តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Kirsten Holmberg

អ្នកដែលរស់នៅជិតខាងយើង

ក្នុង​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ ក៏​ដូច​ជា​តំបន់​ជា​ច្រើន​ទៀត គេ​ប្រើ​ប្រាស់​វិប​សាយ​មួយ ដើម្បី​ជួយ​យើង​តភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង​ភ្លាម​ៗ ជា​មួយ​អ្នក​ជិត​ខាង​។ សមាជិក​នៃ​សហគមន៍​របស់​ខ្ញុំ ក៏​បាន​ប្រើ​វែបសាយ​នោះ ដើម្បី​ដាស់​តឿន​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅមក អំពី​សត្វ​តោ​ភ្នំ​មួយ​ក្បាល ដែល​គេ​បាន​ប្រទះ​ឃើញ និង​អំពី​វិធី​សាស្រ្ត​ជំលាស​ចេញ​ពីភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ ក៏​ដូច​ជា​ជួយ​មើល​កូន​ឲ្យ​គ្នា ទៅ​វិញ​ទៅ​មក តាម​ដែល​ចាំ​បាច់។ គេ​បាន​ក៏​ប្រើ​វា ដើម្បី​ស្វែង​រក​សត្វ​ចិញ្ចឹម​ដែល​បាន​រត់​ចោល​ផ្ទះ​ផង​ដែរ។ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​អំណាច​របស់​អ៊ីនធើណិត​យ៉ាង​ដូច​នេះ អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ជិត​ខាង​គ្នា ក៏​បាន​មាន​ការ​តភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង​សារ​ឡើង​វិញ តាម​របៀប​ថ្មី​មួយ ដែល​ជា​ញឹក​ញាប់ ទំនាក់ទំនង​ប្រភេទ​នេះ​ច្រើន​តែ​បាត់​បង់ ក្នុង​សង្គមមនុស្ស​សព្វ​ថ្ងៃ ដោយសារ​មនុស្ស​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​អ្វីៗ​លឿន​ជាង​មុន។​

ការ​ភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​អ្នក​ជិត​ខាង ក៏​មាន​សារៈ​សំខាន់ នៅ​សម័យ​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ផង​ដែរ។ ទំនាក់​ទំនង​ក្នុង​គ្រួសារ​ពិត​ជា​សំខាន់​ណាស់ ហើយ​អាច​ជា​ប្រភព​នៃ​ជំនួយ​ដ៏​ធំ ប៉ុន្តែ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា តួនាទី​របស់​មិត្តភក្តិ​ក៏​សំខាន់​ណាស់​ដែរ ជា​ពិសេស​នៅ​ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​(សុភាសិត ២៧:១០)។ សមាជិក​គ្រួសារ​ប្រហែល​ជា​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ខ្ពស់ ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយ​ក៏​ចង់​ជួយ​គ្នា ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​មហន្តរាយ​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ បើ​សិន​ជា​ពួក​គេ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​យើង នោះ​ពួក​គេ​មិន​អាច​មក​ជួយ​យើង​ភ្លាម​ៗ​បាន​ទេ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ អ្នក​ជិត​ខាង ដែល​កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្បែរ​យើង​ ទំនង​ជា​អាច​ដឹង​អំពី​បញ្ហា​របស់​យើង​លឿន​ជាង ហើយ​ក៏ប្រហែល​ជា​អាច​ជួយ​យើង​បាន​ឆាប់​រហ័ស​ជាង​ផង​ដែរ។

ដោយ​សារ​បច្ចេក​វិទ្យា​បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​កាន់​តែ​មាន​ភាព​ងាយ​ស្រួល នៅ​ក្នុង​ការ​បន្ត​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ជា​ទីស្រឡាញ់ នៅ​ជុំវិញ​ពិភព​លោក នោះ​យើង​ងាយ​នឹង​មើល​រំលង​មនុស្ស​ដែល​រស់​នៅ​ជិត​ខាង​យើង។ ឱ​ព្រះយេស៊ូវ សូម​ជួយ​យើង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចំណាយ​ពេល​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ដាក់​នៅ​ជុំវិញ​យើង​ខ្ញុំ! —KIRSTEN HOLMBER

ល្អសម្រាប់អ្នក

គេ​បាន​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ថា មនុស្ស​នៅ​ទូទំាង​ពិភព​លោក បាន​ចំណាយ​លុយ​ប្រហែល ៩៨.២​ពាន់​លាន​ដុល្លា ទៅ​លើ​ស្ករ​សូកូឡា នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៦។  តួរ​លេខ​នេះ គឺ​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់ តែ​វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ចម្លែក​ទេ។ និយាយ​រួម ស្ករ​សូកូឡា​មាន​រស់​ជាតិ​ឆ្ងាញ់ ហើយ​យើង​ចូល​ចិត្ត​ញាំ​វា។ ដូច​នេះ ពិភព​លោក​ក៏​បាន​អរសប្បាយ​ទាំង​អស់​គ្នា ពេល​ដែល​គេ​បាន​រក​ឃើញ​ថា អាហារ​ដ៏​ផ្អែម​ឆ្ងាញ់​នេះ ក៏​មាន​អត្ថ​ប្រយោជន៍​ចំពោះ​សុខ​ភាព​ផង​ដែរ។  ស្ករ​សូកូឡា​ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ​សារធាតុ​ផ្លេវិនណយ ដែល​ជួល​ការពារ​រាង​កាយ ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​ចាស់​ជរា និង​ជម្ងឺ​បេះ​ដូង។ ដូច​នេះ វា​ប្រៀប​បាន​នឹង​ថ្នាំ​មួយ ដែល​មនុស្ស​និយម​ចូល​ចិត្ត​លើស​ឱសថ​ដទៃ​ទៀត​(ក្នុង​កំរិត​សមរម្យ)។

ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​លើក​ឡើង​ថា ប្រាជ្ញា ក៏​ “មាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម”ផង​ដែរ គឺ​សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​យើង​ស្វែង​រក​ឲ្យ​បាន​គ្រប់​គ្នា។ ទ្រង់​បាន​បង្រៀន​បុត្រា​ទ្រង់ ឲ្យ​សោយ​ទឹក​ឃ្មុំ “ព្រោះ​វា​ឆ្ងាញ់”(សុភាសិត ២៤:១៣) ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រៀប​ប្រដូច​រស់​ជាតិ​ផ្អែម​របស់​វា ទៅ​នឹង​ប្រាជ្ញា។​ អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ បាន​ដឹង​ថា ប្រាជ្ញា​មក​ពី​ព្រះ​អង្គ មិន​គ្រាន់​តែ​មាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម សម្រាប់​វិញ្ញាណ​មនុស្ស​ប៉ុណ្ណោះទេ តែ​ថែម​ទាំង​មាន​ប្រយោជន៍ សម្រាប់​ការ​បង្រៀន និង​បណ្តុះ​បណ្តាល ដោយ​បំពាក់យើង នូវ​សមត្ថ​ភាព ដើម្បី “ធ្វើ​ការ​ល្អ​គ្រប់​យ៉ាង” ក្នុង​ជីវិត​របស់​យើង(២ធីម៉ូថេ ៣:១៦-១៧)។

ប្រាជ្ញា​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​ឆ្លាត​វ័យ ហើយ​យល់​អំពី​ពិភព ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង ហើយ​ក៏​សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​យើង​ស្វែង​រក​ឲ្យ​បាន ហើយ​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ប្រាថ្នា​ចង់​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​បុត្រា​ទ្រង់ យ៉ាង​ដូច្នោះ​ដែរ។ យើង​ក៏​អាច​មាន​អំណរ នៅ​ក្នុង​ការ​ទទួល​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរផងដែរ។…

បំណុលដែលត្រូវបានលុបចោល

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០៩ សាលា​ក្រុង​ឡូស អ៊ែនជែលេស បាន​ឈប់​តម្រូវ​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​ឡាយ​បង់​ប្រាក់ សម្រាប់​រយៈពេល​នៃ​ការ​ជាប់​ឃុំ​ខ្លួន​របស់​កូន​ៗ​របស់​ពួក​គេ។​ ទោះ​ការ​បង់​ប្រាក់​ថ្មី​ៗ មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​តម្រូវ​ឲ្យ​ធ្វើ​ក៏​ដោយ អ្នក​ដែល​ជំពាក់​ប្រាក់​រដ្ឋ មុន​ពេល​គេ​ចាប់​ផ្តើម​អនុវត្ត​ច្បាប់​ថ្មី​នេះ នៅ​តែ​ត្រូវ​សង​បំណុល​ឲ្យ​អស់។ បន្ទាប់​មក នៅ​ឆ្នាំ​២០១៨ សាលា​ក្រុង​ក៏​បាន​សម្រេច​លប់​បំណុល​ទាំង​អស់ ដែល​គេ​បាន​ជំពាក់ សម្រាប់​រយៈពេល​នៃ​ការ​ឃុំ​ខ្លួន​កូន​ៗ​របស់​ពួក​គេ។

សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្លះ ការ​លុប​បំណុល​បាន​ជួយ​សម្រាល​បន្ទុក​ជា​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ដ៏​ពិបាក ដោយ​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​គេ​រឹប​អូស​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ឬ​កាត់​ប្រាក់​ខែ​ទៀត បាន​សេចក្តី​ថា ពួក​គេ​អាច​មាន​អាហារ​បរិភោគ​ច្រើន​ជាង​មុន។ ដោយ​សារ​តែ​មាន​ទុក្ខ​លំបាក​យ៉ាង​ដូច​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​បង្គាប់​ឲ្យ​សាសន៍​អ៊ីសា្រអែល​លុប​បំណុល រៀង​រាល់​៧​ឆ្នាំ(ចោទិយកថា ១៥:២)។ ទ្រង់​មិន​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់ រង​ទុក្ខ​ជា​រៀង​រហូត ដោយ​សារ​ការ​ជំពាក់​បំណុល​នោះ​ឡើយ។​

ដោយ​សារ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​បាន​ហាម​ឃាត់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​មិន​ឲ្យ​យក​ការ​ប្រាក់ ពី​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​(និក្ខមនំ ២២:២៥) នោះ​ពួកគេ​ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ជិត​ខាង​ខ្លួន​ខ្ចី​លុយ មិន​មែន​ដើម្បី​រក​ប្រាក់​ចំណេញ​នោះ​ទេ តែ​ដើម្បី​ជួយ​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជួប​ការ​លំបាក ប្រហែល​ដោយសារ​ការ​ប្រមូល​ផល​មិន​បាន​ល្អ​ជា​ដើម។ ពួក​គេ​ត្រូវ​លប់​បំណុល​ចោល រៀង​រាល់​៧​ឆ្នាំ។ ជា​លទ្ធ​ផល ភាព​ក្រីក្រ​ក៏​បាន​ថយ​ចុះ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​បណ្តា​ជន​(ចោទិយកថា ១៥:៤)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​នេះ​ទេ។ តែ​ជួន​កាល ព្រះ​ទ្រង់​អាច​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​លុបបំណុល​ដែល​គេ​ជំពាក់​យើង​ ឬ​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​គេ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក អាច​មាន​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី ក្នុង​នាមជា​សមាជិក​ដ៏​មាន​ប្រយោជន៍​របស់​សង្គម។ ពេល​ណា​យើង​បង្ហាញ​សេចក្តី​មេត្តា និង​សប្បុរស​ធម៌​យ៉ាង​ដូច​នេះ ដល់​អ្នក​ដទៃ គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​កំពុង​តែ​លើក​ដំកើង​ចរិក​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ផ្តល់​ក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​អ្នក​ដទៃ។—KIRSTEN HOLMBERG

តម្រង់ទៅរករង្វាន់

ខ្សែ​ភាព​យន្ត​រឿង​ហ្វូរេស ហ្កាំ ជា​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៤។ ក្នុង​រឿង​នេះ ហ្វូរេស គឺ​ជា​តួអង្គ​ដែល​មាន​ភាព​ល្បី​ឈ្មោះ ដោយសារ​គាត់​ពូកែ​រត់។ ពី​ដំបូង​គាត់​គ្រាន់​តែ​រត់​ត្រឹក​ៗ​ទៅ​ឲ្យ​ដល់​ចុង​ផ្លូវ​ម្ខាង​ទៀត ដើម្បី​ហាត់​ប្រាណ។ តែ​ក្រោយ​មក​គាត់​ចេះ​តែ​បន្ត​ការ​រត់​ជា​ច្រើន​វគ្គ អស់​រយៈ​ពេល​៣​ឆ្នាំ ២ខែ ១៤ថ្ងៃ ១៦ម៉ោង។ រៀង​រាល់​ពេល​គាត់​បាន​ទៅ​ដល់​គោល​ដៅនីមួយ​ៗ គាត់​តែង​តែ​កំណត់​គោល​ដៅ​បន្ទាប់​ទៀត ហើយ​បន្ត​រត់ តាម​ផ្លូវ​ក្រងិក​ក្រងុក ទៅ​ដល់​ចុង​ម្ខាង​ទៀត​នៃ​ទឹក​ដី​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​មួយ ពេល​ដែល​គាត់​មិន​មាន​អារម្មណ៍​ថា ចង់​រត់​ទៀត។ ការ​រត់​នេះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​តាំង​ពី​ដំបូង គឺ​ដោយ​សារ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ចង់​រត់។ លោក​ហ្វូរេស​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​រត់ ដោយ​គ្មាន​មូល​ហេតុ​ច្បាស់​លាស់”។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​អ្នក​អាន​សំបុត្រ​របស់​គាត់ ឲ្យ​យក​តម្រាប់​តាម​គាត់ ហើយ “រត់​ប្រណាំង​តាម​បែប​ដែល​បាន​រង្វាន់”(១កូរិនថូស ៩:២៤) គឺ​ខុស​ពី​លោក​ហ្វូរេស ដែល​បាន​រត់ ដោយ​គ្មាន​មូល​ហេតុ​ដ៏​ជាក់​លាក់​ណា​មួយ។ ការ​រត់​ប្រណាំង​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​សំដៅ​ទៅ​លើ​របៀប​នៃ​ការ​រស់​នៅ​របស់​យើង ដែល​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​បដិសេធ​ការ​សប្បាយ​មួយ​ចំនួន ក្នុង​ជីវិត​យើង គឺ​មិន​ខុស​ពីកីឡាករ​រត់​ប្រណាំង​ដែល​មាន​ការ​លត់​ដំ​នោះ​ឡើយ។ ការ​ហ៊ាន​លះ​បង់​សិទ្ធិ ដែល​យើង​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​ជ្រើស​រើស​យក​ការ​សប្បាយ អាច​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ឈោង​ចាប់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ការ​ប្រកាស់​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​រួច​ពី​បាប និង​សេចក្តី​ស្លាប់។​

ចូរ​យើង​ដាក់​គោល​ដៅ​ថា យើង​នឹង​អញ្ជើញ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំង​ខាង​វិញ្ញាណ​ជា​មួយ​យើង ដោយ​ដឹង​ថា យើង​នឹង​បាន​ទទួល​រង្វាន់​នៅ​ទី​បំផុត ដែល​ជា​ការ​ប្រកប​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច​ជា​មួយ​ព្រះ តាម​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា។ មកុដ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​បំពាក់​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​មាន​ជ័យ​ជម្នះ នឹង​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​រៀង​រហូត។ យើង​នឹង​ឈ្នះ​បាន​មកុដ​នោះ ដោយ​ការ​រត់​ប្រណាំង​ខាង​វិញ្ញាណ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ចង់​ឲ្យ​គេ​ស្គាល់​ទ្រង់…

ក្រុមការងារនៅតាមផ្លូវ

មាន​ពេល​មួយ មន្ត្រី​សុខា​ភិបាល​របស់​ទីក្រុង​សាន់ហ្វ្រាន់ស៊ីស្កូ បាន​ផ្តល់​ការ​ព្យាបាល​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ ដល់​ជន​អនាថា ​ដែល​កំពុង​ញៀន​ថ្នាំ។ កម្ម​វិធី​នេះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​កំណើន​នៃ​ជន​អនាថា​ដែល​បាន​ចាក់​ថ្នាំ​ញៀន។ តាម​ធម្មតា វេជ្ជ​បណ្ឌិត​រង់​ចាំ​អ្នក​ជម្ងឺ​មក​គ្លីនិក ដើម្បី​ទទួល​ការ​ព្យាបាល។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​គេ​នាំ​ការ​ព្យាបាល ទៅ​រក​អ្នក​ជម្ងឺ នោះ​អ្នក​ជម្ងឺ​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ជម្នះ​ការ​លំបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ឬ​មិន​ពិបាក​ភ្លេច​ការ​ណាត់​ជួប​ឡើយ។

មន្រ្តី​សុខា​ភិបាល ដែល​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ទៅ​រក​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវ​ការ​ការ​ព្យាបាល​យ៉ាង​ដូច​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​មក​រក​យើង នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ពី​ទ្រង់។ កាល​ព្រះយេស៊ូវ​កំពុង​បំពេញ​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​ទ្រង់​នៅ​លើ​ផែន​ដី ទ្រង់​បាន​ស្វែង​រក​មនុស្ស ដែល​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​បាន​រើស​អើង។ ពួក​គេ​បាន​រិះ​គន់​ទ្រង់​ថា ទ្រង់​បាន​សោយ​អាហារ​ជា​មួយ​មនុស្ស​មាន​បាប និង​អ្នក​យក​ពន្ធ​(ខ.១៦)។ ពេល​គេ​សួរ​ទ្រង់​ថា ហេតុ​អ្វី​ទ្រង់​ធ្វើ​ដូចនេះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ពួក​អ្នក​ដែល​ជា​សុខ​សប្បាយ គេ​មិន​ត្រូវ​ការ​នឹង​គ្រូពេទ្យ​ទេ គឺ​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​ជំងឺ​វិញ​ទេ​តើ”(ខ.១៧) ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៀត​ថា ទ្រង់​មិន​បាន​មក ដើម្បី​ហៅ​មនុស្ស​សុចរិត​ទេ គឺ​មក​ហៅ​តែ​មនុស្ស​មាន​បាប​ ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រកប​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​ទ្រង់។

ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ថា យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ “ឈឺ” ហើយ​ត្រូវ​ការ​គ្រូ​ពេទ្យ(រ៉ូម ៣:១០) នោះ​យើង​អាច​សរសើរ និង​អរព្រះ​គុណ​ព្រះ​យេស៊ូវ សម្រាប់​ការ​ដែល​ទ្រង់​បាន​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​បរិភោគ​អាហារ​ជា​មួយ “មនុស្ស​មាន​បាប និង​អ្នក​យក​ពន្ធ” ដូច​យើង​រាល់​គ្នា។ បន្ទាប់​ពី​យើង​បាន​ទទួល​ការ​សង្រ្គោះពី​ទ្រង់​ហើយ ទ្រង់​បាន​ចាត់​យើង​ឲ្យ​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការជា​ក្រុម​នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ​ទំាង​ឡាយ ដើម្បី​នាំ​ព្រះ​រាជ​សារ​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ទ្រង់ ទៅ​រក​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ពីទ្រង់។—KIRSTEN HOLMBERG

តើសេចក្តីពិតមានរស់ជាតិផ្អែម ឬល្វីង?

កាល​ពី​មុន ខ្ញុំ​មាន​ស្នាម​ពណ៌​ខ្មៅ នៅ​លើ​ច្រមុះ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទៅ​ជួប​គ្រូពេទ្យ។ គេ​ក៏​បាន​យក​បំណែក​ជា​លិការបស់​ស្នាម​ពណ៌​ខ្មៅ​នោះ ទៅ​វិភាគ ហើយ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក លទ្ធ​ផល​នៃ​ការ​ពិនិត្យ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ថា ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ​មហារីក​ស្បែក។ វា​ជា​ដំណឹង​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ចង​ឮ។ ទោះ​គេ​អាច​ព្យាបាល​មហារីក​នោះ ដោយ​ការ​វះ​កាត់ ហើយ​វា​មិន​បានគំរាម​កំហែង​ជីវិត​ខ្ញុំ​ក្តី ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា វា​ប្រៀប​ដូច​ជា​គ្រាប់​ថ្នាំ​ដ៏​ល្វីង​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​លេប។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​លោក​អេសេគាល ឲ្យ​ធ្វើ​កិច្ចការ​មួយ ដែល​ពិបាក​ដូច​ការ​លេប​គ្រាប់​ថ្នាំ​ដ៏​ល្វីង។ ទ្រង់​បាន​ឲ្យគាត់​លេប​ក្រាំង​មួយ ដែល​មាន​កត់​ទុក​សុទ្ធ​តែ​ពាក្យ​ទំនួញ ពាក្យ​សោកសៅ និង​សេចក្តី​វេទនា(អេសេគាល ២:១០ ៣:១-២)។ គាត់​ត្រូវ​លេប​វា​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពោះ ហើយ​ថ្លែង​ពាក្យ​ដែល​មាន​ក្នុង​ក្រាំង​នោះ ដល់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែលព្រះ​ទ្រង់​បាន​ចាត់​ទុក​ពួក​គេ​ជា “ពួក​មនុស្ស​ដែល​រឹង​ចចេស និង​មាន​ចិត្ត​ខែង”(២:៤)។ គេ​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា ក្រាំង​ដែល​មាន​កត់​ទុក​ពាក្យ​សម្រាប់​កែ​តម្រង់  មាន​រស់​ជាតិ​ដូច​ថ្នាំ​​ល្វីង​ដែរ។ តែ​លោក​អេសេគាល​បាន​ពិពណ៌នា​ថា វាមាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម​ដូច​ទឹក​ឃ្មំ នៅ​ក្នុង​មាត់​របស់​គាត់​(៣:៣)។

លោក​អេសេគាល​បាន​ស្គាល់​រស់​ជាតិ នៃ​ការ​កែ​តម្រង់​របស់​ព្រះ។ គាត់​មិន​បាន​គិត​ថា ពាក្យ​ស្តី​បន្ទោស​របស់​ទ្រង់ មានរស់​ជាតិ​ល្វីង​ជូរ​ចត់ ដែល​គួរ​ឲ្យ​ជៀស​វាង​នោះ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា អ្វី​ក៏​ដោយ​ដែល​ល្អ​សម្រាប់​វិញ្ញាណ​មនុស្ស គឺ​មាន “រស់​ជាតិ​ផ្អែម”។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រៀន​ប្រដៅ និង​ការ​តម្រង់​យើង ដោយ​សេចក្តី​សប្បុរស និង​ក្តី​ស្រឡាញ់ ដោយ​ជួយ​យើង​ឲ្យ​រស់​នៅ តាម​របៀប​ដែល​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិ​នាម និង​គាប់​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់។​

សេចក្តី​ពិត​ខ្លះ មាន​រស់​ជាតិ​ដូច​ថ្នាំ​ដែល​ល្វីង ដែល​ពិបាក​នឹង​លេប​ចូល តែ​សេចក្តី​ពិត​ខ្លះ​ទៀត មាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម។ បើ​យើង​ចាំ​ថា…

ខ្សែបន្ទាត់ពណ៌ខៀវ

នៅ​កន្លែង​ប្រកួត​ជិះ​ស្គី​តាម​ជម្រាល​ភ្នំ ច្រើន​តែ​មាន​គំនូស​បន្ទាត់​ពណ៌​ខៀវ ដែល​គេ​បាន​គូស​ចំណាំ​ពី​លើ​ផ្ទៃ​ព្រឹល​ពណ៌​ស ដោយ​បាញ់​ថ្នាំ​ពណ៌​ខៀវ​ពី​លើ។​ ខ្សែ​បន្ទាត់​កោង​ៗ​ទាំង​នោះ​អាច​ជា​រូប​ភាព​ដែល​រំខាន​ទស្សនិក​ជន ប៉ុន្តែ វា​ពិត​ជា​មាន​សារៈ​សំខាន់យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ជោគ​ជ័យ និង​សុវត្ថិភាព​របស់​កីឡាករ​ដែល​កំពុង​ប្រកួត។ ពណ៌​នោះ​បាន​ជួយ​នាំ​ផ្លូវ​អ្នក​ប្រកួត ឲ្យ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ ដែល​ឆាប់​ចុះ​ទៅ​ដល់​ជើង​ភ្នំ។ ម្យ៉ាងទៀត ពណ៌​នោះ​ក៏​លេច​ឡើង​ច្បាស់​ល្អ នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ព្រិល​ពណ៌​សរ គឺ​មាន​សារៈ​សំខាន់​ចំពោះសុវត្ថិ​ភាព​របស់​កីឡាករ​ដែល​កំពុង​តែ​ជិះ​ស្គី​បោះ​ពួយ​ចុះ​ពី​លើ​ជម្រាល​ភ្នំ ក្នុង​ល្បឿន​ដ៏​លឿន។

ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​ប្រៀន​ប្រដៅ​បុត្រ​របស់​ទ្រង់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ឲ្យ​ស្វែង​រក​ប្រាជ្ញា ដោយ​សង្ឃឹម​ថា ប្រាជ្ញា​នឹង​ជួយ​ពួក​គេ​ឲ្យ​មាន​សុវត្ថិ​ភាព នៅ​ផ្លូវ​ប្រកួត​នៃ​ជីវិត។ ប្រាជ្ញា​ជួយ​នាំ​ពួក​គេ ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ដ៏​ទៀង​ត្រង់ ហើយ​ជួយ​ការពារ​មិន​ឲ្យ​ពួក​គេ​ជំពប់​ដួល(សុភាសិត ៤:១១-១២)។ ក្នុង​នាម​ទ្រង់​ជា​បិតា​របស់​ពួក​គេ ទ្រង់​សង្ឃឹម​ថា ពួក​គេ​បាន​អរ​សប្បាយ​នឹង​ជីវិត​ពេញ​បរិបូរ ដែលជៀស​ផុត ពី​ការ​ខូច​ខាត ដែល​កើត​ឡើង​ពី​ការ​រស់​នៅ ដាច់​ឆ្ងាយ​ពី​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។

ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​វរបិតា​ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​នៃ​យើង ដែល​បាន​ប្រទាន​យើង​នូវ​ប្រាជ្ញា​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ សម្រាប់​នាំ​ផ្លូវ​យើង គឺ​ដូច​ជាខ្សែ​បន្ទាត់​ពណ៌​ខៀវ នៅ​កន្លែង​ប្រណាំង​ស្គី។ ទ្រង់​ឲ្យ​យើង​មាន​សេរី​ភាព នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ក្នុង​ជីវិត ហើយ​ប្រាជ្ញា​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ទ្រង់​ប្រទាន សម្រាប់​ដឹក​នាំ​ផ្លូវ​យើង គឺ​ជា​ជីវិត​ដល់​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ស្វែង​រក(ខ.២២)។ ពេល​ណា​យើង​ងាក​ចេញ​ពី​ការ​អាក្រក់ ហើយ​ដើរ​ជា​មួយ​ទ្រង់ ផ្លូវ​របស់​យើង​នឹង​បាន​ភ្លឺ​ឡើង ដោយ​សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ជួយ​ទប់​ជើង​យើង មិន​ឲ្យ​ជំពប់​ដួល ហើយ​ដឹក​នាំ​យើង ឆ្ពោះ​ទៅ​មុខ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ(ខ.១២,១៨)។​—KIRSTEN HOLMBERG

តើទីបន្ទាល់របស់អ្នកមានអំណាចឬទេ?

កាល​ពី​ដើម​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩០០ ក្រុម​ហ៊ុន​រថយន្ត​ភែខាដ ម៉ូតូ បាន​បង្កើត​ពាក្យ​ស្លោក​មួយ ដើម្បី​ទាក់​ទាញ​អតិថិជន​។  ពាក្យ​ស្លោក​នោះ​បាន​ប្រាប់​អតិថិជន ឲ្យ​សួរ​អ្នក​ដែល​បាន​ទិញ​រថយន្ត​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​នេះ​។ ពាក្យ​ស្លោក​នេះ​បានក្លាយ​ជា​ពាក្យ​ដ៏​មាន​អំណាច ដែល​បាន​រួម​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​ការ​កសាង​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ ឲ្យ​ក្រុម​ហ៊ុន​រថយន្ត​មួយ​នេះ ដែលបាន​ផលិត​រថយន្ត​ប្រណិត​ឈាន​មុខ​គេ ក្នុង​សម័យ​នោះ។ ក្រុម​ហ៊ុន​រថយន្ត​ភែខាដ ហាក់​ដូច​ជា​យល់​ថា ទី​បន្ទាល់របស់​អ្នក​ដែល​មាន​បទពិសោធន៍​ដោយ​ផ្ទាល់ មាន​ឥទ្ធិពល​មក​លើ​អ្នក​ស្តាប់​ទីបន្ទាល់​របស់​គាត់។ បាន​សេចក្តី​ថា ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​អ្នក​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ផលិត​ផល​ណា​មួយ ពាក្យ​សរសើរ​ដែល​គាត់​មាន​សម្រាប់​ផលិត​ផល​នោះ គឺជា​ពាក្យ​ដែល​អាច​មាន​ឥទ្ធិពល​មក​លើ​យើង។​

ការ​ចែក​ចាយ​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​បទ​ពិសោធន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​នឹង​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ក៏មាន​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​អ្នក​ស្តាប់​របស់​យើង​ផង​ដែរ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​ប្រកាស​អំពី​ការ​ដឹង​គុណ និងក្តី​អំណរ​របស់​យើង ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​បាន​ដឹង​ផង​ដែរ​(ទំនុកដំកើង ៦៦:១)។ ជាក់​ស្តែង អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង មាន​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល នៅ​ក្នុង​ការ​ចែក​រំលែក ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​របស់​គាត់ ដែល​និយាយ​អំពី​ការ​អត់​ទោស​បាប ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​មក​គាត់ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ងាក​បែរ​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​(ខ.១៨-២០)។

ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​ការ​ដ៏អស្ចារ្យ​ជា​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​មនុស្ស​ជាតិ ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​ញែក​សមុទ្រ​ក្រហម ឲ្យ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ដើរ​កាត់​ជា​ដើម(ខ.៦)។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ ក្នុង​ជីវិត​យើង​ផ្ទាល់​ៗ​ខ្លួន​ផង​ដែរ ដោយ​ទ្រង់បានប្រទានយើង នូវ​ក្តី​សង្ឃឹម ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដើម្បី​ជួយ​យើង​ឲ្យ​យល់​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់ ហើយ​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​យើង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ជា​ដើម។ ពេល​ដែល​យើង​ចែក​ចាយ ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​បាន​ដឹង អំពីការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​ក្នុង​ជីវិត​យើង គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​កំពុង​តែ​ប្រាប់​គេ អំពី​អ្វី​ដែល​មាន​តម្លៃ​លើស​វត្ថុដែល​យើង​បាន​ទិញ និយាយ​រួម យើង​កំពុង​តែ​ទទួល​ស្គាល់​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក…

ភ្នែកនៅក្រោយក្បាល

កាលនៅតូចខ្ញុំជាក្មេងរពឹស ដូចក្មេងដទៃទៀត ហើយក៏បានព្យាយាមលាក់បាំងអាកប្បកិរិយ៉ាដ៏អាក្រក់របស់ខ្ញុំ ដើម្បីកុំឲ្យមានរឿង។ តែតាមធម្មតា ម្តាយរបស់ខ្ញុំក៏បានដឹងអំពីកំហុសរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅចាំថា ខ្ញុំមានការស្ញើចសរសើរចំពោះគាត់ ដែលឆាប់រកឃើញកំហុសរបស់ខ្ញុំ។ ពេលខ្ញុំសួរគាត់ថា គាត់បានដឹងដោយរបៀបណា គាត់តែងតែឆ្លើយថា គាត់មានភ្នែកមួយគូរទៀត នៅក្រោយក្បាលរបស់គាត់។ ជាការពិតណាស់ រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំខំរកមើលភ្នែកមួយគូរនោះ ពេលណាគាត់បែរខ្នងមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថា តើភ្នែកទំាងនោះចេះបំបាំងខ្លួន ឬគ្រាន់តែបង្កប់ពីក្រោមសក់របស់គាត់? ពេលខ្ញុំធំឡើង ខ្ញុំក៏ឈប់រកមើលភ្នែករបស់គាត់ទៀត ហើយក៏បានដឹងថា គាត់មិនមានភ្នែកនៅខាងក្រោយក្បាលគាត់ទេ។ តាមពិត ការដែលគាត់តាមដានកូនៗរបស់គាត់ គឺជាភស្តុតាងបង្ហាញថា គាត់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកូនរបស់គាត់ ដោយក្តីស្រឡាញ់។

ខ្ញុំក៏មានការដឹងគុណចំពោះគាត់ ដែលបានចិញ្ចឹមបីបាច់ខ្ញុំ ដោយក្តីស្រឡាញ់(ទោះពេលខ្លះ ខ្ញុំមានការខកចិត្ត ដែលមិនអាចរួចខ្លួន ពីកំហុសរបស់ខ្ញុំ)។ ខ្ញុំកាន់តែមានការដឹងគុណចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដែលទ្រង់បានទតឃើញមនុស្សទាំងអស់ ពេលដែលទ្រង់មើលមកយើង ពីស្ថានសួគ៌(ទំនុកដំកើង ៣៣:១៣)។ ទ្រង់បានទតឃើញ លើសពីអ្វីដែលយើងធ្វើ គឺទ្រង់ទតឃើញទុក្ខព្រួយ ក្តីអំណរ និង
សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលយើងមានចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។

ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញចរិយាសម្បត្តិពិតប្រាកដរបស់យើង ហើយតែងតែជ្រាបថា យើងពិតជាត្រូវការអ្វី។ ទ្រង់ទតឃើញគ្មានកន្លែងចន្លោះ ហើយថែមទាំងទតឃើញអ្វីដែលមានក្នុងចិត្តយើងផងដែរ។ ព្រះអង្គថែរក្សាអ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ហើយដាក់ក្តីសង្ឃឹមរបស់ពួកគេ នៅក្នុងព្រះអង្គ(ខ.១៨)។ ព្រះអង្គជាព្រះបិតាដែលតែងតែយកព្រះទ័យទុកដាក់ និងស្រឡាញ់យើងជានិច្ច។—KIRSTEN HOLMBERG

តើអ្នកមានចិត្តសប្បុរសកំរិតណា?

លោកស្ទីវ(Steve) គឺជាអតីតយុទ្ធជន អាយុ៦២ឆ្នាំ ដែលបានរស់នៅជាជនអនាថា អស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ គាត់បានផ្លាស់ទៅរស់នៅ ក្នុងតំបន់ដែលមានអាកាសធាតុក្តៅ ដែលនៅទីនោះ ការគេងនៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់ មិនរងាដូចនៅអឺរ៉ុបទេ។ នៅពេលល្ងាចថ្ងៃមួយ គាត់បានដាក់តាំងរូបគំនូរដែលគាត់បានគូរ ដើម្បីរកលុយខ្លះៗ។ ពេលនោះ មានស្រ្តីវ័យក្មេងម្នាក់ បានដើរមករកគាត់ ហើយក៏បានឲ្យនំភីស្សាបួនប្រាំចំណិត។ គាត់ក៏បានទទួលយកដោយការដឹងគុណ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក លោកស្ទីវក៏បានចែកនំភីស្សានោះ ឲ្យជនអនាថាម្នាក់ទៀត ដែលកំពុងតែស្រេកឃ្លានអាហារ។ ភ្លាមៗនោះ ស្រី្តវ័យក្មេងដដែលនោះ ក៏បានលេចមុខមកទៀត ដោយនាំអាហារមួយចានទៀត ក្រោយដែលបានដឹងថា គាត់មានចិត្តសប្បុរស នៅក្នុងការចែករំលែករបស់អ្វី ដែលគេបានឲ្យគាត់។

រឿងរបស់លោកស្ទីវ បានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីគោលការណ៍ នៅក្នុងបទគម្ពីរសុភាសិត ១១:២៥ ដែលបានចែងថា ពេលដែលយើងមានចិត្តសប្បុរសចំពោះអ្នកដទៃ យើងក៏ងាយនឹងទទួលអំពើសប្បុរសពីអ្នកផ្សេងទៀតផងដែរ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវចែករំលែកដល់អ្នកដទៃ ដោយរំពឹងថានឹងបានទទួលអ្វីពីគេមកវិញនោះទេ។ ទង្វើសប្បុរសរបស់យើង កម្រនឹងបានទទួលការតបស្នងភ្លាមៗណាស់។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងត្រូវចែករំលែកអ្វីដែលយើងមាន ដល់អ្នកដទៃ ដើម្បីឆ្លើយតបដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ចំពោះសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ(ភីលីព ២:៣-៤ និង ១យ៉ូហាន ៣:១៧)។ ហើយពេលណាយើងធ្វើតាមបង្គាប់ទ្រង់ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ទ្រង់នឹងសព្វព្រះទ័យនឹងយើង។ ទ្រង់មិនមានកាតព្វកិច្ចអ្វី ដែលត្រូវធ្វើឲ្យយើងមានលុយពេញកាបូប ឬអាហារពេញពោះនោះទេ តែជាញឹកញាប់ ទ្រង់ច្រើនតែផ្គត់ផ្គង់យើង ឲ្យមានភាពស្រស់ថ្លាក្នុងជីវិត…