តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Alyson Kieda

ការជំរុញចិត្តពីភ្លើង

ពេល​ដែល​អ្នក​ពន្លត់​អគ្គី​ភ័យ​ពីរ​នាក់ ដែល​កំពុង​អស់​កម្លាំង និង​ខ្លួន​ប្រឡាក់​ផេះ ឈប់​ឡាន ចូល​ញាំ​អាហារ​ពេល​ព្រឹក ក្នុង​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​មួយ អ្នក​បម្រើ​ម្នាក់​បាន​ស្គាល់​បុរស​ទាំង​ពីរ តាម​ព័ត៌មាន​ដែល​គេ​បាន​ផ្សាយ​ក្នុង​ទូរទស្សន៍ ហើយ​បាន​ដឹង​ថា ពួក​គេ​បាន​ប្រយុទ្ធ​នឹង​អគ្គី​ភ័យ នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង​មួយ​ កាល​ពី​ពេល​យប់។ ដើម្បី​បង្ហាញ​នូវ​ការ​គោរព នាង​ក៏​បាន​សរសេរ​នៅ​លើ​វិក្កយបត្រ​គិត​ថ្លៃ​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​របស់​ពួក​គេ​ថា “ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​សូម​ចេញ​ថ្លៃ​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​ឲ្យ​ពួក​លោក។ សូម​អរគុណ​ពួក​លោក … សម្រាប់​ការ​បម្រើ​អ្នក​ដទៃ និង​រត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​កន្លែង ដែល​អ្នក​ដទៃ​រត់​ចេញ… ពួក​លោក​បាន​ទទួល​ការ​ជំរុញ​ចិត្ត​ពី​ភ្លើង និង​សេចក្តី​ក្លាហាន ពួក​លោក​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ល្អ​ណាស់”។​

ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ យើង​ឃើញ​គំរូ​នៃ​សេចក្តី​ក្លាហាន នៅ​ក្នុង​សកម្ម​ភាព​របស់​យុវជន​បី​នាក់ ដែល​មាន​ សាដ្រាក់ មៃសាក់ និង​អ័បេឌនេកោ(ដានីយ៉ែល ៣)។ ពួក​គេ​មិន​បាន​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា​របស់​ស្តេច ដែល​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ចម្លាក់​ស្តេច​បាប៊ីឡូន​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យុវជន​ទាំង​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ពួក​គេ​ដល់​ព្រះ តាម​រយៈ​ការ​បដិសេធន៍​មិន​ព្រម​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ចម្លាក់។ ពួក​គេ​ត្រូវ​ទទួល​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត ដោយ​បោះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គុក​ភ្លើង​ទាំង​រស់។ តែ​ពួក​គេ​នៅ​តែ​និយាយ​ថា “បើ​ជា​យ៉ាង​នោះ​មែន នោះ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ ដែល​យើង​ខ្ញុំ​គោរព​ប្រតិបត្តិ​តាម ទ្រង់​អាច​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រួច​ពី​គុក​ភ្លើង ដែល​ឆេះ​យ៉ាង​សន្ធៅ​បាន​ហើយ … តែ​បើ​មិន​ជួយ​ទេ នោះ​សូម​ទ្រង់​ព្រះ​ករុណា​ជ្រាប​ថា យើង​ខ្ញុំ​មិន​ព្រម​គោរព​តាម​ព្រះ​របស់​ទ្រង់​ឡើយ”(ខ.១៧-១៨)។​

ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​ពួក​គេ ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ដើរ​ជា​មួយ​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​ភ្លើង(ខ.២៥-២៧)។ នៅ​ក្នុង​ទុក្ខ​លំបាក និង​បញ្ហា​របស់​យើង ដែល​ប្រៀប​ដូច​ជា​ភ្លើង​ដែល​ឆេះ​សន្ធោ​សន្ធៅ យើង​ក៏​អាច​មាន​ការ​ធានា​ផង​ដែរ​ថា ព្រះ​អង្គ​ក៏​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ផង​ដែរ។—Alyson Kieda

ព្រះនៃការកម្សាន្តចិត្តគ្រប់យ៉ាង

រ៉ាដាមេនេស(Radamenes) គ្រាន់​តែ​ជា​កូន​ឆ្មា​មួយ​ក្បាល ពេល​ដែល​ម្ចាស់​វា យក​ទៅ​បំបរ​បង់​ចោល នៅ​កន្លែង​សង្រ្គោះសត្វ​ចិញ្ចឹម ដោយ​គិត​ថា វា​ឈឺ​ធ្ងន់​ពេក មិន​អាច​ជា​សះ​ស្បើយ​។ ពេទ្យ​សត្វ​ក៏​បាន​ថែ​ទាំ​កូន​ឆ្មា​មួយ​ក្បាល​នេះ ឲ្យ​​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ​ឡើង​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ចិញ្ចឹម​វា។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក វា​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​សត្វ​ដែល​ស្នាក់​នៅ​ទីនោះ​ពេញ​ពេល​ ហើយ​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ វា​តែង​តែ​ចំណាយ​ពេល កម្សាន្ត​ចិត្ត​សត្វ​ឆ្មា និង​ឆ្កែ​ដទៃ​ទៀត​ ដែល​ទើប​តែ​ចេញ​ពី​កន្លែង​វះ​កាត់ ឬ​កំពុង​តែជា​សះ​ស្បើយ​ពី​ជម្ងឺ តាម​រយៈ​ការ​នៅ​កំដរ​ដ៏​កក់​ក្តៅ និង​ការ​បញ្ចេញ​សម្លេង​ដ៏​ស្រទន់។

រឿង​ដ៏​តូច​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​អំពី​ការ​អ្វី ដែល​ព្រះ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ធ្វើ​សម្រាប់​យើង និង​អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​អាច​ធ្វើ សម្រាប់​អ្នក​ដទៃ ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​អង្គ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង ពេល​យើង​មាន​ជំងឺ និង​ទុក្ខ​លំបាក ហើយ​ព្រះ​អង្គ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​យើង ដោយ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​អង្គ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​២​កូរិនថូស សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ហៅ​ព្រះ​នៃ​យើង​ថា “ព្រះ​ដ៏​កំសាន្ត​ចិត្ត​គ្រប់​ជំពូក”(១:៣)។ ពេល​ណា​យើង​មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត ឬ​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​បាប នោះ​ព្រះ​អង្គ​រង់​ចាំ​ជួយ​យើង​ជានិច្ច​។ ពេល​ណា​យើង​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន ព្រះ​អង្គ​ក៏ “កម្សាន្ត​ចិត្ត​យើង ក្នុង​អស់​ទាំង​សេចក្តី​វេទនា”(ខ.៤)។

ប៉ុន្តែ ខគម្ពីរ​នេះ​មិន​ទាន់​ចប់​តែ​ប៉ុណ្ណេះ​ឡើយ។ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​វេទនា​ជា​ពន់​ពេក សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មានប្រសាសន៍​ទៀត​ថា “ទ្រង់​កំសាន្ត​ចិត្ត​យើង​រាល់​គ្នា ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​វេទនា ប្រយោជន៍​ឲ្យ​យើង​អាច​នឹង​កំសាន្ត​ចិត្ត​អ្នក​ឯ​ទៀត ក្នុង​អស់​ទាំង​សេចក្តី​វេទនា​របស់​គេ​បាន​ដែរ”។ ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​កម្សាន្ត​ចិត្ត​យើង ហើយ​ពេល​ណា​យើង​បាន​ពិសោធន៍នឹង​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ហើយ នោះ​យើង​ក៏​អាច​កម្សាន្ត​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ។

ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​នៃ​យើង​មាន​សេចក្តី​អាណិត ហើយ​បាន​រង​ទុក្ខ​វេទនា ដើម្បី​យើង​រាល់​គ្នា។ ព្រះ​អង្គ​លើស​ពី​អាច​កម្សាន្ត​ចិត្ត​យើង ក្នុង​ទុក្ខ​លំបាក…

ព្រះអង្គគង់នៅជាមួយ

លោក​ឪពុក​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​ទំនុក​ដំកើង​ចាស់​ៗ។ ក្នុង​ចំណោម​បទ​ទាំង​នោះ​ គាត់​ចូល​ចិត្ត​បទ “ក្នុង​សួន​ច្បារ”។ កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន យើង​បាន​ច្រៀង​បទ​នោះ ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​សព​របស់​គាត់។ វគ្គ​បន្ទរ​នៃ​បទ​នេះ​ច្រៀង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ដើរ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ហើយ​និយាយ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ក្តី​អំណរ​យើង​មាន​ ពេល​ដែល​យើង​ទៅ​ដល់​ទីនោះ ជា​ក្តី​អំណរ​ដែល​យើង​មិន​ធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​មក​។ កាល​គាត់​នៅ​រស់ បទ​ចម្រៀង​នេះបាន​នាំ​មក​នូវ​ក្តី​អំណរ​ដល់​គាត់​ ហើយនៅ​តែ​នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ក្តី​អំណរ។

លោក ស៊ី អូស្ទីន ម៉ាល(C. Austin Miles) បាន​ប្រាប់​ថា គាត់​បាន​និពន្ធ​បទ​នេះ ក្នុង​រដូវ​ផ្កា​រីក ឆ្នាំ១៩១២ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បានអាច​ជំពូក​២០ នៃ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន។ គាត់​ថា​ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​អាន​បទ​គម្ពីរ​នោះ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គាត់​មាន​អារម្មណ៍ថា គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​តែ​នៅ​កន្លែង​នោះ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។ គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​ស្មរ​បន្ទាល់​ដ៏​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ម្នាក់ ក្នុង​ពេល​ដែល​នាង​ម៉ារា លត់​ជង្គង់ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ព្រះ​អម្ចាស់ ហើយ​និយាយ​ថា “រ៉ាបូនី ដែល​ស្រាយ​ថា លោក​គ្រូ​អើយ”។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ជំពូក២០ យើង​ឃើញ​ថា នាង​ម៉ារា​ម៉ាក់ដាឡា បាន​ទួញ​យុំ នៅ​ក្បែរ​ផ្នូរ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​នៅ​ទទេរ។ នៅ​ទីនោះ នាង​បាន​ជួប​បុរស​ម្នាក់ ដែល​បាន​សួរ​នាង​ថា ហេតុ​អ្វី​នាងយំ។ នាង​គិត​ថា អ្នក​នោះ​ជា​អ្នក​ថែ​សួន​ តែ​តាម​ពិត នាង​កំពុងតែ​និយាយ​ទៅ​កាន់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​នាង មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ!…

ផ្តោតចិត្តទៅលើព្រះ

មាន​ពេល​មួយ​ចៅ​ស្រី​អាយុ​៣​ឆ្នាំ​របស់​ខ្ញុំ បាន​រត់​ចុះ​ឡើង ក្នុង​ទីធ្លា​ផ្ទះ​ឈើ​របស់​យើង ដោយ​ទឹក​មុខ​ញញឹម ហើយ​ស្រែក​ហៅ​ខ្ញុំថា “លោក​យាយ មើលនែ ​ខ្ញុំ​រាំ ដូច​ព្រះ​នាងអញ្ចឹង!” ការ​រាំ​របស់​នាង បាន​នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ញញឹម​ផង​ដែរ តែ​បង​ប្រុស​នាង​រអ៊ូ​ថា “នាងមិន​មែន​រាំ​ទេ គឺ​រត់​លេង​ទេ​តើ”។ តែ​ពាក្យ​សម្តី​របស់​បង​ប្រុស​នាង មិន​បាន​ដក​ចេញ​ក្តី​អំណរ ដែល​នាង​ទទួល​បាន នៅ​ក្នុង​ការសម្រាក​លំហែរ ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​ឡើយ។

នៅ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត ជា​ថ្ងៃ​ពេញ​ដោយ​អំណរ។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ជិះ​លើ​ខ្នង​សត្វ​លា​ ចូល​ក្នុង​ទីក្រុងយេរូសាឡិម ហ្វូង​មនុស្ស​បាន​ស្រែក​ឡើង ដោយ​ចិត្ត​ក្លៀវ​ក្លា​ថា “ហូសាណា ដល់​ព្រះវង្ស​ហ្លួង​ដាវីឌ ព្រះអង្គ​ដែល​យាង​មក​ដោយ​នូវ​ព្រះនាម​ព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់​ប្រកប​ដោយ​ព្រះពរ ហូសាណា នៅ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត”(ម៉ាថាយ ២១:៩)។ តែ​មនុស្ស​ជាច្រើន​ក្នុង​ហ្វូង​មនុស្ស កំពុង​តែ​រំពឹង​រង់​ចាំ ព្រះ​មែស៊ី​មួយ​អង្គ ដែល​នឹង​រំដោះ​ពួក​គេ​ឲ្យ​រួច​ពី​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង គឺ​មិន​បាន​រង់​ចាំ​ ព្រះ​អង្គសង្រ្គោះ ដែល​នឹង​សុគត ដើម្បី​រំដោះ​ពួក​គេ​ឲ្យ​រួច​ពី​បាប នៅ​អាទិត្យ​ដដែល​នោះ​ឡើយ។

ក្រោយ​មក ក្នុង​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ ទោះ​ពួក​សម្តេច​សង្ឃ​បាន​បង្ហាញ​កំហឹង និង​ចោទ​សួរ​ អំពី​អំណាច​ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​ដោយ ក៏​ក្មេង​ៗ ក្នុង​ព្រះ​វិហារ នៅ​តែ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ក្តី​អំណរ ហើយ​ស្រែក​ឡើង​ថា “ហូសាណា ដល់​ព្រះវង្ស​ហ្លួង​ដាវីឌ​”(ខ.១៥) ដោយ​ពួក​គេប្រហែលជា​លោត​ចុះ​ឡើង​ គ្រវី​ស្លឹក​ចាក ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​រត់​ពេញ​ទី​ធ្លា​ព្រះ​វិហារ។ គ្មាន​អ្វី​អាច​ហាម​ឃាត់​ពួក​គេ មិន​ឲ្យថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ឡើយ ដូច​នេះ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​អ្នក​ដឹក​នាំ​ដែល​ទើស​ទាល់​ទាំង​នោះ​ថា “ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​សេចក្តី​សរសើរ​បាន​គ្រប់​លក្ខណ៍…

ការស្វែងរកជំនួយ

នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ទម​របស់​បុរស​ម្នាក់​ដែល​តាំង​ទី​លំ​នៅ​ ក្នុង​តំបន់​ភ្នំ នៃ​រដ្ឋ​អាឡាស្កា​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ គាត់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ជម្រក ហើយ​នៅ​សល់​ស្បៀង​អាហារ​បន្តិច​បន្តួច ក្នុង​រដ្ឋ​ត្រជាក់​បំផុត នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ក្នុង​រដូវរងា​រដែល​មាន​ភាព​ត្រជាក់​ខ្លាំង។​ បីសប្តាហ៍​ក្រោយ​មក បុរស​នោះក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ជួយ​សង្រ្គោះ នៅ​ពេល​ដែល​យន្ត​ហោះ​មួយ​គ្រឿង​បាន​ហោះ​ពី​លើ បាន​សង្កេតឃើញ​អក្សរ SOS ធំ​ៗ ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​នឹង​ម្រែង​ភ្លើង នៅ​លើ​កម្រាល​ព្រឹល។

មាន​ពេល​មួយ ដាវីឌ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដោយ​ស្តេច​សូល ​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ច្រណែន​ឈ្នានីស បាន​តាម​សម្លាប់​គាត់។​ ដូច​នេះ ​គាត់ក៏​បាន​រត់​គេច​ទៅ​ទីក្រុង​កាថ ដែល​នៅ​ទីនោះ ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ពុត​ជាឆ្កួត ដើម្បី​រក្សា​ជីវិត​គាត់(មើល ១សាំយ៉ូអែល ២១)។ ទាក់​ទង​នឹង​រឿង​នេះ ទ្រង់​ក៏​បាន​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ជំពូក ៣៤ ដែល​ក្នុង​នោះ ដាវីឌ​បាន​អធិស្ឋាន​ស្រែក​រក​ព្រះ ហើយ​ក៏​រក​ឃើញ​សន្តិ​ភាព​(ខ.៤,៦)។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ស្តាប់​ឮ​ពាក្យ​ទូល​អង្វររបស់​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​រំដោះ​គាត់​ឲ្យ​រួច​ពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​នោះ។

តើ​អ្នក​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ហើយ​កំពុង​តែ​ស្រែក​រក​ជំនួយ​ឬ? សូម​យើង​ចាំ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​តែង​តែ​ស្តាប់​ឮ ហើយ​ឆ្លើយ​តប​ការ​អធិស្ឋាន​ទូល​អង្វរ​របស់​យើង នៅ​ថ្ងៃ​នេះ។ ព្រះ​អង្គ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​ការ​ស្រែក​រក​ជំនួយ​របស់យើង ហើយ​ក៏​ដក​ចេញ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​(ខ.៤) ហើយ​ជួន​កាល ថែម​ទាំង​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​បញ្ហា​របស់​យើង​(ខ.៦)។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​អញ្ជើញ​យើង​ថា “ចូរ​ផ្ទេរ​បន្ទុក​របស់​អ្នក​ទៅ​លើ​ព្រះយេហូវ៉ា នោះ​ទ្រង់​នឹង​ជួយ​ទប់ទល់​អ្នក ទ្រង់​មិន​ព្រម​ឲ្យ​មនុស្ស​សុចរិត​ត្រូវ​រង្គើ​ឡើយ”(ទំនុកដកើង ៥៥:២២)។

ពេល​ណា​យើង​ថ្វាយ​ស្ថានភាព​ដ៏​លំបាក​របស់​យើង ដល់​ព្រះ នោះ​យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​ថា…

មិនឲ្យអតីកាលនោះកើតឡើងជាថ្មី

លោក​ដាវីឌ​ធ្លាប់​ត្រូវ​ឪពុក​គាត់​វាយ​ដំ​ជា​លើក​ដំបូង នៅ​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​របស់​គាត់ គម្រប់​អាយុ​១៧​ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ធ្វើ​បែកកញ្ចក់​បង្អួច​ដោយ​អចេតនា។ លោក​ដាវីឌ​ថា កាល​នោះ​ឪពុក​គាត់​បាន​ទាត់​ធាក់ និង​ដាល់​គាត់ តែ​ក្រោយ​មក ឪពុក​គាត់​ក៏​បានសុំ​ទោស​គាត់។ ឪពុក​គាត់​ជា​អ្នក​ប្រមឹក​ស្រា ដែល​ចូល​ចិត្ត​ប្រើ​អំពើ​ហឹង្សា ហើយ​គាត់​កំពុង​តែ​ព្យាយាម​អស់​ពី​ចិត្ត ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ខ្លួន​គាត់​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ដូច​ឪពុក​គាត់។

ប៉ុន្តែ លោក​ដាវីឌ​បាន​ចំណាយ​ពេល​យ៉ាង​យូរ ទំរាំ​តែ​អាច​ឈាន​មក​ដល់​ចំណុច​នេះ។ កាល​គាត់​នៅ​ក្នុង​វ័យ​ជំទង់ និង​វ័យ​២០ឆ្នាំ​ប្លាយ ភាគ​ច្រើន​គាត់​ជាប់​គុក ឬ​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​ព្យួរ​ទោស​ដោយ​មាន​លក្ខ​ខណ្ឌ ហើយ​បាន​ចេញ​ចូល​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ផ្តាច់​ថ្នាំ​ញៀន​ជាញឹក​ញាប់។ ពេល​ដែល​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​គាត់​បាន​រលាយ​ទាំង​ស្រុង​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ក្តី​សង្ឃឹម តាម​រយៈ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ កាល​គាត់​នៅ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ព្យាបាល ដែល​យក​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ជា​ទីមួយ ។

គាត់​ថា កាល​ពី​មុន គាត់​មាន​តែ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម តែ​ពេល​នេះ គាត់​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ទិស​ដៅ​ថ្មី​មួយ។ ពេល​គាត់​ភ្ញាក់​ពីដំណេក​នៅ​ពេល​ព្រឹក កិច្ចការ​ទី​មួយ​ដែល​គាត់​ធ្វើ គឺ​គាត់​ប្រាប់​គេ​ថា គាត់​ថ្វាយ​ចិត្ត​របស់​គាត់​ដាច់​ដល់​ព្រះ​អង្គ។​

ពេល​ណា​យើង​ចូល​មក​រក​ព្រះ ដោយ​ជីវិត​ខ្ទេច​ខ្ទាំ ទោះ​ដោយ​សារ​កំហុស​អ្នក​ដទៃ ឬ​កំហុស​ខ្លួន​ឯង​ក្តី ព្រះ​ទ្រង់​ទទួល​យក​ចិត្តខ្ទេច​ខ្ទាំ​របស់​យើង ហើយ​ប្រោស​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​ជា និង​ថ្មី​ឡើង។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “បាន​ជា​បើ​អ្នក​ណា​នៅ​ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ នោះ​ឈ្មោះ​ថា​បាន​កើត​ជា​ថ្មី​ហើយ អស់​ទាំង​សេចក្តី​ចាស់​បាន​កន្លង​បាត់​ទៅ មើល គ្រប់​ទាំង​អស់​បាន​ត្រឡប់​ជា​ថ្មី​វិញ”(២កូរិនថូស ៥:១៧)។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​ជន្ម​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ រារាំង​អតីត​កាល​របស់​យើង មិន​ឲ្យ​កើត​ឡើង​ជា​ថ្មី ដោយ​ប្រទានយើង​នូវ​អនាគត​ថ្មី​មួយ​(ខ.១៤-១៥)។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ពេញ​មួយ​ជីវិត​របស់​យើង យើង​អាច​រក​ឃើញ​ក្តី​សង្ឃឹម និង​កម្លាំង…

ចំណាយពេលអានសៀវភៅល្អ

ប្រទេស​អាយស៍លែន​ជា​ប្រទេស​តូច​មួយ ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ អ្នក​ចូល​ចិត្ត​អាន​សៀវភៅ។ តាម​ពិត គេ​បាន​រាយ​ការណ៍​ថា ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ប្រទេស​នេះ​បាន​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ និង​អាន​សៀវភៅ សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ បាន​ច្រើន​ជាង​ប្រទេស​ណា​ទាំង​អស់​។ នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល ប្រជាជន​អាយស៍លែន​មាន​ប្រពៃណី​ឲ្យ​សៀវភៅ​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្តិ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ពួក​គេ​ក៏​បាន​អាន​សៀវភៅ​នោះ​ដល់​ពេល​យប់។ ប្រពៃណី​នេះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​មាន ក្នុង​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២ នៅ​ពេល​ដែល​ការ​នំា​ចូល មាន​ការ​រឹត​ត្បិត ហើយ​ក្រដាស់​មាន​តម្លៃ​ថោក។ អ្នក​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ​នៅ​ប្រទេស​នេះ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ឲ្យ​ទីផ្សា​លក់​សៀវភៅ ជន់​ជោរ​ទៅ​ដោយ​សៀវភៅ​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថ្មី​ៗ នៅ​ចុង​រដូវ​ស្លឹក​ឈើ​ជ្រុះ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ បញ្ជី​ចំណង​ជើង​សៀវភៅ​ដែល​គេ​បោះ​ពុម្ពផ្សាយ​ថ្មី​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្ញើ​ទៅ​ផ្ទះ​នីមួយ​ៗ នៅ​ពាក់​កណ្តាល​ខែ​វិច្ឆិកា។ ​គេ​បាន​ហៅប្រពៃណី​នេះ​ថា ភាព​ជន់​ជោ​នៃ​សៀវភៅ​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល។

យើង​អាច​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ ដែល​បាន​ប្រទាន​ពរ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ឲ្យ​មាន​សមត្ថ​ភាព​និពន្ធ​រឿង​ល្អ​ៗ​ដាក់​ក្នុង​សៀវភៅ ហើយ​អប់​រំ បណ្តាល​ចិត្ត ឬ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ តាម​រយៈ​សំណេរ​របស់​ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ គ្មាន​សៀវភៅអ្វី​ដែល​ល្អ​ដូច​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ដែល​ជាសៀវ​ភៅ​លក់​ដាច់​បំផុត ​ត្រូវ​បាន​និពន្ធ​ដោយ​អ្នក​និពន្ធ​ជា​ច្រើន​នាក់ ដែល​បាន​សរសេរ​បទ​កំណាព្យ និង​ការ​បង្រៀន ​និយាយ​អំពី​រឿង​ដ៏​អស្ចារ្យ ដោយ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួក​គាត់​តែង។ គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័កប៉ុល​បាន​រំឭក​លោក​ធីម៉ូថេ​ថា​ “គ្រប់​ទាំង​បទ​គម្ពីរ គឺ​ជា​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បញ្ចេញ​ព្រះវិញ្ញាណ​បណ្តាល​ឲ្យ​តែង​ទេ ក៏​មាន​ប្រយោជន៍​សំរាប់​ការ​បង្រៀន ការ​រំឭក​ឲ្យ​ដឹង​ខ្លួន ការ​ប្រដៅ​ដំរង់ និង​ការ​បង្ហាត់​ខាង​ឯ​សេចក្តី​សុចរិត ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​សំណប់​របស់​ព្រះ​បាន​គ្រប់​លក្ខណ៍ ហើយ​មាន​គ្រប់​ទាំង​ចំណេះ សំរាប់​នឹង​ធ្វើ​ការ​ល្អ​គ្រប់​មុខ”(២ធីម៉ូថេ ៣:១៦-១៧)។ ព្រះ​គម្ពីរ​ដាស់​តឿន បណ្តាល​ចិត្ត និង​ជួយ​យើង​ឲ្យ​រស់​នៅថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ដឹក​នាំ​យើង ចូលទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ពិត​(២:១៥)។…

ខ្យល់ដង្ហើម និងភាពរួញខ្លីនៃជីវិត

ខ្ញុំ និង​ម្តាយ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​គ្រែ​របស់​ឪពុក​ខ្ញុំ ជា​មួយ​បង​ប្អូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ ខណៈ​ពេល​ដែល​ដង្ហើម​គាត់​ កាន់​តែ​ខ្សោយ​ទៅ​ៗ ​រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​គាត់​ផុត​ដង្ហើម។ នៅ​សល់​ពេល​តែ​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ ឪពុក​ខ្ញុំ​ចូល​ដល់​អាយុ​៨៩​ឆ្នាំហើយ ​តែ​គាត់​បាន​លាចាក​លោក​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម ចូល​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​រង់​ចាំ​គាត់។ ការ​ចាក​ចេញ​របស់​គាត់ បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​ចន្លោះ​ប្រហោង ដែល​គាត់​ធ្លាប់​នៅ ហើយ​នៅ​សល់​តែ​អនុស្សាវរីយ៍ និង​ការ​នឹក​ចាំ​អំពី​គាត់។ តែ​យើង​មានសង្ឃឹម​ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ យើង​នឹង​បាន​ជួប​ជុំគ្នា​ឡើង​វិញ។​

យើង​មាន​សង្ឃឹម​ដូច​នេះ ព្រោះ​យើង​ជឿ​ថា ប៉ា​បាន​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះ ដែល​ស្គាល់ និង​ស្រឡាញ់​គាត់។ ពេល​ដែល​គាត់​ដកដង្ហើម​ចុង​ក្រោយ គឺ​ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ដង្ហើម​នោះ​ដល់​គាត់ តាំង​ពី​ដំបូង​មក​(អេសាយ ៤២:៥)។

ប៉ុន្តែ មុន​ពេល​គាត់​ដលកដង្ហើម​ដំបូង​ នៅ​ពេល​ចាប់​កំណើត និង​មុន​ពេល​ដែល​គាត់​ផុត​ដង្ហើម ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ការ​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ នៅ​ក្នុង​ភាព​លម្អិត​នៃ​ជីវិត​របស់​គាត់ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​យើង​រាល់​គ្នា​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​រចនា និងផ្សំ​អវយវៈ​គាត់​ចូល​គ្នា នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ម្តាយ​គាត់​(ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១៣-១៤)។ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ប៉ា​ដក​ដង្ហើម​ជា​លើក​ចុងក្រោយ ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​គង់​នៅ​ក្បែរ​គាត់ ឱប​គាត់​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ ហើយ​បី​គាត់​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៧-១០)។

រឿង​ពិត​នេះ​កើត​ឡើង ក្នុង​ជីវិត​កូន​របស់​ព្រះ​គ្រប់​គ្នា។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​អំពី​ពេល​នីមួយ​ៗ ក្នុង​ជីវិត​ដ៏​ខ្លី​របស់​យើង នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ(ខ.១-៤)។ យើង​មាន​តម្លៃ​ដ៏​វិសេស​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ។ ចូរ​យើង​ចូល​រួម​ជា​មួយ “ជីវិត​ទាំង​អស់​ដែល​មាន​ដង្ហើម” ដើម្បី​សរសើរ​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ថ្ងៃ​នីមួយ​ៗ ដែល​យើង​នៅ​សល់ ហើយ​ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​រំពឹង​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​នឹង​បាន​ទៅ​នៅ​ជា​មួយព្រះ​អង្គ។ ចូរ​យើង​សរសើរ​ព្រះ​អម្ចាស់​!(១៥០:៦)។-Alyson Kieda

មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវការអ្នកបណ្តុះបណ្តាលផ្ទាល់ខ្លួន

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ​របស់​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្វះ​ទំនុក​ចិត្ត។ អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ចាស់​របស់​ខ្ញុំ បាន​ដឹក​នាំ​ដោយ​ភាព​តឹង​រឹង និង​អំណួត។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ទឹក​ភ្នែក ជា​ញឹក​ញាប់។ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ចៅ​ហ្វាយ​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ នឹង​មាន​អត្ត​ចរិត​ដូច​ម្តេច​ដែរ?

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បោះ​ជំហាន​ចូល​ការិយាល័យ​របស់​ចៅ​ហ្វាយ​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ថម​ថយ​ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ស្វាគមន៍​ខ្ញុំ​យ៉ាង​កក់​ក្តៅ ហើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចែក​ចាយ​ អំពី​ខ្លួន​ខ្ញុំ និងអំ​ពី​ភាព​នឿយ​ណាយ​របស់​ខ្ញុំ​។ គាត់​បាន​ស្តាប់​ខ្ញុំ​និយាយ ដោយ​​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់។ តាម​រយៈ​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​អាកប្ប​កិរិយា​ដ៏​សប្បុរស និង​ពាក្យ​សម្តីដ៏​សុភាព​របស់​គាត់ ខ្ញុំ​អាច​មើល​ដឹង​ថា គាត់​ពិត​ជា​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​មែន។ គាត់​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នកណែនាំ​ការងារ លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ធ្វើ​ជា​គ្រូ​ខាង​វិញ្ញាណ របស់​លោក​ទីតុស “ជា​កូន​ពិត​តាម​សេចក្តី​ជំនឿ”(ទីតុស ១:៤)។ ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​លោក​ទីតុស គាត់​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​លោក​ទីតុស នូវ​ការ​បង្រៀន និង​ណែនាំ​ដ៏​មាន​ប្រយោជន៍ សម្រាប់​តួ​នាទីរបស់​លោក​ទីតុស​នៅ​ព្រះ​វិហារ។​ គាត់​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​បង្រៀនប៉ុណ្ណោះទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ ក្នុង​ការ​បង្រៀន “​​តាម​គោល​លទ្ធិដែល​ត្រឹម​ត្រូវ”(២:១) ធ្វើ​ជា​គំរូ​ល្អ ដោយ​ធ្វើ​តែ​អ្វី​ដែល​ល្អ ហើយ​និយាយ​អ្វី​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ ដែល​រក​ចាប់​ទោស​មិន​បាន(ខ.៧-៨)។ ហេតុ​នេះ​ហើយ លោក​ទីតុស​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​គូកន ប្អូន​ប្រុស និង​មិត្ត​រួម​ការងារ​(២កូរិនថូស ២:១៣ ៨:២៣) និង​ជា​អ្នក​បណ្តុះ​បណ្តាល​ដល់​អ្នក​ដទៃ។​

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ទទួល​ផល​ប្រយោជន៍​ពី​អ្នក​បណ្តុះ​បណ្តាល​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដែល​មាន​ដូច​ជា​គ្រូ​បង្រៀន គ្រូ​បង្វឹក ជីដូន​ជីតា អ្នក​ដឹក​នាំយុវជន ឬ​គ្រូ​គង្វាល​ជា​ដើម…

សម្រស់ដែលបោកបញ្ឆោត

សត្វ​ខ្មូត​ចង្កៀង ដែល​មាន​សម្បុរ​អុច​ៗ ជា​សត្វ​ល្អិត​ដែល​មាន​សម្រស់​ស្អាត ដោយ​ស្លាប​ក្រៅ​របស់​វា​មាន​ស្នាម​អុច​ៗ ហើយស្លាប​ក្នុង​មាន​ពណ៌​ក្រហម​ខ្ចី ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លែត​ៗ ពេល​វា​ហើរ។ ប៉ុន្តែ សម្រស់​របស់​វា​មាន​លក្ខណៈ​បោក​បញ្ឆោត​។ គេបាន​ឃើញ​សត្វ​ល្អិត​នេះ​មាន​វត្ត​មាន​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ជា​លើក​ដំបូង ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៤ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​ចាត់​ទុក​វា​ជា​ពូជ​សត្វ​រាត​ត្បាត នៅ​តំបន់​អាមេរិក​ខាង​ជើង បាន​សេចក្តី​ថា វា​មាន​សក្តានុ​ពល នៅ​ក្នុង​ការ​បង្ករ​ការ​ខូច​ខាត​ដល់​បរិស្ថាន និង​សេដ្ឋ​កិច្ច។ ពួក​វា​ស៊ី​បំផ្លាញ​ដើម​ឈើ​គ្រប់​ប្រភេទ ដោយ​មិន​រើស​មុខ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទំាង​ដើម​សេរីហ្ស និង​ដើម​ឈើ​ហូប​ផ្លែ​ដទៃ​ទៀត ហើយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​សារ​ធាតុ​ស្អិត​ៗ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ផ្សិត​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ឈើ​ងាប់ ឬ​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ឈើ​មិន​សូវ​មាន​កម្លាំង​បង្កើតផល​ផ្លែ។​

នៅ​ក្នុង​រឿង​អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា យើង​បាន​សិក្សា​អំពី​សភាវៈ​អាក្រក់​មួយ​ប្រភេទ​ទៀត។ សាតាំង​​ជា​សត្វ​ពស់​ ដែល​បាន​បោក​បញ្ឆោត​ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូរ​នេះ មិន​ឲ្យ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ ដោយ​បរិភោគ​ផ្លែ​ដឹង​ខុស​ត្រូវ ក្នុង​បំណង​ដើម្បី​ឲ្យ​បាន “ដូច​ព្រះ” (លោកុប្បត្តិ ៣:១-៧)។ ប៉ុន្តែ​ ហេតុ​អ្វី​ពួក​គេ​ស្តាប់​សត្វ​ពស់? តើ​ពាក្យ​សម្តី​របស់​វា​បាន​លួង​លោម​នាង​អេវ៉ា ឬ​វា​មាន​លក្ខណៈ​អ្វីដែល​ទាក់​ទាញ? ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ឲ្យ​តម្រុយ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​សាតាំង​មក​ឲ្យ​មាន​រូប​សម្រស់​ស្អាត​(អេសេគាល ២៨:១២)។ ប៉ុន្តែ វា​ចង់​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​វា​ដូច​ព្រះ​(អេសាយ ១៤:១៤ និង អេសេគាល ២៨:៩)។

បន្ទាប់​ពី​វា​បាន​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​អំពើ​បាប វា​បាន​ប្រើ​សម្រស់​របស់​វា​ ដើម្បី​បោក​បញ្ឆោត​(លោកុប្បត្តិ ៣:១ យ៉ូហាន ៨:៤៤ ២កូរិនថូស ១១:១៤)។ វា​បាន​ព្យាយាម​ទាញ​មនុស្ស​ឲ្យ​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​អំពើ​បាប ដូច​វា​ដែរ ឬ​ព្យាយាម​រារំាង​ពួក​គេ​មិន​ឲ្យ​លូត​លាស់។ ប៉ុន្តែ…