តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Sheridan Voysey

កាំបិតដែលបានកែប្រែ

ពេល​ដែល​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដោយ​កាំបិត​មាន​ការ​កើន​ឡើង ពេញ​ទូទាំង​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស មជ្ឈ​មណ្ឌល​ជាង​ដែក​អង់​គ្លេស​មាន​គំនិត​មួយ។ មជ្ឈ​មណ្ឌល​នេះ​បាន​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​កង​កម្លាំង​ប៉ូលីស​ប្រចាំ​តំបន់ ដោយ​បង្កើត​ប្រអប់​ដាក់​កាំ​បិត​២​រយប្រអប់ យក​ទៅ​ដាក់​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស ហើយ​ក៏​បាន​ធ្វើ​យុទ្ធនា​ការណ៍​លើក​ទឹក​ចិត្ត ឲ្យ​គេ​យក​កាំបិត​មកប្រគល់​ក្នុង​ប្រអប់​នោះ។ ជា​លទ្ធ​ផល កាំបិត​ប្រហែល​១​សែន​ដើម​ ត្រូវ​បាន​គេ​យក​មក​ដាក់​ក្នុង​ប្រអប់​ទាំង​នោះ ជា​លក្ខណៈ​អនា​មិក ដែល​ក្នុង​នោះ មាន​កំាបិត​ខ្លះនៅ​មាន​ប្រឡាក់​ឈាម​នៅ​ឡើយ។ បន្ទាប់​មក គេ​ក៏​បាន​ដឹក​ជញ្ជូនកាំបិត​ទាំង​នោះ យក​ទៅ​ឲ្យ​លោក​អាលហ្វ៊ី ប្រេតលី(Alfie Bradley) ដែល​ជា​ជាងចម្លាក់។ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មុខកាំបិត​ទាំង​នោះ​រិល​អស់ ហើយ​ក៏​បាន​ឆ្លាក់​ឈ្មោះ​ជន​រង​គ្រោះ ដោយសារ​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដោយ​កាំបិត នៅ​លើ​ផ្លែកាំបិត​មួយ​ចំនួន ហើយ​ក៏​បាន​ឆ្លាក់​សារ​របស់​ជន​ល្មើស​ដែល​មាន​ការ​ស្តាយ​ក្រោយ ចំពោះ​ទង្វើរ​របស់​ខ្លួន នៅពីលើ​ផ្លែ​កាំបិត​ផ្សេង​ទៀត។ បន្ទាប់​មក គេ​ក៏​បាន​យក​កាំបិត​ទាំង​១​សែន​ដើម​នោះ មក​ផ្សា​ចូល​គ្នា បង្កើត​ជា​រូប​ចម្លាក់ទេវតាកាំបិត ដែល​មាន​កម្ពស់​៨​ម៉ែត្រ ដែល​មាន​ស្លាប​ធ្វើ​ពី​ដែក​ថែប​ពណ៌​ភ្លឺ​ផ្លេក។

ពេល​ខ្ញុំ​ឈរ​នៅ​ពី​មុខ​រូប​ចម្លាក់​ទេវតា​កាំបិត​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​ការ​កសាង​រូប​ចម្លាក់​នេះ បាន​ជួយ​ការពារ​ជីវិតមនុស្ស​ប៉ុន្មាន​ពាន់​នាក់ មិន​ឲ្យ​ត្រូវ​របួស ដោយសារ​ការ​វាយ​ប្រហារ​នឹង​កាំបិត។ ពេល​នោះ ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ដល់​ការបើក​សម្តែង​របស់​ហោរា​អេសាយ អំពី​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែនដី​​ថ្មី(​អេសាយ ៦៥:១៧) ជា​កន្លែង​ដែល​ក្មេង​ៗ​មិន​ស្លាប់ទាំង​អាយុ​ខ្លី (ខ.២០) ឬ​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​ភាព​ក្រីក្រ ដែល​នាំ​ឲ្យ​កើត​មាន​ឧក្រឹដ្ឋ​កម្ម​នោះ​ឡើយ(ខ.២២-២៣) ជា​កន្លែង​ដែល​លែង​មាន​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដោយ​កាំបិត​ឬ​ដាវ ព្រោះ​ដាវ​ទាំង​អស់​នឹង​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​កែ​ច្នៃ​ជា​វត្ថុ​ដែលមាន​ប្រយោជន៍​ជាង​នេះ​(២:៤)។

ផែនដី​ថ្មី​នេះ មិន​ទាន់​មក​ដល់​នៅ​ឡើយ​ទេ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​តែ​អធិស្ឋាន និង​បម្រើ​រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​វា​មក​ដល់​(ម៉ាថាយ ៦:១០)។ រូប​ចម្លាក់​ទេវតា​កាំបិត នៅ​ប្រទេស​អង់​គ្លេស បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​គិត​ដល់​ពេល​អនាគត…

ព្រះអង្គគង់នៅជិតបង្កើយ

រៀង​រាល់​ថ្ងៃ នៅ​ការិយា​ល័យ​ប្រៃ​សណីយ៍ ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម បុគ្គ​លិក​ប្រៃសណីយ៍​បាន​រៀប​ចំ​សំបុត្រ​ជា​ច្រើន​គំនរ​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ផ្ញើ ក្នុង​គោល​បំណង​ដើម្បី​នាំ​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ​ទៅ​រក​អ្នក​ទទួល​ទំាង​ឡាយ។ មាន​សំបុត្រ​ជាច្រើន ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​ដាក់ ក្នុង​ប្រអប់​ដែល​មាន​ផ្លាក​ពិសេស​បិទ​ពី​លើ​ថា “សំបុត្រ​ផ្ញើរ​ទៅ​ព្រះ”។​

ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ មាន​សំបុត្រ​ប្រភេទ​នេះ​ប្រហែល​១​ពាន់​ច្បាប់ បាន​មក​ដល់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដែល​ផ្ញើ​ទៅ​អាស័យដ្ឋាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ឬ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ចំពោះ​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ បុគ្គលិក​ប្រៃ​សណីយ៍​ម្នាក់ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​យក​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ ទៅ​កំផែង​ខាង​លិច​របស់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដោយ​សៀត​ពួក​វា​ចូលទៅ​ក្នុង​គម្លាត​ថ្ម​ជ្រុង​របស់​កំផែង​នោះ ជា​មួយ​នឹង​ក្រដាស់​សំណូម​ពរ​អធិស្ឋាន​ដទៃ​ទៀត។ ភាគ​ច្រើន​នៃ​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ គឺ​ជា​ការ​ទូល​សូម​ការងារ ប្តី​ឬ​ប្រពន្ធ ឬ​សូម​ឲ្យ​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ​។ សំបុត្រ​ខ្លះ មាន​ការ​ទូល​សូម​ការ​អត់​ទោស​បាប ឬ​គ្រាន់​តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ។ មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​ទូល​សូម​ឲ្យ​គាត់​អាច​ជួប​ភរិយា​គាត់ នៅ​ក្នុង​សុបិន្ត ព្រោះ​គាត់​នឹក​នាង​ខ្លាំង​ណាស់។ អ្នក​ផ្ញើរ​ម្នាក់​ៗ​ជឿ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ស្តាប់​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​ទាំង​នោះ ឲ្យ​តែ​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​ទាំងនោះ​បាន​ឮ​ដល់​ព្រះ​កាណ៍​ព្រះ​អង្គ។​

ពួក​អ៊ីស្រា​អែល​បាន​រៀន​មេរៀន​ជា​ច្រើន ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ កាត់​តាម​វាល​រហោ​ស្ថាន។ ក្នុង​ចំណោម​មេរៀន​ទាំង​នោះ ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ការ​បង្រៀន​ថា ព្រះ​របស់​ពួក​គេ មិន​ដូច​ព្រះ​ដទៃ​ទៀត ដែល​គេ​បាន​ស្គាល់ នៅ​សម័យ​នោះ ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ ថ្លង់​ស្តាប់​មិន​ឮ មាន​វត្ត​មាន​តែ​នៅ​កន្លែង​ខ្លះ ហើយ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ធម្ម​យាត្រា​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ ដើម្បី​ទៅ​ជួប។ តែ​ព្រះ​របស់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​តែង​តែ​គង់​នៅ​ជិត ក្នុង​កាល​ដែល​ពួកគេ​អំពាវនាវ​រក​ទ្រង់​នោះ(ចោទិយកថា ៤:៧)។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ អ្នក​ដែល​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល ក៏​អាច​ប្រកាស់​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ នេះ​ជា​ដំណឹង​ដ៏​អស្ចារ្យ​ណាស់!​

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​គ្រាន់​តែ​មាន​វត្ត​មាន​នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​គង់​នៅ​ក្បែរ​យើង​ជា​និច្ច ទោះយើង​នៅ​ទីណា​ក៏​ដោយ។…

ធ្វើជាមិត្តសំឡាញ់ឡើងវិញ

នៅ​ថ្ងៃ​មួយ មាន​ស្រ្តី​ម្នាក់​កំពុង​តែ​អង្គុយ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​តូច​របស់​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​កម្ម​វិធី​ថ្វាយ​បង្គំ គេ​បាន​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​មក​ចូល​រួម ទទួល​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ព្រះ ដោយ​បើក​ចំហរ។ ឲ្យ​តែ​មាន​នរណា​ម្នាក់​ដើរ​ទៅ​ខាង​មុខ ដើម្បី​ទទួល​ការ​អត់​ទោស​បាប ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់​នេះ ក៏​បាន​ទះ​ដៃ​អប​អរ។ ក្រោយ​មក ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​អ្នក​ដឹក​នាំ​ពួក​ជំនុំ​ថា “ខ្ញុំ​សូម​ទោស​លោក​គ្រូ។ ខ្ញុំ​បាន​ពន្យល់​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ថា ការ​ប្រែ​ចិត្ត​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ក្លាយ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ឡើង​វិញ ហើយ​នាង​គ្រាន់​តែ​ចង់​អប​អរ​អ្នក​ណា​ដែល​ប្រែ​ចិត្ត​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប”។​

ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​ពន្យល់​ដ៏​ល្អ អំពី​ដំណឹង​ល្អ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្មេង​ម្នាក់​នេះ​ងាយ​ស្រួល​យល់។ កាល​ពី​មុន យើង​ជា​សត្រូវ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ តែ​យើង​បាន​ផ្សះ​ផ្សា​ឲ្យ​ជា​នឹង​ព្រះ​អង្គ តាម​រយៈ​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​(រ៉ូម ៥:៩-១០)។ ឥឡូវ​នេះ យើង​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ យ៉ាង​ពិត​ប្រា​កដ។ អំពើ​បាប​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ដាច់​ចេញ​ពី​ព្រះ​(ខ.៨) តែ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត ជា​ការ​រួម​ចំណែក​របស់​យើង នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សៈ​ផ្សា​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ឡើង​វិញ។ ហើយ​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ក្មេង​ស្រី​តូច​នេះ គឺ​ពិត​ជា​សម​រម្យ​ណាស់។ ពួក​ទេវតា​ក៏​ទះដៃ​សាទរ​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​ប្រែ​ចិត្ត​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​(លូកា ១៥:១០) ដូច​នេះ នាង​កំពុង​តែ​ចូល​រួមនៅ​ក្នុង​ការ​អប​អរ​សាទរ​របស់​ពួក​គេ ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។​

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​នៃ​ការ​ផ្សះផ្សា​របស់​ព្រះ​អង្គ តាម​របៀប​ស្រដៀង​នេះ​ផង​ដែរ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “គ្មាន​អ្នក​ណា​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ធំ​ជាង​នេះ គឺ​ដែល​អ្នក​ណា​នឹង​ប្តូរ​ជីវិត ជំនួស​ពួក​សំឡាញ់​របស់​ខ្លួន​នោះ​ទេ”(យ៉ូហាន ១៥:១៣)។ ដោយ​សារ​ការ​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​របស់​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា ឥឡូវ​នេះ​ យើង​អាច​ធ្វើ​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​មាន​បន្ទូល​ទៀត​ថា “ខ្ញុំ​មិន​ហៅ​ជា​អ្នក​បំរើ​ទៀត ពី​ព្រោះ​អ្នក​បំរើ​គេ​មិន​ដឹង​ថា​ជា​ចៅហ្វាយ​ធ្វើ​អ្វី​ទេ គឺ​ខ្ញុំ​ហៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា​ជា​សំឡាញ់​វិញ”(១៥:១៥)។

កាល​ពី​មុន​យើង​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ព្រះ តែ​ឥឡូវ​នេះ យើង​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ…

រង់ចាំការកាត់ទោសប្រហារជីវិត

កាល​ពី​ឆ្នាំ ១៩៨៥ លោក​អាន់ថូនី រេយ ហ៊ីនតុន(Anthony Ray Hinton) ត្រូវ​បាន​គេ​ចោទ​ប្រកាន់​ថា បានសម្លាប់​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​ពីរ​នាក់។ គេ​បាន​ប្រឌិត​រឿង​នោះ ដើម្បី​ទម្លាក់​កំហុស​មក​លើ​គាត់​ ព្រោះ​គាត់ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ជា​ច្រើន​គីឡូ​ម៉ែត្រ ពី​កន្លែង​កើត​ហេតុ ពេល​ដែល​ឃាត​កម្ម​នោះ​កើត​ឡើង ប៉ុន្តែ គេ​បាន​ចោទ​ថា គាត់​ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត ហើយ​ក៏​បាន​កាត់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត​គាត់។ នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ជំនុំ​ជម្រះ​ក្តី លោក​រេយ​បាន​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​បាន​ប្រឌិត​រឿង​នេះ​ឡើង ហើយ​គាត់​និយាយ​ទៀត​ថា​ គាត់​នៅ​តែ​មាន​ក្តី​អំណរ ទោះ​គាត់​ទទួល​រងភាព​អយុត្តិ​ធម៌​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។ គាត់​ប្រាប់​គេ​ថា “ពេល​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ទៅ ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ទៅ​នៅ​នគរស្ថាន​សួគ៌។ ចុះចំណែក​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ទៅ​ទីណា?

ការ​រស់​នៅ ក្នុង​ការ​រង់​ចាំ​ការ​កាត់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត ​នាំ​ឲ្យ​លោក​រេយ​មាន​ការ​ពិបាក។ ភ្លើង​អំពូល​ក្នុង​ពន្ធ​ធនា​គារ​ញាក់ ពេល​ដែល​គេ​ប្រើ​កៅ​អី​អគ្គី​សនី​ដើម្បី​ប្រហារ​ជីវិត​អ្នក​ទោស​ដទៃ​ទៀត គឺ​ជា​ការ​រំឭក​ដ៏​សោក​សៅ អំពី​រឿងដែល​គាត់​នឹង​ជួប​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ។ គេ​ក៏​បាន​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន ដើម្បី​ធ្វើ​តេស្ត​ឲ្យ​ដឹង​ថា លោក​រេយ​និយាយកុហក​មែន​ឬ​អត់។​គាត់​ក៏​បាន​ជាប់​តេស្ត​នោះ តែ​គេ​នៅ​តែ​មិន​យក​លទ្ធ​ផល​នៃ​ការ​ធ្វើ​តេស្ត​នោះ​ជា​ការ​ដដែល។ រឿង​នេះ​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​រឿង​អយុត្តិ​ធម៌​ជា​ច្រើន ដែល​គាត់​បាន​ជួប ពេលកាត់​ក្តី​ឡើង​វិញ។

ទី​បំផុត​ ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៥ នៅ​ថ្ងៃ​សុក្រ​មុន​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ តុលាការ​កំពូល​ក៏​បាន​លុប​ចោល​សាល​ក្រម​ដ៏​អយុត្តិធម៌​នោះ។ គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​រង់​ចាំ​ការ​កាត់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត ជិត​៣០​ឆ្នាំ​ហើយ។ ការ​រស់​នៅ​របស់​គាត់ គឺ​ជា​ទី​បន្ទាល់​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ពិត​ជា​មាន​មែន។ ដោយ​សារ​ជំនឿ​ដែល​គាត់មាន​ចំពោះ​ព្រះ​យេស៊ូវ គាត់​នៅ​តែ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម ទោះ​មាន​ការ​លំបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​(១ពេត្រុស ១:៣-៥) ហើយ​ក៏​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​ក្តី​អំណរ​ដ៏​អស្ចារ្យ នៅ​ចំពោះ​មុខ​នៃ​ភាព​អយុត្តិធម៌​(ខ.៨)។ បន្ទាប់​ពី​លោក​រេយ​ត្រូវ​បាន​គេដោះ​លែង​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “គេ​មិន​អាច​ដក​ក្តី​អំណរ​របស់​ខ្ញុំ​ចេញ​បាន​ឡើយ…

សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលនាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​មើល​តំបន់​ក្រី​ក្រ នៅ​ទី​ក្រុង​សាន់​តូ ដូ​មី​ហ្គោ ក្នុង​សាធារណៈ​រដ្ឋ​ដូមីនីខិន។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ផ្ទះ​ដែល​គេ​បាន​សង់​ពី​សន្លឹក​ស័ង្ក​សី ដោយ​មាន​ខ្សែ​ភ្លើង​រណេង​រណោង​នៅ​ពី​លើ។ នៅ​ទីនោះ ខ្ញុំ​មាន​ឯក​សិទ្ធិ​នៅ​ក្នុង​ការ​សម្ភាស​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​ឡាយ  ហើយ​ក៏​បាន​ឮ​ពួក​គេ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា មាន​ព្រះ​វិហារ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ជា​ច្រើន​កំពុង​តែ​ជួយប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង​នឹង​ភាព​អត់​ការងារ​ធ្វើ ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ថ្នាំ​ញៀន និង​អំពើ​ឧក្រិដ្ឋ។

នៅ​តាម​ផ្លូវ​ដ៏​តូច​ចង្អៀត​មួយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឡើង​តាម​ជណ្តើរ​ដែល​ទ្រេត​ទ្រោត ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​តូច​មួយ ដើម្បី​សម្ភាស​ស្រ្តីម្នាក់ និង​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់។  ប៉ុន្តែ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​ឡើង​មក​រក​យើង​ទាំង​ប្រញាប់​ប្រញាល់ ហើយ​ប្រាប់​យើង​ឲ្យ​ឆាប់​ចាក​ចេញ​ពី​តំបន់​នេះ ជា​បន្ទាន់។ គេ​ជឿ​ថា មេ​ជើង​កាង​ម្នាក់​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ដើរ​កាន់​កាំបិត​ផ្គាក់ កំពុង​តែ​ប្រមូល​ជើង​កាង​មួយ​ក្រុម ដើម្បី​ចាំ​វាយ​ឆ្មក់​យើង។

យើង​ក៏​បាន​ទៅ​មើល​តំបន់​ក្រីក្រ​មួយ​ទៀត តែ​នៅ​ទីនោះ យើង​មិន​មាន​រឿង​អ្វី​ទេ។ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ពី​មូល​ហេតុ​។ តាម​ពិត ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​តាម​ផ្ទះ​នីមួយ​ៗ អ្នក​ដឹក​នាំ​ក្រុម​ជើង​កាង​បាន​ឈរ​នៅ​ខាង​ក្រៅ ដើម្បី​ការពារ​យើង។ ព្រះ​វិហារ​ក្នុង​តំបន់​នោះ បាន​ផ្តល់​អាហារ និង​ការ​អប់​រំ​ដល់​កូន​ស្រី​គាត់ ហើយ​ដោយ​សារ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​បាន​ជួយទំនុក​បម្រុង​នាង នោះ​គាត់​ក៏​បាន​ឈរ​ការពារ​យើង​ផង​ដែរ។

នៅ​ក្នុង​ការ​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​លើ​ភ្នំ ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ស្គាល់​ស្តង់​ដា​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គ្មាន​អ្វី​អាច​ប្រៀប​ផ្ទឹម​បាន។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ប្រភេទ​នេះ បាន​ឱប​ក្រសោប​យក​មនុស្ស​ល្អ ក៏​ដូច​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់(ម៉ាថាយ ៥:៤៣-៤៥) ដោយ​ឈោង​ទៅ​រក​អ្នក​ដែល​នៅ​ក្រៅ​វង្វង់​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភាព គឺ​អ្នក​ដែល​មិន​ស្រឡាញ់យើង​(ខ.៤៦-៤៧)។ នេះ​ជា​ប្រភេទ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​(ខ.៤៨) គឺ​ប្រភេទ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​នាំ​មក​នូវ​ព្រះ​ពរដល់​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​នៅ​ទីក្រុង​សាន់តូ ដូមីហ្គោ បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នេះ តំបន់​ក្រីក្រ​ទំាង​នោះ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ។…

អ្នកជួយយកអាសាដ៏អាថ៌កំបាំង

លូវីស(Louise)បាន​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក​ជា​ច្រើន ដោយសារ​នាង​មាន​ជម្ងឺ​ខ្សោយ​សាច់​ដុំ។ ពេល​ដែល​នាង​ព្យាយាម​ចាក​ចេញ​ពីស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង នៅ​ថ្ងៃ​មួយ នាង​ក៏​បាន​ឃើញ​ជណ្តើរ​ធំ​មួយ ហើយ​មិន​ឃើញ​មាន​ជណ្តើរ​យន្ត​នៅ​ក្បែរ​នោះ​ទេ។ នាងហៀប​នឹង​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ទៅ​ហើយ តែ​ភ្លាម​ៗ​នោះ ស្រាប់​តែ​មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​ដើរ​មក ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​កាន់​កាបូប​របស់​គាត់ រួច​ជួយ​ទប់នាង​ឡើង​ជណ្តើរ​ថ្មម​ៗ។ ពេល​ដែល​នាង​ងាក​មក​រក​គាត់ ដើម្បី​អរគុណ​គាត់ នាង​មិន​ដឹង​ថា ​បាត់​គាត់​ទៅ​ណា​ទេ។

មៃឃល(Michael) បាន​មក​ប្រជុំ​យឺត។ គាត់​កំពុង​តែ​មាន​ភាព​តប់​ប្រម៉ល់ ដោយសារ​ការ​បាក់​បែក​ទំនាក់​ទំនង​ស្រាប់​ផង គាត់​ក៏​បាន​ព្យាយាម​គេច​ចេញ​ពី​ចរាចរណ៍​ដែល​កំពុង​តែ​កក​ស្ទះ ហើយ​ឡាន​គាត់​ក៏​បាន​បែក​កង់​ទៀត។ ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​ឈរយ៉ាង​អស់​សង្ឃឹម នៅ​ហាល​ភ្លៀង ស្រាប់​តែ​មាន​បុរស​ម្នាក់​ដើរ​ចេញ​ពី​ហ្វូង​មនុស្ស​មក  ហើយ​ក៏​បាន​បើក​គូទ​ឡាន​របស់​គាត់ រួច​ដូយ​ឡាន​នោះ​ឡើង ហើយ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​កង់​ឡាន​ឲ្យ​គាត់។ ពេល​មៃឃល​ងាក​មក​រក​បុរស​នោះ ដើម្បី​ថ្លែង​អំណរ​គុណ គាត់​មិន​ដឹងថា​ បុរស​នោះ​បាន​ចាក​ចេញ​ទៅ​បាត់​តាំង​ពី​អង្កាល់​ទេ។

តើ​អ្នក​ជួយ​យក​អាសា​ដ៏​អាថ៌​កំបាំង​នោះ ជា​នរណា? តើ​ជា​មនុស្ស​ចម្លែក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ល្អ ឬ​ជា​អ្វី​ផ្សេង?

នៅ​ប្រទេស​លោក​ខាង​លិច គេ​ចូល​ចិត្ត​គិត​ថា ទេវតា​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ចែង​ចាំង ឬ​មាន​ស្លាប តែ​តាម​ពិត ទេវតា​មិន​តែង​តែ​បង្ហាញ​ខ្លួន​ឲ្យមនុស្ស​ឃើញ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ដូច​នេះ​ឡើយ។ ទេវតា​ខ្លះ​មាន​សណ្ឋាន​បែប​នេះ​មែន​(អេសាយ ៦:២ និង​ម៉ាថាយ ២៨:៣) ទេវតាខ្លះ​មាន​ជើង​ប្រឡាក់​ដី ដែល​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​សម្រាប់​ការ​បរិភោគ​អាហារ​(លោកុប្បត្តិ ១៨:១-៥)  ហើយ​គេ​ងាយ​នឹង​មើល​ច្រឡំ(ពួកចៅហ្វាយ ១៣:១៦)។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​ទទួល​ស្វាគមន៍​អ្នក​ដទៃ ព្រោះ​ពេលខ្លះ​យើង​ប្រហែល​ជា​បាន​ស្វាគមន៍​ទេវតា ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​ផង​(១៣:២)។

យើង​មិន​ដឹង​ថា អ្នក​ជួយ​យក​អសារ​លូវីស និង​លោក​មៃឃល ជា​ទេវតា​ឬ​យ៉ាង​ណា​ទេ។ ប៉ុន្តែ យោង​តាម​ព្រះ​គម្ពីរ អ្នក​នោះ​អាចជា​ទេវតា​មែន។…

ការយល់ខុសអំពីសេចក្តីសង្រ្គោះ

សៀវភៅ​ដែល​លោក​រ៉ូបឺត ខូល(Robert Coles) បាន​និពន្ធ មាន​ចំណង​ជើង​ថា​ “ការ​ត្រាស​ហៅ​ឲ្យ​បម្រើ” បាន​នាំ​អ្នក​អាន​ឲ្យ​ស្វែង​យល់ អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​យើង​ត្រូវ​បម្រើ។ ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ គាត់​បាន​ចែក​ចាយ​រឿង ដែល​និយាយ​អំពី​ការ​បម្រើ​របស់​ស្រ្តី​ចំណាស់​ម្នាក់។ វា​ជា​រឿង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​ណាស់។ ស្រ្តី​ចំណាស់​នោះ​ជា​អ្នក​បើក​ឡាន​ក្រុង ដែល​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ខ្ពស់ ចំពោះ​ក្មេង​ៗ ដែល​គាត់​ដឹក​ទៅ​រៀន​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​ចោទ​សួរ​ពួក​គេ​អំពី​កិច្ច​ការ​ដែល​គ្រូ​ដាក់​ឲ្យ​ធ្វើ​នៅផ្ទះ​ និង​អបអរ​ជោគ​ជ័យ​របស់​ពួក​គេ។ គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា មូល​ហេតុ​ដែល​គាត់​ធ្វើ​ដូច​នេះ គឺ​ដោយ​សារ​គាត់​ចង់​ឃើញពួក​គេ​មាន​ជោគ​ជ័យ​ក្នុង​ជីវិត។ ប៉ុន្តែ គាត់​នៅ​មាន​ហេតុ​ផល​មួយ​ទៀត។

កាល​គាត់​នៅ​ក្មេង ពាក្យ​សម្តី​របស់​ម្តាយ​មីង​គាត់ បាន​ជំរុញ​ចិត្ត​គាត់​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ម្តាយ​មីង​របស់​គាត់​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា គាត់​ត្រូវ​ធ្វើ​អំពើ​ល្អ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​កត់​ទុក​នូវ​ការ​ល្អ​ដែល​គាត់​ធ្វើ ពុំ​នោះ​ទេ គាត់​នឹង​ត្រូវ​ទទួល​ទោស​ នៅ​ក្នុង​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដ៏​ធំ។ គាត់​ក៏​បាន​ខ្លាច​ធ្លាក់​នរក បន្ទាប់​ពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដ៏​ធំ ហេតុ​នេះ​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​ស្វែង​រក​វិធី ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ដោយ​ទៅ​ព្រះវិហារ ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ទត​ឃើញ​ថា គាត់​មាន​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ខិត​ខំ​បម្រើ​អ្នក​ដទៃ ដើម្បី​ឲ្យពួក​គេ​អាច​រៀប​រាប់​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ អំពី​ការ​ល្អ​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​នោះ។

ខ្ញុំ​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​ណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ឮ​គាត់​និយាយ​ដូច​នេះ។ កាល​នោះ គាត់​មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បានស្រឡាញ់​គាត់​រួច​ទៅ​ហើយ?(ម៉ាថាយ ១០:៣០)។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គាត់​មិន​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ទទួល​ទោស​ជំនួសយើង​រាល់​គ្នា​ហើយ ដោយ​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ជា​រៀង​រហូត​(រ៉ូម ៨:១)? គាត់​មិន​ដឹង​ទេ​ឬ​ថា យើង​មិន​អាច​យក​អំពើ​ល្អ ទៅ​ទិញ​សេចក្តី​សង្រ្គោះពី​ព្រះ​អង្គ​បាន​ទេ ព្រោះ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ គឺ​ជា​អំណោយ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន ដល់​អស់​អ្នក​ដែលជឿ​ព្រះ​អង្គ?(អេភេសូរ…

មនុស្សជាតិថ្មីមួយ

កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​ទស្សនា​កន្លែង​ដាក់​តាំង​ស្នាដៃ​សិល្បៈ ថេត ម៉ូដឺន នៅ​ទីក្រុង​ឡុង មាន​រូប​ចម្លាក់​មួយ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ចាប់អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង។ វា​ជា​ស្នាដៃ​របស់​សិល្បៈ​ករ​ប្រេស៊ីល ឈ្មោះ ស៊ីលដូ មេរេលេ(Cildo Meireles)។ វា​ជា​អង់​តែន​យក្ស​មួយ ដែល​ត្រូវ​បាន​កែ​ឆ្នៃ​ពី​វិទ្យុ​ចាស់​ៗ​រាប់​រយ​គ្រឿង។ គេ​បាន​បើក​វិទ្យុ​នីមួយ​ៗ​ឡើង ដោយ​បើក​ចូល​ប៉ុស្តិ៍​ខុស​ៗ​គ្នា បង្កើត​បាន​ជា​សម្លេង​និយាយ​កុង​គ្នា រក​ស្តាប់​អ្វី​មិន​យល់។ លោក​មេរេលេ​ក៏​បាន​ហៅ​រូប​ចម្លាក់​នោះ​ថា ប៉ម​បាបិល

ការ​ដាក់​ឈ្មោះ​ដូច​នេះ គឺ​សម​ហើយ។ មនុស្ស​សម័យ​ដើម​បាន​សង់​ប៉ម​បាបិល​ដំបូង​បំផុត ដើម្បី​ឈោង​ឲ្យ​ដល់​ស្ថាន​សួគ៌ ហើយព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្អាក់​ការ​ព្យាយាម​របស់​ពួក​គេ ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ភាសា​ខុស​ៗ​គ្នា(លោកុប្បត្តិ ១១:១-៩)។ ដោយសារ មនុស្ស​ជាតិ​មិន​អាច​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា​បាន​ដូច​មុន ពួក​គេ​ក៏​បាន​បែក​បាក់​គ្នា ក្លាយ​ជា​ទៅ​អំបូរ​មនុស្ស​ខុស​គ្នាៗ​ ដោយ​មាន​ភាសា​ផ្សេង​ៗ​គ្នា(ខ.១០-២៦)។ ពួក​គេ​មាន​ការ​បែក​បាក់​គ្នា​ដោយ​សារ​មាន​ភាសា​ខុស​គ្នា ហើយ​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ពួក​គេ​ក៏មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា។

ប៉ុន្តែ រឿង​នេះ​នៅ​មាន​ផ្នែក​ទី​ពីរ​ទៀត។ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​យាង​ចុះ​មក​សណ្ឋិត​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ដំបូង នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ទី៥០ ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​អាច​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ប្រើ​ភាសា​របស់​ជាតិ​សាសន៍​ជា​ច្រើន​ ដែល​មក​ទស្សនា​ទី​ក្រុងយេរូសា​ឡិម​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ (កិច្ចការ ២:១-១២)។ តាម​រយៈ​ការ​អស្ចារ្យ​នេះ មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​ដែល​មក​ផ្តុំ​គ្នា​នៅ​ទី​នោះ បាន​ស្តាប់​ឮ​ព្រះរាជ​សារ​តែ​មួយ ដែល​បាន​ថ្លែង​ជា​ភាសា​ផ្សេង​ៗ​គ្នា ទោះ​ពួក​គេ​មាន​សញ្ជាតិ​អ្វី ឬ​និយាយ​ភាសាអ្វី​ក៏​ដោយ។ ដូច​នេះ ការ​បំភាន់​ភាសា​នៅ​សម័យ​ប៉ម​បាបិល ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ការ​យល់​ព្រះ​រាជ​សារ​តែ​មួយ ដែល​បាន​ថ្លែង​ជា​ភាសា​ខុស​គ្នា​ នៅ​គ្រា​សញ្ញា​ថ្មី។

នេះ​ជា​ដំណឹង​ល្អ សម្រាប់​ពិភព​លោក​ដែល​មាន​ការ​បែង​ចែក​ជន​ជាតិ និង​វប្បធម៌​ខុស​ៗ​គ្នា។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​កំពុង​តែ​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​មនុស្ស​ជាតិ​ថ្មី​មួយ ចេញ​ពី​ជាតិ​សាសន៍ ពូជ​អំបូរ…

កន្លែងជ្រកកោនក្លែងក្លាយ

កាល​ឆ្កែ​របស់​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​រូពើត នៅ​តូច វា​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ណាស់ មិន​ហ៊ាន​ទៅ​ក្រៅ​ទេ បាន​ជា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​អូស​វា ទៅ​សួន​ច្បារ។ ថ្ងៃ​មួយ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​នាំ​វា​ទៅ​កន្លែង​នោះ​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ព្រលែង​វា ដោយ​មិន​បាន​គិត​ឲ្យ​ដិត​ដល់។ វា​ក៏​បាន​ស្ទុះ​បោល​ទៅ​ផ្ទះ​បាត់ គឺ​ទៅ​រក​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិ​ភាព​របស់​វា។

បទ​ពិសោធន៍​មួយ​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ជួប​នៅ​លើ​យន្ត​ហោះ។ កាល​នោះ គាត់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​និយាយ​សុំ​ទោស​ខ្ញុំ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ដើរ​តាម​ផ្លូវ ទៅ​កាន់​យន្ត​ហោះ។ គាត់​ថា គាត់​នឹង​ស្រវឹង​ស្រា នៅ​ក្នុង​ជើង​ហោះ​ហើរ​មួយ​នេះ។ គាត់​ថា គាត់​មិន​ចង់​ស្រវឹង​ទេ តែ​គាត់​តែង​តែ​រត់​ទៅ​រក​ស្រា។ គាត់​ក៏​បាន​ស្រវឹង​ស្រា​មែន ហើយ​ខ្ញុំ​អាណឹត​គាត់​ណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​ភរិយា​គាត់​ឱប​គាត់ ពេល​គាត់​ចេញ​ពី​យន្ត​ហោះ ហើយ​ក៏​បាន​រុញ​គាត់​ចេញ ពេល​ដែល​មាត់​គាត់​ធំ​ក្លិន​ស្រា។ គាត់​បាន​យក​ស្រា​ធ្វើ​ជា​កន្លែង​ជ្រក​កោន​របស់​គាត់ តែ​វា​មិន​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​គាត់​នូវ​សុវត្ថិភាព​ទាល់​តែ​សោះ។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​បេសកកម្ម​របស់​ទ្រង់​ ដោយ​មាន​បន្ទូល​ថា “ពេល​វេលា​បាន​សំរេច​ហើយ នគរ​ព្រះ​ជិត​មក​ដល់ ដូច្នេះ ចូរ​ប្រែ​ចិត្ត ហើយ​ជឿ​ដំណឹង​ល្អ​ចុះ”(ម៉ាកុស ១:១៥)។ “ការ​ប្រែ​ចិត្ត” គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​ទៅ​តាម​ទិស​ដៅ​ផ្ទុយ​នឹង​លោកិយ។ “នគរ​ព្រះ” គឺ​ជា​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​ទ្រង់ មក​លើ​ជីវិត​យើង ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់។ យើង​មិន​ត្រូវ​រត់​ទៅ​រក​កន្លែង​ដែល​មាន​អន្ទាក់​ចាប់​ចង​យើង ឬឲ្យ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ការ​ញៀន​នឹង​អ្វី​មួយ គ្រប់​គ្រង​ជីវិត​យើង​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​អាច​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​គ្រប់​គ្រង​យើង ដោយ​ទ្រង់​ដឹក​នាំ​យើង ទៅ​រក​ជីវិត និង​សេរីភាព​ថ្មី​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់។​

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ឆ្កែ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ យ៉ាង​សប្បាយ​រីក​រាយ…

តើស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ខ្ញុំឬ?

លោកលេហ្វ អេងហ្គ័រ(Leif Enger) បាន​និពន្ធ​រឿង​ប្រលោម​លោក ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា សុខ​សាន្ត​ដូច​ទឹក​ទន្លេ ។ ក្នុង​រឿងនេះ លោក​យេរេមា លែន(Jeremiah Land) ជា​ឪពុក​ដែល​មាន​កូន​បី​នាក់។ គាត់​ជា​អ្នក​យាម នៅ​សាលា​រៀន​មួយ ក្នុង​តំបន់​ដែល​គាត់​រស់​នៅ។ គាត់​ក៏​ជា​បុរស​ដែល​មាន​ជំនឿ​ខ្លាំង ហើយ​នៅ​ពេល​ខ្លះ ជំនឿ​គាត់​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​អស្ចារ្យ​កើត​ឡើង។ សៀវ​ភៅ​រឿង​នេះ​ទាំង​មូល បាន​និយាយ​អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់ ដែល​បាន​ជួប​ការ​ល្បងល​ជា​ញឹក​ញាប់។

សាលា​រៀន​ដែល​លោក​យេរេមា​ធ្វើ​ការ ស្ថិត​ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​ឆេស្ទ័រ ហូលឌិន(Chester Holden)  ដែល​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ចិត្ត​អាក្រក់ ដែល​មាន​ជម្ងឺ​សើ​ស្បែក។ លោក​ហូលឌិន នៅ​តែ​ចង់​ឲ្យ​លោក​យេរេមា​ឈប់​ធ្វើ​ការ​នៅ​ទីនោះ ទោះ​គាត់​មាន​ក្រម​សីល​ធម៌​ការងារ​ ដោយ​ជូត​សម្អាត​ទឹក​លូ​ដែល​គេ​ធ្វើ​កំពុប ដោយ​គ្មាន​ការ​រអ៊ូរទាំ និង​បាន​រើស​ដប​ដែល​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​រូប​នេះ​បានបោក​ចោល​ជា​ដើម។ ថ្ងៃ​មួយ គាត់​ក៏​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​លោក​យេរេមា​ថា ជា​មនុស្ស​ប្រមឹក​ស្រា ហើយ​ក៏​បាន​បណ្តេញ​គាត់​ចេញ​ពីការងារ នៅ​ចំពោះ​មុខ​សិស្ស​ទាំង​អស់។ ទង្វើរ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​យេរេមា​មាន​ការ​អាប់​ឱន​យ៉ាង​ខ្លាំង។

តើ​លោក​យេរេមា​បាន​ឆ្លើយ​តប​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច? គាត់​អាច​គំរាម​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​នោះ​ថា គាត់​នឹង​ដាក់​ពាក្យ​បណ្តឹង ចំពោះ​ការ​បណ្តេញ​ចេញ​ដោយ​អយុត្តិធម៌ ឬ​ធ្វើ​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​ជា​ដើម។ ពុំ​នោះ​ទេ​ គាត់​អាច​ដើរ​ចេញ​តាម​សម្រួល ដោយ​ទទួល​យក​ភាពអយុត្តិធម៌​នោះ។ សូម​អ្នក​ចំណាយ​ពេល​មួយ​ភ្លែត ដើម្បី​គិត​ថា អ្នក​នឹង​ធ្វើ​អ្វី បើ​សិន​ជា​អ្នក​ជា​គាត់​វិញ។

ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្រឡាញ់​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​នឹង​ពួក​អ្នក ដែល​ស្អប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ ចូរ​ឲ្យ​ពរ​ដល់​អ្នក​ណា​ដែល​គេ​ប្រទេច​ផ្តាសា​អ្នក ហើយ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ណា​ដែល​ធ្វើ​ទុក្ខ​អ្នក”(លូកា ៦:២៧-២៨)។ ដែល​ព្រះយេស៊ូវមាន​បន្ទូល​ដូច​នេះ គឺ​មិន​មែន​បើក​ឱកាស​ឲ្យ​គេ​បន្ត​ធ្វើ​ការ​អាក្រក់ ឬ​ឈប់​ស្វែង​រក​យុត្តិធម៌​នោះ​ទេ។…