តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Tim Gustafson

ការមើលឃើញ និងការជឿ

លោក​យូរី ហ្កាហ្ការីន(Yuri Gagarin) បាន​ឡើង​ទៅ​ដល់​ទី​អវកាស​ក្រៅ​ផែន​ដី ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ទី​មួយ ដែល​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស។ បន្ទាប់​មក យាន​ចម្លង​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ចូល​ក្នុង​ស្រទាប់​បរិយាកាស​ផែន​ដី​វិញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​លោតឆ័ត្រ​យោង ចុះ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ជន​បទ នៃ​ប្រទេស​រុស្ស៊ី។ មាន​ស្រ្តី​កសិករ​ម្នាក់​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​អវកាស​យានិក​រូប​នោះ ក្នុង​ឯកសណ្ឋាន​ព​​​​​​​​​​ណ៌​លឿង​ទុំ នៅ​ពាក់​មួក​ការពារ​នៅ​ឡើយ ហើយ​កំពុង​តែ​អូស​ឆ័ត្រ​យោង​ពីរ​។ នាង​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ថា “តើ​អ្នក​ជា​មនុស្ស​ដែល​បាន​ចុះ​មក​ពី​ទី​អវកាស​ឬ?” គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “បាទ តាម​ពិត គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ចុះ​មក​ពី​ទី​អវកាស​មែន”។

គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​នៃ​សហភាព​សូវៀត បាន​បង្វែរ​សាច់​រឿង​នៃ​ការ​ហោះ​ហើរ​ជា​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នេះ ទៅជា​ការ​ឃោសនា​ប្រឆាំង​នឹង​ជំនឿ​សាសនា។ នាយក​រដ្ឋ​មន្រ្តី​របស់​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រកាស​ថា “លោក​ហ្កាហ្ការីន​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​បាន​ឃើញ​ព្រះ​នៅ​ទីនោះ​ឡើយ”។(តាម​ពិត លោក​ហ្កាហ្កា​រីន​មិន​បាន​និយាយ​ដូច​នេះ​ទេ)។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​លោក​ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) ដែល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “អ្នក​ដែល​មិន​បាន​រក​ឃើញ​ព្រះ នៅលើ​ផែន​ដី​នេះ គឺ​មិន​ទំនង​ជា​នឹង​រក​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស​ឡើយ”។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ដាស់​តឿន​យើង អំពី​ការ​ព្រងើយ​កន្តើយ​ចំពោះ​ព្រះ ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​បុរស​ពីរ​នាក់ ដែល​បាន​ស្លាប់ គឺ​បុរស​អ្នក​មាន ដែល​គ្មាន​ពេល​សម្រាប់​ព្រះ និង​លោក​ឡាសា ដែល​ជា​អ្នក​ក្រ​តោក​យ៉ាក តែ​មាន​ជំនឿ​ដ៏​រឹង​មាំ(លូកា ១៦:១៩-៣១)។ អ្នក​មាន​ក៏​បាន​ទទួល​រង​ទារុណ​កម្ម​ក្នុង​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​ក៏​បាន​អង្វរ​លោក​អ័ប្រាហាំ ​ឲ្យ​ជួយ​ប្រាប់​បង​ប្អូន​គាត់​ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​ លើ​ផែន​ដី។ គាត់​បាន​អង្វរ​លោក​អ័ប្រាហាំ​ថា “សូម​លោក​ចាត់​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​ឯ​ផ្ទះ​ឪពុក​ខ្ញុំ​បន្តិច …បើ​មាន​អ្នក​ណា​ពី​ពួក​មនុស្ស​ស្លាប់​ទៅ​ឯ​គេ​វិញ នោះ​គេ​នឹង​ប្រែ​ចិត្ត​ជា​មិន​ខាន”(ខ.២៧,៣០)។ លោក​អ័ប្រាហាំ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ត្រង់​ៗ​តែ​ម្តង​ថា “បើ​គេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​លោក​ម៉ូសេ…

ដើមឈើដែលប្រោសឲ្យជា

រថយន្ត ដែល​មាន​យឺហោ មេកឡរិន ៧២០s ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​លក់​ក្នុង​តម្លៃ​៣០​ម៉ឺន​ដុល្លា។ រថយន្ត​នេះ​មាន​ទំហំ​ម៉ាស៊ីន V8 និងមាន​កម្លាំង​៧១០​សេះ គឺ​លើស​ពី​តម្រូវ​ការ​របស់​អ្នក នៅ​ក្នុង​ការ​បើក​បរ​ទៅ​ធ្វើ​ការ នៅ​ពេល​ព្រឹក។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​ចង់​ប្រើ​វា​ឲ្យ​ពេញ​កម្លាំង​៧១០​សេះ​នោះ​តែ​ម្តង។ អ្នក​បើក​បរ​ម្នាក់ នៅ​រដ្ឋ​វើជីនា​បាន​ដឹង​ថា ឡាន​មេកឡរិនរបស់​គាត់ ពិត​ជា​លឿន​ណាស់ ព្រោះ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​មិន​ដល់​២៤​ម៉ោង​ផង វា​បាន​ចេញ​ពី​ឃ្លាំង​លក់​ឡាន ចូល​ទៅ​កន្លែង​លក់អេតចាយ​។ នៅ​ថ្ងៃ​មួយ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ទិញ​ឡាន​នេះ​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​បើក​បុក​ដើម​ឈើ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ ដែល​គាត់​បានរួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ ​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​នោះ។

ក្នុង​រឿង​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​៣​ជំពូក​ដំបូង នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ យើង​ឃើញ​ថា ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​អាក្រក់​ផ្សេង​មួយ​ទៀត បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខូចស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ដ៏​ល្អ​របស់​ព្រះ។ អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា​បាន​បរិភោគ​ផ្លែ​ឈើ ពី​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ហាម​មិន​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​(លោកុប្បត្តិ ៣:១១)។ រឿង​នេះ​ទើប​តែ​ចាប់​ផ្តើម​បាន​បន្តិច ផែន​ដី​ដ៏​សុខ​សប្បាយ​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ត្រូវ​បណ្តា​សារ​(ខ.១៤-១៩)។

ក្រោយ​មក មាន​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម​ទៀត ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រើ នៅ​ក្នុង​ការ​ដោះ​បណ្តា​សារ​នេះ​ចេញ គឺ​ដើម​ឈើ​ដែល​គេ​បានកាប់ ដើម្បី​ធ្វើ​ឈើ​ឆ្កាង សម្រាប់​ឆ្កាង​ព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ស៊ូ​ទ្រាំ​ទុក្ខ​វេទនា​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​នោះ និង​សុគត​ជំនួស​យើង (ចោទិយកថា ២១:២៣ កាឡាទី ៣:១៣)។ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​អង្គ​បាន​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច។

រឿង​នេះ​ត្រូវ​បិទ នៅ​ជំពូក​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប។ ជំពូក​នោះ​បាន​ចែង​ថា “ដើម​ជីវិត” ដុះ​នៅ​ក្បែរ “ទន្លេ​ជីវិត”(វិវរណៈ ២២:១-២)។ លោក​យ៉ូហាន​បាន​ពិពណ៌នា​ថា…

ដំណោះស្រាយ បែបទាល់ច្រក

នៅ​ចុង​សតវត្សរ៍​ទី​១៧ ស្តេច​វីលៀម អហ្វ អូរេញ(William of Orange) មាន​ចេតនា​ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹក​ដី​របស់​ទ្រង់​មួយ​ភាគ​ធំ ត្រូវទឹក​ជន់​លិច។ ក្សត្រ​នៃ​ប្រទេស​ហូឡង់​អង្គ​នេះ​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​ធ្វើ​នូវ​រឿង​ដែល​គេ​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់​នេះ ដើម្បី​បណ្តេញ​កង​ទ័ព​អេស្ប៉ាញ​ដែល​កំពុង​ឈ្លាន​ពាន​ទឹក​ដី​ទ្រង់។ ទ្រង់​មិន​បាន​ទទួល​ជោគ​ជ័យ​ឡើយ ហើយ​វាល​ស្រែ​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​ត្រូវបាន​ទឹក​សមុទ្រ​ជន់​លិច​អស់។​ គេ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ពេល​ទាល់​ច្រក នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​សម្រេច​ចិត្ត​ប្រើ​ដំណោះ​ស្រាយ​បែប​ទាល់ច្រក”។

នៅ​សម័យ​ហោរា​អេសាយ ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​បាន​សម្រច​ចិត្ត​ប្រើ​ដំណោះ​ស្រាយ​បែប​ទាល់​ច្រក ពេល​ដែល​កង​ទ័ព​របស់សាសន៍​អាស៊ើ​បាន​គម្រាម​កំហែង​មក​លើ​ពួក​គេ។​ ពួក​គេ​បាន​បង្កើត​ប្រព័ន្ធ​ផ្គត់​ផ្គង់​ទឹក ដើម្បី​ទប់​ទល់​នឹង​ការ​ឡោម​ព័ទ្ធ​របស់សត្រូវ ដោយ​ប្រជាជន​បាន​ផ្តួល​រំលំ​ផ្ទះ​ជា​ច្រើន​ខ្នង ដើម្បី​ជីក​ស្រះ​ជាប់​នឹង​កំផែង​ក្រុង។ ពួក​គេ​ប្រហែល​ជា​បាន​គិត​ដិត​ដល់ណាស់ មុន​សម្រេច​ជ្រើស​រើស​យក​ផ្លូវ​មួយ​នេះ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​បាន​ភ្លេច​ជំហាន​ដែល​សំខាន់​បំផុត។​ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​មានបន្ទូល​ថា “ឯង​រាល់​គ្នា​បាន​ជីក​ស្រះ​ទឹក នៅ​កណ្តាល​កំផែង​ទាំង​២ សំរាប់​ទឹក​របស់​ស្រះ​ចាស់ ប៉ុន្តែ​ឯង​មិន​បាន​ពឹងពាក់​ដល់​ព្រះ​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​ទាំង​នេះ ឬ​ផ្អែក​ដល់​ទ្រង់​ដែល​បាន​សំរេច​ការ​នេះ​ជា​យូរ​មក​ហើយ នោះ​ទេ”(អេសាយ ២២:១១)។

យើង​មិន​ទំនង​ជា​មាន​សត្រូវ ដែល​មក​ឡោម​ព័ទ្ធ​ផ្ទះ​របស់​យើង​ឡើយ។ លោក​អូស៊្វល ឆេមបឺ(Oswald Chambers) បានមាន​ប្រសាសន៍​ថា​ “ការ​វាយ​ប្រហារ​តែង​តែ​កើត​មាន ជា​ធម្មតា និង​តាម​រយៈ​មនុស្ស​ធម្មតា”។ ប៉ុន្តែ ការ​វាយ​ប្រហារ​ដូច​នេះ គឺជា​ការ​គំរាម​កំហែង​ពិត​ប្រាកដ។ តែ​អរ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ការ​វាយ​ប្រហារ​នោះ គឺ​ជា​ឱកាស សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​ងាកមក​រក​ព្រះ​អង្គ​ជាទីមួយ ដើម្បី​ទូល​សូម​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ។

ពេល​ណា​ការ​រំខាន​ក្នុង​ជីវិត​កើត​មាន​ចំពោះ​យើង តើ​យើង​នឹង​ប្រើ​វា​ជា​ឱកាស ដើម្បី​ងាក​មក​រក​ព្រះ​ឬ​ទេ? ពុំ​នោះ​ទេ តើ​យើងនឹង​ស្វែង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ បែប​ទាល់​ច្រក ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ឬ?—Tim Gustafson

ឥទ្ធិពលដែលឆ្លងទៅដល់ជំនាន់ក្រោយ

មហា​វិទ្យាល័យ​ព្រះ​គម្ពីរ​តូច​មួយ នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​ហ្កាណា មិន​មាន​លក្ខណៈ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្ងប់​ស្ងែង​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជាអគារ​មាន​ដំបូល​ស័ង្ក​សី ជញ្ជាំង​ធ្វើ​ពី​ឥដ្ឋ និង​មាន​សិស្ស​តិច​តួច​ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ លោក​បប់ ហេយេស(Bob Hayes) បានលះ​បង់​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​សិស្ស​ទំាង​នោះ។ គាត់​បាន​បណ្តុះ​បណ្តាល​ពួក​គេ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ ហើយ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ឲ្យ​ផ្សាយ និង​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​ ទោះ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​នៅ​ពេល​ខ្លះ​ក៏​ដោយ។ លោក​បប់​បាន​លាចាក​លោក​កាល​ពីប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ប៉ុន្តែ មាន​ព្រះ​វិហារ​ និង​សាលា​រៀន​រាប់​សិប​កន្លែង ហើយ​មាន​វិទ្យាសា្ថន​ព្រះ​គម្ពីរ​ពីរ​កន្លែង​ជា​បន្ថែម​ទៀត កំពុង​រីក​ដុះ​ដាល នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​ហ្កាណា ដែល​សុទ្ធ​តែ​បាន​ចាប់​ផ្តើម ដោយ​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​និស្សិត​សាលា​គម្ពីរ​ដ៏​តូច​ទាបនោះ​។

ក្នុង​សម័យ​ស្តេច​អើថាស៊ើកសេស (ឆ្នាំ ៤៦៥ ដល់ ៤២៤ មុនគ្រីស្ទសគរាជ) ហោរា​អែសរ៉ា​បាន​ប្រមូល​ជន​ជាតិ​យូដា​មួយ​ក្រុម ដែល​ត្រូវ​គេ​និរទេស ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ជា​មួយ​គាត់។ ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​ឃើញ​មាន​ពូជ​អំបូរ​លេវី ក្នុង​ចំណោមពួក​គេ​ទេ​(អែសរ៉ា ៨:១៥)។ គាត់​ត្រូវ​ការ​ពួក​លេវី ឲ្យ​បម្រើ​ការ​ជា​ពួក​សង្ឃ។ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​បង្គាប់​អ្នក​ដឹក​នាំ ឲ្យ​នាំ​មនុស្សសម្រាប់​ធ្វើ​ការងារ ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​រាល់​គ្នា(ខ.១៧)។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​គាត់​(ខ.១៨-២០) ហើយលោក​អែសរ៉ា​ក៏​បាន​នាំ​ពួក​គេ​អធិស្ឋាន​តម​(ខ.២១)។​

ឈ្មោះ​របស់​លោក​អែសរ៉ា គឺ​មាន​ន័យ​ថា “អ្នក​ជំនួយ” ជា​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ ដែល​ជា​ចំណុច​ស្នូល​នៃ​ភាព​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ល្អ។ នៅក្រោម​ការ​ណែនាំ​ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​លោក​អែសរ៉ា គាត់ និង​សិស្ស​របស់​គាត់ ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​រឭក​ខាង​វិញ្ញាណ ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម(មើលជំពូក ៩-១០)។ អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​នោះ គឺ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត…

អំណោយទាននៃការនិយាយ ក្នុងពេលបុណ្យណូអែល

ការ​វះ​កាត់​បន្ទាប់​ពី​ជំងឺ​ដាច់​សរសៃ​ឈាម បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​លោក​ថម(Tom) បាត់​បង់​សមត្ថ​ភាព​ក្នុង​ការ​និយាយ ហើយ​គាត់​ក៏បាន​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​ការ​ស្តានិតិសម្បទា​ឡើង​វិញ ដែល​ជា​ដំណើរ​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ។ ប៉ុន្មាន​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក យើង​មាន​ការ​ភ្ញាក់ផ្អើល និង​មាន​អំណរ​ណាស់ ពេល​ដែល​ឃើញ​គាត់ មក​ចូល​រួម​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​យើង។ យើង​កាន់​តែ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​គាត់ក្រោក​ឈ ហើយ​និយាយ។

គាត់​បាន​និយាយ​រដិប​រដុប ហើយ​និយាយ​ច្រំ​ដែល ដោយ​ពិបាក​រក​ពាក្យ​និយាយ ហើយ​ក៏​បាន​ច្រឡំ​កាល​បរិច្ឆេទ និង​ពេល​វេលា។ ប៉ុន្តែ យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា គាត់​កំពុង​តែ​ពោល​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ! យើងអាណិត​គាត់ ដែល​បាន​ជួប​ការ​ឈឺ​ចាប់​ច្រើនយ៉ាង​នេះ តែទី​បន្ទាល់​របស់​គាត់​បាន​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​ពរ​ដ៏​ធំ​សម្រាប់​យើង​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។​

នៅ​ក្នុង​រឿង​ដើម​កំណើត​នៃ​បុណ្យ​ណូអែល យើង​ឃើញ​ថា មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​បាត់​បង់​សមត្ថ​ភាព​និយាយ​ផង​ដែរ។ ទេវតា កាព្រីយ៉ែល​បាន​មក​ជួប​លោក​សាការី ដែល​ជា​សង្ឃ​របស់​ព្រះ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា  គាត់​នឹង​ក្លាយ​ជា​ឪពុក​របស់​ហោរា​ដ៏អស្ចារ្យ​ម្នាក់​(មើល លូកា ១:១១-១៧)។ លោក​សាការី និង​ភរិយា​គាត់ មាន​វ័យ​ចាស់​ណាស់​ហើយ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​មាន​ការ​សង្ស័យ ចំពោះ​អ្វី​ដែល​ទេវតា​បាន​ប្រាប់​គាត់។​ ហេតុ​នេះ​ហើយ ទេវតា​កាពី​ព្រីយ៉ែល​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា គាត់​នឹង ​ត្រូវ​គ និយាយ​មិន​បាន ដរាប​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​ការ​ទាំង​នេះ​កើត​មក(ខ.២០)។

ថ្ងៃ​នោះ​ក៏​បាន​មក​ដល់។ ​ក្នុង​ពិធី​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ដែល​បាន​ចាប់​កំណើត​ដោយ​ការ​អស្ចារ្យ​នោះ លោក​សាការី​ក៏​អាច​និយាយឡើង​វិញ។ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​និយាយ ដោយ​ពោល​ពាក្យ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​(ខ.៦៤)។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “សូម​ឲ្យ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល បាន​ប្រកប​ដោយ​ព្រះគុណ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​ទត​មើល ហើយ​ប្រោស​លោះ​រាស្ត្រ​ទ្រង់”(ខ.៦៨)។

លោក​ថម…

ព្រះអង្គមានកន្លែងសម្រាប់ខ្ញុំ

មាន​អតីត​យុទ្ធជន​ម្នាក់​មាន​វ័យ​កាន់​តែ​ចាស់ គាត់​មិន​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​ទេ ហើយ​ការ​និយាយ​ស្តី​ក៏គ្រោត​គ្រាត​ផង​ដែរ។ ថ្ងៃ​មួយ​ មិត្តភក្តិ​គាត់​ម្នាក់​ដែល​ខ្វល់​ពី​គាត់ ក៏​បាន​សាក​សួរ​គាត់​ អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់។​ គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ក្នុង​លក្ខណៈ​បដិសេធន៍​យ៉ាងលឿន​ថា “ព្រះ​មិន​មាន​កន្លែង​សម្រាប់​មនុស្ស​ដូច​ខ្ញុំ​ទេ”។

ការ​នេះ​ប្រហែល​គ្រាន់​តែ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​សម្តែង​របស់​គាត់ “ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​បុរស​មិន​ចុះ​ញម” ប៉ុន្តែ អ្វី​ដែល​គាត់​និយាយ មិន​មែន​ជា​ការ​ពិត​ទេ។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្កើត​កន្លែង ជា​ពិសេស សម្រាប់​មនុស្ស​ដែល​គ្រោត​គ្រាត ប្រកាន់​ទោស​ខ្លួន​ឯង និងគេ​មិន​រាប់​រក ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ចំណែក និង​លូត​លាស់​ក្នុង​សហគមន៍​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ជាក់​ស្តែង ចាប់​តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​នៃ​ព្រះរាជ​កិច្ច​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ព្រះ​អង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ តាម​របៀប​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។ ពី​ដំបូង ព្រះ​អង្គ​បានជ្រើស​រើស​អ្នក​នេសាទ​មួយ​ចំនួន នៅ​ស្រុក​កាលីឡេ គឺ​ខុស​ពី​ការ​រំពឹង​គិត របស់​អ្នក​នៅ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ជ្រើស​រើស​អ្នក​យក​ពន្ធ​ម្នាក់ ឈ្មោះ​ម៉ាថាយ ដែល​ការ​ងារ​របស់​គាត់ ក៏​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​គាត់ ដែល​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​កៀប​សង្កត់​របស់​សាសន៍​ដទៃ។ បន្ទាប់​មក ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ត្រាស់​ហៅ​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ស៊ីម៉ូន​ផង​ដែរ និង​ជា “ពួក​ឧស្សាហ៍​ដែល​បះ​បោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង”(ម៉ាកុស ៣:១៨)។

ព្រះ​គម្ពីរ​មិន​បាន​និយាយ​លម្អិត អំពី​លោក​ស៊ីម៉ូន​ទេ​(មិន​មែន​ស៊ីម៉ូន ពេត្រុស) ប៉ុន្តែ យើង​អាច​ដឹង​ថា ពួក​ឧស្សាហ៍​ជា​នរណា។ ពួក​នេះ​ស្អប់​ជន​ក្បត់​ជាតិ​ ដូច​លោក​ម៉ាថាយ​ជា​ដើម ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​មាន​ដោយ​សារ​ការ​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំងដែល​ជន​ជាតិ​យូដា​ស្អប់​ខ្ពើម។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​នូវ​រឿង​ដែល​គេ​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ ដោយ​ជ្រើស​រើស​ទាំង​លោក​ស៊ីម៉ូន និង​លោក​ម៉ាថាយ ឲ្យ​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា នៅ​ក្នុង​ក្រុម​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ។​

យើង​មិន​អាច​និយាយ​ថា នរណា​ម្នាក់​មាន​លក្ខណៈ​អាក្រក់​ពេក សម្រាប់​ព្រះ​យេស៊ូវ​នោះ​ឡើយ។ សរុប​មក…

មនុស្សដែលមានចិត្តមានះ

បណ្ឌិតស៊ូស(Seuss) បាន​និពន្ធ​រឿង​កំប្លែង​ជា​ច្រើន ដែល​ក្នុង​នោះ មាន​រឿង​មួយ​ដំណាល​អំពី “មនុស្ស​ចម្លែក​ពីរ​នាក់ ​ធ្វើ​ដំណើរ​បញ្ច្រាស​ទិស​គ្នា។ ម្នាក់​ទៅ​ខាង​ជើង ម្នាក់​ទៀត​ទៅ​ខាង​ត្បូង​ ឆ្លង​កាត់​ទី​វាល​មួយ”។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ដើរ​ទល់​មុខ​គ្នា ដោយ​រវាង​អ្នក​ទាំង​ពីរ គឺ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ព្រម​ជៀស​ផ្លូវ​ឲ្យ​ម្នាក់​ទៀត​ដើរ​ឡើយ​។ មនុស្ស​ចម្លែក​ទី​មួយ ក៏​បាន​ស្បថ​ទាំងកំ​ហឹង​ថា គាត់​នឹង​មិន​ព្រម​ជៀស​ផ្លូវ​ឡើយ ទោះ​ពិភព​លោក​នៅ​ត្រឹង​មួយ​កន្លែង​ក៏​ដោយ។(ពួកគេ​ក៏​បាន​បន្ត​ឈរ​ទល់​មុខ​គ្នា ខណៈ​ពេល​ដែល​ពិភព​លោក​នៅ​តែ​បន្ត​មាន​ចលនា​ទៅ​មុខ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​សង់​ផ្លូវ​ធំ​ៗ​ជុំវិញ​អ្នក​ទាំង​ពីរ។​

រឿង​និទាន​នេះ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ចារិក​លក្ខណៈ​ដែល​មនុស្ស​មាន​ពី​កំណើត។ យើង​ចង់​ត្រូវ​រៀង​ខ្លួន ហើយ​យើង​ក៏​ងាយ​នឹង​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​ផ្នត់​គំនិត​នេះ ដោយ​ចិត្ត​រឹង​ចចេស ដែល​នាំ​ទៅ​រក​សេចក្តី​ហិន​វិនាស។​

ប៉ុន្តែ​ យើង​មាន​ហេតុ​ផល​ដែល​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ ព្រោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​បន្ទន់​ចិត្ត​មនុស្ស ដែល​រឹង​ចចេស។ សា​វ័កប៉ុល​បាន​យល់​អំពី​សេចក្តី​ពិត​នេះ ហេតុ​នេះ​ហើយ ពេល​ដែល​សមាជិក​ពីរ​នាក់ ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​ភីលីព មាន​ជម្លោះ គាត់​ក៏ជួយ​ផ្សះ​ផ្សា​ពួក​គេ ដោយ​គាត់​ស្រឡាញ់​ពួក​គេ​(ភីលីព ៤:២)។ គាត់​បាន​បង្រៀន​អ្នក​ជឿ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​មាន “ផ្នត់​គំនិត​តែ​មួយ” នៅ​ក្នុង​ការ​ស្រឡាញ់ ដោយ​ការ​លះបង់​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដូច​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ស្នើ​ឲ្យ​ពួក​គេ “ជួយ​ស្រ្តីទំាង​ពីរ​នោះ” ដែល​ធ្លាប់​តស៊ូជា​មួយ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ(៤:៣)។ ការ​អំពាវ​នាវ​ឲ្យ​ពួក​គេ​រួម​គ្នា​ធ្វើ​ការ​ជា​ក្រុម ដើម្បី​ផ្សះ​ផ្សា​អ្នក​ទាំង​ពីរ គឺ​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា។​

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ មាន​ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​ឈរ​យ៉ាង​មាំមួន តែ​ត្រូវ​ឈរ​តាម​គំរូ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​ខុស​ស្រឡះ​ពីមនុស្ស​ចម្លែក​ទាំង​ពីរ ក្នុង​រឿង​និទាន។ មាន​រឿង​ជា​ច្រើន ក្នុង​ជីវិត​យើង ដែល​មិន​សម​នឹ​ងឲ្យ​យើង​តតាំង​គ្នា​យក​ឈ្នះ​យក​ចាញ់នោះ​ឡើយ។  បទ​គម្ពីរ​កាឡាទី ៥:១៥…

ការកម្សាន្តចិត្ត ដែលមិននឹកស្មានដល់

ខគម្ពីរ​នៅ​លើ​កាត​ដែល​លីសា(Lisa) បាន​ទទួល​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ត្រូវ​នឹង​ស្ថាន​ភាព​របស់​នាង​ទេ។​ខ​គម្ពីរ​នោះ​បាន​ចែង​ថា “ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ក៏​ប្រោស​ភ្នែក​អ្នក​បំរើ​នោះ ហើយ​វា​ក៏​មើល​ទៅ​ឃើញ​ភ្នំ​នោះ មាន​ពេញ​ដោយ​ពល​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ភ្លើង នៅ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​អេលីសេ”(២ពង្សាវតាក្សត្រ ៦:១៧)។ គាត់​បាន​គិត ទាំង​អារម្មណ៍​ច្របូក​ច្របល់​ថា ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺមហា​រីក។ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​រលូត​កូន! ខគម្ពីរ​ដែល​និយាយ អំពី​កង​ទ័ព​ទេវតា មិន​ត្រូវ​នឹង​ស្ថាន​ភាព​របស់​ខ្ញុំ​ទេ។​

ក្រោយ​មក អ្នក​ដែល​បាន​ជា​ពី​ជំងឺ​មហា​រីក​បាន​ចំណាយ​ពេល​ស្តាប់​គាត់​ចែក​ចាយ ពី​ទុក្ខលំបាក​របស់​គាត់។ ស្វាមី​របស់​គាត់ បាន​ទទួល​ការ​អនុញ្ញាត ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ពី​ការ​បំពេញ​បេសក​កម្ម​យោធា នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស មុន​ពេល​កំណត់។ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់ជា​ច្រើន​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ខ្លាំង​បំផុត នៅ​ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់ ឈ្មោះ​ភែតធី(Patty) បាន​ដើរ​ចូល​មក​រក​គាត់ ដោយ​កាន់​ក្រដាស់​ជូត​មាត់​ពីរ​ប្រអប់ ដាក់​នៅ​លើ​តុ។ ពេល​នោះ​គាត់​ក៏បាន​ចាប់​ផ្តើម​យំ ហើយ​ជូត​ទឹក​ភ្នែក​នឹង​ក្រដាស់​នោះ។ ភែតធី​យល់​អារម្មណ៍​របស់​លីសា។ ព្រោះ​ភែតធី​ក៏​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​ការ​រលូត​កូន​ផង​ដែរ។​

លីសា​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ការ​ល្អ​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​សម្រាប់​ខ្ញុំ គឺ​ពិត​ជា​មាន​ន័យ​ណាស់។ ឥឡូវ​នេះ​ ខ្ញុំ​យល់​ខគម្ពីរ នៅ​លើ​កាត​នោះហើយ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ប្រៀប​បាន​នឹង​កង​ទ័ព​ទេវតា ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ចាត់​ឲ្យ​មក​ជួយ​ខ្ញុំ”។​

ពេល​ដែល​កង​ទ័ព​សត្រូវ​បាន​ឡោម​ព័ទ្ធ​នគរ​អ៊ីស្រាអែល កង​ទ័ព​ទេវតា​បាន​ការពារ​លោក​អេលីសេ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​បម្រើ​របស់លោក​អេលីសេ​មើល​មិន​ឃើញ​ទេវតា​ទាំង​នោះ​ទេ។ គាត់​ក៏​បាន​ស្រែក​ឡើង​ថា “តើ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច?”(ខ.១៥)។ លោក​អេលីសេ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន សូម​ព្រះ​អម្ចាស់​បើក​ភ្នែក​គាត់​ឲ្យ​មើល​ឃើញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​មើល​ឃើញ។

ពេល​ណា​យើង​មើល​ទៅ​ព្រះ ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​មាន​វិបត្តិ ព្រះ​អង្គ​នឹង​បង្ហាញ​យើង នូវ​ការ​អ្វី​ខ្លះ​ដែល​ពិត​ជា​សំខាន់​ចំពោះយើង ហើយ​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា យើង​មិន​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។ យើង​នឹង​ដឹង​ថា ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​របស់​ព្រះ…

ភ្លើងឆេះ នៅវាលរហោស្ថាន

កាល​លោក​ជីម វ៉ាយ(Jim White) កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ នៅ​ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន ជីហួហួន នៅ​ចុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៨០០ គាត់​បាន​ឃើញ​ផ្សែង​កំពុង​តែ​ហុយ​ឡើង​ទៅ​លើ​មេឃ​ដូច​ពពក មើល​ទៅ​ដូច​ជា​ចម្លែក​ណាស់។ គាត់​សង្ស័យ​ថា ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​កើត​មាន​នៅ​កន្លែង​ណា​មួយ​ហើយ។ អ្នក​ឃ្វាល​គោ​វ័យក្មេង​នេះ ក៏​បាន​ជិះ​សេះ​សំដៅ​ទៅ​រក​ប្រភព​ផ្សែង​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត​វា​មិន​មែន​ជា​ផ្សែង​ទេ តែ​វា​ជា​សត្វ​ប្រជៀវ​មួយ​ហ្វូង​ធំ ដែល​កំពុង​តែ​ហើរ​ចេញ​ពី​រូង​ក្រោម​ដី​មួយ។ រូង​ក្រោម​ដី​ដែល​លោក​វ៉ាយ​បាន​ឃើញ​នោះ គឺ​ជា​រូង​ខាល​ប៊ែត នៅ​រដ្ឋ​ញូមិចស៊ីកូ ដែល​ជា​ប្រព័ន្ធ​រូង​ក្រោម​ដី​ដ៏​ធំ​សម្បើម និងស្រស់​ស្អាត​គួរ​ឲ្យ​ចូល​ទស្សនា។

កាល​លោក​ម៉ូសេ​កំពុង​ថែ​រក្សា​ចៀម នៅ​វាល​រហោ​ស្ថាន នៅ​តំបន់​មជ្ឈិម​បូព៌ា គាត់​ក៏​បាន​មើល​ឃើញ​រឿង​ចម្លែក​កំពុង​កើត​ឡើង ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង។ វា​គឺ​ជា​គុម្ព​បន្លា​ដែល​ឆេះ​មិន​ចេះ​សុស​(និក្ខមនំ ៣:២)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ចេញ​ពី​គុម្ព​បន្លា​នោះ​មក លោក​ម៉ូសេក៏​បាន​ដឹង​ថា​ គាត់​បាន​ជួប​រឿង​ដែល​ធំ​ជាង​អ្វី ដែល​គាត់​បាន​មើល​ឃើញ​ពី​ដំបូង។ ព្រះ​អម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រាប់​លោក​ម៉ូសេ​ថា “អញ​ជា​ព្រះ​នៃ​ឰយុកោ​ឯង គឺ​ជា​ព្រះ​នៃ​អ័ប្រាហាំ ជា​ព្រះ​នៃ​អ៊ីសាក ហើយ​ជា​ព្រះ​នៃ​យ៉ាកុប”(ខ.៦)។ កាល​នោះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ហៀប​នឹង​ដឹក​នាំ​ប្រជា​ជាតិ​មួយ​ដែល​កំពុង​ជាប់​ជា​ទាសករ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​សេរីភាព ហើយ​ក៏បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​ថា ពួក​គេ​ជា​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​ជា​អត្ត​សញ្ញាណ​ដ៏​ពិត​របស់​ពួក​គេ​(ខ.១០)។

កាល​ពី​ជាង​៦០០​ឆ្នាំ​មុន​នោះ ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​សន្យា ចំពោះ​លោក​អ័ប្រាហាំ​ថា “គ្រប់​ទាំង​គ្រួ​នៅ​ផែនដី​នឹង​បាន​ពរ​ដោយសារ​ឯង”(លោកុប្បត្តិ ១២:៣)។ ការ​ភាស​ខ្លួន​របស់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ចេញ​ពី​ទឹក​ដី​អេសីព្ទ គឺ​ជា​ជំហាន​ដំបូង​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ព្រះ​ពរ​នោះ ដែល​ជា​ផែន​ការ​របស់​ព្រះ ដើម្បី​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​ជាតិ តាម​រយៈ​ព្រះ​មែស៊ី ដែល​ជា​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​លោក​អ័ប្រាហាំ​។​

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​អាច​អរ​សប្បាយ​នឹង​ព្រះ​ពរ​នេះ ដ្បិត​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ការ​សង្រ្គោះ​នេះ…

ពន្លឺនៃសេចក្តីសង្ឃឹម

លោក​ម៉ាលខម មូគើរីច(Malcolm Muggeridge) ជា​អ្នក​កាសែត ដែល​បាន​សរសេរ​កំណត់​ហេតុ អំពី​ពេល​ល្ងាច​ដ៏​ក្រៀម​ក្រំ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គាត់​ធ្វើ​ការ​ជា​ចារ​បុរស ក្នុង​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២។ គាត់​សរសេរ​ថា​ “ខ្ញុំ​គេង​នៅ​លើ​គ្រែ​របស់​ខ្ញុំ មាន​ពេញ​ដោយ​ស្រា​ចាស់ និង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម។ នៅ​តែ​ឯង​ក្នុង​ចក្រ​វាល ក្នុង​ពេល​វេលាដ៏​វែង​អស់​កល្ប ដោយ​គ្មាន​ពន្លឺ​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម​សោះ”។ ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​បែប​នេះ គាត់​ធ្វើ​រឿង​មួយ​ដែល​គាត់​គិត​ថា​សម​ហេតុ​ផល គឺ​គាត់​បាន​ព្យាយាមសម្លាប់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ទឹក។​ គាត់​ក៏​បាន​បើក​ឡាន​ទៅ​រក​ឆ្នេរ​ដែល​នៅ​ជិត​បំផុត ក្នុង​ប្រទេស​ម៉ាដាកាស្កា ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់ផ្តើម​ការ​ហែល​ទឹក​ចម្ងាយ​ឆ្ងាយ ចូល​ទៅ​ក្នុង​មហា​សមុទ្រ ទាល់​តែ​គាត់​អស់​កម្លាំង។ គាត់​ក៏​បាន​ក្រឡេក​មក​ក្រោយ​វិញ ឃើញ​ពន្លឺ​ភ្លើង​នៅ​លើ​មាត់​ឆ្នេរ​ពី​ចម្ងាយ។ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ហែល​ទឹក​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ពន្លឺ​ទាំង​នោះ ដោយ​មិន​ដឹងច្បាស់​ថា ​ហេតុ​អ្វី​គាត់​ត្រូវ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ។​ គាត់​មាន​ការ​ហត់​នឿយ​ណាស់ តែ​គាត់​នៅ​តែ​រាប់​វា “ជាក្តី​អំណរ​ដ៏​លើស​លុប”។​

លោក​មូគើរីច​មិន​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ចិត្ត​គាត់​ដោយ​របៀប​ណាទេ​ តែ​គាត់​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ឈោង​មក​រក​គាត់ ក្នុង​ពេល​ដ៏​ងងឹត ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​សង្ឃឹម​ឡើង​វិញ​ភ្លាម ដែល​នេះ​អាច​ជា​ការ​អស្ចារ្យ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បានបង្រៀន​ជា​ច្រើន​ដង អំពី​ក្តី​សង្ឃឹម​ប្រភេទ​នេះ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេភេសូរ គាត់​បាន​កត់​សំគាល់​ថា មុន​ពេល​យើង​ស្គាល់​ព្រះគ្រីស្ទ​ យើង​ម្នាក់​ៗ​ដែល​ស្លាប់​ក្នុង​ការ​រំលង ហើយ​ក្នុង​អំពើ​បាប​ ក៏​ឥត​មាន​ទី​សង្ឃឹម ហើយ​គ្មាន​ព្រះ​ក្នុង​លោកីយ៍​នេះ​ដែរ”(២:១,១២)។ ប៉ុន្តែ “ព្រះ​ដែល​ទ្រង់​មាន​សេចក្តី​មេត្តាករុណា​ដ៏​លើស​លុប ដោយ​ព្រោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ជា​ខ្លាំង ដែល​ទ្រង់​មាន​ដល់​យើង​រាល់​គ្នា ក្នុង​កាល​ដែល​យើង​នៅ​ស្លាប់​ក្នុង​ការ​រំលង​នៅ​ឡើយ”(ខ.៤-៥)។

លោកិយ​នេះ​បាន​ព្យាយាម​អូស​ទាញ​យើង​ទម្លាក់​រណ្តៅដ៏​ជ្រៅ ប៉ុន្តែ យើង​គ្មាន​ហេតុ​ផល​ដែល​ត្រូវ​ទទួល​យក​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​នោះ​ឡើយ។ គឺ​ដូច​ដែល​លោក​មូគើរីច​បាន​មាន​រៀប​រាប់​អំពី​ការ​ហែល​ទឹក​ក្នុង​សមុទ្រ​ថា “ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា គ្មាន​ភាព​ងងឹត​ទេ តែ​យើង​អាច​មើល​មិន​ឃើញ​ពន្លឺ​ដែល​បាន​ចែង​ចាំង​អស់​កល្ប​ជានិច្ច”។—TIM GUSTAFSON