តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Bill Crowder

កីឡាបាល់ទាត់ និងអ្នកគង្វាល

មុនពេលការប្រកួតបាល់ទាត់អង់គ្លេស ទស្សនិកជនទំាងឡាយបានច្រៀងចម្រៀងរបស់ក្រុមដែលខ្លួនគាំទ្រ។ ការច្រៀងចម្រៀងនេះ ជាធាតុផ្សំដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍របស់កីឡាបាត់ទាត់អង់គ្លេស។ បទចម្រៀងទាំងនោះ គឺរាប់ចាប់តាំងពីបទរីករាយ(បទ“សប្បាយគ្រប់គ្នា”) ដល់បទចម្លែក(បទ “ពពុះសាប៊ូដែលរសាត់ឥតឈប់”) និងបទដែលគួរឲ្យភ្ញាកផ្អើល។ ឧទាហរណ៍ បទទំនុកដំកើង ជំពូក២៣ គឺជាបទចម្រៀងប្រចាំក្រុម វេស ប្រូមវីជ អាលបីយ៉ុន។ គេបានដាក់តាំងបទគម្ពីរទំនុកដំកើងជំពូក២៣នេះ នៅច្រកទ្វារខាងមុខស្តាត របស់ក្រុមមួយនេះ ដោយប្រកាស់អំពីអ្នកគង្វាលដ៏ល្អ អស្ចារ្យ និងធំបំផុត ទៅដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលមកទស្សនានៅ ស្តាត “វេស ប្រោន បេគគីស”។

ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើងជំពូក២៣ ស្តេចដាវីឌមានបន្ទូលថា “ព្រះយេហូវ៉ាជាអ្នកគង្វាលខ្ញុំ”(ខ.១)។ ក្រោយមក កណ្ឌគម្ពីរដំណឹងល្អម៉ាថាយក៏បានចែងផងដែរថា “កាល[ព្រះយេស៊ូវ]ទ្រង់ឃើញហ្វូងមនុស្សហើយ នោះទ្រង់មានព្រះហឫទ័យក្តួលអាណិតដល់គេ ដ្បិតគេល្វើយ ហើយខ្ចាត់ខ្ចាយ ដូចហ្វូងចៀម ដែលឥតអ្នកគង្វាល”(ម៉ាថាយ ៩:៣៦)។ ហើយក្នុងបទគម្ពីរ យ៉ូហាន ជំពូក១០ ព្រះយេស៊ូវបានប្រកាស់ អំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងព្រះទ័យទុកដាក់ ចំពោះមនុស្សដែលជាចៀម ក្នុងជំនាន់របស់ទ្រង់។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា “ខ្ញុំជាអ្នកគង្វាលល្អ ឯអ្នកគង្វាលល្អ ក៏ស៊ូតែប្តូរជីវិតជំនួសចៀម”(ខ.១១)។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះទ័យអាណឹតចំពោះហ្វូងមនុស្សដែលបានដើរតាមទ្រង់ បានជាទ្រង់ឆ្លើយតប ចំពោះតម្រូវការរបស់ពួកគេ ហើយទីបំផុត ទ្រង់ក៏បានលះបង់ព្រះជន្មជំនួសយើងរាល់គ្នា។

ឃ្លា “ព្រះអម្ចាស់ជាអ្នកគង្វាលរបស់ខ្ញុំ” គឺលើសពីទំនុកចម្រៀងសម័យបុរាណ ឬពាក្យស្លោកដ៏ឆ្លាតវ័យ។…

ចានគោមនៃទឹកភ្នែក

នៅ​ទីក្រុង​បូស្តុន រដ្ឋ​ម៉ាសាឈូសេត មាន​ផ្លាក​មួយ​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ការ​ឆ្លង​កាត់​ចាន​គោម​នៃ​ទឹក​ភ្នែក”។ ផ្លាក​នេះ​បាន​រំឭក អំពី​អ្នក​ដែល​ហ៊ាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​មហា​សមុទ្រ​អាត្លង់​ទិច ដើម្បី​គេច​ចេញ​ពី​ការ​ស្លាប់ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​គ្រោះ​អត់​ឃ្លាន​ផ្លែ​ដំឡូង​បារាំង​នៅ​ប្រទេស​អៀរ​ឡង់ នៅ​ចុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៨៤០។ មាន​មនុស្ស​ជាងមួយ​លាន​នាក់​បាន​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​ធម្មជាតិ​នោះ ខណៈ​ពេល​ដែល​មនុស្ស​ជាង​មួយ​លាន​ទៀត បាន​បោះ​បង់ចោល​ផ្ទះ​សំបែង ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​មហា​សមុទ្រ​អាត្លង់​ទិច ទៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ លោក​ចន បូយល អូ រេលី(John Boyle O’Reilly) បាន​ហៅ​រឿង​នេះ​ថា “ចាន​គោម​នៃ​ទឹក​ភ្នែក”។ ដោយសារ​អ្នក​ដំណើរ​ទាំង​នោះ​មាន​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន និង​ការ​ឈឺ​ចាប់ ពួក​គេ​បាន​ស្វែង​រក​ក្តី​សង្ឃឹម ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដ៏​អស់​សង្ឃឹម។​

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៥៥ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​រៀប​រាប់​អំពី​របៀប​ដែល​ទ្រង់​ដេញ​តាម​ក្តី​សង្ឃឹម។ យើង​មិន​ដឹង​ថា កាល​នោះ ទ្រង់​កំពុង​តែ​ជួប​ការ​គំរាម​កំហែង​អ្វី​ឡើយ តែ​ទម្ងន់​នៃ​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​ទ្រង់ គឺ​ល្មម​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​(ខ.៤-៥)។ ពេល​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​អធិ​ស្ឋាន សូម​ជំនួយ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ បាន​ជា​ទ្រង់​ពោល​ថា “ឱ​បើ​សិន​ណា​ជា​មាន​ស្លាប​ដូច​ជា​ព្រាប​ទៅ​រ៉ា នោះ​អញ​នឹង​ហើរ​ចេញ​ទៅ ឲ្យ​បាន​សេចក្តី​សុខ”(ខ.៦)។

យើង​ក៏​ប្រហែល​ជា​ចង់​រត់​គេច​ទៅ​រក​កន្លែង​មាន​សុវត្ថិ​ភាព ក្នុង​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់ ដូច​ស្តេច​ដាវីឌ​ផង​ដែរ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​បាន​ពិចារណា​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​ទ្រង់​ហើយ ទ្រង់​ក៏​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​រត់​ទៅ​រក​ព្រះរបស់​ទ្រង់ ជា​ជាង​រត់​គេច​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់​ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា “ចំណែក​ខ្ញុំ​នឹង​អំពាវនាវ​ដល់​ព្រះ ហើយ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​នឹង​ជួយ​សង្គ្រោះ​ខ្ញុំ”(ខ.១៦)។

ពេល​ដែល​បញ្ហា​ចូល​មក​ដល់ សូម​ចាំ​ថា​ព្រះ​នៃ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​គ្រប់​យ៉ាង ទ្រង់​អាច​នាំ​អ្នក​ឆ្លង​កាត់​ពេល​ដ៏​ងងឹត និង​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ដែល​ជ្រៅ​បំផុត​របស់​អ្នក។​ ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ ទ្រង់​នឹង​ជូត​ទឹក​ភ្នែក​យើង​ឲ្យ​អស់(វិវរណៈ ២១:៤)។ ការ​ធានា​នេះ​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​យើង​កាន់​តែ​មាន​ភាព​រឹង​មាំ…

ពិបាកដូចត្រូវភ្លើងឆេះ

លោក​អូស ហ្គីណេស(Os Guinness) បាន​និពន្ធ​សៀវភៅ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ការ​ត្រាស​ហៅ ។ ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ គាត់​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ពេល​ដែល​លោក​វីនស្ទុន ឆឺឈីល(Winston Churchill) បាន​ទៅ​វិស្សម​កាល​ជា​មួយ​មិត្តភក្តិ​គាត់ នៅ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​នៃ​ប្រទេស​បារាំង ដោយ​អង្គុយ​នៅ​ក្បែរ​កន្លែង​ដុត​ភ្លើង ដើម្បី​កម្តៅ​ខ្លួន​គាត់ ក្នុង​ពេល​យប់​ដ៏​រងា។ ពេល​អតីត​នាយក​រដ្ឋ​មន្រ្តី​រូប​នេះ មើល​ទៅ​ភ្លើង​ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​អង្កត់​ឱស​ដើម​ស្រល់ ដែល​កំពុង​តែ “ប្រេះ​បែក ដោយ​បញ្ចេញ​សម្លេង​ឈីត​ៗ ហើយ​ព្រោះ​ជ័រ​ចេញ​មក​ក្រៅ ដូច​មនុស្ស​ស្តោះ​ទឹក​មាត់។ ភ្លាម​ៗ​នោះ គាត់​ក៏និយាយ​ថា គាត់​ដឹង​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អង្កត់​ឱស​នោះ​ស្តោះ​ទឹក​មាត់ ព្រោះ​គាត់​ដឹង​ថា ការ​ដែល​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ​មាន​ការ​ពិបាក​ប៉ុណ្ណា”។

ទុក្ខ​លំបាក ភាព​អសង្ឃឹម គ្រោះ​ថ្នាក់ ទុក្ខ​ព្រួយ និង​ផល​វិបាក​នៃ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​របស់​យើង សុទ្ធ​តែ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើងមាន​អារម្មណ៍​ពិបាក​ដូច​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ។ កាលៈ​ទេសៈ​ដ៏​ពិបាក​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​យើង​បាត់​បង់​អំណរ និង​សន្តិភាព​បន្តិច​ម្តង​ៗ។​ ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ទទួល​ផល​វិបាក នៃ​អំពើ​បាប​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត ទ្រង់​ក៏​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ថា “កាល​ទូលបង្គំ​បាន​ស្ងៀម​នៅ នោះ​ឆ្អឹង​ទូលបង្គំបាន​ខ្សោះ​ទៅ ដោយសារ​ដំងូរ​ដែល​ទូលបង្គំ​ថ្ងូរ​ជា​ដរាប​រាល់​ថ្ងៃ… ធាតុ​ទឹក​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​រីង​ហួត ដូច​ជា​រដូវ​ក្តៅ”(ទំនុកដំកើង ៣២:៣-៤)។

ក្នុង​ពេល​ដ៏​ពិបាក​បែប​នេះ តើ​យើង​ត្រូវ​ងាក​ទៅ​រក​ជំនួយ នៅ​ទី​ណា? តើ​យើង​ទៅ​រក​ក្តី​សង្ឃឹម​នៅ​ទី​ណា? សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជួប​ការ​លំបាក​ជា​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ការ​ងារ​បម្រើ​ព្រះ បាន​ជា​គាត់​សរសេរ​ថា​ “ដែល​យើង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គេ​សង្កត់សង្កិន​គ្រប់​ជំពូក តែ​មិន​ទ័ល​ផ្លូវ​ឡើយ មាន​សេចក្តី​វិលវល់ តែ​មិន​ទ័ល​គំនិត​ទេ។ មាន​គេ​ធ្វើ​ទុក្ខ តែ​មិន​មែន​ត្រូវ​ចោល​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ទេ ត្រូវ​គេ​វាយ​ដួល​ស្តូក…

បេសកកម្មជួយសង្រ្គោះ ដ៏អស្ចារ្យបំផុត

កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១៨ ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៩៥២ មាន​ខ្យល់​ព្យុះ​ដ៏​កាច​សាហាវ​មួយ​បាន​បក់​បោក​មក ធ្វើ​ឲ្យ​នាវា អេស អេស ភែនលេតតុន ដែល​ជា​នាវា​ដឹក​ប្រេង ដាច់​ជា​ពីរ​កំណាត់ នៅ​ចម្ងាយ​ប្រហែល​១៦​គីឡូ​ម៉ែត្រ ពី​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​រដ្ឋ​ម៉ាសាឈូសេត។ នៅ​ពេល​នោះ មាន​នាវិក​ជាង​៤០​នាក់ បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​នាវា​ដែល​កំពុង​តែ​លិច​នោះ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ខ្យល់​ព្យុះ និង​ទឹក​រលក​ដ៏​កាច​សាហាវ កំពុង​តែ​បក់​បោក។

ពេល​ពួក​ឆ្មាំ​សមុទ្រ​បាន​ទទួល​ដំណឹង អំពី​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​នេះ នៅ​ស្ថានីយ​របស់​ពួក​គេ នៅ​ក្រុង​ឆាថាម រដ្ឋ​ម៉ាសាឈូសេត លោក​បឺនី វេបបឺ(Bernie Webber) បាន​ដឹក​នាំ​មនុស្ស​បី​នាក់ បើក​នា​វា​សង្រ្គោះ​មួយ​គ្រឿង ទៅ​ជួយ​នាវិក​ដែល​កំពុង​ជាប់​នៅ​លើ​នាវា ដែល​កំពុង​លិច​នោះ ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ដែល​ស្ទើរ​តែ​គ្មាន​សង្ឃឹម​ទាល់​តែ​សោះ ហើយ​ក៏​បាន​នាំ​នាវិក​៣២​នាក់ មក​រក​កន្លែង​សុវត្ថិ​ភាព។ សកម្ម​ភាព​ដ៏​ក្លាហាន​នេះ ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ជា​ការ​ជួយ​សង្រ្គោះ​ដ៏​អស្ចារ្យ​បំផុត ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នៃ​ឆ្មាំ​សមុទ្រ​អាមេរិក ហើយ​នៅ​ឆ្នាំ ២០១៦ គេ​ក៏​បាន​ផលិត​ខ្សែ​ភាព​យន្ត ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ពេល​ដ៏​មាន​ន័យ​បំផុត  ដែល​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ហេតុការណ៍​នេះ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​លូកា ១៩:១០ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រកាស់ អំពី​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​ជួយ​សង្រ្គោះ​របស់​ទ្រង់ ដោយ​មាន​បន្ទូល​ថា “កូន​មនុស្ស​បាន​មក ដើម្បី​ស្វែង​រក និង​ជួយ​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​បាត់​បង់”។ ឈើ​ឆ្កាង និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ជា​ភស្តុតាង​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត ដែល​បញ្ជាក់​ថា ទ្រង់​ពិត​ជា​បាន​មក​ជួយ​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​ជាតិ​មែន ដោយ​ទ្រង់​បាន​ផ្ទុក​អំពើ​បាប​របស់​យើង នៅ​លើ​អង្គ​ទ្រង់ ហើយ​បាន​ផ្សៈ​ផ្សា​មនុស្ស ឲ្យ​ជា​នឹង​ព្រះ​វរបិតា។…

កន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាព

ខ្ញុំ និង​បង​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង នៅ​ក្នុង​តំបន់​ជើង​ភ្នំ ដែល​មាន​មាន​ព្រៃ​ដុះ​ច្រើន ក្នុង​រដ្ឋ​វើជីនា​ខាង​លិច ដែល​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ទេសភាព​ដ៏​សម្បូរ​បែប សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​អ្វី តាម​ការ​ស្រមើ​ស្រមៃ​របស់​យើង។ កាល​នៅ​ក្មេង យើង​បាន​ធ្វើ​តាម​សាច់​រឿង ដែល​យើង​ឃើញ​មាន​ក្នុង​រឿង​ដែល​យើង​បាន​អាន និង​ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ដែល​យើង​បាន​ទស្សនា ដោយ​តោង​វល្លិ​ធំ​ៗ យោល​ខ្លួន​ចុះ​ឡើង ដូច​តួ​អង្គ​តាហ្សង់ ឬ​សង់​ផ្ទះ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ ដូច​ក្រុម​គ្រួសារ​រ៉ូប៊ីនសិន ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​ស្វីស​ជា​ដើម។ ការ​សាង​សង់​បន្ទាយ​ទ័ព ក៏​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​ចូល​ចិត្ត​លេង​ជាង​គេ​ផង​ដែរ ដោយ​យើង​បាន​កុហក់​ខ្លួន​ឯង​ថា យើង​មាន​សុវត្ថិ​ភាព រួច​ពីការ​វាយ​ប្រហារ​ផ្សេង​ៗ។ ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​លេង​សង់​បន្ទាយ​ទ័ព ដោយ​ប្រើ​ភួយ កម្រាល​ពួក និងខ្នើយ​កើយ ដើម្បី​សាង​សង់ “កន្លែង​ដ៏​មាន​សុវត្ថិ​ភាព” ផ្ទាល់​ខ្លួន ប្រឆាំង​នឹង​សត្រូវ​ក្នុង​ការ​ស្រមៃ​របស់​ពួក​គេ។ យើង​ហាក់​ដូច​ជាមាន​សុភាវ​គិត ដែល​ចង់​បាន​កន្លែង​លាក់​ខ្លួន ដែល​យើង​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​សុវត្ថិ​ភាព និង​សុខ​សាន្ត។

ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជា​អ្នក​ចម្រៀង និង​កវី​កំណាព្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្វែង​រក​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិ​ភាព ទ្រង់​បាន​ស្វែង​រក​កន្លែង​ជ្រក​កោន​នោះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ គឺ​មិន​បាន​ទៅ​រក​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ឡើយ។ គឺ​ដូច​ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ​ទំនុក​ដំកើង ៤៦:១-២ ថា “ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ទីពឹង​ជ្រក ក៏​ជា​កំឡាំង​នៃ​យើង​ខ្ញុំ ជា​ជំនួយ​ដែល​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​ក្នុង​គ្រា​អាសន្ន ហេតុ​នោះ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ខ្លាច​ឡើយ”។ ពេល​ដែល​អ្នក​ពិចារណា អំពី​សេចក្តី​ដែល​បាន​ចែង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ អំពី​ដំណើរ​ជីវិត​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ និង​ការ​គំរាម​កំហែង ដែល​ទ្រង់​បាន​ជួប ស្ទើរ​តែ​ជា​ប្រចាំ…

ការនឿយហត់ នៅក្នុងការអាណិត

អ្នកស្រី អ៊ែន ហ្វ្រែង(Anne Frank) មាន​ឈ្មោះល្បី​ ដោយសារ​សៀវភៅ​កំណត់​ហេតុ​របស់​គាត់ បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​លាក់​ខ្លួន​របស់​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២។ ក្រោយ​មក ពេល​ដែល​នាង​ត្រូវ​គេ​ឃុំ​ឃាំង ក្នុង​ជំរុំ​មរណៈ​រប​ស់ពួ​ក​ណាហ្ស៊ី អ្នក​ដែល​ជា​ប់ឃុំ​ជា​មួយ​នាង បាន​និយាយ​ថា “ទឹក​ភ្នែក​របស់​នាង ដែល​បាន​ស្រក់​សម្រាប់​ពួក​គេ មិន​ដែល​ចេះ​រី​ង​ស្ងួត​ឡើយ” វត្ត​មាន​របស់​នាង “បាន​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​ពរ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ស្គាល់​នាង”។ ដោយ​ហេតុ​នេះ​ហើយ​ អ្ន​កប្រាជ្ញ​ឈ្មោះ ខេណេត បេលេយ(Kenneth Bailey) បាន​សន្និ​ដ្ឋាន​ថា អ្នក​ស្រីអ៊ែ​ន មិន​ដែល​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ “ភា​ពនឿយ​ហត់ នៅ​ក្នុង​ការ​អាណិត​ឡើយ”។

ភាព​នឿយ​ហត់ នៅ​ក្នុង​ការ​អាណិត អាច​កើត​មាន ដោយ​សារ​ការ​រស់​នៅ ក្នុង​លោកិយ​ដែល​មាន​ការ​ខ្ទេច​ខ្ទាំ​ខ្លាំង។ ទុក្ខវេទនា​ហួស​ថ្លែង​ដែល​មនុស្ស​ជាតិ​បាន​ជួប​ប្រទះ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ដែល​មាន​ចិត្ត​សប្បុរស​បំផុត ក្នុង​ចំណោម​យើង មានអារម្មណ៍​ថា វា​ជា​រឿង​ធម្មតា។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ភាព​នឿយ​ហត់ នៅ​ក្នុងកា​រអា​ណឹត មិន​មាន​នៅ​ក្នុង​លក្ខណៈសម្បត្តិ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ឡើយ។ បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ៩:៣៥-៣៦ បាន​ចែង​ថា “ព្រះយេស៊ូវ ទ្រង់​​ក៏​​យាង​ទៅ​ដល់​គ្រប់​ក្រុង​គ្រប់​ភូមិ ព្រម​ទាំង​បង្រៀន​ក្នុង​សាលា​ប្រជុំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ហើយ​ប្រកាស​ប្រាប់​ដំណឹង​ល្អ​ពី​នគរ ទ្រង់​ក៏​ប្រោស​អស់​ទាំង​ជំងឺរោគា និង​ជរា​ពិការ ក្នុង​ពួក​បណ្តាជន​ឲ្យ​បាន​ជា។ កាល​ទ្រង់​ឃើញ​ហ្វូង​មនុស្ស​ហើយ នោះ​ទ្រង់​មាន​ព្រះហឫទ័យ​ក្តួល​អាណិត​ដល់​គេ ដ្បិត​គេ​ល្វើយ ហើយ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ដូច​ហ្វូង​ចៀម…

តន្ត្រីដ៏ពិរោះរណ្តំ

ឪពុក​ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ បាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ដូរ​តន្ត្រី​គ្រប់​ប្រភេទ គឺ​រាប់​ចាប់​ពី​តន្រ្តី​ជន​បទ ដល់​តន្រ្តី​បុរាណ។ ដូច​នេះ បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​បាន​លោត​យ៉ាង​លឿន ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ដើរ ចូល​ក្នុង​មហោ​ស្រព​មូស្គូ ដើម្បី​ស្តាប់​តន្រ្តី​ជាតិ​ប្រទេស​រូស្ស៊ី។ មហោ​ស្រព​នេះ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​សាល​មហោ​ស្រព​ដែល​ធំ​បំផុត​របស់​ប្រទេស​នេះ។ ខណៈ​ពេល​ដែលអ្នក​ដឹក​នាំ​វង់​តន្រ្តី​កំពុង​តែ​នាំ​តន្ត្រីករ​ទាំងឡាយ ឲ្យ​ប្រគុំបទ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​របស់​លោក​ឆាយ​កូស្គី(Tchaikovsky) ភ្លេង​ក៏ឡើង​សម្លេង​បន្តិច​ម្តង​ៗ លាន់​ឡើង កាន់​តែ​ពិរោះ​រណ្តំ។ ពេល​នោះ​ជា​ពេល​ដ៏​អស្ចារ្យ ហើយ​ទស្សនិក​ជន​ក៏​បាន​ក្រោក​ឡើយ​ទះ​ដៃ​សរសើរ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បរិសុទ្ធ​ទាំង​មូល គឺ​ប្រៀប​បាន​នឹង​តន្ត្រី​ដែល​បាន​ប្រគំ​ឡើង ដោយ​ភាព​ពិរោះ​រណ្តំ ដែល​អស្ចារ្យ​បំផុត ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត គឺ​នៅ​ត្រង់​ចំណុច ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង និង​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ។ បន្ទាប់​ពី​អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា​បាន​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​អំពើ​បាប ក្នុង​សួន​ច្បាអេដែន ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​សន្យា​ថា​ នឹង​ប្រទាន​ព្រះ​ដ៏​ប្រោស​លោះ​មួយ​អង្គ(លោកុប្បត្តិ ៣:១៥)។ ហើយ​ខ្លឹម​សារ​មួយ​នេះ ក៏​បាន​បន្ត​នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី​ទំាង​មូល។ ព្រះ​បន្ទូល​សន្យារបស់​ទ្រង់ បាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​កូន​ចៀម នៃ​បទ​រំលង(និក្ខមនំ ១២:២១)  ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​ពួកហោរា(១ពេត្រុស ១:១០) និង​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​នៃ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ។

បទ​គម្ពីរ​១យ៉ូហាន ៤:១៤ បាន​បញ្ចាក់​ថា “​យើង​បាន​ឃើញ ក៏​ធ្វើ​បន្ទាល់​ថា ព្រះវរបិតា​បាន​ចាត់​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​មក ធ្វើ​ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ​នៃ​មនុស្ស​លោក”។ តើ​យើង​បាន​ឃើញ និង​ធ្វើ​បន្ទាល់​ដោយ​របៀប​ណា? ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ព្រះបន្ទូល ដែល​បាន​សន្យា​ថា នឹង​សង្រ្គោះ​លោកិយ​ដែល​មាន​បាប នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត ហើយ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ដើម្បី​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង ហើយ​ផ្សះ​ផ្សា​យើង​ឲ្យ​ជាង​នឹង​ព្រះ​អាទិករ​របស់​យើង។ ហើយ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ ទ្រង់​នឹង​យាង​មក​វិញ ហើយ​ស្អាង​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ទ្រង់​ទំាង​មូល​ឡើង​វិញ។…

ការឈរដោយចិត្តក្លាហាន

កាល​អ្នក​ស្រី​ថេរីសា ប្រេគេរ៉ូវ៉ា(Teresa Prekerowa) នៅ​ក្នុង​វ័យ​ជំទង់ ពួក​កង​ទ័ព​ណាហ្ស៊ី បាន​លើក​ទ័ព​ពី​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់ ចូល​ឈ្លាន​ពាន​ប្រទេស​ប៉ូឡូញ ដែល​ជា​ប្រទេស​កំណើត​របស់​គាត់ នៅ​ដើម​ដំបូង​នៃ​សង្គ្រាម​លោក​លើក​ទី២​។ ពេល​នោះ​ជា​ពេល​ចាប់​ផ្តើមនៃ​អំពើ​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​គាត់ ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​យូដា​(ឬ​ជ្វីប) បាន​ចាប់​ផ្តើម​បាត់​ខ្លួន ដោយ​ពួក​ណាហ្ស៊ី​បាន​ចាប់​ខ្លួន។ ដូច​នេះ អ្នក​ស្រី​ថេរីសា និង​ជន​រួម​ជាតិ​ប៉ូឡូញ​របស់​គាត់ បាន​ប្រថុយ​ជីវិត ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ​អ្នក​ជិត​ខាង​ទាំង​នោះ ឲ្យ​រួច​ពី​តំបន់​ដែល​មាន​ការ​រើស​អើង ក្នុង​ទីក្រុង​វ៉រសរ និង​ការ​សម្លាប់​រង្គាល​របស់​ពួក​ណាហ្ស៊ី។ អ្នក​ស្រី​ថេរីសា​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​សង្គ្រាម និង​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍ ដ៏​ឈាន​មុខ ប៉ុន្តែ គឺ​ដោយ​សារ​តែ​គាត់​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន នៅ​ក្នុង​ការ​តតាំង​នឹង​ជំនន់​នៃ​ការ​អាក្រក់ នោះ​គេ​ក៏​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ឈ្មោះ​គាត់ ទៅ​ក្នុង​បញ្ជី​ឈ្មោះ​មនុស្ស​សុចរិតក្នុង​ចំណោម​ប្រជា​ជាតិ នៅ​ឯ​សារៈ​មន្ទីរ​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍​យ៉ាត យ៉ាសេម ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម។

យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​សេចក្តី​ក្លាហាន ដើម្បី​ឈរ​តតាំង​នឹង​ការ​អាក្រក់។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រាប់​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ​ថា “ដ្បិត​យើង​រាល់​គ្នា​មិន​មែន​តយុទ្ធ​នឹង​សាច់​ឈាម​ទេ គឺ​នឹង​ពួក​គ្រប់​គ្រង ពួក​មាន​អំណាច និង​ពួក​ម្ចាស់​នៃសេ​ចក្តី​ងងឹត​នៅ​លោកីយ៍​នេះ​វិញ”(អេភេសូរ ៦:១២)។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ការ​អាក្រក់​ទាំង​អស់​នេះ គឺ​លើស​ពី​លទ្ធ​ភាព​ ដែល​យើង​អាច​តតាំង​ម្នាក់​ឯង ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង នូវ​ធន​ធាន​ខាង​វិញ្ញាណ​ដ៏​ចាំ​បាច់(គឺ​គ្រឿង​សឹក​ទាំង​មូល​របស់​ព្រះ) ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច “​ឈរ​មាំមួន ទាស់​នឹង​ឧបាយកល​ទាំង​អម្បាលម៉ាន​របស់​អារក្ស”(ខ.១១)។

តើ​ការ​ឈរ​តតាំង ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន អាច​រាប់​បញ្ចូល​ការ​អ្វី​ខ្លះ? គឺ​អាច​រាប់​បញ្ចូល ការ​ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​អយុត្តិ​ធម៌ ឬ​ការ​ជួយ​ការពារ​នរណា​ម្នាក់ ដែល​អ្នក​ស្គាល់ ដែល​ងាយ​រង​គ្រោះ ឬ​ជា​ជន​រង​គ្រោះ​ជា​ដើម។…

តើមានអ្វីខ្លះ នៅក្នុងព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់?

“ហ្គីប” ហាឌីន (“Gip”Hardin) ជា​គ្រូ​គង្វាល នៃ​ព្រះវិហារ​មេតូឌីស ដែល​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់ តាម​លំនាំ​ឈ្មោះ​គ្រូ​អធិប្បាយ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​ម្នាក់ ឈ្មោះ ចន វេសលី(John Wesley)។ គាត់​សង្ឃឹម​ថា កូន​ប្រុស​របស់​គាត់ នឹង​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ពី​ឈ្មោះ​នេះ។ ទោះ​បី​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់ គឺ​លោក ចន វេសលី ហាដីន (John Wesley Hardin) ធំ​ឡើង គេ​បាន​ជ្រើស​រើស​យក​ផ្លូវ​ដើរ​ខុស​ឆ្ងាយ ពី​ការងារ​បម្រើ​ព្រះ ដែល​សក្តិ​សម​នឹង​ឈ្មោះ​របស់​គាត់។ គាត់បាន​អះ​អាង​ថា គាត់​បាន​សម្លាប់​មនុស្ស អស់​៤២​នាក់ ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​ខ្មាន់​កាំ​ភ្លើង ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​ក្រៅ​ច្បាប់ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​អាក្រក់​បំផុត នៅ​ចុង​ទសវត្សរ៍ ឆ្នាំ១៨០០ នៅ​តំបន់​អាមេរិក​ភាគ​ខាង​លិច។

នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ក៏​ដូច​ជា​នៅ​ក្នុង​វប្បធម៌​ជា​ច្រើន នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ ឈ្មោះ​មាន​សារៈ​សំខាន់​ជា​ពិសេស។  នៅ​ពេល​ទេវតា​ប្រកាស​ពី​កំណើត នៃ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​របស់​ព្រះ ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្គាប់​លោក​យ៉ូសែប ឲ្យ​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​បុត្រ​របស់​នាង​ម៉ារា​ថា “យេស៊ូវ  ព្រោះ​បុត្រ​នោះ​ នឹង​ជួយ​សង្គ្រោះ​រាស្ត្រ​ទ្រង់ ឲ្យ​រួច​ពី​បាប” (ម៉ាថាយ ១:២១)។ ព្រះ​នាម​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ  ​គឺ​មាន​ន័យ​ថា “ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ”។ អត្ថ​ន័យ​នៃ​ព្រះ​នាម​ទ្រង់ បាន​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា បេសក​កម្ម​របស់​ទ្រង់ ដែល​យាង​មក គឺ​ដើម្បី​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​ឲ្យ​រួច​ពី​អំពើ​បាប។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​នៅ…

សួនច្បារអាកាស

កាល​ដែល​យើង​នៅ​ទីក្រុង​ឡុងដ៍ មិត្ត​ភក្ដិ​របស់​យើង​ម្នាក់​បាន​រៀប​ចំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ និង​ម៉ាលីន ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​ទស្សនា​សួន​អាកាស​។ សួន​អាកាស​នោះ​ស្ថិត​នៅ​ជាន់​លើ​បំផុត នៃ​អគារ​កម្ពស់​៣៥​ជាន់ នៅ​សង្កាត់​ពាណិជ្ជ​កម្ម​នៃ​ទីក្រុង​ឡុង។ គេ​បាន​ដាំ​រុក្ខ​ជាតិ​តូច​ៗ និង​ដើម​ឈើ ព្រម​ទាំង​ផ្កា​ស្រស់​បំព្រង នៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ​នោះ ដែល​មាន​កញ្ចក់​ហុម​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ។ ប៉ុន្តែ អ្វី​ដែល​​យើង​ចាប់​អារម្មណ៍​បំផុត​នោះ គឺ​យើង​អាច​គយ​គន់​ពី​ខាង​លើ​អគារ ដែល​មាន​កម្ពស់​១៥២ ម៉ែត្រ ដោយ​ស្ងើច​សរសើរ ព្រះ​វិហារ​ធំ​សន្តប៉ុល ព្រម​ទាំង​ប៉ម​ទីក្រុង​ឡុងដ៍ និង​អ្វី​ៗ​ជា​ច្រើន​ទៀត។ ទេសភាព​នៃ​រាជ​ធានី​ទាំង​មូល ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ពិច​ពិល​រមិល​មើល​ណាស់ ហើយ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ទត​មើល​មក​យើង​រាល់​គ្នា។

ព្រះ​នៃ​យើង​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​ការ​ទាំង​អស់​ ដែល​យើង​ជួប​ប្រទះ។ គឺ​ដូច​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ព្រះ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង បាន​ថ្លែង​ថា “ដ្បិត​ទ្រង់​បាន​ក្រឡេក​ទត​ពី​ជាន់​ខ្ពស់​នៃ​ទី​បរិសុទ្ធ​ទ្រង់ គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ទត​ពី​ស្ថានសួគ៌​មក ពិចារណា​មើល​ផែនដី ដើម្បី​នឹង​ស្តាប់​ដំងូរ​របស់​ពួក​ឈ្លើយ ហើយ​នឹង​ស្រាយ​លែង​អស់​អ្នក ​ដែល​បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​ត្រូវ​ស្លាប់” (ទំនុក​ដំកើង ១០២:១៩-២០)។

ជា​រឿយ​ៗ ​យើង​រាល់​គ្នា​ជាប់​ខ្លួន ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​កាល​ ដែល​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ការ​ពិបាក ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន “ដំងូរ” ដោយ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម គឺ​មិន​ខុស​ពី​មនុស្ស ដែល​កំពុង​ឈឺ​ចាប់ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ជំពូក ១០២ ប៉ុន្មាន​ទេ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ និង​ជ្រាប​ អំពី​ជីវិត​របស់​យើង តាំង​ពី​ដើម​ រហូត​ដល់​ចប់។ មាន​បញ្ហា​ខ្លះ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ងងឹត​រក​មើល​អ្វី​មិន​យល់ តែ​ព្រះ​ទ្រង់​នៅ​តែ​យល់​អារម្មណ៍​របស់​យើង​ជា​និច្ច។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ជឿ​ជាក់​ថា…