តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Patricia Raybon

ព្រះដែលជាព្រះអង្គសង្រ្គោះ

អ្នក​ជួយ​សង្រ្គោះ​ម្នាក់​បាន​អុំទូក​កាយ៉ាក​របស់​គាត់ ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ដើម្បី​ជួយ​កីឡាករ​ហែល​ទឹក​ទាំង​ឡាយ ដែល​ហត់ ហើយ​មាន​ការ​ស្លន់​ស្លោ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ប្រកួត​អត្ត​ពលិក​ដែល​មាន​បី​ដំណាក់​កាល គឺ​ការ​ហែល​ទឹក ជិះ​កង់ និង​រត់​ប្រណាំង។ គាត់​បាន​ប្រាប់​អ្នក​ហែល​ទឹក​ទាំង​នោះ​ កុំ​ឲ្យ​តោង​ផ្នែក​កណ្តាល​របស់​ទូក​គាត់​ ព្រោះ​វា​អាច​ធ្វើ​ឲ្យទូក​គាត់​ក្រឡាប់។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​ក៏​បាន​ណែ​នាំ​អ្នក​ហែល​ទឹក​ដែល​កំពុង​តែ​ហត់ ឲ្យ​ហែល​ទៅ​រក​ក្បាល ឬកន្សៃ​ទូក​គាត់ ដើម្បី​ចាប់​តោង​ខ្សែ ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ​ពួក​គេ។​

ពេល​ណា​បញ្ហា​ក្នុង​ជីវិត ឬ​នរណា​ម្នាក់​ចង់​មក​គ្រប​សង្កត់​យើង ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​ដឹង​ថា យើង​មាន​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ។ ដ្បិត​ព្រះ​អម្ចាស់​យេហូវ៉ា ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច្នេះ​ថា “មើល អញ គឺ​អញ​នេះ​ហើយ នឹង​ស្វែង​រក​ចៀម​របស់​អញ ​ទាំង​ស៊ើបសួរ​រក​ទាល់​តែ​ឃើញ​ផង ឯ​អ្នក​គង្វាល គេ​តែង​មើល​ហ្វូង​ចៀម​ខ្លួន នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​គេ​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ហ្វូង​ចៀម​ដែល​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ជា​យ៉ាង​ណា នោះ​អញ​នឹង​ថែ​មើល​ហ្វូង​ចៀម​របស់​អញ ហើយ​ជួយ​ឲ្យ​វា​រួច​ចេញ​ពី​គ្រប់​កន្លែង​ដែល​វា​ត្រូវ​កំចាត់កំចាយ​នោះ”(អេសេគាល ៣៤:១១-១២)។

នេះ​ជា​ការ​ធានា​ដល់​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ កាល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​និរទេស។ អ្នក​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ​មិន​បានអើពើរ​ចំពោះ​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​ពួក​គេ និង​បាន​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ពួក​គេ ហើយ គិត​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ជា​ជាង​ខ្វល់​អំពីហ្វូង​ចៀម​របស់​ព្រះ(ខ.៨)។ ហេតុ​នេះ​ហើយ រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ ក៏​បាន “​ត្រូវ​កំចាត់កំចាយ នៅ​ពេញពាស​លើ​ផែនដី ឥត​មាន​អ្នក​ណា​ទៅ​ស៊ើបសួរ ឬ​ស្វែង​រក​វា​សោះ”(ខ.៦)។

ប៉ុន្តែ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ប្រកាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​សង្រ្គោះ​ហ្វូង​ចៀម​របស់​ព្រះ​អង្គ(ខ.១០) ហើយ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​គោរព តាម​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា។

តើ​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច? យើង​ត្រូវ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​តាម​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ទ្រង់។ ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​មានបន្ទូល​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ស្វែង​រក​ចៀម​របស់​ព្រះ​អង្គ…

ក្តីសង្ឃឹម ដែលរីកឡើង

នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង ភីឡាដេលភា ពេល​ដែល​គេ​កាប់​ឆ្កា​ស្មៅ និង​រុក្ខ​ជាតិ​តូច​ៗ​ដែល​គ្មាន​ប្រយោជន៍ នៅ​តាម​ទីលាន​មួយចំនួន ហើយ​បាន​ដាំ​ផ្កា និង​ដើម​ឈើ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ដែល​រស់​នៅ​ក្បែរ​នោះ ក៏​មាន​សុខ​ភាព​ផ្លូវ​ចិត្ត​ល្អប្រសើរ​ជាង​មុន។ រឿង​ដូច​នេះ ក៏​បាន​កើត​ឡើង ចំពោះ​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជួប​បញ្ហា​ហិរញ្ញ​វត្ថុ​ផង​ដែរ។

បណ្ឌិត​យូជីនា សោស(Eugenia South) បាន​ធ្វើ​ការ​និពន្ធ និង​ស្រាវ​ជ្រាវ អំ​ពី​ប្រធាន​បទ​នេះ។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “គេ​បាន​រក​ឃើញ​ភស្តុតាង​កាន់​តែ​ច្រើន ដែល​បញ្ជាក់​ថា ទី​កន្លែង​ដែល​មាន​រុក្ខ​ជាតិ​បៃ​តង​ច្រើន​ អាចមាន​ឥទ្ធិ​ពល មក​លើ​សុខ​ភាព​ផ្លូវ​ចិត្ត ហើយ​មាន​សារៈ​សំខាន់​ជា​ពិសេស ចំពោះ​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ ក្នុង​តំបន់​ក្រី​ក្រ”។

ពេល​ដែល​ប្រជាជន​នៃ​នគរ​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដា ស្ថិត​ក្រោម​ការ​គៀប​សង្កត់ ពួក​គេ​បាន​រក​ឃើញ​ក្តី​សង្ឃឹម​ជា​ថ្មី ក្នុង​ការ​បើក​សម្តែង តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ។ ហោរា​អេសាយ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​ អំពី​សេចក្តី​ហិន​វិនាស និង​កា​រជំនុំជម្រះ ដែល​ពួក​គេ​នឹង​ទទួល ប៉ុន្តែ គាត់​ក៏​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​ផង​ដែរថា “ទី​រហោស្ថាន ហើយ​ទី​ហួតហែង នឹង​មាន​សេចក្តី​អំណរ ឯ​សមុទ្រ​ខ្សាច់ នឹង​រីករាយ ហើយ​ផ្កា​ឡើង​ដូច​ជា​កុលាប គឺ​នឹង​ផ្កា​ឡើង​យ៉ាង​សន្ធឹក ក៏​នឹង​រីករាយ​ដោយ​សេចក្តី​អំណរ”(អេសាយ ៣៥:១-២)។

ទោះ​យើង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​បែប​ណា​ក៏​ដោយ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​ក៏​អាច​អរ​សប្បាយ​ ចំពោះ​ការ​ស្អាង​ឡើងវិញ ដែល​ព្រះ​វរបិតា​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​ប្រទាន​មក​យើង ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ឡើង​វិញ តាម​រយៈ​ស្នាព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។ ពេល​ណា​យើង​មាន​អារម្មណ៍​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ការ​មើល​ទៅ​សិរីល្អ និង​ភាព​រុង​រឿងរបស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​ក្នុង​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​អង្គ អាច​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង…

បញ្ចេញពន្លឺ ជាជាងមានការថប់បារម្ភ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​បង្រៀន អំពី​ការ​អធិស្ឋាន រយៈ​ពេល​៥​សប្តាហ៍ ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​ក្នុង​តំបន់​មួយ។ ពេល​នោះខ្ញុំ​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ។ តើ​សិស្ស​របស់​ខ្ញុំ ជា​មនុស្ស​ប្រភេទ​ណា? តើ​ពួក​គេ​នឹង​ចូល​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ទេ? ការ​ថប់​បារម្ភ​របស់​ខ្ញុំ បាន​នាំឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ផ្តោត​ចិត្ត មិន​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ បាន​ជា​ខ្ញុំ​មាន​ការ​រៀប​ចំ​ជ្រុល​ពេក សម្រាប់​ការ​បង្រៀន ស្លាយ​សម្រាប់​ធ្វើ​បទ​បង្ហាញ និង​ក្រដាស់​មេរៀន​សម្រាប់​ចែក​សិស្ស។ ប៉ុន្តែ នៅ​សល់​តែ​មួយ​សប្តាហ៍​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មិន​ទាន់បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គេឲ្យចូល​រួម ​ឲ្យ​បាន​ច្រើនដដែល។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា ថ្នាក់​រៀន​នេះ​គឺ​ជា​ការ​បម្រើ ​ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់។​ ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​នឹងប្រើ​ថ្នាក់​រៀន​នេះ ដើម្បី​នាំ​មនុស្ស​ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​វរបិតា​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ នោះ​ខ្ញុំត្រូវ​ឈប់​ថប់​បារម្ភ អំពី​ការ​បង្រៀន​របស់​ខ្ញុំ​ទៀត។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បង្រៀន​ពួក​សិស្ស​ព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​ការ​អធិប្បាយ​នៅ​លើ​ភ្នំ ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ពន្លឺ​នៃ​លោកីយ៍ ឯ​ទី​ក្រុង​ណា​ដែល​នៅ​លើ​ភ្នំ នោះ​លាក់​មិន​កំបាំង​ទេ។ ក៏​គ្មាន​អ្នក​ណា​អុជ​ចង្កៀង យក​ទៅ​ដាក់​ក្រោម​ថាំង​ដែរ គេ​តែង​ដាក់​លើ​ជើង​ចង្កៀង​វិញ នោះ​ទើប​ភ្លឺ​ដល់​អ្នក​ដែល​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ទាំង​អស់​គ្នា”(ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៥)។

បន្ទាប់​ពី​បាន​អាន​ខគម្ពីរ​នេះ​ហើយ ទី​បំផុត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បង្ហោះ​អំពី​ថ្នាក់​រៀន​នេះ នៅ​លើ​បណ្តាញ​សង្គម។ ភ្លាម​ៗ​នោះ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចុះ​ឈ្មោះ​ចូល​រៀន ដោយ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ និង​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ពួក​គេ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​អំពី​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​ចែង​ថា “ចូរ​ឲ្យ​ពន្លឺ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា បាន​ភ្លឺ​នៅ​មុខ​មនុស្ស​លោក​យ៉ាង​នោះ​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​ឃើញ​ការ​ល្អ ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត រួច​សរសើរដំកើង ដល់​ព្រះវរបិតា​នៃ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថានសួគ៌”(ខ.១៦)។

បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​នេះ​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បង្រៀន​នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​នេះ ដោយ​ក្តី​អំណរ។…

ពន្លឺនៃស្ថានសួគ៌

មាន​ពេល​មួយ លោក​វាយលី អូវើស្ទ្រីត(Wylie Overstreet) ដែល​ជា​អ្នក​ផលិត​ខ្សែ​ភាព​យន្ត បាន​ផ្សាយ​ផ្ទាល់​នូវ​រូប​ភាពរបស់​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ តាម​រយៈ​កែវ​យឺត​របស់​គាត់ ដែល​មាន​កម្លាំង​ពង្រីក​ខ្លាំង ដល់​ទស្សនិក​ជន​ដែល​គាត់​មិន​ដែល​ស្គាល់​។ ពេល​នោះ ពួក​គេ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ចំពោះ​រូប​ភាព​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ​ដែល​គាត់​បាន​ពង្រីក​ឲ្យ​ធំ បាន​ជា​ពួក​គេ​មាន​ការ​ឆ្លើយ​តប ដោយ​បញ្ចេញ​សម្លេង​ខ្សិប​ខ្សៀវ និង​បង្ហាញ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងែង។ លោក​អូវើស្ទ្រីត​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា “ទស្សនីយ​ភាព​ដ៏ស្រស់​ស្អាត​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ពេញ​ដោយ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងែង ចំពោះ​អ្វី​មួយ ដែល​ធំ​ជាង​ខ្លួន​យើង”។

ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ក៏​មាន​ការ​ស្ងប់​ស្ងែង ចំពោះ​ពន្លឺ​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​មក​ពី​លើ​ផង​ដែរ។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “កាល​ណា​ទូលបង្គំ​ពិចារណា​មើល​ផ្ទៃ​មេឃ ជា​ការ​ដែល​ព្រះហស្ត​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ គឺ​ទាំង​ខែ និង​ផ្កាយ ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រតិស្ឋាន​ទុក នោះ​តើ​មនុស្ស​ជា​អ្វី ដែល​ទ្រង់​នឹក​រឭក​ដល់​គេ ហើយ​កូន​មនុស្ស​ផង ដែល​ទ្រង់​ប្រោស​ដូច្នេះ?”(ទំនុកដំកើង ៨:៣-៤)។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ទូល​សួរ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ហើយ​យើង​នឹង​មាន​ការ​ស្ងប់​ស្ងែង​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ជាង​នេះ​ទៀត ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ថា បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែន​ដី​ថ្មី​ហើយ យើង​នឹង​មិន​ត្រូវការ​ព្រះ​ច័ន្ទ ឬ​ព្រះ​អាទិត្យ​ទៀត​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា សិរីល្អ​ដ៏​ចែង​ចំាង​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់ នឹង​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ពន្លឺ​ដែល​គេ​ត្រូវ​ការ។ “ក្រុង​នោះ​មិន​ត្រូវ​ការ​នឹង​ព្រះអាទិត្យ ឬ​ព្រះចន្ទ សំរាប់​នឹង​បំភ្លឺ​ទេ ដ្បិត​សិរីល្អ​នៃ​ព្រះ​បាន​បំភ្លឺ​ហើយ ឯ​កូន​ចៀម​ក៏​ជា​ចង្កៀង​នៃ​ក្រុង​នោះ​ដែរ … ហើយ​នៅ​ឯ​ណោះ​គ្មាន​យប់​ឡើយ”(វិវរណៈ ២១:២៣-២៥)។

ពេល​ដែល​យើង​គិត​អំពី​រឿង​នេះ ចិត្ត​របស់​យើង​អាច​កើត​មាន​ភាព​ស្ងប់​ស្ងែង​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ យើង​អាច​ពិសោធន៍​នឹង​ពន្លឺ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ដែល​មាន​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ នៅ​ពេល​ឥឡូវ​នេះ​បាន…

សំណួរដ៏សាមញ្ញ ដែលនាំមកនូវការផ្លាស់ប្រែ

វេជ្ជ​បណ្ឌិត​បាន​ប្រាប់​អ្នក​ជំងឺ​ភ្នែក​ថា កែវ​ភ្នែក​របស់​នាងខូច​ហើយ មិន​អាច​ជួស​ជុល​បាន​ទេ។ គាត់​ក៏​បាន​រស់​នៅ ដោយ​ភាព​ពិការ​ភ្នែក ដោយ​រៀន​អក្សរ​ផុស សម្រាប់​ជន​ពិការ​ភ្នែក និង​ប្រើ​ឈើ​ច្រត់​មួយ​ដើម និង​សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល សម្រាប់​ជួយ​នាំ​ផ្លូវ។ ប៉ុន្តែ ១៥​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ក៏​បាន​កើត​ឡើង ក្នុង​ជីវិត​របស់​ស្រ្តី​ម្នាក់​នេះ ដែល​កំពុង​រស់​នៅ ក្នុង​រដ្ឋ​មុនតាណា ពេល​ដែល​ស្វាមី​របស់​គាត់​បាន​នាំ​គាត់​ទៅ​ជួប​ពេទ្យ​ភ្នែក​ម្នាក់​ទៀត ដោយ​សួរ​សំណួរ​ដ៏​សាមញ្ញ​ថា តើ​អាច​ជួយ​នាងបាន​ទេ? វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា គាត់​អាច​ជួយ​នាង​បាន។ វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ថា ស្រ្តី​ម្នាក់​នេះ​មាន​ជំងឺ​ភ្នែក​ឡើង​បាយ ដែលជា​ជំងឺ​កើត​មាន​ជា​ធម្មតា ហើយ​ក៏​បាន​វះ​កាត់​យក​បាយ​ក្នុង​ភ្នែក​នោះ​ចេញ​ពី​ភ្នែក​ខាង​ស្តាំ។ ពេល​ដែល​គេ​បកបង់​រំភ្នែក​ចេញ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ភ្នែក​ស្តាំ​របស់​គាត់​អាច​មើល​ច្បាស់ កំរិត២០/២០ ដូច​មនុស្ស​ធម្មតា។ ការ​វះ​កាត់​នៅ​ភ្នែក​ខាងឆ្វេង ក៏​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​ល្អ​ដូច​គ្នា។​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សំណួរ​ដ៏​សាមញ្ញ​មួយ ដែល​បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ក្នុង​ជីវិត​របស់​លោក​ណាម៉ាន់ ​ជា​មេទ័ព​ដ៏​មាន​អំណាច ដែល​កើត​ជម្ងឺ​ឃ្លង់។ ប៉ុន្តែ លោក​ណាម៉ាន់​បាន​បញ្ចេញ​កំហឹង ដោយ​ភាព​ក្រអឺត​ក្រទម ចំពោះហោរា​អេលីសេ ដែល​បាន​ណែ​នាំ​ថា “សូម​ឲ្យ​លោក​ទៅ​មុជទឹក​ក្នុង​ទន្លេ​យ័រដាន់​៧​ដង​ទៅ នោះ​សាច់​របស់​លោក​នឹង​បាន​ជា ហើយ​លោក​នឹង​បាន​ស្អាត​ឡើង​វិញ”(២ពង្សាវតាក្សត្រ ៥:១០)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ក៏​ដោយ​ អ្នក​បម្រើ​របស់​លោក​ណាម៉ាន់​បាន​សួរ​អ្នក​ដឹក​នាំ​ទាហាន​រូប​នេះ នូវ​សំណួរ​ដ៏​សាមញ្ញ​មួយ​ថា “បើសិន​ជា​ហោរា​នោះ​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​លោក​ធ្វើ​ការ​អ្វី​យ៉ាង​ធំ នោះ​តើ​លោក​មិន​ធ្វើ​តាម​ទេ​ឬ​អី?”(ខ.១៣)។ លោក​ណាម៉ាន់​ក៏​មាន​ជំនឿ ហើយ​ក៏​បាន​ “​ចុះ​ទៅ​មុជទឹក​ក្នុង​ទន្លេ​យ័រដាន់​អស់​៧​ដង តាម​ពាក្យ​នៃ​អ្នក​សំណប់​របស់​ព្រះ នោះ​សាច់​របស់​លោក​ក៏​ដុះ​ឡើង​ជា​ថ្មី ដូច​ជា​សាច់​របស់​ក្មេង ហើយ​លោក​បាន​ជា​ស្អាត”(ខ.១៤)។

ក្នុង​ជីវិត​របស់​យើង…

ផ្អែមជាងទឹកឃ្មុំ

វា​គ្មិន​ម្នាក់​បាន​ឡើង​និយាយ ក្រោម​ប្រធាន​បទ​មួយ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ភាព​តាន​តឹង ក្នុង​រឿង​រើស​អើង​ពូជ​សាសន៍។ តែ​គាត់​នៅ​តែ​មាន​ភាព​នឹង​ធឹង ​ក្នុង​ការ​ឈរ​នៅ​លើ​វេទិការ នៅ​ចំពោះ​មុខ​អ្នក​ស្តាប់​ជា​ច្រើន​នាក់។ គាត់​បាន​និយាយ​ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន ប៉ុន្តែ ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ភាព​សប្បុរស និង​ភាព​កំប្លុក​កំប្លែង​ផងដែរ។​ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន គេ​សង្កេត​ឃើញ​អ្នក​ស្តាប់​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​តាន​តឹង កំពុង​តែ​សម្រួល​អារម្មណ៍ ដោយ​ពួកគេបាន​អស់​សំណើច​ជា​មួយ​លោក​វាគ្មិន ជុំវិញ​បញ្ហា​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ជួប​ដូច​គ្នា។ គឺ​បញ្ហា​នៃ​ភាព​តាន​តឹង​ដែល​បានឡើង​កម្តៅ​មុន​នោះ តែ​ឥឡូវ​នេះ អារម្មណ៍ និង​ពាក្យ​សម្តី​របស់​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ថយ​កម្តៅ​វិញ។ ដូច​នេះ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេចឲ្យ​គេ​អាច​បក​ស្រាយ​ប្រធាន​បទ​ដ៏​ចម្រូង​ចម្រាស់ ដោយ​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​គុណបាន?

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​បន្ទូល​របស់​ស្តេច​សាឡូម៉ូន ដែល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​រាល់​គ្នា​ថា “ពាក្យ​សំដី​ពីរោះ នោះ​ធៀប​ដូច​ជា​សំណុំ​ឃ្មុំ ក៏​ផ្អែម​ដល់​ព្រលឹង ហើយ​ជា​ថ្នាំ​ផ្សះ​ដល់​ឆ្អឹង​ផង”(សុភាសិត ១៦:២៤)។ ទ្រង់ក៏​មានបន្ទូល​ផង​ដែរ​ថា “ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា នោះ​បង្រៀន​មាត់​របស់​ខ្លួន ហើយ​ក៏​បង្កើត​ឲ្យ​បបូរ​មាត់​មាន​ចំណេះ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ផង”(ខ.២៣)។

ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ក្សត្រ​ដែល​មាន​អំណាច ដូច​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​លះ​បង់​ពេល​វេលា ដើម្បី​បង្រៀន​យើង អំពី​របៀប​និយាយ​ស្តី? ព្រោះ​ពាក្យ​សម្តី​អាច​បំផ្លាញ​។ នៅ​សម័យ​ស្តេច​សាឡូម៉ូន ពួក​ស្តេច​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​អ្នក​នាំ​សារ ដើម្បី​ទទួល​ដំណឹង​ផ្សេង​ៗ​អំពី​នគរ​របស់​ខ្លួន ដូច​នេះ អ្នក​នាំ​សារ​ដែល​មាន​ភាព​នឹង​ធឹង និង​គួរ​ឲ្យ​ទុក​ចិត្ត គឺ​ពិត​ជា​មាន​តម្លៃ​ណាស់។ ពួក​គេ​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​យ៉ាង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន និង​សម​ហេតុ​ផល គឺ​បញ្ចេញ​ប្រតិ​កម្ម​ខ្លាំង​ពេក ​ឬ​និយាយពាក្យ​គំរោះ​គំរើយ​នោះ​ឡើយ ទោះ​បញ្ហា​នោះ​មាន​ភាព​ធ្ងន់​ធ្ងរ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។​

យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​អាច​ទទួល​ប្រយោជន៍ ពី​ការ​បញ្ចេញ​មតិ និង​គំនិត ដោយ​ពាក្យ​សម្តី​ផ្អែម ដោយ​កោត​ខ្លាច​ព្រះ និង​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។​ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា…

ពិភពនៃការផ្គត់ផ្គង់

ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ម៉ោង​២​យប់ អ្នក​ស្រី​ណាឌា(Nadia) ដែល​ជា​អ្នក​នេសាទ​ឈ្លើង​សមុទ្រ ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឡូ​នេសាទ​មួយ ដែល​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ ដោយ​ខ្សែ​ពួរ នៅ​កន្លែង​ទឹក​រាក់​ក្នុង​សមុទ្រ នៅ​ក្បែរ​ភូមិ​របស់​នាង នៅ​ប្រទេស​ម៉ាដា​កាស្កា ដើម្បី​ប្រមូល “ផល” នេសាទ​របស់​នាង។ ការ​ឆាប់​ក្រោក​ពី​ដំណេក​យ៉ាង​នេះ គឺ​មិន​ពិបាក​សម្រាប់​នាង​ទេ។ នាង​ថា ការ​រស់​នៅ​របស់​នាង មាន​ការ​ពិបាក​យ៉ាង​ខ្លាំង មុន​ពេល​នាង​ចាប់​ផ្តើម​ការ​នេសាទ​ប្រភេទ​នេះ។ កាល​នោះ នាង​មិន​មាន​ប្រភព​នៃ​ប្រាក់​ចំណូល​ទាល់​តែ​សោះ។ តែ​ពេល​នេះ ក្នុង​នាម​ជា​សមាជិក​នៃ​កម្ម​វិធី​ការពារ​សត្វ​សមុទ្រ ដែលមាន​ឈ្មោះ​ថា វេឡុនដ្រេក(Velondriake ដែល​មាន​ន័យ​ថា “ការ​រស់​នៅ​ជា​មួយ​សមុទ្រ”) នាង​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា​ ប្រាក់​ចំណូល​របស់​នាង​មាន​ការ​កើន​ឡើង និង​មាន​ភាព​នឹង​នរ។ នាង​បាន​និយាយ​បន្ថែម​ទៀត​ថា “យើង​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​បាន​ប្រទាន​គម្រោង​មួយ​នេះ”។

វា​ជា​ការ​ត្រឹម​ត្រូវ​ណាស់ ដែល​នាង​បាន​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ផ្គត់​ផ្គង់​តម្រូវ​ការ​នៃ​គម្រោង​របស់​ពួកគេ​មួយ​ផ្នែក​ធំ តាម​រយៈ​សត្វ​និង​រុក្ខ​ជាតិ​ក្នុង​សមុទ្រ​ដែល​ជា​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ។​  អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ក៏​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ដ៏​ផ្គត់​ផ្គង់​ផង​ដែរ​ថា “ទ្រង់​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្មៅ​ដុះ​ឡើង​សំរាប់​សត្វ ហើយ​បន្លែ​សំរាប់​មនុស្ស ដើម្បី​ឲ្យ​ទាំង​២​បាន​អាហារ​ពី​ផែនដី​មក… នុ៎ះ​ន៍ សមុទ្រ​ដ៏​ធំ ហើយ​ទូលាយ នៅ​ក្នុង​ទឹក​នោះ​មាន​របស់​រវើក​ឥត​គណនា ជា​សត្វ​ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ”(ទំនុកដំកើង ១០៤:១៤,២៥)។

វា​ពិត​ជា​អស្ចារ្យ​ណាស់ ដែល​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​អង្គ ក៏​បាន​ផ្គត់​ផ្គង់​តម្រូវ​ការ​យើង​ផង​ដែរ។ ឧទាហរណ៍ សត្វ​ឈ្លើង​សមុទ្រ​ដ៏​តូច​ទៀប បាន​ជួយ​ឲ្យ​ជីវ​ចម្រុះ​ក្នុង​សមុទ្រ មាន​ច្រវាក់​នៃ​ចំណី​អាហារ​ដែល​មាន​ផាសុខ​ភាព​។ ការ​ប្រមូល​ផល​ឈ្លើង​សមុទ្រ​យ៉ាង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​ស្រីណាឌា និង​អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​នាង មាន​ប្រាក់​ចំណូល​សម​រម្យ។​

នៅ​ក្នុង​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ​គឺ​គ្មាន​អ្វី​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ដោយ​ចៃដន្យ​ឡើយ។…

ចេញពីភាពកម្សត់ ចូលទៅក្នុងការសរសើរដំកើង

នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ចែក​អាវ​ធំ ​ឬ​អាវ​រងា​សម្រាប់​កុមារ គេ​សង្កេត​ឃើញ​ក្មេង​ៗ​មាន​ការ​រំភើប​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ក្នុង​ការ​រើស​យក​អាវ​រងា​ដែល​មាន​ពណ៌ និង​ទំហំ​ដែល​ពួក​គេ​ចូល​ចិត្ត ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ។ អ្នក​រៀប​ចំ​កម្ម​វិធី​នេះ​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា អាវ​ធំ​ថ្មី​ៗ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្មេងៗ​មាន​ជំនឿ​ចិត្ត ហើយ​ទទួល​បាន​នូវ​ការ​ទទួល​ស្គាល់​កាន់​តែ​ច្រើន​ពី​មិត្ត​ភក្តិ និង​កាន់​តែ​មាន​ចិត្ត​ចង់​ទៅ​រៀន ក្នុង​រដូវ​រងា។

សាវ័ក​ប៉ុល​ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​ការ​អាវ​រងា​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​គាត់​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​ធីម៉ូថេ​ថា “ដល់​កាល​ណា​អ្នក​ទៅ​ឯ​ខ្ញុំ នោះ​សូម​យក​អាវ​ធំ ដែល​ខ្ញុំ​ផ្ញើ​ទុក​នឹង​អ្នក​កាប៉ុស នៅ​ក្រុង​ទ្រអាស​ទៅ​ផង”(២ធីម៉ូថេ ៤:១៣)។ កាលនោះ សាវ័ក​ប៉ុល​កំពុង​តែ​ជាប់​គុក​ដ៏​រងា​របស់​ពួក​រ៉ូម៉ាំង ដូច​នេះ គាត់​ត្រូវ​ការ​ភាព​កក់​ក្តៅ និង​មនុស្ស​នៅ​ក្បែរ​គាត់​ផង​ដែរ។ ពេល​ដែល​គាត់​ត្រូវ​ពួក​រ៉ូម៉ាំង​កាត់​ទោស គាត់​បាន​ពោល​ទំនួញ​ថា “កាល​ខ្ញុំ​បាន​ដោះ​សារ​ជា​មុន​ដំបូង នោះ​គ្មាន​អ្នក​ណា​ឈរ​ជា​មួយ​នឹង​ខ្ញុំ​សោះ គេ​លះ​ចោល​ខ្ញុំ​ទាំង​អស់​គ្នា តែ​សូម​កុំ​ឲ្យ​ព្រះ​រាប់​សេចក្តី​នោះ ជា​ទោស​ដល់​គេ​ឡើយ”(ខ.១៦)។ ពាក្យ​សម្តី​របស់​គាត់​បាន​ចាក់​ដោត​ចិត្ត​យើង​ណាស់ ព្រោះ​គាត់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​ឈឺ​ចាប់ ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ ក្នុង​នាម​ជា​បេសក​ជន​ឈាន​មុខ​ម្នាក់។​

ប៉ុន្តែ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​សំបុត្រ​ចុង​ក្រោយ​របស់​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​បូក​សរុប​កិច្ចការ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ស្ងប់​ស្ងែង ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​ថ្វាយ​ព្រះ ដោយ​ឈប់​និយាយ​អំពី​ភាព​កម្សត់​របស់​គាត់ ហើយ​ងាក​មក​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់បាន​និយាយ​បន្ថែម​ទៀត​ថា “ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​បាន​គង់​ជា​មួយ​នឹង​ខ្ញុំ​វិញ ព្រម​ទាំង​ចំរើន​កំឡាំង​ផង ដើម្បី​ឲ្យ​ដំណឹង​ល្អ​បាន​ផ្សាយ​ទៅ​សព្វ​គ្រប់ ឲ្យ​អស់​ទាំង​សាសន៍​បាន​ដឹង​ដោយសារ​ខ្ញុំ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រួច​ពី​មាត់​សិង្ហ​ដែរ” (ខ.១៧)។ ពាក្យ​សម្តី​នេះ​ពិត​ជា​កម្សាន្ត​ចិត្ត​យើង​ណាស់។

បើ​សិន​ជា​អ្នក​កំពុង​តែ​ជួប​វិបត្តិ ដោយ​ខ្វះ​ខោអាវ​ដ៏​កក់​ក្តៅ ឬ​មិន​មាន​មិត្ត​ជិត​ស្និទ្ធ​ណា​មក​ជួយ សូម​នឹក​ចំា​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ។ យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ចម្រើន​កម្លាំង ផ្គត់​ផ្គង់​តម្រូវ​ការ និង​រំដោះ​យើង​ឲ្យ​រួច ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់។ តើ​ហេតុ​អ្វី? គឺ​ដើម្បី​សិរីល្អ​របស់​ព្រះ​អង្គ និង…

ប្រភពនៃកម្លាំង និងជីវិត

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​គេ​លក់​របស់​មួយ​ទឹក ដើម្បី​រៃ​អង្គាស​ប្រាក់។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​ចង្កៀង​អគ្គី​សនី ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ភាព​ល្អ​ឥតខ្ចោះ សម្រាប់​ការិយា​ល័យ​ក្នុង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ដោយ​វា​មាន​ពណ៌ ទំហំ និង​តម្លៃ​ដែល​សម​នឹង​បន្ទប់​នោះ​ណាស់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​ឌុយ​វា​ទៅ​ដោត​ចូល​ព្រី តែ​មិន​ឃើញ​មាន​អ្វីកើត​ឡើង​សោះ។ អំពូល​វា​មិន​ភ្លឺ គឺ​គ្មាន​ភ្លើង​ចូល​វា​សោះ។

ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​អាច​ជួស​ជុល​វា​បាន គឺ​មិន​ពិបាក​ទេ។ ពេល​គាត់​បើក​មើល​គ្រឿង​ក្នុង​របស់​ចង្កៀង​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​វា​មិន​ភ្លឺ។ ខ្សែ​របស់​វា​មិន​បាន​តភ្ជាប់​នឹង​អ្វី​ទេ។ បើ​ចង្កៀង​នោះ​មិនបាន​តភ្ជាប់​នឹង​ប្រភព​ថាម​ពល​អគ្គី​សនី​ទេ នោះ​ចង្កៀង​ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​នេះ គ្មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ទេ។​

ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង​ក៏​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រាប់​ពួក​សិស្ស​ព្រះអង្គ​ថា “ខ្ញុំ​ជា​គល់ អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ខ្នែង អ្នក​ណា​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​ជាប់​នឹង​អ្នក​នោះ នោះ​ទើប​នឹង​បង្កើត​ផល​ឡើង​ជា​ច្រើន”។ បន្ទាប់​មក ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​រំឭក​ថា “​បើ​ដាច់​ពី​ខ្ញុំ​ចេញ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពុំ​អាច​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទេ”(យ៉ូហាន ១៥:៥)។

ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​បង្រៀន​នេះ នៅ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​គេ​ដាំ​ដុះ​ដំណាំ​ទំពាំង​បាយ​ជូរ ដូច​នេះ ពួក​សិស្ស​របស់ព្រះ​អង្គ​មិន​ពិបាក​យល់​ទេ។ ដើម​ទំពាំង​បាយ​ជូរ​ជា​ដំណាំ​ដែល​ធន់​ណាស់ ហើយ​មែក​របស់វា​អាច​​ទ្រាំ​ទ្រ​ការ​លួស​ជា​ញឹកញាប់​។ ​បើ​យើង​កាត់​មែក​វា​ចេញ​ពី​ដើម ដែល​ជា​ប្រភព​នៃ​ជីវិត​វា នោះ​មែក​នោះ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ឈើ​ដែល​គ្មាន​ជីវិត គ្មាន​តម្លៃ។ យើង​ក៏​អញ្ចឹង​ដែរ។

កាល​ណា​យើង​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ នោះ​មាន​ន័យ​ថា យើង​បាន​តភ្ជាប់​ជីវិត​យើង នឹង​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​ប្រភព​នៃ​ជីវិត។ ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “ព្រះវរបិតា​ខ្ញុំ​បាន​ដំកើង​ឡើង ដោយ​សេចក្តី​នេះ​ឯង គឺ​ដោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បង្កើត​ផល​ជា​ច្រើន យ៉ាង​នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ធ្វើ​ជា​សិស្ស​ខ្ញុំ​មែន” ​(ខ.៨)។ ដើម្បី​ឲ្យយើង​បង្កើត​ផល​ផ្លែ​បាន​ច្រើន…

ព្រះទ្រង់ទតមើលជានិច្ច

ពេល​ដែល​ចៅ​ប្រុស​ដ៏​តូច​ល្អិត​របស់​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​គាត់​វិញ គាត់​បាន​គ្រ​វីដៃ​លា។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ងាក​មក​រក​ខ្ញុំ​វិញ ហើយ​សួរ​ថា “ម៉ាក់​យាយ ហេតុ​អ្វី​ម៉ាក់​យាយ​ឈរ​មើល​នៅ​មាត់​ទ្វារ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​បាត់?” ខ្ញុំក៏​បាន​ញញឹម​ដាក់​គាត់ ដោយ​គិត​ថា គាត់​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ណាស់ ដែល​បាន​សួរ​សំណួរ​នេះ ក្នុង​កាល​ដែល​គាត់​នៅ​ក្មេង​នៅ​ឡើយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ដោយ​សារ​គាត់​ចង់​ដឹង នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ចម្លើយ​ដ៏​ល្អ​មួយ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា ការ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដូច​នេះ គឺ​ជា​ការ​គួរ​សម ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត ដោយសារ​គាត់​ជា​ភ្ញៀវ​ពិសេស នោះ​ការ​ដែល​ខ្ញុំ​ឈរ​មើល​គាត់ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​គាត់​ចេញ​ទៅ​បាត់ គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ ខ្ញុំ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​គាត់។ គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​នៅ​ឆ្ងល់។ ដូច​នេះ ខ្ញុំក៏​បាន​ប្រាប់​ការ​ពិត​ដ៏​សាមញ្ញ​ថា “យាយ​ឈរ​មើល ព្រោះ​យាយ​ស្រឡាញ់​ចៅ។ ពេល​យាយ​ឃើញ​ឡាន​ចៅ​បើក​ចេញ​ទៅ យាយ​ដឹង​ថា ចៅ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ផ្ទះវិញ ដោយ​សុវត្ថិ​ភាព”។ គាត់​ក៏​បាន​ញញឹម ហើយ​ឱប​ខ្ញុំ​ថ្មម​ៗ។ ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​យល់។​

ការ​យល់​ដឹង​របស់​គាត់ តាម​បែប​កូន​ក្មេង គឺ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​តែង​តែទត​រំពៃ​មើល​យើង ដែល​ជា​កូន​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​ជា​និច្ច។ គឺ​ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក១២១ បាន​ចែង​ថា “ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​ដែល​ថែ​រក្សា​អ្នក ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ជា​ម្លប់​នៅ​ខាង​ស្តាំ​អ្នក”(ខ.៥)។

ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​សម័យ​ដើម បាន​ទទួល​ការ​ធានា​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ថែរក្សា​ពួក​គេ ក្នុង​កាល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុងតែ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឡើង​តាម​ផ្លូវ​ចោទ​ៗ ទៅ​កាន់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដើម្បី​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​អង្គ។ គឺដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ព្រះយេហូវ៉ា​នឹង​រក្សា​អ្នក ឲ្យ​រួច​ពី​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​អាក្រក់ ទ្រង់​នឹង​ថែ​រក្សា​ព្រលឹង​របស់​អ្នក”(ខ.៦-៧)។ យើង​ក៏​អាច​មាន​ការ​ធានា​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ ជួន​កាល…