តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Tim Gustafson

រឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់

ភាគ​ច្រើន​នៃ​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​លោក​ម៉ៃ(Mike) មាន​ការ​យល់​ដឹង​តិច​តួច​ណាស់ អំពី​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏ហាក់​ដូច​ជា​មិន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ដែរ។ ប៉ុន្តែ គាត់​ដឹង​ថា លោក​ម៉ៃ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន។ ថ្ងៃ​មួយ ពេលដែល​រដូវ​កាល​នៃពិ​ធី​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​ជិត​មក​ដល់ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ថា ពួក​គេ​ឮ​ថា ពិធីព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ មិន​មាន​ជាប់​ទាក់​ទង​អ្វី នឹង​បុណ្យ​រំលង​ទេ ហើយ​ក៏​ឆ្ងល់​ផង​ដែរ​ថា ពិធី​បុណ្យ​ទាំង​ពីរ​នេះ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​អ្វី​នឹង​គ្នា។ គេ​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា ​“អេហ៍ ម៉ៃ! អ្នក​ដឹង​អំពី​រឿង​របស់​ព្រះ​ច្រើន។ តើ​គេ​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​រំលង​ដើម្បី​អ្វី?”​

ដូចនេះ លោក​ម៉ៃក៏​បាន​ពន្យល់​ប្រាប់​គេ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​នាំ​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ពី​ភាព​ជា​ទាសករ នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ អំពី​គ្រោះ​កាច​ទំាង​១០ ដែល​រួម​មាន​ការ​ស្លាប់​​កូន​ច្បង​របស់​គ្រួសារ​នីមួយ​ៗរបស់​ជន​ជាតិ​អេស៊ីព្ទ។​ គាត់​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា កាល​នោះ ទេវតា​បាន “រំលង” ផ្ទះ​ដែល​មាន​ឈាម​សត្វ​ចៀម​ប្រឡាក់​នៅលើ​ក្រប​ទ្វារ។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ជាប់​ឆ្កាង ក្នុង​រដូវ​កាល​នៃ​បុណ្យ​រំលង ក្នុង​នាម​ជា​កូន​ចៀម​សម្រាប់​យញ្ញ​បូជា ដែល​ត្រូវ​សុគត​ដើម្បី​លោះ​បាន​មនុស្ស​ម្តង​ជា​សម្រេច។​ ភ្លាម​ៗ​នោះ លោក​ម៉ៃ​ក៏​បានដឹង​ថា​ តាម​ពិត គាត់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដល់​មិត្ត​រួម​ការ​ងារ​គាត់​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។​

សាវ័ក​ពេត្រុស​ក៏​ធ្លាប់​បាន​បង្រៀន​ពួក​ជំនុំ​សម័យ​ដើម ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​ក្នុង​វប្ប​ធម៌​ដែល​មិន​ស្គាល់​ព្រះ។ គាត់​ថា “ចូរ​ឲ្យ​តាំង​ព្រះគ្រីស្ទ​ឡើង ជា​បរិសុទ្ធ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា ទុក​ជា​ព្រះអម្ចាស់​ចុះ ហើយឲ្យ​ប្រុង​ប្រៀប​ជានិច្ច ដោយ​សុភាព ហើយ​កោតខ្លាច ដើម្បី​នឹង​តប​ឆ្លើយ​ដល់​អ្នក​ណា​ដែល​សួរ​ពី​ហេតុ​នៃ​សេចក្តី​សង្ឃឹម​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា”(១ពេត្រុស ៣:១៥)។

យើង​ក៏​អាច​ធ្វើ​បន្ទាល់​ផង​ដែរ។ ដោយ​ជំនួយ​ពី​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ យើង​អាច​ពន្យល់​ប្រាប់​គេ…

ការស្តាប់តាមការព្យាករណ៍

នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​ត្រង់ ថ្ងៃ​ទី​២១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​១៩៣៨ លោក​ឆាល ភាស(Charles Pierce) ដែល​ជា​អ្នក​ព្យាករណ៍​ឧត្តុនិយម បាន​ដាស់​តឿន​មន្ទីរ​ឧត្តុនិយម​របស់​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក អំពី​ខ្យល់​ព្យុះ​សង្ឃរា​មួយ កំពុង​តែ​បោះ​ពួយ​ទៅ​ទិស​ខាង​ជើង ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​រដ្ឋ​ញូអ៊ីងគ្លិន។ ប៉ុន្តែ ប្រធាន​មន្ទីរ​ឧត្តុ​និយម​បាន​សើច​ចម្អក​ឲ្យ​ការ​ព្យាករណ៍​របស់​គាត់ ដោយហេតុ​ផល​ថា ខ្យល់​ព្យុះ​តំបន់​ត្រូពិច មិន​អាច​បក់​មក​ទិស​ខាង​ជើង បាន​ចម្ងាយ​ឆ្ងាយ​យ៉ាង​នេះ​ឡើយ។

ពីរ​ម៉ោង​ក្រោយ​មក ខ្យល់​ព្យុះ​សង្ឃរា​រដ្ឋញូអ៊ីងគ្លិន​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៣៨ បាន​បក់​មក​ដល់​កោះ​ឡងអាយលិន។ នៅ​ម៉ោង​៤រសៀល វា​ក៏​បាន​មក​ដល់​រដ្ឋ​ញូអ៊ីងគ្លិន ដោយ​គ្រវែង​នាវា​ទៅ​លើ​គោក ខណៈ​ពេល​ដែល​ផ្ទះ​ជា​ច្រើន​ខ្នង​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ។ មនុស្ស​ជាង​៦​រយ​នាក់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត។ ជន​រង​គ្រោះ​ទាំង​នោះ​ទំនង​ជា​អាច​រួច​ជីវិត ក្នុង​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​នេះ បើ​សិន​ជា​មន្ទីរ​ឧត្តុនិយម​បាន​ប្រកាស់ ឲ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​អំពី​ការ​ព្យាករណ៍​របស់​លោក​ភាស ដែល​បាន​ផ្អែក​ទៅ​លើទិន្ន​ន័យ​ដ៏​ច្បាស់​លាស់ និង​ផែនទី​លម្អិត។​

ព្រះគម្ពីរ​ក៏​បាន​ចែង​អំពី​ភាព​ចាំ​បាច់​នៃ​ការ​ស្តាប់​តាម​ការ​ដាស់​តឿន ឬ​ការ​ព្រ​មាន​ផង​ដែរ។ នៅ​សម័យ​ដែល​លោក​យេរេមា​រស់​នៅ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់បាន​ដាស់​តឿន​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ ប្រឆាំង​នឹង​ពួក​ហោរា​ក្លែង​ក្លាយ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រាប់ពួក​គេ​ថា “កុំ​ឲ្យ​ស្តាប់​តាម​ពាក្យ​របស់​ហោរា ដែល​គេ​ទាយ​ប្រាប់​ឯង​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​សោះ គេ​នាំ​ឯង​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​វង្វេង​ទេ គេ​សំដែង​ចេញ​តែ​ពី​ការ​ដែល​គេ​នឹក​ឃើញ​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្លួន​គេ មិន​មែន​ជា​សេចក្តី​ដែល​ចេញ​ពី​ព្រះឱស្ឋ នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ឡើយ”(យេរេមា ២៣:១៦)។  ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៀត​ថា “​បើ​គេ​បាន​គ្រាន់​តែ​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ពួក​ប្រឹក្សា​របស់​អញ នោះ​គេ​នឹង​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​រាស្ត្រ​អញ​ស្តាប់​ពាក្យ​របស់​អញ​ហើយ ព្រម​ទាំង​បំបែរ​គេ​ចេញ​ពី​ផ្លូវ​អាក្រក់ និង​ពី​អំពើ​ដ៏​លាមក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​រៀង​ខ្លួន​ផង”(ខ.២២)។

នៅ​សម័យ​នេះ​ ក៏​សម្បូរ “ហោរា​ក្លែង​ក្លាយ”ផង​ដែរ។ ពួក​គេ​ជា “អ្នក​ជំនាញ” ខាង​បង្រៀន ឬ​ថ្លែង​ព្រះ​បន្ទូល ដោយ​មិន​បាន​អើពើរ​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ឬ​កាច់​មួល​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ខ្លួន​ឯង។…

រឿងដែលគួរឲ្យភា្ញក់ផ្អើល

មាន​ពេល​មួយ សាស្រ្តា​ចារ្យ​ហូលី អដវេយ(Holly Ordway) បាន​បញ្ចេញ​ប្រត្តិ​កម្ម ចំពោះ​បទ​កំណាព្យ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ស្ងប់ស្ងែង​របស់​លោក​ចន ដាន(John Donne) ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “បទ​កំណាព្យ​បរិសុទ្ធ ទាំង​១៤​ឃ្លា”។ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​បាន​ប៉ះ​ខ្សែ​ភ្លើង​ឆក់។ គាត់​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​និយាយ​ដូច​ម្តេច​ទេ។ ក្រោយ​មក អ្នក​ស្រី​អដវេយ បាន​រំឭក​ថា កាល​នោះ ពី​ដំបូង​គាត់​មាន​ទស្សនៈ​បែប​អ្នក​មិន​ជឿ​ព្រះ ​តែ​បទ​កំណាព្យ​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​បើក​ចិត្ត។ ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ជឿ​ថា ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដែល​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ពិត​ជា​មាន​អំណាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ។​

លោក​ពេត្រុស យ៉ាកុប និង​យ៉ូហាន ប្រហែល​ជា​មិន​អារម្មណ៍​មិន​ខុស​ពី​សាស្រ្តា​ចារ្យ​អដវេយ​ឡើយ ពេល​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​នាំ​ពួក​គេ​ឡើង​ទៅ​ដល់​កំពូល​ភ្នំ ដែល​នៅ​ទីនោះ​ពួក​គេ​បាន​ឃើញ​សិរីល្អ​របស់​ព្រះ​អង្គ​បង្ហាញ​ចេញ​មក តាមរបៀប​ដ៏​អស្ចារ្យ។ ព្រះពស្ត្រ​ទ្រង់​ត្រឡប់​ជា​ភ្លឺ​សស្គុស​ដូច​ហិមៈ(ម៉ាកុស ៩:៣) នោះ​លោក​អេលីយ៉ា ព្រម​ទាំង​លោក​ម៉ូសេ បាន​លេច​មក​ឲ្យ​ឃើញ។

ពេល​ព្រះ‌យេស៊ូ​យាង​ចុះ​ពី​លើ​ភ្នំ​ជា​មួយ​សិស្ស​ទាំង​បី ព្រះអង្គ​ហាម‌ប្រាម​គេ​មិន​ឲ្យ​និយាយ​អំពី​ហេតុ‌ការណ៍ ដែល​ខ្លួន​បាន​ឃើញ​ប្រាប់​នរណា​ឡើយ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ(ខ.៩)។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​​មិន​ទាន់យល់​អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​នោះ​ឡើយ(ខ.១០)។

កាល​នោះ ពួក​សាវ័ក​មិន​មាន​ការ​យល់​ដឹង អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ឲ្យ​បាន​គ្រប់​ជ្រុង​ជ្រោយ​ឡើយ ព្រោះ​ពួក​គេ​មិន​អាចយល់ អំពី​គោល​ដៅ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ប៉ុន្តែ ទី​បំផុត បទ​ពិសោធន៍​ដែល​ពួក​គេ​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​អម្ចាស់​របស់​ពួក​គេ ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ពួក​គេ​ផ្លាស់​ប្រែ តាម​របៀប​ដ៏​អស្ចារ្យ។ ក្រោយ​មក លោក​ពេត្រុស​បាន​ពិពណ៌នា…

ពាក្យទំនួញរបស់ម័រស៊ី

ឪពុក​របស់​ម័រស៊ី(Mercy) អះ​អាង​ថា គាត់​មាន​ជំងឺ ដោយ​សារ​ត្រូវ​អំពើ​អាប​ធ្មប់។ តែ​តាម​ពិត គាត់​កើត​ជម្ងឺ​អេដស៍។ ពេល​គាត់​ស្លាប់ ម័រស៊ី​ដែល​ជា​ក្មេង​ស្រី​អាយុ​១០​ឆ្នាំ កាន់​តែ​មាន​ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ​ជា​មួយ​ម្តាយ​របស់​នាង។ ប៉ុន្តែ ម្តាយ​របស់​នាង​ក៏​មាន​ជម្ងឺ​ផង​ដែរ ហើយ​បី​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​លា​ចាក​លោក។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក បង​ស្រី​របស់​ម័រស៊ីក៏​បាន​ចិញ្ចឹម​បង​ប្អូន​បង្កើត​ទាំង​៥​នាក់។ គឺ​នៅ​ពេល​នោះ​ហើយ ដែល​ម័រស៊ី​បាន​ចាប់​ផ្តើម​សរសេរ​កំណត់​ហេតុ ​អំពី​ការឈឺ​ចាប់​ដ៏​ជ្រៅ​របស់​នាង។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​រឿង​របស់​ហោរា​យេរេមា ដែល​បាន​សរសេរ​កំណត់​ហេតុ​ អំពី​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ខ្លួន​ផង​ដែរ។ នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​បរិទេវ គាត់​បាន​កត់​ទុក​នូវ​អំពើ​ឃោរ​ឃៅ​ដែល​កង​ទ័ព​របស់​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន បាន​ធ្វើ​មក​លើជន​ជាតិ​យូដា។ ចិត្ត​របស់​លោក​យេរេមា​ក៏​បាន​សោក​សង្រេង ចំពោះ​ជន​រង​គ្រោះ​ ដែល​នៅ​ក្មេង​ជាង​គេ​ផង​ដែរ។ គឺដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពោល​ថា “ភ្នែក​ខ្ញុំ​រលាយ​ទៅ​ដោយ​ហូរ​រហាម ចិត្ត​ខ្ញុំ​ក៏​ទុរន់ទុរា ហើយ​ត្រូវ​ស្រលុង​ចុះ​ដល់​ដី​ផង ដោយ​ព្រោះ​ការបំផ្លាញ​​កូន​ស្រី​នៃ​សាសន៍​ខ្ញុំ ហើយ​ដោយ​ព្រោះ កូន​តូច​នឹង​កូន​ដែល​នៅ​បៅ វា​សន្លប់​ទៅ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទី​ក្រុង”(២:១១)។ ប្រ​ជា​ជន​យូដា​ធ្លាប់​មាន​ប្រវត្តិ​បះ​បោរ និង​មិន​អើរ​ពើរ​ចំពោះ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ កូន​ៗ​របស់​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ទទួល​ផល​វិបាក​ផង​ដែរ។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​យេរេមា​បាន​សរសេរ​ថា “វា​សួរ​ដល់​ម្តាយ​ថា តើ​អង្ករ​នឹង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​នៅ​ឯ​ណា​ក៏​វា​សន្លប់​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​នៃ​ទី​ក្រុង ដូច​ជា​មនុស្ស​របួស វា​ដាច់​ខ្យល់​នៅ​លើ​ទ្រូង​ម្តាយ”(ខ.១២)។

គេ​ប្រហែល​ជា​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​លោក​យេរេមា​មិន​បដិសេធ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​រង​ទុក្ខ​វេទនា? គាត់​មិន​បានបដិសេធ​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​ជំរុញ​អ្នក​ដែល​នៅ​រស់​ថា “​ចូរក្រោក​ឡើង​ទាំង​យប់ ហើយ​ស្រែក​នៅ​ពេល​ដើរ​យាម​ចុះ ត្រូវ​ឲ្យ​ចាក់​ចិត្ត​នាង​ចេញ ដូច​ជា​ទឹក​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់ ចូរ​ប្រទូល​ដៃ​ឡើង​ទៅ​ឯ​ទ្រង់ ដើម្បី​អង្វរ​ឲ្យ​បាន​ជីវិត​នៃ​ក្មេង​តូចៗ​របស់​នាង”(ខ.១៩)។

ពេល​ដែល​យើង​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ចាក់​បង្ហូរ​ចិត្ត​របស់​យើង​…

ក្នុងរយៈពេល១រយឆ្នាំទៀត

កាល​ពី​ឆ្នាំ១៩៧៥ លោករ៉ត សឺលីង(Rod Serling) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ខ្សែ​ភាព​យន្ត បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​គ្រាន់​តែ​ចង់ឲ្យ​គេ​នៅ​នឹក​ចាំ​អំពី​គាត់ នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​១​ឆ្នាំ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ។ លោក​សឺលីង​ជា​អ្នក​ផលិត​រឿង​ភាគ ដែល​បាន​ចាក់​បញ្ចាំង​តាមទូរទស្សន៍ មាន​ចំណង​ជើង​ថា តំបន់​ថ្ងៃ​លិច ។ គាត់​ចង់​ឲ្យ​គេ​និយាយ​ទៅ​កាន់​គាត់​ថា “គាត់​ជា​អ្នក​និពន្ធ”។ មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​អាចមើល​ដឹង​ថា ពួក​គេ​ក៏​ចង់​បន្សល់​ទុក​នូវ​កេរ​ដំណែល ដូច​លោក​សឺលីង​ផង​ដែរ គឺ​ដើម្បី​ស្វែង​រក​អត្ថ​ន័យ និង​ភាព​ស្ថិតស្ថេរ​សម្រាប់​ជីវិត​។

រឿង​របស់​លោក​យ៉ូប​បាន​និយាយ​អំពី​បុរស​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​អត្ថ​ន័យ​របស់​ជីវិត ក្នុង​ពេលដែល​ជីវិត​របស់​គាត់​កំពុង​តែ​រួញ​ខ្លី។ ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ​ពព្រិច​ភ្នែក គាត់​បាន​បាត់​បង់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​កូន​ៗ​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​គាត់​គ្មាន​សល់។ បន្ទាប់​មក មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​ក៏​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​គាត់​ថា គាត់សម នឹង​ជួប​ជីវិត​បែប​នេះ។ លោក​យ៉ូប​ក៏​ថ្លែង​នូវ​ព្រះបន្ទូល​ដ៏មាន​ន័យ​ជា​ច្រើន ដែល​គាត់​ចង់​ឲ្យ​គេ​នឹក​ចាំ​ជា​រៀង​រហូត។  គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ឱ​បើ​សិន​ជា​ពាក្យ​ខ្ញុំ​បាន​សរសេរ​ចុះ ឱ​បើ​បាន​កត់​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ទៅ​អេះ គឺ​បាន​ឆ្លាក់​នៅ​នឹង​ថ្ម​ដោយ​ដែក​ឆ្លាក់ ហើយ​នឹង​សំណ​ទុក​ជា​រៀង​រាប​ត​ទៅ”(យ៉ូប ១៩:២៣-២៤)។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ព្រះ​បន្ទូល​ដែល​លោក​យ៉ូប​បាន​ថ្លែង​ពិត​ជា​បាន​កត់​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ និង​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​ថ្ម​មែន។ យើង​អាច​អាន​ពាក្យរបស់​គាត់ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ។ តែ​លោក​យ៉ូប​ត្រូវ​ការ​អត្ថ​ន័យ​របស់​ជីវិត​លើស​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​បន្សល់​ទុក។ គាត់​បាន​រកឃើញ​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ជីវិត​គាត់ នៅ​ក្នុង​បុគ្គ​លិក​លក្ខណៈ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ប្រកាស់​ថា “ឯ​ខ្ញុំៗ​ដឹង​ថា អ្នក​ដែល​លោះ​ខ្ញុំ​ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ ហើយ​ដល់​ជាន់​ក្រោយ ទ្រង់​នឹង​មក​ឈរ​នៅ​លើ​ផែនដី”(១៩:២៥)។ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ដឹងដូច​នេះ​ហើយ នោះ​ចិត្ត​គាត់​ក៏​មាន​សេចក្តី​ប៉ង​ប្រាថ្នា​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​នឹង​បាន​ឃើញ​ព្រះ​អង្គនៅ​ពេល​ណា​មួយ ហើយ​ចិត្ត​គាត់​ក៏​បាន​ស្រេក​ឃ្លាន​ចង់​ឲ្យ​ពេល​នោះ​ឆាប់​មក​ដល់(ខ.២៧)។

នៅ​ទី​បញ្ចប់ អ្វី​ដែល​លោក​យ៉ូប​បាន​រក​ឃើញ គឺ​លើស​ពី​ការ​រំពឹង​គិត​របស់​គាត់​ទៅ​ទៀត។ គឺ​គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់…

ផ្នែកម្ខាងទៀតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់

ផ្ទះ​សំណាក់​របស់​ពួក​រ៉ូម៉ាំង នៅ​សម័យ​ព្រះ​យេស៊ូវ មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​អាក្រក់​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​ពួក​គ្រូ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​សាសន៍​យូដា មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គេ​យក​សត្វ​ពាហនៈ​មក​ចង​ទុក​ក្បែរ​ផ្ទះ​សំណាក់​ទំាង​នោះ​ឡើយ។ ដោយសារ​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​ពិបាក​យ៉ាង​នេះ ពេល​ណា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​កន្លែង​មួយ​ទៅ​កន្លែង​មួយ តាម​ធម្មតា ពួក​គេ​ស្វែង​រក​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​ជឿ​ដទៃ​ទៀត។

ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដំណើរ​នៅ​សម័យ​នោះ មាន​ពួក​គ្រូ​ក្លែង​ក្លាយ ដែល​បាន​បដិសេធ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​មែន​ជា​ព្រះ​មែស៊ី​ឡើយ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ក្នុង​សំបុត្រ​ទី​២​របស់​សាវ័ក​យ៉ូហាន គាត់​បាន​ប្រាប់​អ្នក​អាន​សំបុត្រ​គាត់ អំពី​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មិន​ត្រូវ​ស្វាគមន៍​ពួក​នោះ​ឡើយ។ លោក​យ៉ូហាន​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​មុន​ថា ពួក​គ្រូ​ក្លែង​ក្លាយ​ទាំង​នោះ គឺ​ជា​ “ពួក​ទទឹង​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​មិន​ទទួល​ស្គាល់​ទាំង​ព្រះ​វរបិតា និង​ព្រះ​រាជ​បុត្រា”(១យ៉ូហាន ២:២២)។ ក្នុង​សំបុត្រ​យ៉ូហាន​ទី​២ គាត់​បាន​ពន្យល់ ដោយប្រាប់​អ្នក​អាន​សំបុត្រ​គាត់​ថា អ្នក​ណាក៏​ដោយ​ដែល​ជឿ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​ព្រះ​មែស៊ី គឺ“មាន​ទាំង​ព្រះ​វរបិតា និង​ព្រះ​រាជ​បុត្រា”(ខ.៩)។

បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ដាស់​តឿន​ថា “បើ​អ្នក​ណា​មក​ឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា តែ​មិន​បង្រៀន​ចំពោះ​សេចក្តី​នេះ នោះ​កុំ​ឲ្យ​ទទួល​អ្នក​នោះ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ឡើយ កុំ​ឲ្យ​ទាំង​ជំរាប​សួរ​ដល់​អ្នក​នោះ​ផង”(ខ.១០)។ ការ​ស្វាគមន៍​អ្នក​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​ក្លែង​ក្លាយ ឲ្យ​ចូល​ផ្ទះ គឺ​ជា​ការ​ជំរុញ​ឲ្យ​មនុស្ស នៅ​តែ​បន្ត​ដាច់​ចេញ​ពី​ព្រះ។

​សំបុត្រ​ទីពីរ​របស់​លោក​យ៉ូហាន បាន​បង្ហាញ​ផ្នែក​ម្ខាង​ទៀត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ។ យើង​បម្រើ​ព្រះ​មួយ​អង្គ ដែលស្វាគមន៍​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ ដោយ​ព្រះ​ហស្ត​បើក​ចំហរ។ ប៉ុន្តែ​ ក្តី​ស្រឡាញ់​ពិត មិន​បណ្តោយ​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​ធ្វើ​អាក្រក់​មក​លើ​ខ្លួន​ឯង និង​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ចិត្ត​ពុត​ត្បុតនោះ​ឡើយ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្វាគមន៍​អ្នក​ដែល​ចូល​មក​រក​ទ្រង់ ដោយ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត តែ​ទ្រង់​មិន​ដែល​ឱប​ក្រសោប​ការ​កុហក​នោះ​ឡើយ។​—TIM GUSTAFSON

ភ្នំភ្លើងនៅក្នុងតំបន់ដ៏ស្រស់ស្អាត

មនុស្ស​ម្នា​បាន​ឈរ​មើល​ដោយ​ភាព​ស្ងាត់​ស្ងៀម ខណៈ​ពេល​ដែល​កំអែល​ភ្នំ​ភ្លើង​បាន​ហូរ​ចេញ​មក​យឺត​ៗ បញ្ចេញ​ផ្សែង​ហុយ​ៗ ហើយ​លាត​សន្ធឹង​នៅ​ជាយ​កោះ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ត្រូ​ពិច។ អ្នក​ស្រុក​ទាំង​នោះ​ឈរ​មើល ដោយ​ទឹក​មុខ​ក្រៀម​ក្រំ តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ពួក​គេ​ក៏​មាន​ចិត្ត​ស្ញប់​ស្ញែង​ចំពោះ​បាតុ​ភូមិ​ធម្មជាតិ​នេះ​ផង​ដែរ។ ភាគ​ច្រើន ពួក​គេ​ហៅ​បាតុ​ភូត​នេះ​ថា “ស្ថាន​សួគ៌”។ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ កំអែល​ភ្នំ​ភ្លើង ដែល​បាន​ហូរ​កាត់​ភូមិ​ភូណា រដ្ឋ​ហាវ៉ៃ បាន​រំឭក​ពួក​គេ​រាល់​គ្នា​ថា ទ្រង់​បាន​បង្កើត​ប្រជុំ​កោះ​នេះ ​ពី​អំណាច​ភ្នំ​ភ្លើង ដែល​គ្មាន​មនុស្ស​ណា​អាច​បង្រាប​បាន។

មាន​ពេល​មួយ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​សម័យ​បុរាណ ក៏​បាន​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​អំណាច​មួយ ដែល​គ្មាន​មនុស្ស​ណា​អាច​បង្រ្កាប​បាន។ ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​ដណ្តើម​ហឹប​សញ្ញា​ពី​សត្រូវ​មក​វិញ(២សំាយ៉ូអែល ៦:១-៤) ពិធី​អប​អរ​ក៏​បាន​ប្រារព្ធ​ឡើង(ខ.៥) ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​នោះ បុរស​ម្នាក់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​ភ្លាម​ៗ ដោយ​សារ​គាត់​លូក​ដៃ​ទៅ​ចាប់​ទប់​ហិប​សញ្ញា​ឲ្យ​នឹង ពេល​ដែល​គោក​ញ្រ្ជោល​ឡើង(ខ.៦-៧)។

រឿង​នេះ​ប្រហែល​ជា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​គិត​ថា ព្រះ​ទ័យ​របស់​ទ្រង់​មិន​អាច​ឲ្យ​យើង​ទាយ​ស្មាន​បាន​ ដូច​ជា​ភ្នំ​ភ្លើង ដោយ​ទ្រង់​ងាយ​នឹង​បង្កើត ហើយ​ក៏​ងាយ​នឹង​បំផ្លាញ​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ យើង​មិន​ត្រូវ​គិត​ដូច​នេះ​ឡើយ។ ក្នុង​រឿង​នេះ យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​បង្គាប់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​យ៉ាង​ជាក់​លាក់ អំពី​របៀប​ទុក​ដាក់​វត្ថុ ដែល​ទ្រង់​បាន​ញែក​សម្រាប់​តែ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​ទ្រង់​(មើល​ជនគណនា ៤)។ ពួក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ឯក​សិទ្ធិ​នៅ​ក្នុង​ការ​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ ប៉ុន្តែ ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់​មាន​អំណាច​ដ៏​លើស​លប់ បាន​ជាពួក​គេ​មិន​អាច​ចូល​ទៅ​ជិត​ទ្រង់ ដោយ​គ្មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​បាន​ឡើយ។

បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ ជំពូក​១២ បាន​និយាយ​អំពី ភ្នំ “ដែល​មាន​ភ្លើង​ឆេះ” ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ក្រឹត្យ​វិន័យ​១០​ប្រការ​ដល់​លោកម៉ូសេ។ ភ្នំ​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​រាល់​គ្នា​ភិត​ភ័យ(ខ.១៨-២១)។ ប៉ុន្តែ…

ការប៉ះតែបន្តិច

មាន​ពេល​មួយ ខូលីន(Colin) និង​ក្រុម​ដ៏​តូច​របស់​គាត់ បាន​ត្រៀម​ខ្លួន ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ងារ​មនុស្ស​ធម៌ ក្នុង​តំបន់​ដែល​គេល្បី​ថា ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ។ ពេលនោះ ភាព​តាន​តឹង​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពេល​ដែល​គាត់​ចែក​ចាយ​អំពី​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​របស់​គាត់​ទៅ​ដល់​មិត្ត​រួម​ក្រុម​ម្នាក់ មិត្ត​រួម​ក្រុម​នោះ​ក៏​បាន​ដាក់​ដៃ​នៅ​លើ​ស្មា​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពីរ​បី​ម៉ាត់​ដល់​គាត់។ វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​ប៉ះ​ស្មា​បន្តិច​ប៉ុណ្ណោះ តែ​វា​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​គ្រប់​យ៉ាង សម្រាប់​ខូលីន។ ខូលីន​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា ការ​ប៉ះ​ស្មាតែ​បន្តិច​នោះ​គឺ​ជា​ចំណុច​របត់​នៃ​ជីវិត​គាត់ ជា​ការ​រំឭក​ដ៏​មាន​អំណាច​ថា ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់ ដែល​នោះ​ជា​សេចក្តី​ពិត​ដ៏​សាមញ្ញ។

លោក​យ៉ូហាន​ជា​មិត្ត​ជិត​ស្និទ្ធ និង​ជា​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ដោយ​សារ​គាត់​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ នោះ​គេ​ក៏​បាននិរទេស​គាត់​ឲ្យ​ទៅ​នៅ​កោះ​ប៉ាត់ម៉ុស ជា​កន្លែង​ដែល​ពិបាក​រស់​នៅ ។ នៅទីនោះគាត់ក៏បានឮ “សម្លេង​បន្លឺ​ឡើង ដូច​ជា​សូរ​ត្រែ”(វិវរណៈ ១:១០)។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្តែង ឲ្យ​ឃើញ​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ  ហើយ​គាត់​ក៏បាន​ក្រាប​ចុះ​នៅ​ទៀប​ព្រះ​បាទ​ទ្រង់ ដូច​ជា​ស្លាប់។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​ពេល​ភ័យ​ខ្លាច​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និងការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត។ គាត់​ក៏​បាន​សរសេរ​ថា “ទ្រង់​ដាក់​ព្រះហស្ត​ស្តាំ​លើ​ខ្ញុំ ដោយ​ព្រះបន្ទូល​ថា កុំ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ អញ​ជា​ដើម ហើយ​ជា​ចុង”(ខ.១៧)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​យក​យើង​ចេញ​ពី​កន្លែង​ស្រណុក​ស្រួល ដើម្បី​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ស្គាល់​ការ​ថ្មី​ៗ ដើម្បី​លត់​ដំ​យើង និង​ជួយ​យើង​ឲ្យ​មាន​ការ​លូត​លាស់។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រទាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ឲ្យ​យើង​អាច​ឆ្លង​កាត់​ស្ថានភាព​នីមួយ​ៗ​។ ទ្រង់​នឹង​មិន​ទុក​យើង ឲ្យ​នៅ​ម្នាក់​ឯង នៅ​ក្នុង​ទុក្ខ​លំបាក​នោះ​ឡើយ។ ទ្រង់​គ្រប់​គ្រង​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់។ ទ្រង់​បាន​ឃុំ​គ្រង​យើង​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់។ —TIM GUSTAFSON

ព្រះទ័យរបស់ព្រះ សម្រាប់មនុស្សមានពុត

អ្នក​លេង​កីឡា​វាយ​កូន​បាល់​គ្រីឃីត​ម្នាក់ បាន​និយាយ​ថា គាត់​នឹង​មាន​ការ​ខក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លំាង បើ​សិន​ជា​សមាជិក​ក្រុម​របស់​គាត់​បាន​ធ្វើ​ខុស​ច្បាប់​នៃ​ការ​ប្រកួត។ ពេល​នោះ គាត់​កំពុង​តែ​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​លើ​កីឡាករ​វាយ​កូន​បាល់​គ្រីឃីត នៅ​ក្នុង​ក្រុម​របស់​ប្រទេស​អាហ្រ្វិក​ខាង​ត្បូង ដែល​បាន​បំពាន​ច្បាប់​នៃ​ការ​ប្រកួត នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៦។ ប៉ុន្តែ ពី​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក កីឡាករ​រូប​នោះត្រូវ​បាន​គេ​រក​ឃើញ​ថា បាន​ធ្វើ​ខុស​ច្បាប់​នៃ​ការ​ប្រកួត ដែល​ស្ទើរ​តែ​ដូច​លើក​មុខ​។

ការ​លាក់​ពុត​របស់​អ្នក​ដទៃ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឈឺចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​មាន​កំហុស​តិច​ណាស់ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឈឺ​ចាប់ជាង​នេះ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ក្នុង​រឿង​របស់​លោក​យូដា ក្នុង​បទ​គម្ពីរ លោកុប្បត្តិ ជំពូក​៣៨ ការ​លាក់​ពុត​របស់​លោក​យូដា ស្ទើរតែ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​បាត់​បង់​ជីវិត។ បន្ទាប់​ពី​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​ពីរ​នាក់ បាន​បាត់​បង់​ជីវិត បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​ទើប​តែ​បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​នាង​តាម៉ារ គាត់​ក៏​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ភារៈ​កិច្ច នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់​នាង ដោយ​ស្ងាត់​ៗ(ខ.៨-១១)។ ដោយ​ទាល់​គំនិត នាង​តាម៉ារ​ក៏​បាន​យក​ស្បៃ​របស់​ស្រ្តី​រក​ស៊ី​ផ្លូវ​ភេទ​បាំង​មុខ​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​ក្លែង​ខ្លួន​ធ្វើ​ជា​ស្រី​ពេស្យា ហើយលោក​យូដា​ក៏​បាន​ទៅ​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​នាង(ខ.១៥-១៦)។

តែ​ពេល​ដែល​លោក​យូដា​បាន​ដឹង​ថា កូន​ប្រសារ​ស្រី​របស់​គាត់​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ គាត់​ក៏​មាន​ប្រតិកម្ម​ភ្លាម​ៗ ដោយ​ចង់​សម្លាប់​នាង។ គាត់​ក៏​បាន​ទាម​ទា​ឲ្យ​គេ​នាំ​នាង​ចេញ​ក្រៅ ដើម្បី​ដុត​នាង​សម្លាប់​(ខ.២៤)។ ប៉ុន្តែ នាង​តាម៉ារ​មាន​ភស្តុតាង​ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា លោក​យូដា គឺជា​ឪពុក​របស់​ក្មេង ដែល​នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​នាង(ខ.២៥)។

លោក​យូដា​អាច​បដិសេធ​ការ​ពិត នៅ​ពេល​នោះ។ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ការ​លាក់​ពុត​របស់​គាត់ ហើយក៏​បាន​ទទួល​ខុស​ត្រូវ នៅ​ក្នុង​ការ​ថែរក្សា​នាង ដោយ​និយាយ​ថា “នាង​សុចរិត​ជាង​គាត់”(ខ.២៦)។

ហើយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ក៏​បាន​បញ្ចូល​សាច់​រឿង​ដ៏​ងងឹត​របស់​លោក​យូដា និង​នាង​តាម៉ារ ទៅ​ក្នុង​រឿង​នៃ​ការ​ប្រោស​លោះរបស់​ទ្រង់។ កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​នាង​តាម៉ារ(ខ.២៩-៣០) ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​បុព្វ​បុរស​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ(ម៉ាថាយ…

តើអ្នកហ៊ានប្រាប់គេថា អ្នកជឿព្រះអង្គទេ?

ខ្សែ​ភាព​យន្ត ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា លោក​ប៉ុល ជា​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចំាង​ស៊ី​ជម្រៅ អំពី​ការ​បៀត​បៀន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ក្នុង​សម័យ​ពួក​ជំនុំ​ដំបូង។ ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នេះ សូម្បី​តែ​តួរ​អង្គ​បន្ទាប់​បន្សំ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ផង​ដែរ​ថា ការ​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ប៉ុណ្ណា។ ពួក​គេ​បាន​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ដំ និង​ការ​បៀត​បៀន​ជា​ច្រើន​ទៀត នៅ​ក្នុង​វគ្គ​មួយ​ចំនួន ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នេះ។

ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ជួប​ផល​វិបាក​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ ពេល​ដែល​គេ​ដឹង​ថា យើង​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ហើយ​នៅ​តាម​តំបន់​ជា​ច្រើន ​ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ ការ​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​តែ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​សព្វ​ថ្ងៃ អាច​ប្រាប់​យើង អំពី​ប្រភេទ​នៃ​ការ​បៀត​បៀន​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ជួប​ប្រទះ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុង​ចំណោម​យើង អ្នក​ខ្លះ​មាន​ការ​ខឹង​សម្បា​ភ្លាម​ៗ ពេល​ដែល​គេ​ចម្អក​ឲ្យ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន ពុំ​នោះ​ទេ​ យើង​សង្ស័យ​ថា គេ​ប្រហែល​ជា​មិន​ដំឡើង​តំណែង​ ឬប្រាក់​ខែ​ឲ្យ​យើង ដោយ​សារ​តែ​ជំនឿ​របស់​យើង​ជា​ដើម។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ការ​លះ​បង់​ឋានៈ​ក្នុង​សង្គម និង​ការ​លះ​បង់​ជីវិត​របស់​យើង មាន​ភាព​ខុស​គ្នា​ខ្លាំង​ណាស់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ជា​និច្ច​ជា​កាល ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ស្ថេរ​ភាព​ផ្នែក​ហិរញ្ញ​វត្ថុ និង​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ក្នុង​សង្គម គឺ​ជា​កត្តា​ជំរុញ​ចិត្ត​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា ​សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ទូទៅ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​សម័យ​ដើម​ដំបូង​បំផុត មាន​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន ដែល​មាន​បញ្ហា​នេះ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន នៅ​តែ​បដិសេធ​ទ្រង់​(យ៉ូហាន ១២:៣៧) តែ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ទទួលជឿ​​ទ្រង់(ខ.៤២)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ “គេ​មិន​ហ៊ាន​ប្រាប់​ដល់​អ្នក​ណា​សោះ​ថា ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ជឿ​ទ្រង់ ……