តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Estera Pirosca Escobar

តើនៅមានសង្ឃឹមទេ?

លោក​អេដវើត ផេយសិន(Edward Payson ឆ្នាំ ១៧៨៣-១៨២៧) បាន​ជួប​ការ​ពិបាក​ជា​ពន់​ពេក នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ។ ការស្លាប់​របស់​ប្អូន​ប្រុស​គាត់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ គាត់​បាន​តយុទ្ធ​នឹង​ជម្ងឺ​ខួរ​ក្បាល​ខុស​ប្រក្រតី ហើយ​គាត់​ក៏​ឈឺក្បាល​ប្រកាំង​ធ្ងន់​ធ្ងរ ដែល​មួយ​លើក​ៗ​មាន​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ គាត់​ក៏​បាន​ពិការ​ដៃ​មួយ​ចំហៀង ដោយសារ​ធ្លាក់​ពី​លើ​ខ្នង​សេះ ហើយ​គាត់​ស្ទើរ​តែ​បាត់​បង់​ជីវិត​ ដោយសារ​ជម្ងឺរ​បេង​ទៀត! អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នោះ គឺ​គាត់​មិន​បាន​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ទុក្ខ​លំបាក ដោយ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​នោះ​ឡើយ។ មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​បាន​និយាយ​ថា មុន​ពេល​លោក​អេដវើត​លា​ចាក​លោក គាត់​មាន​ក្តី​អំណរ​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ក្នុង​ជីវិត។ តើ​គាត់​អាច​មាន​ក្តី​អំណរ​ដោយ​របៀប​ណា?

ពេល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម គាត់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​ទុក​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង ចំពោះ​ភាព​ពិត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ទោះ​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ​ណា​ក៏​ដោយ។ គាត់​ក៏​បាន​ចោទ​ជា​សំណួរ ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន​ថា “បើ​សិន​ជា​ព្រះ​កាន់​ខាង​យើង តើ​អ្នក​ណា​អាច​ទាស់​នឹង​យើង​បាន(រ៉ូម ៨:៣១)។ បើ​សិន​ជា​ព្រះ​ប្រទាន​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​តែ​មួយ ព្រះ​នាម​យេស៊ូវ ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង នោះ​ទ្រង់​ក៏​នឹង​ប្រទាន​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ ដើម្បី​រស់​នៅ​ឲ្យ​បាន​ល្អ។ សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​លើក​ឡើង អំពី​បញ្ហា​៧​មុខ ដែល​គាត់​បាន​ជួប​ប្រទះ ដែល​មាន​ដូច​ជា: ​សេចក្តី​ទុក្ខ​លំបាក ឬ​សេចក្តី​វេទនា សេចក្តី​បៀត​បៀន សេចក្តី​អត់ឃ្លាន សេចក្តី​អាក្រាត សេចក្តី​អន្តរាយ ឬ​ដាវ​(ខ.៣៥)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​មិន​បាន​និយាយ​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ នឹង​ការពារ​មិន​ឲ្យ​ការ​អាក្រក់​កើត​ឡើង ចំពោះ​យើង​នោះ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​និយាយ​ថា “គឺ​ក្នុង​សេចក្តី​ទាំង​នោះ…

ទ្វារនៃការផ្សះផ្សា

នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​ធំ សេន ផាទ្រីក នៅ​ទីក្រុង​ឌូប្លីន ប្រទេស​អៀឡង់ មាន​ទ្វារ​មួយ​ដែល​បង្កប់​នូវ​ប្រវត្តិ​ដ៏​ចំណាស់ ដែល​មាន​អាយុ​កាល​៥​សតវត្សរ៍។ កាល​ពី​ឆ្នំា ១៤៩២ គ្រួសារ​បាត់ទ្លើរ(Butlers) និង​គ្រួសារ​ហ្វ៊ីត​ជើរ៉ល(FitzGeralds) បាន​មាន​ជម្លោះ នៅក្នុង​ការ​ដណ្តើម​យក​មុខ​តំណែង​ដ៏​ខ្ពស់​មួយ នៅ​ក្នុង​តំបន់​នោះ។ ជម្លោះ​នោះ​កាន់​តែ​មាន​ភាព​ធ្ងន់​ធ្ងរ ហើយ​គ្រួសារ​បាត់ទ្លើរ ក៏បាន​ចូល​ជ្រក​កោន​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ធំ​នេះ។ ពេល​ដែល​គ្រួសារ​ហ្វ៊ីតជើរ៉ល​មក​ចរចា​ដើម្បី​បញ្ឈប់​ជម្លោះ​នេះ គ្រួសារ​បាត់ទ្លើរ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច មិនហ៊ាន​បើក​ទ្វារ​ព្រះ​វិហារ​នោះ​ឡើយ។ ដូច​នេះ​ គ្រួសារ​ហ្វ៊ីតជើរ៉ល ក៏​បាន​ចោះ​រន្ធ​មួយ នៅ​លើ​ក្រប​ទ្វារ​នោះ ហើយ​អ្នក​ដឹក​នាំ​គ្រួសារ​នេះ​ក៏​បាន​លូក​ដៃ​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង ដោយ​សន្តិ​ភាព។ ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ផ្សះផ្សា​គ្នា​វិញ ហើយ​សត្រូវ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​មិត្ត។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​កណ្ឌ​គម្ពីរ​កូរិន​ថូស ដែល​បាន​ចែង​អំពី​ទ្វារ​ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បើក​ចំហរ ឲ្យ​មនុស្ស​ជាតិ​ចូល​មក​ផ្សះ​ផ្សា​ជា​មួយ​ទ្រង់។ ទ្រង់​ជា​អ្នក​ផ្តួច​ផ្តើម​គំនិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សះផ្សា​នេះ ហើយ​ដោយ​សារ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ទ្រង់​គ្មាន​ព្រំដែន នោះ​ទ្រង់​បាន​នាំ​មនុស្ស​ចេញ​ពី​ទំនាក់​ទំនង​បាក់​បែក ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​ផ្សះផ្សា​ឡើង​វិញ តាម​រយៈ​ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង។ យើង​បាន​ដាច់​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះ ប៉ុន្តែ ដោយសារ​សេចក្តី​មេត្តា​ករុណា​របស់​ទ្រង់ នោះ​ទ្រង់​មិន​ទុក​យើង ឲ្យ​ដាច់​ចេញ​ពី​ទ្រង់​រហូត​ឡើយ។ ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​យើង នូវ​ការ​ផ្សះ​ផ្សា​ឲ្យ​ជា​នឹង​ទ្រង់ “ដោយ​ឥត​ប្រកាន់​ទោស​នឹង​យើង​ទៀត”(២កូរិនថូស ៥:១៩)។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​នូវ​សេចក្តី​យុត្តិធម៌ ដោយ “ព្រះ​អង្គ ដែល​មិន​បាន​ស្គាល់​បាប​សោះ នោះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ត្រឡប់​ជា​តួ​បាប ជំនួស​យើង​រាល់​គ្នា​វិញ” ដើម្បី​យើង​អាច​ផ្សះ​ផ្សា​ឲ្យ​ជា​នឹង​ទ្រង់(ខ.២១)។

កាល​ណា​យើង​បាន​ទទួល​យក​ការ​ផ្សះ​ផ្សា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ហើយ ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​កិច្ចការ​ដ៏​សំខាន់​មួយ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ គឺ​ឲ្យ​យើង​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​នេះ ទៅ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ដល់​អ្នក​ដទៃ។ យើង​ធ្វើ​ជា​តំណាង​របស់​ព្រះ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​បានប្រទាន​ការ​អត់​ទោស​បាប…

តើនរណាធ្វើឲ្យខ្យល់ព្យុះរបស់យើងស្ងប់?

មាន​ពេល​មួយ លោក​ជីម(Jim) បាន​ចែក​ចាយ អំពី​បញ្ហា​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​មាន ជា​មួយ​ក្រុម​ការងារ​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​បាក់​បែក ការ​ថ្កោល​ទោស​គ្នា និង​ការ​យល់​ច្រឡំ។ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​អង្គុយ​ស្តាប់​គាត់ ដោយ​ចិត្ត​អត់​ធ្មត់ ប្រហែល​១​ម៉ោង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គាត់ ឲ្យ​អធិស្ឋាន​ទូល​សួរ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា តើ​ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​អ្វី ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​នេះ។ យើង​ក៏​បាន​អង្គុយ​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម​អស់​រយៈ​ពេល​៥​នាទី។ បន្ទាប់​មក រឿង​ដ៏​អស្ចារ្យ​បាន​កើត​ឡើង​។ យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​មាន​អារម្មណ៍​ថា សន្តិ​ភាព​របស់​ព្រះ​បាន​គ្រប​ដណ្តប់​យើង ដូច​ជា​ភួយ​ដ៏​កក់​ក្តៅ។ យើង​ក៏​បាន​បន្ធូរ​អារម្មណ៍​កាន់​តែ​ខ្លាំង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បាន​ពិសោធ​នឹង​ព្រះ​វត្ត​មាន និង​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ទ្រង់ ហើយយើង​មាន​ទំនុក​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ការ​បន្ត​ប្រឈម​មុខនឹង​ការ​លំបាក​ទំាង​នោះ។

លោក​ពេត្រុស ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ។ គាត់​ត្រូវ​ការ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ដ៏​កម្សាន្ត​ចិត្ត​របស់​ទ្រង់។ នៅ​ពេលយប់​មួយ គាត់ និង​សាវ័ក​ដទៃ​ទៀត កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ទូក​ក្តោង ឆ្លង​កាត់​សមុទ្រ​កាលីឡេ។ ពេល​នោះ ខ្យល់​ព្យុះ​ក៏​បាន​បក់​បោក​មក។ ភ្លាម​ៗ​នោះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ​កំពុង​តែ​ដើរ​នៅ​លើ​ទឹក។ ពួក​សាវ័ក​ក៏​មាន​ការ​ភ្ញាក់ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ធានា​ដល់​ពួក​គេ​ថា “ចូរ​សង្ឃឹម​ឡើង គឺ​ខ្ញុំ​ទេ​តើ កុំ​ឲ្យ​ភ័យ​ឡើយ”(ម៉ាថាយ ១៤:២៧)។

លោក​ពេត្រុស​ក៏​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​យេស៊ូវ​ដោយ​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​បាន​ដើរ​នៅ​លើ​ទឹក​ជា​មួយ​ទ្រង់​ដែរ។ គាត់​ក៏បាន​បោះ​ជំហាន​ចេញ​ពី​លើ​ទូក ហើយ​ដើរ​ទៅ​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន គាត់​ក៏​បាន​ឈប់​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​បែរ​ជា​គិត​អំពី​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់​របស់​គាត់ ដែល​មនុស្ស​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​លិចចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក។ គាត់​ក៏​បាន​ស្រែក​ឡើង​ថា “ព្រះអម្ចាស់​អើយ សូម​ជួយ​សង្គ្រោះ​ទូលបង្គំ​ផង” ស្រាប់​តែ​ព្រះយេស៊ូវ​ទ្រង់​ជួយ​សង្រ្គោះ​គាត់​ភ្លាម ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់(ខ.៣០-៣១)។…

ការរួបរួម

កាល​ឆ្នាំ១៧២២ មាន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ម៉ូរ៉ាវាន​មួយ​ក្រុម​តូច រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មួយ ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​មាន​ឈ្មោះ​ថា សាធារណៈ​រដ្ឋ​ឆេក ហើយ​ពួក​គេ​រក​បាន​កន្លែង​ជ្រក​កោន នៅ​ក្នុង​គេហដ្ឋាន​របស់​អ្នក​ធំ​ម្នាក់ ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​ការ​បៀត​បៀន​ពី​ជា​ជន​ជាតិ​អាឡឺម៉ង់។ ក្នុងអំឡុង​ពេល​៤​ឆ្នាំ មាន​មនុស្ស​ជាង​៣០០​នាក់​បាន​ចូល​មក​រស់​នៅ​ទីនោះ។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​សហគមន៍​ដ៏​ល្អ សម្រាប់​ជន​ភាស​ខ្លួន​ដែល​រត់​គេច​ពី​ការ​បៀត​បៀន​នោះ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​មួយ​នេះ​ប្រែ​ជា​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ការមិន​ចុះ​សម្រុង​គ្នា។ ការ​មាន​ទស្សនៈ​ខុស​ៗ​គ្នា អំពី​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់។ អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​បន្ទាប់​មកទៀត ហាក់​ដូច​ជា​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​តូច​មួយ ប៉ុន្តែ វា​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ភាព​ផុស​ផុល​ដែល​មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ ដោយ​ពួក​គេ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ស្រុះ​ស្រួល​គ្នា ជា​ជាង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​មិន​យល់​ស្រប​នឹង​គ្នា។ ជា​លទ្ធ​ផល​ពួក​គេ​ក៏មាន​ការ​រួប​រួម​គ្នា។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ជឿ​ព្រះ ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ​ឲ្យ​រស់​នៅ ដោយ​ការ​រួប​រួម​គ្នា។ អំពើ​បាប​តែង​តែ​នាំ​ឲ្យ​មានបញ្ហា ភាព​អាត្មា​និយម និង​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស ឲ្យ “រស់​ជា​មួយ​ព្រះគ្រីស្ទ” ពួក​ជំនុំ​ក្រុង​អេភេសូរ ត្រូវ​បាន​ត្រាស​ហៅ ឲ្យ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អត្ត​សញ្ញាណ​ថ្មី​របស់​ខ្លួន ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ជាក់​ស្តែង​(អេភេសូរ ៥:២)។ ពី​ដំបូង ពួក​គេ​ត្រូវ “ខំ​ប្រឹង​រក្សា​សេចក្តី​រួបរួម​គ្នា​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ ដោយ​សេចក្តី​មេត្រី ទុក​ជា​ចំណង​”(៤:៣)។

ការ​រួប​រួម​នេះ មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​មិត្ត​ភាព ដែល​បាន​បង្កើត តាម​រយៈ​កម្លាំង​របស់​មនុស្ស​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ យើង​ត្រូវ​តែ “មាន​ចិត្ត​សុភាព ហើយ​ស្លូតបូត​គ្រប់​ជំពូក​ទាំង​អត់ធ្មត់ ហើយ​ទ្រាំ​ទ្រ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ស្រឡាញ់”(ខ.២)។ តាម​ទស្សនៈ​របស់​មនុស្ស យើង​មិន​អាច​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ដូច​នេះ​ទេ។ យើង​មិន​អាច​ឈាន​ទៅ​ដល់​ការ​រួប​រួម តាម​រយៈ​កម្លាំង​របស់​យើង​ទេ តែ​យើង​អាចធ្វើ​វា​បាន តាម​រយៈ​អំណាច​ចេស្តា​ដ៏​ឥត​ខ្ចោះ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់…

ផ្ទះថ្មីរបស់យើង

អ្នក​ស្រី​អេនី មួរ(Annie Moore) ជា​ជន​អន្តោ​ប្រវេសន៍​ទី​មួយ ដែល​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ចូល​ទឹក​ដី​អាមេរិក កាត់​តាម​កោះអេលីស កាលពី​ឆ្នាំ១៨៩២។ ពេល​នោះ គាត់​ប្រាកដ​ជា​កំពុង​តែ​គិត​អំពី​ផ្ទះ​ថ្មី និង​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី ដោយ​អារម្មណ៍​រំភើប​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ក្រោយ​មក មាន​មនុស្ស​រាប់​លាន​នាក់​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​តាម​កោះ​នោះ​ដែរ។ កាល​អ្នក​ស្រីអេនី​នៅ​វ័យ​ជំទង់ គាត់​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ជីវិត​ដ៏​លំបាក​លំបិន ក្នុង​ប្រទេស​អៀឡង់ ដើម្បី​ចាប់​ផ្តើម​ជីវិត​ជា​ថ្មី ក្នុង​ទឹក​ដី​ថ្មី​។ គាត់​មាន​តែ​បង្វិច​តូច​មួយ កាន់​នៅ​ក្នុង​ដៃ តែ​គាត់​បាន​ចូល​ទឹក​ដី​អាមេរិក ដោយ​ក្តី​ស្រមៃ ក្តី​សង្ឃឹម និង​ការ​រំពឹង​គិត​ជា​ច្រើន ចំពោះ​ទឹក​ដី​ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ឱកាស។

តើ​កូន​របស់​ព្រះ​នឹង​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ​ជាង​អម្បាល​ម៉្មាន ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ឃើញ “ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែន​ដី​ថ្មី”(វិវរណៈ ២១:១)។ យើង​នឹង​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង “ទីក្រុង​បរិសុទ្ធ ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ថ្មី”(ខ.២) ដូច​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុងកណ្ឌ​គម្ពីរ​វិវរណៈ។ សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​ធ្វើ​ការ​ពិពណ៌នា​ដ៏​មាន​អំណាច អំពី​ទឹក​ដី​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ​ថា “​ទន្លេ​ទឹក​ជីវិត ថ្លា​ដូច​ជា​កែវ​ចរណៃ ដែល​ហូរ​ចេញ​ពី​បល្ល័ង្ក​នៃ​ព្រះ និង​កូន​ចៀម”(២២:១)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ទឹក​ជា​តំណាង​ឲ្យ​ជីវិត និង​ភាព​ពេញ​បរិបូរ ហើយ​ព្រះ​ដ៏​អស់​កល្ប ជា​ប្រភព​នៃ​ទឹក​នោះ។ លោក​យ៉ូហាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “គ្រា​នោះ​នឹង​គ្មាន​សេចក្តី​បណ្តាសា​ទៀត​ឡើយ”(ខ.៣)។ ទំនាក់​ទំនង​ដ៏​ល្អ និង​បរិសុទ្ធ ដែល​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​មាន​ជា​មួយមនុស្ស នឹង​មាន​ភាព​ពេញ​លេញ​ឡើង​វិញ។

ពិត​ជា​អស្ចារ្យ​ណាស់ ដែល​យើង​បាន​ស្គាល់​ព្រះ ដែល​ស្រឡាញ់​កូន​របស់​ទ្រង់ ហើយ​បាន​បង់​ថ្លៃ​លោះ​យើង ដោយ​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់ ហើយ​ទ្រង់​កំពុង​តែ​រៀប​ចំ​ផ្ទះ​ថ្មី​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ទ្រង់​នឹង​រស់​នៅ​ជា​មួយ​យើង និង​ធ្វើជា​ព្រះ​របស់​យើង​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច​(២១:៣)។—ESTERA PIROSCA…

តើអ្នកមានសេចក្តីស្រឡាញ់កំរិតណា?

ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ​របស់​លោក​រ៉ុន និង​អ្នក​ស្រី​នែនស៊ី មាន​ការ​អន់​ថយ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។ អ្នក​ស្រីនែនស៊ី​មានស្នេហា​លួច​លាក់​ជា​មួយ​នឹង​ប្រុស​ផ្សេង ប៉ុន្តែ ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​សារភាព​អំពើ​បាប​របស់​គាត់ នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ជាម្ចាស់។ គាត់​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះទ័យ​ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច តែ​គាត់​ពិបាក​ធ្វើ​វា។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ការ​ពិត ដល់​លោក​រ៉ុន។ លោក​រ៉ុន​មិន​បាន​សុំលែង​គ្នា​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ផ្តល់​ឱកាស​ដល់​អ្នក​ស្រី​នេនស៊ី ឲ្យកែ​ខ្លួន ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​លើ​នាង​ឡើង​វិញ។ ព្រះជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ស្អាង​ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ​របស់​ពួក​គេឡើង​វិញ ដោយ​ការ​អស្ចារ្យ។

អ្វី​ដែល​លោក​រ៉ុន​បាន​ធ្វើ គឺ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំ​ងអំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ការ​អត់​ឱន​ទោស ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​សម្រាប់​មនុស្សមាន​បាប ដូច​យើង​រាល់​គ្នា។ ហោរា​ហូសេ​បាន​យល់​ច្បាស់​អំពី​បញ្ហា​នេះ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​គាត់ ឲ្យ​រៀប​ការ​ជា​មួយ​ស្តី្រ​ម្នាក់ ដែល​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​គាត់ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ដឹង​អំពី​ភាព​មិន​ស្មោះ​ត្រង់ ដែល​ពួក​គេមាន​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​(ហូសេ ១)។  គាត់​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​នាង​ផិត​ក្បត់ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ឲ្យគាត់​ទៅ​ហៅ​នាង ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ។ ទ្រង់​បាន​ប្រាប់​គាត់ ឲ្យ​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​នាង​ឡើង​វិញ ទោះ​នាង​មាន​ប្រុស​ផ្សេង​ស្រឡាញ់ ហើយ​ជា​ស្រី​កំផឹត​ក៏ដោយ​(៣:១)។ យ៉ាង​ណា​មិញ បន្ទាប់​ពី​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​មិន​ស្តាប់បង្គាប់​ព្រះអង្គ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​សព្វ​ព្រះទ័យ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជិត​ស្និទ្ធ​ជាមួយ​ពួក​គេ​ឡើង​វិញ។ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែស្រឡាញ់​រាស្រ្ត​ទ្រង់ គឺ​ដូច​ដែល​លោក​ហូសេ​បាន​ស្រឡាញ់​ភរិយា​ដែល​មិន​ស្មោះ​ត្រង់ តាម​រក​នាង ហើយ​លះ​បង់ដើម្បី​នាង។ សេចក្តី​ខ្ញាល់​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​សុចរិត​ទេ ហើយ​ការ​ប្រច័ណ្ឌ​របស់​ព្រះ​អង្គ ក៏​ដោយសារ​តែ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​អង្គ។

ព្រះ​អង្គ​ក៏​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ឲ្យ​យើង​ចូល​មក​ជិត​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។ កាល​ណា​យើង​ចូល​មក​រក​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ជំនឿ យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​ថា យើង​មាន​ការ​ស្កប់​ស្កល់​ដ៏​ពិត ក្នុង​ព្រះ​អង្គ។—ESTERA PIROSCA ESCOBAR

ស្មោះត្រង់ ក្នុងពេលជាប់ឃុំ

លោកហារ៉ាឡាន ប៉ូប៉ូវ(Haralan Popov) មិនដឹងថា ជីវិតគាត់នឹងទៅជាយ៉ាងណាទេ ពេលដែលកន្តឹងទ្វារផ្ទះគាត់បានរោទ៍ឡើង នៅពេលព្រឹកថ្ងៃមួយ កាលពីឆ្នាំ១៩៤៨។ ប៉ូលីសនៃប្រទេសប៊ុលការីក៏បានចាប់គាត់ដាក់គុក ដោយគ្មានការព្រមានជាមុន ដោយសារគាត់មានជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ។ គាត់ក៏បានជាប់គុក១៣ឆ្នាំ តែគាត់បានអធិស្ឋានសូមកម្លាំង និងសេចក្តីក្លាហានពីព្រះជាម្ចាស់ជាប្រចាំ។ ទោះគេធ្វើបាបគាត់យ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅជាមួយគាត់ ហើយគាត់ក៏បានផ្សាយដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវ ដល់អ្នកទោសដទៃទៀត ដែលក្នុងនោះ ពួកគេជាច្រើននាក់ក៏បានទទួលជឿព្រះអង្គ។

ក្នុងរឿងដែលបានកត់ទុកក្នុងបទគម្ពីរលោកុប្បត្តិ ជំពូក៣៧ លោកយ៉ូសែបក៏មិនដឹងថា នឹងមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគាត់ដែរ បន្ទាប់ពីគាត់ត្រូវបងប្អូនគាត់លក់ឲ្យទៅឈ្មួញ ដោយគ្មានក្តីមេត្តា ហើយឈ្មួញនោះក៏បាននាំគាត់ទៅនគរអេស៊ីព្ទ ហើយក៏បានលក់គាត់ឲ្យទៅលោកប៉ូទីផា ដែលជាមន្ត្រីរបស់នគរអេស៊ីព្ទ។ គាត់ក៏បានរស់នៅក្នុងវប្បធម៌ ដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយមនុស្ស ដែលជឿលើព្រះក្លែងក្លាយរាប់ពាន់អង្គ។ ដែលកាន់តែអាក្រក់ជាងនេះទៀតនោះ ភរិយារបស់លោកបូទីផាក៏បានចោទបង្ខូចគាត់ ធ្វើឲ្យគាត់ក្លាយជាអ្នកទោស(៣៩:១៦-២០)។ តែព្រះជាម្ចាស់មិនបានបោះបង់ចោលគាត់ឡើយ។ ទ្រង់មិនគ្រាន់តែបានគង់នៅជាមួយលោកយ៉ូសែបប៉ុណ្ណោះទេ តែទ្រង់ក៏បានប្រទានពរគាត់ “ឲ្យមានជោគជ័យ នៅក្នុងការអ្វីដែលគាត់ធ្វើ” ហើយ “បានបង្ហាញសេចក្តីសប្បុរសដល់គាត់
ហើយឲ្យពួកអ្នកកាន់អំណាចស្រឡាញ់គាត់ផងដែរ”(៣៩:៣,២១)។

តើលោកយ៉ូសែបមានការភ័យខ្លាចប៉ុណ្ណា ពេលដែលជួបប្រទះរឿងអាក្រក់ជាច្រើនដូចនេះ? ប៉ុន្តែ គាត់នៅតែមានចិត្តស្មោះត្រង់ ហើយរក្សាភាពសុចរិត។ ព្រះជាម្ចាស់បានគង់នៅជាមួយលោកយ៉ូសែប ក្នុងដំណើរជីវិតដ៏ពិបាករបស់គាត់ ហើយមានផែនការដ៏ធំសម្រាប់គាត់។ ទ្រង់ក៏មានផែនការដ៏ល្អសម្រាប់យើងម្នាក់ៗផងដែរ។ ចូរមានសង្ឃឹមឡើង ហើយដើរដោយជំនឿ ដោយទុកចិត្តថា ព្រះអង្គទតឃើញ ហើយក៏ជ្រាបអំពីបញ្ហាដែលយើងកំពុងជួបប្រទះផងដែរ។—ESTERA PIROSCA ESCOBAR

គ្រាន់តែជាកូនរបស់ជនជាតិជីពស៊ី

មានពេលមួយ រ៉តនី ស្មីត(Rodney Smith) បានដើរ នៅខាងមុខព្រះវិហារតូចមួយ ទៅរកលោកគ្រូគង្វាល ដើម្បីទទួលជឿព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងអំឡុងពេលកម្មវិធីថ្វាយបង្គំព្រះ កាលពីឆ្នាំ ១៩៧៧។ ពេលនោះ មានគេខ្សិបខ្សៀវគ្នាថា “អូហ៍ វាគ្រាន់តែជាកូនរបស់ជនជាតិជីបស៊ីប៉ុណ្ណោះ”។ គ្មាននរណាម្នាក់ខ្វល់អំពីក្មេងជំទង់ម្នាក់នេះទេ ដោយសារឪពុកម្តាយគាត់ជាជនជាតិជីបស៊ី ដែលមិនមានការអប់រំ និងមានប្រពៃណីរស់នៅចល័តពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ដោយគ្មានផ្ទះសម្បែងត្រឹមត្រូវ។ តែរ៉តនីមិនខ្វល់ពីសម្លេងខ្សិបខ្សៀវនោះទេ។ គាត់ដឹងច្បាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់មានគោលបំណង សម្រាប់ជីវិតគាត់ ដូចនេះ គាត់ក៏បានទិញព្រះគម្ពីរមួយក្បាល និងវចនានុក្រមអង់គ្លេសមួយក្បាល ហើយក៏បានរៀនអាន និងសរសេរដោយខ្លួនឯង។ ក្រោយមក គាត់និយាយថា “ផ្លូវទៅរកព្រះយេស៊ូវ គឺមិនមែនជាសកលវិទ្យាល័យខេមប្រ៊ីជ ហាវើត យេល ឬជាកវីកំណាព្យនោះឡើយ។ ផ្លូវទៅរកព្រះយេស៊ូវ គឺជាភ្នំចាស់មួយ ដែលគេហៅថា កាល់វ៉ារី”។ គាត់ក៏បានជម្នះឧបស័គ្គគ្រប់យ៉ាង ហើយទីបំផុត ក៏បានក្លាយជាអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រើ ដើម្បីនាំមនុស្សជាច្រើន ឲ្យទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ នៅចក្រភពអង់គ្លេស និងសហរដ្ឋអាមេរិក។

លោកពេត្រុសក៏ជាមនុស្សសាមញ្ញផងដែរ។ គាត់មិនបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលនៅសាលារបស់សាសនាយូដាទេ(កិច្ចការ ៤:១៣) គឺគ្រាន់តែជាអ្នកនេសាទត្រីម្នាក់ មកពីស្រុកកាលីឡេ ដែលនៅទីនោះ ព្រះយេស៊ូវបានត្រាស់ហៅគាត់ ដោយគ្រាន់តែប្រើបន្ទូលសាមញ្ញពីរបីម៉ាត់ថា “ចូរមកតាមខ្ញុំ”(ម៉ាថាយ ៤:១៩)។ លោកពេត្រុសមិនបានរៀនជ្រៅជ្រះ ហើយបានជួបបរាជ័យជាច្រើនក្នុងដំណើរជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទ…

អ្នកប្រឹក្សាយោបល់ដែលគួរឲ្យទុកចិត្ត

តើ​អ្នក​គិត​ដល់​នរណា​មុន​គេ ពេល​អ្នក​ឮ​ពាក្យ “អ្នក​ប្រឹក្សា​យោបល់ដែល​គួរ​ឲ្យ​ទុកចិត្ត? សម្រាប់​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់ ខ្ញុំ​គិតដល់​លោក​គ្រូ​គង្វាល រីច(Rich)។ គាត់​បាន​មើល​ឃើញ​សក្តានុពល​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ជឿ​ជាក់​លើ​ខ្ញុំ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ខ្វះជំនឿ​ចិត្ត ចំពោះ​សមត្ថ​ភាព​ខ្លួន​ឯង។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​នៃ​ការ​ដឹក​នាំ ដោយ​បម្រើ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ ជា​លទ្ធ​ផល សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​កំពុង​បម្រើ​ព្រះ ដោយ​ផ្តល់​ការ​ប្រឹក្សា​យោបល់ដល់​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ។​

ហោរា​អេលីយ៉ា​បាន​បំពេញ​តួនាទី​ដ៏​សំខាន់ នៅ​ក្នុង​ការ​លូត​លាស់​របស់​លោក​អេលីសេ រហូត​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ។ លោក​អេលីយ៉ា​បាន​ឃើញ​គាត់​កំពុង​តែ​ភ្ជួរ​ស្រែ ហើយ​ក៏​បាន​ហៅ​គាត់​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​សិស្ស​របស់​គាត់ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រាប់​គាត់ ឲ្យ​ចាក់​ប្រេង​តាំង​លោក​អេលីសេ ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​បន្ត​វេណ​របស់​គាត់​(១ពង្សាវ​តាក្សត្រ ១៩:១៦,១៩)។ សិស្ស​វ័យ​ក្មេង​នេះបាន​មើល​គ្រូ​របស់​គាត់​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ ហើយ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ទោះ​ជា​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ក៏​ដោយ។  ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រើ​លោក​អេលីយ៉ា ដើម្បី​រៀប​ចំ​ខ្លួន​លោក​អេលីសេ សម្រាប់​ការងារ​បម្រើ​ព្រះ​ពេញ​មួយជីវិត។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ជីវិត​របស់​លោក​អេលីយ៉ា លោក​អេលីសេ​មាន​ឱកាស​ចាក​ចេញ​ពី​គាត់។ តែ​លោក​អេលីសេបាន​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ជា​ថ្មី ចំពោះ​គ្រូ​របស់​គាត់។ លោក​អេលីយ៉ា​បាន​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​លោក​អេលីសេ​បោះ​បង់​មុខ​នាទី​របស់​គាត់ តែ​គាត់​បាន​បដិសេធ​រាល់​លើក​ថា “ខ្ញុំ​ស្បថ​ដោយ​នូវ​ព្រះយេហូវ៉ា ដ៏​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​នៅ ហើយដោយ​ព្រលឹង​លោក​​ដ៏នៅ​រស់​ដែរ​ថា ខ្ញុំ​មិន​ព្រម​ឃ្លាត​ពី​លោក​ទេ”(២ពង្សាវតាក្សត្រ ២:២,៤,៦)។ ​ដោយសារ​តែ​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​លោក​អេលីសេ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រើ​គាត់ តាម​របៀប​ដ៏​អស្ចារ្យ​ផង​ដែរ។

យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​នរណា​ម្នាក់ ធ្វើ​ជា​គំរូ​នៃ​ការ​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។ សូម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទាន​យើង នូវ​បុរស ឬ​ស្រ្តី​ដែល​កោត​ខ្លាច​ព្រះ ដែល​នឹង​ជួយ​យើង​ឲ្យ​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ។ ហើយ​យើង​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដ៏​ល្អ សម្រាប់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​អំណាច​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ផង​ដែរ។—ESTERA PIROSCA ESCOBAR

ដំណឹងល្អសម្រាប់ថ្លែងប្រាប់

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​សួរ​សិស្ស​ម្នាក់​ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីរ៉ង់​ថា “តើ​អ្នក​ឈ្មោះ​អ្វី​?” គាត់​ឈ្មោះ​អាម៉ាន(Arman) បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​អេស្ទេរ៉ា(Estera) គាត់​ក៏​បាន​ងើប​មុខ​ឡើង ហើយ​និយាយ​ថា “យើង​ទាំង​ពីរ​មាន​ឈ្មោះ​ស្រដៀង​នឹង​ឈ្មោះ​សេទែ(Setare) ក្នុង​ភាសា​ហ្វាស៊ី!”(ភាសា​ដែល​គេ​ប្រើ​នៅ​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់) ទំនាក់​ទំនង​ដ៏​តូច​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​សន្ទនា​គ្នា​ដ៏​ប្រសើរ​មួយ។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​គាត់​ថា ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ខ្ញុំ តាម​លំនាំ​ឈ្មោះ​របស់​តួ​អង្គ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ គឺ “ព្រះ​នាង​អេសធើរ” ដែល​ជា​ម្ចាស់​ក្សត្រី​ដើម​កំណើត​ជន​ជាតិ​យូដា​ក្នុងចក្រ​ភព​ពើរស៊ី(សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ជា​ប្រទេស​អ៊ីរ៉ង់)។​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចែក​ចាយ​រឿង​ព្រះ​នាង​អេសធើរ ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ដោយសារ​ការ​សន្ទនា​នេះ អាម៉ាន​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចូល​រួម​ការ​សិក្សាព្រះ​គម្ពីរ​ប្រចាំ​សប្តាហ៍ ដើម្បី​សិក្សា​បន្ថែម​អំ​ពី​ព្រះ​គ្រីស្ទ។

លោក​ភីលីព​ដែល​ជា​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​ទទួល​ការ​ដឹក​នាំ​ពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ។ គាត់​បាន​សួរ​សំណួរ​មួយ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​សន្ទ​នា ជា​មួយ​មន្រ្តី​ជន​ជាតិ​អេធីយ៉ូពីរ​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​រទេះ​សេះ។ ពេល​គាត់​ឮ​អ្នក​នោះ​កំពុង​តែ​អាន​មើល​គម្ពីរ​ហោរា​អេសាយ គាត់​ក៏​បាន​សួរ​ថា “លោក​មើល​យល់​ឬ​ទេ?”(កិច្ចការ ៨:៣០)។ កាល​នោះ បុរស​ជន​ជាតិ​អេធីយ៉ូពី​កំពុង​ស្វែង​រក​ការ​យល់​ដឹង​ខាង​វិញ្ញាណ នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នោះ។ ពេល​លោក​ភីលីព​ដឹង​ថា នេះ​ជា​ឱកាស​ល្អ គាត់​ក៏​បាន “​​បើក​មាត់​សំដែង​ប្រាប់​ដំណឹង​ល្អ​ពី​ព្រះយេស៊ូវ ចាប់​តាំង​ពី​បទ​គម្ពីរ​នោះ​រៀង​ទៅ”(ខ.៣៥)។

យើង​ក៏​មាន​ដំណឹង​ល្អ​ដែល​ត្រូវ​ចែក​ចាយ​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដូច​លោក​ភីលីព​ផង​ដែរ។​ ចូរ​យើង​ស្វែង​រក​ឱកាស​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ នៅ​ហាង​ទំនិញ ឬ​នៅ​តំបន់​ដែល​យើង​រស់​នៅ។​ ចូរ​យើង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ដឹក​នាំ​ជំហាន​យើង ហើយ​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​ពាក្យ ដើម្បី​ចែក​ចាយ​អំពី​ក្តី​សង្ឃឹម និង​ក្តី​អំណរ​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ។—ESTERA PIROSCA ESCOBAR