តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ tim gustafson

ការស្រេកឃ្លាន ក្នុងកំពង់ផែ

ក្នុង​កំណាព្យ​ប៉ទុយហ្កាល់ ដែល​លោក​ហ្វឺនេនដូ ប៉េសូ(Fernando Pessoa) បាន​និពន្ធ មាន​ឃ្លា​មួយ​បាន​សរសេរ​ថា “កំពង់​ផែ​នីមួយ​ៗ ជា​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន ដែល​ជាប់​ក្នុង​ថ្ម”។ លោក​ប៉េសូ​បាន​និយាយ​អំពី​កំពង់​ផែ សំដៅ​ទៅ​លើអារម្មណ៍​ដែល​យើង​មាន ពេល​ដែល​នាវា​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​យើង​យឺត​ៗ។ នាវា​ចាក​ចេញ​ទៅ តែ​កំពង់ផែ​នៅ​កន្លែង​ដដែល​ ជា​តំណាង​ឲ្យ​ភាព​យូរ​អង្វែង នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម និង​ក្តី​ស្រមៃ ការ​បែក​គ្នា និង​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន។ យើង​ស្រេក​ឃ្លានរក​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​បាត់​បង់ និង​អ្វី​ដែល​យើង​មិន​អាច​ឈោង​ទៅ​ដល់។

ក្នុង​ភាសា​ប៉ទុយហ្កាល់ ពាក្យ​ក្នុង​កំណាព្យ​នេះ ដែល​ប្រែ​មក​ថា “ការ​ស្រេក​ឃ្លាន” គឺ​សំដៅ​ទៅ​លើ​ការ​អាឡោះអាល័យ​ដ៏​ខ្លាំង ដែល​មាន​ក្នុង​ជម្រៅ​ចិត្ត​យើង ដែល​ពិបាក​ពិពណ៌​នា។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​កំណាព្យ​នេះ កំពុង​តែ​ពិពណ៌នា អំពី​អ្វី​ដែល​មិន​អាច​ពិពណ៌នា​បាន។

ភ្នំ​នេបូរ ​អាច​ជា​កន្លែង​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​មាន​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​យ៉ាង​ខ្លាំង។ គាត់​បាន​ឈរ​នៅ​លើ​ភ្នំ​នេបូរ មើល​ទៅ​ទឹកដី​សន្យា ជា​ទឹក​ដី​ដែល​គាត់​មិន​អាច​ទៅ​ដល់។ ព្រោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​ប្រាប់​គាត់​ថា ទ្រង់​បាន​ឲ្យ​គាត់​ឃើញ​ទឹក​ដី​សន្យា​ តែ​ទ្រង់​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គាត់​ចូល​ឡើយ​(ចោទិយកថា ៣៤:៤)។ ស្តាប់​មើល​ទៅ ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់​ហាក់ដូច​ជា​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ណាស់។​ តែបើ​យើង​គិត​ដូច​នេះ នោះ​មាន​ន័យ​ថា​យើង មិន​បាន​យល់​អំពី​រឿង​ដែល​កំពុង​តែ​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​នោះ​ទេ។ តាម​ពិត ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​កំពុង​តែ​មាន​បន្ទូល​កម្សាន្ត​ចិត្ត​គាត់​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ប្រទាន​ទឹក​ដី​សន្យា​នោះដល់​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​គាត់​(ខ.៤)។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន លោក​ម៉ូសេ​នឹង​ត្រូវ​ចាក​ចេញ​ពី​ភ្នំ​នេបូរ ទៅ​ទឹក​ដី​មួយ ដែល​ល្អ​ជាង​ទឹក​ដី​កាណាន​ទៅ​ទៀត(ខ.៥)។

ជា​ញឹក​ញាប់ ជីវិត​របស់​យើង​បាន​ជួប​នូវ​រឿង ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឈរ​អាឡោះ​អាល័យ ដោយសារ​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់បាន​បែក​ចេញ​ពី​យើង ក្តី​សង្ឃឹម​បាន​រលាយ ឬ​ក្តី​ស្រមៃ​បាត់​បង់​ជា​ដើម។ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​បែប​នេះ យើង​ប្រហែល​ជាមាន​អារម្មណ៍​ដូច​អ័ដាម…

លើសពីនិមិត្តរូប

មាន​ពេល​មួយ លោក​យ័រដិន បូហានុន(Jordan Bohannon) ដែល​ជា​តារា​បាល់​បោះ​នៃ​សកល​វិទ្យា​ល័យ រដ្ឋ​អាយូវ៉ា មាន​ចេតនា​បោះ​បាល់ មិន​ឲ្យ​ចូល​កន្រ្តក។ បើ​គាត់​បោះ​បាល់​ចូល​កន្ត្រក​នៅ​ពេល​នោះ គាត់​អាច​បំបែក​ឯកត្ត​កម្ម​របស់​សាលា​គាត់ ដែល​កំណត់​ត្រា​មុន ត្រូវ​បាន​គេ​បង្កើត​កាល​ពី​២៥​ឆ្នាំ​មុន។ កាល​នេះ គាត់​ហៀប​នឹង​បង្កើត​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​សម្រាប់​ក្រុម​គាត់។ តើ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គាត់​មិន​ចង់​បោះ​បាល់​មួយ​គ្រាប់​នោះ ឲ្យ​ចូល​កន្ត្រក? កាល​ពី​ឆ្នាំ​​១៩៩៣  បន្ទាប់​ពី​លោក​គ្រីស ស្រ្ទីត(Chris Street) ដែល​ជា​ជើង​ឯក​ប្រចាំ​សាលា​នោះ បាន​បោះ​បាល់​បញ្ចូល​កន្ត្រក​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​បាន​៣៤​គ្រាប់ គាត់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​រថយន្ត​បុក​គ្នា។  ហេតុ​នេះ​ហើយ លោក​យ័រដិន​ក៏បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ផ្តល់​ការ​គោរព និង​ការ​រំឭក​ដល់​លោក​ស្រ្ទីត ដោយ​មិន​ព្រម​បំបែក​ឯកត្ត​កម្ម​របស់​គាត់។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​បូហានុន​មិន​បាន​យក​ការ​លើក​ដំកើង​ខ្លួន​ឯង ជា​សំខាន់​ឡើយ។ យើង​អាច​មើល​ឃើញ​គុណ​តម្លៃ​ដូច​នេះ នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​អ្នក​ប្រយុទ្ធ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ឈ្មោះ​ដាវីឌ។ មាន​ពេល​មួយ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​លាក់​ខ្លួន​ក្នុង​រូង​ភ្នំ​ជា​មួយ​នឹង​កង​ទ័ព​របស់​ទ្រង់ ដែល​កំពុង​ចុះ​ខ្សោយ​។ ពេល​នោះ ​ទ្រង់​ចង់​សោយ​ទឹក​អណ្តូង នៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម ដែល​ជា​ស្រុក​កំណើត​ណាស់ ប៉ុន្តែ ពួក​សាសន៍​ភីលីស្ទីន​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច កំពុង​តែ​គ្រប់​គ្រង​តំបន់​នោះ​(២សាំយ៉ូអែល ២៣:១៤-១៥)។

​ពួក​អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ​ទាំង​៣​នាក់​របស់​ទ្រង់​នោះ ក៏​បំបែក​ពួក​ទ័ព​ភីលីស្ទីន កាត់​ចូល​ទៅ​ដង​ទឹក​អណ្តូង នៅ​មាត់​ទ្វារ​បេថ្លេហិម​យក​មក​ថ្វាយ​ដាវីឌ តែ​ទ្រង់​មិន​ព្រម​សោយ​ទេ គឺ​ទ្រង់​ចាក់​ច្រួច​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា​វិញ ដោយទូលថ្វាយថា “រួច​ទូល​ថា ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ សូម​ឲ្យ​ការ​យ៉ាង​នេះ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ទូលបង្គំ​ទៅ កុំ​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ធ្វើ​ឡើយ តើ​គួរ​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ផឹក​ឈាម​របស់​មនុស្ស ដែល​ទៅ​ទាំង​ប្រថុយ​ជីវិត​ដូច្នេះ​ឬ​អី?”(ខ.១៦-១៧)។

ក្នុង​លោកិយ ដែល​មនុស្ស​ច្រើន​តែ​ឲ្យ​រង្វាន់…