តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Kirsten Holmberg

ឆ្ពោះទៅរកភាពពេញវ័យខាងវិញ្ញាណ

ថ្មី​ៗ​នេះ មាន​ការ​ស្ទង់​មតិ​មួយ បាន​សួរ​គេ​ថា តើ​អ្នក​ពេញ​វ័យ​នៅ​អាយុ​ប៉ុន្មាន។ អ្នក​ដែល​ជឿ​ថា ខ្លួន​ឯង​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ ​ក៏​បាន​លើក​ឡើង​ថា ពួកគេ​មាន​អាកប្ប​កិរិយា​ដ៏​ជាក់​លាក់​មួយ​ចំនួន ជា​ភស្តុតាង​បញ្ជាក់​ថា ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ជឿ​ថា ការ​មាន​ថវិកា និង​សមត្ថភាព​ទិញ​ផ្ទះ គឺ​ជា​កត្តា​សំខាន់​បំផុត ដែល​បង្ហាញ​ថា ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ។  អ្នក​ខ្លះ​បាន​លើក​ឡើង អំពី​សកម្ម​ភាព​របស់​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ ដែល​រាប់​ចាប់​តាំង​ពី​ការ​ចំអិន​អាហារ​ពេល​ល្ងាច និង​ការ​រៀប​ចំ​កាល​វិភាព​សម្រាប់​ការ​ណាត់​ជួប​ពេទ្យ រហូត​ដល់​សមត្ថភាព​នៃ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ញាំ​អាហារ​សម្រន់ ​ជំនួស​អាហារ​ពេល​ល្ងាច ឬ​ការ​មាន​ចិត្ត​រំភើប​នៅ​ក្នុង​ការ​នៅ​ផ្ទះ នៅ​ពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​សៅរ៍ ជា​ជាង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ។​

ព្រះគម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​ចែង​ថា យើង​ក៏​គួរ​តែ​ខំ​មមុល​ ទៅ​រក​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ​ផង​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ ដោយ​ជំរុញ​ពួក​គេ ឲ្យ “បាន​ពេញ​ជា​មនុស្ស ហើយ​ដល់​ខ្នាត​កំពស់​នៃ​សេចក្តី​ពោរ​ពេញ​ផង​ព្រះ​គ្រីស្ទ”(៤:១៣)។ កាល​ណា​យើង​នៅ “ក្មេងវ័យ” ខាង​ជំនឿ យើង​ងាយ​នឹង​ទទួល​រង​នូវ “ខ្យល់​នៃ​សេចក្តី​បង្រៀន”(ខ.១៤) បក់​បោក​មក ដែល​ច្រើន​តែ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់​គ្នា។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពេល​ណា​យើង​មាន​ភាព​ពេញ​វ័យ ក្នុង​ការ​យល់​សេចក្តី​ពិត យើង​ក៏​មាន​ការ​រួប​រួម​គ្នា ជា​រូប​កាយ ដែល​មាន​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ជា​សិរសា(ខ.១៥)។

ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​យើង​នូវ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះអង្គ ​​ដើម្បី​ជួយ​យើង​ឲ្យ​លូត​លាស់ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្គាល់​ព្រះអង្គ​ជា​នរណា​(យ៉ូហាន ១៤:២៦) ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​លទ្ធ​ភាព​ដល់​គ្រូ​គង្វាល និង​គ្រូ​បង្រៀន ឲ្យ​បង្រៀន និង​ដឹក​នាំ​យើង ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ភាព​ពេញ​វ័យ ក្នុង​ជំនឿ​របស់​យើង​(អេភេសូរ ៤:១១-១២)។ ចារិក​លក្ខណៈ​មួយ​ចំនួន គឺ​ជា​ភស្តុតាង​បង្ហាញ​ពី​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​រូប​កាយ ហើយ​ការ​រួប​រួម​របស់​យើង…

ឥន្ទធនូមានរាងមូលដូចរង្វង់

ពេល​ដែល​លោក​អេឌ្រាន(Adrian) ឡើងភ្នំ​ គាត់​ក៏​បាន​មើល​មក​ខាង​ក្រោម ឃើញ​ពពក​ដែល​ហោះ​ទាប​ៗ។ ដោយ​មាន​ថ្ងៃ​នៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​គាត់ នោះ​គាត់​ក៏​បាន​មើល​ទៅ​ក្រោម មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ឃើញ​ស្រមោល​របស់​គាត់ តែ​ក៏​បាន​ឃើញ​ឥន្ទធនូ​ដែល​មាន​រាង​មូល​នៅ​ពី​ក្រោយ​ស្រមោល​គាត់​ផង​ដែរ។​ នេះ​ជា​បាតុភូត ដែល​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ឥន្ទធនូ​ដែល​មាន​រាង​មូល​ដូច​រង្វង់​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ស្រមោល​របស់​មនុស្ស។ វា​កើត​ឡើង ពេល​ដែល​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ចំណាំងផ្លាត​នៅ​ក្នុង​ពពក ដែល​នៅ​ខាង​ក្រោម​កំពូល​ភ្នំ។ លោក​អេឌ្រាន​ក៏​បាន​ពិពណ៌នា​ថា វា​ជា​ពេល​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង។​

យើង​អាច​ស្រមៃ​ថា លោក​ណូអេ​មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ​ប៉ុណ្ណា ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​ឥន្ទធនូ​ជា​លើក​ទី​មួយ បន្ទាប់​ពី​ទឹក​ជំនន់​បាន​បញ្ចប់។ ឥន្ទធនូ​នោះ​មិន​គ្រាន់​តែ​មាន​ភាព​ស្រស់​ស្អាត​សម្រាប់​ភ្នែក​គាត់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ពន្លឺ​ដែល​បាន​ចំណាំងផ្លាត​បញ្ចេញ​ពណ៌​ចម្រុះ​នោះ គឺ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹកចាំ អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ​ផង​ដែរ។ បន្ទាប់ពី​ទឹក​ជំនន់​ដែល​បាន​បង្ក​វិនាស​កម្ម​ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏បាន​ធានា​លោក​ណូអេ​ថា “អញ​នឹង​នឹក​ចាំ​ពី​សេចក្តី​សញ្ញា ដែល​អញ​បាន​តាំង​នឹង​ឯង​រាល់​គ្នា ហើយ​នឹង​អស់​ទាំង​សត្វ​គ្រប់​ពូជ​ដែរ នោះ​នឹង​គ្មាន​ទឹក​ជន់​ឡើង​លិច​ផែនដី ដើម្បី​បំផ្លាញ​គ្រប់​ទាំង​សាច់​ទៀត​ឡើយ”(លោកុប្បត្តិ ៩:១៥)។

ផែនដី​យើង​នៅ​មាន​ទឹក​ជំនន់ និង​អាកាស​ធាតុ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច នៅ​តាម​តំបន់​ផ្សេង​ៗ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខាត​បង់​ដ៏​សោកសៅ ប៉ុន្តែ ឥន្ទធនូ​គឺ​ជា​សេចក្តី​សន្យា​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ធានា​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​មិន​ជំនុំ​ជម្រះ​ផែន​ដី ដោយ​ទឹក​ជំនន់​ទូទាំង​ពិភព​លោក​ទៀត​ទេ។ សេចក្តី​សន្យា​នៃ​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ​អង្គ អាច​រំឭក​យើង​ថា ទោះ​យើង​នឹង​ជួប​ការ​បាត់​បង់ និង​សេចក្តី​ស្លាប់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ ទោះ​ដោយ​ជម្ងឺ គ្រោះ​ធម្មជាតិ ដោយ​កំហុស ឬ​ដោយ​ភាព​ចាស់​ជរា​ក្តី ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ជួយ​យើង ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់ ក្នុង​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​យើង​ជួប​ប្រទះ។

ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ប៉ះ​ចំ​ទឹក បង្កើត​ជា​ឥន្ទធនូ ដែល​មាន​ពណ៌​ចម្រុះ គឺ​បាន​រំឭក​យើង អំពី​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ការ​បំពេញ​ផែន​ដី​នេះ…

ព្រះអង្គច្រៀង សម្រាប់យើង

មាន​ឪពុក​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​កំពុង​តែ​បី​កូន​តូច​របស់​គាត់ ក្នុង​ដៃ​ ដោយ​ច្រៀង​ឲ្យ​កូន​គាត់​ស្តាប់ ហើយ​យោល​តិច​ៗ តាម​ចង្វាក់​ដ៏​រលូន​។ ទារក​នោះ​ពិការ​ត្រចៀក មិន​អាច​ស្តាប់​ឮ​សម្លេង​គាត់​ច្រៀង​ឡើយ។ តែ​បុរស​ជា​ឪពុក​នៅ​តែ​ច្រៀង ដោយ​សម្លេង ដ៏​ពីរោះ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្រទន់ ចំពោះ​កូន​ប្រុស​គាត់។ ហើយ​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ទទួល​បាន​នូវ​ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​រីក​រាយ ពី​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​ជា​រង្វាន់។

រឿង​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​រវាង​ឪពុក​និង​កូន​ប្រុស​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ពាក្យ​សម្តី​របស់​លោក​សេផានា។ លោក​សេផានា ដែល​ជា​ហោរា​សម័យ​សញ្ញា​ចាស់ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ច្រៀង​ ដោយ​អំណរ សម្រាប់​កូន​ស្រី​ទ្រង់ ដែល​ជា​ប្រជា​ជន​នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម(សេផានា ៣:១៧)។ ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ធ្វើ​ការ​ល្អ សម្រាប់​រាស្រ្ត​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ដក​ទោស​របស់​ពួក​គេ​ចេញ ហើយ​បណ្តេញ​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ពួក​គេ​ចេញ​(ខ.១៥)។ លោក​សេផានា​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ពួក​គេ​មិន​ចំា​បាច់​ត្រូវ​ភ័យ​ខ្លាច​ទៀត​ឡើយ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពួកគេ​មាន​ហេតុ​ផល​ដែល​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ។

យើង​ដែល​ជា​កូន​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ប្រោស​លោះ ដោយ​ការ​លះ​បង់​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ជួន​កាល យើង​ពិបាក​ស្តាប់ ឬ​មិនអាច​ ឬ​ក៏​មិន​ចង់​ស្តាប់ សម្លេង​ចម្រៀង​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ។ ព្រះ​អង្គ​ស្រឡាញ់​យើង ដូច​ឪពុក​ដែល​ស្រឡាញ់​កូន ដោយ​ច្រៀង​ឲ្យ​កូន​ស្តាប់ ទោះ​កូន​មិន​អាច​ឮ​សម្លេង​គាត់​ច្រៀង​ក៏​ដោយ។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ដក​ទោស​ចេញ​ពី​យើង​ផង​ដែរ ដោយ​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​នូវ​ហេតុ​ផល​ជា​ច្រើន​ទៀត ដែល​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ។

យើង​ប្រហែល​ជា​ព្យាយាម​ស្តាប់ ដោយ​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះ​អង្គ កាន់​តែ​ជិត​ស្និទ្ធ ដើម្បី​ឮ​សម្លេង​នៃ​ក្តី​អំណរ ក្នុង​ព្រះ​សូរ​សៀង​ព្រះ​អង្គ។ ឱ​ព្រះ​វរបិតា សូម​ព្រះ​អង្គ​ជួយ​ទូល​បង្គំ ឲ្យ​ស្តាប់​ឮ​សម្លេង​ចម្រៀង​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ទុក​ចិត្ត​ថា ទូល​បង្គំ​កំពុង​តែ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​អង្គ ដោយ​សុវត្ថិ​ភាព។​—Kirsten…

ចែករំលែកបន្ទុកគ្នា

អ្នក​ស្រី​ឃែរិន(Karen) ដែល​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​នៅ​អនុវិទ្យា​ល័យ បាន​បង្កើត​នូវ​សកម្ម​ភាព​មួយ ដើម្បី​បង្រៀន​សិស្ស​របស់​គាត់ អំពី​របៀប​យល់​ចិត្ត​គ្នា ឲ្យ​កាន់​តែ​ច្រើន។​ នៅ​ក្នុង “សកម្ម​ភាព​ចែក​រំលែក​បន្ទុក” សិស្ស​ទាំង​ឡាយ​បាន​សរសេរ​នៅ​លើ​ក្រដាស់ អំពី​បន្ទុក​ផ្លូវ​អារម្មណ៍​មួយ​ចំនួន ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​មាន ដោយ​មិន​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ។ រួច​គេ​ក៏​បាន​យក​ក្រដាស់​ទាំង​នោះ​ទៅចែក​ឲ្យ​សិស្ស​ដទៃ​ទៀត ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​យល់​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​មិត្ត​រួម​ថ្នាក់​ខ្លួន ដោយ​ពួក​គេ​ច្រើន​តែ​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ទឹក​ភ្នែក​។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ថ្នាក់​រៀន​មួយ​នេះ​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ការ​គោរព​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក កាន់​តែ​ស៊ី​ជម្រៅ ក្នុង​ចំណោម​ក្មេង​ជំទង់​ទាំង​នោះ ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ពួក​គេ​មាន​ការ​យល់​អារម្មណ៍ និង​ចិត្ត​គ្នា​កាន់​តែ​ខ្លាំង។

ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ទាំង​មូល ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ជំរុញ​រាស្រ្ត​ទ្រង់ ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​គ្នា ដោយ​ភាព​ថ្លៃ​ថ្នូ និង​បង្ហាញ​ការ​យល់​អារម្មណ៍របស់​អ្នក​ដទៃ​(រ៉ូម ១២:១៥)។ នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​លេវីវិន័យ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្រៀនពួក​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ​មាន​ការ​យល់​អារម្មណ៍​របស់​អ្នក​ដទៃ​ ជា​ពិសេស​នៅ​ក្នុង​ការ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ជន​បរទេស។ ព្រះ​អង្គ​បានប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “ត្រូវ​ស្រឡាញ់​គេ​ដូច​ជា​ខ្លួន​ឯង​ដែរ ដ្បិត​ឯង​រាល់​គ្នា​ពី​ដើម​ក៏​ជា​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​ដែរ”(លេវីវិន័យ ១៩:៣៤)។

ជួន​កាល យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ យើង​ដូច​ជា​ជន​បរទេស ដែល​ឯកោ និង​គ្មាន​អ្នក​យល់​ចិត្ត សូម្បី​តែ​ក្នុង​ចំណោម​មិត្ត​ភក្តិ ធ្វើ​ឲ្យយើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​សែង​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់​មួយ។ យើង​មិន​តែង​តែ​មាន​ជន​បរទេស មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​យើង ដូច​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ឡើយ។ តែ​យើង​ក៏​អាច​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ព្រះ​ឲ្យ​យើង​ជួប ដោយ​ការ​គោរព និង​ការ​យល់ចិត្ត ដូច​ដែល​យើង​ចង់​ឲ្យ​គេ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​យើង។ ទោះ​យើង​ជា​គ្រូ​អនុវិទ្យាល័យ ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាលអែល ឬ​ជា​នរណា​ក៏ដោយ ឲ្យ​តែ​យើង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ នោះ​គឺ​ឈ្មោះ​ថា យើង​បាន​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិ​នាម​ដល់​ព្រះ​ហើយ។—Kirsten…

មូលហេតុដែលត្រូវសម្រាក

បើ​អ្នក​ចង់​រស់​នៅ ឲ្យ​បាន​យូរ ចូរ​សម្រាក​លំហែរ​កាយ។ បន្ទាប់​ពី​ការ​សិក្សា​អស់​រយៈ​ពេល​៤០​ឆ្នាំ មក​លើ​ពួក​នាយក​ប្រតិ​បត្តិភេទ​ប្រុស ក្នុង​វ័យ​កណ្តាល ដែល​សុទ្ធ​តែ​មាន​ហានិភ័យ នៅ​ក្នុង​ការ​កើត​ជំងឺ​បេះ​ដូង អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ នៅ​ទី​ក្រុងហេស៊ីនគី ប្រទេស​ហ្វាំងឡង់ ក៏​បាន​បន្ត​ការ​សិក្សា មក​លើ​អ្នក​ចូល​រួម​ទាំង​នោះ​ទៀត។ អ្នក​វិទ្យា​សាស្ត្រ​ទាំង​នោះ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ ​អ្វី​មួយ ដែល​ពួក​គេ​មិន​បាន​រក​ឃើញ ក្នុង​ការ​សិក្សាពី​ដំបូង។  គឺ​ពួក​គេ​រក​ឃើញ​ថា អត្រា​នៃ​ការ​ស្លាប់ មាន​កំរិត​ទាប​ជាង ក្នុង​ចំណោមអ្នក​ដែល​បាន​ចំណាយ​ពេល​សម្រាក​លំហែរ​កាយ។

ការងារ​ជា​ផ្នែក​ដ៏​ចាំ​បាច់​នៃ​ជីវិត ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​មនុស្ស​ជាតិ តាំង​ពី​មុន​ពេល​ដែល​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ទ្រង់ បាន​ប្រេះ​បែក ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ជំពូក​៣។ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សាស្តា ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​ចែង​ អំពី​ភាព​គ្មាន​ន័យ​ នៃការងារ​របស់​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិ​នាម​ដល់​ព្រះ ដោយ​ទ្រង់​ទទួល​ស្គាល់​ថា ពួក​គេ​បាន​ប្រឹង​ប្រែង ដោយ​ការ​នឿយ​ហត់ និង​ទុក្ខ​ព្រួយ​(សាស្តា ២:២២-២៣)។ ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មិន​ធ្វើ​ការ គំនិត​របស់​ពួក​គេមិន​បាន​សម្រាក​ទេ  ព្រោះ​ពួក​គេ​នៅ​តែ​គិត អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ធ្វើ​(ខ.២៣)។​

ពេល​ខ្លះ យើង​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា យើង​ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​តែ​ដេញ​តាម​ខ្យល់​(ខ.១៧) ហើយ​ក៏​មាន​ចិត្ត​នឿយ​ណាយ​ ចំពោះ​អសមត្ថភាព​របស់​យើង នៅ​ក្នុង “ការ​បញ្ចប់” កិច្ច​ការ​ ។ តែ​ពេល​ណា​យើង​នឹក​ចាំ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​ងារ​របស់​យើង ហើយ​មាន​គោល​បំណង ដែល​ស្រប​នឹង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​អង្គ នោះ​យើង​អាច​ធ្វើ​ការ និង​ចំណាយ​ពេល​សម្រាក។ យើង​អាច​ទុក​ចិត្តថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ផ្គត់​ផ្គង់​យើង ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​ប្រទាន​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង។ ស្តេច​សាឡ៉ូម៉ូន​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា…

ការមើលទៅលើ

សត្វ​មឹក​ភ្នែក​ស្រលៀង រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ងងឹត នៃ​មហា​សមុទ្រ ដែល​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​អាច​ចូល​ទៅ​ដល់​ទឹក​ជ្រៅ ​តែ​បន្តិច​បន្តួច។ រហ័សនាម​របស់​សត្វ​មឹក​នេះ ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឲ្យ​ដូចនេះ សំដៅ​ទៅ​លើ​ភ្នែក​ទាំង​ពីរ​របស់​វា ដែល​ខុស​គ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ភ្នែក​ខាង​ឆ្វេងរបស់​វា​បាន​លូត​លាស់​ធំ​ជាង​ភ្នែក​ខាង​ស្តាំ ស្ទើរ​តែ​ពីរ​ដង។  អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្ត​បាន​ធ្វើ​ការ​សន្និ​ដ្ឋាន​ថា សត្វ​មឹក​ប្រើ​ភ្នែក​ស្តាំ​របស់វា ដែល​តូច​ជាង ដើម្បី​មើល​ទៅ​ខាង​ក្រោម ទៅ​រក​ទី​ជម្រៅ​ដែល​ងងឹត​ជាង។ ចំណែក​ភ្នែក​ខាង​ឆ្វេង​វា​មើល​ទៅ​លើ ទៅ​រក​ពន្លឺ​ថ្ងៃ។

រឿង​របស់​សត្វ​មឹក​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​រស់​នៅ​របស់​យើង​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ក្នុង​ពិភព​លោក​សព្វ​ថ្ងៃ ក៏​ដូច​ជា​ក្នុង​ពេល​អនាគត ដែល​យើង​កំពុង​រង់​ចំា ក្នុង​នាម​ជា​មនុស្ស​ដែល “ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​រស់​ឡើង​វិញ ជា​មួយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ”​(កូល៉ុស ៣:១)។ ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​កូល៉ុស គាត់​បាន​បង្រៀន​ពួក​គេ ឲ្យ​ផ្ចង់​ចិត្ត​ទៅ​ឯ​សេចក្តី​ទាំង​អស់​ដែល​នៅ​ខាង​លើ កុំ​ឲ្យ​ផ្ចង់​ទៅ​ឯ​សេចក្តី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​នៅ​ផែនដី​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​គេ​បាន​ស្លាប់​ហើយ ជីវិត​ពួក​គេ​ក៏​លាក់​ទុក​ក្នុង​ព្រះ ជា​មួយ​នឹង​ព្រះគ្រីស្ទ(ខ.២-៣)។

ក្នុង​នាម​ជា​មនុស្ស​កំពុង​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​ការ​ចូល​ទៅ​រស់​នៅ ក្នុង​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ ភ្នែក​របស់​យើង​មាន​ទម្លាប់មើល​អ្វី​ៗ ដែល​កំពុង​កើត​ឡើង​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន។ ប៉ុន្តែ ភ្នែក​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង​ក៏​អាច​លូត​លាស់ នៅ​ក្នុងការ​មើល​ទៅ​ការ​អ្វី ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​កំពុង​ធ្វើ​ការ ក្នុង​ពិភព​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ភ្នែក​របស់​សត្វ​មឹក​ដែល​លូត​ធំ​ឡើង ដោយ​សារ​វា​មើល​ទៅ​ខាង​លើ​នោះ​ឡើយ។ យើង​ប្រហែល​មិន​ទាន់​យល់​ទាំង​ស្រុង អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ការ​មាន​ជីវិត​រស់ ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ តែ​ពេល​ដែល​យើង​មើល​ទៅ​ព្រះ​អង្គ យើង​នឹង​យល់​កាន់​តែ​ច្បាស់។—Kirsten Holmberg

រត់ទៅប្រាប់ដំណឹងល្អ

ការ​រត់​ប្រណាំង​ម៉ារ៉ាតុន​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គឺ​មាន​ប្រភព​មក​ពី​ប្រវត្តិ​របស់​អ្នក​នាំ​សារ​ជន​ជាតិ​ក្រិក​ម្នាក់ ឈ្មោះ ផាយ​ឌីភីឌីស(Pheidippides)។ មាន​រឿង​ព្រេង​មួយ​បាន​ដំណាល​ថា នៅ​ឆ្នាំ​៤៩០ មុន​គ្រីស្ទ​សករាជ គាត់​បាន​រត់​ចម្ងាយ​៤០​គីឡូ​ម៉ែត្រ ពីក្រុង​ម៉ារ៉ាតុន ទៅ​ទីក្រុង​អាថែន ដើម្បី​ប្រកាស់​ថា នគរ​ក្រិក​បាន​ប្រយុទ្ធ​ឈ្នះ​ចក្រ​ភព​ពើរស៊ី ដែល​ជា​ពួក​ឈ្លាន​ពាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​។  សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គេ​ចូល​រួម​ការ​រត់​ប្រណាំង​ម៉ារ៉ាតុន ដើម្បី​សម្រេច​ជោគ​ជ័យ និង​បំពេញ​បំណង​ផ្ទាល់​ខ្លួន ប៉ុន្តែ លោក​ផាយឌីភីឌីស មាន​គោល​បំណង​ធំ​ជាង​នេះ​ទៀត។ គ្រប់​ជំហាន​ដែល​គាត់​ឈាន​ទៅ​មុខ នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​នោះ គឺ​ដើម្បី​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ដ៏​រីក​រាយ ដល់​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​គាត់។​

ប្រហែល​៥​រយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក មាន​ស្រ្តី​ពីរ​នាក់​ក៏​បាន​រត់ ដើម្បី​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​ទៅ​ប្រាប់​គេ គឺ​ដំណឹង​ដែល​សំខាន់​ជាង​គេ ក្នុងប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​មនុស្ស​ជាតិ។ នាង​ម៉ារា និង​នាង​ម៉ារា​ម្នាក់​ទៀត មក​ពី​ស្រុក​ម៉ាក់ដាឡា បាន​មក​ដល់​ផ្នូរ ដែល​ព្រះ​សព​ព្រះយេស៊ូវ​ត្រូវបាន​គេ​បញ្ចុះ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ផ្នូរ​នោះ​នៅ​ទទេ។ ទេវតា​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ “មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​ហើយ” ហើយ​ក៏​បាន “ប្រញាប់​រត់​ទៅ​ប្រាប់​ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ”(ម៉ាថាយ ២៨:៧)។ ស្ត្រី​២​នាក់​នោះ ក៏​ដើរ​ចេញ​ពី​ផ្នូរ​ជា​ប្រញាប់​ទាំង​ភ័យ ហើយ​មាន​សេចក្តី​អំណរ​ជា​ខ្លាំង​ផង ក៏​រត់​ទៅ​ប្រាប់​ដល់​ពួក​សិស្ស​ទ្រង់(ខ.៨)។

សូម​យើង​មាន​ក្តី​អំណរ​ដ៏​ពោរ​ពេញ​ ចំពោះ​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ផង​ដែរ​ ហើយ​សូម​ឲ្យ​ការ​នេះ​បានបណ្តាល​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​អ្នក​ដទៃ។ យើង​ប្រហែល​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ “រត់” ទៅ​ណា​ឆ្ងាយ​ឡើយ តែ​យើង​អាចផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​អ្នក​ជិត​ខាង អំពី​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​យើង។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឈ្នះ​សេចក្តី​ស្លាប់​ ក្នុង​សង្រ្គាម​ខាង​វិញ្ញាណ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​រស់​នៅ ដោយ​ជ័យ​ជម្នះ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ជា​រៀង​រហូត។—Kirsten Holmberg

លើកទឹកចិត្តដោយនៅក្បែរ

មាន​ពេល​មួយ​ អ្នក​ស្រីជែន(Jen) ដែល​ជា​បុគ្គលិក​ធ្វើ​ការ​នៅ​សួន​កម្សាន្ត​ បាន​ឃើញរ៉ាព(Ralph) ដួល​នៅ​លើ​ដី ដោយ​ទឹក​ភ្នែក​រហាម នាង​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ទៅ​ជួយ​គាត់។ រ៉ាព​ជា​ក្មេង​ប្រុស ដែល​មាន​ជម្ងឺ​អូទីហ្សិម កំពុង​យំ​ខ្សិក​ខ្សួល ព្រោះ​ទោង​វិលដែល​គាត់​បាន​រង់​ចាំ​វេណ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ បាន​ខូច​ហើយ។ នាង​មិន​បាន​ប្រញាប់​លើក​គាត់​ឲ្យ​ក្រោក​ឡើង ឬនិយាយ​លួង​គាត់​ឲ្យ​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ឡើង​វិញ​នោះ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ នាង​បាន​អង្គុយ​នៅ​លើ​ដី​ជា​មួយ​រ៉ាព ដោយ​ស្វែង​យល់​អំពី​អារម្មណ៍​របស់​គាត់ ហើយ​មិន​រំខាន​គាត់​យំ។

សកម្មភាព​របស់​អ្នក​ស្រី​ចេន គឺ​ជា​គំរូ​ដ៏​ល្អ ដែល​បាន​បង្ហាញ​យើង អំពី​របៀប​ដែល​យើង​អាច​កម្សាន្ត​ចិត្ត អ្នក​ដែល​កំពុង​តែសោក​សង្រេង ឬ​រង​ទុក្ខ​វេទនា។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង អំពី​ទុក្ខ​សោក​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ​របស់​លោក​យ៉ូប បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​បាត់​បង់​ផ្ទះសម្បែង ហ្វូង​សត្វ មាន​ជម្ងឺ ហើយ​កូន​របស់​គាត់​ទំាង​១០​នាក់ បាន​ស្លាប់​ជា​បន្ត​បន្ទាប់។ ពេល​ដែល​មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​លោក​យ៉ូប​បាន​ដឹង​ថា គាត់​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ ដើម្បី​មក​កម្សាន្ត​ចិត្ត​គាត់(យ៉ូប ២:១១)។ លោក​យ៉ូប​ក៏​បាន​អង្គុយ​សោក​សង្រេង នៅ​លើ​ដី។ ពេល​ដែល​មិត្ត​សំឡាញ់​ទាំង​នោះ​មក​ដល់ ពួក​គេ​ក៏​បាន​អង្គុយ​កំដរ​គាត់​ អស់​៧​ថ្ងៃ ដោយ​មិន​និយាយ​អ្វី​សោះ ដោយ​យល់​អំពី​ជម្រៅ​នៃ​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​គាត់។

នៅ​ក្នុង​ភាព​ជា​មនុស្ស មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​លោក​យ៉ូប​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គាត់ បន្ទាប់​ពី​រក្សា​ភាព​ស្ងៀម​ស្ងាត់​អស់​រយៈ​ពេល​៧ថ្ងៃ ដែល​ជា​អំណោយ​ដ៏​មាន​តម្លៃ ដោយ​ការ​អង្គុយ​កំដរ និង​មិន​និយាយ​អ្វី​សោះ។ យើង​ប្រហែល​មិន​យល់​អំពី​ការ​សោក​សង្រេង​របស់​នរណា​ម្នាក់​ឡើយ តែ​យើង​អាច​បង្ហាញ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ដល់​ពួក​គេ ដោយ​វត្ត​មាន​របស់​យើង នៅ​កំដរ​ពួក​គេ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​សោក​សង្រេង។​—Kirsten Holmberg

ស្បែកជើងដែលគេឲ្យខ្ចី

ហ្គេប(Gabe)​គឺ​ជា​សិស្ស​ដែល​ជិត​បញ្ចប់​ថ្នាក់​វិទ្យាល័យ។ គាត់​បាន​ភាស​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​របស់​គាត់ យ៉ាង​វក់​វី ក្នុង​អំឡុង​ពេលភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ នៅ​ឆ្នាំ ២០១៨ ជា​ហេតុ​បណ្តាល​ឲ្យ​គាត់ ខក​ខាន​មិន​បាន​ចូល​រួម​ការ​រត់​ប្រណាំង ក្នុង​ទី​ជន​បទ ក្នុង​រដ្ឋ​របស់​គាត់់ ដែល​គាត់​បាន​ហ្វឹក​ហាត់​ជា​យូរ​ឆ្នំា ដើម្បី​ចូល​ប្រកួត។ ដោយ​សារ​ការ​ខក​ខាន​នេះ គាត់​មិន​មាន​ឱកាស​ចូល​រួម​ការ​ប្រកួត​ប្រចាំរដ្ឋ ដែល​ជា​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​សំខាន់​បំផុត នៅ​ក្នុង​អាជីព​ជា​កីឡាករ​រត់​ប្រណាំង ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​៤​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ។ ដោយឃើញ​ស្ថាន​ភាព​គាត់​ដូច​នេះ ក្រុម​ប្រឹក្សា​កីឡាករ​ប្រចំា​រដ្ឋ ក៏​ផ្តល់​ឱកាស​ទីពីរ​ដល់​គាត់ ដែល​ក្នុង​នោះ គាត់​ត្រូវ​រត់​ក្នុង​ថេរវេលា ដែល​គេ​បាន​កំណត់ នៅ​លើ​កំណាត់​ផ្លូវ​រត់​ប្រណាំង​របស់​សាលា​ដែល​ជា​គូ​ប្រកួត ដោយ​ពាក់​ស្បែក​ជើង “សម្រាប់​ដើរ” ព្រោះស្បែក​ជើង​សម្រាប់​រត់​របស់​គាត់ ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ​បំផ្លាញ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​គាត់​។​

ពេល​ដែល​គាត់​បង្ហាញ​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត គាត់​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ចំពោះ​គូ​ប្រកួត​របស់​គាត់ ដែល​បាន​ឲ្យ​គាត់​ខ្ចី​ស្បែក​ជើងកីឡា​ពាក់ ហើយ​ក៏​បាន​រត់​ទន្ទឹម​គាត់ ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ឲ្យ​គាត់​អាច​រត់​បាន​ក្នុង​ថេរវេលា ដែល​រដ្ឋ​បាន​តម្រូវ។​

គូ​ប្រកួត​របស់​គាត់ គ្មាន​កាតព្វ​កិច្ច​អ្វី​ត្រូវ​ជួយ​គាត់​នោះ​ទេ។ តាម​ធម្មតា មនុស្ស​គិត​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន តាម​និស្ស័យ​សាច់​ឈាម​របស់​ពួក​គេ​(កាឡាទី ៥:១៣) ដើម្បី​អាច​មាន​ឱកាស​ឈ្នះ​កាន់​តែ​ច្រើន។ ប៉ុន្តែ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជំរុញ​យើង ឲ្យ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ផល​ផ្លែ​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ ក្នុង​ជីវិត​យើង ដើម្បី​បម្រើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​សប្បុរស និង​សេចក្តី​ល្អ​(ខ.១៣,២២)។ ពេល​ណា​យើង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ជំនួយ​ពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ ជា​ជាង​ធ្វើ​តាម​សភាវគតិ​របស់​យើង នោះ​យើង​នឹង​កាន់​តែ​មាន​លទ្ធភាព​ស្រឡាញ់​មនុស្ស​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង។​-Kirsten Holmberg

ធន់នៅ ក្នុងពេលរាំងស្ងួត

កាល​ពី​ខែ មេសា ឆ្នាំ២០១៩ តំបន់​ជាយ​ក្រុង​វិចតូវីល រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា ត្រូវ​បាន​គ្រប​ដណ្តប់​ទៅ​ដោយ​ដើម​គុម្ពោត​រមាល។ កម្លាំង​ខ្យល់​ដ៏​ខ្លាំង​បាន​បក់​បោក​ដើម​គុម្ពោត​ទំាង​នោះ ឲ្យប៉ើង និង​រមាល​ចេញ​ពី​វាល​រហោ​ស្ថាន​ម៉ូចាវេ ជា​កន្លែង​ដែល​ពួក​វាដុះ​។ ដើម​គុម្ពោត​ទំាង​នោះ​អាច​លូត​កម្ពស់​ជិត​២​ម៉ែត្រ ពេល​ដែល​វា​ពេញ​វ័យ ហើយ​វា​ក៏​បាន​ផ្តាច់​ខ្លួនដ៏​ធំ​របស់​វា​ចេញ​ពី​ឫស ដើម្បី “រមាល” តាម​ខ្យល់ ហើយ​បាច​សាច​គ្រាប់​របស់​វា។​

រូប​ភាព​នៃ​ដើម​គុម្ពោត​រមាល​បាន​លេច​ឡើង ក្នុង​គំនិត​ខ្ញុំ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​ការ​ពិពណ៌នា​របស់​លោក​យេរេមា អំ​ពី មនុស្ស​ម្នាក់ ដែល​មាន​ចិត្ត​ងាក​បែរ​ចេញ​ពី​ព្រះ​អម្ចាស់​(យេរេមា ១៧:៥)។ គាត់​ថា ​អ្នក​ដែល​ទីពឹង​ដល់​មនុស្ស និង​រូប​សាច់​របស់​ខ្លួន​ឯង ប្រៀប​បាន​នឹង “ដើម​ឈើ​សោះ​កក្រោះ នៅ​សមុទ្រ​ខ្សាច់” ហើយ​នឹង​មិន​ឃើញ​សេចក្តី​ល្អ ដែល​បាន​មក​ដល់​នោះ​ទេ(ខ.៥-៦)។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ អ្នក​ដែល​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ ជា​ជាង​ទុក​ចិត្ត​មនុស្ស គឺ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ដើម​ឈើ ដែល​មាន​ឫស​រឹង​មាំ​ទទួល​កម្លាំង​ពី​ព្រះ​អង្គ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​ពួក​គេ នៅ​តែ​មាន​ជីវិត​ពេញ​បរិបូរ សូម្បី​តែ​នៅ​ក្នុង​ពេល​រាំង​ស្ងួត​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។​

ដើម​គុម្ពោត​រមាល និង​ដើម​ឈើ​សុទ្ធ​តែ​មាន​ឫស។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ ដើម​គុម្ពោត​រមាល មិន​នៅ​ជាប់​នឹង​ឫស​បាន​យូរឡើយ ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ផ្តាច់​ខ្លួន​ពី​ប្រភព​នៃ​ជីវិត ហើយ​ក៏​បាន​ក្រៀម​ស្វិត និង​ស្លាប់។ ម្យ៉ាង​ទៀត ដើម​ឈើ​នៅ​តែ​ជាប់​នឹង​ឫស​របស់វា ដែល​ជួយ​ឲ្យ​វា​លូត​លាស់ ​និង​មាន​ផល​ផ្លែ ហើយ​ជួយ​ឲ្យ​វា​ឈរ​មាំ​មួន នៅ​ពេល​ព្យុះ​ភ្លៀង។​ ពេល​ណា​យើង​នៅ​ជាប់​នឹង​ព្រះ ដោយ​ទទួល​កម្លាំង និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ពី​ប្រាជ្ញា ដែល​ឃើញ​មាន​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ហើយ​ជជែក​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ…