តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Alyson Kieda

មិនឲ្យអតីកាលនោះកើតឡើងជាថ្មី

លោក​ដាវីឌ​ធ្លាប់​ត្រូវ​ឪពុក​គាត់​វាយ​ដំ​ជា​លើក​ដំបូង នៅ​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​របស់​គាត់ គម្រប់​អាយុ​១៧​ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ធ្វើ​បែកកញ្ចក់​បង្អួច​ដោយ​អចេតនា។ លោក​ដាវីឌ​ថា កាល​នោះ​ឪពុក​គាត់​បាន​ទាត់​ធាក់ និង​ដាល់​គាត់ តែ​ក្រោយ​មក ឪពុក​គាត់​ក៏​បានសុំ​ទោស​គាត់។ ឪពុក​គាត់​ជា​អ្នក​ប្រមឹក​ស្រា ដែល​ចូល​ចិត្ត​ប្រើ​អំពើ​ហឹង្សា ហើយ​គាត់​កំពុង​តែ​ព្យាយាម​អស់​ពី​ចិត្ត ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ខ្លួន​គាត់​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ដូច​ឪពុក​គាត់។

ប៉ុន្តែ លោក​ដាវីឌ​បាន​ចំណាយ​ពេល​យ៉ាង​យូរ ទំរាំ​តែ​អាច​ឈាន​មក​ដល់​ចំណុច​នេះ។ កាល​គាត់​នៅ​ក្នុង​វ័យ​ជំទង់ និង​វ័យ​២០ឆ្នាំ​ប្លាយ ភាគ​ច្រើន​គាត់​ជាប់​គុក ឬ​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​ព្យួរ​ទោស​ដោយ​មាន​លក្ខ​ខណ្ឌ ហើយ​បាន​ចេញ​ចូល​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ផ្តាច់​ថ្នាំ​ញៀន​ជាញឹក​ញាប់។ ពេល​ដែល​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​គាត់​បាន​រលាយ​ទាំង​ស្រុង​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ក្តី​សង្ឃឹម តាម​រយៈ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ កាល​គាត់​នៅ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ព្យាបាល ដែល​យក​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ជា​ទីមួយ ។

គាត់​ថា កាល​ពី​មុន គាត់​មាន​តែ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម តែ​ពេល​នេះ គាត់​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ទិស​ដៅ​ថ្មី​មួយ។ ពេល​គាត់​ភ្ញាក់​ពីដំណេក​នៅ​ពេល​ព្រឹក កិច្ចការ​ទី​មួយ​ដែល​គាត់​ធ្វើ គឺ​គាត់​ប្រាប់​គេ​ថា គាត់​ថ្វាយ​ចិត្ត​របស់​គាត់​ដាច់​ដល់​ព្រះ​អង្គ។​

ពេល​ណា​យើង​ចូល​មក​រក​ព្រះ ដោយ​ជីវិត​ខ្ទេច​ខ្ទាំ ទោះ​ដោយ​សារ​កំហុស​អ្នក​ដទៃ ឬ​កំហុស​ខ្លួន​ឯង​ក្តី ព្រះ​ទ្រង់​ទទួល​យក​ចិត្តខ្ទេច​ខ្ទាំ​របស់​យើង ហើយ​ប្រោស​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​ជា និង​ថ្មី​ឡើង។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “បាន​ជា​បើ​អ្នក​ណា​នៅ​ក្នុង​ព្រះគ្រីស្ទ នោះ​ឈ្មោះ​ថា​បាន​កើត​ជា​ថ្មី​ហើយ អស់​ទាំង​សេចក្តី​ចាស់​បាន​កន្លង​បាត់​ទៅ មើល គ្រប់​ទាំង​អស់​បាន​ត្រឡប់​ជា​ថ្មី​វិញ”(២កូរិនថូស ៥:១៧)។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​ជន្ម​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ រារាំង​អតីត​កាល​របស់​យើង មិន​ឲ្យ​កើត​ឡើង​ជា​ថ្មី ដោយ​ប្រទានយើង​នូវ​អនាគត​ថ្មី​មួយ​(ខ.១៤-១៥)។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ពេញ​មួយ​ជីវិត​របស់​យើង យើង​អាច​រក​ឃើញ​ក្តី​សង្ឃឹម និង​កម្លាំង…

ចំណាយពេលអានសៀវភៅល្អ

ប្រទេស​អាយស៍លែន​ជា​ប្រទេស​តូច​មួយ ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ អ្នក​ចូល​ចិត្ត​អាន​សៀវភៅ។ តាម​ពិត គេ​បាន​រាយ​ការណ៍​ថា ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ប្រទេស​នេះ​បាន​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ និង​អាន​សៀវភៅ សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ បាន​ច្រើន​ជាង​ប្រទេស​ណា​ទាំង​អស់​។ នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល ប្រជាជន​អាយស៍លែន​មាន​ប្រពៃណី​ឲ្យ​សៀវភៅ​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្តិ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ពួក​គេ​ក៏​បាន​អាន​សៀវភៅ​នោះ​ដល់​ពេល​យប់។ ប្រពៃណី​នេះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​មាន ក្នុង​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២ នៅ​ពេល​ដែល​ការ​នំា​ចូល មាន​ការ​រឹត​ត្បិត ហើយ​ក្រដាស់​មាន​តម្លៃ​ថោក។ អ្នក​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ​នៅ​ប្រទេស​នេះ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ឲ្យ​ទីផ្សា​លក់​សៀវភៅ ជន់​ជោរ​ទៅ​ដោយ​សៀវភៅ​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថ្មី​ៗ នៅ​ចុង​រដូវ​ស្លឹក​ឈើ​ជ្រុះ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ បញ្ជី​ចំណង​ជើង​សៀវភៅ​ដែល​គេ​បោះ​ពុម្ពផ្សាយ​ថ្មី​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្ញើ​ទៅ​ផ្ទះ​នីមួយ​ៗ នៅ​ពាក់​កណ្តាល​ខែ​វិច្ឆិកា។ ​គេ​បាន​ហៅប្រពៃណី​នេះ​ថា ភាព​ជន់​ជោ​នៃ​សៀវភៅ​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល។

យើង​អាច​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ ដែល​បាន​ប្រទាន​ពរ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ឲ្យ​មាន​សមត្ថ​ភាព​និពន្ធ​រឿង​ល្អ​ៗ​ដាក់​ក្នុង​សៀវភៅ ហើយ​អប់​រំ បណ្តាល​ចិត្ត ឬ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ តាម​រយៈ​សំណេរ​របស់​ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ គ្មាន​សៀវភៅអ្វី​ដែល​ល្អ​ដូច​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ដែល​ជាសៀវ​ភៅ​លក់​ដាច់​បំផុត ​ត្រូវ​បាន​និពន្ធ​ដោយ​អ្នក​និពន្ធ​ជា​ច្រើន​នាក់ ដែល​បាន​សរសេរ​បទ​កំណាព្យ និង​ការ​បង្រៀន ​និយាយ​អំពី​រឿង​ដ៏​អស្ចារ្យ ដោយ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួក​គាត់​តែង។ គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័កប៉ុល​បាន​រំឭក​លោក​ធីម៉ូថេ​ថា​ “គ្រប់​ទាំង​បទ​គម្ពីរ គឺ​ជា​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បញ្ចេញ​ព្រះវិញ្ញាណ​បណ្តាល​ឲ្យ​តែង​ទេ ក៏​មាន​ប្រយោជន៍​សំរាប់​ការ​បង្រៀន ការ​រំឭក​ឲ្យ​ដឹង​ខ្លួន ការ​ប្រដៅ​ដំរង់ និង​ការ​បង្ហាត់​ខាង​ឯ​សេចក្តី​សុចរិត ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​សំណប់​របស់​ព្រះ​បាន​គ្រប់​លក្ខណ៍ ហើយ​មាន​គ្រប់​ទាំង​ចំណេះ សំរាប់​នឹង​ធ្វើ​ការ​ល្អ​គ្រប់​មុខ”(២ធីម៉ូថេ ៣:១៦-១៧)។ ព្រះ​គម្ពីរ​ដាស់​តឿន បណ្តាល​ចិត្ត និង​ជួយ​យើង​ឲ្យ​រស់​នៅថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ដឹក​នាំ​យើង ចូលទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ពិត​(២:១៥)។…

ខ្យល់ដង្ហើម និងភាពរួញខ្លីនៃជីវិត

ខ្ញុំ និង​ម្តាយ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្បែរ​គ្រែ​របស់​ឪពុក​ខ្ញុំ ជា​មួយ​បង​ប្អូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ ខណៈ​ពេល​ដែល​ដង្ហើម​គាត់​ កាន់​តែ​ខ្សោយ​ទៅ​ៗ ​រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​គាត់​ផុត​ដង្ហើម។ នៅ​សល់​ពេល​តែ​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ ឪពុក​ខ្ញុំ​ចូល​ដល់​អាយុ​៨៩​ឆ្នាំហើយ ​តែ​គាត់​បាន​លាចាក​លោក​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម ចូល​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​រង់​ចាំ​គាត់។ ការ​ចាក​ចេញ​របស់​គាត់ បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​ចន្លោះ​ប្រហោង ដែល​គាត់​ធ្លាប់​នៅ ហើយ​នៅ​សល់​តែ​អនុស្សាវរីយ៍ និង​ការ​នឹក​ចាំ​អំពី​គាត់។ តែ​យើង​មានសង្ឃឹម​ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ យើង​នឹង​បាន​ជួប​ជុំគ្នា​ឡើង​វិញ។​

យើង​មាន​សង្ឃឹម​ដូច​នេះ ព្រោះ​យើង​ជឿ​ថា ប៉ា​បាន​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះ ដែល​ស្គាល់ និង​ស្រឡាញ់​គាត់។ ពេល​ដែល​គាត់​ដកដង្ហើម​ចុង​ក្រោយ គឺ​ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ដង្ហើម​នោះ​ដល់​គាត់ តាំង​ពី​ដំបូង​មក​(អេសាយ ៤២:៥)។

ប៉ុន្តែ មុន​ពេល​គាត់​ដលកដង្ហើម​ដំបូង​ នៅ​ពេល​ចាប់​កំណើត និង​មុន​ពេល​ដែល​គាត់​ផុត​ដង្ហើម ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ការ​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ នៅ​ក្នុង​ភាព​លម្អិត​នៃ​ជីវិត​របស់​គាត់ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​យើង​រាល់​គ្នា​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​រចនា និងផ្សំ​អវយវៈ​គាត់​ចូល​គ្នា នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ម្តាយ​គាត់​(ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១៣-១៤)។ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​ប៉ា​ដក​ដង្ហើម​ជា​លើក​ចុងក្រោយ ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​គង់​នៅ​ក្បែរ​គាត់ ឱប​គាត់​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ ហើយ​បី​គាត់​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៧-១០)។

រឿង​ពិត​នេះ​កើត​ឡើង ក្នុង​ជីវិត​កូន​របស់​ព្រះ​គ្រប់​គ្នា។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​អំពី​ពេល​នីមួយ​ៗ ក្នុង​ជីវិត​ដ៏​ខ្លី​របស់​យើង នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ(ខ.១-៤)។ យើង​មាន​តម្លៃ​ដ៏​វិសេស​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ។ ចូរ​យើង​ចូល​រួម​ជា​មួយ “ជីវិត​ទាំង​អស់​ដែល​មាន​ដង្ហើម” ដើម្បី​សរសើរ​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ថ្ងៃ​នីមួយ​ៗ ដែល​យើង​នៅ​សល់ ហើយ​ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​រំពឹង​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​នឹង​បាន​ទៅ​នៅ​ជា​មួយព្រះ​អង្គ។ ចូរ​យើង​សរសើរ​ព្រះ​អម្ចាស់​!(១៥០:៦)។-Alyson Kieda

មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវការអ្នកបណ្តុះបណ្តាលផ្ទាល់ខ្លួន

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ​របស់​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្វះ​ទំនុក​ចិត្ត។ អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ចាស់​របស់​ខ្ញុំ បាន​ដឹក​នាំ​ដោយ​ភាព​តឹង​រឹង និង​អំណួត។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ទឹក​ភ្នែក ជា​ញឹក​ញាប់។ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ចៅ​ហ្វាយ​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ នឹង​មាន​អត្ត​ចរិត​ដូច​ម្តេច​ដែរ?

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បោះ​ជំហាន​ចូល​ការិយាល័យ​របស់​ចៅ​ហ្វាយ​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ថម​ថយ​ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ស្វាគមន៍​ខ្ញុំ​យ៉ាង​កក់​ក្តៅ ហើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចែក​ចាយ​ អំពី​ខ្លួន​ខ្ញុំ និងអំ​ពី​ភាព​នឿយ​ណាយ​របស់​ខ្ញុំ​។ គាត់​បាន​ស្តាប់​ខ្ញុំ​និយាយ ដោយ​​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់។ តាម​រយៈ​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​អាកប្ប​កិរិយា​ដ៏​សប្បុរស និង​ពាក្យ​សម្តីដ៏​សុភាព​របស់​គាត់ ខ្ញុំ​អាច​មើល​ដឹង​ថា គាត់​ពិត​ជា​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​មែន។ គាត់​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នកណែនាំ​ការងារ លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ធ្វើ​ជា​គ្រូ​ខាង​វិញ្ញាណ របស់​លោក​ទីតុស “ជា​កូន​ពិត​តាម​សេចក្តី​ជំនឿ”(ទីតុស ១:៤)។ ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​លោក​ទីតុស គាត់​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​លោក​ទីតុស នូវ​ការ​បង្រៀន និង​ណែនាំ​ដ៏​មាន​ប្រយោជន៍ សម្រាប់​តួ​នាទីរបស់​លោក​ទីតុស​នៅ​ព្រះ​វិហារ។​ គាត់​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​បង្រៀនប៉ុណ្ណោះទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ ក្នុង​ការ​បង្រៀន “​​តាម​គោល​លទ្ធិដែល​ត្រឹម​ត្រូវ”(២:១) ធ្វើ​ជា​គំរូ​ល្អ ដោយ​ធ្វើ​តែ​អ្វី​ដែល​ល្អ ហើយ​និយាយ​អ្វី​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ ដែល​រក​ចាប់​ទោស​មិន​បាន(ខ.៧-៨)។ ហេតុ​នេះ​ហើយ លោក​ទីតុស​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​គូកន ប្អូន​ប្រុស និង​មិត្ត​រួម​ការងារ​(២កូរិនថូស ២:១៣ ៨:២៣) និង​ជា​អ្នក​បណ្តុះ​បណ្តាល​ដល់​អ្នក​ដទៃ។​

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ទទួល​ផល​ប្រយោជន៍​ពី​អ្នក​បណ្តុះ​បណ្តាល​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដែល​មាន​ដូច​ជា​គ្រូ​បង្រៀន គ្រូ​បង្វឹក ជីដូន​ជីតា អ្នក​ដឹក​នាំយុវជន ឬ​គ្រូ​គង្វាល​ជា​ដើម…

សម្រស់ដែលបោកបញ្ឆោត

សត្វ​ខ្មូត​ចង្កៀង ដែល​មាន​សម្បុរ​អុច​ៗ ជា​សត្វ​ល្អិត​ដែល​មាន​សម្រស់​ស្អាត ដោយ​ស្លាប​ក្រៅ​របស់​វា​មាន​ស្នាម​អុច​ៗ ហើយស្លាប​ក្នុង​មាន​ពណ៌​ក្រហម​ខ្ចី ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លែត​ៗ ពេល​វា​ហើរ។ ប៉ុន្តែ សម្រស់​របស់​វា​មាន​លក្ខណៈ​បោក​បញ្ឆោត​។ គេបាន​ឃើញ​សត្វ​ល្អិត​នេះ​មាន​វត្ត​មាន​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ជា​លើក​ដំបូង ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៤ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​ចាត់​ទុក​វា​ជា​ពូជ​សត្វ​រាត​ត្បាត នៅ​តំបន់​អាមេរិក​ខាង​ជើង បាន​សេចក្តី​ថា វា​មាន​សក្តានុ​ពល នៅ​ក្នុង​ការ​បង្ករ​ការ​ខូច​ខាត​ដល់​បរិស្ថាន និង​សេដ្ឋ​កិច្ច។ ពួក​វា​ស៊ី​បំផ្លាញ​ដើម​ឈើ​គ្រប់​ប្រភេទ ដោយ​មិន​រើស​មុខ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទំាង​ដើម​សេរីហ្ស និង​ដើម​ឈើ​ហូប​ផ្លែ​ដទៃ​ទៀត ហើយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​សារ​ធាតុ​ស្អិត​ៗ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ផ្សិត​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ឈើ​ងាប់ ឬ​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ឈើ​មិន​សូវ​មាន​កម្លាំង​បង្កើតផល​ផ្លែ។​

នៅ​ក្នុង​រឿង​អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា យើង​បាន​សិក្សា​អំពី​សភាវៈ​អាក្រក់​មួយ​ប្រភេទ​ទៀត។ សាតាំង​​ជា​សត្វ​ពស់​ ដែល​បាន​បោក​បញ្ឆោត​ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូរ​នេះ មិន​ឲ្យ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ ដោយ​បរិភោគ​ផ្លែ​ដឹង​ខុស​ត្រូវ ក្នុង​បំណង​ដើម្បី​ឲ្យ​បាន “ដូច​ព្រះ” (លោកុប្បត្តិ ៣:១-៧)។ ប៉ុន្តែ​ ហេតុ​អ្វី​ពួក​គេ​ស្តាប់​សត្វ​ពស់? តើ​ពាក្យ​សម្តី​របស់​វា​បាន​លួង​លោម​នាង​អេវ៉ា ឬ​វា​មាន​លក្ខណៈ​អ្វីដែល​ទាក់​ទាញ? ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ឲ្យ​តម្រុយ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​សាតាំង​មក​ឲ្យ​មាន​រូប​សម្រស់​ស្អាត​(អេសេគាល ២៨:១២)។ ប៉ុន្តែ វា​ចង់​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​វា​ដូច​ព្រះ​(អេសាយ ១៤:១៤ និង អេសេគាល ២៨:៩)។

បន្ទាប់​ពី​វា​បាន​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​អំពើ​បាប វា​បាន​ប្រើ​សម្រស់​របស់​វា​ ដើម្បី​បោក​បញ្ឆោត​(លោកុប្បត្តិ ៣:១ យ៉ូហាន ៨:៤៤ ២កូរិនថូស ១១:១៤)។ វា​បាន​ព្យាយាម​ទាញ​មនុស្ស​ឲ្យ​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​អំពើ​បាប ដូច​វា​ដែរ ឬ​ព្យាយាម​រារំាង​ពួក​គេ​មិន​ឲ្យ​លូត​លាស់។ ប៉ុន្តែ…

ភាពស្រស់ស្រាយ ក្នុងកន្លែងដ៏ក្រៀមក្រោះ

កាល​ខ្ញុំ និង​ស្វាមី​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ដើរ​លេង នៅ​ក្នុង​តំបន់​តូច​មួយ ដែល​មាន​ថ្ម​ច្រើន ក្នុង​រដ្ឋ​វ៉ាយអូមីង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង្កេតមើល​ដើម​ផ្កា​ឈូក​រ័ត្ន​មួយ​ដើម ក្នុង​កន្លែង​ដែល​មាន​ថ្ម​ច្រើន និង​ក្រៀម​ក្រោះ ដែល​មាន​រុក្ខ​ជាតិ​តូច​ៗ ដើម​កន្តេចអាល ដើម​តំបង​យក្ស​ដែល​មាន​បន្លា​ស្រួច​ៗ និង​រុក្ខ​ជាតិ​ដទៃ​ទៀត​ដុះ​នៅ​កន្លែង​ស្ងួត​ហែង​នោះ។​ វា​មិន​បាន​លូតខ្ពស់ ដូច​ដើម​ផ្កា​ឈូក​រ័ត្ន​ដែល​ដុះ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ​ឡើយ តែ​វា​មាន​ភាព​ស្រស់​ស្អាត។ វា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​រីក​រាយ​ឡើង​។​

ផ្កា​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត នៅ​កន្លែង​ដ៏​ក្រៀម​ក្រោះ​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ទំាង​អស់ សូម្បី​តែ​អ្នក​ជឿ​ក៏​ដោយ ដែល​អាច​មាន​ភាព​ក្រៀម​ក្រោះ និង​គ្មាន​អំណរ។ បញ្ហា​របស់​យើង​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​អាច​ដោះ​ស្រាយ​បាន ហើយ​ជួន​កាល យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​បាន​ឮ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង។ គឺដូចដែលស្តេចដាវីឌបានទូលអង្វរថា “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ សូម​ផ្ទៀង​ព្រះកាណ៌​មក​ស្តាប់ ហើយ​តប​មក​ទូលបង្គំ​ផង ពី​ព្រោះ​ទូលបង្គំ​ទាល់​ក្រ ហើយ​ខ្វះ​ខាត”(ទំនុកដំកើង ៨៦:១)។ យើង​ក៏​ចង់​មាន​ក្តី​អំណរ​ដូច​ស្តេច​ដាវីឌ​ផង​ដែរ(ខ.៤)។

ប៉ុន្តែ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​ប្រកាស់​ទៀត​ថា យើង​បម្រើ​ព្រះ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់(ខ.១១) មាន​សេចក្តី​អាណឹត និង​ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​គុណ​(ខ.១៥) ដែល​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ជា​បរិបូរ សម្រាប់​អស់​អ្នក ដែល​ស្រែក​អំពាវ​រក​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៥)។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​ឆ្លើយ​តប​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង​(ខ.៧)។

ជួន​កាល ពេល​ណា​យើង​កំពុង​តែ​ស្រងូត​ស្រងាត់ ព្រះ​ទ្រង់​អាច​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង តាម​រយៈ​សម្រស់​នៃ​ដើមផ្កា​ឈូក​រ័ត្ន ដែល​ដុះ​ក្នុង​កន្លែង​ក្រៀម​ក្រោះ ឬ​ពាក្យ ឬ​សារ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពី​មិត្ត​ភក្តិ​ណា​ម្នាក់ ឬ​ក៏​ខគម្ពីរ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ឬ​មួយ​ទេស​ភាពថ្ងៃ​រះ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ដើម្បី​ជួយ​ឲ្យ​យើង​បោះ​ជំហាន​ទៅ​មុខ ដោយ​ក្តី​សង្ឃឹម និង​អំណរ។ ពេល​ណាយើង​រង់​ចាំ​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ទុក្ខ​លំបាក យើង​អាច​ចូល​រួម​ជា​មួយ​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដោយ​ប្រកាស់​ថា…

ជាប់ក្នុងចិត្ត

បន្ទាប់​ពី​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់ បាន​ជួប​បញ្ហា​ប្រឈម នៅ​សាលា ឪពុក​របស់​គាត់ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​បង្រៀន​គាត់ ឲ្យ​ទន្ទេញ​ការប្តេជ្ញា​ចិត្ត​មួយ​ឲ្យ​ចាំ ហើយ​រៀង​រាល់​ពេល​ព្រឹក មុន​ទៅ​សាលា គាត់​ត្រូវ​សូត្រ​ថា “ខ្ញុំ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​ការ​ដាស់​ខ្ញុំ​ឡើង នៅ​ថ្ងៃ​នេះ។ ខ្ញុំ​ទៅ​រៀន​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ”។ បុរស​ជា​ឪពុក​សង្ឃឹម​ថា ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​នេះ​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​កូន​ប្រុស​គាត់ អនុវត្ត​តាម​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត ហើយ​អាច​ជម្នះ​បញ្ហា​ប្រឈម​ក្នុង​ជីវិត ដែល​មិន​អាច​ជៀស​រួច។​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ធ្វើ កាល​ពួក​គេ​នៅ​វាល​រហោ​ស្ថាន​។ កាល​នោះ​​ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្គាប់​ថា “សេចក្តី​ទាំង​នេះ​ដែល​អញ​បង្គាប់​ដល់​ឯង​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ នោះ​ត្រូវ​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ត​ឯង​ចុះ ត្រូវ​ឲ្យ​ប្រិតប្រៀន​សេចក្តី​ទាំង​នេះ​ដល់​កូន​ចៅ​ឯង ព្រម​ទាំង​និយាយ​ដំណាល ក្នុង​កាល​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ហើយ​ដើរ​តាម​ផ្លូវ ក្នុង​កាល​ដែល​ដេក ហើយ​ក្រោក​ឡើង​ផង”(ចោទិយកថា ៦:៦-៧)។

បន្ទាប់​ពី​ពួក​អ៊ីស្រា​អែល​បាន​វង្វេង​នៅ​វាល​រហោ​ស្ថាន អស់​រយៈ​ពេល​៤០​ឆ្នំា អ្នក​ជំនាន់​ថ្មី​ក៏​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ចូល​ទឹក​ដី​សន្យា។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជ្រាប​ថា ការ​នេះ​មិន​ងាយ​ទទួល​ជោគ​ជ័យ​ឡើយ ទាល់​តែ​ពួក​គេ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ព្រះ​អង្គ។ ដូចនេះហើយ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ជំរុញ​ពួក​គេ​តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ ឲ្យ​ចង​ចាំ និង​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ជួយ​កូន​ពួក​គេ ឲ្យ​ស្គាល់ និង​ស្រឡាញ់​ព្រះ ដោយ​ជជែក​គ្នា​អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ “កាល​ពួក​គេ​អង្គុយ​នៅ​ផ្ទះ និង​នៅ​ពេល​ពួក​គេ​ដើរ​តាមផ្លូវ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​អង្គុយ​ចុះ ក្នុង​កាល​ដែល​ដេក និង​ក្រោក​ឡើង​ផង”(ខ.៧)។

ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ យើង​ក៏​អាច​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​គម្ពីរ​ដឹក​នាំ​ចិត្ត និង​គំនិត​យើង​ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​រស់​នៅ ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ​ដល់​ព្រះ​អង្គ។—ALYSON KIEDA

ត្រូវបានបង្កើតមក មិនមែនសម្រាប់ភាពឯកោ

អ្នក​ស្រី​ស្ទេឡា(Stella) និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​មើល​ថែរ​គាត់។ ពេល​ណា​គាត់​សប្បាយ​ចិត្ត ​ខ្ញុំ​ក៏​សប្បាយ​ចិត្ត”។ លោក​ម៉ឺល(Merle) ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត ពេល​ណា​នាង​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ”។ លោក​ម៉ឺល និង​អ្នក​ស្រី​ស្ទេឡា​បាន​រៀប​ការ​អស់​រយៈ​ពេល​៧៩​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ ពេល​ដែល​លោក​ម៉ឺល​ត្រូវ​បាន​គេ​ទទួល​ឲ្យ​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​មន្ទីរ​ចាស់​ជរា គាត់​មាន​អារម្មណ៍វេទនា​ណាស់ ដូច​នេះ អ្នក​ស្រី​ស្ទេឡា​ក៏​បាន​នាំ​គាត់​មក​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​ចិត្ត​ត្រេក​អរ។ គាត់​មាន​អាយុ​១០១​ឆ្នាំ ហើយចំណែក​អ្នក​ស្រីស្ទេឡា​វិញ មាន​អាយុ​៩៥ឆ្នាំ។ អ្នក​ស្រី​ស្ទេឡា​ត្រូវ​ការ​ឈើ​ច្រត់​ដើម្បី​ផ្លាស់​ទី​ពី​កន្លែង​មួយ​ទៅ​កន្លែង​មួយទៀត តែ​គាត់​នៅ​តែ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​គាត់​អាច​ធ្វើ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ សម្រាប់​ស្វាមី​របស់​គាត់ ដូច​ជា ការ​រៀប​ចំ​ម្ហូប​អាហារ ដែល​ស្វាមី​គាត់​ចូល​ចិត្ត​ជា​ដើម​។ ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​អាច​ធ្វើ​ការ​នេះ ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន​ឡើយ។ ចៅ​ៗ និង​អ្នក​ជិត​ខាង បាន​ជួយ​អ្នកស្រី​ស្ទេឡា​ធ្វើ​ការ​អ្វី​ដែល​គាត់​មិន​អាច​រ៉ាប់​រង​បាន។​

អ្នក​ស្រី​ស្ទេឡា និង​លោក​ម៉ឺល​បាន​រួម​ជីវិត ជា​គំរូ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ២ ដែល​ក្នុង​នោះ ព្រះជា​ម្ចាស់បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ដែល​មនុស្ស​នេះ​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង នោះ​មិន​ស្រួល​ទេ អញ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ម្នាក់​ជា​ជំនួយ​សំរាប់​ជួយ​វា”(ខ.១៨)។ គ្មាន​សត្វ​ណា​មួយ​ដែល​ព្រះ​បាន​ដាក់ ក្នុង​សួន​ច្បា​អេដែន ជា​មួយ​លោក​អ័ដាម អាច​បំពេញ​តួនាទី​នេះ​បាន​ឡើយ។ គឺ​មាន​តែ​នាង​អេវ៉ា​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្កើត​ពី​ឆ្អឹង​ជំនី​របស់​លោក​អ័ដាំម ដែល​អាច​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ជំនួយ និង​អ្នករួម​ជីវិត​ដ៏​សក្តិ​សម​របស់​លោក​អ័ដាំម(ខ.១៩-២៤)។

នាង​អេវ៉ា គឺ​ជា​អ្នក​រួម​ជីវិត​ដ៏​ល្អ​បំផុត សម្រាប់​លោក​អ័ដាម ហើយ​តាម​រយៈ​ពួក​គេ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​បង្កើត​មង្គល​ការ។ នេះ​មិន​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ជា​ជំនួយ​ដល់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​ដើម្បី​បង្កើត​គ្រួសារ​មួយ និង​ថែរក្សា​ស្នា​ព្រះហស្ត​ព្រះអង្គ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​(១:២៨)។ គ្រួសារ​ដំបូង​នោះ…

នឹកចាំពីការលះបង់

ពេល​ដែល​ទិវា​អតីត​យុទ្ធ​ជន​មក​ដល់​ ខ្ញុំ​បាន​គិត​ដល់​អតីត​យុទ្ធ​ជន​ជា​ច្រើន​នាក់ ជា​ពិសេស​ឪពុក និង​ពូ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​បាន​បម្រើ​ក្នុង​ជួរ​កង​ទ័ព​អាមេរិក ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២។ ពួក​គេ​បាន​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​ដោយ​សុវត្ថិ​ភាព ប៉ុន្តែ នៅ​សម័យ​សង្រ្គាម​នោះ ប្រជាជន​រាប់​សែន​គ្រួសារ​បាន​បាត់​បង់​មនុស្ស​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់ខ្លួន ក្នុង​ការ​បម្រើ​ប្រទេស​ជាតិ​។​ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​មាន​គេ​សួរ​ឪពុក​ខ្ញុំ និង​ទាហាន​ភាគ​ច្រើន ដែល​បាន​ប្រយុទ្ធ​ក្នុង​សង្រ្គាម​នោះ ពួកគេ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា ពួក​គេ​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​បូជា​ជីវិត ដើម្បី​ការពារ​មនុស្ស​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់​ខ្លួន និង​ដើម្បី​គាំ​ទ្រ​អ្វី​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ​សម្រាប់​ពួក​គេ។​

នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ពេល​នរណា​ម្នាក់​ពលី​ជីវិត ក្នុង​បុព្វ​ហេតុ​ការពារ​ជាតិ​របស់​ខ្លួន ​ជា​ញឹក​ញាប់ គេ​បាន​យក​បទ​គម្ពីរ យ៉ូហាន ១៥:១៣ មក​សូត្រ ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​សព ដើម្បី​ផ្តល់​កិត្តិ​យស សម្រាប់​ការ​លះ​បង់​របស់​ពួក​គេ។ បទគម្ពីរនេះចែងថា “គ្មាន​អ្នក​ណា​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ធំ​ជាង​នេះ គឺ​ដែល​អ្នក​ណា​នឹង​ប្តូរ​ជីវិត ជំនួស​ពួក​សំឡាញ់​របស់​ខ្លួន​នោះ​ទេ”។ ប៉ុន្តែ តើ​ខគម្ពីរ​នេះ​មាន​ប្រវត្តិ​ដើម​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ?

ខគម្ពីរ​នេះ​ជា​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​ថ្លែង​ទៅ​កាន់​ពួក​សិស្ស​របស់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ពិធី​លៀង​ព្រះ​អម្ចាស់ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ជិត​ដល់​ពេល​សុគត។ តាម​ពិត នៅ​ពេល​នោះ យូដាស​បាន​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ហើយ ដើម្បី​ក្បត់​ព្រះ​អង្គ(១៣:១៨-៣០)។ ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​ជ្រាប​អំពី​រឿង​នេះ​ទាំង​ស្រុង តែ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​លះ​បង់ព្រះ​ជន្ម ដើម្បី​មិត្ត​សម្លាញ់ និង​សត្រូវ​របស់​ទ្រង់។​

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ស្ម័គ្រ​ព្រះ​ទ័យ និង​ត្រៀម​ព្រះ​កាយ​ជា​ស្រេច ដើម្បី​សុគត សម្រាប់​អ្នក​ដែល​នឹង​ជឿ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ថ្ងៃណា​មួយ និង​ថែម​ទាំង​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ជា​សត្រូវ​របស់​ទ្រង់​នៅ​ឡើយ​(រ៉ូម ៥:១០)។  បន្ទាប់​មក ព្រះ​អង្គ​ក៏​បានបង្គាប់​សិស្ស​ព្រះ​អង្គ ឲ្យ “ស្រឡាញ់​គ្នា” ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ស្រឡាញ់​ពួក​គេ​(យ៉ូហាន ១៥:១២)។…

កម្លាំងនៅក្នុងទុក្ខលំបាក

កាល​ពី​ឆ្នាំ ១៩៤៨ លោក​ហាឡាន ប៉ូប៉ូវ(Harlan Popov) ជា​គ្រូ​គង្វាល​នៃ​ព្រះ​វិហារ​ដែល​ថ្វាយ​បង្គំ​លួចលាក់ ត្រូវ​គេ​នាំ​ខ្លួន​ពី​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​គាត់ ដើម្បី “ធ្វើ​ការ​សាក​សួរ​បន្តិច​បន្តួច”។ ពីរ​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​ត្រូវ​គេ​សួរ​ចម្លើយ​២៤​ម៉ោង ដោយ​គ្មាន​អាហារ​បរិភោគ អស់​រយៈ​ពេល​១០​ថ្ងៃ។ រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​គាត់​បដិសេធ​ថា គាត់​មិន​មែន​ជា​ចារបុរស  គាត់​ត្រូវ​គេ​វាយ​ដុំ។  លោក​ប៉ូប៉ូវ​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​រួច​ជីវិត នៅ​ក្នុង​ការ​បៀត​បៀន​ដ៏​ព្រៃ​ផ្សៃ​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​នាំ​អ្នក​ទោស​ដទៃ​ទៀត ឲ្យ​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ផង​ដែរ។ ទី​បំផុត ១១​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ដោះ​លែង ហើយ​ក៏​បាន​បន្ត​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជំនឿ​របស់​គាត់ ហើយ​២​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គាត់​អាច​ចាក​ចេញ​ពី​ប្រទេស​គាត់ ដើម្បី​ជួប​ជុំ​គ្រួសារ។ នៅ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់ គាត់​ក៏បាន​ចំណាយ​ពេល​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ និង​រៃ​អង្គាស​ប្រាក់ ដើម្បី​ចែក​ព្រះ​គម្ពីរ នៅ​ក្នុង​បណ្តា​ប្រទេស​ដែល​គេ​បិទ​មិន​ឲ្យ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ។

លោក​ប៉ូប៉ូវ​ត្រូវ​គេ​បៀត​បៀន ដោយ​សារ​ជំនឿ​របស់​គាត់ គឺ​មិន​ខុស​ពី​អ្នក​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ ជា​ច្រើន​រាប់​មិន​អស់ ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត។ មុន​ពេល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​ទណ្ឌ​កម្ម រហូត​ដល់​អស់​ព្រះ​ជន្ម និង​មុនពេល​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់​ជួប​ការបៀត​បៀន ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “មាន​ពរ​ហើយ អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​គេ​បៀត​បៀន ដោយ​ព្រោះ​សេចក្តី​សុចរិត ដ្បិត​នគរ​ស្ថានសួគ៌​ជា​របស់​ផង​អ្នក​ទាំង​នោះ”​(ម៉ាថាយ ៥:១០)។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៀត​ថា “អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ពរ ក្នុង​កាល​ដែល​គេ​ជេរ បៀតបៀន ហើយ​និយាយ​បង្ខុស​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​អាក្រក់ ពី​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ព្រោះ​ខ្ញុំ”(ខ.១១)។

“តើ​មាន​ពរ​មែន​ឬ?” តើ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ មាន​ន័យ​ដូច​ម្តេច? ត្រង់​ចំណុច​នេះ ព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​មាន​បន្ទូល​សំដៅ​ទៅ​លើ​ភាព​ពេញ​លេញ ក្តី​អំណរ និង​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត…