តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Tim Gustafson

នៅក្រៅទីដំឡើងត្រសាល

ថ្ងៃ​សុក្រ ជា​ថ្ងៃ​ដើរ​ផ្សា នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ដាច់​ស្រយាល​មួយ ក្នុង​ប្រទេស​ហ្គាណា ជា​កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង។ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​នឹក​ចាំ​អ្នក​លក់​ដូរ​តាម​ចិញ្ចើម​ផ្លូវ​ម្នាក់។ ម្រាម​ដៃ និង​ម្រាម​ជើង​គាត់​ត្រូវ​មេរោគ​ហង្សិន(ជំងឺឃ្លង់) ស៊ី បាន​ជា​គាត់​តែង​លុត​ជង្គង់​នៅ​លើ​កន្ទេល ហើយ​ក៏​បាន​ដួស​បន្លែ​ផ្លែ​ឈើ​របស់​គាត់​នឹង​វែក​ធ្វើ​ពី​ផ្លែ​ឃ្លោក រួច​ហុច​ឲ្យ​អ្នក​ទិញ។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​ដើរ​ជៀស​គាត់។ ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​តាំង​ចិត្ត​ថា នឹង​ទិញ​ពី​គាត់​ឲ្យ​បាន​ទៀង​ទាត់។ ខ្ញុំ​ឃើញ​គាត់​នៅ​ថ្ងៃ​សុក្រ​ប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ក្រុង​បាត់។​

ក្នុង​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល នៅ​សម័យ​បុរាណ អ្នក​កើត​ឃ្លង់​ត្រូវ​រស់​នៅ​ក្រៅ​ទី​ដំឡើង​ត្រសាល។ បាន​សេចក្តី​ថា ពួក​គេ​ក៏​បាន​ជួប​ភាព​ឯកោ​យ៉ាង​កម្សត់ ។ ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ចែង​ថា “ពួក​គេ​ត្រូវ​រស់​នៅ​ម្នាក់​ឯង”(លេវីវិន័យ ១៣:៤៦)។ នៅ​ក្រៅ​ទី​ដំឡើង​ត្រសាល ក៏​ជា​កន្លែង​ដែល​គេ​យក​តួ​ខ្លួន​គោ​សម្រាប់​ថ្វាយ​យញ្ញ​បូជា ​មក​ដុត​ផង​ដែរ(៤:១២)។ នៅ​ក្រៅ​ទីដំឡើង​ត្រសាល មិន​មែន​ជា​កន្លែង​ដែល​អ្នក​ចង់​រស់​នៅ​ឡើយ។

ការ​ពិត​ដ៏​កំសត់​នេះ បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​យល់​អត្ថ​ន័យ នៃ​បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ ជំពូក១៣ ដែល​បាន​ចែង​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា “ហេតុ​នោះ​បាន​ជា​ត្រូវ​ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ឯ​ទ្រង់ នៅ​ខាង​ក្រៅ​ទី​ដំឡើង​ត្រសាល​ដែរ ទាំង​ផ្ទុក​សេចក្តី​ដំនៀល​របស់​ទ្រង់​ចុះ”(ខ.១៣)។​ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង នៅ​ក្រៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ជា​ចំណុច​ដ៏​សំខាន់ ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​សិក្សា អំពី​ប្រព័ន្ធ​នៃ​ការ​ថ្វាយ​យញ្ញ​បូជា​របស់​សាសន៍​ហេព្រើរ។​

យើង​ចង់​មាន​ប្រជាប្រិយ​ភាព ចង់​បាន​ការ​គោរព ចង់​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ដែល​ស្រណុក​ស្រួល។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​ចេញ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​ទី​ដំឡើង​ត្រសាល ជា​កន្លែង​នៃ​ភាព​អាប់​ឱន។ ជា​កន្លែង​ដែល​អ្នក​នឹង​ជួប​អ្នក​លក់​ដូរ​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ដូច​អ្នក​ជំងឺ​ហង្សិន ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​ជួប​ជា​ដើម។ គឺ​នៅ​កន្លែង​នោះ​ហើយ ដែល​យើង​នឹង​រក​ឃើញ​មនុស្ស ដែល​លោកិយ​មិន​រាប់​រក។ តែ​ក៏​ជា​កន្លែង​ដែល​យើង​នឹង​រក​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ផង​ដែរ។​—Tim…

ការស្រេកឃ្លានរកព្រះ

ពេល​ដែល​លោក​ខន័រ(Conner) និង​អ្នក​ស្រី​សារ៉ា ស្ម៊ីត(Sarah Smith) បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ កន្លែង​ផ្សេង​ នៅ​ចម្ងាយ​៧​គីឡូ​ម៉ែត្រ ពី​កន្លែង​ចាស់ សត្វ​ឆ្មា​របស់​ពួក​គេ ឈ្មោះ ស្ម័រ(S’mores) បាន​បង្ហាញ​ការ​មិន​ពេញ​ចិត្ត ដោយ​រត់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ។ ថ្ងៃ​មួយ អ្នក​ស្រី​សារ៉ា​ក៏​បាន​ឃើញ​រូប​ថត​ផ្ទះ​ចាស់​របស់​គាត់ នៅ​កសិដ្ឋាន នៅ​លើ​បណ្តាញ​សង្គម ដែល​គេ​ទើប​តែ​ថត​ថ្មី​ៗ។ គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​សត្វ​ឆ្មា​គាត់ ក្នុង​រូប​នោះ។​

គ្រួសារ​មួយ​នេះ​ក៏​បាន​ទៅ​យក​វា​មក​វិញ ដោយ​ចិត្ត​រីក​រាយ។ តែ​វា​នៅ​តែ​រត់​គេច​ទៀត។ តើ​វា​រត់​ទៅ​ណា​ទៀត? លើក​នេះ គ្រួសារ​ដែល​បាន​ទិញ​ផ្ទះ​ចាស់​របស់​ពួក​គេ​បាន​យល់​ព្រម​ចិញ្ចឹម​វា​ផង​ដែរ។ គ្រួសារ​មួយ​នេះ មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​វា ឈប់​វិល​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​ចាស់​វិញ​បាន​ឡើយ។​

លោក​នេហេមា​មាន​មុខ​នាទី​ធំ​មួយ នៅ​ក្នុង​រាជ​វាំង​របស់​ស្តេច ប៉ុន្តែ ចិត្ត​របស់​គាត់​មិន​នៅ​ក្នុង​រាជ​វាំង​នោះ​ទេ។ គាត់​ទើប​តែ​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ដ៏​ក្រៀម​ក្រំ អំពី​ស្ថានភាព​ដ៏​ដុន​ដាប នៃ​ទីក្រុង​ដែល​គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​របស់​បុព្វ​បុរស​គាត់​(នេហេមា ២:៣)។ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “សូម​ទ្រង់​នឹក​ចាំ​ពី​ព្រះបន្ទូល ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្គាប់​ដល់​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​ទ្រង់​ថា បើ​ឯង​រាល់​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​រំលង នោះ​អញ​នឹង​កំចាត់កំចាយ​ឯង ឲ្យ​ទៅ​នៅ​ក្នុង​អស់​ទាំង​សាសន៍ តែ​បើ​ឯង​រាល់​គ្នា​វិល​មក​ឯ​អញ ព្រម​ទាំង​រក្សា ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​អស់​ទាំង​ក្រឹត្យក្រម​របស់​អញ​វិញ នោះ​ទោះ​បើ​ពួក​និរទេស​របស់​ឯង​បាន​ត្រូវ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ទៅ​នៅ​ដល់​ជើង​មេឃ​បំផុត​ក៏​ដោយ គង់​តែ​អញ​នឹង​ប្រមូល​គេ​ពី​នោះ នាំ​មក​ឯ​កន្លែង ដែល​អញ​បាន​រើស សំរាប់​ឲ្យ​ឈ្មោះ​អញ​សណ្ឋិត​នៅ​វិញ”​(១:៨-៩)។

គេ​ថា ផ្ទះ​យើង​នៅ​ទីណា នោះ​ចិត្ត​របស់​យើង​នៅ​ទីនោះ​ដែរ។​ ក្នុង​ករណី​របស់​លោក​នេហេមា ការ​ចង់​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ មិន​គ្រាន់​តែ​ដោយ​សារ​ចិត្ត​គាត់​បាន​ចង​ភ្ជាប់​នឹង​ទឹក​ដី​កំណើត​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។…

ព្រះអង្គគង់នៅជាមួយជានិច្ច

អូប្រ៊ីយ(Aubrey) បាន​ទិញ​អាវ​រងា​ធ្វើ​ពី​រោម​ចៀម ឲ្យ​ឪពុក​គាត់ ដែល​មាន​វ័យ​ជរា ប៉ុន្តែ ឪពុក​គាត់​​បាន​លាចាក​លោក មុន​ពេល​អាច​ពាក់​អាវ​រងា​នោះ។ ដូចនេះ នាង​ក៏​បាន​សរសេរ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​នៅ​លើ​ក្រដាស ដាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហោ​ប៉ៅ​អាវ​នោះ ជា​មួយ​នឹង​ប្រាក់​២០​ដុល្លា ហើយ​ក៏​បាន​យក​អាវ​រងា​នោះ​ ទៅ​បរិច្ចាគ​ដល់​ការងារ​មនុស្ស​ធម៌។​

ខេលី(Kelly) ជា​ក្មេង​អាយុ​១៩​ឆ្នាំ ដែល​កំពុង​រស់​នៅ តំបន់​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​១៥០​គីឡូម៉ែត្រ ពី​ផ្ទះ​របស់​អូប្រ៊ីយ។ ថ្ងៃ​មួយ ​បន្ទាប់​ពី​ខេលី​មិន​អាច​ស៊ូទ្រាំ​នឹង​បញ្ហា​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​គាត់​តទៅ​ទៀត​បាន គាត់​ក៏​បាន​ចាក​ចោល​ផ្ទះ ដោយ​មិន​បាន​ពាក់​អាវ​រងា។ គាត់​ដឹង​ថា មាន​តែ​កន្លែង​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​គាត់​ត្រូវ​ទៅ គឺ​ផ្ទះ​​ជីដូន​គាត់ ដែល​តែង​តែ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់។ ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ចេញ​ពី​ឡាន​ក្រុង ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​ជីដូន​គាត់។ ជី​ដូន​គាត់​បាន​ឱប​គាត់ ដើម្បី​ការពារ​គាត់ ពី​ខ្យល់​ដ៏​ត្រជាក់​នៅ​រដូវ​រងា។ ជី​ដូន​គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា “យើង​ត្រូវ​ទៅ​ទិញ​អាវ​រងា​ឲ្យ​ចៅ!” នៅ​ហាង​ទំនិញ​របស់​បេសកកម្ម​មនុស្ស​ធម៌ ខេលី​ក៏​បាន​ល​អាវ​រងា​មួយ​​ ដែល​គាត់​ចូល​ចិត្ត។ ពេល​គាត់​លូក​ដៃ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហោ​ប៉ៅ​អាវ​នោះ គាត់​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ស្រោម​សំបុត្រ​មួយ ដែល​មាន​លុយ​២០​ដុល្លា និង​សំបុត្រ​របស់​អូប្រ៊ី​នៅ​ខាង​ក្នុង។

លោក​យ៉ាកុប​បាន​រត់​គេច​ពី​គ្រួសារ​ដែល​បែក​បាក់ ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​សេចក្តី​ស្លាប់​(លោកុប្បត្តិ ២៧:៤១-៤៥)។ ពេល​គាត់​ឈប់​សម្រាក​នៅ​ពេល​យប់ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ឲ្យ​គាត់​ឃើញ​ក្នុង​សបិន្ត។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា “មើល អញ​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ឯង អញ​នឹង​ថែ​រក្សា​ឯង​នៅ​កន្លែង​ណា​ដែល​ឯង​ទៅ”(លោកុប្បត្តិ ២៨:១៥)។ លោក​យ៉ាកុប​ក៏​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា “បើ​ព្រះ​ទ្រង់​គង់​ជា​មួយ​នឹង​ទូល​បង្គំ ហើយ​រក្សា​ទូល​បង្គំ… នោះ​ទូល​បង្គំ​នឹង​យក​ព្រះ​យេហូវ៉ា​ទុក​ជា​ព្រះ​នៃ​ទូល​បង្គំ​ពិត​” (២០-២១)។

លោក​យ៉ាកុប​ក៏​បាន​សង់​អាសនា​មួយ ហើយ​ក៏​ហៅ​កន្លែង​នោះ​ថា ដំណាក់​ព្រះ​(ខ.២២)។…

ការមើលឃើញ និងការជឿ

លោក​យូរី ហ្កាហ្ការីន(Yuri Gagarin) បាន​ឡើង​ទៅ​ដល់​ទី​អវកាស​ក្រៅ​ផែន​ដី ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ទី​មួយ ដែល​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស។ បន្ទាប់​មក យាន​ចម្លង​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ចូល​ក្នុង​ស្រទាប់​បរិយាកាស​ផែន​ដី​វិញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​លោតឆ័ត្រ​យោង ចុះ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ជន​បទ នៃ​ប្រទេស​រុស្ស៊ី។ មាន​ស្រ្តី​កសិករ​ម្នាក់​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​អវកាស​យានិក​រូប​នោះ ក្នុង​ឯកសណ្ឋាន​ព​​​​​​​​​​ណ៌​លឿង​ទុំ នៅ​ពាក់​មួក​ការពារ​នៅ​ឡើយ ហើយ​កំពុង​តែ​អូស​ឆ័ត្រ​យោង​ពីរ​។ នាង​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ថា “តើ​អ្នក​ជា​មនុស្ស​ដែល​បាន​ចុះ​មក​ពី​ទី​អវកាស​ឬ?” គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “បាទ តាម​ពិត គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ចុះ​មក​ពី​ទី​អវកាស​មែន”។

គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​នៃ​សហភាព​សូវៀត បាន​បង្វែរ​សាច់​រឿង​នៃ​ការ​ហោះ​ហើរ​ជា​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នេះ ទៅជា​ការ​ឃោសនា​ប្រឆាំង​នឹង​ជំនឿ​សាសនា។ នាយក​រដ្ឋ​មន្រ្តី​របស់​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រកាស​ថា “លោក​ហ្កាហ្ការីន​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​បាន​ឃើញ​ព្រះ​នៅ​ទីនោះ​ឡើយ”។(តាម​ពិត លោក​ហ្កាហ្កា​រីន​មិន​បាន​និយាយ​ដូច​នេះ​ទេ)។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​លោក​ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) ដែល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “អ្នក​ដែល​មិន​បាន​រក​ឃើញ​ព្រះ នៅលើ​ផែន​ដី​នេះ គឺ​មិន​ទំនង​ជា​នឹង​រក​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ក្នុង​ទី​អវកាស​ឡើយ”។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ដាស់​តឿន​យើង អំពី​ការ​ព្រងើយ​កន្តើយ​ចំពោះ​ព្រះ ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​បុរស​ពីរ​នាក់ ដែល​បាន​ស្លាប់ គឺ​បុរស​អ្នក​មាន ដែល​គ្មាន​ពេល​សម្រាប់​ព្រះ និង​លោក​ឡាសា ដែល​ជា​អ្នក​ក្រ​តោក​យ៉ាក តែ​មាន​ជំនឿ​ដ៏​រឹង​មាំ(លូកា ១៦:១៩-៣១)។ អ្នក​មាន​ក៏​បាន​ទទួល​រង​ទារុណ​កម្ម​ក្នុង​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​ក៏​បាន​អង្វរ​លោក​អ័ប្រាហាំ ​ឲ្យ​ជួយ​ប្រាប់​បង​ប្អូន​គាត់​ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​ លើ​ផែន​ដី។ គាត់​បាន​អង្វរ​លោក​អ័ប្រាហាំ​ថា “សូម​លោក​ចាត់​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​ឯ​ផ្ទះ​ឪពុក​ខ្ញុំ​បន្តិច …បើ​មាន​អ្នក​ណា​ពី​ពួក​មនុស្ស​ស្លាប់​ទៅ​ឯ​គេ​វិញ នោះ​គេ​នឹង​ប្រែ​ចិត្ត​ជា​មិន​ខាន”(ខ.២៧,៣០)។ លោក​អ័ប្រាហាំ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ត្រង់​ៗ​តែ​ម្តង​ថា “បើ​គេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​លោក​ម៉ូសេ…

ដើមឈើដែលប្រោសឲ្យជា

រថយន្ត ដែល​មាន​យឺហោ មេកឡរិន ៧២០s ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​លក់​ក្នុង​តម្លៃ​៣០​ម៉ឺន​ដុល្លា។ រថយន្ត​នេះ​មាន​ទំហំ​ម៉ាស៊ីន V8 និងមាន​កម្លាំង​៧១០​សេះ គឺ​លើស​ពី​តម្រូវ​ការ​របស់​អ្នក នៅ​ក្នុង​ការ​បើក​បរ​ទៅ​ធ្វើ​ការ នៅ​ពេល​ព្រឹក។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​ចង់​ប្រើ​វា​ឲ្យ​ពេញ​កម្លាំង​៧១០​សេះ​នោះ​តែ​ម្តង។ អ្នក​បើក​បរ​ម្នាក់ នៅ​រដ្ឋ​វើជីនា​បាន​ដឹង​ថា ឡាន​មេកឡរិនរបស់​គាត់ ពិត​ជា​លឿន​ណាស់ ព្រោះ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​មិន​ដល់​២៤​ម៉ោង​ផង វា​បាន​ចេញ​ពី​ឃ្លាំង​លក់​ឡាន ចូល​ទៅ​កន្លែង​លក់អេតចាយ​។ នៅ​ថ្ងៃ​មួយ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ទិញ​ឡាន​នេះ​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​បើក​បុក​ដើម​ឈើ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ ដែល​គាត់​បានរួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ ​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​នោះ។

ក្នុង​រឿង​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​៣​ជំពូក​ដំបូង នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ យើង​ឃើញ​ថា ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​អាក្រក់​ផ្សេង​មួយ​ទៀត បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខូចស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ដ៏​ល្អ​របស់​ព្រះ។ អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា​បាន​បរិភោគ​ផ្លែ​ឈើ ពី​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ហាម​មិន​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​(លោកុប្បត្តិ ៣:១១)។ រឿង​នេះ​ទើប​តែ​ចាប់​ផ្តើម​បាន​បន្តិច ផែន​ដី​ដ៏​សុខ​សប្បាយ​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ត្រូវ​បណ្តា​សារ​(ខ.១៤-១៩)។

ក្រោយ​មក មាន​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម​ទៀត ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រើ នៅ​ក្នុង​ការ​ដោះ​បណ្តា​សារ​នេះ​ចេញ គឺ​ដើម​ឈើ​ដែល​គេ​បានកាប់ ដើម្បី​ធ្វើ​ឈើ​ឆ្កាង សម្រាប់​ឆ្កាង​ព្រះយេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ស៊ូ​ទ្រាំ​ទុក្ខ​វេទនា​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​នោះ និង​សុគត​ជំនួស​យើង (ចោទិយកថា ២១:២៣ កាឡាទី ៣:១៣)។ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​អង្គ​បាន​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច។

រឿង​នេះ​ត្រូវ​បិទ នៅ​ជំពូក​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប។ ជំពូក​នោះ​បាន​ចែង​ថា “ដើម​ជីវិត” ដុះ​នៅ​ក្បែរ “ទន្លេ​ជីវិត”(វិវរណៈ ២២:១-២)។ លោក​យ៉ូហាន​បាន​ពិពណ៌នា​ថា…

ដំណោះស្រាយ បែបទាល់ច្រក

នៅ​ចុង​សតវត្សរ៍​ទី​១៧ ស្តេច​វីលៀម អហ្វ អូរេញ(William of Orange) មាន​ចេតនា​ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹក​ដី​របស់​ទ្រង់​មួយ​ភាគ​ធំ ត្រូវទឹក​ជន់​លិច។ ក្សត្រ​នៃ​ប្រទេស​ហូឡង់​អង្គ​នេះ​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​ធ្វើ​នូវ​រឿង​ដែល​គេ​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់​នេះ ដើម្បី​បណ្តេញ​កង​ទ័ព​អេស្ប៉ាញ​ដែល​កំពុង​ឈ្លាន​ពាន​ទឹក​ដី​ទ្រង់។ ទ្រង់​មិន​បាន​ទទួល​ជោគ​ជ័យ​ឡើយ ហើយ​វាល​ស្រែ​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​ត្រូវបាន​ទឹក​សមុទ្រ​ជន់​លិច​អស់។​ គេ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ពេល​ទាល់​ច្រក នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​សម្រេច​ចិត្ត​ប្រើ​ដំណោះ​ស្រាយ​បែប​ទាល់ច្រក”។

នៅ​សម័យ​ហោរា​អេសាយ ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​បាន​សម្រច​ចិត្ត​ប្រើ​ដំណោះ​ស្រាយ​បែប​ទាល់​ច្រក ពេល​ដែល​កង​ទ័ព​របស់សាសន៍​អាស៊ើ​បាន​គម្រាម​កំហែង​មក​លើ​ពួក​គេ។​ ពួក​គេ​បាន​បង្កើត​ប្រព័ន្ធ​ផ្គត់​ផ្គង់​ទឹក ដើម្បី​ទប់​ទល់​នឹង​ការ​ឡោម​ព័ទ្ធ​របស់សត្រូវ ដោយ​ប្រជាជន​បាន​ផ្តួល​រំលំ​ផ្ទះ​ជា​ច្រើន​ខ្នង ដើម្បី​ជីក​ស្រះ​ជាប់​នឹង​កំផែង​ក្រុង។ ពួក​គេ​ប្រហែល​ជា​បាន​គិត​ដិត​ដល់ណាស់ មុន​សម្រេច​ជ្រើស​រើស​យក​ផ្លូវ​មួយ​នេះ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​បាន​ភ្លេច​ជំហាន​ដែល​សំខាន់​បំផុត។​ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​មានបន្ទូល​ថា “ឯង​រាល់​គ្នា​បាន​ជីក​ស្រះ​ទឹក នៅ​កណ្តាល​កំផែង​ទាំង​២ សំរាប់​ទឹក​របស់​ស្រះ​ចាស់ ប៉ុន្តែ​ឯង​មិន​បាន​ពឹងពាក់​ដល់​ព្រះ​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​ទាំង​នេះ ឬ​ផ្អែក​ដល់​ទ្រង់​ដែល​បាន​សំរេច​ការ​នេះ​ជា​យូរ​មក​ហើយ នោះ​ទេ”(អេសាយ ២២:១១)។

យើង​មិន​ទំនង​ជា​មាន​សត្រូវ ដែល​មក​ឡោម​ព័ទ្ធ​ផ្ទះ​របស់​យើង​ឡើយ។ លោក​អូស៊្វល ឆេមបឺ(Oswald Chambers) បានមាន​ប្រសាសន៍​ថា​ “ការ​វាយ​ប្រហារ​តែង​តែ​កើត​មាន ជា​ធម្មតា និង​តាម​រយៈ​មនុស្ស​ធម្មតា”។ ប៉ុន្តែ ការ​វាយ​ប្រហារ​ដូច​នេះ គឺជា​ការ​គំរាម​កំហែង​ពិត​ប្រាកដ។ តែ​អរ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ការ​វាយ​ប្រហារ​នោះ គឺ​ជា​ឱកាស សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​ងាកមក​រក​ព្រះ​អង្គ​ជាទីមួយ ដើម្បី​ទូល​សូម​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ។

ពេល​ណា​ការ​រំខាន​ក្នុង​ជីវិត​កើត​មាន​ចំពោះ​យើង តើ​យើង​នឹង​ប្រើ​វា​ជា​ឱកាស ដើម្បី​ងាក​មក​រក​ព្រះ​ឬ​ទេ? ពុំ​នោះ​ទេ តើ​យើងនឹង​ស្វែង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ បែប​ទាល់​ច្រក ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ឬ?—Tim Gustafson

ឥទ្ធិពលដែលឆ្លងទៅដល់ជំនាន់ក្រោយ

មហា​វិទ្យាល័យ​ព្រះ​គម្ពីរ​តូច​មួយ នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​ហ្កាណា មិន​មាន​លក្ខណៈ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្ងប់​ស្ងែង​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជាអគារ​មាន​ដំបូល​ស័ង្ក​សី ជញ្ជាំង​ធ្វើ​ពី​ឥដ្ឋ និង​មាន​សិស្ស​តិច​តួច​ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ លោក​បប់ ហេយេស(Bob Hayes) បានលះ​បង់​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​សិស្ស​ទំាង​នោះ។ គាត់​បាន​បណ្តុះ​បណ្តាល​ពួក​គេ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ ហើយ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ឲ្យ​ផ្សាយ និង​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​ ទោះ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​នៅ​ពេល​ខ្លះ​ក៏​ដោយ។ លោក​បប់​បាន​លាចាក​លោក​កាល​ពីប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ប៉ុន្តែ មាន​ព្រះ​វិហារ​ និង​សាលា​រៀន​រាប់​សិប​កន្លែង ហើយ​មាន​វិទ្យាសា្ថន​ព្រះ​គម្ពីរ​ពីរ​កន្លែង​ជា​បន្ថែម​ទៀត កំពុង​រីក​ដុះ​ដាល នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​ហ្កាណា ដែល​សុទ្ធ​តែ​បាន​ចាប់​ផ្តើម ដោយ​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​និស្សិត​សាលា​គម្ពីរ​ដ៏​តូច​ទាបនោះ​។

ក្នុង​សម័យ​ស្តេច​អើថាស៊ើកសេស (ឆ្នាំ ៤៦៥ ដល់ ៤២៤ មុនគ្រីស្ទសគរាជ) ហោរា​អែសរ៉ា​បាន​ប្រមូល​ជន​ជាតិ​យូដា​មួយ​ក្រុម ដែល​ត្រូវ​គេ​និរទេស ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ជា​មួយ​គាត់។ ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​ឃើញ​មាន​ពូជ​អំបូរ​លេវី ក្នុង​ចំណោមពួក​គេ​ទេ​(អែសរ៉ា ៨:១៥)។ គាត់​ត្រូវ​ការ​ពួក​លេវី ឲ្យ​បម្រើ​ការ​ជា​ពួក​សង្ឃ។ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​បង្គាប់​អ្នក​ដឹក​នាំ ឲ្យ​នាំ​មនុស្សសម្រាប់​ធ្វើ​ការងារ ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​រាល់​គ្នា(ខ.១៧)។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​គាត់​(ខ.១៨-២០) ហើយលោក​អែសរ៉ា​ក៏​បាន​នាំ​ពួក​គេ​អធិស្ឋាន​តម​(ខ.២១)។​

ឈ្មោះ​របស់​លោក​អែសរ៉ា គឺ​មាន​ន័យ​ថា “អ្នក​ជំនួយ” ជា​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ ដែល​ជា​ចំណុច​ស្នូល​នៃ​ភាព​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ល្អ។ នៅក្រោម​ការ​ណែនាំ​ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​លោក​អែសរ៉ា គាត់ និង​សិស្ស​របស់​គាត់ ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​រឭក​ខាង​វិញ្ញាណ ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម(មើលជំពូក ៩-១០)។ អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​នោះ គឺ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត…

អំណោយទាននៃការនិយាយ ក្នុងពេលបុណ្យណូអែល

ការ​វះ​កាត់​បន្ទាប់​ពី​ជំងឺ​ដាច់​សរសៃ​ឈាម បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​លោក​ថម(Tom) បាត់​បង់​សមត្ថ​ភាព​ក្នុង​ការ​និយាយ ហើយ​គាត់​ក៏បាន​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​ការ​ស្តានិតិសម្បទា​ឡើង​វិញ ដែល​ជា​ដំណើរ​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ។ ប៉ុន្មាន​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក យើង​មាន​ការ​ភ្ញាក់ផ្អើល និង​មាន​អំណរ​ណាស់ ពេល​ដែល​ឃើញ​គាត់ មក​ចូល​រួម​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​យើង។ យើង​កាន់​តែ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​គាត់ក្រោក​ឈ ហើយ​និយាយ។

គាត់​បាន​និយាយ​រដិប​រដុប ហើយ​និយាយ​ច្រំ​ដែល ដោយ​ពិបាក​រក​ពាក្យ​និយាយ ហើយ​ក៏​បាន​ច្រឡំ​កាល​បរិច្ឆេទ និង​ពេល​វេលា។ ប៉ុន្តែ យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា គាត់​កំពុង​តែ​ពោល​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ! យើងអាណិត​គាត់ ដែល​បាន​ជួប​ការ​ឈឺ​ចាប់​ច្រើនយ៉ាង​នេះ តែទី​បន្ទាល់​របស់​គាត់​បាន​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​ពរ​ដ៏​ធំ​សម្រាប់​យើង​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។​

នៅ​ក្នុង​រឿង​ដើម​កំណើត​នៃ​បុណ្យ​ណូអែល យើង​ឃើញ​ថា មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​បាត់​បង់​សមត្ថ​ភាព​និយាយ​ផង​ដែរ។ ទេវតា កាព្រីយ៉ែល​បាន​មក​ជួប​លោក​សាការី ដែល​ជា​សង្ឃ​របស់​ព្រះ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា  គាត់​នឹង​ក្លាយ​ជា​ឪពុក​របស់​ហោរា​ដ៏អស្ចារ្យ​ម្នាក់​(មើល លូកា ១:១១-១៧)។ លោក​សាការី និង​ភរិយា​គាត់ មាន​វ័យ​ចាស់​ណាស់​ហើយ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​មាន​ការ​សង្ស័យ ចំពោះ​អ្វី​ដែល​ទេវតា​បាន​ប្រាប់​គាត់។​ ហេតុ​នេះ​ហើយ ទេវតា​កាពី​ព្រីយ៉ែល​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា គាត់​នឹង ​ត្រូវ​គ និយាយ​មិន​បាន ដរាប​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​ការ​ទាំង​នេះ​កើត​មក(ខ.២០)។

ថ្ងៃ​នោះ​ក៏​បាន​មក​ដល់។ ​ក្នុង​ពិធី​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ដែល​បាន​ចាប់​កំណើត​ដោយ​ការ​អស្ចារ្យ​នោះ លោក​សាការី​ក៏​អាច​និយាយឡើង​វិញ។ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​និយាយ ដោយ​ពោល​ពាក្យ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​(ខ.៦៤)។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “សូម​ឲ្យ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល បាន​ប្រកប​ដោយ​ព្រះគុណ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​ទត​មើល ហើយ​ប្រោស​លោះ​រាស្ត្រ​ទ្រង់”(ខ.៦៨)។

លោក​ថម…

ព្រះអង្គមានកន្លែងសម្រាប់ខ្ញុំ

មាន​អតីត​យុទ្ធជន​ម្នាក់​មាន​វ័យ​កាន់​តែ​ចាស់ គាត់​មិន​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​ទេ ហើយ​ការ​និយាយ​ស្តី​ក៏គ្រោត​គ្រាត​ផង​ដែរ។ ថ្ងៃ​មួយ​ មិត្តភក្តិ​គាត់​ម្នាក់​ដែល​ខ្វល់​ពី​គាត់ ក៏​បាន​សាក​សួរ​គាត់​ អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់។​ គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ក្នុង​លក្ខណៈ​បដិសេធន៍​យ៉ាងលឿន​ថា “ព្រះ​មិន​មាន​កន្លែង​សម្រាប់​មនុស្ស​ដូច​ខ្ញុំ​ទេ”។

ការ​នេះ​ប្រហែល​គ្រាន់​តែ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​ការ​សម្តែង​របស់​គាត់ “ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​បុរស​មិន​ចុះ​ញម” ប៉ុន្តែ អ្វី​ដែល​គាត់​និយាយ មិន​មែន​ជា​ការ​ពិត​ទេ។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្កើត​កន្លែង ជា​ពិសេស សម្រាប់​មនុស្ស​ដែល​គ្រោត​គ្រាត ប្រកាន់​ទោស​ខ្លួន​ឯង និងគេ​មិន​រាប់​រក ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ចំណែក និង​លូត​លាស់​ក្នុង​សហគមន៍​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ជាក់​ស្តែង ចាប់​តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​នៃ​ព្រះរាជ​កិច្ច​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ព្រះ​អង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ តាម​របៀប​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។ ពី​ដំបូង ព្រះ​អង្គ​បានជ្រើស​រើស​អ្នក​នេសាទ​មួយ​ចំនួន នៅ​ស្រុក​កាលីឡេ គឺ​ខុស​ពី​ការ​រំពឹង​គិត របស់​អ្នក​នៅ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ជ្រើស​រើស​អ្នក​យក​ពន្ធ​ម្នាក់ ឈ្មោះ​ម៉ាថាយ ដែល​ការ​ងារ​របស់​គាត់ ក៏​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​គាត់ ដែល​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​កៀប​សង្កត់​របស់​សាសន៍​ដទៃ។ បន្ទាប់​មក ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ត្រាស់​ហៅ​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ស៊ីម៉ូន​ផង​ដែរ និង​ជា “ពួក​ឧស្សាហ៍​ដែល​បះ​បោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង”(ម៉ាកុស ៣:១៨)។

ព្រះ​គម្ពីរ​មិន​បាន​និយាយ​លម្អិត អំពី​លោក​ស៊ីម៉ូន​ទេ​(មិន​មែន​ស៊ីម៉ូន ពេត្រុស) ប៉ុន្តែ យើង​អាច​ដឹង​ថា ពួក​ឧស្សាហ៍​ជា​នរណា។ ពួក​នេះ​ស្អប់​ជន​ក្បត់​ជាតិ​ ដូច​លោក​ម៉ាថាយ​ជា​ដើម ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​មាន​ដោយ​សារ​ការ​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំងដែល​ជន​ជាតិ​យូដា​ស្អប់​ខ្ពើម។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​នូវ​រឿង​ដែល​គេ​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ ដោយ​ជ្រើស​រើស​ទាំង​លោក​ស៊ីម៉ូន និង​លោក​ម៉ាថាយ ឲ្យ​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា នៅ​ក្នុង​ក្រុម​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ។​

យើង​មិន​អាច​និយាយ​ថា នរណា​ម្នាក់​មាន​លក្ខណៈ​អាក្រក់​ពេក សម្រាប់​ព្រះ​យេស៊ូវ​នោះ​ឡើយ។ សរុប​មក…

មនុស្សដែលមានចិត្តមានះ

បណ្ឌិតស៊ូស(Seuss) បាន​និពន្ធ​រឿង​កំប្លែង​ជា​ច្រើន ដែល​ក្នុង​នោះ មាន​រឿង​មួយ​ដំណាល​អំពី “មនុស្ស​ចម្លែក​ពីរ​នាក់ ​ធ្វើ​ដំណើរ​បញ្ច្រាស​ទិស​គ្នា។ ម្នាក់​ទៅ​ខាង​ជើង ម្នាក់​ទៀត​ទៅ​ខាង​ត្បូង​ ឆ្លង​កាត់​ទី​វាល​មួយ”។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ដើរ​ទល់​មុខ​គ្នា ដោយ​រវាង​អ្នក​ទាំង​ពីរ គឺ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ព្រម​ជៀស​ផ្លូវ​ឲ្យ​ម្នាក់​ទៀត​ដើរ​ឡើយ​។ មនុស្ស​ចម្លែក​ទី​មួយ ក៏​បាន​ស្បថ​ទាំងកំ​ហឹង​ថា គាត់​នឹង​មិន​ព្រម​ជៀស​ផ្លូវ​ឡើយ ទោះ​ពិភព​លោក​នៅ​ត្រឹង​មួយ​កន្លែង​ក៏​ដោយ។(ពួកគេ​ក៏​បាន​បន្ត​ឈរ​ទល់​មុខ​គ្នា ខណៈ​ពេល​ដែល​ពិភព​លោក​នៅ​តែ​បន្ត​មាន​ចលនា​ទៅ​មុខ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​សង់​ផ្លូវ​ធំ​ៗ​ជុំវិញ​អ្នក​ទាំង​ពីរ។​

រឿង​និទាន​នេះ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ចារិក​លក្ខណៈ​ដែល​មនុស្ស​មាន​ពី​កំណើត។ យើង​ចង់​ត្រូវ​រៀង​ខ្លួន ហើយ​យើង​ក៏​ងាយ​នឹង​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​ផ្នត់​គំនិត​នេះ ដោយ​ចិត្ត​រឹង​ចចេស ដែល​នាំ​ទៅ​រក​សេចក្តី​ហិន​វិនាស។​

ប៉ុន្តែ​ យើង​មាន​ហេតុ​ផល​ដែល​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ ព្រោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​បន្ទន់​ចិត្ត​មនុស្ស ដែល​រឹង​ចចេស។ សា​វ័កប៉ុល​បាន​យល់​អំពី​សេចក្តី​ពិត​នេះ ហេតុ​នេះ​ហើយ ពេល​ដែល​សមាជិក​ពីរ​នាក់ ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​ភីលីព មាន​ជម្លោះ គាត់​ក៏ជួយ​ផ្សះ​ផ្សា​ពួក​គេ ដោយ​គាត់​ស្រឡាញ់​ពួក​គេ​(ភីលីព ៤:២)។ គាត់​បាន​បង្រៀន​អ្នក​ជឿ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​មាន “ផ្នត់​គំនិត​តែ​មួយ” នៅ​ក្នុង​ការ​ស្រឡាញ់ ដោយ​ការ​លះបង់​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដូច​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ស្នើ​ឲ្យ​ពួក​គេ “ជួយ​ស្រ្តីទំាង​ពីរ​នោះ” ដែល​ធ្លាប់​តស៊ូជា​មួយ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ(៤:៣)។ ការ​អំពាវ​នាវ​ឲ្យ​ពួក​គេ​រួម​គ្នា​ធ្វើ​ការ​ជា​ក្រុម ដើម្បី​ផ្សះ​ផ្សា​អ្នក​ទាំង​ពីរ គឺ​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា។​

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ មាន​ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​ឈរ​យ៉ាង​មាំមួន តែ​ត្រូវ​ឈរ​តាម​គំរូ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​ខុស​ស្រឡះ​ពីមនុស្ស​ចម្លែក​ទាំង​ពីរ ក្នុង​រឿង​និទាន។ មាន​រឿង​ជា​ច្រើន ក្នុង​ជីវិត​យើង ដែល​មិន​សម​នឹ​ងឲ្យ​យើង​តតាំង​គ្នា​យក​ឈ្នះ​យក​ចាញ់នោះ​ឡើយ។  បទ​គម្ពីរ​កាឡាទី ៥:១៥…