តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Kirsten Holmberg

ខ្សែបន្ទាត់ពណ៌ខៀវ

នៅ​កន្លែង​ប្រកួត​ជិះ​ស្គី​តាម​ជម្រាល​ភ្នំ ច្រើន​តែ​មាន​គំនូស​បន្ទាត់​ពណ៌​ខៀវ ដែល​គេ​បាន​គូស​ចំណាំ​ពី​លើ​ផ្ទៃ​ព្រឹល​ពណ៌​ស ដោយ​បាញ់​ថ្នាំ​ពណ៌​ខៀវ​ពី​លើ។​ ខ្សែ​បន្ទាត់​កោង​ៗ​ទាំង​នោះ​អាច​ជា​រូប​ភាព​ដែល​រំខាន​ទស្សនិក​ជន ប៉ុន្តែ វា​ពិត​ជា​មាន​សារៈ​សំខាន់យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ជោគ​ជ័យ និង​សុវត្ថិភាព​របស់​កីឡាករ​ដែល​កំពុង​ប្រកួត។ ពណ៌​នោះ​បាន​ជួយ​នាំ​ផ្លូវ​អ្នក​ប្រកួត ឲ្យ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ ដែល​ឆាប់​ចុះ​ទៅ​ដល់​ជើង​ភ្នំ។ ម្យ៉ាងទៀត ពណ៌​នោះ​ក៏​លេច​ឡើង​ច្បាស់​ល្អ នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ព្រិល​ពណ៌​សរ គឺ​មាន​សារៈ​សំខាន់​ចំពោះសុវត្ថិ​ភាព​របស់​កីឡាករ​ដែល​កំពុង​តែ​ជិះ​ស្គី​បោះ​ពួយ​ចុះ​ពី​លើ​ជម្រាល​ភ្នំ ក្នុង​ល្បឿន​ដ៏​លឿន។

ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​ប្រៀន​ប្រដៅ​បុត្រ​របស់​ទ្រង់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ឲ្យ​ស្វែង​រក​ប្រាជ្ញា ដោយ​សង្ឃឹម​ថា ប្រាជ្ញា​នឹង​ជួយ​ពួក​គេ​ឲ្យ​មាន​សុវត្ថិ​ភាព នៅ​ផ្លូវ​ប្រកួត​នៃ​ជីវិត។ ប្រាជ្ញា​ជួយ​នាំ​ពួក​គេ ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ដ៏​ទៀង​ត្រង់ ហើយ​ជួយ​ការពារ​មិន​ឲ្យ​ពួក​គេ​ជំពប់​ដួល(សុភាសិត ៤:១១-១២)។ ក្នុង​នាម​ទ្រង់​ជា​បិតា​របស់​ពួក​គេ ទ្រង់​សង្ឃឹម​ថា ពួក​គេ​បាន​អរ​សប្បាយ​នឹង​ជីវិត​ពេញ​បរិបូរ ដែលជៀស​ផុត ពី​ការ​ខូច​ខាត ដែល​កើត​ឡើង​ពី​ការ​រស់​នៅ ដាច់​ឆ្ងាយ​ពី​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។

ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​វរបិតា​ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​នៃ​យើង ដែល​បាន​ប្រទាន​យើង​នូវ​ប្រាជ្ញា​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ សម្រាប់​នាំ​ផ្លូវ​យើង គឺ​ដូច​ជាខ្សែ​បន្ទាត់​ពណ៌​ខៀវ នៅ​កន្លែង​ប្រណាំង​ស្គី។ ទ្រង់​ឲ្យ​យើង​មាន​សេរី​ភាព នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ក្នុង​ជីវិត ហើយ​ប្រាជ្ញា​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ទ្រង់​ប្រទាន សម្រាប់​ដឹក​នាំ​ផ្លូវ​យើង គឺ​ជា​ជីវិត​ដល់​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ស្វែង​រក(ខ.២២)។ ពេល​ណា​យើង​ងាក​ចេញ​ពី​ការ​អាក្រក់ ហើយ​ដើរ​ជា​មួយ​ទ្រង់ ផ្លូវ​របស់​យើង​នឹង​បាន​ភ្លឺ​ឡើង ដោយ​សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ជួយ​ទប់​ជើង​យើង មិន​ឲ្យ​ជំពប់​ដួល ហើយ​ដឹក​នាំ​យើង ឆ្ពោះ​ទៅ​មុខ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ(ខ.១២,១៨)។​—KIRSTEN HOLMBERG

តើទីបន្ទាល់របស់អ្នកមានអំណាចឬទេ?

កាល​ពី​ដើម​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩០០ ក្រុម​ហ៊ុន​រថយន្ត​ភែខាដ ម៉ូតូ បាន​បង្កើត​ពាក្យ​ស្លោក​មួយ ដើម្បី​ទាក់​ទាញ​អតិថិជន​។  ពាក្យ​ស្លោក​នោះ​បាន​ប្រាប់​អតិថិជន ឲ្យ​សួរ​អ្នក​ដែល​បាន​ទិញ​រថយន្ត​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​នេះ​។ ពាក្យ​ស្លោក​នេះ​បានក្លាយ​ជា​ពាក្យ​ដ៏​មាន​អំណាច ដែល​បាន​រួម​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​ការ​កសាង​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ ឲ្យ​ក្រុម​ហ៊ុន​រថយន្ត​មួយ​នេះ ដែលបាន​ផលិត​រថយន្ត​ប្រណិត​ឈាន​មុខ​គេ ក្នុង​សម័យ​នោះ។ ក្រុម​ហ៊ុន​រថយន្ត​ភែខាដ ហាក់​ដូច​ជា​យល់​ថា ទី​បន្ទាល់របស់​អ្នក​ដែល​មាន​បទពិសោធន៍​ដោយ​ផ្ទាល់ មាន​ឥទ្ធិពល​មក​លើ​អ្នក​ស្តាប់​ទីបន្ទាល់​របស់​គាត់។ បាន​សេចក្តី​ថា ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​អ្នក​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ផលិត​ផល​ណា​មួយ ពាក្យ​សរសើរ​ដែល​គាត់​មាន​សម្រាប់​ផលិត​ផល​នោះ គឺជា​ពាក្យ​ដែល​អាច​មាន​ឥទ្ធិពល​មក​លើ​យើង។​

ការ​ចែក​ចាយ​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​បទ​ពិសោធន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​នឹង​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ក៏មាន​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​អ្នក​ស្តាប់​របស់​យើង​ផង​ដែរ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​ប្រកាស​អំពី​ការ​ដឹង​គុណ និងក្តី​អំណរ​របស់​យើង ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​បាន​ដឹង​ផង​ដែរ​(ទំនុកដំកើង ៦៦:១)។ ជាក់​ស្តែង អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង មាន​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល នៅ​ក្នុង​ការ​ចែក​រំលែក ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​របស់​គាត់ ដែល​និយាយ​អំពី​ការ​អត់​ទោស​បាប ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​មក​គាត់ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ងាក​បែរ​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​(ខ.១៨-២០)។

ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​ការ​ដ៏អស្ចារ្យ​ជា​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​មនុស្ស​ជាតិ ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​ញែក​សមុទ្រ​ក្រហម ឲ្យ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ដើរ​កាត់​ជា​ដើម(ខ.៦)។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ ក្នុង​ជីវិត​យើង​ផ្ទាល់​ៗ​ខ្លួន​ផង​ដែរ ដោយ​ទ្រង់បានប្រទានយើង នូវ​ក្តី​សង្ឃឹម ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដើម្បី​ជួយ​យើង​ឲ្យ​យល់​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់ ហើយ​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​យើង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ជា​ដើម។ ពេល​ដែល​យើង​ចែក​ចាយ ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​បាន​ដឹង អំពីការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​ក្នុង​ជីវិត​យើង គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​កំពុង​តែ​ប្រាប់​គេ អំពី​អ្វី​ដែល​មាន​តម្លៃ​លើស​វត្ថុដែល​យើង​បាន​ទិញ និយាយ​រួម យើង​កំពុង​តែ​ទទួល​ស្គាល់​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក…

ភ្នែកនៅក្រោយក្បាល

កាលនៅតូចខ្ញុំជាក្មេងរពឹស ដូចក្មេងដទៃទៀត ហើយក៏បានព្យាយាមលាក់បាំងអាកប្បកិរិយ៉ាដ៏អាក្រក់របស់ខ្ញុំ ដើម្បីកុំឲ្យមានរឿង។ តែតាមធម្មតា ម្តាយរបស់ខ្ញុំក៏បានដឹងអំពីកំហុសរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅចាំថា ខ្ញុំមានការស្ញើចសរសើរចំពោះគាត់ ដែលឆាប់រកឃើញកំហុសរបស់ខ្ញុំ។ ពេលខ្ញុំសួរគាត់ថា គាត់បានដឹងដោយរបៀបណា គាត់តែងតែឆ្លើយថា គាត់មានភ្នែកមួយគូរទៀត នៅក្រោយក្បាលរបស់គាត់។ ជាការពិតណាស់ រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំខំរកមើលភ្នែកមួយគូរនោះ ពេលណាគាត់បែរខ្នងមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថា តើភ្នែកទំាងនោះចេះបំបាំងខ្លួន ឬគ្រាន់តែបង្កប់ពីក្រោមសក់របស់គាត់? ពេលខ្ញុំធំឡើង ខ្ញុំក៏ឈប់រកមើលភ្នែករបស់គាត់ទៀត ហើយក៏បានដឹងថា គាត់មិនមានភ្នែកនៅខាងក្រោយក្បាលគាត់ទេ។ តាមពិត ការដែលគាត់តាមដានកូនៗរបស់គាត់ គឺជាភស្តុតាងបង្ហាញថា គាត់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកូនរបស់គាត់ ដោយក្តីស្រឡាញ់។

ខ្ញុំក៏មានការដឹងគុណចំពោះគាត់ ដែលបានចិញ្ចឹមបីបាច់ខ្ញុំ ដោយក្តីស្រឡាញ់(ទោះពេលខ្លះ ខ្ញុំមានការខកចិត្ត ដែលមិនអាចរួចខ្លួន ពីកំហុសរបស់ខ្ញុំ)។ ខ្ញុំកាន់តែមានការដឹងគុណចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដែលទ្រង់បានទតឃើញមនុស្សទាំងអស់ ពេលដែលទ្រង់មើលមកយើង ពីស្ថានសួគ៌(ទំនុកដំកើង ៣៣:១៣)។ ទ្រង់បានទតឃើញ លើសពីអ្វីដែលយើងធ្វើ គឺទ្រង់ទតឃើញទុក្ខព្រួយ ក្តីអំណរ និង
សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលយើងមានចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។

ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញចរិយាសម្បត្តិពិតប្រាកដរបស់យើង ហើយតែងតែជ្រាបថា យើងពិតជាត្រូវការអ្វី។ ទ្រង់ទតឃើញគ្មានកន្លែងចន្លោះ ហើយថែមទាំងទតឃើញអ្វីដែលមានក្នុងចិត្តយើងផងដែរ។ ព្រះអង្គថែរក្សាអ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គ ហើយដាក់ក្តីសង្ឃឹមរបស់ពួកគេ នៅក្នុងព្រះអង្គ(ខ.១៨)។ ព្រះអង្គជាព្រះបិតាដែលតែងតែយកព្រះទ័យទុកដាក់ និងស្រឡាញ់យើងជានិច្ច។—KIRSTEN HOLMBERG

តើអ្នកមានចិត្តសប្បុរសកំរិតណា?

លោកស្ទីវ(Steve) គឺជាអតីតយុទ្ធជន អាយុ៦២ឆ្នាំ ដែលបានរស់នៅជាជនអនាថា អស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ គាត់បានផ្លាស់ទៅរស់នៅ ក្នុងតំបន់ដែលមានអាកាសធាតុក្តៅ ដែលនៅទីនោះ ការគេងនៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់ មិនរងាដូចនៅអឺរ៉ុបទេ។ នៅពេលល្ងាចថ្ងៃមួយ គាត់បានដាក់តាំងរូបគំនូរដែលគាត់បានគូរ ដើម្បីរកលុយខ្លះៗ។ ពេលនោះ មានស្រ្តីវ័យក្មេងម្នាក់ បានដើរមករកគាត់ ហើយក៏បានឲ្យនំភីស្សាបួនប្រាំចំណិត។ គាត់ក៏បានទទួលយកដោយការដឹងគុណ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក លោកស្ទីវក៏បានចែកនំភីស្សានោះ ឲ្យជនអនាថាម្នាក់ទៀត ដែលកំពុងតែស្រេកឃ្លានអាហារ។ ភ្លាមៗនោះ ស្រី្តវ័យក្មេងដដែលនោះ ក៏បានលេចមុខមកទៀត ដោយនាំអាហារមួយចានទៀត ក្រោយដែលបានដឹងថា គាត់មានចិត្តសប្បុរស នៅក្នុងការចែករំលែករបស់អ្វី ដែលគេបានឲ្យគាត់។

រឿងរបស់លោកស្ទីវ បានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីគោលការណ៍ នៅក្នុងបទគម្ពីរសុភាសិត ១១:២៥ ដែលបានចែងថា ពេលដែលយើងមានចិត្តសប្បុរសចំពោះអ្នកដទៃ យើងក៏ងាយនឹងទទួលអំពើសប្បុរសពីអ្នកផ្សេងទៀតផងដែរ។ ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវចែករំលែកដល់អ្នកដទៃ ដោយរំពឹងថានឹងបានទទួលអ្វីពីគេមកវិញនោះទេ។ ទង្វើសប្បុរសរបស់យើង កម្រនឹងបានទទួលការតបស្នងភ្លាមៗណាស់។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងត្រូវចែករំលែកអ្វីដែលយើងមាន ដល់អ្នកដទៃ ដើម្បីឆ្លើយតបដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ចំពោះសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះអង្គ(ភីលីព ២:៣-៤ និង ១យ៉ូហាន ៣:១៧)។ ហើយពេលណាយើងធ្វើតាមបង្គាប់ទ្រង់ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ទ្រង់នឹងសព្វព្រះទ័យនឹងយើង។ ទ្រង់មិនមានកាតព្វកិច្ចអ្វី ដែលត្រូវធ្វើឲ្យយើងមានលុយពេញកាបូប ឬអាហារពេញពោះនោះទេ តែជាញឹកញាប់ ទ្រង់ច្រើនតែផ្គត់ផ្គង់យើង ឲ្យមានភាពស្រស់ថ្លាក្នុងជីវិត…

សម្រាប់អ្នកដែលខ្វះខាត

នៅ​ជាយ​ក្រុង​ប៉ារីស មនុស្ស​ម្នា​បាន​មក​ជួយ​ជន​អនាថា ក្នុង​តំបន់​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ជាយ​ក្រុង​ដទៃទៀត នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក​ឡើយ។​ គេ​បាន​ច្រក​ខោអាវ​ក្នុង​ថង់ ហើយ​ចង​ព្យួរ​នៅ​តាម​របង សម្រាប់​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​រស់នៅ​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់​យក​ប្រើ​ប្រាស់ តាម​តម្រូវ​ការ។ នៅ​លើ​ថង់​នោះ គេ​បាន​សរសេរ​អក្សរ​ពី​លើ​ថា “នេះ​មិន​មែន​ជាខោអាវ​ដែល​បាន​បាត់​ទេ តែ​ជា​ខោអាវ​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​រងា”។ ការ​ប្រឹង​ប្រែង​នេះ​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជន​អនាថាមាន​អារម្មណ៍​កក់​ក្តៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​បង្រៀន​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​នោះ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការជួយ​អ្នក​ទាល់​ក្រ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ។

ព្រះគម្ពីរ​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​ទំនុក​បម្រុង​អ្នក​ក្រ ដោយ​បង្រៀន​យើង​ឲ្យ “លា​ដៃ” ដល់​ពួកគេ​(ចោទិយកថា ១៥:១១)។ យើង​ប្រហែល​ជា​ជួប​ការ​ល្បួង ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​មិន​ចង់​យក​ភ្នែក​មើល​ទុក្ខ​លំបាករបស់​អ្នក​ក្រ ដោយ​ក្តាប់​ធនធាន​របស់​យើង​យ៉ាង​ណែន ជា​ជាង​ចែក​រំលែក​ដល់​អ្នក​ដទៃ។ តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ជំរុញយើង ឲ្យ​ទទួល​ស្គាល់​ថា នៅ​ទី​ណាក៏​មាន​អ្នក​ខ្វះ​ខាត​ដែរ បាន​ជា​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ពួក​គេ ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស គឺ​មិន​មែន​ដោយ​ចិត្ត​ទើស​ទាល់​នោះ​ទេ(ខ.១០)។ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា ពេល​ដែល​យើង​ជួយ​ទំនុកបម្រុង​អ្នក​ក្រ យើង​នឹង​ទទួល​បាន​នូវ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​(លូកា ១២:៣៣)។

អ្នក​ដទៃ​ប្រហែល​ជា​មិន​ទទួល​ស្គាល់​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​យើង​ទេ តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទទួល​ស្គាល់។ ពេល​ដែល​យើង​ទំនុក​បម្រុង​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា យើង​មិន​គ្រាន់​តែ​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​អ្នក​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែយើង​ក៏​បាន​ពិសោធ​នឹង​ក្តី​អំណរ ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ប្រទាន​មក​យើង នៅ​ក្នុង​ការ​ទំនុក​បម្រុង​អ្នក​ដទៃ​។ ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ សូម​ជួយ​យើង​ខ្ញុំ ឲ្យ​បើក​ភ្នែក និង​លា​ដៃ ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​ដល់​អ្នក​ដទៃ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​អង្គ! —KIRSTEN HOLMBERG

យុទ្ធសាស្រ្តល្អបំផុតសម្រាប់ជីវិត

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​មើល​កូន​ស្រី​របស់​យើង​ប្រកួត​កីឡា​បាល់​បោះ ពី​កន្លែង​អង្គុយ​ទស្សនា ខ្ញុំ​បាន​ឮ​គ្រូ​បង្វិកស្រែក​ប្រាប់​ក្មេង​ស្រី​ដែល​កំពុង​ប្រកួត​នោះ ឲ្យ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យុទ្ធ​សាស្រ្ត។ ភ្លាម​ៗ​នោះ យុទ្ធ​សាស្រ្ត​ការពារ​របស់​ពួក​គេ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ ពី​ម្នាក់​ទល់​នឹង​ម្នាក់ ទៅ​ជា​ពីរ​នាក់​រួម​កម្លាំង​គ្នា​តទល់​នឹង​កីឡាករ​ដែល​ខ្ពស់​ជាង​គេ​របស់​គូរ​ប្រកួត ដែល​កំពុង​កាន់​បាល់។ ពួក​គេ​មាន​ជោគ​ជ័យ​នៅ​ក្នុង​ការ​រារាំង​អ្នក​នោះ​មិន​ឲ្យ​បោះ​បាល់​បញ្ចូល​កន្រ្តក ហើយ​ទី​បំផុត ពួកគេ​ក៏​បាន​ដណ្តើម​បាន​បាល់​នោះ​។

ស្តេច​សាឡូម៉ូន ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​នៃ​កណ្ឌ​សាស្តា បាន​ព្យាយាម​តយុទ្ធ​នឹង​ការ​លំបាក និង​ភាព​នឿយ​ណាយ ក្នុង​លោកិយ​នេះ ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ការ​មាន​គ្នា​ពីរ​នាក់ នៅ​ក្នុង​ការងារ​របស់​យើង អាច​នាំមក​នូវ “លទ្ធ​ផល​ល្អ”(សាស្តា ៤:៩)។ បើ​មាន​ខ្មាំង​ណា​មក ដែល​មាន​កំឡាំង​ជាង នោះ​២​នាក់​នឹង​អាច​ទប់​ទល់​បាន(ខ.១២)។ មិត្ត​ភក្តិ​ដែល​នៅ​ក្បែរ​យើង អាច​ជួយ​យើង ពេល​ដែល​យើង​ដួល​ចុះ(ខ.១០)។

បន្ទូល​របស់​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​មាន​អ្នក​រួម​ដំណើរ ក្នុង​ដំណើរ​ជីវិត​របស់​យើង ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​យើងប្រឈម​មុខ​នឹង​ទុក្ខ​លំបាក​នៃ​ជីវិត​តែ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។ សម្រាប់​អ្នក​ខ្លះ ការ​រួម​ដំណើរ​នេះ​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រថុយ​នឹង​គ្រោះ​ថ្នាក់ ក្នុង​កំរិត​មួយ ដែល​មិន​ធ្លាប់​ជួប ឬ​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​អារម្មណ៍​មិន​ល្អ។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ ស្រែក​ឃ្លាន​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាលប្រភេទ​នេះ ហើយ​បាន​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​មិត្ត​ភក្តិ ដើម្បី​ចែក​រំលែក។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ យើង​មិន​ត្រូវ​បោះ​បង់​ចោល​ការ​តស៊ូ​ឡើយ។

ស្តេច​សាឡូម៉ូន និង​គ្រូ​បង្វិក​កីឡា​បាល់​បោះ​នោះ​បាន​យល់​ស្រប​ថា ការ​មាន​មិត្ត​សំឡាញ់​រួម​កម្លាំង​ជា​មួយ​យើង គឺ​ជាយុទ្ធ​សាស្រ្ត​ល្អ​បំផុត ដើម្បី​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ទុក្ខ​លំបាក ក្នុង​ជីវិត។ ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ សូម​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​មនុស្ស​ដែល​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ក្នុង​ជីវិត​យើងខ្ញុំ ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​គាំ​ទ្រ​យើង​ខ្ញុំ។—KIRSTEN HOLMBERG

ចិត្តដែលពេញដោយសន្តិភាព

លោក​ជើរី ក្រាមើរ(Jerry Kramer) គឺ​ជា​កីឡាករ​អាជីព​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​ម្នាក់។ បន្ទាប់​ពី​អាជីព​នេះ​បាន​បញ្ចប់​ប្រហែល៤៥​ឆ្នាំ គេ​មិន​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ឈ្មោះ​គាត់ ក្នុង​សាល​ដំកល់​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ឡើយ(ដែល​ជា​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ខ្ពស់​បំផុត)។ គាត់​បាន​អសប្បាយ​នឹង​ការ​ផ្តល់​កិត្តិ​យស និង​ស្នាដៃ​ជា​ច្រើន ប៉ុន្តែ គេ​នៅ​តែ​មិន​បាន​ផ្តល់​កិត្តិ​យស ឲ្យ​គាត់​មាន​ឈ្មោះ​ចារ​នៅ​ក្នុង​សាលដំកល់​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ។ ទោះ​គេ​បាន​ឲ្យ​គាត់​ឈរ​ឈ្មោះ​១០​ដង ក្នុង​ការ​បោះ​ឆ្នោត​ជ្រើស​រើស​អ្នកដែល​ត្រូវ​ទទួល​កិត្តិ​យស​មួយ​នេះ តែ​គេ​នៅ​តែ​មិន​ជ្រើស​រើស​គាត់​ដដែល។ ទោះ​ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​គាត់​បាន​រលាយ​ជាច្រើន​ដង​ក៏​ដោយ គាត់​នៅ​តែ​និយាយ​ដោយ​គួរ​សម​ថា​ “ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា សម្ព័ន្ធ​បាល់​ទាត់​ជាតិ​បាន​ផ្តល់​អំណោយឲ្យ​ខ្ញុំ​ ១០០ដង ក្នុង​មួយ​ជីវិត​នេះ ហើយ​បើ​ខ្ញុំ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត ឬ​ខឹង ដោយ​សារ​អំណោយ​មួយ​ទៀត ដែល​គេ​មិនបាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ នោះ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​ឆ្កួត​អញ្ចឹង”។

អ្នក​ដទៃ​ប្រហែល​ជា​មាន​ចិត្ត​ល្វីង​ជូរ​ចត់ បន្ទាប់​ពី​ត្រូវ​គេ​បដិសេធ​ជា​ច្រើន​ដង ដោយ​គេ​ជ្រើស​រើស​កីឡាករ​ផ្សេង តែលោក​ក្រាម៉ា​មិន​បាន​អាក់​អន់​ចិត្ត​ទេ។ អាកប្ប​កិរិយ៉ា​របស់​គាត់​បាន​បង្ហាញ​ថា យើង​អាច​ការពារ​ចិត្ត​យើង កុំ​ឲ្យ​មានភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់​ដ៏​ពុក​រលួយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ឆ្អឺង​ពុក​ផុយ(សុភាសិត ១៤:៣០)។ ពេល​ដែល​យើង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​អ្វី​ដែលយើង​មិន​មាន ហើយ​មិន​បាន​ទទួល​ស្គាល់​អ្វី​ៗ​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​មាន នោះ​យើង​នឹង​បាត់​បង់​សន្តិ​ភាព ដែល​ព្រះសព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​មាន។​

បន្ទាប់​ពី​គេ​ឲ្យ​គាត់​ឈរ​ឈ្មោះ​ជា​លើកទី​១១ លោក​ជើរី ក្រាមើរ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ជ្រើស​រើស​ឲ្យ​មាន​ឈ្មោះ នៅ​ក្នុង​សាលដំកល់​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​នៃ​សម្ព័ន្ធ​បាល់​ទាត់​ជាតិ ក្នុង​ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១៨។ បំណង​ចិត្ត​របស់​យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​បាន​សម្រេច នៅ​ទី​បញ្ចប់​ដូច​គាត់​ទេ។ តែ​យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​អាច​មាន “ចិត្ត​ដែល​ពេញ​ដោយ​សន្ថិ​ភាព” ពេល​ដែល​យើង​ងាក​មក​ផ្តោត​ទៅ​លើ​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​មក​យើង តាម​មធ្យោបាយ​ជា​ច្រើន។ ទោះ​ជាយើង​ចង់​បាន​អ្វី ឬ​មិន​មាន​អ្វី​ក៏​ដោយ យើង​នៅ​តែ​អាច​អរសប្បាយ​នឹង​សន្តិ​ភាព ដែល​ទ្រង់​ប្រទាន​ដល់​ជីវិត​យើង។—KIRSTEN HOLMBERG

អំណរនៅកន្លែងដែលពិបាក

មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ផ្ញើសារ​ជា​សម្លេង ​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ផ្ញើ​សារ​ឲ្យ​នាង​ ពេល​ណា​នាង​មិន​អាច​លើក​ទូរស័ព្ទ​និយាយ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ។ ក្នុង​សារ​នោះ គាត់​បាន​និយាយ​បញ្ចប់ ដោយ​ភាព​រីក​រាយ​ថា “សូម​ឲ្យ​មាន​ថ្ងៃ​ដ៏​អស្ចារ្យ!” ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​អំពី​ពាក្យ​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា យើង​គ្មាន​អំណាច​អ្វី ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ថ្ងៃ​នីមួយ​ៗ ក្លាយ​ជា “ថ្ងៃ​ដ៏​អស្ចារ្យ”ឡើយ ព្រោះ​យើង​ត្រូវជួប​ឧបស័គ្គ​ជា​ច្រើន ដែល​តែង​តែ​រំខាន​ការ​រស់​នៅ​របស់​យើង។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ពិនិត្យ​មើល​ជីវិត​ប្រចំាំ​ថ្ងៃ​របស់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​បាន​ស៊ី​ជម្រៅ ខ្ញុំ​សង្កេត​ឃើញ​ថា មាន​កក្តា​មួយ​ចំនួន ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​រស់​នៅ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ឡើង ទោះ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ខ្ញុំ​បាន​ជួប​រឿង​ល្អ ឬ​អាក្រក់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។

មាន​ពេល​មួយ ហោរា​ហាបាគុក​កំពុង​តែ​ជួប​រឿង​ដ៏​ពិបាក​ជា​ច្រើន។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បើក​សម្តែង​ឲ្យ​គាត់​ដឹង​ថា នៅថ្ងៃ​មួយ ផល​ដំណាំ និង​ហ្វូង​សត្វ​ចិញ្ចឹម ដែល​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​ពឹង​ផ្អែក នឹង​មិន​បង្កើត​ផល​ឡើយ​(ហាបាគុក ៣:១៧)។ ដើម្បី​អត់​ទ្រាំ​នឹង​ទុក្ខ​លំបាក ពួក​គេ​មិន​អាច​ពឹង​ផ្អែក​លើ​គំនិត​វិជ្ជ​មាន​តែ​ម្យ៉ាង​ឡើយ។ នៅ​សម័យ​នោះ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​នឹង​ត្រូវ​ជួប​ភាព​ទីទាល់​ក្រ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពោះ​លោក​ហាបាគុក​ក៏​ញ័រ​ប៉ផុក បបូរ​មាត់គាត់​ក៏​ញ័រ​ទទាក់ ដោយ​ឮ​សំឡេង​នោះ មាន​សេចក្តី​ពុករលួយ​ចូល​ក្នុង​ឆ្អឹង​របស់គាត់ គាត់ក៏​ភ័យញ័រ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន(ខ.១៦)។ ទោះ​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ លោក​ហាបាគុក​និយាយ​ថា គាត់​នឹង​នៅ​តែ​រីក​រាយ ដោយសារ​ព្រះ​អម្ចាស់ ហើយ​អរ​សប្បាយ​ក្នុង​ព្រះ​សង្រ្គោះ(ខ.១៨)។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រកាស់​ថា គាត់​មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ប្រទាន​កម្លាំង ឲ្យ​គាត់​ដើរ​ក្នុងកន្លែង​ដែល​ពិបាក(ខ.១៩)។

ជួន​កាល យើង​ឆ្លង​កាត់​រដូវ​កាល​នៃ​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ទុក្ខ​លំបាក​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ។ ប៉ុន្តែ ទោះ​យើង​បាត់​បង់ ឬ​ខ្វះខាត​អ្វី​ក៏ដោយ ក៏​យើង​អាច​អរ​សប្បាយ ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដូច​លោក​ហាបាគុក​ផង​ដែរ។…

ផលចំណេញពីការវិនិយោគ

កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៥ អ្នក​វិនិយោគ​ផ្សា​ហ៊ុន​នៅ​អាមេរិក បាន​ទទួល​ផល​ចំណេញ​ ក្នុង​កំរិត​ដ៏​ច្រើន​បំផុត ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នៃ​ផ្សាហ៊ុន ដោយ​ជា​មធ្យម​ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ផល​ចំណេញ​ ៣៧,៦ ភាគ​រយ ពី​ប្រាក់​ដុល្លា​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ដាក់​ក្នុង​ផ្សា​ហ៊ុន។ បន្ទាប់​មក នៅ​ឆ្នាំ​២០០៨ អ្នក​វិនិយោគ​ផ្សា​ហ៊ុន​បាន​ខាត​បង់ ក្នុង​កំរិត ដែល​ស្ទើរ​តែ​ស្មើ​កំរិត​នៃការ​ចំពេញ​កាល​ពី​ឆ្នាំ១៩៩៥ គឺ​បាន​ខាត​បង់ ៣៧,០ ភាគ​រយ។ នៅ​ចន្លោះ​ឆ្នាំ១៩៩៥ ដល់​ឆ្នាំ​២០០៨ ផលចំណេញ​បាន​ពី​ផ្សាហ៊ុន មាន​ការ​ឡើង​ចុះ​ជា​និច្ច ធ្វើ​អ្នក​ដែល​បាន​ដាក់​លុយ​ក្នុង​ផ្សា​ហ៊ុន​ មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច នៅ​ពេល​ខ្លះ ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ការ​វិនិយោគ​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា។

មាន​ពេល​មួយ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធានា​ដល់​អ្នក​ដើរ​តាម​ទ្រង់​ថា ពួក​គេ​នឹង​បាន​ទទួល​ផល​ចំណេញ​ដ៏​អស្ចារ្យ ពី​ការ​យក​ជីវិត​ទៅ​វិនិយោគ នៅ​ក្នុង​ទ្រង់។ ពួក​គេ​បាន “លះ​បង់​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​ដើរ​តាម​ទ្រង់” ដោយ​ចាក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ ​ការងារ ឋានៈ និង​ក្រុម​គ្រួសារ ដើម្បី​ផ្ញើ​ជីវិត​លើ​ទ្រង់​(ម៉ាកុស ១០:២៨)។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ព្រួយ​បារម្ភ ដោយ​ខ្លាច​មិន​បាន​ទទួល​ផល​ចំណេញ​ពី​ការ​លះ​បង់​របស់​ខ្លួន បន្ទាប់​ពី​បាន​ឃើញ​បុរស​អ្នក​មាន​ម្នាក់ កំពុង​តែ​តយុទ្ធ​នឹង​ចំណង​នៃ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ក្នុង​លោកិយ​។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​តប​ថា អ្នក​ណា​ដែល​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ធ្វើ​ការ​លះ​បង់ ដើម្បី​ទ្រង់ “នឹង​បាន​ទទួល​ជា​១​រយ​ភាគ​ឡើង ក្នុង​សម័យ​នេះ​ ហើយ​ដល់​បរលោក​នាយ នឹង​បាន​ជីវិត​រស់​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​ផង”(ខ.៣០)។ នេះ​ជា​ផល​ចំណេញ ដែល​លើស​ផល​ចំណេញ​ទាំង​អស់ ដែល​ផ្សា​ហ៊ុន​អាច​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង។

យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ព្រួយ​បារម្ភ អំពី “អត្រា​ការ​ប្រាក់” នៅ​ក្នុង​ការ​វិនិយោគ​ខាង​វិញ្ញាណ…

ការកោតស្ញែង ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់

ការ​រស់​នៅ​របស់​ខ្ញុំ ច្រើន​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ប្រញាប់​ប្រញាល់ និង​បន្ទាន់។ ខ្ញុំ​បាន​ប្រញាប់​ចេញ​ពី​កន្លែង​ណាត់​ជួប​មួយ ទៅ​កន្លែង​ណាត់​ជួប​មួយ​ទៀត និង​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​រក​គេវិ​ញ ហើយ​នៅ​តាម​ផ្លូវ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បើក​មើល​បញ្ជីរ​កិច្ច​ការ​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ចេះ​ចប់​មិន​ចេះ​ហើយ។ ពេល​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មក​ដល់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រាស​ខ្លួន​សម្រាក នៅ​លើអង្រឹង​ក្រោយ​ផ្ទះ ដោយ​ការ​ខ្សោះ​អស់​កម្លាំង។ ខ្ញុំ​បាន​ទុក​ទូរ​ស័ព្ទ​ក្នុង​ផ្ទះ ហើយ​កូន​ៗ និង​ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដែរ។ ពី​ដំបូង ខ្ញុំ​មាន​គម្រោង​អង្គុយ​នៅ​លើ​អង្រឹង​នោះ តែ​ពីរ​បី​នាទី​ទេ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​នៅ​ស្ងៀម ដោយ​គ្មាន​ការ​រំខាន ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា មាន​អ្វី​មួយ ដែល​បាន​ឃាត់​ខ្ញុំ ឲ្យ​នៅ​បន្ត​អង្គុយ​កាន់​តែ​យូរ​ថែម​ទៀត។​ ខ្ញុំ​អាច​ឮ​សម្លេង​អង្រឹង​យោល​ចុះ​ឡើង​ថ្មម​ៗ សម្លេង​សត្វ​ឃ្មំ​ទទះ​ស្លាប​ហើរ នៅ​ក្បែរ​ដើម​ផ្កា​ឡាវែនដឺរ ដែល​នៅ​ជិត​នោះ និង​សម្លេង​សត្វ​បក្សី​ទទះ​ស្លាប​ហើរ នៅ​ពី​លើ​ក្បាល​ខ្ញុំ។ ផ្ទៃ​មេឃ​មាន​ពណ៌​ខៀវ​ស្រស់ ហើយ​ពពក​កំពុង​រសាត់​តាម​ខ្យល់។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន ជា​ការ​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យោល​អង្រឹង​យឺត​ៗ​ល្មម​នឹង​អាច​ទទួល​យក​នូវ​ភាព​អស្ចារ្យ​ជា​ច្រើន តាម​រយៈ​ភ្នែក និង​ត្រចៀក​របស់​ខ្ញុំ ហើយពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ឲ្យ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ ចំពោះ​អំណាច​នៃ​ការ​បង្កើត​ដ៏ប៉ិន​ប្រសប់​របស់​ទ្រង់។​ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១០៤ ក៏​បាន​បន្ទាប​ខ្លួន​ចុះ ដោយសារ​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ស្នាព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​ផង​ដែរ បាន​ជា​គាត់​បន្លឺ​សម្លេង​ឡើង​ថា “ទ្រង់​ស្រោច​អស់​ទាំង​ភ្នំ​ពី​ដំណាក់​ទ្រង់ ហើយ​ផែនដី​បាន​ពេញ​ដោយ​ផល​នៃ​ស្នាដៃ​ទ្រង់”(ខ.១៣)។

ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ដ៏​ប្រញាប់​ប្រញាល់ ការ​ចំណាយ​ពេល​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ជា​មួយ​ព្រះ អាច​ជួយ​រំឭក​យើង អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​យើង ដោយ​របស់​សព្វ​សារពើ…