សន្តិភាពនៅក្នុងចិត្ត
ព្រះវិហារខាមពី នៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ ក្នុងក្រុងហេលស៊ីនគី ប្រទេសហ្វាំងឡង់ មានលក្ខណៈលេចធ្លោ នៅកណ្តាលទីប្រជុំជន។ សំណង់អគារមួយនេះ មានរាងមូលទ្រវែង ស្រោបពីលើដោយឈើ ដែលការពារសម្លេងរំខានពីទីក្រុងដ៏មមាញឹក នៅខាងក្រៅ។ អ្នករចនាមូដអគារនេះ បានសាងសង់ព្រះវិហារនេះ ធ្វើជាកន្លែងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងផ្តល់នូវ “បរិកាសដ៏ស្រគត់ស្រគំ សម្រាប់ឲ្យគេសម្រួលអារម្មណ៍នៅទីនោះ”។ ព្រះវិហារនេះជាកន្លែងទទួលស្វាគមន៍អស់អ្នក ដែលចង់គេចចេញពីភាពមមាញឹក និងអ៊ូអរ នៃទីក្រុង។
មនុស្សជាច្រើនស្រេកឃ្លានសន្តិភាព ដូចនេះ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដែលមានរយៈពេលតែពីរបីនាទីក៏អាចជួយសម្រួលអារម្មណ៍ពួកគេបានខ្លះដែរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនថា សន្តិភាពដ៏ពិត គឺសន្តិភាពដែលមានជាមួយព្រះ មានប្រភពមកពីព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ គឺដូចដែលសាវ័កប៉ុលបានមានប្រសាសន៍ថា “ដែលយើងរាល់គ្នាបានរាប់ជាសុចរិត ដោយការជឿ នោះឈ្មោះថាយើងបានមេត្រីនឹងព្រះ ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នាហើយ”(រ៉ូម ៥:១)។ បើគ្មានព្រះគ្រីស្ទទេ នោះយើងនៅតែរស់នៅជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះ ដោយសារអំពើបាបរបស់យើង។ តែសូមអរព្រះគុណព្រះយេស៊ូវ ដែលបានផ្សៈផ្សាឲ្យយើងជានឹងព្រះវរបិតា ហើយបញ្ចប់ការទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់(កូល៉ុស ១:១៩-២១) ដោយយើងគ្រាន់តែទទួលជឿ និងទទួលយកការលះបង់របស់ព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះយេស៊ូវបានថ្វាយយើងទៅព្រះវរបិតា ជាដង្វាយដ៏បរិសុទ្ធ ឥតសៅហ្មង ហើយឥតកន្លែងបន្ទោសបាន នៅចំពោះទ្រង់(ខ.២២)។
ការមានសន្តិភាពជាមួយព្រះ មិនមានន័យថា យើងនឹងរស់នៅដោយគ្មានបញ្ហានោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងនៅតែអាចមានសន្តិភាពនោះ នៅក្នុងចិត្ត ក្នុងពេលដែលមានទុក្ខលំបាក។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់ពួកសិស្សទ្រង់ថា “នៅលោកីយ៍នេះ…
ព្រះទ្រង់បន្តកែប្រែវិញ្ញាណថ្មីឡើងជានិច្ច
អ្នកស្រីយុននី លេហ្វេវរេ(Yoni Lefevre) ដែលជាសិល្បៈករជនជាតិហូឡង់ បានបង្កើតគម្រោងមួយ មានឈ្មោះថា “អំណាចពណ៌ប្រផេះ” ដើម្បីបង្ហាញអំពីភាពក្លៀវក្លា នៃជំនាន់មនុស្សចាស់ ក្នុងប្រទេសហូឡង់។ គាត់បានសុំឲ្យក្មេងសិស្សសាលាក្នុងតំបន់ គូរូបយាយតារបស់ខ្លួន។ អ្នកស្រីលេហ្វេវរេ ចង់បង្ហាញអំពី “ទស្សនៈដ៏ស្មោះត្រង់ និងបរិសុទ្ធ” អំពីមនុស្សចាស់ ហើយគាត់ជឿថា ក្មេងៗអាចបង្ហាញនូវទស្សនៈដ៏ស្មោះត្រង់ និងបរិសុទ្ធនេះបាន តាមរយៈការគូរូបជីដូនជីតារបស់ខ្លួន។ គំនូរបស់ក្មេងៗបានឆ្លុះបញ្ចាំង អំពីទស្សនៈថ្មីៗ និងរស់រវើក អំពីសាច់ញាតិរបស់ខ្លួនដែលមានវ័យចំណាស់ ដូចជា ការគូរូបជីដូន ឬជីតាកំពុងលេងកីឡាវាយកូនបាល់តិន្នីស ធ្វើការក្នុងច្បារដំណាំ គូគំនូ ។ល។
នៅប្រទេសអ៊ីស្រាអែល កាលពីសម័យបុរាណ ពេលលោកកាលែបនៅក្មេង គាត់បានលួចចូលទៅក្នុងទឹកដីសន្យា ដើម្បីស៊ើបការ មុនពេលពួកអ៊ីស្រាអែលចូលកាន់កាប់។ លោកកាលែបជឿថា ព្រះនឹងជួយជនជាតិគាត់ ឲ្យវាយឈ្នះសាសន៍កាណាន តែពួកស៊ើបការដទៃទៀតមានគំនិតផ្ទុយពីគាត់(យ៉ូស្វេ ១៤:៨)។ ដោយសារក្តីជំនឿរបស់លោកកាលែប ព្រះទ្រង់ក៏បានរក្សាជីវិតគាត់ ដោយការអស្ចារ្យ ឲ្យគាត់រស់នៅបាន៤៥ឆ្នាំទៀត ដើម្បីឲ្យគាត់បានរួចជីវិត ក្នុងការវិលវល់ ក្នុងវាលរហោស្ថាន ហើយចូលទឹកដីសន្យា។ ដល់ពេលដែលត្រូវចូលទឹកដីកាណាន លោកកាលែបមានអាយុ៨៥ឆ្នាំហើយ។ ពេលនោះគាត់និយាយថា “សព្វថ្ងៃនេះខ្ញុំនៅតែមានកំឡាំង ដូចក្នុងកាលដែលលោកម៉ូសេបានចាត់ខ្ញុំឲ្យទៅនោះនៅឡើយ កំឡាំងខ្ញុំឥឡូវនេះក៏ដូចជាកាលពីដើមដែរ”(ខ.១១)។ ដោយមានជំនួយពីព្រះ នោះលោកកាលែបក៏បានចូលកាន់កាប់ទឹកដីសន្យា ជាមួយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដោយជោគជ័យ(ជនគណនា ១៤:២៤)។…
ការជួយសម្រាលបន្ទុក
ការជិះកង់សណ្តោងរឺម៉កដឹកឥវ៉ាន់ធ្ងន់ៗ មិនមែនជាការងាយទេ។ មនុស្សពេញវ័យជាទូទៅ អាចជិះកង់សណ្តោងរឺម៉កដែលផ្ទុកទម្ងន់ប្រហែល១៥០គីឡូក្រាម ដោយល្បឿនប្រហែល ១៦គីឡូម៉ែត្រ ក្នុងមួយម៉ោង។ តែនៅមានបញ្ហាមួយទៀត : ការជិះកង់សណ្តោងរឺម៉កដែលមានបន្ទុកកាន់តែធ្ងន់ គឺមានន័យថា អ្នកត្រូវជិះកង់កាន់តែយឺត ហើយពិបាកជាងមុន។ អ្នកដែលជិះកង់សណ្តោងរឺម៉ក ដែលផ្ទុកឧបករណ៍ជាង ឬរបស់របរ លើស៣០០គីឡូក្រាម អាចធាក់កង់ទៅមុខ ដោយល្បឿនដែលលឿនបំផុត តែ១២ គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។
បញ្ហានេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីលោកម៉ូសេ ដែលបានទទួលបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ ក្នុងការធ្វើដំណើរក្នុងវាលរហោស្ថាន គឺជាបន្ទុកខាងផ្លូវអារម្មណ៍ ដែលធ្វើឲ្យគាត់ទៅមុខលែងរួច។ កាលនោះ ពួកអ៊ីស្រាអែលស្រេកឃ្លានចង់បរិភោគសាច់ ជាជាងញាំនំម៉ាណារាល់ថ្ងៃ តែជាលទ្ធផលពួកគេមានតែទឹកភ្នែក។ ពេលលោកម៉ូសេឮពួកគេទួញយំមិនចេះឈប់ដូចនេះ គាត់មានការរំខានចិត្តយ៉ាងខ្លាំង បានជាគាត់ទូលដល់ព្រះអម្ចាស់ថា “រូបទូលបង្គំតែម្នាក់ឯង នឹងបីទ្រមនុស្សទាំងនេះមិនបានទេ ដ្បិតគេជាបន្ទុកធ្ងន់ហួសកំឡាំងទូលបង្គំហើយ”(ជនគណនា ១១:១៤)។
ពេលលោកម៉ូសេពឹងផ្អែកកម្លាំងខ្លួនឯង គាត់គ្មានសមត្ថភាព ដើម្បីនឹងដោះស្រាយបញ្ហានេះទេ។ ព្រះទ្រង់ក៏បានឆ្លើយតប ដោយប្រាប់គាត់ឲ្យជ្រើសរើសមនុស្សប្រុស៧០នាក់ ឲ្យធ្វើការជាមួយគាត់ ដើម្បីចែករំលែកបន្ទុករបស់គាត់។ គឺដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលប្រាប់គាត់ថា ទ្រង់នឹងចុះមកនិយាយនឹងគាត់ ហើយនឹងចែកព្រះវិញ្ញាណ ដែលសណ្ឋិតលើគាត់ ទៅដាក់លើគេផង នោះគេនឹងជួយផ្ទុកនូវបន្ទុកបណ្តាជននេះជាមួយនឹងគាត់ ដើម្បីកុំឲ្យគាត់ត្រូវផ្ទុកតែម្នាក់ឯងឡើយ(ខ.១៧)។
ក្នុងនាមជាអ្នកដើរតាមព្រះយេស៊ូវ យើងមិនចាំបាច់ត្រូវទទួលបន្ទុកតែម្នាក់ឯងទេ។ យើងមានព្រះយេស៊ូវ ដែលតែងតែសព្វព្រះទ័យនឹងជួយយើងជានិច្ច។ ហើយទ្រង់ក៏បានប្រទានឲ្យយើងមានបងប្អូនប្រុសស្រី ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ សម្រាប់ចែករំលែកបន្ទុកយើង។ ពេលយើងថ្វាយបន្ទុករបស់យើងដល់ទ្រង់…
ព្រះគ្រីស្ទ ជាព្រះដ៏ប្រោសលោះ
នៅទីក្រុងរីអូ ដឺ ចេនេរ៉ូ(Rio de Janeiro) មានរូបចម្លាក់ព្រះគ្រីស្ទ ជាព្រះដ៏ប្រោសលោះ ដ៏ធំសម្បើម ដែលខ្ពស់ត្រដែតនៅលើភ្នំ ទតមើលមកទីក្រុងនោះ នៅខាងក្រោម។ រូបចម្លាក់ដ៏ល្បីល្បាញមួយនេះ ជារូបចម្លាក់ព្រះយេស៊ូវលាតសន្ធឹងព្រះហស្តទាំងសងខាង ដែលយើងមើលទៅតួខ្លួននៃរូបចម្លាក់នោះទាំងមូល មានរាង្គជាឈើឆ្កាង។ លោកហេតទ័រ ដឺ ស៊ីលវ៉ា ខូស្តា(Heitor de Silva Costa) ដែលជាស្ថាបត្យករប្រេស៊ីល បានរចនារូបចម្លាក់មួយនេះ។ គាត់បានស្រមៃថា ពេលពលរដ្ឋនៅទីក្រុងនោះ ក្រោកពីព្រលឹម ពួកគេនឹងបានឃើញរូបចម្លាក់ព្រះយេស៊ូវ លេចឡើង ចេញពីភាពងងឹតមុនគេ នៅពេលពេលទៀបភ្លឺ។ គាត់ក៏សង្ឃឹមផងដែរថា ពេលថ្ងៃលិច អ្នកក្រុងរីអូ នឹងបានឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យលិច ពីក្រោយព្រះកេសរូបចម្លាក់ព្រះយេស៊ូវ។
ជាការពិតណាស់ យើងមិនថ្វាយបង្គំរូបចម្លាក់របស់ព្រះយេស៊ូវទេ តែរូបចម្លាក់របស់ទ្រង់ ដែលគេបានសាងសង់ នៅទីក្រុងរីអូ ប្រទេសប្រេស៊ីល បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំថា ជារៀងរាល់ថ្ងៃ យើងចាំបាច់ត្រូវមើលទៅព្រះសង្រ្គោះយើង ដែលជាព្រះដ៏ពិត ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ក្នុងពេលដែលយើងមានសេចក្តីសុខ ក៏ដូចជានៅពេលយើងមានទុក្ខលំបាក។ ពេលលោកយ៉ូបកំពុងរងទុក្ខវេទនា គាត់មានប្រសាសន៍ថា “ឯខ្ញុំៗដឹងថា អ្នកដែលលោះខ្ញុំទ្រង់មានព្រះជន្មរស់នៅ ហើយដល់ជាន់ក្រោយ ទ្រង់នឹងមកឈរនៅលើផែនដី”(យ៉ូប ១៩:២៥)។
ត្រង់ចំណុចនេះ ការស្រែកយំរបស់លោកយ៉ូប កំពុងនាំចិត្តយើង ឲ្យមើលទៅព្រះយេស៊ូវ…
ការនឹកចំាអំពីព្រះបន្ទូលព្រះ
លោកឆេម ផូថូក(Chaim Potok) ដែលជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅដែលលក់ដាច់បំផុត បាននិពន្ធរឿងប្រលោមលោក មានចំណងជើងថា អ្នកដែលត្រូវបានជ្រើសរើស ដោយរៀបរាប់ អំពីការប្រកួតកីឡាវាយបាល់បេសប៊ល រវាងក្រុមកីឡាករពីក្រុម ដែលមានដើមកំណើតជនជាតិយូដា ក្នុងទីក្រុងញូយ៉ក។ លោករ៉ូវិន ម៉ាលធ័រ(Reuven Malter) ដែលជាតួឯកក្នុងរឿងនេះ បានកត់សំគាល់ឃើញថា ឯកសណ្ឋានរបស់គួរប្រកួតរបស់ខ្លួន មានចំណុចពិសេសខុសគេ នៅត្រង់ខ្សែរំយោលបួនខ្សែ នៅជាយអាវរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ។ លោករ៉ូវិន ក៏បាននឹកចាំថា រំយោងទាំងបួនខ្សែនោះ ដែលជាសញ្ញាបញ្ជាក់អំពីការស្តាប់បង្គាប់ដ៏តឹងរឹង តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។
ប្រវត្តិនៃការដាក់រំយោលនៅជាយអាវរបស់ជនជាតិយូដា គឺបានចាប់ផ្តើម តាំងពីពេលដែលព្រះទ្រង់មានបន្ទូល តាមរយៈលោកម៉ូសេ ឲ្យរាស្រ្តរបស់ទ្រង់ធ្វើរំយោល ដែលមានលាយខ្សែអំបោះពណ៌ផ្ទៃមេឃ ហើយភ្ជាប់នឹងជ្រុងទាំងបួន នៃជាយអាវរបស់ពួកគេ(ជនគណនា ១៥:៣៨)។ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា “នោះនឹងបានសំរាប់ជារំយោល ឲ្យឯងរាល់គ្នាមើល ដើម្បីឲ្យនឹកចាំពីអស់ទាំងបញ្ញត្តនៃព្រះយេហូវ៉ា ព្រមទាំងប្រព្រឹត្តតាមផង”(ខ.៣៩)។
នៅសម័យសញ្ញាចាស់ ព្រះទ្រង់បានប្រើរំយោលអាវ ដើម្បីឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនឹកចាំអំពីក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់។ នៅសម័យបច្ចុប្បន្ន យើងក៏មានវិធីនឹកចាំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះផងដែរ។ យើងអាចមើលទៅព្រះគ្រីស្ទ ដែលបានធ្វើជាគំរូ ដោយស្តាប់បង្គាប់ព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ជានិច្ច(យ៉ូហាន ៨:២៩)។ បានជាយើង “ត្រូវប្រដាប់ខ្លួន ដោយព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទវិញ ហើយកុំឲ្យផ្គត់ផ្គង់ ដើម្បីនឹងបំពេញសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នា ខាងឯសាច់ឈាមឡើយ”(រ៉ូម ១៣:១៤)។ ពេលយើងផ្តោតភ្នែករបស់យើង ទៅរកព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ យើងនឹងបានថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះវរបិតានៃយើងដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌។-Jennifer…
កិច្ចការដែលសំខាន់បំផុត
ក្នុងអំឡុងពេលកម្មវិធីថ្វាយបង្គំព្រះ នៅព្រះវិហារ ខ្ញុំបានសង្កេតឃើញទារកម្នាក់ ដែលឪពុករបស់វាកំពុងអង្គុយពរ នៅលើកៅអីនៅជួរខាងមុខខ្ញុំ ប្រហែលបីបួនជួរ។ ពេលដែលទារកដ៏តូចនោះអើតមើលមកក្រោយ រំលងស្មារបស់ឪពុកវា ខ្ញុំឃើញកែវភ្នែកវាបើកធំៗ មើលមកសមាជិកពួកជំនុំទាំងឡាយ ដោយចម្ងល់។ វាបានញញឹមដាក់មនុស្សមួយចំនួន ទាំងហៀរទឹកមាត់កក្លាក់ ហើយវាក៏បានដាក់ម្រាមដៃរបស់វា ចូលក្នុងមាត់ តែវាមិនដែលភ្លេចបៀបមេដៃរបស់វាឡើយ។ ខ្ញុំក៏បានបង្វែរអារម្មណ៍ចេញពីការអធិប្បាយរបស់លោកគ្រូគង្វាល ខណៈពេលដែលភ្នែករបស់ខ្ញុំចេះតែចង់ងាកមើលទារក ដ៏គួរឲ្យស្រឡាញ់ម្នាក់នេះ ម្តងហើយម្តងទៀត។
ក្នុងការរស់នៅ ជាធម្មតា យើងអាចជួបការរំខានគ្រប់បែបគ្រប់សណ្ឋាន។ តាមព្រះគម្ពីរលូកា យើងឃើញថា មានពេលមួយនាងម៉ាថាត្រូវចំណាយពេលស្តាប់ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូល ជាមួយនាងម៉ារាប្អូនស្រីរបស់នាង តែការរវល់រៀបចំម្ហូបអាហារ បម្រើទ្រង់ គឺជាការរំខានមិនឲ្យនាងនៅស្តាប់ព្រះបន្ទូលទ្រង់។ ពេលនោះ នាងម៉ារានៅតែបន្តផ្តោតចិត្តស្តាប់ទ្រង់ ដោយមិនឲ្យអ្វីរំខាននាងឡើយ។ នាងម៉ារា “បានអង្គុយស្តាប់ព្រះបន្ទូល នៅទៀបព្រះបាទព្រះអម្ចាស់”(លូកា ១០:៣៩)។ ពេលនាងម៉ាថារអ៊ូរ ដោយសារនាងម៉ារាមិនបានជួយកិច្ចការនាង ព្រះយេស៊ូវក៏បានមានបន្ទូលថា “ម៉ាថាៗអើយ នាងព្រួយចិត្តខំប្រឹងរៀបចំធ្វើអីច្រើនម៉្លេះ មានសេចក្តីតែ១ទេ ដែលសំរាប់ត្រូវការ ឯម៉ារា នាងបានរើសចំណែកយ៉ាងល្អ ដែលមិនត្រូវយកចេញពីនាងឡើយ”(ខ.៤១-៤២)។
ព្រះបន្ទូលព្រះយេស៊ូវត្រង់ចំណុចនេះ បានរំឭកយើងថា ទំនាក់ទំនង ដែលយើងមានជាមួយទ្រង់ គឺសំខាន់ជាងការរវល់ដទៃទៀត ដែលយើងប្រហែលជាកំពុងផ្តោតចិត្ត។ កិច្ចការល្អៗ អាចធ្វើឲ្យយើងខកខានមិនបានធ្វើកិច្ចការដែលសំខាន់បំផុត។ បានសេចក្តីថា សម្រាប់អ្នកដើរតាមព្រះយេស៊ូវ កិច្ចការដែលសំខាន់បំផុត ក្នុងជីវិតនេះ គឺជាការស្គាល់…
ផ្លូវដ៏អាថ៌កំបាំង
ពេលកូនប្រុសខ្ញុំចាប់ផ្តើមចូលរៀនភាសាចិន ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើល ពេលបានឃើញក្រដាសមេរៀនជាច្រើន ដែលគាត់យកមកផ្ទះ នៅថ្ងៃទីមួយ។ ក្នុងនាមជាអ្នកនិយាយភាសាអង់គ្លេសពីកំណើត ខ្ញុំពិបាកនឹងយល់ អំពីទំនាក់ទំនងរវាងតួអក្សរ និងពាក្យសម្រាប់និយាយ ក្នុងភាសាចិន។ ភាសានេះហាក់ដូចជាមានភាពស្មុគ្រស្មាញចំពោះខ្ញុំណាស់ ពោលគឺស្ទើរតែមិនអាចឲ្យខ្ញុំយល់បាន។
ជួនកាល ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាពិបាកយល់ផងដែរ ពេលដែលខ្ញុំពិចារណា អំពីរបៀបដែលព្រះទ្រង់ធ្វើការ។ ខ្ញុំដឹងថា ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា គំនិតទ្រង់មិនដូចគំនិតរបស់យើងរាល់គ្នាទេ ឯផ្លូវរបស់យើងរាល់គ្នាក៏មិនមែនជាផ្លូវរបស់ទ្រង់ដែរ(អេសាយ ៥៥:៨)។ ប៉ុន្តែ ពេលខ្លះ ខ្ញុំនៅតែចង់ដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាព្រះអនុញ្ញាតឲ្យការនេះ ឬការនោះកើតឡើង។ ព្រះបន្ទូលដែលខ្ញុំបានអានជាទៀងទាត់ និងព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ ដែលគង់នៅក្នុងខ្ញុំ ក៏ជួយឲ្យខ្ញុំរកឃើញដំណោះស្រាយ។
កាលណាខ្ញុំមានសំណួរបែបនេះ ខ្ញុំត្រូវព្យាយាមបន្ទាបខ្លួនចុះ ដោយចាំថា លោកយ៉ូបក៏មិនបានទទួលចម្លើយ សម្រាប់សំណួរទាំងអស់ ដែលគាត់បានសួរដោយចិត្តឈឺចាប់នោះដែរ(យ៉ូប ១:៥,៨)។ គាត់បានព្យាយាមស្វែងយល់ តែព្រះទ្រង់ក៏បានសួរគាត់វិញថា “ឯងដែលប្រកាន់ទោសដូច្នេះ តើនឹងធ្វើឲ្យព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តារាងចាលឬ ឯងដែលបន្ទោសដល់ព្រះដូច្នេះ”(៤០:២)។ លោកយ៉ូបក៏បានឆ្លើយ ទាំងចិត្តសោកស្តាយថា “តើនឹងឲ្យទូលបង្គំទូលដល់ទ្រង់ដូចម្តេចបាន ទូលបង្គំនឹងដាក់ដៃខ្ទប់មាត់វិញ”(ខ.៤)។ លោកយ៉ូបនិយាយអ្វីមិនចេញ នៅចំពោះភាពធំឧត្តម្ភរបស់ព្រះ។
ទោះបីជាពេលខ្លះ ផ្លូវរបស់ព្រះហាក់ដូចជាអាថ៌កំបាំង ហើយមិនអាចយល់បានក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែអាចដឹងប្រាកដថា ផ្លូវរបស់ទ្រង់ខ្ពស់ជាងផ្លូវរបស់យើង។-Jennifer Benson Schuldt
អំណាចនៃការសរសើរដំកើង
លោកវីលី មីរីក(Willie Myrick) ត្រូវគេចាប់ជំរិត នៅក្នុងផ្លូវខាងមុខផ្ទះគាត់ ពេលគាត់មានអាយុ៩ឆ្នាំ។ គាត់បានធ្វើដំណើរជាមួយពួកចាប់ជំរិត អស់ជាច្រើនម៉ោង ដោយមិនដឹងថា នឹងមានអ្វីកើតឡើងចំពោះខ្លួនទេ។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ វីលីក៏បានសម្រេចចិត្តច្រៀងសរសើរដំកើងព្រះ នូវបទដែលមានចំណងជើងថា “រាល់ការសរសើរដំកើង”។ ពេលដែលគាត់ច្រៀងបទចម្រៀងនោះម្តងហើយម្តងទៀត ពួកចាប់ជំរិតក៏បានជេរប្រទិចគាត់ ហើយប្រាប់គាត់ឲ្យបិទមាត់។ ទីបំផុត បុរសនោះ ក៏បានឈប់ឡាន ឲ្យវីលីចុះពីលើឡាន ដោយសុវត្ថិភាព។
ដូចដែលវីលីបានបង្ហាញ ការសរសើរដំកើងព្រះអម្ចាស់ ដែលពិតប្រាកដ គឺតម្រូវឲ្យយើងផ្តោតទៅលើចរិយាសម្បត្តិរបស់ព្រះ ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ យើងត្រូវឈប់គិតពីអ្វីដែលយើងភ័យខ្លាច អ្វីដែលជាបញ្ហាក្នុងជីវិតយើង ហើយត្រូវមានការស្កប់ចិត្ត។
ជាក់ស្តែង ពួកអ៊ីស្រាអែលបានថ្វាយបញ្ហាគ្រប់យ៉ាងដល់ព្រះអម្ចាស់ ពេលដែលពួកគេត្រូវប្រឈមមុខនឹងពួកខ្មាំងសត្រូវ។ ពេលដែលពួកគេត្រៀមខ្លួនធ្វើសង្រ្គាម ស្តេចយ៉ូសាផាតក៏បានរៀបចំក្រុមចម្រៀង ឲ្យដើរហែរ ទៅរកសត្រូវដែលកំពុងលើកទ័ពមក។ ពួកគេបានច្រៀងសរសើរថា “ចូរសរសើរព្រះអម្ចាស់ ដ្បិតសេចក្តីមេត្តារបស់ទ្រង់ស្ថិតស្ថេរនៅអស់កល្បជានិច្ច”(២របាក្សត្រ ២០:២១)។ ពេលពួកគេចាប់ផ្តើមច្រៀងសរសើរដំកើងព្រះ ពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកអ៊ីស្រាអែលក៏មានការជ្រួលច្របល់ ហើយក៏បានកាប់សម្លាប់គ្នាឯង។ ដូចនេះ ពួកអ៊ីស្រាអែលក៏បានឈ្នះសង្រ្គាម ដោយមិនចាំបាច់ប្រយុទ្ធ(ខ.១៧)។
ទោះយើងកំពុងជួបសង្រ្គាម ឬមានអារម្មណ៍ទាល់ច្រកក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែអាចថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះក្នុងចិត្តយើង។ ជាការពិតណាស់ “ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ធំប្រសើរ ហើយក៏គួរឲ្យសរសើរណាស់”(ទំនុកដំកើង ៩៦:៤)។-Jennifer Benson Schuldt
ព្រះទ្រង់រង់ចាំយើង
ថ្ងៃមួយ ពេលដែលខ្ញុំបើកឡាន ជូនស្វាមីខ្ញុំ ទៅស្ថានីយរថភ្លើង ក្នុងតំបន់របស់យើង ខ្ញុំឃើញអ្នកបើកបររថភ្លើង កំពុងរកមើលអ្នកដែលឡើងរថភ្លើងយឺត។ មានស្រ្តីម្នាក់ដែលមានសក់នៅសើមនៅឡើយ បានប្រញាប់រត់ចេញពីចំណតរថយន្ត ចូលទៅក្នុងរថភ្លើងយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក មានបុរសម្នាក់ពាក់ឈុតអាវធំពណ៌ខ្មៅ កំពុងដើរបោះពួយយ៉ាងលឿន ទៅរករថភ្លើង ហើយក៏បានឡើងជិះរថភ្លើងនឹងគេដែរ។ អ្នកបើកបរបានរង់ចាំដោយចិត្តអត់ធ្មត់ ខណៈពេលដែលមានអ្នកដំណើរមួយចំនួនទៀតដែលមកយឺត កំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ឡើងជិះរថភ្លើង នៅនាទីចុងក្រោយ។
ពេលដែលខ្ញុំបានឃើញអ្នកបើកបរមានការអត់ធ្មត់ដូចនេះ ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំអំពីព្រះ ដែលកំពុងរង់ចាំឲ្យមនុស្សទទួលជឿទ្រង់ឲ្យទាន់ពេលវេលា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅថ្ងៃណាមួយ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់នឹងយាងមកវិញ ហើយ“ផ្ទៃមេឃនឹងបាត់ទៅ ដោយសូរគ្រាំគ្រេង ឯធាតុសព្វសារពើនឹងរលាយទៅ ដោយកំដៅដ៏ក្រៃលែង ហើយផែនដី និងការសព្វសារពើ នឹងត្រូវឆេះអស់រលីងទៅ”(២ពេត្រុស ៣:១០)។ ពេលដែលថ្ងៃនោះមកដល់ ឬពេលដែលជីវិតខាងសាច់ឈាមបានបញ្ចប់ហើយ អ្នកដែលមិនទាន់បានទទួលជឿព្រះ នឹងមិនមានឱកាសទៀតទេ។
សាវ័កពេត្រុសបានមានប្រសាសន៍ថា ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ “មានព្រះហឫទ័យអត់ធ្មត់នឹងយើងរាល់គ្នាវិញ ដោយមិនចង់ឲ្យអ្នកណាមួយវិនាសឡើយ គឺចង់ឲ្យមនុស្សទាំងអស់បានប្រែចិត្តវិញ”(ខ.៩)។ បើយើងដឹងថា មានអ្នកដែលមិនទាន់បានដើរតាមព្រះយេស៊ូវទេ នោះចូរយើងនាំដំណឹងល្អ ទៅប្រាប់គេ ក្នុងកាលដែលពួកគេនៅមានឱកាសនៅឡើយ។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “បើមាត់អ្នកនឹងទទួលថ្លែងប្រាប់ពីព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ហើយអ្នកជឿក្នុងចិត្តថា ព្រះបានប្រោសឲ្យទ្រង់រស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ នោះអ្នកនឹងបានសង្គ្រោះពិត”(រ៉ូម ១០:៩)។ ទ្រង់កំពុងត្រាសហៅមនុស្សរាល់គ្នា ឲ្យដើរតាមទ្រង់។ តើអ្នកនឹងទៅប្រាប់គេ ឲ្យទទួលជឿទ្រង់ទេ?-Jennifer Benson Schuldt
ផ្លូវដ៏អាថ៌កំបាំង
ពេលកូនប្រុសខ្ញុំចាប់ផ្តើមចូលរៀនភាសាចិន ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើល ពេលបានឃើញក្រដាសមេរៀនជាច្រើន ដែលគាត់យកមកផ្ទះ នៅថ្ងៃទីមួយ។ ក្នុងនាមជាអ្នកនិយាយភាសាអង់គ្លេសពីកំណើត ខ្ញុំពិបាកនឹងយល់ អំពីទំនាក់ទំនងរវាងតួអក្សរ និងពាក្យសម្រាប់និយាយ ក្នុងភាសាចិន។ ភាសានេះហាក់ដូចជាមានភាពស្មុគ្រស្មាញចំពោះខ្ញុំណាស់ ពោលគឺស្ទើរតែមិនអាចឲ្យខ្ញុំយល់បាន។
ជួនកាល ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាពិបាកយល់ផងដែរ ពេលដែលខ្ញុំពិចារណា អំពីរបៀបដែលព្រះទ្រង់ធ្វើការ។ ខ្ញុំដឹងថា ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា គំនិតទ្រង់មិនដូចគំនិតរបស់យើងរាល់គ្នាទេ ឯផ្លូវរបស់យើងរាល់គ្នាក៏មិនមែនជាផ្លូវរបស់ទ្រង់ដែរ(អេសាយ ៥៥:៨)។ ប៉ុន្តែ ពេលខ្លះ ខ្ញុំនៅតែចង់ដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាព្រះអនុញ្ញាតឲ្យការនេះ ឬការនោះកើតឡើង។ ព្រះបន្ទូលដែលខ្ញុំបានអានជាទៀងទាត់ និងព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ ដែលគង់នៅក្នុងខ្ញុំ ក៏ជួយឲ្យខ្ញុំរកឃើញដំណោះស្រាយ។
កាលណាខ្ញុំមានសំណួរបែបនេះ ខ្ញុំត្រូវព្យាយាមបន្ទាបខ្លួនចុះ ដោយចាំថា លោកយ៉ូបក៏មិនបានទទួលចម្លើយ សម្រាប់សំណួរទាំងអស់ ដែលគាត់បានសួរដោយចិត្តឈឺចាប់នោះដែរ(យ៉ូប ១:៥,៨)។ គាត់បានព្យាយាមស្វែងយល់ តែព្រះទ្រង់ក៏បានសួរគាត់វិញថា “ឯងដែលប្រកាន់ទោសដូច្នេះ តើនឹងធ្វើឲ្យព្រះដ៏មានគ្រប់ព្រះចេស្តារាងចាលឬ ឯងដែលបន្ទោសដល់ព្រះដូច្នេះ”(៤០:២)។ លោកយ៉ូបក៏បានឆ្លើយ ទាំងចិត្តសោកស្តាយថា “តើនឹងឲ្យទូលបង្គំទូលដល់ទ្រង់ដូចម្តេចបាន ទូលបង្គំនឹងដាក់ដៃខ្ទប់មាត់វិញ”(ខ.៤)។ លោកយ៉ូបនិយាយអ្វីមិនចេញ នៅចំពោះភាពធំឧត្តម្ភរបស់ព្រះ។
ទោះបីជាពេលខ្លះ ផ្លូវរបស់ព្រះហាក់ដូចជាអាថ៌កំបាំង ហើយមិនអាចយល់បានក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែអាចដឹងប្រាកដថា ផ្លូវរបស់ទ្រង់ខ្ពស់ជាងផ្លូវរបស់យើង។-Jennifer Benson Schuldt