តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Patricia Raybon

ហុមព័ទ្ធដោយក្តីស្រឡាញ់

មាន​ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ កំពុង​តែ​ជួប​ការ​លំបាក​តែ​ម្នាក់​ឯង នៅ​ក្នុង​អាកាស​យាន្ត​ដ្ឋាន​ដ៏​មមាញឹក​មួយ។ កូន​តូច​របស់​គាត់​ដែល​ចេះ​ដើរ​តេស​តាស់ បាន​រក​រឿង​ចាប់​មិន​ឈ្នះ ដោយ​វា​ស្រែក​យំឡាំប៉ា ដោយ​មិន​ព្រម​ឡើង​ជិះ​យន្ត​ហោះ។ ដោយសារ​គាត់​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​ស្ថានការ​នេះ​បាន ហើយ​កំពុង​តែ​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​ស្រាប់​ផង ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​នេះ ក៏​បាន​បោះ​បង់​ការ​ព្យាយាម​របស់​គាត់ ដោយ​លុត​ជង្គង់​នៅ​លើ​កម្រាល​ឥដ្ឋ ដោយ​ចិត្ត​នឿយ​ណាយ។ គាត់​យក​ដៃ​គ្រប​មុខ ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​យំ។

ភ្លាម​ៗ​នោះ មាន​អ្នក​ដំណើរ​ស្រី​ៗ​ប្រហែល​៦ ឬ​៧​នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​ដែល​នាង​មិន​ដែល​ស្គាល់ បាន​ឈរ​ជុំវិញ​នាង និង​កូន​របស់​នាង ដោយ​ចែក​អាហារ​សំរន់ ទឹក និង​ឱប​យ៉ាង​ទន់​ភ្លន់ ហើយ​ថែម​ទាំង​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​កុមារ​ឲ្យ​កូន​នាង​ស្តាប់​ផង​ដែរ។ ការ​ឈរ​ជុំវិញ​ធ្វើ​ជា​រង្វង់​ដ៏​កក់​ក្តៅ​នេះ បាន​ជួយ​សម្រួល​អារម្មណ៌​របស់​ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ និង​កូន​របស់​គាត់ ហើយ​បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឡើង​ជិះ​យន្ត​ហោះ។ ស្រ្តី​ទាំង​នោះ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​កន្លែង​អង្គុយ​របស់​ខ្លួន​វិញ ដោយ​មិន​បាន​ជជែក​គ្នា​អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​ឡើយ តែ​បាន​ដឹង​ថា ជំនួយ​របស់​ពួក​គេ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ម្តាយ​វ័យ​ក្មេង​នោះ​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​ឡើង ចំ​ពេល​ដែល​នាង​កំពុង​តែ​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១២៥ ដែល​បាន​ចែង​ថា “មាន​ភ្នំ​នៅ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ក្រុង​យេរូសាឡិម​យ៉ាង​ណា នោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ក៏​គង់​នៅ​ជុំវិញ​រាស្ត្រ​ទ្រង់​យ៉ាង​នោះ​ដែរ”(ខ.២)។ ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម ជា​ទី​ប្រជុំ​ជន​ដ៏​ធំ និង​មមាញឹក​មួយ ដែល​បាន​ហុម​ព័ទ្ធ​ដោយ​ភ្នំ​ជា​ច្រើន ដែល​មាន​ដូច​ជា ភ្នំ​ដើម​អូលីវ ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន និង​ភ្នំ​ម៉ូរីយ៉ា​ជា​ដើម។

ដែល​ភ្នំ​ទាំង​នោះ​បាន​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ជា​យ៉ាង​ណា នោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​ហុម​ព័ទ្ធ​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ ដោយ​ទ្រទ្រង់ និង​ការពារ​វិញ្ញាណ​យើង “ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ក៏​ដូច​ជា​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច”។ ដូច​នេះ នៅ​ថ្ងៃ​ដ៏​ពិបាក ចូរ​យើង “មើល​ទៅភ្នំ” ដូច​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ពោល​ឡើង​នោះ(ទំនុកដំកើង…

លប់ចោល

លោក​អេឌវើត នើន(Edward Nairne) ដែល​ជា​វិស្វករ​អង់​គ្លេស​បាន​រក​ឃើញ​វិធី​ឆ្នៃ​បង្កើត​ជ័រ​លុប​ខ្មៅ​ដៃ ដោយ​ចៃ​ដន្យ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ឈោង​ទៅ​រក​ចំណិត​នំប៉័ង។ នៅ​ឆ្នាំ​១៧៧០ គេ​ក៏​បាន​យក​ចំណិត​នំប៉័ង​មក​ធ្វើ​ជ័រ​លុប ដើម្បីលប់​ស្នាម​ខ្មៅ​ដៃ​នៅ​លើ​ក្រដាស់។ តែ​ពេល​លោក​អេឌវើត​ឈោង​ទៅ​រក​ចំណិត​នំប៉័ង គាត់​បែរ​ជា​ប៉ះ​ជ័រ​កៅស៊ូ​មួយ​ដុំ ដោយ​ចៃដន្យ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​យក​វា​មក​លប់ ឃើញ​ថា ស្នាម​ខ្មៅ​ដៃ​ក៏​បាន​រលប់ ដោយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​កំទេច​ជ័រ​ល្អិត​ៗ ដែល​គាត់​អាច​គ្រវាស​ដៃ​បោស​វា​ចេញ​ពី​ក្រដាស់​យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​បាប​របស់​យើង ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​អាច​លប់​ចោល។ ព្រះ​អង្គ​ជា​នំប៉័ង​ជីវិត ដែល​បាន​លប់​បាប​របស់​យើង ដោយ​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់ ហើយ​សន្យា​ថា នឹង​មិន​នឹក​ចាំ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ទៀត​ឡើយ​។ បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ៤៣:២៥ បាន​ចែង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​អ្នក​ដែល​លុប​អំពើ​រំលង​របស់​យើង​ចេញ ដោយ​យល់​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ហើយ​មិន​នឹក​ចាំ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ទៀត​ឡើយ។

នេះ​អាច​ជា​ការ​ជួស​ជុល​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​កត់​សំគាល់ ដែល​យើង​មិន​សម​នឹង​ទទួល។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន ពិបាក​នឹង​ជឿ​ថា ព្រះ​ជាម្ចាស់​អាច​លប់​បាប​របស់​យើង​ចោល យ៉ាង​ងាយ​ដូច​ពពក​ដែល​រលាយ។ តើ​ព្រះ​ដែល​ជ្រាប​អំពី​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ អាចបំភ្លេច​បាប​របស់​យើង យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល​ដូច​នេះ​ឬ?

ព្រះ​អង្គ​ពិត​ជា​លប់​បាប​របស់​យើង​ចោល​មែន ពេល​ដែល​យើង​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ​សង្រ្គោះ។ ព្រះ​វរបិតា​នៃយើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង ហើយ​ឈប់​នឹក​ចាំ​អំពី​វា​ទៀត ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ ដោយ​មាន​សេរីភាព​រួច​ពី​បាប។ បាប​ដែល​យើង​មាន​កាល​ពី​មុន មិន​សង្កត់​ពី​លើ​យើង​ទៀត​ទេ បាន​ជា​យើង​មិន​ប្រឡាក់ ហើយ​អាច​បម្រើ​ទ្រង់ ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន និង​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ កំហុស​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​ទទួល​លទ្ធ​ផល​របស់​វា ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ តែ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ដក​បាប​ចេញ​ពី​យើង​ហើយ ដោយ​អញ្ជើញ​យើង ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ទ្រង់​វិញ​…

អត្ថន័យនៃឈ្មោះ ហ្វ៊ីកា

ក្នុង​ក្រុង​របស់​ខ្ញុំ មាន​ហាង​កាហ្វេ​មួយ នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា​ ហាង​កាហ្វេ​ហ្វ៊ីកា។ ពាក្យ ហ្វ៊ីកា គឺ​ជា​ពាក្យ​ជា​ភាសា​ស៊ុយអែត ដែល​មាន​ន័យ​ថា សម្រាក​ញាំ​កាហ្វេ និង​នំ​ផ្សេង​ៗ ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ មិត្ត​រួម​ការងារ ឬ​មិត្ត​ភក្តិ។ ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​ជន​ជាតិ​ស៊ុយ​អែត​ទេ តែ​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ពាក្យ​ហ្វ៊ីកា បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​អ្វី​ម្យ៉ាង ដែល​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​បំផុត នៅ​ក្នុង​អង្គ​ព្រះយេស៊ូវ គឺ​ការ​ដែល​ទ្រង់​មាន​ទម្លាប់​ឈប់​ពី​ការងារ ដើម្បី​សោយ​អាហារ និង​សម្រាក​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ។

អ្នក​ប្រាជ្ញ​ព្រះ​គម្ពីរ​ទាំង​ឡាយ​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​បាន​សោយ​អាហារ ដោយ​ចៃដន្យ​ឡើយ។ លោកម៉ាក គ្លែនវីល(Mark Glanville) ដែល​ជា​ទេវវិទូ​បាន​ហៅ​ការ​សោយ​អាហារ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ថា “ការ​សោយ​អាហារ​តាមបែប​អ៊ីស្រាអែល ដែល​មាន​អាហារ​ពី​មុខ ដ៏​រីក​រាយ និង​ជា​ការ​អប​អរ តាម​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់។ ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​គង់​នៅ​តុអាហារ ព្រះ​អង្គ​បាន​សម្តែង​ចេញ​នូវ​លក្ខណៈ ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន គឺ​ធ្វើ​ជាចំណុច​កណ្តាល​នៃ​ក្តី​អំណរ ការ​អប​អរ និង​យុត្តិ​ធម៌ សម្រាប់​លោកិយ​ទាំង​មូល”។

រាប់​ចាប់​ពី​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ប្រទាន​អាហារ​ដល់​មនុស្ស​៥​ពាន់​នាក់ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ទ្រង់​សោយ​អាហារ​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ មុន​ពេល​ទ្រង់​សុគត និង​សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ទ្រង់​សោយ​អាហារ​ជា​មួយ​អ្នក​ជឿ​ពីរ​នាក់ បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​(លូកា ២៤:៣០) ព្រះ​រាជ​កិច្ច​នៃ​តុ​អាហារ​របស់​ព្រះ​អង្គ បាន​អញ្ជើញ​យើង ឲ្យ​ផ្អាក​ភាព​មមា​ញឹក​មួយ​រយៈ​ពេល​សិន ហើយ​ចូល​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់​វិញ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ទាល់​តែ​អ្នក​ជឿ​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​បាន​ញាំ​អាហារជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ ទើប​ពួក​គេ​មើល​ទ្រង់​ស្គាល់ ហើយ​ដឹង​ថា ទ្រង់​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់​ដែល​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ។ “ទ្រង់​យក​នំបុ័ង​មក​ប្រទាន​ពរ រួច​កាច់​ប្រទាន​ទៅ​ឲ្យ​គេ។ នោះ​ភ្នែក​គេ​បាន​បើក​ភ្លឺ​ឡើង…

ព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញ

វែនតា​មីញ៉ូប ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជា​លើក​ទីមួយ បាន​បើក​ភ្នែក​ខ្ញុំ ឲ្យ​មើល​ឃើញ​ពិភព​លោក​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត។ ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​អាច​មើល​ឃើញ​វត្ថុ​ដែល​នៅ​ជិត​ច្បាស់​ល្អ។ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ បើ​ខ្ញុំ​មិន​ប្រើ​វែនតា​ទេ វត្ថុ​ដែល​នៅ​ចុង​ម្ខាង​នៃបន្ទប់ ឬ​នៅ​ឆ្ងាយ​ៗ មាន​សភាព​ព្រាល​ៗ។ កាល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​១២​ឆ្នាំ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ពាក់​វែនតា​មីញ៉ូប​ជា​លើក​ដំបូង ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​បាន​ឃើញ​អក្សរ​នៅ​លើ​ក្តាខៀន និង​ស្លឹកឈើ នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​ច្បាស់​ជាង​មុន ហើយ​ដែលសំខាន់​បំផុត​នោះ គឺ​បាន​ឃើញ​ស្នាម​ញញឹម​ស្រស់​ច្បាស់​កាន់​តែ​ច្បាស់។

ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ញញឹម​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញ ពេល​ខ្ញុំ​ញញឹម​ដាក់​ពួក​គេ ហើយ​ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​ដែល​ត្រូវ​គេ​មើល​ឃើញ គឺ​ជា​អំណោយ និង​ព្រះ​ពរ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដូច​ការ​មើល​ឃើញ​គេ​វិញ​ផង​ដែរ។

នាង​ហាកា​ដែល​ជា​បាវ​បម្រើ បាន​ដឹង​អំពី​រឿង​នេះ ពេល​ដែល​នាង​បាន​រត់​គេច​ពី​ការ​គៀប​សង្កត់ របស់​នាង​សារ៉ាយ​ដែល​ជា​ចៅហ្វាយ​ស្រី។ តាម​វប្បធម៌​នៅ​សម័យ​នោះ នាង​ហាកា​ជា “មនុស្ស​ដែល​គេ​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ” ដោយ​នាង​មាន​ផ្ទៃពោះ ហើយ​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង ខណៈ​ពេល​ដែល​នាង​កំពុង​តែ​រត់​គេច​ទៅ​វាល​រហោ​ស្ថាន ដោយ​គ្មាន​ជំនួយ ឬ​ក្តី​សង្ឃឹម។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ នាង​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​នាង ហើយ​នាង​ក៏​បាន​ទទួល​អំណាច ឲ្យ​មើល​ឃើញ​ទ្រង់​វិញ​ផង​ដែរ។ ពី​មុន​នាង​ដឹង​ច្បាស់​អំពី​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ឡើយ តែ​ពេល​នោះ នាង​ក៏​បាន​ឃើញ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​យ៉ាង​ច្បាស់ បាន​ជា​នាង​ហៅ​ព្រះ​នាម​ទ្រង់​ថា អេល រ៉ូអេ ដែល​ប្រែ​មក​ថា“ព្រះ​ដែល​ទត​ឃើញ”នាង។ ហើយ​នាងក៏​បាន​និយាយ​ថា នាង​បាន​ឃើញ​ព្រះ​ដែល​បាន​ទត​ឃើញ​នាង(លោកុប្បត្តិ ១៦:១៣) ។

ព្រះ​ដ៏​ទត​ឃើញ ទ្រង់​ក៏​បាន​ទត​ឃើញ​យើង​ម្នាក់​ៗ​ផង​ដែរ។ តើ​អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​ថា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​យក​ភ្នែក​មើល​អ្នក ឬ​នៅ​ឯកោ…

រឿងធំដុំ

នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​មួយ មាន​សមាជិក​ម្នាក់​ចង់​ឲ្យ​សមាជិក​ដទៃ​ទៀត ជួយ​បង់​ថ្លៃ​ផ្ទះ​របស់​គាត់ នៅ​ខែ​ធ្នូ។ សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ការ​ស្នើ​សុំ​នោះ​ហាក់​ដូច​ជា​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់​មួយ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ត្រៀម​លុយ​សម្រាប់​ការ​ចំណាយ ដែល​មិន​បាន​រំពឹង​ទុក នៅ​ចុង​ឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​បាន​កកាយ​ប្រាក់​សន្សំ​របស់​ពួក​គេ​ចេញ​មក ដើម្បី​ជួយ​បង់​ថ្លៃ​ឈ្នួល​ផ្ទះ​ឲ្យ​គាត់ ដោយ​ការ​អរ​ព្រះ​គុណ សម្រាប់​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់​របស់​ទ្រង់ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ព្រះ​ពរ ពី​ការ​អរ​ព្រះគុណ​របស់​សាច់​ញាតិ​គាត់។

គាត់​ក៏​បាន​ប្រគល់​កាត​សម្រាប់​ថ្លែង​អំណរ​គុណ ដល់​ពួក​គេ ដោយ​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​នោះ​ថា “សូម​អរគុណ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត ដែល​បាន​ធ្វើ​នូវ​ការ​ដ៏​ល្អ ដោយ​យក​លុយ​មក​ជួយ​ខ្ញុំ ដោយ​គិត​ថា វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ធំ​ដុំ”។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សម្រាប់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ការ​ជួយ​អ្នក​ដទៃ គឺ​ជា​រឿង​ធំ​ដុំ។ គឺ​ដូច​ដែល​ហោរា​អេសាយ បាន​លើក​យក​បញ្ហា​នេះ មក​ថ្លែង ទៅ​កាន់​ប្រជា​ជន​អ៊ីស្រាអែល។ កាល​នោះ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​អធិស្ឋាន​តម តែ​មិន​ព្រម​ឈប់ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា។ បាន​ជា​ហោរា​អេសាយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “តើ​មិន​មែន​ជា​ការ​តម​អត់​យ៉ាង​នេះ​វិញ ដែល​អញ​ពេញ​ចិត្ត​ទេ​ឬ​អី គឺឲ្យ​ដោះ​ច្រវាក់​ដែល​ឯង​ដាក់​គេ​ដោយ​អំពើ​អាក្រក់ ឲ្យ​ស្រាយ​ចំណង​ដែល​ឯង​បាន​ចង​គេ ហើយ​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​ឯង​បាន​សង្កត់សង្កិន​បាន​រួច​ចេញ​ទទេ ព្រម​ទាំង​បំបាក់​គ្រប់​ទាំង​នឹម​ផង។ តើ​មិន​មែន​ឲ្យ​ឯង​បាន​ចែក​អាហារ​ដល់​អ្នក​ដែល​ឃ្លាន ហើយ​នាំ​មនុស្ស​ក្រ​ដែល​ត្រូវ​ដេញ​ពី​ផ្ទះ​គេ​មក​ឯ​ផ្ទះ​ឯង​ទេ​ឬ​អី ឬ​បើ​កាល​ណា​ឯង​ឃើញ​មនុស្ស​ឥត​មាន​សំលៀកបំពាក់ នោះ​តើ​មិន​មែន​ឲ្យ​ឯង​បិទ​បាំង​ឲ្យ​គេ ឥត​ដែល​ពួន​ខ្លួន​នឹង​សាច់ញាតិ​របស់​ឯង​ទេ​ឬ?”(អេសាយ ៥៨:៦-៧)។

លោក​អេសាយ​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ផង​ដែរ​ថា ការ​លះ​បង់​បែប​នេះ នឹង​នាំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទទួល​ពន្លឺ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ពន្លឺ​នោះ​នឹង​បាន​ភ្លឺ​ឡើង ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​ផង​ដែរ​(ខ.៨)។ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ចែក​រំលែក​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា “ពន្លឺ​របស់​ឯង នឹង​លេច​មក…

ដើរតាមការដឹកនាំ

មាន​ពេល​មួយ យន្ត​ហោះ​ចម្បាំង​បី​គ្រឿង​បាន​ហោះ​ពី​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ ដោយ​បញ្ចេញ​សម្លេង​លាន់​រំពង។ យន្ត​ហោះ​ទាំងនោះ​បាន​ហោះ​ទន្ទឹម​គ្នា​ធ្វើ​ជា​ក្បួន ដែល​មើល​ទៅ ដូច​យន្ត​ហោះ​តែ​មួយ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ថា “អស្ចារ្យ​ណាស់” គាត់​ក៏​តប​ថា “មែន​ហើយ​គួរ​ឲ្យ​ស្ងប់​ស្ងែង​ណាស់”។ យើង​រស់​នៅ​ក្បែរ​បន្ទាយ​ទ័ព​អាកាស​ ដូច​នេះ ទិដ្ឋ​ភាព​បែប​នេះ គឺ​មិន​មាន​អ្វី​ចម្លែក​ទេ។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​យន្ត​ហោះ​ចម្បាំង​ទាំង​នោះ​ហោះ​រំលង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ម្តង​ៗ ខ្ញុំ​តែង​តែ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ឲ្យ​ពួកគេ​អាច​ហោះ​ហើរ​ជិត​គ្នា​យ៉ាង​នេះ ដោយ​មិន​បាត់​បង់​ម្ចាស់​ការ ឬ​ការ​គ្រប់​គ្រង​យន្ត​ហោះ?  ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា មូល​ហេតុ​ដែល​ពួក​គេ​អាច​ធ្វើ​ដូច​នេះ​បាន គឺ​ដោយ​សារ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន។ អ្នក​បើក​បរ​យន្ត​ហោះ​ទាំង​ពីរ ដែល​ហោះ​សងខាង មាន​ការ​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​ថា អ្នក​បើក​យន្ត​ហោះ​ដែល​នៅ​កណ្តាល និង​នាំ​មុខ​គេ កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ ដោយ​ល្បឿន​ និង​គន្លង​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ បាន​ជា​ពួក​គេ​លះ​បង់​បំណង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ឯង ដោយ​ព្រម​ទៅ​តាម​ទិស​ដៅ​ផ្សេង ឬ​ចោទ​សួរ អំពី​ទិស​ដៅ​របស់​អ្នក​ដឹក​នាំ​ខ្លួន​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពួក​គេ​បាន​ហោះ​ហើរ ក្នុង​ក្បួន ហើយ​ហោះ​តាម​យន្ត​ហោះ​ដែល​នៅ​កណ្តាល និង​នៅ​ខាង​មុខ​យ៉ាង​ប្រកិត។ តើ​ការ​ធ្វើ​ដូច​នេះ បាន​លទ្ធ​ផល​អ្វី? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ​ពួកគេ​បង្កើត​បាន​ក្រុម​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​មួយ។

អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ ក៏​មាន​លក្ខណៈ​មិន​ខុស​ពី​អ្នក​បើក​យន្ត​ហោះ​ជា​ក្រុម​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “បើ​អ្នក​ណា​ចង់​មក​តាម​ខ្ញុំ ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​លះ​កាត់​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង ទាំង​ផ្ទុក​ឈើ​ឆ្កាង​ខ្លួន​រាល់​តែ​ថ្ងៃ ហើយ​មក​តាម​ខ្ញុំ​ចុះ”(លូកា ៩:២៣)។

ការ​ដើរ​តាម​ទ្រង់ គឺ​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​ផ្លូវ​នៃ​ការ​បដិសេធន៍​ខ្លួន​ឯង និង​មាន​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ពិបាក​ដើរ​តាម​ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​សិស្ស​របស់​ទ្រង់…

ការរំពឹងចង់ឲ្យព្រះមែស៊ីជួយ

មាន​ពេល​មួយ​ឡាន​របស់​ស្វាមី​ខ្ញុំ ដេរ​មិន​ឆេះ។ មើល​ទៅ​ជាង​ឡាន ដែល​មក​ជួស​ជុល​ឡាន មាន​វ័យ​ក្មេង​ណាស់ គឺ​ក្មេង​ពេក មិន​អាច​ជួស​ជុល​បាន​ទេ។ ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ខ្វះ​ទំនុក​ចិត្ត​ចំពោះ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​និយាយ​ខ្សិប​ៗ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “គាត់​នៅ​ក្មេង​ណាស់”។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា សា្វមី​ខ្ញុំ​មិន​ទុក​ចិត្ត​គាត់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​អ្នក​ភូមិ​ណាសារ៉ែត ដែល​បាន​រអ៊ូរទាំ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មាន​មន្ទិល​ចំពោះ​ព្រះ​យេស៊ូវ។

ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បង្រៀន ក្នុង​សាលា​ប្រជុំ ពួក​គេ​ក៏​បាន​សួរ​គ្នា​ថា “តើ​គាត់​មិន​មែន​ជា​កូនរ​បស់​ជាង​ឈើ​ទេ​ឬ​អី?”(ម៉ាថាយ ១៣:៥៥)។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ចំអក​ឲ្យ​ទ្រង់ ដោយ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា បុគ្គល​ម្នាក់ ដែល​ពួក​គេ​បាន​ស្គាល់​នោះ បាន​ប្រោស​ជម្ងឺ និង​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល បាន​ជា​ពួក​គេ​ចោទ​សួរ​ថា “តើ​អ្នក​នេះ​បាន​ចំណេះ និង​ការ​ឫទ្ធិបារមី​ទាំង​នេះ​ពី​ណា​មក?”(ខ.៥៤)។ ពួក​គេ​មិន​បាន​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពួក​គេ​មាន​ការ​រវាត​ចិត្ត ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ដឹង​ថា ទ្រង់​មាន​អំណាច នៅ​ក្នុង​ការ​បង្រៀន និង​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ(ខ.១៥,៥៨)។

នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ធម្មតា ប្រចាំ​ថ្ងៃ យើង​ក៏​ប្រហែល​ជា​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ទុក​ចិត្ត​ប្រាជ្ញា និង​អំណាច​របស់​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​យើង​ផង​ដែរ។ ពេល​ដែល​យើង​មិន​បាន​រំពឹង​ឲ្យ​ទ្រង់​ជួយ​យើង យើង​ក៏​បាន​បាត់​ឱកាស​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ ដែល​នាំ​ឲ្យ​ជីវិត​យើង​ផ្លាស់​ប្រែ​(ខ.៥៨)។

សូម​ត្រឡប់​មក​រឿង​របស់​ខ្ញុំ​វិញ។ ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ជំនួយ​ដែល​គាត់​ត្រូវ​ការ ​គឺ​កំពុង​តែ​ឈរ​នៅ​ពី​មុខ​គាត់​ស្រាប់​ហើយ។ ទី​បំផុត ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​ព្រម​ទទួល​ជំនួយ​ពី​យុវជន​ម្នាក់​នោះ ដោយ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គាត់​មើល​អាគុយ​ឡាន​ចាស់​របស់​យើង។ គាត់គ្រាន់​តែ​មួល​ខ្ចៅ​តែ​បន្តិច ម៉ាស៊ីន​ឡាន​ក៏​មាន​ដំណើរ​ការ​ឡើង​វិញ ដោយ​បន្លឺ​សម្លេង និង​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​អំពូល​ភ្លើង​របស់​វា។ ស្វាមី​ខ្ញុំក៏​បាន​និយាយ​ថា “វា​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ឡើង ដូច​នៅ​ថ្ងៃ​ណូអែល​អញ្ចឹង”។…

ការថ្វាយការគោរពដល់ព្រះ ដោយការអរព្រះគុណ

គ្រូ​ពេទ្យ​មិន​បាន​ចង​ចញ្ចើម​ទេ ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​និយាយ​ជា​មួយ​ស្វាមី​ខ្ញុំ អំពី​ការ​ពិនិត្យ​មើល​ជម្ងឺ​មហារីក​របស់​គាត់។ គាត់​បាន​ញញឹម ហើយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ចាប់​ផ្តើម​ថ្ងៃ​ថ្មី​នីមួយ​ៗ ដោយ​ការ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ។ គាត់​ថា យ៉ាង​ហោច​ណាស់ យើង​គួរ​តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​ការ​បី​យ៉ាង។ ស្វាមី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យល់​ស្រប​នឹង​យោបល់​របស់​គាត់ ដោយ​ដឹង​ថា ការ​ដឹង​គុណ​ព្រះ ជួយ​ឲ្យ​ចិត្ត​យើង​បើក​ចំហរ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ។ ដូច​នេះ ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ថ្ងៃ​នី​មួយ​ៗ ដោយ​ការ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ថា ព្រះអង្គ​អើយ សូម​អរ​ព្រះ​គុណ សម្រាប់​ការ​គេង​លក់ស្រួល កាល​ពី​យប់​មិញ។ សូម​អរ​ព្រះ​គុណ សម្រាប់​គ្រែ​គេង​ដែល​សម្អាត​បាន​ស្អាត។ សូម​អរ​ព្រះ​គុណ សម្រាប់​ថ្ងៃ​រះ។ សូម​អរ​ព្រះ​គុណ សម្រាប់​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​នៅ​លើ​តុ។ សូម​អរ​ព្រះ​គុណ សម្រាប់​ស្នាម​ញញឹម​នៅ​លើ​បបូរ​មាត់​ទូល​បង្គំ។

ពាក្យ​នីមួយ​ៗ គឺ​បាន​និយាយ​ចេញ​ពី​ចិត្ត។ ប៉ុន្តែ តើ​ពាក្យ​ទាំង​នោះ អាច​ក្លាយ​ជា​អសារ​ឥត​ការ​ដែរ​ទេ? តើ​ការ​សរសើរ​ដំកើង ​សម្រាប់​រឿង​លម្អិត​ដ៏​តូច សំខាន់​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​មាន​គ្រប់​ចេស្តា​ឬ​ទេ? ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ជំពូក​៥០ លោក ​អេសាភ​ដែល​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ក្រុម​ភ្លេង​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ចម្លើយ​ដ៏​ច្បាស់​លាស់​មួយ សម្រាប់​សំណួរ​នេះ។ គាត់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ “អញ​មិន​យក​គោ​ឈ្មោល​ពី​ផ្ទះ​ឯង ឬ​ពពែ​ឈ្មោល​ពី​ក្រោល​ឯង​ឡើយ”(ខ.៩)។ កាល​ពី​សម័យ​មុន ​គោឈ្មោល និង​ពពែ​ឈ្មោល គឺ​ជា​ដង្វាយ​អរ​ព្រះ​គុណ ដែល​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះទ័យ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ថ្វាយ​ចិត្ត និង​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​ដល់​ទ្រង់ ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ​ទ្រង់ ជា​ជាង​ថ្វាយ​ដង្វាយ​ទាំង​នោះ(ខ.១៤,២៣)។​

តាម​បទ​ពិសោធន៍​របស់​ស្វាមី​ខ្ញុំ…

ការសុំជំនួយ

មាន​ពេល​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ផ្ញើ​អ៊ីមែល​មក​ខ្ញុំ នៅ​ពេល​យប់​ជ្រៅ។ តាម​ពិត ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ថែម​ម៉ោង ដើម្បី​ជួយ​សមាជិក​គ្រួសារ​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​មាន​ឈឺ​ធ្ងន់។ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​មិន​មាន​ពេល សម្រាប់​ការ​រំខាន​ក្នុង​បណ្តាញ​សង្គម​នោះ​ឡើយ។​ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ​ នៅ​ពេល​ព្រឹក​បន្ទាប់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បើក​មើល​សារ​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​សំណួរ​របស់​គាត់។ គាត់​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​អ្វី ដែល​អាច​ឲ្យ​គាត់​ជួយ​ដែរ​ឬ​ទេ? ខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ខ្មាសអៀន​ ហើយ​ចង់​ឆ្លើយ​ប្រាប់​គាត់​ថា ខ្ញុំ​មិន​មាន​អ្វី ឲ្យ​គាត់​ជួយ​ទេ ពេល​នេះ។ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដក​ដង្ហើម​ធំ ហើយ​ក៏​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញថា​ ខ្ញុំ​ដូច​ជា​ធ្លាប់​ឮ​សំណួរ​ដូច​នេះ កាល​ពី​មុន​មក។

ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​ធ្លាប់​សួរ​សំណួរ​នេះ កាល​ទ្រង់​កំពុង​បំពេញ​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​នៅ​លើ​ផែន​ដី។ កាល​ទ្រង់​កំពុង​យាង​តាម​ផ្លូវ ទៅ​កុ្រង​យេរីខូ ទ្រង់​ក៏​បាន​ឮ​បុរស​ពិការ​ភ្នែក​ម្នាក់ ឈ្មោះ​បារទីមេ ស្រែក​ហៅ​ឲ្យ​ទ្រង់​ជួយ។​ ទ្រង់​ក៏​បាន​ឈប់ ហើយ​សួរ​គាត់ នូវ​សំណួរ​ស្រដៀង​នឹង​សំណួរ​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ថា “តើ​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ឲ្យ​អ្នក?” (ម៉ាកុស ១០:៥១)។

សំណួរ​នេះ គឺ​គួរ​ឲ្យ​រំភើប​ចិត្ត​ណាស់។ សំណួរ​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ ​ដ៏​ជា​ព្រះ​ដ៏​ប្រោស​ឲ្យ​ជា សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ជួយ​យើង។ ប៉ុន្តែ ជំហាន​ដំបូង យើង​ត្រូវ​ទទួល​ស្គាល់​ថា យើង​ត្រូវ​ការ​ទ្រង់ ដែល​នេះ​ជា​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ដើម្បី​ទទួល​ជំនួយ​ពី​ទ្រង់។ លោក​បារទីមេ រស់​ដោយ​សារ​ការ​សុំ​ទាន។ គាត់​ទាល់​ក្រ​ឯក​កោ ហើយ​ក៏​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​ឃ្លាន​អាហារ ហើយ​អស់​សង្ឃឹម​ផង។ ប៉ុន្តែ គាត់​ចង់​បាន​ជីវិត​ថ្មី បាន​ជា​គាត់​ទូល​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​យេស៊ូវ…

រឿងធំដុំ

នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​មួយ មាន​សមាជិក​ម្នាក់​ចង់​ឲ្យ​សមាជិក​ដទៃ​ទៀត ជួយ​បង់​ថ្លៃ​ផ្ទះ​របស់​គាត់ នៅ​ខែ​ធ្នូ។ សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ការ​ស្នើ​សុំ​នោះ​ហាក់​ដូច​ជា​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់​មួយ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ត្រៀម​លុយ​សម្រាប់​ការ​ចំណាយ ដែល​មិន​បាន​រំពឹង​ទុក នៅ​ចុង​ឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​បាន​កកាយ​ប្រាក់​សន្សំ​របស់​ពួក​គេ​ចេញ​មក ដើម្បី​ជួយ​បង់​ថ្លៃ​ឈ្នួល​ផ្ទះ​ឲ្យ​គាត់ ដោយ​ការ​អរ​ព្រះ​គុណ សម្រាប់​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់​របស់​ទ្រង់ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ព្រះ​ពរ ពី​ការ​អរ​ព្រះគុណ​របស់​សាច់​ញាតិ​គាត់។

គាត់​ក៏​បាន​ប្រគល់​កាត​សម្រាប់​ថ្លែង​អំណរ​គុណ ដល់​ពួក​គេ ដោយ​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​នោះ​ថា “សូម​អរគុណ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត ដែល​បាន​ធ្វើ​នូវ​ការ​ដ៏​ល្អ ដោយ​យក​លុយ​មក​ជួយ​ខ្ញុំ ដោយ​គិត​ថា វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ធំ​ដុំ”។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សម្រាប់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ការ​ជួយ​អ្នក​ដទៃ គឺ​ជា​រឿង​ធំ​ដុំ។ គឺ​ដូច​ដែល​ហោរា​អេសាយ បាន​លើក​យក​បញ្ហា​នេះ មក​ថ្លែង ទៅ​កាន់​ប្រជា​ជន​អ៊ីស្រាអែល។ កាល​នោះ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​អធិស្ឋាន​តម តែ​មិន​ព្រម​ឈប់ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា។ បាន​ជា​ហោរា​អេសាយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “តើ​មិន​មែន​ជា​ការ​តម​អត់​យ៉ាង​នេះ​វិញ ដែល​អញ​ពេញ​ចិត្ត​ទេ​ឬ​អី គឺឲ្យ​ដោះ​ច្រវាក់​ដែល​ឯង​ដាក់​គេ​ដោយ​អំពើ​អាក្រក់ ឲ្យ​ស្រាយ​ចំណង​ដែល​ឯង​បាន​ចង​គេ ហើយ​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​ឯង​បាន​សង្កត់សង្កិន​បាន​រួច​ចេញ​ទទេ ព្រម​ទាំង​បំបាក់​គ្រប់​ទាំង​នឹម​ផង។ តើ​មិន​មែន​ឲ្យ​ឯង​បាន​ចែក​អាហារ​ដល់​អ្នក​ដែល​ឃ្លាន ហើយ​នាំ​មនុស្ស​ក្រ​ដែល​ត្រូវ​ដេញ​ពី​ផ្ទះ​គេ​មក​ឯ​ផ្ទះ​ឯង​ទេ​ឬ​អី ឬ​បើ​កាល​ណា​ឯង​ឃើញ​មនុស្ស​ឥត​មាន​សំលៀកបំពាក់ នោះ​តើ​មិន​មែន​ឲ្យ​ឯង​បិទ​បាំង​ឲ្យ​គេ ឥត​ដែល​ពួន​ខ្លួន​នឹង​សាច់ញាតិ​របស់​ឯង​ទេ​ឬ?”(អេសាយ ៥៨:៦-៧)។

លោក​អេសាយ​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ផង​ដែរ​ថា ការ​លះ​បង់​បែប​នេះ នឹង​នាំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទទួល​ពន្លឺ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ពន្លឺ​នោះ​នឹង​បាន​ភ្លឺ​ឡើង ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​ផង​ដែរ​(ខ.៨)។ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ចែក​រំលែក​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា “ពន្លឺ​របស់​ឯង នឹង​លេច​មក…