តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Bill Crowder

មានលក្ខណៈដូចព្រះយេស៊ូវ

កាល​នៅ​ពី​ក្មេង លោកប្រ៊ូស វែរ(Bruce Ware) ដែល​ជា​អ្នក​ទេវ​សាស្រ្ត មាន​ចិត្ត​នឿយ​ណាយ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​អាន​បទ​គម្ពីរ ១​ពេត្រុស ២:២១-២៣ ដែល​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ក្នុង​សៀវ​ភៅ ដែល​លោក​វែរ​បាន​និពន្ធ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ព្រះគ្រីស្ទ​យេស៊ូវ   គាត់បាន​សរសេរ អំ​ពី​អារម្មណ៍​នឿយ​ណាយ​របស់​គាត់ ក្នុង​វ័យ​យុវជន​យ៉ាង​ដូចនេះ​ថា កាល​នោះ គាត់​គិត​ថា គាត់​មិន​អាច​ធ្វើ​តាម​ខគម្ពីរ​នេះ​បាន​ទេ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ខគម្ពីរ​នេះ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​យើង ​ឲ្យ​យក​គំរូ​តាម ព្រះ​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​អំពើ​បាប។ គាត់​ថា រឿង​នេះ​ពិត​ជា​ចម្លែក​ណាស់ គាត់​មិន​ជឿ​ថា គាត់​អាច​ធ្វើ​តាម​ខគម្ពីរ​នេះ​បាន​ឡើយ។

ខ្ញុំ​យល់អំពី​មូល​ហេតុ ដែល​លោក​វែរ​គិត​ថា ការ​អនុត្ត​តាម​ខគម្ពីរ​នេះ មាន​ការ​ពិបាក។ គឺ​ដូច​ដែល​បទ​ខ្លីមួយ​បទ​បាន​ច្រៀង​ថា “ចិត្ត​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​ខ្លួន​ខ្ញុំ មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ព្រះ​យេស៊ូវ”។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ យើង​មិន​មាន​លទ្ធ​ភាព​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​យើង​មាន​លក្ខណៈ​ដូចព្រះ​អង្គ​ឡើយ។ បើ​យើង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​សមត្ថ​ភាព​ខ្លួន​ឯង យើង​មិន​អាច​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ។​

ទោះ​ជាយ៉ាង​ណាក៏​ដោយ ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ទុក​ឲ្យ​យើង​ពឹង​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​មក​កូន​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​មាន​រូប​រាង ក្នុង​យើង​(កាឡាទី ៤:១៩)។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ក្នុង​ជំពូក​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​និយាយ​អំពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ដ្បិត​អ្នក​ណា​ដែល​ទ្រង់​បាន​ស្គាល់​ជា​មុន នោះ​ទ្រង់​ក៏​តម្រូវ​ទុក​ជា​មុន ឲ្យ​បាន​ត្រឡប់​ដូច​ជា​រូប​អង្គ​នៃ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់”(រ៉ូម ៨:២៩)។ ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​បញ្ចប់​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ជីវិត​យើង តាម​រយៈព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ នៃ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង។

កាល​ណា​យើង​ចុះ​ចូល​នឹង​កិច្ចការ​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ធ្វើ​ក្នុង​យើង នោះ​យើង​នឹង​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ព្រះ​អង្គ។…

ក្នុងជម្រៅនៃចិត្តដែលជ្រៅបំផុត

លោកវិចទ័រ យូហ្គូ(Victor Hugo ឆ្នាំ១៨០២-១៨៨៥) ជា​កវី​កំណាព្យ និង​អ្នក​និពន្ធ​រឿង​ប្រលោម​លោក ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​ដែល​មាន​ភាព​ចលាចល​ផ្នែក​សង្គម និង​នយោបាយ ក្នុង​ប្រទេស​បារាំង កាល​ពី​សតវត្សរ៍​ទី​១៩។ គាត់​ប្រហែល​ជា​មាន​ឈ្មោះល្បី ភាគ​ច្រើន ដោយ​សារ​រឿង​ប្រលោម​លោក​ដែល​គាត់​បាន​និពន្ធ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ទុក្ខ​វេទនា ។ ប្រហែល​១​សតវត្សរ៍ក្រោយ​មក គេ​ក៏​បាន​ផលិត​ខ្សែ​វីដេអូ​ចម្រៀង ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​រឿង​ប្រលោម​លោក​នេះ ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ផលិត​កម្មដែល​មាន​ប្រជា​ប្រិយ​ភាព​បំផុត ក្នុង​ជំនាន់​របស់​យើង។ នេះ​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ឡើយ។  ​លោក​យូហ្គូ​ធ្លាប់​បាន​និយាយ​ថា “តន្រ្តី​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អ្វី​ដែល​គេ​មិន​អាច​និយាយ​ចេញ តែ​មិន​អាច​បិទ​មាត់ មិន​ឲ្យ​និយាយ​បាន”។

អ្នក​និពន្ធ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ក៏​បាន​យល់​ស្រប​មតិ​គាត់​ផង​ដែរ។ បទ​ចម្រៀង និង​សេចក្តី​អធិស្ឋាន​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើងបាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​ការ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ អំពី​ជីវិត និង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ដែល​មិន​អាច​ជៀស​រួច។ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ក៏​បានប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យើង ត្រង់​ចំណុច​ដែល​ជ្រៅ​បំផុត ដែល​យើង​ពិបាក​ចូល​ទៅ​ដល់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ ឧទាហរណ៍ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ៦:៦ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ពោល​ទំនួញ​ថា “ទូលបង្គំ​អស់​កំឡាំង ដោយ​ថ្ងូរ ដំណេក​ទូលបង្គំ​ត្រូវ​ទទឹក​ជោក​ទាល់​ភ្លឺ ទឹក​ភ្នែក​ទូលបង្គំ​ហូរ​ស្រោច​ដាប​គ្រែ”។

ការ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ នៅ​ក្នុង​បទ​ចម្រៀង ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង គឺ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ។​ ការ​នេះ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​ថ្វាយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​យើង​ដល់​ព្រះ ដែល​បាន​ស្វាគមន៍​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​អង្គ​ឱប​យើង ដោយ​យល់​ចិត្ត​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់។​

តន្រ្តី​អាច​ជួយ​ឲ្យ​យើង​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អារម្មណ៍ ដែល​យើង​ពិបាក​បង្ហាញ​ចេញ​មក ដោយ​ពាក្យ​សម្តី ប៉ុន្តែ ទោះ​យើង​បង្ហាញចេញ​មក ដោយ​ការ​ច្រៀង ការ​អធិស្ឋាន ឬ​ការ​ទួញ​យំ​ដោយ​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ក្តី​…

ភាសានៃឈើឆ្កាង

លោក​គ្រូ​គង្វាល ធីម ឃែលល័រ(Tim Keller) បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “បើ​យើង​គ្រាន់​តែ​និយាយ​ប្រាប់ នោះ​គេ​មិន​ដឹង​ថា ខ្លួន​គេ​ជា​នរណា​ឡើយ។ យើង​ត្រូវ​បង្ហាញ​ពួក​គេ​ផង​ដែរ។ ក្នុង​ន័យ​នេះ យើង​អាច​និយាយ​បាន​ម្យ៉ាង​ទៀត​ថា “សកម្ម​ភាព​បញ្ចេញ​សម្លេង​ឮ​ជាង​ពាក្យ​សម្តី”។​ ឧទាហរណ៍ ប្តី​ប្រពន្ធ​បង្ហាញ​ការ​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​គ្នា ដោយ​ការ​ស្តាប់ និង​ស្រឡាញ់​គ្នា។ ឪពុក​ម្តាយ​បង្ហាញ​ឲ្យ​កូន​ៗ​ដឹង​ថា ខ្លួន​ឲ្យ​តម្លៃ​ពួក​គេ ដោយ​ថែរក្សា​ពួក​គេ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់។ គ្រូ​បង្វឹក​ក៏បានបង្ហាញ​កីឡាករ​ថា ពួក​គេ​មាន​សក្តានុពល ដោយ​ព្យាយាម​ជួយ​អភិវឌ្ឍន៍​សមត្ថ​ភាព​ពួក​គេ។ល។ ប៉ុន្តែ សកម្ម​ភាព​ខុស​ពី​នេះ អាច​បង្ហាញ​អ្នក​ដទៃ នូវរឿង​ដ៏​ឈឺ​ចាប់ ដែល​មាន​ខ្លឹម​សារ​កាន់​តែ​ខ្មៅ​ងងឹត។​

ក្នុង​ចំណោម​ពាក្យ​សម្តី ដែល​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​ប្រព្រឹត្ត ក្នុង​ចក្រ​វាល​នេះ មាន​ពាក្យ​សម្តី​មួយ​ដែល​សំខាន់​បំផុត។ ពេល​ណា​យើងចង់​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​បង្ហាញ​ថា យើង​ជា​នរណា​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​នេត្រ​ព្រះ​អង្គ នោះ​យើង​អាច​មើល​ទៅ​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​នៅលើ​ឈើ​ឆ្កាង ដើម្បី​យើង​រាល់​គ្នា។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​រ៉ូម ៥:៨ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ព្រះ​ទ្រង់​សំដែង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់របស់​ទ្រង់ ដល់​យើង​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​ឃើញ​ច្បាស់ ដោយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​សុគត​ជំនួស​យើង​រាល់​គ្នា នោះ​គឺ​ក្នុង​កាល​ដែល​យើង​នៅមាន​បាប​នៅ​ឡើយ​ផង”។ ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង គឺ​បាន​បង្ហាញ​ថា យើង​ជា​នរណា គឺ​អ្នក​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់ស្រឡាញ់​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​តែ​មួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ​(យ៉ូហាន ៣:១៦)។

មនុស្ស​មាន​បាប ក្នុង​សង្គម​ដែល​ប្រេះ​បែក ងាយ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​យល់​ច្រឡំ  ចំពោះ​ពាក្យ​សម្តី និង​សកម្ម​ភាព​របស់​ពួក​គេ តែព្រះ​រាជ​សារ​ដែល​ចេញ​ពី​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះ បាន​បន្លឺ​សម្លេង​យ៉ាង​ច្បាស់ តាម​រយៈ​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ។​ តើ​អ្នក​ជា​នរណា? អ្នក​ជា​មនុស្ស​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ស្រឡាញ់​ជា​ខ្លាំង​ដ៏​ម្ល៉េះ បាន​ជា​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ព្រះ​អង្គ​…

ធ្វើជាឧបករណ៍នៃសន្តិភាព

កាល​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​១ បាន​ផ្ទុះ​ឡើង ក្នុងឆ្នាំ១៩១៤ រដ្ឋ​បុរស​នៃ​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស លោក អេដវើត ក្រេយ(Edward Grey) បាន​ប្រកាស់​ថា “ចង្កៀង​បាន​រលត់ នៅ​ទូទាំង​ទ្វីប​អឺរ៉ុប យើង​នឹង​មិន​បាន​ឃើញ​ចង្កៀង​ទំាង​នោះ​ឆេះ​ឡើង​វិញ ក្នុង​មួយជីវិត​យើង​ឡើយ”។ លោក​ក្រេយ​ពិត​ជា​និយាយ​ត្រូវ។ ពេល​ដែល​សង្រ្គាម​ចប់ មនុស្ស​ប្រហែល​២​០​លាន​នាក់​បាន​ស្លាប់បាត់​បង់​ជីវិ​ត(១០​លាន​នាក់ ជា​ជន​ស៊ីវិល) ហើយ​មនុស្ស​២១​លាន​នាក់​ទៀត​រង​របួស។​

ពេល​ខ្លះ​រឿង​ដ៏​តក់​ស្លត់​ក៏​អាច​កើត​មាន​ឡើង ក្នុង​ជីវិត​យើង​ផ្ទាល់​ផង​ដែរ ទោះ​មិន​ធំ ឬ​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ដូច​សង្រ្គាម​លោក​ក៏​ដោយ។ ផ្ទះ កន្លែង​ធ្វើ​ការ ព្រះ​វិហារ ឬ​តំបន់​ដែល​យើង​រស់​នៅ ក៏​អាច​ត្រូវ​បាន​គ្រប​ដណ្តប់ ទៅ​ចំណុច​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​នៃ​ជម្លោះ។ ហេតុនេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​នាំ​មក​នូវ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ក្នុង​លោកិយ​នេះ។ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ សាវ័ក​យ៉ាកុប​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “​ប្រាជ្ញា​ដែល​មក​ពី​ស្ថាន​លើ នោះ​មុន​ដំបូង​ហៅ​ថា​បរិសុទ្ធ រួច​មក​មាន​មេត្រី​ចិត្ត សេចក្តី​សំឡូត ចិត្ត​ទន់ ក៏​ពេញ​ដោយ​សេចក្តី​មេត្តាករុណា និង​ផល​ល្អ ឥត​រើស​មុខ ហើយ​ឥត​ពុត​មាយា​ផង ១៨ រីឯ​ផល​នៃ​សេចក្តី​សុចរិត នោះ​បាន​ព្រោះ​ចុះ​ដោយ​សេចក្តី​មេត្រី សំរាប់​ពួក​អ្នក​ដែល​រក​សេចក្តី​មេត្រី​នោះ​ឯង”(យ៉ាកុប ៣:១៧-១៨)។

តួ​នាទី​របស់​អ្នក​ផ្សះផ្សា​គឺ​សំខាន់​ណាស់ បើ​សិន​ជា​យើង​គិត​ដល់​លទ្ធ​ផល​នៃ​ការ​ផ្សះ​ផ្សា។​ ពាក្យសេចក្តី​សុចរិត គឺ​មាន​ន័យ​ថា “ភាព​ត្រូវ ជា​មួយ​ព្រះ” ឬ “មាន​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ”។ អ្នក​ផ្សះផ្សា​អាច​ជួយ​ស្អាង ទំនាក់​ទំនង ឡើង​វិញ។ ហេតុ​នេះហើយ​បាន​ជា​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “មាន​ពរ​ហើយ…

ប្រយុទ្ធនឹងបញ្ហា ដែលខ្លាំងដូចសត្វនាគ

តើ​អ្នក​ធ្លាប់​ប្រយុទ្ធ​នឹង​សត្វ​នាគ​ទេ? នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដែល​លោក​យូជិន ភីធ័រសិន(Eugene Peterson) បាន​និពន្ធ​មានចំណង​ជើង​ថា ការ​ស្តាប់​បង្គាប់ ដ៏​យូរ​អង្វែង នៅ​ក្នុង​ទិស​ដៅ​តែ​មួយ  គាត់​បាន​ប្រៀប​ធៀប​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​មនុស្ស ទៅ​នឹងការ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ការ​រួម​ផ្សំ​នៃ​សេចក្តី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ទំាង​អស់ ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឈឺ​ចាប់។ គាត់​ថា សត្វ​មាន់​ព្រៃ​មិន​មែន​ជា​គូរ​ប្រៀប​របស់​សត្វ​នាគ​សោះ​ឡើយ។​ តើ​លោក​ភីធ័រសិន​ចង់​មាន​ន័យ​ដូច​ម្តេច? ជីវិត​របស់​យើង​មានពេញ​ទៅ​ដោយ​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​មាន​ដូច​ជា បញ្ហា​សុខ​ភាព​ដែល​គំរាម​កំហែង​ជីវិត ការ​បាត់​បង់​ការងារ ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ​ដែល​បែក​បាក់ និង​កូន​ដែល​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ជា​ដើម។ បញ្ហា​ទាំង​អស់​នេះ អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ធ្ងន់​ធ្ងរ ហើយ​បង្ហាញ នូវភាព​ផុយ​ស្រួយ​នៃ​ជីវិត  ដែល​យើង​មិន​មាន​កម្លាំង​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ពួក​វា តែ​ម្នាក់​ឯង​។

តែ​ក្នុង​សង្រ្គាម​នោះ យើង​មាន​ព្រះ​ដែល​ជា​អ្នក​ប្រយុទ្ធ​ជើង​ឯក។ គឺ​មិន​មែន​ជា​ជើង​ឯក​ក្នុង​រឿង​និទាន​នោះ​ទេ តែ​ជា​ជើង​ឯកដែល​ខ្លាំង​ពូកែ​ជាង​គេ ដែល​ប្រយុទ្ធ​ជំនួស​យើង ហើយ​វាយ​បំបាក់​សត្វ​នាគ ដែល​ព្យាយាម​បំផ្លាញ​យើង។ ទោះ​សត្វ​នាគ​នោះ ជា​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង ឬ​ជា​សត្រូវ​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​ចង់​បំផ្លាញ​យើង​ក្តី អ្នក​ប្រយុទ្ធ​ជើង​ឯក​របស់​យើង ខ្លាំង​ពូកែ​ជាង​សត្វ​នាគ​នោះ ហេតុ​នេះ​ហើយ​ជា​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​ អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា “ទ្រង់​បាន​ទាំង​ទំលាក់​ងារ​ពី​ពួក​គ្រប់​គ្រង និង​ពួក​មាន​អំណាច ទាំង​ដាក់​ពួក​ទាំង​នោះ​នៅ​កណ្តាល​ជំនុំ​ឲ្យ​គេ​មើល ហើយ​ដឹកនាំ​គេ​ទៅ ដោយ​មាន​ជ័យជំនះ ដោយសារ​ឈើ​ឆ្កាង​នោះ​ឯង”(កូល៉ុស ២:១៥)។ អំណាច​ដែល​បង្ហិន​បំផ្លាញ​នៃ​លោកិយ​ដែល​មាន​បាប មិន​អាច​តតាំង​នឹង​ព្រះ​អង្គ​បាន​ឡើយ!

នៅ​ពេល​ណា​យើង​ដឹង​ថា ទុក្ខ​លំបាក​នៃ​ជីវិត​យើង​ធំ​ពេក​សម្រាប់​យើង គឺ​ជា​ពេល​ដែល​យើង​អាច​ចាប់​ផ្តើម​សម្រាក​ក្នុង​ការ​សង្រ្គោះ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ យើង​អាច​និយាយ​ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា “តែ​អរ​ព្រះគុណ​ដល់​ព្រះអង្គ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​មាន​ជ័យជំនះ ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង”(១កូរិនថូស…

មិនបែកគ្នាជារៀងរហូតទេ

ពេល​ដែល​បង​ប្រុស​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​ដាវីឌ បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​ភ្លាម​ៗ ដោយ​សារ​ជម្ងឺ​គាំង​បេះ​ដូង ទស្សនៈ​ដែល​ខ្ញុំ​មាន ចំពោះ​ជីវិត ក៏មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ដាវីឌ​គឺ​ជា​កូន​ទី​៤ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ទាំង​៧ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​លា​ចាក​លោក​មុន​គេ ហើយ​លក្ខណៈ​នៃការ​លាចាក​លោក​ដែល​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​សញ្ជឹង​គិត​ច្រើន​ណាស់។ កាល​នោះ​ ខ្ញុំ​បាន​មើល​ឃើញ​ថា ពេល​ដែល​វ័យ​យើង​កាន់​តែ​ចាស់ អនាគត​នៃ​គ្រួសារ​យើង​បាន​ដិត​ជាប់​ទៅ​ដោយ​ការ​បាត់​បង់ ច្រើន​ជាង​ការ​ចំណេញ។ វា​នឹងមាន​ការ​លា​គ្នា ច្រើន​ជាង​ការ​សួ​ស្តី​។​

ការ​យល់​ដឹង អំពី​រឿង​នេះ មិន​មាន​អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ទេ ព្រោះ​ជីវិត​មនុស្ស​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​នេះ​ឯង។ ប៉ុន្តែ ការ​យល់​ដឹងអំពី​រឿង​នេះ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ចាប់។ វា​បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​ចាប់​ផ្តើម​ឲ្យ​តម្លៃ​មក​លើ​ពេល​វេលា​នីមួយ​ៗ ដែល​មានក្នុង​ជីវិត និង​ឲ្យ​តម្លៃ​មក​លើ​ឱកាស​នីមួយ​ៗ ដែល​យើង​មាន។ ហើយ​យើង​នឹង​ឲ្យ​តម្លៃ មក​លើ​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​ជា​ថ្មី នៅ​នគរ​ព្រះ នៅ​ពេល​អនាគត ដែល​នៅ​ទីនោះ យើង​មិន​ចាំ​បាច់​និយាយ​លា​គ្នា​ទៀត​ឡើយ។

បទ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ២១:៣-៤ បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ថា “ទ្រង់​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​គេ គេ​នឹង​ធ្វើ​ជា​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​ដល់​គេ ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ជូត​អស់​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក ពី​ភ្នែក​គេ​ចេញ និង​គ្មាន​សេចក្តី​ស្លាប់ ឬ​សេចក្តី​សោក​សង្រេង ឬ​សេចក្តី​យំ​ទួញ ឬ​ទុក្ខ​លំបាក​ណា​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​សេចក្តី​មុន​ទាំង​ប៉ុន្មាន បាន​កន្លង​បាត់​ទៅ​ហើយ”។

ទោះ​ក្នុង​ជីវិត​យើង​នៅ​លើ​ផែន​ដី យើង​ប្រហែល​ជា​ជួប​ការ​បែក​គ្នា​ រយៈ​ពេល​វែង ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​ជំនឿ​លើ​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ នោះ​យើង​នឹង​បាន​ជួប​ជុំ​ជា​មួយ​អ្នក​ជឿ​ដទៃ​ទៀត នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​ ដោយ​លែង​បែក​គ្នា​ជា​រៀង​រហូត។—Bill…

ការសុគតរបស់ព្រះអង្គ នាំមកនូវជីវិត

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​យូអាណា ផ្លែនដ័រ(Joanna Flanders) បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​ដល់​អ្នក​ទោស ក្នុង​មន្ទីរឃុំ​ឃាំង​ដែល​មាន​អំពើ​ហឹង្សា​ខ្លាំង​បំផុត នៅ​ប្រទេស​អាហ្វ្រិក​ខាង​ត្បូង គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះគ្រីស្ទ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ អ្នក​ស្រី​យូអាណា បាន​ចាប់​ផ្តើម​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​អ្នក​ទោស​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ គាត់​បាន​ឲ្យ​ពួក​គេ​ចែក​ចាយ អំពី​បទ​ពិសោធន៍​របស់​ពួក​គេ​កាល​ពី​ក្មេង ដែល​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​បាប ហើយ​គាត់​ក៏​បានបង្ហាញ​ពួក​គេ នូវ​វិ​ធី​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ជម្លោះ។ នៅ​ឆ្នាំ​ដែល​គាត់​ចាប់​ផ្តើម​ការ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​នេះ អំពើ​ហឹង្សា​បាន​កើតឡើង​មក​លើ​អ្នក​ទោស និង​អ្នក​យាម តែ២​ករណី​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ខុស​ពី​ឆ្នាំ​មុន ដែល​មាន​ដល់​ទៅ​២៧៩​ករណី។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ថា “បាន​ជា​បើ​អ្នក​ណា​នៅ​ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ នោះ​ឈ្មោះ​ថា​បាន​កើត​ជា​ថ្មី​ហើយ អស់​ទាំង​សេចក្តី​ចាស់​បាន​កន្លង​បាត់​ទៅ មើល គ្រប់​ទាំង​អស់​បាន​ត្រឡប់​ជា​ថ្មី​វិញ”(២កូរិនថូស ៥:១៧)។ យើង​មិន​តែង​តែបាន​ឃើញ​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​កើត​មាន​ជា​ញឹក​ញាប់ ដូច​ដែល​អ្នក​ស្រី​យ៉ូអាណា​បាន​ឃើញ ក្នុង​ពន្ធ​ធនាគារ​នោះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា អំណាច​នៃ​ដំណឹង​ល្អ​នាំ​ឲ្យ​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ ហើយ​នាំ​មក​នូវ​ក្តី​សង្ឃឹម តាម​របៀប​ដ៏​អស្ចារ្យ​បំផុត ក្នុង​ចក្រ​វាល។ និយាយ​រួម ​គឺ​នាំ​មក​នូវ​ជីវិត​ថ្មី។ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ព្រះ​អង្គ គឺ​ជា​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ដែល​នឹង​បញ្ចប់ ពេល​ដែល​យើង​បាន​ជួបព្រះ​អង្គ មុខ​ទល់​នឹង​មុខ​(មើល ១យ៉ូហាន ៣:១-៣)។

ក្នុង​នាម​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​អប​អរ​សាទរ ចំពោះ​ជីវិត​យើង ដែល​បាន​កើត​ជា​ថ្មី។ ប៉ុន្តែ យើង​មិន​ត្រូវភ្លេច​ការ​លះ​បង់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ឡើយ។ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​អង្គ បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ជីវិត​ថ្មី។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តីចែង​ថា “ដ្បិត​ឯ​ព្រះអង្គ ដែល​មិន​បាន​ស្គាល់​បាប​សោះ នោះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ត្រឡប់​ជា​តួ​បាប…

ភាពចម្រុះនៃពណ៌សម្បុរ

ទីក្រុង​ឡុងដ៍​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ទីក្រុង​ដែល​មាន​ប្រជាជន​ចម្រុះជាតិសាសន៍​ច្រើន​ជាង​គេ នៅ​លើ​ពិភព​លោក អស់​ជា​ច្រើន​ទសវត្សរ៍​មក​ហើយ។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៣៣ លោក​គ្លីន រ៉ូបឺត(Glyn Roberts) ដែលជា​អ្នក​ការសែត បាន​សរសេរ អំពី​ទីក្រុង​ដ៏​អស្ចារ្យនៃ​ប្រទេស​អង់​គ្លេស​ថា “ខ្ញុំ​នៅ​តែ​គិត​ថា ភាព​ចម្រុះនៃ​មនុស្ស​គ្រប់​ពណ៌​សម្បុរ និង​ភាសារ គឺ​ជា​ចំណុច​ល្អ​បំផុត​នៃ​ទីក្រុង​ឡុងដ៍”។ ភាព​ចម្រុះ​នោះ នៅ​តែ​បន្ត​មាន​ក្នុង​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ដោយ​មាន​ក្លិន សម្លេង និង​រូប​ភាព​ចម្រុះ​គ្នា ក្នុង​សហគមន៍​នៃ​ពិភព​លោក។ សម្រស់​នៃ​ភាព​ចម្រុះ​នេះ គឺ​ជា​ចំណុច​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍ របស់​ទីក្រុង​មួយ ដែល​ស្ថិត​ក្នុងចំណោម​ទីក្រុង​ដែល​អស្ចារ្យ​បំផុត​របស់​ពិភព​លោក។​

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ទីក្រុង​ឡុងដ៍ នៅ​តែ​ជួប​បញ្ហា ដូច​ទីក្រុង​ដទៃ​ទៀត ដែល​មាន​មនុស្ស​រស់​នៅ​ច្រើន។ ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​បាន​នាំ​មក​នូវ​បញ្ហា​ប្រឈម។ ជួន​កាល វប្បធម៌​ផ្សេង​គ្នា​មាន​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា។ ហេតុ​នេះ​ហើយ គ្មាន​ទីក្រុង​ណា​មួយដែល​មនុស្ស​បាន​បង្កើត អាច​ប្រៀប​ធៀប​នឹង​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ស្ថាន​ ដែល​ជា​ផ្ទះ​ដ៏​អស់​កល្ប​របស់​យើង​បាន​ឡើយ។​

ពេល​ដែល​សាវ័ក​យ៉ូហាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះវត្ត​មាន​ព្រះ​ នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ ភាព​ចម្រុះ​ជាតិ​សាសន៍ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ធាតុ​ផ្សំ​ជា​ច្រើន នៃ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ បានជាអ្នក​ដែលបានទទួលសេចក្តី​សង្រ្គោះ​ បាន​ច្រៀង​សរសើរ​ថា “ទ្រង់​គួរ​នឹង​យក​ក្រាំង​នេះ ហើយ​និង​បក​ត្រា​ផង ដ្បិត​ទ្រង់​បាន​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​គុត ហើយ​ទ្រង់​បាន​លោះ​យើង​រាល់​គ្នា ដោយ​ព្រះលោហិត​ទ្រង់ ចេញ​ពី​គ្រប់​ទាំង​ពូជ​មនុស្ស គ្រប់​ភាសា គ្រប់​នគរ ហើយ​ពី​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ ក៏​តាំង​យើង​រាល់​គ្នា​ឡើង​ជា​នគរ ហើយ​ជា​ពួក​សង្ឃ ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ​នៃ​យើង​រាល់​គ្នា ឲ្យ​យើង​បាន​សោយ​រាជ្យ​លើ​ផែនដី”(វិវរណៈ ៥:៩-១០)។

សូម​យើង​ស្រមៃ​អំពី​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​មាន​មនុស្ស​ចម្រុះ​ជាតិ​សាសន៍…

សារៈសំខាន់នៃការការដឹកនាំរបស់ព្រះ

លោក​អាន់ឃល ហ្សាគី(Uncle Zaki) គឺ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​លោក​ខេនេត បេលី(Kenneth Bailey) ដែល​ជា​អ្នកប្រាជ្ញ​ ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​ដែល​គាត់​បាន​ទុក​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​ខ្សាច់​សាហារា​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ។ លោក​បេលី​ក៏​បាន​និយាយ​ថា គាត់​និង​ក្រុម​ការងារ​របស់​គាត់បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការទុក​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង ចំពោះ​លោក​ហ្សាគី ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​នេះ។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​បញ្ជាក់ ដល់​លោកហ្សាគី​ថា​ “យើង​មិន​ស្គាល់​ផ្លូវធ្វើ​ដំណើរ​ទេ ហើយ​បើ​អ្នក​វង្វេង​ផ្លូវ នោះ​យើង​នឹង​ស្លាប់​ទាំង​អស់​គ្នា​មិន​ខាន។ យើងបាន​ទុក​ចិត្ត​ទំាង​ស្រុង ចំពោះ​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​អ្នក”។

ក្នុង​ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​មាន​ចិត្ត​នឿយ​ព្រួយ និង​ឈឺ​ចាប់​ខ្លាំង ទ្រង់​បាន​ស្វែង​រក​ការ​ដឹក​នាំ ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែលទ្រង់​បាន​បម្រើ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុកដំកើង ៦១:២ ទ្រង់​បាន​ពោល​ថា “កាល​ណា​ចិត្ត​ទូល​បង្គំ​ត្រូវ​បង្គ្រប នោះ​ទូលបង្គំ​នឹង​អំពាវ​នាវ​ដល់​ទ្រង់​ពី​ចុង​ផែន​ដី​ផង សូម​នាំ​ទូល​បង្គំ​ទៅ​ឯ​ថ្ម​ដា​ដែល​ខ្ពស់​ជាង​ទូល​បង្គំ”។ ទ្រង់​ត្រូវ​ការ​សុវត្ថិភាព និង​ភាព​ធូរ​ស្រាល នៅ​ក្នុង​ការ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សារ​ជា​ថ្មី​(ខ.៣-៤)។

មនុស្ស​ដែល​អស់​សង្ឃឹម ដូច​សត្វ​ចៀម​ដែល​វង្វេង​ចេញ​ពី​អ្នក​គង្វាល ត្រូវ​ការ​ការ​ដឹក​នាំ​មក​ពី​ព្រះ​(អេសាយ ៥៣:៦)។ បើ​ដឹក​នាំ​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង យើង​នឹង​វង្វេង ដោយ​គ្មាន​ក្តី​សង្ឃឹម ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន​នៃ​លោកិយ ដែល​ពេញដោយអំពើបាប។

ប៉ុន្តែ ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​ដែល​ទុក​យើង​ចោល​ឡើយ! ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​គង្វាល​យើង ដែល​នឹង​ដឹក​នាំ​យើង “នៅ​ក្បែរ​ទឹកហូរ​គ្រឿន​ៗ” ហើយ​ដឹក​នាំ​យើង ធ្វើ​ឲ្យ​វិញ្ញាណ​យើង​មាន​ភាព​ស្រស់​ថ្លា​ឡើង ​(ទំនុក​ដំកើង ២៣:២-៣)។

តើ​អ្នក​ត្រូវ​ការ​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ ក្នុង​ផ្នែក​ណា​ខ្លះ​នៃ​ជីវិត​អ្នក នៅ​ថ្ងៃ​នេះ? ចូរ​ស្រែក​រក​ព្រះ​អង្គ​ចុះ។ ព្រះ​អង្គ​នឹងមិន​បោះ​បង់​ចោល​អ្នក​ឡើយ។—BILL CROWDER

ការនឹកចាំរបស់សហគមន៍

លោក​រីឆាត មូវ(Richard Mouw) ជា​ទេវ​វិទូ ដែល​បាន​និពន្ធ​សៀវភៅ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ជំនឿ​ដែល​គ្មាន​ការសម្រាក ដែល​ក្នុង​នោះ គាត់​បាន​និយាយ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​នឹក​ចាំ អំពី​មេរៀន ពី​អតីត​កាល។ គាត់​បាន​ដកស្រង់​សម្តី​របស់​លោក​រ៉ូប៊ីត បេឡាហ៍(Robert Bellah) ដែល​ជា​សង្គម​វិទូ ដែល​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ប្រជាជាតិ​ដែលមាន​សុខភាព​ល្អ ត្រូវ​តែ​មាន​ការ​នឹក​ចាំ​ជាសហគមន៍”។ លោក​បេឡាហ៍​បាន​លើក​ឡើង​ថា ​​គោល​ការណ៍​នៃ​ការ​នឹកចាំ ​ ក៏មាន​ភាព​ចាំបាច់​សម្រាប់​គ្រួសារ ដែល​ជា​ចំណង​ដ៏​សំខាន់​មួយ​ទៀត​ក្នុង​សង្គម ព្រោះ​ការ​នឹក​ចាំ​ជា​ផ្នែក​មួយ​ដ៏​សំខាន់​ ក្នុង​ការរស់​នៅ ក្នុង​សហគមន៍។

ព្រះ​គម្ពីរ​ក៏​បាន​បង្រៀន​យើង អំពី​តម្លៃ​នៃ​ការ​នឹក​ចាំ អំពី​សហគមន៍​ផង​ដែរ។ ព្រះ​ជាម្ចាស់បាន​ប្រទាន​នូវ​ពិធី​បុណ្យ​រំលង ដល់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ ដើម្បី​រំដោះ​ពួក​គេ ឲ្យ​រួច​ពី​ភាព​ជា​ទាស​ករ នៅ​ទឹក​ដី​អេស៊ីព្ទ(មើល និក្ខមនំ ១២:១-៣០)។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ជន​ជាតិ​យូដា​នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក នៅ​តែ​បន្ត​នឹក​ចាំ អំពី​ពិធី​បុណ្យ​ដ៏​មាន​ន័យ​នេះ រៀង​រាល់​រដូវ​ផ្កា​រីក។

បុណ្យ​រំលង​ក៏​មាន​អត្ថ​ន័យ​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ ចំពោះ​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ផង​ដែរ ព្រោះ​បុណ្យ​រំលង​តែង​តែ​ចង្អុល​បង្ហាញ​មនុស្ស ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​ដែល​ព្រះ​មែស៊ី​បាន​សម្រេច​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង។ នៅ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​រំលង មុន​ពេល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្កើត​ពិធី​បុណ្យ​មួយ នៅ​តុ​អាហារ សម្រាប់​ឲ្យ​គេ​នឹក​ចាំ​ជា​រៀង​រហូត។ បទ​គម្ពីរ​លូកា ២២:១៩ បាន​ចែង​ថា “ទ្រង់​ក៏​យក​នំបុ័ង​មក​អរ​ព្រះគុណ ហើយ​កាច់​ប្រទាន​ទៅ​គេ ដោយ​ព្រះបន្ទូល​ថា នេះ​ហើយ​ជា​រូបកាយ​ខ្ញុំ ដែល​បាន​ប្រទាន​មក​សំរាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា ចូរ​ធ្វើ​បុណ្យ​នេះ…