាំង​អស់ ដែល​ដាក់​ក្នុង​ឃ្លាំង ដ្បិត​គេ​សុទ្ធ​តែ​យក​ពី​របស់​ជា​សំណល់​ខ្លួន​មក​ថ្វាយ តែ​ស្រ្តី​នេះ បាន​យក​ពី​សេចក្តី​កំសត់​ខ្លួន​មក​ថ្វាយ​វិញ គឺ​ជា​របស់​ដែល​នាង​មាន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​សំរាប់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ខ្លួន​ផង”(ម៉ាកុស ១២:៤៣-៤៤)។

ស្រ្តី​នោះ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​ទេ នៅ​ពេល​នោះ តែ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ដង្វាយ​របស់​នាង…

ពេលដែលមានភាពស្រស់ស្អាត

នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ក្នុង​ខែ​មករា ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ឡើង ដោយ​ចិត្ត​រំពឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ឃើញ​ទេស​ភាព​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ទ្រាន់ នៅ​ក្នុង​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​រដូវ​រងា ដែល​បាន​ស្វាគមន៍​ខ្ញុំ​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​សប្តាហ៍​មក​ហើយ។ មើល​ទៅ​ទេស​ភាព​នោះ ខ្ញុំ​មិន​ឃើញ​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ស្មៅ​ពណ៌​ត្នោត​ខ្ចី  ដែល​ផុស​ឡើង​ពី​ស្រទាប់ព្រឹល និង​ផ្ទៃ​មេឃ​ពណ៌​ប្រផេះ ព្រម​ទាំង​ដើម​ឈើ​ដែល​រុះ​ស្លឹក​អស់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ចំណុច​ដែល​ខុស​ប្លែក​ ដែល​កើត​មាន​ថ្មី​ៗ​ ​ផង​ដែរ។ អាកាស​ធាតុ​ដែល​ចុះ​ត្រជាក់​ខ្លាំង បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ឈើ និង​ស្មៅ ត្រូវ​បាន​គ្រប​ដណ្តប់​ដោយ​ទឹកកក​តូច​ល្អិត​ស្រួច​ៗ ដូច​គ្រីស្តាល់​។ ទេស​ភាព​ដ៏​សោះ​កក្រោះ និង​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ទ្រាន់​នោះ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ទេសភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ដោយ​ពន្លឺ​ដែល​ចាំង​ផ្លេក​ៗ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ គួរ​ឲ្យ​ទស្សនា ដោយ​ចិត្ត​ស្ងប់​ស្ងែង។

ជួន​កាល យើង​មើល​ទៅ​បញ្ហា​របស់​យើង ដោយ​មិន​បាន​ប្រើ​សេចក្តី​ជំនឿ។ យើង​មើល​ឃើញ​តែ​ការ​ឈឺ​ចាប់ ការ​ភ័យខ្លាច​ និង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ដែល​ស្វាគមន៍​យើង​រៀង​រាល់​ពេល​ព្រឹក ប៉ុន្តែ យើង​បាន​មើល​រំលង​លទ្ធ​ភាព ដែល​យើង​អាច​មើលឃើញ​រឿង​ផ្សេង​ពី​នេះ។ ពេល​នោះ យើង​មើល​មិន​ឃើញ​ភាព​ធូរ​ស្បើយ ការ​លូត​លាស់ ឬ​ជ័យ​ជម្នះ តាម​រយៈ​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះ​នោះ​ទេ។ តែ​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា មាន​តែ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​អាច​ជួយ​ចម្លង​យើង ឲ្យ​ផុត​ពេល​ដ៏​ពិបាក​នោះ​បាន។  ព្រះ​អង្គ​ជួស​ជុល​ចិត្ត​ដែល​ខ្ទេច​ខ្ទាំ និង​រំដោះ​មនុស្ស​ឲ្យ​រួច​ពី​ចំណង។ ព្រះ​អង្គ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​មនុស្ស​ដែល​សោក​សង្រេង ដោយ​ប្រទាន “​ភួង​លំអ​ជំនួស​ផេះ ហើយ​ប្រេង​នៃ​សេចក្តី​អំណរ​ជំនួស​សេចក្តី​សោកសៅ”(អេសាយ ៦១:៣)។

ព្រះ​អង្គ​មិន​គ្រាន់​តែ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ឲ្យ​យើង​មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ​ឡើង​វិញ ពេល​ដែល​យើង​មាន​បញ្ហា​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ ​តែ​ព្រះអង្គ​ក៏​ជា​ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​យើង ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក។ ចូរ​យើង​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់…

ពន្លឺដែលនាំផ្លូវយើង

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​យ៉ាង​យូរ នៅ​ក្បែរ​ការ​តាំង​បង្ហាញ​ចង្កៀង​បុរាណ នៅ​ក្នុង​សារៈ​មន្ទីរ​មួយ។ ពេល​ខ្ញុំ​មើល​ទៅផ្លាក​សញ្ញា​នៅ​ជិត​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គេ​បាន​យក​ពួក​វា​មក​ពី​ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល។ ចង្កៀង​ទាំង​នោះ​មាន​រាង​មូល​ទ្រវែង ដែល​មាន​ការ​តុប​តែង​ដោយ​ចម្លាក់។ ពួក​វា​មាន​រន្ធ​ពីរ​នៅ​សង្ខាង។ រន្ធ​មួយ​សម្រាប់​ដាក់​ប្រេង និង​មួយ​ទៀត​សម្រាប់​ដាក់​ប្រ​ឆេះ។ តាម​ធម្មតា ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ដាក់​ចង្កៀង​ប្រភេទ​នេះ​នៅ​លើ​ធ្នើ​ជាប់​នឹង​ជញ្ជាំង ហើយ​ពួក​វា​មាន​រូប​រាង​តូច​ល្មម​នឹង​អាច​ដាក់នៅ​ក្នុង​ដៃ​មនុស្ស​ធំ​បាន។

ពន្លឺ​ភ្លើង​ដ៏​តូច​ចេញ​ពី​ចង្កៀង​ប្រភេទ​នេះ ប្រហែល​ជា​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ស្តេច​ដាវីឌ ឲ្យ​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​សរសើរ​ដំកើង ដែល​ក្នុង​នោះ​ទ្រង់​បាន​ច្រៀង​ថា “ដ្បិត ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ ទ្រង់​ជា​ចង្កៀង​នៃ​ទូលបង្គំ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​បំភ្លឺ ក្នុង​ទី​ងងឹត​នៃ​ទូលបង្គំ”(២សាំយ៉ូអែល ២២:២៩)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​យ៉ាង​ដូច​នេះ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទាន​ជ័យ​ជម្នះ នៅ​ក្នុង​សង្រ្គាម​។ សត្រូវ​របស់​ទ្រង់ ទំាង​ក្នុង និង​ក្រៅ​ប្រទេស បាន​តាម​សម្លាប់​ទ្រង់។ ដោយ​សារ​ទ្រង់​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ នោះទ្រង់​មិន​បាន​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ទីងងឹត​ឡើយ។ ទ្រង់​បាន​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​ខ្មាំង​សត្រូវ ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត ដែល​បាន​មក​ពី​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ។ ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​ជា​ពន្លឺ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​ស្តេច​ដាវីឌ​មើល​ឃើញ​អ្វី​ៗ​ច្បាស់ ហើយ​អាច​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ សម្រាប់​ខ្លួន​ទ្រង់ កង​ទ័ព និង​ប្រទេស​ជាតិ​របស់​ទ្រង់។

ភាព​ងងឹត​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​និយាយ ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​ទ្រង់ ទំនង​ជា​សំដៅ​ទៅ​លើ​ភាព​កម្សោយ បរាជ័យ និង​សេចក្តី​ស្លាប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​កំពុង​តែ​រស់​នៅ ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ស្រដៀង​នេះ​ដែរ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ និង​ភាព​តាន​តឹង។ ពេល​ដែល​ភាព​ងងឹត​គ្រប​សង្កត់​មក​លើ​យើង យើង​អាច​រក​ឃើញ​សន្តិ​ភាព ព្រោះ​យើង​ដឹង​ថា​ ព្រះជា​ម្ចាស់​ក៏​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ផង​ដែរ។ ភ្លើង​របស់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​បាន​បន្ត​ឆេះ​នៅ​ក្នុង​យើង ដើម្បី​បំភ្លឺ​ផ្លូវ​យើង​ ទាល់​តែ​យើង​បាន​ជួប​ព្រះយេស៊ូវ​មុខ​ទល់​នឹង​មុខ​។—JENNIFER…

ពាក្យសម្តី និងសារធាតុគ្រោះថ្នាក់

សម្លេង​ស៊ីរ៉ែន​បាន​លាន់​ឮ​កាន់​តែ​ខ្លាំង ស្ទើរ​បែក​ក្រដាស់​ត្រចៀក ខណៈ​ពេល​ដែល​រថយន្ត​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​បាន​បើក​វ៉ា​ឡាន​របស់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​លឿន។ ពន្លឺ​ភ្លើង​ពណ៌​ផ្លឹប​ភ្លែត​ៗ​ដែល​បាន​បាញ់​ចេញ​ពី​ឡាន​នោះ បាន​ចាំង​ចូល​កញ្ចក់​ឡាន​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​នៅ​ចំហៀង​ឡាន​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​អក្សរ​ដែល​គេ​បាន​បិទ​ពី​លើ​ថា “សារ​ធាតុ​គ្រោះ​ថ្នាក់”។ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត ឡាន​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​នោះ​កំពុង​តែ​ប្រញាប់​ទៅ​មន្ទីរ​ពិសោធន៍​វិទ្យាសាស្រ្ត​មួយ ដែល​មាន​អាស៊ីត​ស៊ុលភើរិច​កំពុង​តែ​លិច​ចេញ​តាម​ស៊ីទែន ដែល​មាន​ចំណុះ​ប្រហែល​១៥០០​លីត្រ។ ភ្នាក់​ងារ​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់​ត្រូវ​តែ​ប្រញាប់​ទប់​ទឹក​អាស៊ីត​ឲ្យ​ឈប់​លិច ដោយសារ​វាមាន​សមត្ថភាព​បំផ្លាញ​របស់​អ្វី​ក៏​ដោយ​ដែល​ប៉ះ​វា។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​អំពី​ពត៌​មាន​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ បើ​សិន​ជា​សម្លេង​ស៊ីរ៉ែន​បន្លឺ​ឡើង​ រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​ពាក្យ​មិន​ត្រូវ​និយាយ​បាន “លេច​ចេញ” ពី​មាត់​របស់​ខ្ញុំ​នោះ? បើ​សិន​ជា​ដូច្នោះ​មែន ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​មាន​សម្លេង​ស៊ីរ៉ែន​លាន់​ទ្រហឹង​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​មិន​ខាន។

ហោរាអេសាយ​បាន​ចែក​ចាយ​ថា គាត់​បាន​ដឹង​អំពី​សណ្ឋាន​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​គាត់។ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ការ​បើក​សម្តែង គាត់​ក៏​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​គាត់​គិត​ថា គាត់​មិន​មាន​ភាព​សក្តិ​សម​ទាល់​តែ​សោះ។ គាត់បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា គាត់​ជា​មនុស្ស​មាន “បបូរ​មាត់​មិន​ស្អាត” ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​ជា​មួយ​មនុស្ស ដែល​មាន​បញ្ហា​បបូរ​មាត់​មិន​ស្អាត​ដូច​គាត់​ដែរ(អេសាយ ៦:៥)។ តែ​រឿង​បន្ទាប់ ដែល​កើត​ឡើង​ចំពោះ​គាត់ បាន​នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម។ ទេវតា​ក៏​បាន​យក​រងើក​ភ្លើង​មក​ប៉ះ​បបូរ​មាត់​គាត់ ហើយ​មាន​បន្ទូល​ថា “សេចក្តី​ទុច្ចរិត​របស់​អ្នក នោះ​បាន​ដក​ចេញ ហើយ​អំពើ​បាប​របស់​អ្នក​បាន​អត់​ទោស​ឲ្យ​ផង(ខ.៧)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​សេរីភាព នៅ​ក្នុង​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ជ្រើស​រើស​ពាក្យ​សម្តី សម្រាប់​និយាយ ក៏​ដូច​ជា​សរសេរ។ តើ​យើង​នឹង​សម្រេច​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​មិន​ល្អ ដូច “សារ​ធាតុ​ដែល​គ្រោះ​ថ្នាក់” ឬ​យើង​ថ្វាយ​សិរីល្អ និង​ព្រះ​កិត្តនាម​ដល់​ព្រះ​អង្គ នៅក្នុង​ពាក្យ​សម្តី​ទាំង​អស់ ដែល​យើង​និយាយ ឬ​សរសេរ​ចេញ​មក? —JENNIFER BENSON…

ផ្លូវដែលមិនធ្លាប់ធ្វើដំណើរ

មាន​គេ​សួរ​ខ្ញុំ​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​ផែន​ការ​សម្រាប់​រយៈ​ពេល​៥​ឆ្នាំ​ទេ? តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាច​មាន​ផែន​ការ​ប្រាំ​ឆ្នំា ដោយ​ងាយ​ៗ ដោយ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ដំណើរ?

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ដល់​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៦០ ដែល​កាល​នោះ ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​ឈោង​ចាប់​និស្សិត នៅ​សកល​វិទ្យាល័យ​ស្ទេនហ្វ៊ត​។ កាល​នៅ​រៀន​នៅ​មហា​វិទ្យា​ល័យ ខ្ញុំ​បាន​ជ្រើស​រើស​មុខ​ជំនាញ​ផ្នែក​កាយ​វប្ប​កម្ម ហើយ​មាន​ការ​សប្បាយ​ច្រើន ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មិន​មាន​ប្រវត្តិ​ជា​អ្នក​រៀន​បាន​ជ្រៅ​ជ្រះ​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំ​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​ទាំង​ស្រុង សម្រាប់​មុខ​តំណែង​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ។​ ភាគ​ច្រើន ខ្ញុំ​ដើរ​ចុះ​ឡើង​ៗ​នៅ​ក្នុង​ទី​ធ្លា​សាលា ដូច​មនុស្ស​ខ្វាក់​ដែល​ដើរ​រាវ នៅ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត ហើយ​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​បង្ហាញ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ។ ថ្ងៃ​មួយ មាន​និស្សិត​ម្នាក់​បាន​មក​ជួប​ខ្ញុំ ដោយ​មិន​បាន​ឲ្យ​ដំណឹង​ជា​មុន ហើយ​ក៏​បាន​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹក​នាំ​ការ​សិក្សា​ព្រះ​គម្ពីរ នៅ​ក្នុង​សមាគមន៍​បុរស​របស់​គាត់។ ដំណើរ​បេសក​កម្ម​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​ឈរ​នៅ​ផ្លូវ​ប្រសប់ ហើយ​ចង្អុល​បង្ហាញ​ផ្លូវ​នោះ​ឡើយ ព្រោះ​ទ្រង់​ជា​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​យើង មិន​មែន​ជា​ផ្លាក​សញ្ញា​ប្រាប់​ផ្លូវ​នោះ​ទេ។ ទ្រង់​យាង​ទៅ​ជា​មួយ​យើង ដោយ​ដឹក​នាំ​យើង​ទៅ​តាម​ផ្លូវ ដែល​យើង​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់។ អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​នោះ​គឺ​ត្រូវ​ដើរ​ទន្ទឹម​នឹង​ទ្រង់។

ផ្លូវ​នោះ​មិន​ស្រួល​ធ្វើ​ដំណើរ​ទេ។ វា​នឹង​មាន​ការ​រលាក់។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់​នឹង​កែ​ប្រែ​ភាព​ងងឹត ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ពន្លឺ ហើយ “នឹង​មិន​បោះ​បង់​យើង​ចោល​” ឡើយ(អេសាយ ៤២:១៦)។ ទ្រង់​នឹង​យាង​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​យើង ចាប់​ពី​ដើម​ទី រហូត​ដល់​ចប់។

សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ព្រះ​ទ្រង់ “អាច​នឹង​ធ្វើ​ហួស​សន្ធឹក លើស​ជាង​អស់​ទាំង​សេចក្តី​ដែល​យើង​សូម ឬ​គិត​ក្តី”(អេភេសូរ ៣:២០)។ យើង​អាច​រៀប​ផែន​ការ និង​មាន​ចក្ខុ​វិស័យ ប៉ុន្តែ ការ​រៀប​ចំ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់…

ការរួបរួមជាធ្លុងមួយ

មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ បាន​ឲ្យ​ដើម​ផ្កា​មួយ​ដើម សម្រាប់​ដាំ​លម្អរ​ក្នុង​ផ្ទះ។ គាត់​មាន​ដើម​ផ្កា​នោះ​ជាង​៤០​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ រុក្ខជាតិ​នោះ​មាន​កម្ពស់​ស្មើ​មួយ​ជំហរ​ខ្លួន​ខ្ញុំ ហើយ​វា​មាន​ស្លឹក​ធំ​ៗ នៅ​លើ​មែក​តួច​ៗ​បី​ដើម ដែល​មាន​រាង​មូល​ទ្រវែង។ យូរ​ៗ​ទៅ ទម្ងន់​របស់​ស្លឹក​ទាំង​នោះ ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មែក​ទាំង​បី កោង​ចុះ​ក្រោម​ទៅ​រក​កម្រាល​ឥដ្ឋ។ ដើម្បី​តម្រង់​មែក​ទាំង​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​កំណល់​ពី​ក្រោម​ផើង​ផ្កា​នោះ ហើយ​យក​វា​ទៅ​ដាក់​នៅ​ក្បែរ​បង្អួច ដើម្បី​ឲ្យ​ពន្លឺ​អាច​នាំ​ស្លឹក​បែរ​ទៅ​លើ ហើយ​ជួយ​កែ​តម្រង់​ឥរិយាបថ​ដ៏​អាក្រក់​របស់​វា។

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ដើម​ផ្កា​នេះ មិន​ទាន់​បាន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ផង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​ដើម​ផ្កា​មួយ​ទៀត ដូច​ដើម​ផ្កា​នេះ​ដែរ នៅក្នុង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​ក្នុង​តំបន់​មួយ។ វា​បាន​លូត​លាស់ ដោយ​មាន​មែក​តូច​ៗ​វែង​ៗ​បី​ដើម ប៉ុន្តែ គេ​បានចង​ពួក​វា​ផ្អោប​គ្នា ដើម្បី​បង្កើត​ជា​ដើម​មួយ ដែល​ធំ និង​រឹង​មាំ​ជាង​មុន។ ដើម​នេះ​ក៏​បាន​ឈរ​ត្រង់​ទៅ​លើ ដោយ​ខ្លួន​ឯងបាន។

មនុស្ស​ពីរ​នាក់​អាច​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា ក្នុង​ផ្ទះ​តែ​មួយ អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ តែ​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​កាន់​តែ​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ផល​ប្រយោជន៍​កាន់​តែ​តិច​តួច​ពី​ទំនាក់​ទំនង ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​អរសប្បាយ​។ តែ​ពេលដែល​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​បាន​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា ជា​មួយ​ព្រះ នោះ​ពួក​គេ​ក៏​មាន​ភាព​នឹង​នរ និង​ជិត​ស្និត​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ទំនាក់​ទំនង​របស់​ពួក​គេ​នឹង​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “​ពួរ​៣ធ្លុង​មិន​ងាយ​ដាច់​ទេ”(សាស្តា ៤:១២)។

ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ និង​មិត្ត​ភាព​ត្រូវ​ការ​ការ​ថែ​ទាំ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ដើម​ផ្កា​សម្រាប់​ដាំ​លម្អ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ​ទេ។ ការ​ថែ​ទាំ​ទំនាក់ទំនង​ទាំង​នេះ គឺ​រាប់​បញ្ចូល​ការ​រួប​រួម​គ្នា​ខាង​វិញ្ញាណ ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ចំណុច​កណ្តាល នៃ​ចំណង​ទំនាក់​ទំនង​ដ៏​សំខាន់​នីមួយ​ៗ។ ទ្រង់​ជា​ប្រភព​ដែល​មិន​ចេះ​រីង​ស្ងួត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​គុណ ដែល​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​បំផុត ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​នៅ​តែ​បន្ត​រួប​រួម ដោយ​អំណរ​ជា​មួយ​គ្នា។​—JENNIFER BENSON SCHULDT

មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ នៅក្នុងព្រះនេត្រព្រះ

មាន​ពេល​មួយ ក្រុម​ហ៊ុន​ប្រឹក្សា​យោបល​ផ្នែក​បច្ចេក​វិទ្យា​មួយ​ បាន​ទទួល​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចូល​ធ្វើ​ការ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​រៀន​ចប់​មហា​វិទ្យាល័យ ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​មិន​អាច​សរសេរ​កូដ​កំព្យូទ័រ​សូម្បី​តែ​មួយ​បន្ទាត់ ហើយ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​តិច​តួច អំពី​ការ​ធ្វើ​ជំនួញ​ក៏​ដោយ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​សម្ភាស​ចូល​ធ្វើ​ការ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ក្រុម​ហ៊ុន​នេះ មិន​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​ខ្លាំង ​ទៅ​លើ​បទ​ពិសោធន៍​ការងារ​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ អ្វី​ដែល​សំខាន់​ជាង សម្រាប់​ពួក​គេ គឺ​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដែល​មាន​ដូច​ជា សមត្ថ​ភាព​នៅ​ក្នុង​ការ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា ដោយ​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់ ការ​វិនិឆ្ឆ័យ​បាន​ល្អ និង​ការ​ធ្វើ​ការ​ងារ​ជា​ក្រុម​បាន​ល្អ។ ក្រុម​ហ៊ុន​នោះ​បាន​សន្និ​ដ្ឋាន​ថា បុគ្គលិក​ថ្មី​អាច​ទទួល​ការ​បង្រៀន​នូវ​ជំនាញ​ដែល​ចាំ​បាច់ ដរាប​ណា ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ក្រុម​ហ៊ុន​កំពុង​ស្វែង​រក។

លោក​ណូអេ​មិន​មាន​ប្រវត្តិ​រូប​ល្អ សម្រាប់​ការងារ​ផ្នែក​សាង​សង់​ទូក​ធំ​នោះ​ទេ និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី គាត់​មិន​មែន​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ទូក ឬ​ជា​ជាង​ឈើ​ទេ។ លោក​ណូអេ​ជា​កសិករ​ម្នាក់ ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​ដី​ប្រឡាក់​អាវ​របស់​គាត់ និង​មាន​នង្គ័ល​នៅ​ក្នុង​ដៃ។ តែ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​កំចាត់​ការ​អាក្រក់​ក្នុង​លោកិយ កាល​សម័យ​នោះ គាត់​ក៏​បាន​សង់​ទូក​ធំ​តាម​បង្គាប់​ទ្រង់ ព្រោះ​គាត់ ​បាន​ដើរ​ដោយ​ស្មោះ​ត្រង់ ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ (លោកុប្បត្តិ ៦:៩)។ ព្រះ​ទ្រង់​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​ចិត្ត​របស់​លោក​ណូអេ ដែល​បើក​ចំហរ​ទទួល​ការ​បង្រៀន ដែល​នេះ​ជា​ចំណុច​ខ្លាំង​របស់​គាត់​ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​ពុក​រលួយ ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​គាត់ ​ហើយ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ។

ពេល​ដែល​ឱកាស​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ ចូល​មក​រក​យើង យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា យើង​មិន​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ធ្វើ​ការងារ​នោះ​ឡើយ។ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​ទ្រង់​មិន​ខ្វល់​អំពី​ជំនាញ​របស់​យើង ជា​ទី​មួយ​ឡើយ។ ទ្រង់​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​ចរិយា​សម្បត្តិ​របស់​យើង សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​យើង​មាន​ចំពោះ​ទ្រង់ និង​ការ​ព្រម​ទុក​ចិត្ត​ទ្រង់។…