តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Sheridan Voysey

ខ្លួនពិតប្រាកដរបស់យើង

នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដាក់​រូប​ថត​ចាស់​មួយ​ក្បាល​របស់​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ មាន​រូប​ថត​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់។ គាត់​មាន​មុខ​មូល មាន​អាចម៍រុយ និង​មាន​សក់​ត្រង់ វែង ពណ៌​ទង់​ដែង។ គាត់​ចូល​ចិត្ត​គំនូរ​ជីវចល ស្អប់​ផ្លែប័រ ហើយ​មាន​ឌីស​ចាក់​ចម្រៀង​របស់​ក្រុម​ចម្រៀង ABBA។ នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​រូប​ថត​នោះ ក៏​មាន​រូប​ថត​ក្មេង​ជំទង់​ម្នាក់។ គាត់​មាន​មុខ​វែង មិន​មូល​ ហើយ​សក់​គាត់​វិញ ក៏​រួញ មិន​ត្រង់​ដូច​ក្មេង​នោះ​ទេ។ មុខ​គាត់​គ្មាន​អាចម៍រុយ គាត់​ចូល​ចិត្ត​ផ្លែ​ប័រ ចូល​ចិត្ត​មើល​ខ្សែ​ភាព​យន្ត ជា​ជាង​មើល​គំនូរ​ជីវចល ហើយ​មិន​ដែល​ទទួល​ស្គាល់​ថា គាត់​ឌីស​ចាក់​ចម្រៀង​របស់​ក្រុម​ចម្រៀង ABBA។ ក្មេង​ប្រុស និង​ក្មេង​ជំទង់​នោះ មាន​ចំណុច​ដូច​គ្នា​បន្តិច​បន្តួច​ដែរ។

យោង​តាម​វិទ្យាសាស្រ្ត អ្នក​ទាំង​ពីរ​មាន​ស្បែក ធ្មេញ ឈាម និង​ឆ្អឹង​ខុស​គ្នា។ តែ​ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​តែ​មួយ​ទេ និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី ពួក​គេ​គឺ​ជា​ខ្ញុំ​កាល​នៅ​ក្មេង។ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​នៅ​ក្នុង​វ័យ​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទស្សនវិទូ​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់។ ដោយ​សារ​យើង​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ពេញ​មួយ​ជីវិត​យើង ដូច​នេះ តើ​យើង​មាន​លក្ខណៈ​ពិត​ប្រាកដ​ជា​ខ្លួន​របស់​យើង នៅ​ក្នុង​វ័យ​មួយ​ណា?

ព្រះ​គម្ពីរ​​មាន​ចម្លើយ​សម្រាប់​សំណួរ​មួយ​នេះ។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​ព្រះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ផ្សំ​ខ្លួន​យើង នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ម្តាយ​របស់​យើង​ម្នាក់​ៗ​(ទំនុកដំកើង ១៣៩:១៣-១៤) យើង​ក៏​បាន​លូត​លាស់ តាម​ការ​រចនា​ដ៏​ពិសេស​របស់​ព្រះ​អង្គ។ យើង​មិន​អាច​ដឹង​ជា​មុន​ថា យើង​នឹង​មាន​រូបរាង្គ​យ៉ាង​ណា​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ តែ​យើង​ដឹង​ថា បើ​យើង​ជា​កូន​របស់​ព្រះ នោះ​យើង​នឹង​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ដូច​ព្រះយេស៊ូវ​(១យ៉ូហាន ៣:២) ដោយ​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ ឲ្យ​មាន​ចារិក​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ល្អ និង​បរិសុទ្ធ​ដូច​ព្រះ​អង្គ​។​

ទំរាំ​តែ​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ យើង​កំពុង​តែ​ត្រូវ​បាន​ទាញ​នាំ​ទៅ​រក​ខ្លួន​របស់​យើង ក្នុង​ពេល​អនាគត។…

កំហុស និងការអត់ទោសបាប

ក្នុង​សៀវភៅ​ដែល​លោក​ដូណាល់ ប្រោន(Donald Brown) ដែល​ជា​នរវិទូ បាន​និពន្ធ មាន​ចំណង​ជើង​ថា មនុស្ស​ជា​សកល គាត់​បាន​លើក​ឡើង​អំពី​អាកប្ប​កិរិយា​ជាង​៤០​ប្រភេទ ដែល​គាត់​គិត​ថា ជា​អាកប្ប​កិរិយា​ដែល​មនុស្ស​ជាតិ​មាន​ជា​ធម្មតា។ គាត់​បាន​រាប់​បញ្ចូល​របស់​ក្មេង​លេង រឿង​កំប្លែង ការ​រាំ សុភា​សិត ការ​ខ្លាច​សត្វ​ពស់ និង​ការ​ចង​អ្វី​ៗ ដោយ​ប្រើ​ខ្សែ។ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ គាត់​ជឿ​ថា វប្បធម៌​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​យល់​ដឹង អំពី​អ្វី​ខុស​អ្វី​ត្រូវ ការ​ឲ្យ​តម្លៃ​មក​លើ​ភាព​សប្បុរស និង​ឲ្យ​តម្លៃ​មក​លើ​ការ​សន្យា ហើយ​ក៏​យល់​ថា ភាព​កំណាញ់ និង​ការ​សម្លាប់​មនុស្ស​ គឺ​ជា​ការ​អាក្រក់។ ទោះ​យើង​មាន​ប្រភព​មក​ពី​ណា​ក៏​ដោយ យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​មាន​សតិ​សម្បជញ្ញៈ ឬ​បញ្ញា​ចិត្ត។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ឡើង​អំពី​រឿង​ស្រដៀង​នេះ​ដែរ កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​សតវត្សរ៍​មុន។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ជន​ជាតិ​យូដា នូវ​ក្រឹត្យវិន័យ​ទាំង​ដប់​ប្រការ​ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​ច្បាស់​ថា អ្វី​ត្រូវ​ អ្វី​ខុស តែ​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា ដោយសារ​សាសន៍​ដទៃ​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ តាម​សតិ​សម្បជញ្ញៈ​របស់​ពួក​គេ ជា​ភស្តុ​តាង​បញ្ជាក់​ថា ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ ក៏​បាន​កត់​ទុក នៅ​លើ​ចិត្ត​របស់​អ្នក​មិន​ជឿ តាំង​ពី​កំណើត​ផង​ដែរ​(រ៉ូម ២:១៤-១៥)។ តែ​មិន​មាន​ន័យ​ថា មនុស្ស​តែងតែ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​ជា​និច្ច​នោះ​ឡើយ។ សាសន៍​ដទៃ​បាន​ទាស់​ប្រឆាំង​នឹង​សម្បជញ្ញៈ​របស់​ខ្លួន​(១:៣២) ពួក​សាសន៍​យូដា​ក៏​បាន​បំពាន​ក្រឹត្យ​វិន័យ​(២:១៧-២៤) ដូចនេះ ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស។​ ប៉ុន្តែ តាម​រយៈ​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​យេស៊ូវ នោះ​យើង​ក៏​បាន​រួច​ពី​ទោស នៃ​អំពើ​បាប ដែល​ជា​សេចក្តី​ស្លាប់(៣:២៣-២៦ ៦:២៣)។

ដោយសារ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ឲ្យ​ស្គាល់​អ្វី​ខុស​អ្វី​ត្រូវ…

ការពិចារណាអំពីធម្មជាតិ

ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំ និង​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ដើរ​កម្សាន្ត​នៅ​កន្លែង ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ទៅ។ យើង​បាន​ឡើង​ភ្នំ​ដែល​មិន​មាន​ដើម​ឈើ​ដុះ​ច្រើន យើង​ដើរ​កាត់​តាម​វាល ​ដែល​មាន​ផ្កា​ព្រៃ ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ដែល​មាន​ដើម​ស្រល់​ខ្ពស់​ៗ​ត្រដែត បន្ទាប់​មក យើង​ក៏​បាន​ចុះ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ​មួយ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្អាក​ដំណើរ​មួយ​រយៈ។ យើង​ឃើញ​ពពក​អណ្តែត​យ៉ាង​ស្រទន់​ពី​លើ​យើង។ មាន​ទឹក​អូរ​មួយ​នៅ​ក្បែរ​នោះ។ យើង​ស្តាប់​ឮ​តែ​សម្លេង​សត្វ​ចាប​ច្រៀង​យ៉ាង​ពីរោះ។ ខ្ញុំ និង​ចេសិន(Jason) ក៏​បាន​ឈរ​នៅ​ទីនោះ យ៉ាង​ស្ងាត់ស្ងៀម អស់​រយៈ​ពេល​១៥​នាទី ដើម្បី​ទទួល​យក​នូវ​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង នៅ​ទីនោះ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​យ៉ាង​ស្រស់​ស្អាត។

យើង​ក៏​បាន​ដឹង​ថា អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គឺ​ពិត​ជា​មាន​ប្រយោជន៍​ណាស់។ យោង​តាម​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​នៅ​សកល​វិទ្យាល័យ ដឺប៊ី មនុស្ស​ដែល​ឈប់​បង្អង់ ដើម្បី​គយ​គន់​សម្រស់​ធម្ម​ជាតិ គឺ​បាន​ពិសោធ​នូវ​សុភមង្គល​មួយ​កំរិត​ទៀត ការ​ថប់​បារម្ភ​ក៏បាន​ថយ​ចុះ ហើយ​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​មក​លើ​ភព​ផែន​ដី។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ បើ​គ្រាន់​តែ​ដើរ​កម្សាន្ត​កាត់​តាម​ព្រៃ​ភ្នំ នោះ​គឺ​មិន​គ្រប់​គ្រាន់​ឡើយ។ អ្នក​ត្រូវ​គយ​គន់​ពពក ស្តាប់​សម្លេង​សត្វ​បក្សី​យំ។ ដែល​សំខាន់​នោះ គឺ​យើង​បាន​កត់​សំគាល់​មក​លើ​ធម្មជាតិ គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ធម្ម​ជាតិ​នោះ​ឡើយ។

តើ​ការ​ទទួល​អត្ថ​ប្រយោជន៍​ពី​ធម្មជាតិ មាន​ហេតុ​ផល​ខាង​វិញ្ញាណ​ដែរ​ឬទេ? សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ឃើញ​អំណាច និង​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះ​អង្គ​(រ៉ូម ១:២០)។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រាប់​លោក​យ៉ូប​ឲ្យ​មើល​ទៅ​សមុទ្រ ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផ្កាយ ដើម្បី​រក​មើល​ភស្តុតាង​នៃ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​អង្គ​(យ៉ូប ៣៨-៣៩)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា ការ​ជញ្ជឹងគិត​អំពី “សត្វ​បក្សី​នៅ​លើ​អាកាស” និង “ផ្កា​ដែល​ដុះ​នៅ​ទីវាល” អាច​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​ក៏​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង ហើយ​ការ​នេះ​ក៏​បាន​កាត់​បន្ថយ​ការ​ថប់​បារម្ភ​របស់​យើង​ផង​ដែរ​(ម៉ាថាយ…

អាហារទន់ត្រូវមកមុន

នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​៧ ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស ជា​ទឹក​ដី ដែល​មាន​នគរ​ជា​ច្រើន ដែល​មាន​សង្រ្គាម​ជា​មួយ​គ្នា​ជា​ញឹកញាប់។ ពេល​ដែល​ស្តេច​មួយ​អង្គ ព្រះ​នាម អូស្វ៊ល នៃ​នគរ​នតសាំព្រា(Oswald of Northumbria) ក្លាយ​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ គាត់​ក៏​បាន​អំពាវ​នាវ ឲ្យ​មាន​បេសកជន​ម្នាក់ នាំ​ដំណឹង​ល្អ ចូល​តំបន់​របស់​ទ្រង់។​ គេក៏​បាន​ចាត់​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ ឃរមែន(Corman) ឲ្យ​ទៅផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​នៅ​ទីនោះ ​តែ​អ្វី​ៗ​មិន​មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ។ គាត់​ឃើញ​ជន​ជាតិ​អង់​គ្លេស​មាន​ចិត្ត “រឹង​ចចេស” មាន​អត្ត​ចរិត ដូចមនុស្ស​ព្រៃ ហើយ​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍ ចំពោះ​ការ​បង្រៀន​របស់​គាត់​ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​ចិត្ត​នឿយ​ណាយ។

អ្នក​បម្រើ​ព្រះ​ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ​ អេដិន(Aidan) ក៏​បាន​ប្រាប់ទៅ​លោក​ឃរមិន​ថា ការបង្រៀនរបស់គាត់ លើស​ពី​កំរិត ដែល​អ្នក​ស្តាប់​របស់​គាត់​អាច​យល់​បាន។ គាត់​មិន​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ប្រជាជន​នៅ​នគរ​នត​សាំព្រា នូវ “គោល​លទ្ធិ​ងាយ​ៗ ដែលប្រៀប​ដូច​ជា​ទឹក​ដោះ​ខាង​វិញ្ញាណ”នោះ​ទេ តែ​គាត់​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ពួក​គេ នូវ​ការ​បង្រៀន ដែល​ពួក​គេ​មិន​ទាន់​អាច​យល់​ដល់។ លោក​អេដិន​ក៏​បាន​ទៅ​នគរ​នត​សំាព្រា ហើយ​ក៏​បាន​បង្រៀន​ប្រជាជន​នៅ​ទីនោះ តាម​កំរិត​នៃ​ការ​យល់​ដឹង​របស់​គេ។ មនុស្សរាប់​ពាន់​នាក់​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​អេដិន ធ្វើ​បេសក​កម្ម ដោយ​យល់​ស្ថាន​ភាព ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​គម្ពីរ។ គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បានប្រាប់​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស​ថា “ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​ទឹក​ដោះ​មក​អ្នក​រាល់​គ្នា​ផឹក មិន​បាន​ឲ្យ​សាច់​បរិភោគ​ទេ ដ្បិត​កាល​ណោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពុំ​អាច​នឹង​បរិភោគ​បាន ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ក៏​មិន​ទាន់​បាន​ដែរ”(១កូរិនថូស ៣:២)។ បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ បានចែងថា…

មនុស្សដែលពិបាក

លូស៊ី វ័រស្ល៊ី(Lucy Worsley) ជា​ប្រវត្តិ​វិទូ​អង់​គ្លេស និង​ជា​ពិធីករ​ប៉ុស្ត​ទូរទស្សន៍។ ជួន​កាល គាត់​បាន​ទទួល​សារ​រិះ​គន់​ធ្ងន់​ៗមក​លើ​គាត់ គឺ​មិន​ខុស​ពី​បុគ្គល​សាធារណៈ​ដទៃ​ទៀត​ឡើយ។ គាត់​មាន​បញ្ហា នៅ​ក្នុង​ការ​បញ្ចេញ​សម្លេង​បន្តិច​បន្តួច ដោយពេល​ខ្លះ គាត់​បញ្ចេញ​សម្លេង​អក្សរ “រ” ដូច​សម្លេង​អក្សរ​ “វ”។ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​ផ្ញើ​សារ​មក​គាត់​ថា “លូស៊ី ខ្ញុំ​មិន​ចង់​គួរ​សមច្រើន​ទេ តែ​គ្រាន់​តែ​ចង់​ប្រាប់​អ្នក ឲ្យ​ព្យាយាម​និយាយ ដោយ​បញ្ចេញ​សម្លេង​អក្សរ “រ” ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​អង្គុយ​មើល​កម្ម​វិធី​ទូរទស្សន៍​របស់​អ្នក​បាន​ទេ។ វា​ពិត​ជា​រំខាន​ណាស់។ ពី​ខ្ញុំ​ ឌែរិន(Darren)”។

សម្រាប់​អ្នក​ខ្លះ ការ​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​គំរោះ​គំរើយ ដោយ​មិន​គិត​ពី​អារម្មណ៍​អ្នក​ដទៃ ដូច​នេះ អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ឆ្លើយ​តប​ដោយគំរោះ​គំរើយ​ដូច​គ្នា។ ប៉ុន្តែ លូស៊ី​បាន​ឆ្លើយ​តប​យ៉ាង​ដូច​នេះ​វិញ​ថា “អូហ៍ លោក​ឌែរិន  ​ខ្ញុំ​គិត​ថា លោក​បាន​ប្រើ​ភាព​អនាមិក ​តាម​បណ្តាញ​អ៊ីនធើណិត ដើម្បី​និយាយ​អ្វី ដែល​លោក​ប្រហែល​មិន​ហ៊ាន​និយាយ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់។ សូម​លោក​ពិចារណា អំ​ពី​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​លោក​បាន​និយាយ! ពី​ខ្ញុំ​លូស៊ី”។​

ការ​ឆ្លើយ​តប របស់​អ្នក​ស្រី​លូស៊ី ដោយ​ការ​ត្រិះ​រិះ​ពិចារ​ណា ក៏​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​ល្អ។ លោក​ឌែរិន​ក៏​បាន​សុំ​ទោស​នាង​ ហើយបាន​សន្យា​ថា នឹង​មិន​ផ្ញើ​សារ​ប្រភេទ​នេះ ទៅ​កាន់​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ឡើយ។

បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​ចែង​ថា “ពាក្យ​តប​ឆ្លើយ​ដោយ​ស្រទន់ នោះ​រមែង​រំងាប់​សេចក្តី​ក្រោធ​ទៅ តែ​ពាក្យ​គំរោះគំរើយ នោះ​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​កំហឹង​វិញ”(១៥:១)។ មនុស្ស​គំរោះ​គំរើយ រមែង​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ទាស់ទែង​គ្នា…

តន្រ្តីចេញពីតំបន់អនាធិបតេយ្យ

ខាតូរ៉ា ជា​តំបន់​អណាធិប​តេយ្យ​តូច​មួយ នៅ​ប្រទេស​ប៉ារ៉ាហ្កាយ ក្នុង​តំបន់​អាមេរិក​ខាង​ត្បូង។ អ្នក​ភូមិ​នៅ​ទី​នោះ​មាន​ជីវភាព​ក្រីក្រ​តោក​យ៉ាក​ណាស់ ដោយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ដោយ​ដើរ​រើស​អេត​ចាយ នៅ​កន្លែង​ចាក់​សំរាម។ ប៉ុន្តែ មាន​វង់​តន្រ្តី​មួយ បាន​កើត​ចេញ​មក ចេញ​ពី​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​ពិបាក​នេះ គឺ​ជា​រឿង​ដ៏​ប្រសើរ​ណាស់។​

វីយូឡុង​ថ្មី​មួយ​គ្រឿង​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​ជាងខ្ទម​មួយ​ខ្នង នៅ​ក្នុង​តំបន់​អនាធិប​តេយ្យ​នេះ ដូច​នេះ វង់​តន្រ្តី​នេះ​ក៏​បាន​កើត​មាន​ភាព​ប៉ិនប្រសប់ ដោយ​ច្នៃ​បង្កើត​ឧបករណ៍​តន្រ្តី ដោយ​ខ្លួន​ឯង ចេញ​ពី​អេត​ចាយ។ ពួក​គេ​បាន​ច្នែ​បង្កើត​វីយូឡុង ពី​ធុង​ប្រេង​ឆា និង​សម​ ដែល​ពួក​គេ​បាន​កាត់ និង​បត់ ដើម្បី​ចង​ភ្ជាប់​នឹង​ខ្សែ​វីយូឡុង។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ច្នៃ​បង្កើត​ឧបករណ៍​ផ្លុំ​សាក់​សូហ្វូន ពី​ទុយោ​ទឹក ដោយ​ប្រើ​គំរប​ដប ធ្វើ​ជា​រន្ធ​ចុច។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ផលិត​វីយូឡុង​ធំ សេឡូ ពី​ធុង​ស័ង្កសី ដោយ​ប្រើ​ប្រអប់​កិន​នំ ធ្វើ​ជា​ឧបករណ៍​រឹត​ខ្សែ​។​ ទស្សនិកជន​មាន​អារម្មណ៍​រីក​រាយ​ណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ស្តាប់​ពួក​គេ​ប្រគុំ​បទ​ភ្លេង​របស់​លោក​ម៉ូហ្សាត ដោយ​ប្រើ​ឧបករណ៍​កែ​ច្នៃ​ទាំង​នេះ។ វង់​ភ្លេង​មួយ​នេះ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ជា​ច្រើន ដើម្បី​ប្រគុំ​តន្រ្តី ដោយ​បាន​លើក​ស្ទួយ​ជីវិត​យុវជន​ក្នុង​ក្រុម​តន្រ្តី​នេះ ឲ្យ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ឡើង។

វីយូឡុង​ចេញ​ពី​កន្លែង​ចាក់​សម្រាម។ តន្រ្តី​ចេញ​ពី​តំបន់​អនា​ធិប​តេយ្យ។ នោះ​ជា​និមិត្ត​រូប នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​តែង​ធ្វើ ក្នុង​ជីវិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ ពេល​ដែល​ហោរា​អេសាយ បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្តែង​ពី​ព្រះ​ អំពី​ស្នាព្រះ​ហស្ត​ថ្មី​របស់​ព្រះអង្គ គាត់​ក៏​បាន​មើល​ឃើញ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ស្រដៀង​គ្នា នៃ​ភាព​ស្រស់​ស្អាត ដែល​បាន​កើត​ចេញ​ពី​ភាព​ទុរគត ដែល​មាន​ដូច​ជា​ ដី​ដែលក្រៀម​ក្រោះ​គ្មាន​ជីវ​ជាតិ ប្រែ​ក្លាយ​ជា​កន្លែង​ដែល​មាន​ផ្កា​រីក​ស្គុស​ស្គាយ​(អេសាយ ៣៥:១-២) វាល​រហោ​សា្ថន​ប្រែ​ជា​មាន​ផ្លូវ​ទឹក ហូរ​កាត់(ខ.៦-៧)…

ប្រឈមមុខដាក់ការភ័យខ្លាច

លោក​វររិន(Warren) បាន​ផ្លាស់​ទីលំ​នៅ ទៅ​ទីក្រុង​តូច​មួយ ដើម្បី​ដឹក​នំា​ព្រះ​វិហារ​មួយ​កន្លែង។ បន្ទាប់​ពី​ការងារ​របស់​គាត់ បាន​ជោគ​ជ័យ​ខ្លះ​ៗ​ពី​ដំបូង គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​រង​ការ​បៀត​បៀន ពី​មនុស្ស​ម្នាក់ ដែល​រស់​នៅ​ទីនោះ។ អ្នក​នោះ​បាន​ប្រឌិត​រឿង ដើម្បី​ចោទ​ប្រកាន់​លោក​វររិន​ថា បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ស្មោក​គ្រោក ហើយ​ក៏​បាន​យក​រឿង​នេះ​ទៅ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ ក្នុង​ការសែត​ប្រចាំ​តំបន់ ហើយ​ថែម​ទាំ​ងបោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ​ខិត​ប័ណ្ណ ស្តី​អំពី​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​របស់​ខ្លួន ហើយ​ផ្ញើ​ខិត​ប័ណ្ណ​ទាំង​នោះ​ទៅ​កាន់​ប្រអប់​សំបុត្រ​របស់​ពល​រដ្ឋ​ក្នុង​តំបន់​នោះ។ លោក​វររិន និង​ភរិយា​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​អធិស្ឋាន​អស់​ពី​ចិត្ត។ បើ​គេ​ជឿ​ការ​ភូតកុហក​របស់​បុរស​នោះ ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​ក្រឡាប់​ចក្រ​មិន​ខាន។

ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​ធ្លាប់​ជួប​ប្រទះ​រឿង​ស្រដៀង​នេះ​ផង​ដែរ។ ទ្រង់​បាន​ទទួល​រង​ការ​មួល​បង្កាច់​របស់​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ។ ទ្រង់​មានបន្ទូល​ថា “គេ​មួលបង្កាច់​ពាក្យ​ទូលបង្គំ​វាល់​ព្រឹក​វាល់​ល្ងាច អស់​ទាំង​គំនិត​របស់​គេ​សុទ្ធ​តែ​ប៉ង​អាក្រក់​ដល់​ទូលបង្គំ”(ទំនុកដំកើង ៥៦:៥)។ ការ​វាយ​ប្រហារ​ឥត​ឈប់​ឈរ​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​ទ្រង់​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ទឹក​ភ្នែក​(ខ.៨)។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​ពេលសង្រ្គាម​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “តែ​វេលា​ណា​ដែល​ទូលបង្គំ​ភ័យ នោះ​ទូលបង្គំ​នឹង​ទុក​ចិត្ត​ដល់ទ្រង់​… តើ​សាច់​ឈាម​នឹង​អាចធ្វើ​អ្វី​ដល់​ទូលបង្គំ​បាន?”(ខ.៣-៤)។

ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ អាច​ធ្វើ​ជា​គំរូ​សម្រាប់​យើង ក្នុង​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ​ផង​ដែរ។ ពេល​ណា​យើង​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ក្នុងពេល​ដែល​មាន​ការ​គំរាម​កំហែង ឬ​ការ​ចោទ​ប្រកាន់ នោះ​យើង​អាច​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ។​ ចូរ​យើង​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ ដោយ​ថ្វាយ​សង្រ្គាមរបស់​យើង ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ។ តើ​មនុស្ស​អាច​ធ្វើ​អ្វី​មក​លើ​យើង​បាន? ចូរ​យើង​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​បញ្ហា​របស់​យើង ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ដោយ​នឹក​ចាំ​ថា អំណាច​ដែល​ទាស់​ប្រឆាំង​យើង មិន​អាច​ប្រៀប​ផ្ទឹម​នឹង​អំណាច​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ។

បន្ទាប់​ពី​លោក​វររិន និង​ភរិយា​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន​អស់​ពី​ចិត្ត កាសែត​ក្នុង​តំបន់​មិន​បាន​យក​រឿង​នោះ​មក​ចុះ​ផ្សាយ​ទេ ហើយ​ខិតប័ណ្ណ​ទាំង​នោះ​ក៏​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្ញើ​ទៅ​ពល​រដ្ឋ​ក្នុង​តំបន់​នោះ​ដែរ។ តើ​អ្នក​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ចំពោះ​សង្រ្គាម​អ្វី នៅ​ថ្ងៃ​នេះ? ចូរនិយាយ​ទៅ​កាន់​ព្រះ។ ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹងជម្នះការ​ភ័យ​ខ្លាច​នោះ…

ធ្វើការហួសកម្លាំង

នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ មាន​ហាង​លក់​គ្រឿង​បរិក្ខា​ក្នុង​ផ្ទះ​មួយ ដែល​មាន​ប៊ូតុង​ពណ៌​បៃ​តង​ធំ​មួយ សម្រាប់​ឲ្យ​ភ្ញៀវ​មក​ទិញ​ឥវ៉ាន់​ចុច​ ពេលដែល​គេ​មិន​ឃើញ​អ្នក​លក់។ បន្ទាប់​ពី​អ្នក​ចុច​បាន​១​នាទី​ហើយ នៅ​មិន​ឃើញ​មាន​នរណា​ម្នាក់​មក​សួរ​នាំ នោះ​អ្នក​នឹង​ទទួលការ​បញ្ចុះ​តម្លៃ សម្រាប់​ការ​ទិញ​ទំនិញ​នៅ​ទីនោះ។

យើង​ចង់​ធ្វើ​ជា​អតិថិជន ដែល​បាន​ទទួល​សេវ៉ា​កម្ម​ឆាប់​រហ័ស ប៉ុន្តែ តម្រូវ​ការ​នូវ​សេវ៉ាកម្ម​ឆាប់​រហ័ស ច្រើន​តែ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការលំបាក​ខ្លាំង ដល់​អ្នក​ផ្តល់​សេវ៉ា​កម្ម​។​ ដូច​នេះ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ប្រញាប់​ប្រញាល់ នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ការងារ ការធ្វើ​ការ​បន្ថែម​ម៉ោង និង​ការ​បើក​មើល​អ៊ីមែល​ជា​ច្រើន​ដង ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​ក៏​ទទួល​រង​សម្ពាធ​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​ឲ្យ​ទាន់​កាល​វិភាគ។ យុទ្ធ​សាស្រ្ត​សេវ៉ា​កម្ម​ទាន់​ចិត្ត​របស់​ហាង​ទំនិញ​នោះ គឺ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​វប្ប​ធម៌​នៃ​ភាព​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ ដែល​បាន​ជ្រាប​ចូល​ក្នុង​ជីវិត​យើង។

ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រាប់​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល​ឲ្យ​រក្សា​ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក ទ្រង់​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ឲ្យ​នឹក​ចាំ អំពី​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជាប់ជា​ទាសករ ក្នុង​ទឹក​ដី​អេស៊ីព្ទ(ចោទិយថា ៥:១៥)។​ កាល​នោះ គេ​បាន​បង្ខំ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ ដោយ​គ្មាន​ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក តាម​ការកំណត់​ពេល​ច្រើន​ជ្រុល​របស់​ស្តេច​ផារ៉ោន​(និក្ខមនំ ៥:៦-៩)។ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​មាន​សេរីភាព​ហើយ នោះ​ពួក​គេ​ត្រូវ​ឲ្យ​ខ្លួន​ពួក​គេ និង​អ្នក​បម្រើ​របស់​ពួក​គេ​មាន​ពេល​សម្រាក មួយ​ថ្ងៃ​ពេញ ក្នុង​សប្តាហ៍​នីមួយ​ៗ​(ចោទិយកថា ៥:១៤)។ នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រងរបស់​ព្រះ គ្មាន​នរណា​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​បាក់​កម្លាំង ដោយ​គ្មាន​ពេល​ឈប់​សម្រាក​ទៀត​ឡើយ។

តើ​មាន​ពេល​ប៉ុន្មាន​ដង​ហើយ ដែល​អ្នក​ធ្វើ​ការ​ទាល់​តែ​បាក់​កម្លាំង ឬ​ខ្វះ​ការ​អត់​ធ្មត់ ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​រង់​ចាំ? ចូរ​យើង​ឲ្យខ្លួន​ឯង និង​អ្នក​ដទៃ​មាន​ពេល​សម្រាក។ វប្បធម៌​នៃ​ការ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ដោយ​គ្មាន​ការ​សម្រាក គឺ​ជា​វប្ប​ធម៌​របស់​ស្តេច​ផារ៉ោន គឺ​មិន​មែន​ជា​វប្បធម៌​របស់​ព្រះ​នោះ​ទេ។—Sheridan Voysey

ពេលអនាគតដែលមិនដឹងថា នឹងមានអ្វីកើតឡើង

ពេល​ដែល​ឆ្នំា​ថ្មី​ចូល​មក​ដល់ គេ​ក៏​បាន​ទម្លាក់​បាល់​តូច​ៗ នៅ​ទី​លាន​ញូយ៉ក ថែម។ ហ្វូង​មនុស្ស​បាន​រាប់​ថយ​ក្រោយ ស្វាគមន៍ឆ្នាំ​ថ្មី ជា​មួយ​នាឡិការ​ប៊ីក ប៊ែន នៅ​ទីក្រុង​ឡុង។ គេ​ក៏​បាន​បាញ់​កាំជ្រួច​អបអរ​ឆ្នំា​ថ្មី នៅ​កំពង់​ផែ​ស៊ីដនី។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ទីក្រុង​របស់​អ្នក​ក៏​ប្រហែល​ជា​មាន​ពិធី​ទទួល​ឆ្នាំ​ថ្មី​ផង​ដែរ ព្រោះ​ការ​ស្វាគមន៍​ឆ្នាំ​ថ្មី និង​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី បាន​នាំ​មក​នូវ​ភាព​រំភើប​រីក​រាយ។ នៅ​ថ្ងៃ​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី យើង​បោះ​ជំហាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពេល​អនាគត​ដែល​យើង​មិន​ដឹង​ថា នឹង​ជួប​រឿង​អ្វីខ្លះ។ តើ​មាន​មិត្ត​ភាព និង​ឱកាស​អ្វី​ខ្លះ ដែល​យើង​អាច​រក​ឃើញ?

ឆ្នាំ​ថ្មី​នាំ​មក​នូវ​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ តែ​ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ផង​ដែរ។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដឹង​អំពី​ពេល​អនាគត​ ឬដឹង​ថា ខ្លួន​នឹង​ជួប​ខ្យល់​ព្យុះ​អ្វី​ខ្លះ​ទេ។ បើ​យើង​សិក្សា​អំពី​ប្រវត្តិ​នៃ​ឆ្នាំ​ថ្មី យើង​នឹង​បាន​ដឹង​ថា កាំ​ជ្រួច​ត្រូវ​បាន​គេ​ច្នៃ​បង្កើត នៅប្រទេស​ចិន ក្នុង​គោល​បំណង​ដើម្បី​បណ្តេញ​វិញ្ញាណ​អាក្រក់ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ឆ្នាំ​ថ្មី​មាន​ភាព​សម្បូរ​សប្បាយ។ ហើយ​ជន​ជាតិ​បាប៊ីឡូន​ធ្លាប់​មាន​ប្រពៃណី​នៃ​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត សម្រាប់​ឆ្នាំ​ថ្មី ដោយ​ធ្វើ​ការ​ស្បថ​សច្ចា ដើម្បី​ផ្គាប់​ចិត្ត​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ។ សកម្ម​ភាព​ទាំងអស់​នេះ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង សុទ្ធ​តែ​ដើម្បី​ជួយ​ខ្លួន​ឯង ឲ្យ​មាន​ទំនុក​ចិត្ត ក្នុង​ពេល​អនាគត។

ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​បាន​ធ្វើ​ការ​ស្បថ​សច្ចា​ហើយ ពួក​បាប៊ីឡូន​ក៏​បាន​ធ្វើ​សង្រ្គាម​យ៉ាង​មមា​ញឹក ដើម្បី​គ្រប់​គ្រង​ទឹក​ដី​ជិត​ខាង​ ដែលរាប់​បញ្ចូល​ទាំង​អ៊ីស្រាអែល​ផង​ដែរ។ នៅ​ពេល​ខ្លះ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​មក​ជន​ជាតិ​យូដា​ដែល​ជា​ទាសករ​ថា កុំ​ឲ្យ​ភ័យខ្លាច​អ្វី​ឡើយ ... ពេល​ណា​ពួក​គេ​ឆ្លង​ទឹក នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ​(អេសាយ ៤៣:១-២)។ ក្រោយ​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​មានបន្ទូល​ស្រដៀង​នេះ ពេល​ដែល​ទ្រង់ និង​ពួក​សិស្ស​កំពុង​តែ​ជិះ​ទូក​កាត់​ខ្យល់​ព្យុះ​ដ៏​​កាច​សាហាវ។ មុន​ពេល​ព្រះ​អង្គ​បង្គាប់​ខ្យល់ព្យុះ​ឲ្យ​ស្ងប់ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា…

ជោគជ័យពិតប្រាកដ

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​សំភាស​ភ្ញៀវ​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ម្នាក់​។ គាត់​បាន​ឆ្លើយ​សំណួរ​ខ្ញុំ ដោយ​ការ​គួរ​សម។ តែ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍ថា មាន​អ្វី​មួយ​កំពុង​លាក់​ខ្លួន នៅ​ចន្លោះ​ការ​សន្ទនា​របស់​យើង។ វា​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ខ្លួន​ ពេល​ដែល​គាត់​និយាយ​បន្ថែម​ពី​ពាក្យរបស់​ខ្ញុំ។

ខ្ញុំ​សរសើរ​គាត់​ថា គាត់​បាន​ជំរុញ​ចិត្ត​មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់។ គាត់​ក៏​បាន​រអ៊ូ​ថា “មិន​មែន​រាប់​ពាន់​នាក់​ទេ គឺ​រាប់​លាន​នាក់”។

គួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​ណាស់ ដែល​ខ្ញុំ​គិត​មិន​ដល់។ ភ្ញៀវ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រំឭក​ខ្ញុំ អំពី​ស្នាដៃ​របស់​គាត់ មុខ​តំណែង​ដែល​គាត់​មាន សមិទ្ធិ​ផល​ដែល​គាត់​ទទួល​បាន ព្រម​ទាំង​ទស្សនាវដ្ដី​ដែល​គាត់​បាន​មើល។ ពេល​នោះ​ ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ការ​ឆ្គាំ​ឆ្គង។​

ចាប់​តាំង​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​រឿង​នេះ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ដល់​លោក​ម៉ូសេ នៅ​លើ​ភ្នំ​ស៊ីណៃ​(និក្ខមនំ ៣៤:៥-៧)។ ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​បង្កើត​ចក្រ​វាល និង​ជា​អ្នក​ជំនុំ​ជម្រះ​មនុស្ស​ជាតិ តែ​ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ប្រើ​មុខ​តំណែងរបស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក​ម៉ូសេ​នោះ​ទេ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​បង្កើត​កាឡាក់​ស៊ី​ជាង​១០០​ពាន់​លាន​ក្នុង​ចក្រ​វាល តែ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​មិន​បាន​យក​រឿង​នេះ​មក​ប្រាប់​លោក​ម៉ូសេ​ដែរ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះ​អង្គ​បាន​ណែនាំ​គាត់​ឲ្យ​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​ជា “ព្រះ​ដែលមាន​ព្រះហឫ​ទ័យ​មេត្តា​ករុណា ហើយ​ទន់​សន្តោស ទ្រង់​យឺត​នឹង​ខ្ញាល់ ហើយ​មាន​សេចក្តី​សប្បុរស និង​សេចក្តី​ទៀង​ត្រង់ ជា​បរិបូរ” (និក្ខមនំ ៣៤:៦)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​អង្គ​ជា​នរណា នោះ​ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​រៀប​រាប់​អំពី​មុខ​តំណែង ឬស្នា​ដៃ​នោះ​ទេ តែ​ព្រះ​អង្គ​បង្ហាញ​ចរិក​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះ​អង្គ។

រឿង​នេះ​ពិត​ជា​មាន​ន័យ​ជ្រាល​ជ្រៅ​ចំពោះ​យើង ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ព្រះទ្រង់​បាន​បង្កើត ឲ្យ​ដូច​រូប​អង្គ​ទ្រង់ ហើយ​បាន​ត្រាស់​ហៅឲ្យ​យក​គំរូ​តាម​ព្រះ​អង្គ​(លោកុប្បត្តិ ១:២៧ និង​ អេភេសូរ ៥:១-២)។ ការ​មាន​ស្នា​ដៃ និង​មុខ​តំណែង​គឺ​ជា​រឿង​ល្អ…