តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Tim Gustafson

ព្រះទ័យរបស់ព្រះ សម្រាប់មនុស្សមានពុត

អ្នក​លេង​កីឡា​វាយ​កូន​បាល់​គ្រីឃីត​ម្នាក់ បាន​និយាយ​ថា គាត់​នឹង​មាន​ការ​ខក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លំាង បើ​សិន​ជា​សមាជិក​ក្រុម​របស់​គាត់​បាន​ធ្វើ​ខុស​ច្បាប់​នៃ​ការ​ប្រកួត។ ពេល​នោះ គាត់​កំពុង​តែ​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​លើ​កីឡាករ​វាយ​កូន​បាល់​គ្រីឃីត នៅ​ក្នុង​ក្រុម​របស់​ប្រទេស​អាហ្រ្វិក​ខាង​ត្បូង ដែល​បាន​បំពាន​ច្បាប់​នៃ​ការ​ប្រកួត នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៦។ ប៉ុន្តែ ពី​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក កីឡាករ​រូប​នោះត្រូវ​បាន​គេ​រក​ឃើញ​ថា បាន​ធ្វើ​ខុស​ច្បាប់​នៃ​ការ​ប្រកួត ដែល​ស្ទើរ​តែ​ដូច​លើក​មុខ​។

ការ​លាក់​ពុត​របស់​អ្នក​ដទៃ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឈឺចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​មាន​កំហុស​តិច​ណាស់ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ឈឺ​ចាប់ជាង​នេះ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ក្នុង​រឿង​របស់​លោក​យូដា ក្នុង​បទ​គម្ពីរ លោកុប្បត្តិ ជំពូក​៣៨ ការ​លាក់​ពុត​របស់​លោក​យូដា ស្ទើរតែ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​បាត់​បង់​ជីវិត។ បន្ទាប់​ពី​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​ពីរ​នាក់ បាន​បាត់​បង់​ជីវិត បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​ទើប​តែ​បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​នាង​តាម៉ារ គាត់​ក៏​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ភារៈ​កិច្ច នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់​នាង ដោយ​ស្ងាត់​ៗ(ខ.៨-១១)។ ដោយ​ទាល់​គំនិត នាង​តាម៉ារ​ក៏​បាន​យក​ស្បៃ​របស់​ស្រ្តី​រក​ស៊ី​ផ្លូវ​ភេទ​បាំង​មុខ​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​ក្លែង​ខ្លួន​ធ្វើ​ជា​ស្រី​ពេស្យា ហើយលោក​យូដា​ក៏​បាន​ទៅ​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​នាង(ខ.១៥-១៦)។

តែ​ពេល​ដែល​លោក​យូដា​បាន​ដឹង​ថា កូន​ប្រសារ​ស្រី​របស់​គាត់​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ គាត់​ក៏​មាន​ប្រតិកម្ម​ភ្លាម​ៗ ដោយ​ចង់​សម្លាប់​នាង។ គាត់​ក៏​បាន​ទាម​ទា​ឲ្យ​គេ​នាំ​នាង​ចេញ​ក្រៅ ដើម្បី​ដុត​នាង​សម្លាប់​(ខ.២៤)។ ប៉ុន្តែ នាង​តាម៉ារ​មាន​ភស្តុតាង​ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា លោក​យូដា គឺជា​ឪពុក​របស់​ក្មេង ដែល​នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​នាង(ខ.២៥)។

លោក​យូដា​អាច​បដិសេធ​ការ​ពិត នៅ​ពេល​នោះ។ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ការ​លាក់​ពុត​របស់​គាត់ ហើយក៏​បាន​ទទួល​ខុស​ត្រូវ នៅ​ក្នុង​ការ​ថែរក្សា​នាង ដោយ​និយាយ​ថា “នាង​សុចរិត​ជាង​គាត់”(ខ.២៦)។

ហើយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ក៏​បាន​បញ្ចូល​សាច់​រឿង​ដ៏​ងងឹត​របស់​លោក​យូដា និង​នាង​តាម៉ារ ទៅ​ក្នុង​រឿង​នៃ​ការ​ប្រោស​លោះរបស់​ទ្រង់។ កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​នាង​តាម៉ារ(ខ.២៩-៣០) ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​បុព្វ​បុរស​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ(ម៉ាថាយ…

តើអ្នកហ៊ានប្រាប់គេថា អ្នកជឿព្រះអង្គទេ?

ខ្សែ​ភាព​យន្ត ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា លោក​ប៉ុល ជា​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចំាង​ស៊ី​ជម្រៅ អំពី​ការ​បៀត​បៀន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ក្នុង​សម័យ​ពួក​ជំនុំ​ដំបូង។ ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នេះ សូម្បី​តែ​តួរ​អង្គ​បន្ទាប់​បន្សំ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ផង​ដែរ​ថា ការ​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ប៉ុណ្ណា។ ពួក​គេ​បាន​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ដំ និង​ការ​បៀត​បៀន​ជា​ច្រើន​ទៀត នៅ​ក្នុង​វគ្គ​មួយ​ចំនួន ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នេះ។

ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ជួប​ផល​វិបាក​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ ពេល​ដែល​គេ​ដឹង​ថា យើង​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ហើយ​នៅ​តាម​តំបន់​ជា​ច្រើន ​ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ ការ​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​តែ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​សព្វ​ថ្ងៃ អាច​ប្រាប់​យើង អំពី​ប្រភេទ​នៃ​ការ​បៀត​បៀន​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ជួប​ប្រទះ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុង​ចំណោម​យើង អ្នក​ខ្លះ​មាន​ការ​ខឹង​សម្បា​ភ្លាម​ៗ ពេល​ដែល​គេ​ចម្អក​ឲ្យ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន ពុំ​នោះ​ទេ​ យើង​សង្ស័យ​ថា គេ​ប្រហែល​ជា​មិន​ដំឡើង​តំណែង​ ឬប្រាក់​ខែ​ឲ្យ​យើង ដោយ​សារ​តែ​ជំនឿ​របស់​យើង​ជា​ដើម។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ការ​លះ​បង់​ឋានៈ​ក្នុង​សង្គម និង​ការ​លះ​បង់​ជីវិត​របស់​យើង មាន​ភាព​ខុស​គ្នា​ខ្លាំង​ណាស់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ជា​និច្ច​ជា​កាល ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ស្ថេរ​ភាព​ផ្នែក​ហិរញ្ញ​វត្ថុ និង​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ក្នុង​សង្គម គឺ​ជា​កត្តា​ជំរុញ​ចិត្ត​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា ​សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ទូទៅ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​សម័យ​ដើម​ដំបូង​បំផុត មាន​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន ដែល​មាន​បញ្ហា​នេះ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន នៅ​តែ​បដិសេធ​ទ្រង់​(យ៉ូហាន ១២:៣៧) តែ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ទទួលជឿ​​ទ្រង់(ខ.៤២)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ “គេ​មិន​ហ៊ាន​ប្រាប់​ដល់​អ្នក​ណា​សោះ​ថា ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ជឿ​ទ្រង់ ……

តើអ្នកមានវិប្បដិសារីឬ?

កាល​នាង​នៅ​ក្មេង នាង​បាន​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​អាក្រក់​យ៉ាង​ខ្លាំង​មក​លើ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង។ នាង​មិន​បាន​ដឹង​សោះ​ថា ពាក្យ​សម្តី​នោះ គឺ​ជា​ឱកាស​ចុង​ក្រោយ ដែល​នាង​បាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ពួក​គេ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ទោះ​ជា​នាង​បាន​ទៅ​ទទួល​ការ​ប្រឹក្សា​ផ្លូវ​ចិត្ត​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ហើយ​ក្តី នាង​នៅ​តែ​មិន​អាច​អត់​ឱន​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង។ ការ​ថ្កោល​ទោស​ខ្លួនឯង និង​វប្បដិសារី​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​មាន​ការ​ពិបាក​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ។

យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​រស់​នៅ ដោយ​មាន​ការ​ស្តាយ​ក្រោយ ដែល​ក្នុង​នោះ ការ​ស្តាយ​ក្រោយ​ខ្លះ​មាន​ភាព​ធ្ងន់​ធ្ងរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្ហាញ​ផ្លូវ​យើង ឲ្យ​ជម្នះ​ការ​ថ្កោល​ទោស​ខ្លួន​ឯង។ សូម​យើង​មើល​ឧទាហរណ៍​មួយ ដូច​តទៅ។

កំហុស​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ធ្វើ ក៏​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​ពិរោះ​ស្តាប់​ដែរ។ កាល​នោះ គឺ​ដល់​រដូវ​ដែល​ល្មម​ឲ្យ​ស្តេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​បាន ប៉ុន្តែ ស្តេច​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡិម (២សំាយ៉ូអែល ១១:១)។ ពេល​ដែល​គេកំពុង​តែ​ច្បាំង​គ្នា ទ្រង់​បាន​លួច​ប្រពន្ធ​របស់​គេ ហើយ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​បិទ​បាំង​រឿង​អាស្រូវ​នេះ ដោយ​កំចាត់​ប្តី​របស់​នាង​ចោល(ខ.២-៥,១៤-១៥)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ក៏​បាន​បញ្ឈប់​ការ​ធ្លាក់​ដាំក្បាល​ចុះ​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ(១២:១-១៣) ប៉ុន្តែ ស្តេច​អង្គ​នេះក៏​បាន​រស់​នៅ​ពេញ​មួយ​ជីវិត ដោយ​មិន​អាច​បំភ្លេច​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​ខ្លួន​បាន​ប្រព្រឹត្តឡើយ។

ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ងើប​ឡើង​ពី​ការ​ធ្លាក់​ចុះ​នេះ​វិញ លោក​យ៉ូអាប់​ដែល​ជា​មេទ័ព​របស់​ទ្រង់ បាន​ទទួល​ជ័យជម្នះ​នៅ​ក្នុង​សង្រ្គាម ដែល​ក្នុង​នោះ ស្តេច​ដាវីឌ​គួរ​តែ​បាន​ដឹក​នាំ​ទ័ព​(១២:២៦)។ យ៉ូអាប់​ក៏ទូល​ស្តេច​ដាវីឌ​ថា “សូម​ទ្រង់​ប្រមូល​ពួក​ពលទ័ព​ដែល​នៅ​សល់ មក​បោះ​ទ័ព ចាប់​យក​ទី​ក្រុង​នោះ​ចុះ ក្រែង​ទូលបង្គំ​វាយ​យក​បាន ហើយ​គេ​តាំង​ឈ្មោះ​ក្រុង​នោះ​តាម​ឈ្មោះ​ទូលបង្គំ​វិញ”(ខ.២៨)។ នោះ​ដាវីឌ​ក៏​ប្រមូល​ពួក​ពល​ទ័ព​ទាំង​អស់ ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​រ៉ាបាត​បាន(ខ.២៩)។

កាល​ណា​យើង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​អតីត​កាល បន្ត​វាយ​ផ្តួល​យើង គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​កំពុង​តែ​ទូល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ថា ព្រះ​គុណ​ព្រះអង្គ​មិន​គ្រប់​គ្រាន់​ទេ។ ទោះ​យើង​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ក៏​ដោយ ព្រះវរបិតា​នៃ​យើង​នៅ​តែ​អាច​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​យើងទាំង​ស្រុង។ យើង​អាច​រក​ឃើញ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​វិល​ត្រឡប់​ចូល​មក​ប្រយុទ្ធ ក្នុង​សង្រ្គាម​ខាង​វិញ្ញាណ​វិញ…

ជួយសង្រ្គោះមនុស្សអាក្រក់

សព្វថ្ងៃនេះ វីរៈបុរស នៅក្នុងសៀវភៅរឿងអមដោយរូបភាព នៅតែមានការពេញនិយម។ គេបានយកសាច់រឿង ក្នុងសៀវភៅរឿងអមដោយរូបភាពទាំងនោះ មកផលិតជាខ្សែភាពយន្ត។ នៅឆ្នាំ២០១៧ ខ្សែភាពយន្តវីវរៈបុរសដ៏អស្ចារ្យ ៦រឿង រកបានប្រាក់៤ពាន់លានដុល្លាអាមេរិក ពីការចាក់បញ្ចាំង។ ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្ស មានការទាក់ទាញចំពោះខ្សែភាពយន្តខ្នាតធំប្រភេទនេះម្ល៉េះ?

មូលហេតុប្រហែលមកពីខ្សែភាពយន្តប្រភេទនោះ មានលក្ខណៈចម្លងតាមរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលរឿងដ៏ធំប្រសើរ។ ក្នុងរឿងរបស់ទ្រង់ គឺមានវីវបុរសម្នាក់ មានតួរចិត្តអាក្រក់ម្នាក់ និងមានមនុស្ស ដែលត្រូវការការជួយសង្រ្គោះ ហើយមានហេតុការណ៍ដ៏អស្ចារ្យជាច្រើន។

ក្នុងរឿងនេះ សាតាំងជាតួរចិត្តអាក្រក់ជាងគេ និងជាខ្មាំងសត្រូវនៃវិញ្ញាណរបស់យើង។ ប៉ុន្តែ ក៏មានតួរចិត្តអាក្រក់ “តូចៗ”ជាច្រើនផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ក្នុងកណ្ឌដានីយ៉ែល ស្តេចនេប៊ូក្នេសា ស្ថិតក្នុងចំណោមតួចិត្តអាក្រក់តូចៗទាំងនោះឯង។ ទ្រង់ជាអធិរាជដែលគ្រប់គ្រងនគរជាច្រើន នៅក្នុងពិភពលោក។ ទ្រង់បានសម្រេចព្រះទ័យថា នឹងសម្លាប់នរណាដែលមិនថ្វាយបង្គំរូបចម្លាក់ដ៏ធំសម្បើមរបស់ទ្រង់(ដានីយ៉ែល ៣:១-៦)។ ពេលដែលមន្ត្រីបីនាក់ ដែលជាសាសន៍យូដា បានបដិសេធមិនព្រមថ្វាយបង្គំរូបចម្លាក់នោះ(ខ.១២-១៨) ទ្រង់ក៏បានប្រហារជីវិតពួកគេ ដោយបោះចូលទៅក្នុងគុកភ្លើង តែព្រះជាម្ចាស់ក៏បានជួយសង្រ្គោះពួកគេ ដោយការអស្ចារ្យ(ខ.២៤-២៧)។

ប៉ុន្តែ ការផ្លាស់ប្តូរគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលក៏បានកើតឡើង នៅពេលដែលស្តេចអាក្រក់នោះ បានចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរចិត្ត។ បន្ទាប់ពីស្តេចនេប៊ូក្នេសាបានឃើញហេតុការណ៍នេះហើយ ទ្រង់ក៏បានឆ្លើយតប ដោយបន្ទូលថា “សូមឲ្យព្រះនៃសាដ្រាក់ មែសាក់ និងអ័បេឌ-នេកោ បានប្រកបដោយព្រះពរ ជាព្រះដែលទ្រង់បានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់ ឲ្យមកប្រោសពួកបំរើទ្រង់ ដែលទុកចិត្តដល់ទ្រង់…

ចិត្តរបស់អ្នកអធិស្ឋានតម

ការ​ឃ្លាន​អាហារ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ពិបាក​ទ្រាំ។ គ្រូ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ ឲ្យ​អធិស្ឋាន​តម ដើម្បី​ផ្តោត​ទៅ​លើព្រះ​ជា​ម្ចាស់។​ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ការ​អធិស្ឋាន​តម​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​កាន់​តែ​យូរ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​អធិស្ឋាន​តម​៤០​ថ្ងៃ ដោយ​របៀប​ណា?​ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដើម្បី​ទទួល​បាន​នូវ​សន្តិ​ភាព កម្លាំង និង​ការ​អត់​ធ្មត់។ ជា​ពិសេស​គឺ​ការ​អត់​ធ្មត់​តែ​ម្តង។

បើ​យើង​មាន​សុខ​ភាព​ផ្លូវ​កាយ​ល្អ ការ​អធិស្ឋាន​តម​អាច​បង្រៀន​យើង អំពី​សារៈសំខាន់​នៃ​អាហារ​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “មនុស្ស​មិន​មែន​រស់ ដោយសារ​តែ​នំបុ័ងប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺ​រស់​ដោយសារ​គ្រប់​ទាំង​ព្រះបន្ទូល ដែល​ចេញ​ពី​ព្រះឱស្ឋ​ព្រះ​មក​ដែរ”(ម៉ាថាយ ៤:៤)។ ដូច​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ពី​ដំបូង ការអធិស្ឋាន​តម​តែ​ម្យ៉ាង គឺ​មិន​គ្រប់​គ្រាន់​ល្មម​នឹង​នាំ​យើង​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ឡើយ!

តាម​ពិត ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ធ្លាប់​ប្រាប់​រាស្រ្ត​ទ្រង់ តាម​រយៈ​ហោរា​សាការី​ថា ការ​អធិស្ឋាន​តម​របស់​ពួក​គេ គ្មាន​ប្រយោជន៍​ទេ ព្រោះ​វា​មិន​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បម្រើ​ដល់​អ្នក​ក្រី​ក្រ។​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សួរ​ត្រង់​ៗ​ថា តើ​ពួក​គេ​ពិត​ជា​បាន​អធិស្ឋាន​តម ដើម្បី​ទ្រង់​មែន​ឬ?(សាការី ៧:៥)។

សំណួរ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ត្រង់​ចំណុច​នេះ បាន​បង្ហាញ​ថា ជា​បឋម បញ្ហា​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​តម​របស់​ពួក​គេ មិន​មែន​បណ្តាល​មក​ពី​បញ្ហា​ក្រពះ​របស់​ពួក​គេ​នោះ​ទេ តែ​គឺ​ដោយសារ​តែ​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ​គ្មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់។​ ពួក​គេ​បាន​បន្ត​បម្រើ​តែ​ខ្លួន​ឯង បាន​ជា​ពួក​គេ​មិន​បាន​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ។ ដូច​នេះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ជំរុញ​ពួក​គេ​ឲ្យ “​សំរេច​តាម​សេចក្តី​យុត្តិធម៌​ដ៏​ពិត ហើយ​សំដែង​សេចក្តី​សប្បុរស និង​សេចក្តី​អាណិត​មេត្តា​ដល់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ចុះ។ កុំ​ឲ្យ​សង្កត់សង្កិន​ស្រី​មេម៉ាយ ពួក​កំព្រា ពួក​អ្នក​ស្នាក់​នៅ ឬ​មនុស្ស​ទ័លក្រ​ឡើយ”(ខ.៩-១០)។ ​

គោលដៅ​របស់​យើង នៅ​ក្នុង​ការ​លត់​ដំ​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​ដើម្បី​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​មាន​ការ​លូត​លាស់​កាន់​តែ​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ទ្រង់…

ពេលចុងក្រោយ

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​គ្រោះ​ថ្នាក់។ ពេល​គេ​លើក​ខ្ញុំ​ចូល​ឡាន​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់ ហើយ​រៀប​នឹង​បិទ​ទ្វារ​ឡាន កូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ កំពុង​តែ​ទាក់​ទង​ទៅ​ភរិយា​ខ្ញុំ​តាម​ទូរ​ស័ព្ទ នៅ​ក្រៅ​ឡាន​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ហៅ​ឈ្មោះ​គាត់ ទាំង​ស្រវាំង​ភ្នែក ដែល​បាន​បណ្តាល​មក​ពី​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​ក្បាល។ កាល​នោះ​គាត់​នៅ​ចាំ​ថា ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​យឺត​ៗ​ទៅ​កាន់​គាត់ ដោយ​ឲ្យ​គាត់​ប្រាប់​ម្តាយ​គាត់​ថា ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​នាង​ណាស់។

កាល​នោះ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​លាចាក​លោក​នេះ​ហើយ ហើយ​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​វា​ក្លាយ​ជា​ពាក្យ​ផ្តាំ​ផ្ញើ​ចុង​ក្រោយ។ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​បែប​នោះ ពាក្យ​បណ្តាំ​ចុង​ក្រោយ គឺ​ជា​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​សំខាន់​បំផុត​ចំពោះ​ខ្ញុំ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​ដែល​ខ្មៅ​ងងឹត​បំផុត ទ្រង់​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ទ្រង់​ស្រឡាញ់យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ តាម​របៀប​ដ៏​ជាក់​លាក់។ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ទ្រង់ ដល់​ទាហាន​ដែល​ចម្អក​ឲ្យ​ទ្រង់ និង​បាន​យក​ដែក​គោល​មក​ដំ​ពី​លើ​ទ្រង់​ជាប់​នឹង​ឈើ​ឆ្កាង។ គឺដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ឱ​ព្រះវរបិតា​អើយ សូម​អត់​ទោស​ដល់​អ្នក​ទាំង​នេះ​ផង ដ្បិត​គេ​មិន​ដឹង​ជា​គេ​ធ្វើ​អ្វី​ទេ”(លូកា ២៣:៣៤)។ ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​ឧក្រិដ្ឋ​ជន ដែល​បាន​ជាប់​ឆ្កាង​នៅ​ក្បែរ​ទ្រង់​ថា “ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​ជា​ប្រាកដ​ថា ថ្ងៃ​នេះ អ្នក​នឹង​នៅ​ក្នុង​ស្ថានបរមសុខ​ជា​មួយ​នឹង​ខ្ញុំ​ដែរ”(ខ.៤៣)។ មុន​ពេល​ទ្រង់​ហៀប​នឹង​អស់​ព្រះ​ជន្ម ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​ឃើញ​មាតា​ទ្រង់ និង​សិស្ស​ម្នាក់​ដែល​ទ្រង់​ស្រឡាញ់ កំពុង​ឈរ​នៅ​ទី​នោះ រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​មាតា​ថា “មាតា​អើយ នុ៎ះ​ន៏ កូន​របស់​មាតា”។ រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​សិស្ស​នោះ​ថា “នុ៎ះ​ន៏ ម្តាយ​អ្នក”(យ៉ូហាន ១៩:២៦-២៧)។ បន្ទាប់​មក ពេល​ដែល​ទ្រង់​ជិត​អស់​ព្រះជន្ម ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចុង​ក្រោយ ដោយការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​វរបិតា ដោយ​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះវរបិតា​អើយ ទូលបង្គំ​សូម​ប្រគល់​វិញ្ញាណ​ដល់​ព្រះហស្ត​ទ្រង់​វិញ”(លូកា ២៣:៤៦)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ជ្រើស​រើស​ការ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដោយ​ស្ម័គ្រ​ព្រះ​ទ័យ…

មានក្តីសង្ឃឹមជាថ្មី

ខណៈ​ពេល​ដែល​គ្រាប់​ផ្លោង​បាន​ធ្លាក់ ធ្វើ​ឲ្យ​កក្រើក​ដី នៅ​ក្បែរ​កន្លែង​ដែល​ទាហាន​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​កំពុង​ប្រចាំ​ការ គាត់​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត​ថា “ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ បើ​ព្រះអង្គ​ទុក​ជីវិត​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​រស់​នៅ​បន្ត​ទៀត ទូល​បង្គំ​នឹង​ទៅ​រៀន​នៅសាលា​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​ម្តាយ​ទូល​បង្គំ​ចង់​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​ទៅ​រៀន”។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ការ​អធិស្ឋាន​ដ៏​អស់​ពីចិត្ត​របស់​គាត់​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ ទាហាន​វ័យ​ក្មេង​នោះ គឺ​ជា​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ ដែល​បាន​រួច​ជីវិត ក្នុង​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២។ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​វិទ្យា​ស្ថាន​ព្រះ​គម្ពីរ​មូឌី ហើយ​បាន​ចំណាយ​ពេល​មួយ​ជីវិត នៅ​ក្នុង​ការងារ​បម្រើ​ព្រះ។

មាន​អ្នក​ប្រយុទ្ធ​ម្នាក់​ទៀត ដែល​បាន​អត់​ទ្រាំ​នឹង​គ្រោះ​ភ័យ​ផ្សេង​ទៀត ដែល​បាន​នាំ​គាត់​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ប៉ុន្តែ បញ្ហា​របស់​គាត់​បាន​កើត​មាន ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ព្យាយាម​ជៀស​វាង ការ​ប្រយុទ្ធ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​កង​ទ័ព​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ​កំពុង​តែ​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​នឹង​ពួក​សាសន៍​អាម៉ូរី ទ្រង់​កំពុង​តែ​គង់​នៅ​ក្នុង​រាជ​វាំង​របស់​ទ្រង់ ដោយ​រវល់​តែ​មើល​ប្រពន្ធ​របស់​គេ​(២សាំយ៉ូអែល ១១)។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៣៩ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​រៀប​រាប់​អំពី​ដំណាក់កាល​នៃ​ការ​ស្អាង​ឡើង​វិញ​ដ៏​ឈឺ​ចាប់ ដោយ​សារ​អំពើ​បាប ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ពី​រឿង​នោះ។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​សរសេរ​ថា “​សេចក្តី​ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ជ្រួល​ឡើង ចិត្ត​ខ្ញុំ​បាន​ក្តៅ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន កំពុង​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​រំពឹង នោះ​ភ្លើង​ក៏​ឆួល​ឡើង”(ខ.២-៣)។ វិញ្ញាណ​បាក់​បែក​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ ក៏​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ទ្រង់ ឲ្យ​ទូល​សូម​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ថា “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ

សូម​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ដឹង​ពី​ចុង​បំផុត​នៃ​ទូលបង្គំ ហើយ​ពី​ចំនួន​ថ្ងៃ​អាយុ​នៃ​ទូលបង្គំ​ផង ដើម្បី​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​បាន​ដឹង​ជា​មាន​ជីវិត​ស្រួយ​អម្បាលម៉ាន​ទៅ”(ខ.៤)។ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​ដែល​ទ្រង់​កំពុង​ផ្តោត​ចិត្ត​ជា​ថ្មី​នោះ ទ្រង់​មិន​បាន​អស់​សង្ឃឹម​ឡើយ។ ទ្រង់​មិន​បាន​ងាក​ទៅ​រក​ជំនួយ​ពី​កន្លែង​ផ្សេង​ទេ។ គឺដូចទ្រង់​មាន​បន្ទូលថា “ឥឡូវ​នេះ ឱ​ព្រះអម្ចាស់​អើយ តើ​ទូលបង្គំ​នៅ​រង់ចាំ​អ្វី​ទៀត ដ្បិត​ទូលបង្គំ​សង្ឃឹម​ដល់​ទ្រង់​តែ​១​ប៉ុណ្ណោះ”(ខ.៧)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ទុក​ជីវិត​ឲ្យ​ស្តេច​ដាវីឌ ក្នុង​សង្រ្គាម​ផ្ទាល់​ខ្លួន​នោះ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បន្ត​បម្រើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទៀត។

កត្តា​ដែល​បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​អធិស្ឋាន​ទៅ​រក​ព្រះ គឺ​មិន​សំខាន់​ដូច​ការ​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​រក​ព្រះអង្គ នៅ​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន​ឡើយ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​ប្រភព​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​យើង។…

ការព្យាយាមធ្វើឲ្យគេស្ងើចសរសើរ

ពេល​ដែល​សិស្ស​មហា​វិទ្យាល័យ​មួយ​ថ្នាក់ បាន​ចេញ​កម្ម​សិក្សា​អំពី​វប្ប​ធម៌ ក្នុង​ចំណោម​សិស្ស​ឆ្មើម​ទាំង​ឡាយ នាង​ជា ​សិស្ស​ឆ្មើម​ម្នាក់ ដែល​គ្រូ​បង្រៀន​របស់​គាត់​មើល​ស្ទើរ​តែ​មិន​ស្គាល់។ កាល​នៅ​រៀន​ក្នុង​ថ្នាក់​ នាង​បាន​ពាក់​ស្បែង​ជើង ដែល​មាន​កែង​ជិត​មួយ​ទឹក​កន្លះ ហើយ​បាន​លាក់​កែង​ដ៏​វែង​នោះ នៅ​ក្នុង​ជើង​ខោ​របស់​នាង។ ប៉ុន្តែ ពេល​នាង​ពាក់​ស្បែក​ជើង​កវែង នាង​មាន​កម្ពស់​មិន​ដល់​១ម៉ែត្រ​កន្លះ​ផង។ នាង​ក៏​បាន​អស់​សំណើច​ថា “ខ្ញុំ​ចង់​មាន​កម្ពស់​ខ្ពស់​ ​ពេល​ខ្ញុំ​ពាក់​ស្បែក​ជើង​កែវ​ខ្ពស់។ តែ​កម្ពស់​ពិត​របស់​ខ្ញុំ គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ពាក់​ស្បែក​ជើង​ក​វែង”។​

រូប​សម្បត្តិ​របស់​យើង​មិន​បាន​កំណត់ អំពី​ធាតុ​ពិត​របស់​យើង​នោះ​ទេ។ តាម​ពិត ចិត្ត​របស់​យើង​គឺ​ជា​កត្តា​កំណត់​ថា យើង​ជា​នរណា? ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រើ​ព្រះ​បន្ទូល​ធ្ងន់​ៗ ទៅ​កាន់​មនុស្ស​ដែល​ពូកែ​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​ល្អ​តែ​សម្បក​ក្រៅ ដែល​មាន​ដូច​ជា “ពួក​ផារិស៊ី និង​ពួក​គ្រូ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ជា​ដើម”។​ ពួក​គេ​សួរ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​សិស្ស​របស់​ទ្រង់​មិន​លាង​ដៃ មុន​ពេល​បរិភោគ​អាហារ តាម​ប្រពៃណីយ៍​សាសនា​របស់​សាសន៍​យូដា(ម៉ាថាយ ១៥:១-២)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​សួរ​ពួក​គេ​វិញ​ថា “ឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ តើ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ធ្វើ​ខុស​នឹង​បញ្ញត្ត​ព្រះ ដោយ​កាន់​តាម​ទំនៀម​ទំលាប់​បុរាណ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដូច្នេះ​ដែរ?”(ខ.៣)។ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​គូស​បញ្ជាក់​ថា ពួក​គេ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ចំណុច​ប្រហោង​ក្នុង​ក្រឹត្យ​វិន័យ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួន​អាច​ទទួល​ផល​ចំណេញ​ជា​មាស​ប្រាក់ ជា​ជាង​មើល​ថែ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​ខ្លួន(ខ.៤-៦) ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ធ្វើ​ខុស​នឹង​ឪពុក​ម្តាយ និង​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ទី​៥(និក្ខមនំ ២០:១២)។

បើ​យើង​ងប់​ងល់​តែ​នឹង​រូប​សម្បត្តិ ហើយ​ខំ​ស្វែង​រក​ចន្លោះ​ប្រហោង​ក្នុង​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ នោះ​មាន​ន័យ​ថា យើង​កំពុង​តែ​បំពាន​មក​លើ​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ទ្រង់​ហើយ។ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “ដ្បិត​គឺ​ពី​ក្នុង​ចិត្ត​នោះ​ឯង​ដែល​ចេញ​អស់​ទាំង​គំនិត​អាក្រក់ គឺ​ការ​កាប់​សំឡាប់​គេ ផិត​គ្នា សហាយស្មន់ លួច​ប្លន់ ធ្វើ​បន្ទាល់​ក្លែងក្លាយ ហើយ​និង​ជេរ​ប្រមាថ”(ម៉ាថាយ ១៥:១៩)។ មាន​តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទេ…

តើគ្រាន់តែជាថ្ងៃធម្មតាឬ?

លោក វីលៀម ឌីន ហោវេល(William Dean Howells) បាន​និពន្ធ​សៀវ​ភៅ​រឿង ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា បុណ្យ​ណូអែល​ជារៀង​រាល់​ថ្ងៃ ។ ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ គាត់​បាន​និយាយ​អំពី​ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់ ដែល​បានទ​ទួល​នូវ​អ្វី​ដែល​គាត់​ប្រាថ្នា។ បន្ទាប់​ពី​ឆ្នាំ​ដ៏​វែង និង​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ថប់​ជិត​ដល់​ទីបញ្ចប់ គេ​រំពឹង​ចង់​ឲ្យ​ថ្ងៃ​ណូអែល​មក​ដល់ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។​ ប៉ុន្តែ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៣ ក្តី​អំណរ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ណូអែលក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​រីងស្ងួត នៅ​សល់​តែ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន គ្រប់​គ្នា​ក៏​បាន​ធុញ​ទ្រាន់​នឹង​ស្ករ​គ្រាប់។ គេ​ក៏​ពិបាករក​ទិញ​សាច់​មាន់​ទើគី តែ​បើ​មាន ក៏​តម្លៃ​ថ្លៃ​ហួស​ហេតុ​ដែរ។ គេ​លែង​ទទួល​អំណោយ​ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ​ទៀត​ហើយ ព្រោះអំណោយ​បាន​គរ​ដូច​ភ្នំ នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង។ មនុស្ស​ម្នា​ក៏​បាន​និយាយ​គំរោះ​គំរើយដាក់គ្នា ទាំង​កំហឹង។ ​

តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ រឿង​និទាន​របស់​លោក​ហោវែល ដែល​បាន​រៀប​រាប់​ខាង​លើ គ្រាន់​តែ​ជា​រឿង​និទាន សម្រាប់​រិះ​គន់​មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ យើង​ពិត​ជា​មាន​ពរ​ខ្លាំង​ណាស់ ដែល​ម្ចាស់​នៃ​បុណ្យ​ណូអែល មិន​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ធុញ​ថប់ ឬ​ជិន​ណាយ​ឡើយ ទោះ​យើង​បាន​ឃើញ​ព្រះ​នាម​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ទាំង​មូល​ក៏​ដោយ។

បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ឡើង​ទៅ​ព្រះ​វរបិតា​ទ្រង់​វិញ សាវ័ក​ពេត្រុស​ក៏​បាន​ប្រកាស់​ដល់​ហ្វូង​មនុស្ស​ នៅ​ព្រះ​វិហារ ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ថ្លែង ក្នុង​បទ​ទំនាយ​របស់​គាត់​ថា “ព្រះ​អម្ចាស់​ ជា​ព្រះ​នៃ​អ្នក​រាល់​គ្នា ទ្រង់​នឹង​បង្កើត​ហោរា​ម្នាក់ ពី​បង​ប្អូន​អ្នក​រាល់​គ្នា​មក ឲ្យ​ដូច​ខ្ញុំ”(កិច្ចការ ៣:២២ ចោទិយកថា ១៨:១៨)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យាចំពោះ​លោក​អ័ប្រាហាំ​ថា…

សំណួរនៅថ្ងៃបុណ្យណូអែល

មុន​ពេល​ប្រតិទិន​ឈាន​ចូល​ដល់​ខែ​ធ្នូ ការ​អប​អរ​បុណ្យ​ណូអែល​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ខាង​ជើង ដែល​ជា​ក្រុង​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបាន​ឃើញ​ការិយ៉ាល័យ​សុខា​ភិបាល​មួយ​កន្លែង មាន​ការ​តុប​តែង​ដើម​ណូអែល ដោយ​យក​ភ្លើង​ពណ៌​មក​ចង​លម្អ ឲ្យ​មាន​ពណ៌​ចម្រុះ សម្រាប់​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​គយ​គន់​នៅ​ពេល​យប់។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​ក្រុម​ហ៊ុន​មួយ មាន​ការ​តុប​តែង​អគារ​របស់​ខ្លួន ឲ្យ​មាន​រូប​រាង​ដូច​កញ្ចប់​កាដូ​បុណ្យ​ណូអែល​ដ៏​ធំ​សម្បើម​មួយ ដែល​គេ​បាន​វេច​ខ្ចប់​យ៉ាង​ឆើត​ឆាយ។ នៅ​តំបន់​នោះ គេ​ឃើញ​ភស្តុតាង​នៃ​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ណូអែល​ស្ទើរ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ឬ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់ ពេល​នោះ ជា​រដូវ​កាល​នៃ​ការ​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជ​កម្ម សម្រាប់​ពិធី​បុណ្យ​ណូអែល។

អ្នក​ខ្លះ​ចូល​ចិត្ត​ការ​ដាក់​បង្ហាញ​ដ៏​ឆើត​ឆាយ​ទាំង​នោះ។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ក៏​បាន​គិត​ថា ការ​តុង​តែង​ទាំង​នោះ គឺ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទេ។ ប៉ុន្តែ ដែល​សំខាន់​នោះ គឺ​យើង​មិន​ត្រូវ​ចោទ​សួរ អំពី​របៀប​នៃ​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ណូអែល​នោះ​ឡើយ​។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​ម្នាក់​ៗ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ពិចារណា​ថា តើ​ការ​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​ណូអែល មាន​ន័យ​យ៉ាង​ណា​ចំពោះ​យើង។

រយៈ​ពេល​ជាង​៣០​ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រសូត្រ ទ្រង់​បាន​ចោទ​សួរ​សិស្ស​ទ្រង់​ថា “តើ​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ គេ​ថា​កូន​មនុស្ស​ជា​អ្នក​ណា?”(ម៉ាថាយ ១៦:១៣)។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា អ្នក​ខ្លះ​ថា ទ្រង់​ជា​លោក​យ៉ូហាន​បាទីស្ទ​ ខ្លះ​ថា ទ្រង់​ជា​លោក​អេលីយ៉ា ឬ​ប្រហែល​ជា​ហោរា​ម្នាក់​ទៀត។ បន្ទាប់​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​សួរ​ពួក​គេ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ម្នាក់​ៗ​ថា តើ​ពួក​គេ​គិត​ថា ទ្រង់​ជានរណា?(ខ.១៥)។ លោក​ពេត្រុស ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ទ្រង់​ជា​ព្រះ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់”(ខ.១៦)។

​នៅ​ឆ្នាំ​នេះ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ណូអែល ដោយ​មិន​បាន​គិត​ថា បុត្រ​តូច​ដែល​បាន​ប្រសូត្រ​នៅ​ថ្ងៃ​ណូអែល​ដំបូងនោះ ជា​នរណា​ឡើយ។ ពេល​ដែល​យើង​មាន​ឱកាស យើង​អាច​ជួយ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ពិចារណា អំពី​សំណួរ​ដ៏​សំខាន់…