តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Patricia Raybon

បទចម្រៀងដែលនាំឲ្យមានការចងចាំឡើងវិញ

អ្នក​ស្រី​នេនស៊ី ហ្គាសតាសុន(Nancy Gustafson) ជា​អ្នក​ចម្រៀង​អូប៉េរ៉ា ដែល​បាន​ចូល​និវត្តន៍។ នាង​មាន​ការ​ស្លុត​ចិត្ត ពេល​ដែល​បាន​ទៅ​លេង​ម្តាយ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​សុខ​ភាព​គាត់​មាន​ការ​អន់​ថយ ដោយ​សារ​ជម្ងឺ​បាត់​ការ​ចង​ចាំ។ ម្តាយ​របស់​នាង​មិន​ស្គាល់​នាង ហើយ​ស្ទើរ​តែ​មិន​អាច​និយាយ​កើត​។​ បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ទៅ​លេង​គាត់​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ខែក្រោយ​មក នាង​ក៏​មាន​គំនិត​មួយ​។ នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ច្រៀង​ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់។​ គាត់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ទឹក​មុខ​រីក​រាយ ពេលដែល​ឮ​សម្លេង​ច្រៀង ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ច្រៀង​ជា​មួយ​នាង អស់​២០​នាទី។​ បន្ទាប់​មក ម្តាយ​របស់​អ្នក​ស្រី​នេនស៊ី ក៏​បាន​សើច ដោយ​និយាយ​កំប្លែង​ថា គាត់ និង​កូន​ស្រី​គាត់ គឺ​ជា “អ្នក​ចម្រៀង​ប្រចាំ​គ្រួសារ​ហ្គាសតាសុន!” អ្នក​ជំនាញ​ខ្លះ​បាន​លើកឡើង​ថា ការ​នឹក​ចំា​ឡើង​វិញ​តែ​បន្តិច​នេះ គឺ​បាន​បង្ហាញ​ថា អំណាច​នៃ​បទ​ចម្រៀង អាច​ជួយ​ដាស់​ការ​ចង​ចាំ​ដែល​បាន​បាត់​បង់ ឲ្យ​មាន​ឡើង​វិញ។ គេក៏​បាន​បង្ហាញ​ផង​ដែរ​ថា ការ​ច្រៀង “បទ​ចម្រៀង​ចាស់​ៗ ដែល​យើង​ចូល​ចិត្ត” ក៏​ជួយ​ឲ្យ​មាន​អារម្មណ៍​រីក​រាយ​ឡើង កាត់​បន្ថយ​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត និង​កាត់​បន្ថយ​ការ​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់ ហើយ​កាត់​បន្ថយ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ថ្នាំ​បំបាត់​ការ​ឈឺ​ចាប់​។

គេ​បាន​បន្ត​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​ជា​បន្ថែម​ទៀត អំពី​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​តន្រ្តី និង​ការ​ចង​ចាំ។​ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្ហាញ​ថា ក្តី​អំណរ ដែលកើត​ចេញ​ពី​ការ​ច្រៀង គឺ​ជា​អំណោយ​ទាន​មក​ពី​ព្រះ ហើយ​នេះ​ជា​ការ​ពិត​មែន។ “ចូរ​សរសើរ​ដល់​ព្រះ​យេហូវ៉ា ដ្បិត​ការ​ដែលច្រៀង​សរសើរ ដល់​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ នោះ​ជា​ការ​សំណំ​ហើយ ក៏​ពីរោះ​ផង សេចក្តី​សរសើរ​ជា​ការ​គួរ​គប្បី”(ទំនុកដំកើង ១៤៧:១)។

តាម​ពិត ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ទាំង​មូល ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ​លើក​សម្លេង​ឡើង សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ។…

រកបានមកវិញ នូវអ្វីដែលបាត់បង់

មាន​ពេល​មួយ លោក​គ្រូ​គង្វាល​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ បាន​ទៅ​ហាង​លក់​ទូរស័ព្ទ ហើយ​គាត់​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​ទទួលដំណឹង​អាក្រក់​ពី​អ្នក​លក់។ ទូរស័ព្ទ​ស្មាត​ហ្វូន​របស់​គាត់​បាន​ខូច ដោយ​សារ​វា​បាន​ធ្លាក់ ក្នុង​អំឡុង​ម៉ោង​រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ខ្ញុំបាន​ចូល​រួម កាល​ពី​ពេល​កន្លង​ទៅ។ តើ​គាត់​បាន​បាត់​បង់​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​នោះ​ហើយ​ មែន​ទេ?​ ទេ អ្នក​លក់​ទូរស័ព្ទបាន​ជួយ​ចម្លង​ទិន្ន​ន័យ​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​គាត់ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ព្រះ​គម្ពីរ​ជា​វីដេអូ និង​រូប​ថត​ជា​ច្រើន​ទុក​ឲ្យ​គាត់។ អ្នក​លក់​ថែម​ទំាង​បាន​ជួយ​ស្រោច​ស្រង់​រូប​ថត​នីមួយ​ៗ ដែល​គាត់​បាន​លុបចោល​ទៀង​ផង។ ហាង​លក់​ទូរស័ព្ទ​នោះ​ក៏​បាន​ជំនួស​ទូរស័ព្ទ​ដែល​បាន​ខូច​នោះ ដោយ​ទូរស័ព្ទ​ថ្មី​មួយ​គ្រឿង។ គាត់​ថា គាត់​រក​បាន​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​បាត់​បង់ និង​រក​បាន​អ្វី​ដែល​លើស​នោះ​ទៀត។

ស្តេច​ដាវីឌ​ធ្លាប់​បាន​ដឹក​នំា​បេសក​កម្ម​ស្រោច​ស្រង់ បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ប្រហារ​ពី​សាសន៍​អាម៉ាលេក។ ពួក​អ្នកដឹក​នាំ​សាសន៍​ភីលីស្ទីន​មាន​ការ​ស្អប់​ខ្ពើម​ចំពោះ​ស្តេច​ដាវីឌ។ ស្តេច​ដាវីឌ និង​កង​ទ័ព​របស់​ទ្រង់ ក៏​បាន​ដឹង​ថា ពួក​សាសន៍​អាម៉ាលេក​បាន​វាយ​លុក​ចូល និង​ដុត​ទីក្រុង​ស៊ីកឡាក់​ចោល ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ពួក​ស្រី​ៗ និង​មនុស្ស​ទំាង​អស់​ធ្វើ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ប្រពន្ធ​កូន​របស់​ទ័ព​ទ្រង់​ផង​ដែរ​(១សាំយ៉ូអែល ៣០:២-៣)។ ដូច​នេះ ស្តេច​ដាវីឌ និង​កង​ទ័ព​ទ្រង់​ក៏​បានឡើង​សម្លេង​យំ​ជា​ខ្លាំង ដរាប​ដល់​គ្មាន​កំឡាំង​នឹង​យំ​ទៀត(ខ.៤)។ ពួក​ទ័ព​ទ្រង់​មាន​ចិត្ត​ល្វីង​ជូរ​ចត់​ចំពោះ​ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជាអ្នក​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ​ជា​ខ្លាំង​ណាស់ បាន​ជាពួក​គេ​គិត​ចង់ “ចោល​ទ្រង់​នឹង​ថ្ម”(ខ.៦)។

ប៉ុន្តែ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​កម្លាំង ក្នុង​ព្រះ​អម្ចាស់​(ខ.៦)។ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​ដេញ​តាម​ពួក​អាម៉ាលេក ហើយក៏​បាន “​ចាប់​យក​បាន​របស់​ទាំង​អស់ ដែល​សាសន៍​អាម៉ាលេក​បាន​ប្លន់​យក​ទៅ​នោះ …ឯ​របស់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​គេ​ប្លន់​យក​ទៅ​នោះ គ្មាន​ខ្វះ​អ្វី​សោះ ទោះ​តូច​ឬ​ធំ កូន​ប្រុស កូន​ស្រី ឬ​របឹប​ណា​ក្តី ដាវីឌ​បាន​នាំ​យក​ទាំង​អស់​មក​វិញ”(ខ.១៨-១៩)។ ខណៈ​ពេល​ដែលយើង​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ប្រហារ​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល “ឆក់​យក”…

មានសេរីភាពនៅទីបញ្ចប់

លោកចន មែកខាធី(John McCarthy) ជា​អ្នក​កាសែត​ជន​ជាតិ​អង់​គ្លេស ដែល​ធ្លាប់​រស់​នៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំឆ្នាំ ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​សង្រ្គាម​ស៊ីវិល​នៅ​ប្រទេស​លេបាណន់។ រយៈពេល២០ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ដោះ​លែង គាត់​ក៏​បានជួប​លោក​គានដូមែនីកូ ភីកូ(Giandomenico Picco) ដែល​បាន​ចរចារ​ឲ្យ​គេ​ដោះ​លែង​គាត់។ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ជួបបេសកជន​អង្គ​ការ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​រូប​នេះ គាត់​គ្រាន់​តែ​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​សូម​អរ​គុណ​លោក ដែល​បាន​ជួយ​ដោះ​លែង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព”។ ពាក្យ​សម្តី​ចេញ​ពី​ចិត្ត​របស់​គាត់ គឺ​មាន​តម្លៃ​ណាស់ ព្រោះ​លោក​ពភីកូ បាន​ប្រថុយ​ជីវិត ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការចរចារ​គ្នា​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដើម្បី​រំដោះ​លោក​មែកខាធី និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ឲ្យ​មាន​សេរីភាព។​

ក្នុង​នាម​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ យើង​អាច​យល់​អំពី​សេរីភាព​ដែល​រក​បាន​យ៉ាង​លំបាក។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ព្រះ​អង្គ ដោយ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​របស់​ពួក​រ៉ូម៉ាំង ដើម្បី​រំដោះ​មនុស្ស​ទំាង​អស់​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព​ខាង​វិញ្ញាណ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក្នុង​នាម​យើង​ជា​កូន​ព្រះ​អង្គ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រកាស់​ប្រាប់​យើង​ថា “ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រោស​យើង​ឲ្យ​រួច​ហើយ ដូច្នេះ ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឈរ​ឲ្យ​មាំមួន ក្នុង​សេរីភាព​នោះ​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ត្រូវ​ជាប់​ចំណង​ជា​បាវ​បំរើ​ទៀត​ឡើយ” (កាឡាទី ៥:១)។

កណ្ឌគម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន ក៏​បាន​បង្រៀន​យើង អំពី​សេរីភាព ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ផង​ដែរ ដោយ​កត់​សំគាល់​ថា “បើ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ប្រោស​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​រួច នោះ​នឹង​បាន​រួច​ជា​ពិត”(យ៉ូហាន ៨:៣៦)។

ប៉ុន្តែ តើ​មាន​សេរីភាព​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច? ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​ពិសោធន៍​នឹង​សេរីភាព រួច​ពី​បាប និង​ចំណង​របស់​វា ហើយ​ថែមទាំង​រួច​ពី​កំហុស ភាព​អាម៉ាស់ ការ​ព្រួយ​បារម្ភ ការ​កុហក់​របស់​សាតាំង ជំនឿ​ខុស​ឆ្គង ការ​បង្រៀន​ខុស​ឆ្គង និង​ការ​ស្លាប់​អស់កល្ប​ជា​និច្ច។…

ព្រះនៃយើង មានព្រះទ័យអាណឹត

មាន​ពេល​យប់​ដ៏​ត្រជាក់ ក្នុង​រដូវ​រងា មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​គប់​ថ្ម​មួយ​ដុំ​ធំ ចូល​តាម​បង្អួច​បន្ទប់​គេង​របស់​ក្មេង​ម្នាក់ ដែលជា​ជន​ជាតិយូដា ឬ​ជ្វីប។ បង្អួច​នោះ​ត្រូវ​បាន​លម្អ​ដោយ​រូប​ផ្កាយ​ស្តេច​ដាវីឌ និង​ចង្កៀង​ទាំង​៧ ដើម្បី​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ហានូកា ដែល​ជា​ពិធី​បុណ្យ​នៃ​ពន្លឺ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា។ បន្ទាប់​មក នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ប៊ីលីង រដ្ឋ​មុនតាណា ដែល​ជា​ក្រុង​របស់​ក្មេង​នោះ មាន​មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់ ដែល​ភាគ​ច្រើន​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​សេចក្តី​អាណិត ​ចំពោះ​ទង្វើរ​នៃ​សេចក្តី​សម្អប់​នោះ ។ ពួក​គេ​បាន​យល់​អំពី​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​ជា​អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​ខ្លួន ហើយ​ក៏​បាន​បិទ​រូប​ចង្កៀងទាំង​៧ នៅ​លើ​បង្អួច​របស់​ពួក​គេ។

ក្នុង​នាម​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ យើង​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​អាណិត​អាសូរ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​ព្រះយេស៊ូវ។​ ព្រះអង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​យើង​បាន​បន្ទាបព្រះកាយ​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​រស់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​យើង​(យ៉ូហាន ១:១៤) ដោយ​យល់​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង។ ​ទោះ​បើ​ទ្រង់​មាន​រូប​អង្គ​ជា​ព្រះ​ក៏​ដោយ …​ទ្រង់​បាន​លះបង់​ព្រះអង្គ​ទ្រង់ មក​យក​រូបភាព​ជា​បាវ​បំរើ​វិញ ព្រម​ទាំង​ប្រសូត​មក​មាន​រូប​ជា​មនុស្ស​ផង(ភីលីព ២:៦-៧)។ បន្ទាប់​មក ព្រះ​អង្គ​ក៏​មាន​ការ​ពិបាក​ក្នុង​អារម្មណ៍ និង​សោយ​ព្រះ​កន្សែង​ដូច​យើង ហើយ​ក៏​បាន​សុគត​នៅលើ​ឈើ​ឆ្កាង ដោយ​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម ដើម្បី​សង្រ្គោះ​វិញ្ញាណ​យើង។

គ្មាន​ទុក្ខ​លំបាក​អ្វី ដែល​ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​នោះ​ទេ។ បើ​នរណា​ម្នាក់ “យក​ដុំ​ថ្ម​មក​គប់” មក​លើ​ជីវិត​យើង នោះ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​កម្សាន្ត​ចិត្ត​យើង។​ បើ​ជីវិត​យើង​មាន​ការ​ខក​ចិត្ត នោះ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​ដើរ​ជា​មួយ​យើង ឆ្លង​កាត់​ភាព​អស់​សង្ឃឹម។ “ដ្បិត​ទោះ​បើ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ខ្ពស់ គង់​តែ​ទ្រង់​យល់​ដល់​ពួក​អ្នក​រាបសា​ដែរ តែ​ឯ​មនុស្ស​ឆ្មើងឆ្មៃ ទ្រង់​ស្គាល់​គេ​ពី​ចំងាយ​ហើយ”(ទំនុកដំកើង ១៣៨:៦)។ ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​ជួប​បញ្ហា ព្រះ​អង្គ​ថែរក្សា​យើង ដោយ​លើក​ព្រះ​ពាហុ​ឡើង ទាស់​នឹង…

កាំជ្រួចនៃជីវិត

នៅ​ពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​ចូល​ឆ្នាំ​សកល គេ​បាន​បាញ់​កាំជ្រួច នៅ​តាម​បណ្តា​ទីក្រុង និង​ទីប្រជុំ​ជន​នានា នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក។ គេ​មានចេតនា​ធ្វើ​ឲ្យ​កាំជ្រួច​នោះ​មាន​សម្លេង​លាន់​ឮ​ខ្លាំង ព្រោះ​តាម​ធម្មជាតិ​របស់​កាំជ្រួច ពួក​វា​ត្រូវ​បាន​គេ​ផលិត ដើម្បី​ឲ្យ​ផ្ទុះ​បំបែក​បរិយាកាស។ គ្រាប់​កាំជ្រួច​ដែល​ផ្ទុះ​ពីរ​តង់ លាន់​ឮ​ខ្លាំង​បំផុត ជា​ពិសេស​នៅ​ពេល​ដែល​វា​ផ្ទុះ នៅ​ក្បែរ​ដី។

បញ្ហា​ក៏​អាច​ផ្ទុះ​បំបែក​ចិត្ត គំនិត និង​គ្រួសារ​ផង​ដែរ។ “កំាជ្រួច”នៃ​ជីវិត ដែល​មាន​ដូច​ជា​បញ្ហា​គ្រួសារ ទំនាក់​ទំនង ការងារ និងហិរញ្ញ​វត្ថុ ព្រម​ទាំង​ការ​បាក់​បែក​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ ក៏​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ វា​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ជា​បន្ទុះ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យបរិយា​កាស​នៃ​ផ្លូវ​អារម្មណ៍​របស់​យើង​មាន​ភាព​រង្គោះ​រង្គើ។

តើ​យើង​ស្គាល់​ព្រះ​មួយ​អង្គ ដែល​លើក​យើង​ខ្ពស់​ឡើង ឲ្យ​ផុត​ភាព​វឹក​វរ​ឬ​ទេ? ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ អេភេសូរ ២:១៤ សាវ័ក​ប៉ុល​បានសរសេរ​ថា ព្រះ​គ្រីស្ទ​ជា​ “សន្តិ​ភាព​របស់​យើង”។​ ពេល​ណា​យើង​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​អង្គ សន្តិ​ភាព​ព្រះ​អង្គ​ធំ​ជាង​ការរំខាន​ញាំញី និង​បាន​រំងាប់​សម្លេង​រំខាន នៅ​ក្នុង​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ  ការ​ឈឺ​ចាប់ ឬ​ការ​បែក​បាក់​ទំាង​អស់។

នេះ​ជា​ការ​ធានា​ដ៏​មាន​អំណាច ដល់​ជន​ជាតិ​យូដា ក៏​ដូច​ជា​សាសន៍​ដទៃ។ ពួកគេ​ធ្លាប់​រស់​នៅ ដោយ​គ្មាន​សង្ឃឹម និង​គ្មាន​ព្រះ ក្នុង​លោកិយ​នេះ​(ខ.១២)។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ជួប​ការ​គំរាម​កំហែង នៃ​ការ​បៀត​បៀន និង​ការ​បែក​បាក់។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ ព្រះអង្គ​នាំ​ពួក​គេ​ចូល​មក​ជិត​ព្រះ​អង្គ និង​ចូល​មក​ជិត​គ្នា ដោយ​ព្រះ​លោហិត​ព្រះ​អង្គ។ “ដ្បិត​ទ្រង់​ជា​ស្ពាន​មេត្រី​នៃ​យើង​រាល់​គ្នា ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ទាំង​២​រួម​គ្នា​តែ​១ ហើយ​បាន​រុះ​ជញ្ជាំង​ដែល​ខាន់​កណ្តាល​ចេញ”(ខ.១៤)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ចាប់​ផ្តើម​បោះ​ជំហាន​ចូល​ក្នុង​ឆ្នាំ​ថ្មី ដោយ​មាន​ការ​គំរាម​កំហែង…

ពាក្យសម្តីដ៏សុភាព

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​ជជែក​វែក​ញែក​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ នៅ​ក្នុង​ហ្វេស​ប៊ុក។ នោះ​ជា​ទង្វើរ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​គួរ​ធ្វើ។ តើ​ខ្ញុំ​មាន​កាតព្វ​កិច្ចអ្វី នៅ​ក្នុង​ការ “កែ​តម្រង់” មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ស្គាល់ ​នៅ​ក្នុង​ការ​ជជែក​គ្នា ក្រោម​ប្រធាន​បទ​ដ៏​ក្តៅ​គគុក ជា​ពិសេស ប្រធាន​បទ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់? លទ្ធ​ផល​ទទួល​បាន​នៅ​ពេល​នោះ គឺ​មាន​ដូច​ជា ពាក្យ​សម្តី​ដែល​ឡើង​កម្តៅ ការ​ឈឺ​ចាប់​ក្នុងអារម្មណ៍​(នៅ​ខាង​ខ្ញុំ) និង​ការ​បាត់​បង់​ឱកាស ដើម្បី​ធ្វើ​បន្ទាល់​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ថ្វាយ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ នោះជា​លទ្ធ​ផល​សរុប​ ដែល​ទទួលបាន​ពី “កំហឹង​ក្នុង​បណ្តាញ​អ៊ីធើណិត”។ វា​ជា​បញ្ហា​ដែល​កើត​មាន ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ នៅ​តាម​បណ្តាញ​សង្គម។ អ្នក​ជំនាញ​ផ្នែកក្រម​សីលធម៌​បាន​ពន្យល់​ថា មនុស្ស​បាន​ធ្វើ​ការ​សន្និ​ដ្ឋាន​ខុស​ថា មនុស្ស​ជជែក​ដេញ​ដោល​គ្នា ជា​សាធារណៈ​ ដោយ​សេចក្តី​កំហឹង។

សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​បង្រៀន​លោក​ធីម៉ូថេ ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ស្រដៀង​នេះ​ផង​ដែរ​ថា “កុំ​ឲ្យ​ព្រម​ស្តាប់​សេចក្តី​ដេញ​ដោល​ចំកួត ហើយ​ឥត​ច្បាប់​នោះ​ឡើយ ដោយ​ដឹង​ថា សេចក្តី​ទាំង​នោះ​នាំ​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​ទេ ក៏​មិន​គួរ​ឲ្យ​បាវ​បំរើ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​ឡើយ គួរ​ឲ្យ​បាន​ចិត្ត​សុភាព​រាប​សា​ដល់​មនុស្ស​ទាំង​អស់​វិញ”(២ធីម៉ូថេ ២:២៣-២៤)។

កាល​នោះ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​អំពី​ការ​បង្រៀន​នោះ ផ្ញើ​ទៅលោក​ធីម៉ូថេ ពី​មន្ទីរ​ឃុំ​ឃាំង​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង ដើម្បី​រៀប​ចំខ្លួន​លោក​គ្រូ​គង្វាល​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​នេះ សម្រាប់​ការ​បង្រៀន​សេចក្តី​ពិត​របស់​ព្រះ។ ការ​បង្រៀន​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​ផង​ដែរ​ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​សន្ទនា អំពី​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​យើង។ គឺ​ដូច​មានសេចក្តី​ចែង​ថា​ “ត្រូវ​ប្រដៅ​ដំរង់​មនុស្ស​ដែល​ទទឹងទទែង ដោយ​មាន​ចិត្ត​សុភាព ក្រែង​ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​បណ្តាល​ឲ្យ​គេ​ប្រែ​ចិត្ត ឲ្យ​បាន​ស្តាប់​សេចក្តី​ពិត​វិញ”(ខ.២៥)។

ការ​និយាយ​ដោយ​ចិត្ត​សុភាព ទៅ​កាន់​អ្នក​ដទៃ គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​បញ្ហា​ប្រឈម​នេះ ប៉ុន្តែ​ មិន​មែន​សម្រាប់​តែ​គ្រូ​គង្វាល​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ។ សម្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះ ហើយ​ព្យាយាម​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ…

ការងាកបែរចេញពីជម្លោះ

នៅ​ក្នុង​ការ​សម្តែង​នូវ​ការ​គោរព នៅ​ទី​បញ្ចុះ​សព​របស់​លោក​ហ៊ែនរិក អេ ឡូរេន(Hendrik A. Lorentz) លោក​អាល់បឺត អាញស្ទាញ(Albert Einstein) មិន​បាន​និយាយ​អំពី​ការ​ប្រកែក​គ្នា​ផ្នែក​វិទ្យា​សាស្រ្ត ដែល​ខ្លួន​ធ្លាប់​មាន ជា​មួយ​អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្តហូឡង់​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​រូប​នេះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​រំឭក​អំពី “សេចក្តី​សប្បុរស” របស់​លោក​ហ៊ែនរិក ជា​រូប​វិទូ ដែល​គេ​បាន​គោរព​ស្រឡាញ់ ដោយ​សារ​គាត់​មិន​ចេះ​សាំញំា និង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ ដោយ​យុត្តិ​ធម៌។ លោក​អាញ់​ស្ទាញ​ក៏​បានមាន​ប្រសាស៍​ថា “គេ​គ្រប់​គ្នា​ដើរ​តាម​គាត់ ដោយ​ចិត្ត​រីក​រាយ ព្រោះ​ពួក​គេ​គិត​ថា គាត់​មិន​ដែល​ព្យាយាម​គ្របសង្កត់​មក​លើ​អ្នកដទៃ​នោះ​ទេ តែ​គ្រាន់​តែ​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​មាន​ប្រយោជន៍”។​

លោក​ហ៊ែន​រិក​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្ត​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​គ្នា ដោយ​មិន​ប្រកាន់​និន្នា​ការ​នយោ​បាយ ជាពិសេស នៅ​ក្រោយ​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​១។ លោក​ហ៊ែនរិក ក៏​បាន​ទទួល​ពាន​រង្វាន់​ណូបែល ដូច​លោក​អាញស្ទាញផង​ដែរ​។ លោក​អាញ​ស្ទាញ​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​អំពី​គាត់​ថា “លោក​ហ៊ែនរិក​ថែម​ទាំង​បាន​លះ​បង់​អាត្មា​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​ការងារ​ផ្សះ​ផ្សា មុន​ពេល​សង្រ្គាម​បញ្ចប់​ទៀង​ផង”។

មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​នៅ​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ ក៏​គួរ​តែ​យក​ការងារ​ផ្សះផ្សា ជា​គោល​ដៅ​ផង​ដែរ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា​ខ្លះ គឺ​មិន​អាច​ជៀស​រួច​ឡើយ។​ តែ​យើង​ត្រូវ​តែ​មាន​ចំណែក​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​ដោះ​ស្រាយ ដោយ​សន្តិ​វិធី។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ថា “ចូរ​ខឹង​ចុះ តែ​កុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​បាប​ឡើយ កុំ​ឲ្យ​សេចក្តី​កំហឹង​របស់​អ្នក​នៅ​ដរាប​ដល់​ថ្ងៃ​លិច​ឡើយ”(អេភេសូរ ៤:២៦)។ ដើម្បី​លូតលាស់​ជា​មួយ​គ្នា សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​យើង​ថា “មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​មាន​ពាក្យ​អាក្រក់​ណា​មួយ ចេញ​ពី​មាត់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ ចូរ​បញ្ចេញ​តែ​ពាក្យ​ណា​ដែល​ល្អៗ សំរាប់​នឹង​ស្អាង​ចិត្ត​តាម​ត្រូវ​ការ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ផ្តល់​ព្រះគុណ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់”(ខ.២៩)។…

អ្នកចេះភាសាដើមឈើ

អ្នក​ខ្លះ​ហៅ​លោក​ថូនី រីណូដូ(Tony Rinaudo)ថា “មនុស្ស​ចេះ​ភាសា​ដើម​ឈើ”។ តាម​ពិត គាត់​ជា​អ្នក​អភិរក្ស​ព្រៃ​ឈើ នៃ​អង្គ​ការ​ទស្សនៈ​ពិភព​លោក អូស្រ្តាលី។ គាត់​ជា​បេសកជន និង​អ្នក​ជំនាញ​ព្រៃ​ឈើ ដែល​បាន​ចូល​រួម ក្នុង​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​រយៈ​ពេល​៣០​ឆ្នំា ដើម្បី​ផ្សាយ​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយ​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង និង​ការ​កាប់​បំផ្លាញ​ព្រៃ​ឈើ នៅ​តំបន់​សាហ៊ែល ដែល​នៅ​ជាប់ភាគ​ខាង​ត្បូង​នៃ​សមុទ្រ​ខ្សាច់​សាហារ៉ា។

ពេល​មួយ​គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ថា​ តាម​ពិត ដើម​គុម្ពោធ​ព្រៃ​ជា​ច្រើន នៅ​តំបន់​នោះ គឺ​ជា​ដើម​ឈើ​ដែល​មាន​ការ​លូត​លាស់​យឺត។ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​លួស​មែក ថែ​ទាំ និង​ស្រោច​ទឹក​ពួកវា។ ការងារ​របស់​គាត់​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​កសិករ​រាប់​សែន​នាក់ ឲ្យ​ជួយ​សង្រ្គោះ​ដំណាំ​របស់​ពួក​គេ ដោយ​ដំា​ដើម​ឈើ ក្នុង​តំបន់​ជិត​ខាង​ឲ្យ​មាន​ព្រៃ​ឡើង​វិញ ព្រម​ទាំង​ជួយ​ទប់​ស្កាត់​ការ​រីក​រិល​ដី។ ឧទាហរណ៍ កសិករ​នៅ​ប្រទេស​នីហ្សេ បាន​ធ្វើ​ការ​ដាំ​ដុះ និង​រក​ចំណូល​បាន​ច្រើន​ជាង​មុន​ទ្វេរ​ដង ហើយ​បាន​ផលិត​អាហារ សម្រាប់​មនុស្ស​២,៥ លាន​នាក់ ជា​បន្ថែម ក្នុង​មួយ​ឆ្នំា។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ១៥ ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​អ្នក​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​កសិ​កម្ម បាន​មាន​បន្ទូល​សំដៅ​ទៅ​លើ​វិ​ធី​សាស្រ្ត​ធ្វើ​ស្រែ​ចំការស្រដៀង​នេះ​ដែរ ដោយ​មាន​បន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​ជា​ដើម​ទំពាំងបាយជូរ​ដ៏​ពិត ហើយ​ព្រះវរបិតា​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ដាំ ២ អស់​ទាំង​ខ្នែង​ណា​ដុះ​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ ដែល​មិន​បង្កើត​ផល​ផ្លែ នោះ​ទ្រង់​កាត់​ចោល តែ​អស់​ទាំង​ខ្នែង​ណា ដែល​បង្កើត​ផល​ផ្លែ នោះ​ទ្រង់​លួស​ខ្នែង​នោះ​វិញ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ផល​ផ្លែ​ជា​ច្រើន​ឡើង”(ខ.១-២)។

បើ​គ្មាន​ការ​ថែរក្សា​ជា​ប្រចំា​ថ្ងៃ​ពី​ព្រះ​ទេ នោះ​វិញ្ញណ​របស់​យើង​គ្មាន​ជីវ​ជាតិ និង​ក្រៀម​ក្រោះ។ ពេល​ណា​យើង​ត្រេក​អរ នឹងក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ​អង្គ…

ការឈោងចាប់ នៅកន្លែងបោកគក់ខោអាវ

ពេល​ដែល​លោក​គ្រូ​គង្វាល ឆាត ក្រាហាំ(Chad Graham) បើក​បរ កាត់​តាម​តំបន់​ចំណូល​ទាប នៅ​ក្បែរ​ព្រះ​វិហារ​គាត់ ក្នុងរដ្ឋ​ខូឡូរ៉ាដូ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​អធិស្ឋាន ឲ្យ​ប្រជាជន​នៅ​ទីនោះ ដែល​ជា “អ្នក​ជិត​ខាង”របស់​គាត់។ ពេល​គាត់​ឃើញ​ហាងបោក​គក់​តូច​មួយ គាត់​ក៏​បាន​ឈប់​ឡាន ដើម្បី​ចូល​មើល​ខាង​ក្នុង​ហាង​នោះ ហើយ​ក៏​ឃើញ​មាន​ភ្ញៀវ​ពេញ​ ។ មាន​ពួក​គេ​ម្នាក់បាន​សុំ​លុយ​លោក​ក្រាហាំ​មួយ​កាក់ សម្រាប់​ដាក់​ចូល​ក្នុង​ម៉ាស៊ីន​បោក​ខោអាវ ដើម្បី​បោក​ខោអាវ​របស់​ខ្លួន។ ការ​ស្នើ​សុំ​ដ៏​តូច​នេះ ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន “កម្ម​វិធី​បោក​គក់​ខោអាវ” ប្រចាំ​សប្តាហ៍ ដែល​បាន​ទទួល​ការ​ឧបត្ថម​ពី​ព្រះវិហា​របស់​លោក​ក្រាហាំ។ សមាជិក​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់​បាន​បរិច្ចាក​ប្រាក់​កាក់ និង​សាប៊ូ ដល់​ហាង​បោក​គក់​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​មក​បោក​គក់​ខោ​អាវ ព្រម​ទាំង​ឧត្ថម្ភដល់​ម្ចាស់​ហាង​បោក​គក់​នោះ​ផង​ដែរ។​

ការ​ឈោង​ចាប់​តំបន់​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​កន្លែង​បោក​គក់​ខោអាវ ​គឺ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចំាង​ អំ​ពី​មហា​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ដាក់​ឲ្យ​ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “គ្រប់​ទាំង​អំណាច​បាន​ប្រគល់​មក​ខ្ញុំ​នៅ​លើ​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​លើ​ផែនដី​ផង ដូច្នេះ ចូរ​ទៅ​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​ឲ្យ​មាន​សិស្ស​នៅ​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​បុណ្យ​ជ្រមុជទឹក​ឲ្យ ដោយ​នូវ​ព្រះនាម​ព្រះវរបិតា ព្រះរាជបុត្រា និង​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ចុះ”(ម៉ាថាយ  ២៨:១៨-១៩)។

ព្រះវត្ត​មាន​ដ៏​មាន​អំណាច នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ បាន​ជួយ​ឲ្យ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​អាច​ធ្វើ​ការ​ឈោង​ចាប់ មនុស្ស​បាត់​បង់ “នៅគ្រប់ទិសទី” ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​កន្លែង​បោក​គក់​ខោអាវ​ផង​ដែរ។​ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ យើង​មិន​ទៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ទេ។ ដ្បិត​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ថា “ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​រាល់​ថ្ងៃ​ដែរ ដរាប​ដល់​បំផុត​កល្ប”(ខ.២០)។

លោក​គ្រូ​គង្វាល​ក្រាហាំ​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​សេចក្តី​ពិត​នេះ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន នៅ​កន្លែង​បោក​គក់​នោះ ឲ្យ​ភ្ញៀវ​ម្នាក់ឈ្មោះ…

ការឆ្លើយតប ចំពោះការរិះគន់

ពាក្យ​សម្តី​ធ្ងន់​ៗ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់។ មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ដែល​បាន​ទទួល​ពាន​រង្វាន់ មាន​ការ​ពិបាក​នៅក្នុង​ការ​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​រិះ​គន់​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល។ សៀវភៅ​របស់​គាត់​ដែល​ទើប​តែ​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ ត្រូវ​បាន​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន​ដាក់​ពិន្ទុ​ឲ្យ​ផ្កាយ​៥ ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ទទួល​ពាន​រង្វាន់​ធំ​មួយ​ផង​ដែរ។ បន្ទាប់​មក​ អ្នក​រិះគន់​ទស្សនាវដ្តី​ម្នាក់ ដែល​មហាជន​បាន​គោរព បាន​និយាយ​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​សៀវភៅ​គាត់ ដោយ​រៀប​រាប់​ថា គាត់​សរសេរ​សៀវ​ភៅ​នោះ​បាន​ល្អ តែ​បាន​រិះគន់​សៀវភៅ​គាត់​យ៉ាង​ចាស់​ដៃ។​ គាត់​ក៏​បាន​សុំ​យោបល់​ពី​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់ ដោយ​សួរ​ពួក​គេ​ថា តើ​គាត់​គួរ​តែ​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​គេវិញ យ៉ាង​ដូច​ម្តេច?

មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់​បាន​ឲ្យ​យោបល់​គាត់​ថា គាត់​គួរ​តែ​កាត់​ចិត្ត។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឲ្យ​យោបល់​គាត់ តាម​បទ​ពិសោធន៍​ដែល​ខ្ញុំ​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​និពន្ធ​សៀវភៅ​ទស្សនាវដ្តី ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​គន្លឹះ ដើម្បី​ធ្វើ​មិន​ដឹង​មិន​ឮ​ចំ​ពោះ​ការ​រិះ​គន់​ប្រភេទ​នោះ ឬ​រៀន​សូត្រ​ពី​វា ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បន្ត​ធ្វើ​ការ និង​និពន្ធ​ជា​ធម្មតា។​

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ទី​បំផុត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ស្វែង​រក​យោបល់​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ជាយោបល់​ល្អ​បំផុត ដែល​បង្រៀនយើង អំពី​របៀប​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​រិះ​គន់​ធ្ងន់​ៗ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប​បាន​ឲ្យ​យោបល​ថា “បង​ប្អូន​ស្ងួនភ្ងា​អើយ ចូរ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​បាន​ឆាប់​នឹង​ស្តាប់ ក្រ​នឹង​និយាយ ហើយ​យឺត​នឹង​ខឹង​ដែ”(១:១៩)។ សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ផ្តល់​យោបល ឲ្យ​យើង​រស់​នៅ ដោយភាព​សុខដុម​ជា​មួយ​គ្នា​ផង​ដែរ​(រ៉ូម ១២:១៦)។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រះ​គម្ពីរ​សុភាសិត មួយ​ជំពូក បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​ប្រាជ្ញា ដើម្បី​ជៀស​វាង​ជម្លោះ។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ១៥:១ បាន​ចែង​ថា “ពាក្យ​តប​ឆ្លើយ​ដោយ​ស្រទន់ នោះ​រមែង​រំងាប់​សេចក្តី​ក្រោធ​ទៅ តែ​ពាក្យ​គំរោះគំរើយ នោះ​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​កំហឹង​វិញ”។ “​អ្នក​ណា​ដែល​យឺត​នឹង​ខឹង នោះ​រំងាប់​សេចក្តី​ជំលោះ​វិញ”(ខ.១៨)។ ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត…