តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ David C. McCasland

នៅមានវគ្គបន្ត…

ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៥០ ខ្ញុំ​ច្រើន​តែ​ទៅ​មើល​កុន​ថ្ងៃ​សៅរ៍ ក្នុង​រោង​ភាព​យន្ត​ក្នុង​តំបន់​មួយ​កន្លែង។ ក្រៅ​ពី​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​គំនូរ​ជីវ​ចល និង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ល្បី​ៗ​ គេ​ក៏​មាន​ចាក់​បញ្ចាំង​រឿង​ភាគ​បែប​ផ្សង​ព្រេង ដែល​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ភាគ​នីមួយ​ៗ តួរ​​អង្គ​វីរៈ​បុរស ឬ​វីរៈនារី​បាន​ប្រឈម​មុន​នឹង​ស្ថាន​ភាព​ដែល​ពិបាក​បំផុត។ ពួក​គេ​ហាក់​ដូច​ជា​ទាល់​ច្រក​រក​ផ្លូវ​ចេញ​មិន​ឃើញ​ទេ តែ​ភាគ​នីមួយ​ៗ​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​ពាក្យ​ថា “សូមរ​ង់​ចាំ​ទស្សនា​វគ្គ​បន្ត…”។

យ៉ាង​ណា​មិញ សា​វ័ក​ប៉ុល​ក៏​ធ្លាប់​ជួប​ស្ថាន​ភាព​ដែល​គំរាម​កំហែង​ជីវិត​គាត់​ផង​ដែរ។ គាត់​ត្រូវ​គេ​ដាក់​គុក វាយ​ដំ ចោល​នឹង​ថ្ម​សម្លាប់ ហើយ​ក៏​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​គ្រោះ​ថ្នាក់​សំពៅ​លិច​ផង ដោយ​សារ​គាត់​ព្យាយាម​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ទៅ​ប្រាប់​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ។ គាត់​ដឹង​ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ គាត់​នឹង​ស្លាប់ តែ​គាត់​មិន​ដែល​គិត​ថា រឿង​នៃ​ជីវិត​គាត់​នឹង​ត្រូវ​ចប់​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ឡើយ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ទៅ​កាន់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ នៅ​ក្រុង​កូរិន​ថូស​ថា “កាល​ណា​រូបកាយ​ពុករលួយ​នេះ បាន​ប្រដាប់​ដោយ​សេចក្តី​មិន​ពុករលួយ ហើយ​រូបកាយ​ដែល​តែង​តែ​ស្លាប់​នេះ បាន​ប្រដាប់​ដោយ​សេចក្តី​មិន​ចេះ​ស្លាប់​វិញ នោះ​ទើប​នឹង​បាន​សំរេច​តាម​ពាក្យ ដែល​ចែង​ទុក​មក​ថា «សេចក្តី​ជ័យជំនះ​បាន​លេប​សេចក្តី​ស្លាប់​បាត់​ហើយ»”(១កូរិនថូស ១៥:៥៤)។ សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល​ចង់​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​ដែល​ជា​ព្រះ​សង្រ្គោះ​នៃ​យើង បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​ទទួល​ការ​អត់​ទោស​បាប ហើយ​មាន​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច​ ​ដោយ​ទទួល​ជឿ​ទ្រង់។

ជីវិត​យើង​មិន​ដូច​តួឯក​ដែល​ជា​វីរៈ​បុរស​ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត ដែល​តែង​តែ​អាច​ជៀស​ផុត​សេចក្តី​ស្លាប់​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​នោះ​ឡើយ។ ថ្ងៃ​ណា​មួយ ជីវិត​យើង​នៅ​លើ​ផែន​ដី​នឹង​ត្រូវ​បញ្ចប់ ដោយ​សារ​សេចក្តី​ស្លាប់ ឬ​ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​មក​វិញ​ជា​លើក​ទីពីរ​។ តែ​ដោយ​សារ​ព្រះ​គុណ និង​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ នោះ​រឿង​នៃ​ជីវិត​របស់​អ្នក ហើយ​និង​ខ្ញុំ “នៅ​មាន​វគ្គ​បន្ត…”។-David  McCasland

គោលបំណងនៃសកម្មភាពដដែលៗ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ទស្សនា​នៅ​សារៈមន្ទីរ​របស់​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស។ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​បាន​ឃើញ​នាឡិការ​ដែល​ដំណើរ​ការ​ដោយ​គ្រាប់​ឃ្លី​ដែក​ដែល​រមាល​ចុះ​ឡើង​ៗ ឥត​ឈប់​ឈរ។ គ្រាប់​ឃ្លី​ដែក​នោះ​រមាល​តាម​ចង្អូរ ​នៅ​លើ​បន្ទះ​ដែក​បះ​បើក​មួយ​បន្ទះ រហូត​ទៅប៉ះ​នឹង​គន្លឹះ​នៅ​ចុង​ម្ខាង​ទៀត។ បន្ទះ​ដែក​នោះ​ក៏​បះ​ឡើង នៅ​ចុង​ម្ខាង​ទៀត ធ្វើ​ឲ្យ​គ្រាប់​ឃ្លី​នោះ​រមាល​ធ្លាក់​មក​ខាង​នោះ​វិញ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រនិច​នាឡិការ​ដើរ​បាន​មួយ​នាទី។ រៀង​រាល់​ឆ្នាំ គ្រាប់​ឃ្លី​ដែក​នោះ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ចុះ​ឡើង​ៗ​ដដែល​ៗ ចម្ងាយ​សរុប ៤០២៣​គីឡូ​ម៉ែត្រ នៅ​លើ​បន្ទះ​ដែក​នោះ​ដដែល​ៗ មិន​ដែល​បាន​ទៅ​កន្លែង​ណា​ផ្សេងឡើយ។

យើង​ម្នាក់​ៗ​ងាយ​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ជាប់​ខ្លួន​ទៅ​ណា​មិន​រួច ដោយ​សារ​សកម្ម​ភាព​ដដែល​ៗ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​អ្វីប្លែក ពេល​ដែល​យើង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​គោល​បំណង​ដែល​ធំ​ជាងនោះ។ សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ចិត្ត​ប្រាថ្នា​ចង់​មាន​ប្រសិទ្ធិ​ភាព​ក្នុង​ការ​ប្រកាស​ដំណឹងល្អ នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “បាន​ជា​ខ្ញុំ​ខំ​រត់​យ៉ាង​ដូច្នោះ មិន​មែន​បែប​ដូច​ជា​មិន​ស្គាល់​ផ្លូវ​ទេ ខ្ញុំ​ក៏​ខំ​ប្រដាល់​យ៉ាង​ដូច្នោះ​ដែរ មិន​មែន​ដូច​ជា​ដាល់​ខ្យល់​ទេ”(១កូរិនថូស ៩:២៦)។ កិច្ចការ​អ្វី​ក៏​អាច​មាន​ភាព​ច្រំដែល ដូច​ជា​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ការ​អធិ​ប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល ការ​បង្រៀន និង​ជា​ពិសេស គឺ​ការ​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ពន្ធ​ធនាគា។​ តែ​សាវ័ក​ប៉ុល​ជឿ​ថា គាត់​អាច​បម្រើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់ នៅ​គ្រប់​ស្ថាន​ភាព​ទាំង​អស់។

ការ​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​ច្រំ​ដែល​ៗ អាច​នាំ​ឲ្យ​ស្លាប់​បាន​ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​គោលបំណង នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​នោះ។ សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ទស្សន​វិស័យ​ដែល​មើល​ឃើញ​គោល​បំណង ​ដោយ​ជម្នះ​កាលៈ​ទេសៈ​ដែល​លំបាក​លំបិន ព្រោះ​គាត់​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃក្តី​ជំនឿ ដែល​ត្រូវ​បន្ត​រហូត​ដល់​ទី។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គង់​នៅ ក្នុង​គ្រប់​ផ្នែក​ទាំង​អស់​នៃ​ជីវិត​គាត់ ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​រក​ឃើញ​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ជីវិត ទោះ​ជា​ត្រូវធ្វើកិច្ចការដដែលៗក៏ដោយ។ យើងក៏អាចធ្វើដូចគាត់ផងដែរ។-David McCasland

ស្ថិតនៅក្រោមការឡោមព័ទ្ធ

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សង្រ្គាម​បូសស្នៀ(ឆ្នាំ១៩៩២ ដល់១៩៩៦) មាន​ជន​ស៊ីវិល និង​ទាហាន​ជាង​១ម៉ឺន​នាក់ បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ក្នុង​ទីក្រុង​សារ៉ាជេវ៉ូ ខណៈ​ពេល​ដែល​មាន​ការ​បាញ់​កំាភ្លើង និង​ការ​បាញ់​ផ្លោង​សន្ធប់ ចេញ​ពី​ភ្នំ​ដែល​នៅ​តំបន់​ជិត​ខាង។ លោក​ស្ទីវិនហ្គាឡូវេយ(Steven Galloway) ក៏​បាន​និពន្ធ​សៀវភៅ​រឿង​ប្រលោម​លោក ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា អ្នក​លេង​វីយូឡុង​ធំ នៃ​ទី​ក្រុង​សារ៉ាជេវ៉ូ  ដែល​ក្នុង​នោះ គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​អំពី​សង្រ្គាម​នៅ​តំបន់​នោះ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ឡោម​ព័ទ្ធ​រដ្ឋ​ធានី ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​យូរ​បំផុត ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នៃ​សង្រ្គាម​សម័យ​ទំនើប។

រឿង​ប្រលោម​លោក​នេះ មាន​តួអង្គ​ប្រឌិត​សំខាន់​ៗ បី​នាក់ ដែល​ត្រូវ​សម្រេច​ចិត្ត​ថា តើ​ត្រូវ​គិត​ពី​ខ្លួន​ឯង​ជា​ទីមួយ ក្នុង​ការ​តស៊ូ ​ដើម្បី​ឲ្យ​រួច​ជីវិត​ក្នុង​សង្រ្គាម ឬ​ត្រូវ​ជម្នះ​កាលៈ​ទេសៈ​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដើម្បី​គិត​ពី​អ្នក​ដទៃ ក្នុង​អំឡុង​គ្រា​ដ៏​វេទនា។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​នៅ​ក្នុង​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង នៅ​ទី​ក្រុង​រ៉ូម ផ្ញើ​ទៅ​កាន់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​នៅ​ក្រុង​ភីលីព ដោយ​បង្រៀន​ពួក​គេ​ថា “ចូរ​រាប់​អាន​គេ​ឲ្យ​លើស​ជាង​ខ្លួន​ដោយ​ចិត្ត​សុភាព​វិញ កុំ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​ស្វែង​រក​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ឡើយ ត្រូវ​ស្វែង​រក​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ​ផង”(ភីលីព ២:៣-៤)។​ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ឡើង អំពី​គំរូ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​អ្នក​ដទៃ ដោយ​មិន​គិត​ពី​ប្រយោជន៍​ខ្លួន​ឯង គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ត្រូវ​តែ​មាន​គំនិត​គិត​ដូច​ជា​ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ​វិញ ដែល​ទោះ​បើ​ទ្រង់​មាន​រូប​អង្គ​ជា​ព្រះ​ក៏​ដោយ … ទ្រង់​បាន​លះបង់​ព្រះអង្គ​ទ្រង់ មក​យក​រូបភាព​ជា​បាវ​បំរើ​វិញ … នោះ​ក៏​បន្ទាប​ព្រះអង្គ​ទ្រង់ ទាំង​ចុះ​ចូល​ស្តាប់​បង្គាប់ រហូត​ដល់​ទី​មរណៈ គឺ​ទ្រង់​ទទួល​សុគត​ជាប់​ឈើ​ឆ្កាង​ផង”(ខ.៥-៨)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​បាន​ស្វែង​រក​ការ​អាណិត​ពី​អ្នក​ដទៃ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​លះ​បង់​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ទ្រង់​មាន ដើម្បី​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ចំណង​នៃ​អំពើ​បាប។​…

ខ្មាំងសត្រូវនៃការទុកចិត្ត

មេ​បញ្ជាការ​កង​ទ័ព តែង​តែ​ចង់​មាន​ទាហាន​គ្រប់​ចំនួន ដើម្បី​បំពេញ​បេសក​កម្ម​របស់​ខ្លួន។ ពួក​គេភា​គ​ច្រើន​ចង់​មាន​ទាហាន​ច្រើន​លើស​លប់ ជា​ជា​ង​មាន​ចំនួន​តិច​តួច​ពេក ប៉ុន្តែ មនុស្ស​គ្រប់​គ្នាមិ​នមែ​ន​សុទ្ធ​តែ​យល់​ស្រប​​គ្នា​ថា កង​ទ័ព​ត្រូវ​មាន​ចំនួន​ប៉ុន្មាន ទើ​ប​គ្រប់​គ្រាន់​នោះ​ឡើយ។

ពេល​លោក​គេឌាន​បាន​ជ្រើស​រើស​ទ័ព ដែល​មាន​គ្នា​៣២០០០​នាក់ ដើម្បី​តតាំង​នឹង​ពួក​សាសន៍​ដែលសង្កត់​សង្កិន​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះ​អម្ចា​ស់​ទ្រង់​ក៏បា​នមា​ន​បន្ទូល​ទៅគាត់ថា “ចំនួន​​មនុ​ស្ស​​ដែ​ល​​នៅ​​ជា​​មួយ​​នឹង​ឯង មាន​គ្នា​ច្រើន​ពេក​ណាស់ នឹង​ឲ្យ​អញ​ប្រគល់​ពួក​ម៉ាឌាន​មក ក្នុង​កណ្តាប់​ដៃ​គេ មិន​បាន​ឡើយ ក្រែង​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​អួត​ខ្លួន   ទាស់​នឹង​អញ​វិញ   ដោយ​ថា   អញ​បាន​ជួយ​សង្គ្រោះ​ខ្លួន​អញ​ទេ”(ពួកចៅហ្វាយ ៧:២)។

ដូចនេះ ព្រះ​អម្ចាស់​ក៏បា​នចា​ប់​ផ្តើ​មប​ន្ថយ​ចំនួន​ទ័ព​របស់​លោក​គេ​ឌាន។ ពេល​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​​ឲ្យ​​អ្នកដែល​​​ភ័យ​ខ្លាច​ចាក​ចេញ​ពី​ជួរ​ទ័ព នោះ​មាន​ពួក​ប្រុស​ៗ​២២០០០​នាក់​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិ​ញ​(ខ.៣)។ ការ​កាត់​ចំនួន​ជាលើ​ក​ទីពីរ បាន​បន្ថយ​កង​ពល​ដែល​នៅស​ល់១​០០០០​នាក់ ឲ្យ​ធ្លាក់​មក​ត្រឹម​ចំនួន​៣០០​នាក់វិញ ដែល​ក្នុ​ង​នោះព្រះ​អម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​អ្នក​ទាំង​នោះថា​ “អញ​​នឹ​ង​ជួយ​សង្គ្រោះ​ឯង​រាល់​គ្នា ហើយ​ប្រគល់​ពួក​ម៉ាឌាន​មក​ក្នុង​កណ្តាប់​ដៃ​ឯង ដោយសារ​មនុស្ស​៣០០​នាក់…”(ខ.៧)។ ហើយការនោះក៏បានកើតឡើងយ៉ាងដូច្នោះមែន(ខ.១៩-២៣)។

នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ដោយ​ជំនឿ ធនធាន​របស់​យើង​អាច​ក្លាយ​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​នៃ​ការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ។ ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​ពឹង​ផ្អែក​លើទ្រ​ង់ គឺ​មិន​មែន​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើក​ម្លាំង​របស់​យើង​ទេ  កម្លាំ​ង​​នោះ​ជាកម្លាំង​ខាង​រូប​កាយ ខាង​ហិរញ្ញ​វត្ថុ ឬ​ប្រាជ្ញា​របស់​យើង​នោះ​ទេ។

ពេល​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​កាត់​បន្ថយ​ធន​ធាន​របស់​យើង ពី​ចំនួន “៣២០០០ ទៅ៣០០” ទ្រង់​មិន​មែន​កំពុង​តែ​ដាក់​ទោ​សយើ​ង​ទេ។ ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​នេះ ដើម្បី​រៀប​ចំ​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ទ្រង់ តាម​រយៈ​ជីវិត​របស់​យើង ពេល​ដែល​យើង​ទទួល​ស្គាល់ និង​ទុក​ចិ​ត្ត​អំណាច​ចេស្តា​ទ្រង់។-David McCasland

រូបភាពពិតរបស់ព្រះយេស៊ូវ

លោក​រ៉ូបឺត ហេងស៍(Robert Henkes) ជា​អ្នក​និព្ធ​សៀវភៅ​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ​រូប​ភាព​របស់​ស្រ្តី​អាមេរិក​ដែល​ល្បី​ឈ្មោះ ដែល​ក្នុង​នោះ​គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ការ​ផ្តិត​យក​រូប​ភាព​របស់​មនុស្ស មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន​ថត​រូប​នរណា​ម្នាក់ ឲ្យ​តែ​បាន​រូប​ថត ឬ​គូរ​រូប​ពួក​គេ​ដាក់​ផ្ទាំង​គំនូរ​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ”។ ការ​ផ្តិត​យក​រូប​ភាព​របស់​មនុស្ស គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​គិត​អំពី​រូប​ភាព​នៅ​សម្បក​ក្រៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ  តែ​ក៏​ត្រូវ​គិត​អំពី​អារម្មណ៍ ​ក្នុង​ជម្រៅ​​នៃ​វិញ្ញាណ​របស់​មនុស្ស​ផង​ដែរ​។ ក្នុង​ការ​ផ្តិត​យក​រូប​ភាព​របស់​មនុស្ស សិល្បៈករ​ពិត​ប្រាកដជា​ ព្យាយាម “ផ្តិត​យក​លក្ខណៈ​ដ៏​ពិត​របស់​បុគ្គល​ដែល​គាត់​បាន​ថត​រូប​នោះ”។

អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍​មក​ហើយ ដែល​គេ​បាន​គូរ​រូប​ព្រះយេស៊ូវ នៅ​លើ​ផ្ទាំង​គំនូរ​ជា​ច្រើន។ អ្នក​ប្រហែល​ជា​បាន​ឃើញ​រូប​គំនូរ​របស់​ទ្រង់ នៅ​តាម​ព្រះវិហារ ឬ​សារៈ​មន្ទីរ​សិល្បៈ ឬ​ប្រហែល​ជា​មាន​រូប​គំនូរ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​​របស់​អ្នក​​ផង។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ គ្មាន​រូប​មួយ​ណា ដែល​ជា​រូប​ពិត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ ព្រោះ​យើង​មិន​ដែល​មាន​រូប​ថត​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​មិន​ដែល​ឃើញ​រូប​គំនូរ​របស់​ទ្រង់ ដែល​វិចិត្រ​ករ​បាន​គូរ ពេល​បាន​ឃើញ​ទ្រង់​ផ្ទាល់​ភ្នែក​ឡើយ។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ យើង​អាច​ដឹង​ថា ទ្រង់​មាន​លក្ខណៈ​ដ៏​ពិត​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ជំពូក​៥៣។ ការ​ពិពណ៌នា​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ​ បាន​និយាយ​លម្អិត​យ៉ាង​ច្បាស់​លាស់ អំពី​រូប​ពិត​របស់​ទ្រង់​ថា “ទ្រង់​បាន​ទ្រាំទ្រ រង​អស់​ទាំង​សេចក្តី​ឈឺ​ចាប់​របស់​យើង … ប៉ុន្តែ​យើង​រាល់​គ្នា​បាន​រាប់​ទ្រង់​ទុក​ជា​អ្នក​មាន​ទោស​វិញ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​ព្រះ​បាន​វាយ ជា​អ្នក​ដែល​រង​វេទនា តែ​ទ្រង់​ត្រូវ​របួស ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​រំលង​របស់​យើង ក៏​ត្រូវ​វាយ​ជាំ ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​យើង​ទេ … ហើយ​យើង​រាល់​គ្នា​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ដោយសារ​ស្នាម​រំពាត់​នៅ​អង្គ​ទ្រង់”(ខ.៤-៥)។

បទ​គម្ពីរ​នេះ​ជួយ​ឲ្យ​យើង​មើល​ឃើញ​ក្តី​ស្រឡាញ់ ទុក្ខ​ព្រួយ និង​ការ​ឈឺ​ចាប់ ដែល​មាន​នៅ​លើ​ព្រះ​ភ័ក្រ្ត​ព្រះយេស៊ូវ។ តែ​ព្រះ​ឱស​ទ្រង់​មិន​បាន​ចោទ​ប្រកាន់ ឬ​ថ្កោល​ទោស​យើង​ឡើយ។​ ទ្រង់​គ្មាន​អំពើ​បាប​ណា​មួយ​សោះ…

ពូកែចាប់កំហុស

ពេល​ខ្ញុំ​អាន​កាសែត ឬ​ទស្សនា​វដ្តី​ម្តង​ៗ ខ្ញុំ​ច្រើន​តែ​កត់​សំគាល់​ឃើញ គេ​សរសេរ​ខុស​វេយ្យករណ៍ ឬ​ខុស​អក្ខរា​វិរុទ្ធ។ ខ្ញុំ​មិន​ព្យាយាម​ចាប់​កំហុស​​​អ្នក​សរសេរ​នោះ​ទេ តែ​យើង​ងាយ​នឹង​មើល​ឃើញ​គេ​សរសេរ​ខុស​ជា​ញឹក​ញាប់។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​រិះ​គន់​ការ​សែត និង​អ្នក​ដែល​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ​ថា “ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គេ​មិន​ប្រើ​កម្ម​វិធី ពិនិត្យ​អក្ខរា​វិរុទ្ធ ឬ​ជួល​អ្នក​ពិនិត្យ​អក្ខរា​វិរុទ្ធ?”

អ្នក​ប្រហែល​ជា​មាន​បទ​ពិសោធន៍​ស្រដៀង​នឹង​ខ្ញុំ​ដែរ នៅ​ក្នុងមុខ​​ជំនាញ​របស់​អ្នក។ ជា​ញឹក​ញាប់ ពេល​ដែល​យើង​កាន់​តែ​មាន​ការ​យល់​ដឹង ក្នុង​ផ្នែក​អ្វី​មួយ​កាន់​តែច្បាស់ នោះ​យើង​ហាក់​ដូច​ជា​កាន់​តែ​ងាយ​រក​ឃើញ​កំហុស នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​នោះ។ ការ​នេះ​ក៏​អាច​ជះ​ផល​អាក្រក់​មក​លើ​ទំនាក់​ទំនង របស់​យើង​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ។

ប៉ុន្តែ បទ​គម្ពីរ​ភីលីព ១:៩ បាន​ប្រាប់​យើង​ឲ្យ​មាន​ការ​ឆ្លើយ​តប​ខុស​ពី​នេះ។ គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​យើង ឲ្យ​មានសេចក្តី​ស្រឡាញ់​ ចម្រើន​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង ដោយ​នូវ​សេចក្តី​ចេះ​ដឹង និង​យោបល់​គ្រប់​ជំពូក។ ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ផែន​ការ​ឲ្យ​យើង​មាន​ក្តីស្រឡាញ់​កាន់​តែ​ជ្រាល​ជ្រៅ ពេល​យើង​បាន​ដឹង និង​បាន​យល់​កាន់​តែ​ច្រើន។ យើង​មិន​គួរ​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​វិញ្ញាណ​ដែល​ពូកែ​រិះ​គន់ ហើយ​ធ្វើ​ពុត​ជា មិន​ចាប់​អារម្មណ៍ ឬ​មិន​ខ្វល់​ពី​អ្នក​ដទៃ​នោះ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពេល​យើង​ដឹង​អំពី​អ្នក​ដទៃកាន់​តែ​ច្រើន យើង​ក៏​គួរ​តែ​អាណិត​គេ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ផង​ដែរ។ និយាយ​រួម យើង​ត្រូវ​ជំនួស​ការ​រិះ​គន់ ដោយ​សេចក្តី​អាណិត​វិញ។

ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​បាន​ត្រាស​ហៅ​យើង ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​តាម​ចាប់​កំហុស​អ្នក​ដទៃ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​ហៅ​យើង​ឲ្យ “ពេញ​ជា​ផល​នៃ​សេចក្តី​សុចរិត​ដែល​មក​ដោយសារ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ សំរាប់​ជា​សិរីល្អ ហើយ​ជា​សេចក្តី​សរសើរ​ដល់​ព្រះ​”(ខ.១១)។

ពេល​ព្រះ​អម្ចាស់​បំពេញ​ចិត្ត​យើង ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ យើង​អាច​មើល​រំលង​កំហុស​អ្នក​ដទៃ បញ្ឈប់​ការ​រិះ​គន់ ហើយ​ស្រឡាញ់​គេ ទោះ​ជា​យើង​បាន​ស្គាល់​គេ​ច្រើន​ប៉ុណ្ណា​ក៏​ដោយ!-David Mccasland

ការដើរជាមួយព្រះអម្ចាស់

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​កូន​សៀវ​ភៅ​មួយ​ក្បាល ពី​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ដែល​មាន​ចំណង​ជើងថា “ការ​ចែក​ចាយ​រឿង អំពី​ទំនាក់​ទំនង ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​៨៦​ឆ្នាំ ជា​មួយ​ព្រះ​អម្ចាស់”។ ក្នុង​កូន​សៀវ​ភៅ​នេះ លោក​អាល អេកខេនហេល(Al Ackenheil) បាន​កត់​សំគាល់​អំពីបុគ្គល​ដែល​ជា​គន្លឹះ​ដ៏​សំខាន់ និង​អំពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​ឡាយ ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ខាង​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​គាត់ អស់​រយៈ​ពេល​ជិត​៩​ទសវត្សរ៍។ កាល​នោះ គាត់​បាន​ទន្ទេញ​ខ​គម្ពីរ ជួប​ប្រជុំ​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ ដើម្បី​អធិស្ឋាន ប្រាប់​អ្នក​ជិត​ខាង​គាត់ អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ការ​ទាំង​អស់​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា ​សកម្ម​ភាព​ធម្មតា​ទេ តែ​វា​បាន​ក្លាយ​ជា​ចំណុច​របត់ ដែល​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទិស​ដៅ​នៃ​ជីវិត​គាត់។ ខ្ញុំ​មាន​អំណរ​ណាស់ ដែល​បាន​អាន​អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​បាន​ដឹក​នាំ និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​លោក​អាល។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ៣៧:២៣ បានចែងថា “គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា​ដែល​តម្រូវ​អស់​ទាំង​ជំហាន​នៃ​មនុស្ស​ល្អ ហើយ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​ផ្លូវ​ដែល​គេ​ដើរ​ដែរ”(ទំនុកដំកើង ៣៧:២៣)។ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ក្នុង​ជំពូក​នេះ ក៏​បាន​បន្ត​រៀប​រាប់ ដោយ​និយាយ ​អំពី​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ការ​ថែ​រក្សា​អ្នក ដែល​ចង់​ដើរ​ជា​មួយ​ទ្រង់។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ​នៃ​គេ នោះ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត ឯ​ជំហាន​នៃ​គេ ក៏​នឹង​មិន​ភ្លាំងភ្លាត់​ឡើយ”(ខ.៣១)។

យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​អាច​កត់​ត្រា អំពី​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ និង​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ប្រើ​មនុស្ស ទី​កន្លែង និង​បទ​ពិសោធន៍ ដែល​សុទ្ធ​តែ​សំខាន់ នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរនៃ​សេចក្តី​ជំនឿ។ ការ​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​បន្ត​ដើរ​ជា​មួយ​ទ្រង់…

ការងាកចេញពីភាពបាត់បង់

អ្នក​និពន្ធ​ម្នាក់ ឈ្មោះ​លោក​វីលៀម ហ្ស៊ីនស័រ(William Zinsser) បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​ការ​ទៅមើល​ផ្ទះ​របស់​គាត់​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ។ គាត់​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ ជា​កន្លែងដែល​គាត់​ស្រឡាញ់​យ៉ាង​ខ្លាំង កាល​ពី​វ័យ​កុមារ។ ពេល​គាត់ និង​ភរិយា​គាត់​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ដល់​កូន​ភ្នំ​មួយ ដែល​គេ​អាច​ឈរ​មើល​តំបន់​ឆក​សមុទ្រ​ម៉ានហាសសេត(Manhasset Bay) និង​តំបន់​ឡង អាយឡិន សោន(Long Island Sound) ពួក​គេ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ផ្ទះ​នោះ​ត្រូវ​បាន​គេ​រុះ​រើ​ចោលហើយ នៅ​សល់​តែ​រណ្តៅ​ដ៏​ធំ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ។ ពួក​គេ​ក៏​ដើរ​ទៅ​កាន់​ជញ្ជាំង​ការពារ​ទឹក​សមុទ្រ ដែលនៅ​ក្បែរ​នោះ ដោយ​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត។ លោក​វីលៀម​ក៏​បាន​មើល​ទៅឆ្នេរ​សមុទ្រ ដែល​មាន​សម្លេង និង​ទេសភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត។

ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​សរសេរ​អំពី​បទ​ពិសោធន៍​មួយ​នេះ នៅក្នុង​សៀវ​ភៅ​របស់​គាត់​ថា “ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ធូរ​ស្បើយ ហើយ​គ្រាន់តែ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​បន្តិច។ ទេស​ភាព​មាត់​សមុទ្រ​នៅ​តែ​ល្អ​ស្អាត​ដូចមុន : គឺ​ទេស​ភាព​ដី និង​សមុទ្រ​ដែល​ព្រះ​បាន​តុប​តែង​យ៉ាង​ពិសេស ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ចង​ចាំ​យ៉ាង​ច្បាស់ បាន​ជា​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ស្រមៃ​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត”។

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ក៏​បាន​សរសេរ​នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង អំពី​ពេល​ដ៏​វេទនា ដែល​ព្រលឹង​គាត់​មិន​ព្រម​ក្សាន្ត​ទុក្ខ ហើយ​វិញ្ញាណ​គាត់​ក៏​ល្វើយ​ទៀត​(ទំនុកដំកើង ៧៧:២-៣)។ ប៉ុន្តែ ក្នុងពេល​មាន​ទុក្ខ​យ៉ាង​នេះ ​គាត់​ឈប់​ផ្តោត​ទៅ​លើ​សេចក្តី​ទុក្ខ​របស់​គាត់ ហើយ​ងាក​មក​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​ព្រះ​សង្រ្គោះ​របស់​គាត់​វិញ ដោយ​ថ្លែង​ថា “ទូលបង្គំ​នឹង​រឭក​ពី​អស់​ទាំង​ការ​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា ដ្បិត​ទូលបង្គំ​នឹក​ឃើញ​អស់​ទាំង​ការ​អស្ចារ្យ ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​កាល​ពី​ដើម”(ខ.១១)។

ដើម្បី​ជម្នះ​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត យើង​ត្រូវ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ព្រះ ជា​ជាង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​បាត់​បង់។ ព្រះ​អម្ចាស់​អញ្ជើញ​យើង​ឲ្យ​ក្រឡេក​មក​មើល​ទ្រង់ ហើយ​ឃើញ​ទំហំ​នៃ​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ទ្រង់ ​ ព្រះវត្ត​មាន​ដែល​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង…

សំបុត្រផ្ញើមកពីសមរភូមិ

អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​២​ទសវត្សរ៍​មក​ហើយ ដែល​លោក​អេន​ឌ្រូ ខារ៉ូល(Andrew Carroll) បានជំរុញ​អ្នក​ដទៃ កុំ​ឲ្យ​បោះ​ចោល​សំបុត្រ ដែល​សមា​ជិក​គ្រួសារ ឬ​មិត្ត​ភក្តិ​បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​មក ​ក្នុង​សម័យ​សង្រ្គាម។ លោក​ខារ៉ូល ជា​នា​យក​នៃ​មជ្ឈ​មណ្ឌល ដើម្បី​លិខិត​ក្នុង​សម័យ​សង្រ្គាម​អាមេរិក នៅ​សកល​វិទ្យា​ល័យ​ឆាប​មិន ក្នុង​រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា។ គាត់​បាន​ចាត់​ទុក​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ​ ជា​ចំណងទាក់​ទង​មិន​អាច​ជំនួស​បាន ដែល​ចង​ភ្ជាប់​ក្រុម​គ្រួសារ ហើយ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​យោគ​យល់​គ្នា។ លោក​ខារ៉ូល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ពេល​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ​បាន​អាន​សំបុត្រ​ទាំង​នោះ ពួក​គេ​នឹង​មានសំណួរ និង​និយាយ​ថា ពួក​គេ​បាន​យល់​អំពី​ការ​ពិបាក និង​ការលះ​បង់​ដែល​យើង​បាន​ឆ្លង​កាត់”។

ពេល​សាវ័ក​ប៉ុល​កំពុង​ជាប់​ឃុំ ក្នុង​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង នៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម គាត់​ដឹង​ថា ជីវិត​គាត់​នឹង​ត្រូវ​អស់ ក្នុង​ពេល​ដ៏​ខ្លី​ខាង​មុខ បាន​ជា​គាត់សរសេរ​សំបុត្រ​មួយ​ច្បាប់ ទៅ​កាន់​យុវជន​ម្នាក់​​ឈ្មោះ ធីម៉ូថេ ដែល​គាត់​បាន​ចាត់​ទុក​ជា “កូន​ក្នុង​ជំនឿ”។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្ហាញ​ពីជម្រៅ​ចិត្ត​របស់​គាត់ ដូច​ជា​ទាហាន​កំពុង​នៅ​សមរ​ភូមិ គឺ​ដូច​ដែលគាត់​ប្រាប់​លោក​ធីម៉ូថេ​ថា “ដ្បិត​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ត្រូវ​ច្រួច​ចេញ ឯ​ពេល​វេលា​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​លា​ទៅ ក៏​បាន​មក​ដល់​ហើយ ខ្ញុំ​បាន​តយុទ្ធ​យ៉ាង​ល្អ ខ្ញុំ​បាន​រត់​ប្រណាំង​ជា​ស្រេច ខ្ញុំ​បាន​រក្សា​សេចក្តី​ជំនឿ​ទៅ​ហើយ ពី​នេះ​ទៅ​មុខ នឹង​មាន​មកុដ​នៃ​សេចក្តី​សុចរិត បំរុង​ទុក​ឲ្យ​ខ្ញុំ ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ដ៏​ជា​ចៅក្រម​សុចរិត ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​មក​ខ្ញុំ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ មិន​មែន​ដល់​ខ្ញុំ​តែ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ដល់​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ចូល​ចិត្ត​នឹង​ដំណើរ​ទ្រង់​យាង​មក​វិញ​នោះ​ដែរ”(២ធីម៉ូថេ ៤:៦-៨)។

ពេល​យើង​អាន​សំបុត្រ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​វីរៈ​បុរស​នៃ​ជំនឿ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ បាន​បន្សល់​ទុកឲ្យ​យើង ហើយ​ដឹង​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ទទួល​រង ដោយសារ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​ពួក​គេមាន​ចំពោះ​ព្រះ​គ្រីស្ទ យើង​ទទួល​បាន​នូវ​សេចក្តី​ក្លាហាន ក្នុង​ការ​យក​គំរូ​តាម​ពួក​គេ…

ការជួយសង្រ្គោះអ្នកដែលស្ទាក់ស្ទើរ

ជាច្រើ​ន​ឆ្នាំក​ន្លងទៅ​ ក្នុង​អំឡុង​ពេ​ល​នៃ​ការសិ​ក្សា អំ​ពីសុ​វត្ថិភាព​នៅក្នុ​ងទឹ​ក ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការបណ្តុះប​ណ្តាល​ពីរ​បៀប​ជួយ​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​លង់ទឹក​ ដែល​រើ​បំរាស់​ខ្លាំង ធ្វើ​ឲ្យ​គេពិបាក​ជួយ​។ គ្រូ​បង្វឹកបា​នប្រាប់​យើងឲ្យហែល “ទៅជួយអ្នក​នោះពីក្រោយខ្ន​ងគាត់។ ដោយយកដៃមួយចំហៀង​ឱបពីលើ​ទ្រូង និង​ពី​លើ​ដៃរ​បស់​គាត់​ដែ​លកំពុងប្រវេប្រវា រួច​​ហែលនាំ​​គាត់​ទៅ​រក​ទីសុវត្ថិ​ភាព​។ បើ​យើង​ហែ​ល​ទៅ​ជួយ​គា​ត់ពីខាងមុ​ខ នោះ​គាត់​នឹ​ង​កញ្ឆក់ទាញ​យើង ឲ្យលង់​ទឹក​ជា​មួយ​គាត់​មិនខាន”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ភាព​ស្លន់ស្លោ​ និង​ការ​ភ័យខ្លា​ចអាច​ធ្វើឲ្យមនុស្សបា​ត់បង់​សមត្ថ​ភាពគិត និង​ធ្វើសកម្ម​ភាព​ ឲ្យ​បាន​ត្រឹ​ម​ត្រូវ។

ពេល​ព្រះទ្រ​ង់​ចាត់​ទេវតា​ពីរអង្គ ឲ្យ​មក​ជួ​យសង្រ្គោះលោ​ក​ឡុត និង​ក្រុម​គ្រួ​សារគា​ត់ ឲ្យរួ​ច​ពីសេចក្តី​ហិន​វិនាស​ ដែល​ហៀប​នឹ​ង​កើតឡើង នៅ​ក្រុង​សូដុំម និង​កូម៉ូរ៉ា(លោកុប្បត្តិ ១៩:១២-១៣) ពួក​គេបានជួ​ប​នឹ​ងកា​រ​ប្រឆាំង។ កូនប្រ​សាររ​បស់​លោកឡុ​តគិ​ត​ថា ការដាស់​តឿនរបស់ទេ​វតា ជាកា​រនិយាយ​លេង(ខ.១៤)។ ពេល​ពួកទេវតា​ប្រាប់​លោ​កឡុត​ឲ្យ​ប្រញាប់​ចាក​ចេញ គាត់​មា​នកា​រ​ស្ទា​ក់​ស្ទើ​រ(ខ.១៥)។ ពេល​នោះ ទេវតា​ទាំង​ពី​រអង្គក៏​បាន “​​ចាប់​ដៃ​គាត់ និង​ដៃ​​ប្រពន្ធ ហើយ​​នឹ​ង​កូន​ស្រី​គាត់​ទាំង​២​ នាំ​ចេញ​ទៅ​លែង​ឯ​ក្រៅ​ទី​ក្រុង ដ្បិត​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​មេត្តា​ប្រណី​ដល់​គាត់”(ខ.១៦)។

ពេល​យើង​គិ​ត​ឡើ​ង​វិ​ញ អំពី​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ក្នុង​សេចក្តី​ជំនឿ ដែល​យើង​មានក្នុង​ព្រះគ្រី​ស្ទ យើង​អាច​នឹក​ចាំ​ អំពីភាពស្មោះត្រង់របស់ព្រះ នៅក្នុងការ​ជួយយើង ពេល​ដែលយើងមានការស្ទាក់ស្ទើ​រ និងប្រ​ឆាំង​នឹង​ទ្រង់។ ពេល​យើងជួបមនុស្សដែលកំពុងលិចលង់ ក្នុងភាពអស់សង្ឃឹម និង​ការភ័យ​ខ្លាច​ក្នុងវិ​ញ្ញាណ យ៉ាង​ធ្ងន់​ធ្ងរ នោះ​យើងអាចសូមប្រាជ្ញាពីព្រះ​ដើ​ម្បីបង្ហាញ​ក្តីស្រឡាញ់​ចំពោះពួក​គេ ក៏ដូ​ច​ជាដ​ល់អ្ន​ក​ដែលមា​នការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ នៅ​ក្នុង​ការ​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ទ្រង់។-David Mccasland