តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Kirsten Holmberg

មិនឆក់ឱកាសរកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន

មាន​អ្នក​ទោស​មួយ​ចំនួន​បាន​ដើរ​រើស​សម្រាម​តាម​ផ្លូវ ដើម្បី​កាត់​បន្ថយ​រយៈ​ពេល​ជាប់​ពន្ធ​ធនា​គារ។ ពេល​នោះ លោក​ចេមស៍(James) ដែល​ជា​អ្នក​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​របស់​ពួក​គេ​ស្រាប់​តែ​ដួល​ទៅ​លើ​ដី។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ទៅ​ជួយ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គាត់​ត្រូវ​ការ​ការ​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់។ មាន​អ្នក​ទោស​ម្នាក់​ក៏​បាន​ខ្ចី​ទូរស័ព្ទ​របស់​លោក​ចេមស៍ ដើម្បី​ទូរស័ព្ទ​សុំ​ជំនួយ។ ក្រោយ​មក នាយក​ដ្ឋាន​ប៉ូលីស​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ថ្លែង​អំណរ​គុណ ចំពោះ​អ្នក​ទោស​ទាំង​នោះ សម្រាប់​ការ​ជួយ​អ្នក​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​របស់​ខ្លួន ឲ្យ​បាន​ទទួល​ការ​ព្យាបាល ដោយ​គ្មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ពួកគេ​អាច​ព្រងើយ​កន្តើយ​ចំពោះ​គាត់ ដោយ​ទុក​ឲ្យ​គាត់​ដេក​ដួល​តែ​ម្នាក់​ឯង ដោយ​សារ​ជម្ងឺ​ដាច់​សរសៃ​ឈាម​ខួរ​ក្បាល ឬឆ្លៀត​ឱកាស​រត់​គេច​ខ្លួន។​

ចិត្ត​សប្បុរស​ធម៌​របស់​ពួក​អ្នក​ទោស​ទាំង​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​អំពី​សាវ័ក​ប៉ុល និង​លោក​ស៊ីឡាស នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ជាប់​គុក។ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​ត្រូវ​គេ​វាយ​ដំ ហើយ​បោះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គុក ស្រាប់​តែ​មាន​រញ្ជួយ​ដី​កើត​ឡើង ធ្វើ​ឲ្យ​របូត​ច្រវ៉ាក់ ហើយ​ទ្វារគុក​ក៏​បាន​របើក(កិច្ចការ ១៦:២៣-២៦)។ ពេល​ដែល​អ្នក​យាម​គុក​ភ្ញាក់​ឡើង​ គាត់​ស្មាន​ថា អ្នក​ទោស​បាន​រត់​គេច​អស់​ហើយ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ដក​ដាវ​បម្រុង​នឹង​សម្លាប់​ខ្លួន (ដើម្បី​ជៀស​វាង​ការ​ទទួល​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត ពីបទ​បណ្តោយ​ឲ្យ​អ្នក​ទោស​រត់​គេច)។ ពេល​នោះ សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ស្រែក​ប្រាប់​គាត់​ថា “កុំ​ធ្វើ​បាប​ខ្លួន​ឡើយ ដ្បិត​យើង​នៅ​ឯ​ណេះ​ទាំង​អស់​គ្នា​ទេ”(ខ.២៨) អ្នក​យាម​គុក​រូប​នោះ​ក៏​មាន​ការ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ទង្វើរ​របស់​ពួក​គេ ដែល​ខុស​ពី​អ្នក​ទោស​ជា​ទូទៅ ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ការ​ចង់​ដឹង​ចង់​យល់ អំពី​ព្រះ​ដែល​ពួក​គេ​ថ្វាយ​បង្គំ ហើយ​ទី​បំផុត​គាត់​ក៏បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ​(ខ.២៩-៣៤)។

របៀប​ដែល​យើង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ គឺ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេច​ក្តី​ជំនឿ​របស់​យើង និង​អ្វី​ដែល​យើង​ឲ្យ​តម្លៃ។ ពេល​ណា​យើង​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ការ​ល្អ ជា​ជាង​ធ្វើ​អាក្រក់​មក​លើ​គេ នោះ​ទង្វើរ​របស់​យើង​នឹង​ជំរុញ​គេ ឲ្យ​ចង់​ដឹង​ចង់​យល់​ អំពី​ព្រះ​ដែល​យើង​ស្គាល់ និង​ស្រឡាញ់។​—KIRSTEN HOLMBERG

បុរសដែលអង្គុយនៅលើកៅអីថ្លៃ

អ្នក​ស្រី​ខេលស៊ី(Kelsey) បាន​ដើរ​យ៉ាង​ពិបាក នៅ​តាម​ផ្លូវ នៅ​ចន្លោះ​កន្លែង​អង្គុយ​ក្នុង​យន្ត​ហោះ ជា​មួយ​កូន​ស្រី​អាយុ​១១ខែ​របស់​គាត់​ឈ្មោះ​លូស៊ី(Lucy) ដែល​ភ្ជាប់​ទៅ​ដោយ​ម៉ាស៊ីន​អុក​ស៊ីសែន។ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ ទៅ​ស្វែង​រក​ការ​ព្យាបាល សម្រាប់​កូន​តូច​របស់​នាង ដែល​មាន​ជម្ងឺ​សួត​ដ៏​រាំ​រ៉ៃ។ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​បាន​អង្គុយ​ចុះ នៅ​លើ​កៅ​អី​រួម មិន​ទាន់​បាន​ប៉ុន្មាន​ផង អ្នក​បម្រើ​លើ​យន្ត​ហោះ ក៏​បាន​ដើរ​មក​រក​អ្នក​ស្រី​ខេលស៊ី ដោយ​ប្រាប់​នាង​ថា មាន​អ្នក​ដំណើរ​ម្នាក់​នៅ​កៅ​អី​ជួរមុខ ចង់​ប្តូរ​កៅ​អី​ជា​មួយ​នាង។ ទឹក​ភ្នែក​របស់​នាង​ក៏​ហូរ​ចុះ​មក ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ ហើយ​ក៏​បាន​ដើរ​ទៅ​រក​កៅ​អី​ដែលពិសេស​ជាង​កៅអី​របស់​នាង ខណៈ​ពេល​ដែល​សប្បុរស​ជន​ដែល​នាង​មិន​ដែល​ស្គាល់​នោះ កំពុង​តែ​ដើរ​ទៅ​រក​កន្លែងអង្គុយ​របស់​នាង។

សប្បុរស​ជន​ដែល​អ្នក​ស្រី​ខេលស៊ី​បាន​ជួប បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា អំពី​សេចក្តី​សប្បុរស ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​មក​និយាយ ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​ធីម៉ូថេ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រាប់​លោក​ធីម៉ូថេ ឲ្យ​បង្រៀន​គេ ដោយ​បង្គាប់​ឲ្យ “ធ្វើ​គុណ និង​ការ​ល្អ​ជា​បរិបូរ ព្រម​ទាំង​ចែក​ទាន​ដោយ​សទ្ធា ហើយ​ប្រុង​ប្រៀប​នឹង​ជួយ​គេ​ផង”(១ធីម៉ូថេ ៦:១៨)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា យើង​ងាយ​នឹង​ត្រូវ​ល្បួង ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​ក្រអឺត​ក្រទម និង​សង្ឃឹម​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ក្នុង​លោកិយ​នេះ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​រស់​នៅ ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស និង​បម្រើ​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​មាន ក្នុង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ល្អ។

ទោះ​យើង​ឃើញ​ថា ខ្លួន​យើង​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ច្រើន ឬ​ខ្វះ​ខាត​ក្តី យើង​រាល់​គ្នា សុទ្ធ​តែ​អាច​ពិសោធន៍​នឹង​ភាព​បរិបូរ នៃ​ការ​រស់​នៅ​ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស ដោយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចែក​រំលែក អ្វី​ដែល​យើង​មាន​ដល់​អ្នក​ដទៃ។​ សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “យ៉ាង​នោះ ទើប​ឈ្មោះ​ថា…

ការជួបជុំដ៏មានតម្លៃ

មាន​ពេល​មួយ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ជុំគ្នា​ នៅ​ចុង​សប្តាហ៍​ដ៏​វែង​មួយ នៅ​លើ​ឆ្នេរ​នៃ​បឹង​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត។ យើង​បាន​ចំណាយ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​នោះ ដោយ​លេង​នៅ​ក្នុង​ទឹក និង​ចែក​រំលែក​ម្ហូប​អាហារ ប៉ុន្តែ ការ​សន្ទនា​នៅ​ពេល​ល្ងាច ដែល​យើងមាន​ជា​មួយ​គ្នា ជា​អនុស្សាវរីយ៍​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​បំផុត។ ពេល​ដែល​ស្បៃ​អន្ធកាល​ចាប់​ផ្តើម​គ្រប​ដណ្តប់​ពេល​រាត្រី យើងក៏​បាន​បើក​ចំហរ​ចិត្ត​ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ការ​ទុក​ចិត្ត​គ្នា ក្នុង​ការ​ចែក​ចាយ​ស៊ី​ជម្រៅ​អំពី​ការ​ឈឺ​ចាប់ ដែល​បណ្តាល​មក​ពី​បញ្ហា​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ និង​រឿង​រន្ធត់​មួយ​ចំនួន​ដែល​កូន​របស់​យើង​ខ្លះ​បាន​ឆ្លង​កាត់។ ដោយ​យល់​អំពី​ភាពប្រេះ​បែក ដែល​យើង​ម្នាក់​ៗ​មាន ក្នុង​ជីវិត យើង​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ  និង​សេចក្តី​ស្មោះត្រង់​របស់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ពេល​ដ៏​ពិបាក​នោះ។​ ពេល​ល្ងាច​នោះ ជា​ពេល​ដែល​មាន​តម្លៃ​បំផុត ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្រមៃ​ថា​ ពេល​យប់​នោះ មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​នឹង​ពេល​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​​ជួប​ជុំ​គ្នា​មួយ​ឆ្នាំ​ម្តង ដើម្បី​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​បារាំ។ ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​នេះ ក៏​ដូច​ជា​ពិធី​បុណ្យ​ជា​ច្រើន​ទៀត ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​បាន​តម្រូវ ឲ្យ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម។ ពេល​ពួក​គេ​ទៅ​ដល់​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ពួក​គេ​​ឲ្យ​ជួប​ជុំ​គ្នា ដើម្បីថ្វាយ​បង្គំ ហើយ “មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​រក​ស៊ី​អ្វី​ឡើយ” ក្នុង​រយៈ​ពេល​១​សប្តាហ៍​នោះ​(លេវីវិន័យ ២៣:៣៥)។ ពិធី​បុណ្យ​បារាំ​ត្រូវបាន​ប្រារព្ធ​ឡើង ដើម្បី​សរសើរ​ដំកើង​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់​របស់​ព្រះ និង​នឹក​ចាំ​អំពី​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់ នៅ​វាល​រហោស្ថាន បន្ទាប់​ពី​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​នគរ​អេស៊ីព្ទ​(ខ.៤២-៤៣)។

ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​នេះ​បាន​រឹត​ចំណង​សាមគ្គី​របស់​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល ក្នុង​នាម​ជា​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ហើយ​ប្រកាស់​អំពី​សេចក្តីល្អ​របស់​ព្រះអង្គ ទោះ​ពួក​គេ​មាន​ទុក្ខ​លំបាក​រួម ឬ​មាន​ទុក្ខ​លំបាក​ខុស​ៗ​គ្នា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។ ពេល​ណា​យើង​ជួប​ជុំ​គ្នាជា​មួយ​អ្នក​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់ ដើម្បី​រំឭក​អំពី​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់ និង​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ក្នុង​ជីវិត​យើង​ នោះ​ជំនឿ​យើងក៏​នឹង​រឹង​​មាំ​ផង​ដែរ។​—Kirsten Holmberg

តុសម្រាប់ជជែកគ្នា

ភាព​ឯកោ​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ការ​គំរាម​កំហែង​ខ្លាំង​បំផុត មក​លើ​ការ​រស់​នៅ​របស់​យើង ដែល​មាន​ផល​ប៉ះ​ពាល់​មកលើ​សុខ​ភាព​របស់​យើង តាម​រយៈ​អាកប្ប​កិរិយា ដែល​យើង​មាន​ចំពោះ​ពត៌​មាន​សង្គម ការ​បរិភោគ​អាហារ ។ល។ ការ​សិក្សា​មួយ​បាន​រក​ឃើញ​ថា ២​ភាគ​៣ នៃ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែន​ដី គ្រប់​វ័យ និង​ភេទ​ ធ្លាប់​មាន​អារម្មណ៍​ឯកោ យ៉ាង​ហោច​ណាស់ ក្នុង​ពេល​ណា​មួយ​នៃ​ជីវិត។ ផ្សារ​ទំនើប​មួយ​នៅ​ប្រទេស​អង់​គ្លេស បាន​បង្កើត “តុ​សម្រាប់ជជែក​គ្នា” ក្នុង​តូប​កាហ្វេ​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​ជំរុញ​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​គ្នា។ អ្នក​ដែល​ចង់​បាន​មនុស្សអង្គុយ​និយាយ​គ្នា​លេង​ ​គឺគ្រាន់​តែ​អង្គុយ​នៅ​តុ​នោះ ដោយ​ចូល​រួម​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ ឬ​បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា ខ្លួន​ចង់​មាន​អ្នក​និយាយ​ជា​មួយ។​ ពេល​នោះ ការ​សន្ទនា​ក៏​បាន​កើត​មាន ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​បាន​តភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ ឬ​មានទំ​នាក់​ទំនង​ជា​សហគមន៍។

ពួក​ជំនុំ​ដំបូង ក៏​មាន​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​ទាក់​ទង​គ្នា​ផង​ដែរ។ បើ​គ្មាន​ការ​ប្រកប​គ្នា​ទេ ​ពួក​គេ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ឯកោ​ខ្លាំង​ណាស់ នៅ​ក្នុង​ការ​អនុវត្តន៍​នូវ​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន ដែល​នៅ​មាន​ភាព​ថ្មី​ស្រឡាង សម្រាប់​លោកិយ នៅ​សម័យ​នោះ។​ ពួក​គេ​មិន​គ្រាន់​តែ​មាន​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត ចំពោះ​ការ​បង្រៀន​របស់​ពួក​សាវ័ក ដើម្បី​ស្វែងយល់​អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ការ​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​ជួប​ជុំ​គ្នា ក្នុង​ទី​ធ្លា​ព្រះ​វិហារ និង​កាច់​នំប៉័ង​នៅ​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក និង​ប្រកប​គ្នា​(កិច្ចការ ២:៤២,៤៦)។

យើង​ត្រូវ​ការ​ការ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ ព្រោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​យើង​មក ឲ្យ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​គ្នា។ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​ប្រាស្រ័យ​ទាក់​ទង និង​រួប​រួម​គ្នា​ ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ការ​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​មិន​ខុសពី​ពួក​ជំនុំ​ដំបូង​នោះ​ឡើយ។—Kirsten Holmberg

ពាក្យសម្តីដែលប្រោសឲ្យជា

តាម​ការ​សិក្សា​ថ្មី​ៗ​នេះ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពី​អ្នក​ថែ​បំប៉ន​សុខ​ភាព អាច​ជួយ​អ្នក​ជំងឺឲ្យ​ឆាប់​ជា​សះ​ស្បើយ។ នៅ​ក្នុង​ការ​ពិសោធន៍​ដ៏​សាមញ្ញ​មួយ គេ​បាន​ឲ្យ​អ្នក​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ទាំង​ឡាយ​ទទួល​សារធាតុ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្បែក​រមាស់ បន្ទាប់​មក គេ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ប្រៀប​ធៀប​រវាង​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ការ​ធានា​ពី​គ្រូ​ពេទ្យ និង​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​ទទួល​ការ​ធានា។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់ គេ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ថា អ្នក​ជម្ងឺ​ដែល​បាន​ទទួល​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពី​គ្រូ​ពេទ្យ​ មាន​អាការៈ​រមាស់​តិច​ជាង​អ្នក​ជម្ងឺ​ដែល​មិន​បាន​ទទួល​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត។​

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​ដឹង​ថា ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​មាន​សារៈ​សំខាន់​យ៉ាង​ណា ចំពោះ​យើង​ម្នាក់​ៗ។ គឺដូច​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ពាក្យ​សំដី​ពីរោះ នោះ​ធៀប​ដូច​ជា​សំណុំ​ឃ្មុំ ក៏​ផ្អែម​ដល់​ព្រលឹង ហើយ​ជា​ថ្នាំ​ផ្សះ​ដល់​ឆ្អឹង​ផង”(សុភាសិត ១៦:២៤)។ ពាក្យ​សម្តី​មិន​គ្រាន់​តែ​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​ជា​វិជ្ជមាន​មក​លើ​សុខ​ភាព​របស់​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ ព្រោះ​ពេល​ណា​យើង​ធ្វើ​តាម​ការ​បង្រៀន​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា នោះ​យើង​ក៏​នឹង​ទំនង​ជា​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​យើង​ផង​ដែរ​(ខ.២០)។  ដូច​នេះ ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​កម្លាំង​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​បញ្ហា នៅ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ក៏​ដូច​ជា​នៅ​ពេល​អនា​គត។​

យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​ទាន់​បាន​ដឹង​ច្បាស់ អំពី​របៀប ឬ​មូល​ហេតុ​ដែល​ប្រាជ្ញា និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​កម្លាំង និង​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ក្នុង​ជីវិត​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​នោះ​ឡើយ។ តែ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ការ​ណែ​នាំ​របស់​ឪពុក​ម្តាយ​ គ្រូ​បង្វឹក និង​មិត្ត​រួម​ការងារ ហាក់​ដូច​ជា​ជួយ​យើង ឲ្យ​អត់​ទ្រាំ​នឹង​ទុក្ខ​លំបាក ហើយ​នាំ​យើង​ទៅ​រក​ជោគ​ជ័យ។ ស្រដៀងគ្នា​នេះ​ដែរ ព្រះ​គម្ពីរ​ក៏​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​សម្រាប់​យើង ពេល​ដែល​យើង​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក ដោយ​ចម្រើន​កម្លាំង​យើង ​ឲ្យ​អាច​ស៊ូទ្រាំ​នឹង​កាលៈទេសៈ​ដែល​ពិបាក​បំផុត។ ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ សូម​ជួយ​យើង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​បាន​ទទួល​កម្លាំង ពី​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ប្រទាន​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា និង​ក្តី​សង្ឃឹម តាម​រយៈ “ពាក្យ​សម្តី​ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​គុណ” ដល់​អ្នក​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ដាក់​ក្នុង​ជីវិត​យើង​ខ្ញុំ។​—Kirsten Holmberg

មានសត្វរំពេរជាមិត្ត

អស់​រយៈ​ពេល​១២​ឆ្នាំ​ហើយ ដែល​សត្វ​រំពេរ​មួយ​ក្បាល ឈ្មោះ​ឆឺពី​(Chirpy) បាន​មក​លេង​បុរស​ម្នាក់ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ បន្ទាប់​ពី​បុរស​នោះ​បាន​ជួយ​ព្យាបាល​ជើង​របស់​វា ដែល​បាន​បាក់។ កាល​នោះ លោក​ចន(John) បាន​ប្រើ​នំ​របស់​ឆ្កែ ដើម្បី​​ទាក់​ទាញ​ឆឺពី ឲ្យ​ចូល​មក​ក្បែរ​គាត់ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ព្យាបាល​វា ឲ្យ​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ​ឡើង​វិញ។ ឆឺពី​រស់​នៅ តែ​ក្នុង​តំបន់​ឆ្នេរ​អ៊ីន​ស្តូ នៅ​ខេត្ត​ដេវ៉ុន ប្រទេស​អស់​គ្លេស​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ នៅ​ចន្លោះ​ខែ​កញ្ញា និង​ខែ​មីនា វា និង​លោក​ចន​មិន​ពិបាក​រក​គ្នា​ឡើយ ដោយ​វា​ហើរ​តម្រង់​ទៅ​រក​គាត់​តែ​ម្តង ពេល​ណា​គាត់​មក​ដល់​ឆ្នេរ នៅ​ថ្ងៃនីមួយ​ៗ តែ​វា​មិន​ដែល​ហើរ​ទៅ​រក​អ្នក​ផ្សេង​ឡើយ។ នេះ​ពិត​ជា​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​មិន​ធម្មតា។

ចំណង​ទាក់​ទង​រវាង​លោក​ចន និង​ឆឺពី បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ទំនាក់​ទំនង​មិន​ធម្មតា​មួយ​ទៀត រវាង​បុរស​ម្នាក់ និងសត្វ​បក្សី​មួយ​ប្រភេទ។ ពេល​លោក​អេលីយ៉ា ដែល​ជា​ហោរា​របស់​ព្រះ បាន​ទទួល​បង្គាប់​របស់​ព្រះ ឲ្យ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន ដើម្បី “លាក់​ខ្លួន​ក្នុង​ជ្រោះ​កេរីត” ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រាប់គាត់​ឲ្យ​ផឹក​ទឹក​ជ្រោះ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ចាត់​សត្វ​ក្អែក​ឲ្យ​ពាំ​អាហារ​មក​ឲ្យ​គាត់​(១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៧:៣-៤)។ ទោះ​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ និង​បរិយាកាស​ពិបាក​យ៉ាង​ណា​ក្តី ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​ឲ្យ​គាត់​ខ្វះ​អាហារ និង​ទឹក​បរិភោគ​ឡើយ។ សត្វ​ក្អែក​មិន​សម​ជា​អ្នក​ផ្គត់​ផ្គង់​អាហារ​ដល់​មនុស្ស​ឡើយ  ព្រោះ​តាម​ធម្មតា វា​រក​ចំណី​ដែល​មិន​ល្អសម្រាប់​តែ​ខ្លួន​វា​ប៉ុណ្ណោះ តែ​ពួក​វា​បាន​នាំ​អាហារ​ដ៏​សម​រម្យ ឲ្យ​លោក​អេលីយ៉ា​បរិភោគ។

យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ទេ ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា បុរស​ម្នាក់​បាន​ជួយ​សត្វ​បក្សី​មួយ​ក្បាល ប៉ុន្តែ ពេល​ដែលយើង​ដឹង​ថា សត្វ​ក្អែក​តែង​ពាំ​នំបុ័ង…

អ្នកដែលរស់នៅជិតខាងយើង

ក្នុង​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ ក៏​ដូច​ជា​តំបន់​ជា​ច្រើន​ទៀត គេ​ប្រើ​ប្រាស់​វិប​សាយ​មួយ ដើម្បី​ជួយ​យើង​តភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង​ភ្លាម​ៗ ជា​មួយ​អ្នក​ជិត​ខាង​។ សមាជិក​នៃ​សហគមន៍​របស់​ខ្ញុំ ក៏​បាន​ប្រើ​វែបសាយ​នោះ ដើម្បី​ដាស់​តឿន​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅមក អំពី​សត្វ​តោ​ភ្នំ​មួយ​ក្បាល ដែល​គេ​បាន​ប្រទះ​ឃើញ និង​អំពី​វិធី​សាស្រ្ត​ជំលាស​ចេញ​ពីភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ ក៏​ដូច​ជា​ជួយ​មើល​កូន​ឲ្យ​គ្នា ទៅ​វិញ​ទៅ​មក តាម​ដែល​ចាំ​បាច់។ គេ​បាន​ក៏​ប្រើ​វា ដើម្បី​ស្វែង​រក​សត្វ​ចិញ្ចឹម​ដែល​បាន​រត់​ចោល​ផ្ទះ​ផង​ដែរ។ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​អំណាច​របស់​អ៊ីនធើណិត​យ៉ាង​ដូច​នេះ អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ជិត​ខាង​គ្នា ក៏​បាន​មាន​ការ​តភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង​សារ​ឡើង​វិញ តាម​របៀប​ថ្មី​មួយ ដែល​ជា​ញឹក​ញាប់ ទំនាក់ទំនង​ប្រភេទ​នេះ​ច្រើន​តែ​បាត់​បង់ ក្នុង​សង្គមមនុស្ស​សព្វ​ថ្ងៃ ដោយសារ​មនុស្ស​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​អ្វីៗ​លឿន​ជាង​មុន។​

ការ​ភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​អ្នក​ជិត​ខាង ក៏​មាន​សារៈ​សំខាន់ នៅ​សម័យ​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ផង​ដែរ។ ទំនាក់​ទំនង​ក្នុង​គ្រួសារ​ពិត​ជា​សំខាន់​ណាស់ ហើយ​អាច​ជា​ប្រភព​នៃ​ជំនួយ​ដ៏​ធំ ប៉ុន្តែ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា តួនាទី​របស់​មិត្តភក្តិ​ក៏​សំខាន់​ណាស់​ដែរ ជា​ពិសេស​នៅ​ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​(សុភាសិត ២៧:១០)។ សមាជិក​គ្រួសារ​ប្រហែល​ជា​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ខ្ពស់ ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយ​ក៏​ចង់​ជួយ​គ្នា ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​មហន្តរាយ​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ បើ​សិន​ជា​ពួក​គេ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​យើង នោះ​ពួក​គេ​មិន​អាច​មក​ជួយ​យើង​ភ្លាម​ៗ​បាន​ទេ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ អ្នក​ជិត​ខាង ដែល​កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្បែរ​យើង​ ទំនង​ជា​អាច​ដឹង​អំពី​បញ្ហា​របស់​យើង​លឿន​ជាង ហើយ​ក៏ប្រហែល​ជា​អាច​ជួយ​យើង​បាន​ឆាប់​រហ័ស​ជាង​ផង​ដែរ។

ដោយ​សារ​បច្ចេក​វិទ្យា​បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​កាន់​តែ​មាន​ភាព​ងាយ​ស្រួល នៅ​ក្នុង​ការ​បន្ត​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ជា​ទីស្រឡាញ់ នៅ​ជុំវិញ​ពិភព​លោក នោះ​យើង​ងាយ​នឹង​មើល​រំលង​មនុស្ស​ដែល​រស់​នៅ​ជិត​ខាង​យើង។ ឱ​ព្រះយេស៊ូវ សូម​ជួយ​យើង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចំណាយ​ពេល​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ដាក់​នៅ​ជុំវិញ​យើង​ខ្ញុំ! —KIRSTEN HOLMBER

ល្អសម្រាប់អ្នក

គេ​បាន​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ថា មនុស្ស​នៅ​ទូទំាង​ពិភព​លោក បាន​ចំណាយ​លុយ​ប្រហែល ៩៨.២​ពាន់​លាន​ដុល្លា ទៅ​លើ​ស្ករ​សូកូឡា នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៦។  តួរ​លេខ​នេះ គឺ​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់ តែ​វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ចម្លែក​ទេ។ និយាយ​រួម ស្ករ​សូកូឡា​មាន​រស់​ជាតិ​ឆ្ងាញ់ ហើយ​យើង​ចូល​ចិត្ត​ញាំ​វា។ ដូច​នេះ ពិភព​លោក​ក៏​បាន​អរសប្បាយ​ទាំង​អស់​គ្នា ពេល​ដែល​គេ​បាន​រក​ឃើញ​ថា អាហារ​ដ៏​ផ្អែម​ឆ្ងាញ់​នេះ ក៏​មាន​អត្ថ​ប្រយោជន៍​ចំពោះ​សុខ​ភាព​ផង​ដែរ។  ស្ករ​សូកូឡា​ផ្ទុក​ទៅ​ដោយ​សារធាតុ​ផ្លេវិនណយ ដែល​ជួល​ការពារ​រាង​កាយ ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​ចាស់​ជរា និង​ជម្ងឺ​បេះ​ដូង។ ដូច​នេះ វា​ប្រៀប​បាន​នឹង​ថ្នាំ​មួយ ដែល​មនុស្ស​និយម​ចូល​ចិត្ត​លើស​ឱសថ​ដទៃ​ទៀត​(ក្នុង​កំរិត​សមរម្យ)។

ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​លើក​ឡើង​ថា ប្រាជ្ញា ក៏​ “មាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម”ផង​ដែរ គឺ​សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​យើង​ស្វែង​រក​ឲ្យ​បាន​គ្រប់​គ្នា។ ទ្រង់​បាន​បង្រៀន​បុត្រា​ទ្រង់ ឲ្យ​សោយ​ទឹក​ឃ្មុំ “ព្រោះ​វា​ឆ្ងាញ់”(សុភាសិត ២៤:១៣) ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រៀប​ប្រដូច​រស់​ជាតិ​ផ្អែម​របស់​វា ទៅ​នឹង​ប្រាជ្ញា។​ អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ បាន​ដឹង​ថា ប្រាជ្ញា​មក​ពី​ព្រះ​អង្គ មិន​គ្រាន់​តែ​មាន​រស់​ជាតិ​ផ្អែម សម្រាប់​វិញ្ញាណ​មនុស្ស​ប៉ុណ្ណោះទេ តែ​ថែម​ទាំង​មាន​ប្រយោជន៍ សម្រាប់​ការ​បង្រៀន និង​បណ្តុះ​បណ្តាល ដោយ​បំពាក់យើង នូវ​សមត្ថ​ភាព ដើម្បី “ធ្វើ​ការ​ល្អ​គ្រប់​យ៉ាង” ក្នុង​ជីវិត​របស់​យើង(២ធីម៉ូថេ ៣:១៦-១៧)។

ប្រាជ្ញា​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​ឆ្លាត​វ័យ ហើយ​យល់​អំពី​ពិភព ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង ហើយ​ក៏​សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​យើង​ស្វែង​រក​ឲ្យ​បាន ហើយ​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ប្រាថ្នា​ចង់​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​បុត្រា​ទ្រង់ យ៉ាង​ដូច្នោះ​ដែរ។ យើង​ក៏​អាច​មាន​អំណរ នៅ​ក្នុង​ការ​ទទួល​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរផងដែរ។…

បំណុលដែលត្រូវបានលុបចោល

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០៩ សាលា​ក្រុង​ឡូស អ៊ែនជែលេស បាន​ឈប់​តម្រូវ​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​ឡាយ​បង់​ប្រាក់ សម្រាប់​រយៈពេល​នៃ​ការ​ជាប់​ឃុំ​ខ្លួន​របស់​កូន​ៗ​របស់​ពួក​គេ។​ ទោះ​ការ​បង់​ប្រាក់​ថ្មី​ៗ មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​តម្រូវ​ឲ្យ​ធ្វើ​ក៏​ដោយ អ្នក​ដែល​ជំពាក់​ប្រាក់​រដ្ឋ មុន​ពេល​គេ​ចាប់​ផ្តើម​អនុវត្ត​ច្បាប់​ថ្មី​នេះ នៅ​តែ​ត្រូវ​សង​បំណុល​ឲ្យ​អស់។ បន្ទាប់​មក នៅ​ឆ្នាំ​២០១៨ សាលា​ក្រុង​ក៏​បាន​សម្រេច​លប់​បំណុល​ទាំង​អស់ ដែល​គេ​បាន​ជំពាក់ សម្រាប់​រយៈពេល​នៃ​ការ​ឃុំ​ខ្លួន​កូន​ៗ​របស់​ពួក​គេ។

សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្លះ ការ​លុប​បំណុល​បាន​ជួយ​សម្រាល​បន្ទុក​ជា​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ដ៏​ពិបាក ដោយ​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​គេ​រឹប​អូស​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ឬ​កាត់​ប្រាក់​ខែ​ទៀត បាន​សេចក្តី​ថា ពួក​គេ​អាច​មាន​អាហារ​បរិភោគ​ច្រើន​ជាង​មុន។ ដោយ​សារ​តែ​មាន​ទុក្ខ​លំបាក​យ៉ាង​ដូច​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​បង្គាប់​ឲ្យ​សាសន៍​អ៊ីសា្រអែល​លុប​បំណុល រៀង​រាល់​៧​ឆ្នាំ(ចោទិយកថា ១៥:២)។ ទ្រង់​មិន​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់ រង​ទុក្ខ​ជា​រៀង​រហូត ដោយ​សារ​ការ​ជំពាក់​បំណុល​នោះ​ឡើយ។​

ដោយ​សារ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​បាន​ហាម​ឃាត់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​មិន​ឲ្យ​យក​ការ​ប្រាក់ ពី​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​(និក្ខមនំ ២២:២៥) នោះ​ពួកគេ​ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ជិត​ខាង​ខ្លួន​ខ្ចី​លុយ មិន​មែន​ដើម្បី​រក​ប្រាក់​ចំណេញ​នោះ​ទេ តែ​ដើម្បី​ជួយ​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជួប​ការ​លំបាក ប្រហែល​ដោយសារ​ការ​ប្រមូល​ផល​មិន​បាន​ល្អ​ជា​ដើម។ ពួក​គេ​ត្រូវ​លប់​បំណុល​ចោល រៀង​រាល់​៧​ឆ្នាំ។ ជា​លទ្ធ​ផល ភាព​ក្រីក្រ​ក៏​បាន​ថយ​ចុះ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​បណ្តា​ជន​(ចោទិយកថា ១៥:៤)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​នេះ​ទេ។ តែ​ជួន​កាល ព្រះ​ទ្រង់​អាច​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​លុបបំណុល​ដែល​គេ​ជំពាក់​យើង​ ឬ​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​គេ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក អាច​មាន​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី ក្នុង​នាមជា​សមាជិក​ដ៏​មាន​ប្រយោជន៍​របស់​សង្គម។ ពេល​ណា​យើង​បង្ហាញ​សេចក្តី​មេត្តា និង​សប្បុរស​ធម៌​យ៉ាង​ដូច​នេះ ដល់​អ្នក​ដទៃ គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​កំពុង​តែ​លើក​ដំកើង​ចរិក​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ផ្តល់​ក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​អ្នក​ដទៃ។—KIRSTEN HOLMBERG

តម្រង់ទៅរករង្វាន់

ខ្សែ​ភាព​យន្ត​រឿង​ហ្វូរេស ហ្កាំ ជា​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៤។ ក្នុង​រឿង​នេះ ហ្វូរេស គឺ​ជា​តួអង្គ​ដែល​មាន​ភាព​ល្បី​ឈ្មោះ ដោយសារ​គាត់​ពូកែ​រត់។ ពី​ដំបូង​គាត់​គ្រាន់​តែ​រត់​ត្រឹក​ៗ​ទៅ​ឲ្យ​ដល់​ចុង​ផ្លូវ​ម្ខាង​ទៀត ដើម្បី​ហាត់​ប្រាណ។ តែ​ក្រោយ​មក​គាត់​ចេះ​តែ​បន្ត​ការ​រត់​ជា​ច្រើន​វគ្គ អស់​រយៈ​ពេល​៣​ឆ្នាំ ២ខែ ១៤ថ្ងៃ ១៦ម៉ោង។ រៀង​រាល់​ពេល​គាត់​បាន​ទៅ​ដល់​គោល​ដៅនីមួយ​ៗ គាត់​តែង​តែ​កំណត់​គោល​ដៅ​បន្ទាប់​ទៀត ហើយ​បន្ត​រត់ តាម​ផ្លូវ​ក្រងិក​ក្រងុក ទៅ​ដល់​ចុង​ម្ខាង​ទៀត​នៃ​ទឹក​ដី​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​មួយ ពេល​ដែល​គាត់​មិន​មាន​អារម្មណ៍​ថា ចង់​រត់​ទៀត។ ការ​រត់​នេះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​តាំង​ពី​ដំបូង គឺ​ដោយ​សារ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ចង់​រត់។ លោក​ហ្វូរេស​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​រត់ ដោយ​គ្មាន​មូល​ហេតុ​ច្បាស់​លាស់”។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​អ្នក​អាន​សំបុត្រ​របស់​គាត់ ឲ្យ​យក​តម្រាប់​តាម​គាត់ ហើយ “រត់​ប្រណាំង​តាម​បែប​ដែល​បាន​រង្វាន់”(១កូរិនថូស ៩:២៤) គឺ​ខុស​ពី​លោក​ហ្វូរេស ដែល​បាន​រត់ ដោយ​គ្មាន​មូល​ហេតុ​ដ៏​ជាក់​លាក់​ណា​មួយ។ ការ​រត់​ប្រណាំង​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​សំដៅ​ទៅ​លើ​របៀប​នៃ​ការ​រស់​នៅ​របស់​យើង ដែល​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​បដិសេធ​ការ​សប្បាយ​មួយ​ចំនួន ក្នុង​ជីវិត​យើង គឺ​មិន​ខុស​ពីកីឡាករ​រត់​ប្រណាំង​ដែល​មាន​ការ​លត់​ដំ​នោះ​ឡើយ។ ការ​ហ៊ាន​លះ​បង់​សិទ្ធិ ដែល​យើង​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​ជ្រើស​រើស​យក​ការ​សប្បាយ អាច​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ឈោង​ចាប់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ការ​ប្រកាស់​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​រួច​ពី​បាប និង​សេចក្តី​ស្លាប់។​

ចូរ​យើង​ដាក់​គោល​ដៅ​ថា យើង​នឹង​អញ្ជើញ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំង​ខាង​វិញ្ញាណ​ជា​មួយ​យើង ដោយ​ដឹង​ថា យើង​នឹង​បាន​ទទួល​រង្វាន់​នៅ​ទី​បំផុត ដែល​ជា​ការ​ប្រកប​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច​ជា​មួយ​ព្រះ តាម​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា។ មកុដ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​បំពាក់​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​មាន​ជ័យ​ជម្នះ នឹង​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​រៀង​រហូត។ យើង​នឹង​ឈ្នះ​បាន​មកុដ​នោះ ដោយ​ការ​រត់​ប្រណាំង​ខាង​វិញ្ញាណ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ចង់​ឲ្យ​គេ​ស្គាល់​ទ្រង់…