តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ David H. Roper

ការរអិលចុះតាមផ្លូវចោទ

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ​បាន​រៀន​ជិះ​ស្គី​លើ​ទឹកកក។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ជិះ​ស្គី​តាម​ពី​ក្រោយ​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​ចស(Josh) ចុះ​ពី​លើ​ចំណោត​ដែល​មិន​សូវ​ចោទ​ខ្លាំង។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​រវល់​តែ​មើល​គាត់ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ដឹង​សោះ​ថា គាត់​បាន​បត់​ចុះ​តាម​ផ្លូវ​ដែល​ចោទ​បំផុត នៅ​លើ​ភ្នំ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បោះ​ពួយ​ចុះ​តាម​ចំណោទ​នោះ​យ៉ាង​លឿន ដោយ​មិន​ត្រង់​ផ្លូវ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ពេល​នោះ ខ្ញុំបាន​បាត់​បង់​ម្ចាស់​ការ​ទាំង​ស្រុង។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក១៤១ បាន​បង្ហាញ​ថា យើង​ងាយ​នឹង​រអិល​ធ្លាក់​ចុះ​តាម​ផ្លូវ​ចោទ​របស់​អំពើ​បាប។ ដើម្បី​ជៀស​វាង​ការរអិល​នេះ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​អធិ​ស្ឋាន។ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​អធិ​ស្ឋាន​ថា “សូម​កុំ​ឲ្យ​ចិត្ត​ទូល​បង្គំ​ល្អៀង​ទៅ​ខាង​សេចក្តី​អាក្រក់​ណា ដើម្បី​ប្រព្រឹត្ត​ការ​អាក្រក់​ជា​មួយ​នឹង​មនុស្ស ដែល​តែង​តែ​ធ្វើ​ការ​ទុច្ចរិត​ឡើយ”(ខ.៤)។ ការ​អធិស្ឋាន ក្នុង​បទ​គម្ពីរនេះ គឺ​ស្រប​តាម​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​បាន​ទូល​សូម​ថា “សូម​កុំ​នាំ​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ​កាន់​សេចក្តី​ល្បួង​ឡើយ តែ​សូម​ប្រោស​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​រួច​ពី​សេចក្តី​អាក្រក់​វិញ”(ម៉ាថាយ ៦:១៣)។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ស្តាប់​ឮ និង​ឆ្លើយ​តប​ការ​អធិស្ឋាន​នេះ ដោយ​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ទ្រង់។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ​ក៏​បាន​បង្រៀន​ផង​ដែរ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​អាច​ប្រើ​មិត្ត​ភក្តិ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​យើង ដើម្បី​បញ្ជៀស​យើង​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​ផង​ដែរ។ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “សូម​ឲ្យ​មនុស្ស​សុចរិត​វាយ​ទូលបង្គំ​ចុះ នោះ​នឹង​បាន​ជា​គុណ

ហើយ​ឲ្យ​គេ​ប្រដៅ​ទូលបង្គំ​ផង នោះ​នឹង​បាន​ដូច​ជា​ប្រេង​ចាក់​លាប​លើ​ក្បាល ឯ​ក្បាល​របស់​ទូលបង្គំ​នឹង​មិន​ប្រកែក​ទេ”(ទំនុកដំកើង ១៤១:៥)។ យើង​ច្រើន​តែ​ជួប​ការ​ល្បួង ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។ គឺ​យើង​មិន​តែង​តែ​ដឹង​ថា យើង​កំពុង​តែ​ដើរ​ផ្លូវ​ខុស​នោះ​ទេ។ តែ​មិត្ត​ភក្តិ​ដ៏​ពិត​អាច​ជួយ​បញ្ជៀស​យើង ចេញ​ពី​អំពើ​បាប។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “របួស​ដែល​មិត្រ​សំឡាញ់​ធ្វើ​ដល់​យើង នោះ​តែង​ធ្វើ​ដោយ​ស្មោះត្រង់​ទេ តែ​ឯ​ការ​ថើប​របស់​ខ្មាំងសត្រូវ នោះ​ជា​សេចក្តី​បញ្ឆោត​វិញ”(សុភាសិត ២៧:៦)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ យើង​ពិបាក​នឹង​ទទួល​យក​ការ​ស្តី​បន្ទោស តែ​បើ​យើង​មើល​ឃើញ​ថា គាត់​បាន​ស្តី​បន្ទោស​យើង…

តើអ្នកមានលទ្ធភាពអ្វីខ្លះ ដើម្បីជួយគេ?

មាន​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​បាន​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​និយាយ​ដោយ​ចិត្ត​រីករាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា មេរៀន​ដែល​គាត់​រៀនបាន​នៅ​ព្រះ​វិហារ និយាយ​អំពី​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់ ដែល​មាន​នំប៉័ង និង​ត្រី សម្រាប់​ឲ្យ​គេ​បរិភោគ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ គាត់​កំពុង​តែ​គិត​អំពី​ក្មេង​តូច​ម្នាក់ ដែល​បាន​ថ្វាយ​នំប៉័ង និង​ត្រី​របស់​ខ្លួន ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវ។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្រៀន​ហ្វូង​មនុស្ស​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​ពួក​សាវ័ក​ក៏​បាន​ទូល​សូម​ទ្រង់ ឲ្យ​ប្រាប់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​ទៅ ទិញ​នំប៉័ង​បរិភោគ នៅ​ក្នុង​ភូមិ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​តប​ថា “មិន​ចាំ​បាច់​ឲ្យ​គេ​ទៅ​ទេ ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​គេ​បរិភោគ​ទៅ”(ម៉ាថាយ ១៤:១៦)។ ពួក​សាវ័ក​ក៏​មាន​ការ​ភ័ន្ត​ភំាង ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ចែក​អាហារ​ដល់​មនុស្ស​ទំាង​៥​ពាន់​នាក់​នោះ យ៉ាង​ដូច​ម្តេច។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​ដឹង​អំពី​សាច់​រឿង​បន្ទាប់​ទៀត។ ក្មេង​ប្រុស​នោះ​ក៏​បាន​លះ​បង់​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​របស់​ខ្លួន ដែល​មាន​នំប៉័ង​ប្រាំ​ដុំ និង​ត្រី​ពីរ​កន្ទុយ ហើយ​ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​យក​អាហារ​បន្តិច​បន្ទួច​នេះ ទៅ​ចម្អែត​មនុស្ស​មួយ​ហ្វូង​ធំ​នោះ(ខ.១៣-២១)។ អ្នក​វិភាគ​ខ្លះ​បាន​យល់​ថា ភាព​សប្បុរ​របស់​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​នោះ បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត នៅ​ក្នុង​ហ្វូង​មនុស្ស ឲ្យ​ចែក​រំលែក​អាហារ​របស់​ខ្លួន​ដល់​អ្នក​ដទៃ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ បាន​ចែង ឲ្យ​យើង​ដឹង​ច្បាស់ថា វា​ជា​ការ​អស្ចារ្យ ហើយ​រឿង​នេះ សុទ្ធ​តែ​បាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​ដំណឹង​ល្អ​ទាំង​បួន។

តើ​រឿង​នេះ​បាន​បង្រៀន​អ្វី​ខ្លះ​ដល់​យើង? ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ យើង​មាន​ក្រុម​គ្រួសារ អ្នក​ជិត​ខាង មិត្ត​ភក្តិ មិត្ត​រួម​ការងារ និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ដែល​នៅ​ក្បែរ​យើង ដែល​មាន​តម្រូវ​ការ​ក្នុង​កំរិត​ខុស​ៗ​គ្នា។ តើ​យើង​គួរ​តែ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទៅ​រក​ជំនួយ ពីអ្នក​ផ្សេង ដែល​មាន​លទ្ធ​ភាព​ជាង​យើង​ឬ​? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ អ្នក​ខ្លះ​មាន​តម្រូវ​ការ ដែល​លើស​ពី​សមត្ថ​ភាព​របស់​យើង ប៉ុន្តែ ពេល​ខ្លះ…

ប្រកួតដោយអំណរ

កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ ប្រាយអិន(Brian) គឺជាគ្រូបង្វឹកកីឡាបាល់បោះ នៅវិទ្យាល័យ។ នៅឆ្នាំមួយនោះ ខណៈពេលដែលក្រុមកីឡាកររបស់គាត់ កំពុងតែប្រកួត នៅក្នុងការប្រកួតកីឡាបាល់បោះប្រចាំរដ្ឋវ៉ាស៊ីនតោន អ្នកក្រុងជាច្រើននាក់ បានចោទសួរពួកគេដោយបំណងល្អថា តើពួកគេនឹងប្រកួតឈ្នះ នៅឆ្នាំនេះទេ? កីឡាករ និងគ្រូបង្វឹកនៅក្នុងក្រុមទាំងពីរ ដែលបានប្រកួតនៅថ្ងៃនោះ មានអារម្មណ៍តានតឹងយ៉ាងខ្លាំង បានជាប្រាយអិនប្រាប់ក្រុមរបស់គាត់ ឲ្យប្រកួតដោយអំណរ។

រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីពាក្យចុងក្រោយ ដែលសាវ័កប៉ុលបាននិយាយទៅកាន់ពួកចាស់ទុំ នៅក្រុងអេភេសូរថា គាត់នឹងបង្ហើយការរត់ប្រណាំងរបស់គាត់ ដោយអំណរ(កិច្ចការ ២០:២៤)។ ត្រង់ចំណុចនេះ គោលបំណងរបស់គាត់ គឺដើម្បីបញ្ចប់កិច្ចការ ដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទានមកគាត់។ គាត់បានតាំងចិត្ត និងអធិស្ឋានសូមឲ្យគាត់បានបង្ហើយការរត់ប្រណាំងនោះ ដោយអំណរ។ ចំណែកក្រុមរបស់ប្រាយអិនវិញ ពួកគេក៏បានតាំងចិត្តប្រកួតដោយអំណរ ហើយនៅឆ្នាំនោះ ក្រុមរបស់គាត់ក៏បានឈ្នះពាន់រង្វាន់ជើងឯកប្រចាំរដ្ឋ។

យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែមានហេតុផល នៅក្នុងការរអ៊ូរទាំ ដោយសារដំណឹងដែលធ្វើឲ្យបាក់ទឹកចិត្ត និងភាពតានតឹងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ឬបញ្ហាសុខភាពជាដើម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទាននូវក្តីអំណរ ដែលឈ្នះបញ្ហាទាំងអស់នេះ ឲ្យតែយើងទូលសូមទ្រង់។ និយាយរួម យើងអាចទទួលក្តីអំណររបស់ព្រះយេស៊ូវ (យ៉ូហាន ១៥:១១)។
ក្តីអំណរ ឬអំណរអរ ជាផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណ ដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទាន(កាឡាទី ៥:២២)។ ដូចនេះ រៀងរាល់ពេលព្រឹក ចូរយើងកុំភ្លេចទូលសូមទ្រង់ឲ្យជួយយើង ឲ្យរត់ប្រណាំងខាងវិញ្ញាណ ដោយអំណរ។ លោករីឆាត…

ចូលមកទទួលភាពស្កប់ចិត្ត

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​អើត​មើល​ពី​លើ​របង​ផ្ទះ​ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ប្រើ​ជា​បង្គោល​ទ្រើង​ទំពាំង​បាយ​ជូរ ដែល​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​ទី​ធ្លា​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​គេ​រត់​ត្រឹក​ៗ ខ្លះ​ដើរ​ធម្មតា ខ្លះ​ដើរ​អូស​ជើង តាម​ផ្លូវ​ជុំវិញ​សួន​ច្បារ នៅ​ពី​ក្រោយ​ផ្ទះខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​គិត​ថា ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ធ្វើ​ដូច​ពួក​គេ​ដែរ កាល​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង​ជាង​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា មិន​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​សមត្ថ​ភាព​ដែល​ខ្លួន​កំពុង​តែ​មាន។

ក្រោយ​មក ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​មើល​ព្រះ​គម្ពីរ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អាន​ចំ​បទ​គម្ពីរ អេសាយ ៥៥:១ ដែល​បាន​ចែង​ថា “ហឺយ អស់​អ្នក​ដែល​ស្រេក​អើយ ចូរ​មក​ឯ​ទី​ទឹក​ចុះ” ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​មិន​ពេញ​ចិត្ត​(ការ​ស្រេក​ឃ្លាន) កើត​មាន​ជា​ធម្មតា​ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ ព្រោះ​គ្មាន​របស់​ល្អ​អ្វី ក្នុង​ជីវិត​យើង ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ពេញ​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង​ឡើយ។ បើ​សិន​ជាខ្ញុំ​មាន​ជើង​រឹង​មាំ ដូច​លោក​សឺប៉ា(Sherpa ដែល​ជា​មគ្គុទេសករ​នាំ​ឡើង​ភ្នំ) នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​មាន​បញ្ហា​អ្វី​ផ្សេង​ទៀតក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​មិន​ទាន់​ពេញ​ចិត្ត។

វប្បធម៌​យើង តែង​តែ​ប្រាប់​យើង​ថា យើង​នឹង​រក​បាន​ការ​សប្បាយ​គ្មាន​ទី​បញ្ចប់ ពី​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​ធ្វើ និង​របស់​ដែល​យើង​ទិញ ខោអាវ​ដែល​យើង​ស្លៀក​ពាក់ ទឹក​អប់​ដែល​យើង​បាញ់​ពី​លើ​ខ្លួន យាន​យន្ត​ដែល​យើង​បើក​បរ ឬ​ជិះ។ល។ ប៉ុន្តែ វា​ជា​ការ​កុហក់​ទេ។​ យើង​មិន​អាច​រក​បាន​ការ​ពេញ​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង ពី​អ្វី​ៗ​ដែល​យើង​មាន ក្នុង​ពេល​នេះ និង​នៅ​ទីកន្លែង​នេះ​បាន​ឡើយ ទោះ​យើង​ធ្វើ​អ្វី​ក៏​ដោយ។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ហោរា​អេសាយ​បាន​ប្រាប់​យើង​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ឲ្យ​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​ព្រះ​គម្ពីរ ដើម្បី​ស្តាប់​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល។ ​តើ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ដូច​ម្តេច? ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​ស្តេច​ដាវីឌ​តាំង​ពី​ដើម​មក…

មិនដូចថ្ងៃម្សិលមិញ

ខ្ញុំ​មាន​ចៅ​ប្រុស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ចេយ(Jay)។ កាល​គាត់​នៅ​ក្មេង ឪពុក​ម្តាយ​គាត់​បាន​ឲ្យ​អាវ​យឺត​ថ្មី​មួយ ដល់​គាត់ សម្រាប់​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​របស់​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​ពាក់​អាវ​នោះ​ភ្លាម​ៗ​តែ​ម្តង ហើយ​ក៏​បាន​ពាក់​វា​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​មោទន​ភាព។

ពេល​ស្អែក​ឡើង ប៉ា​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​គាត់​ពាក់​អាវ​នោះ​ទៀត ប៉ា​គាត់​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា “ចេយ តើអាវ​នោះ​បានធ្វើ​ឲ្យ​កូន​សប្បាយ​ចិត្ត​ទេ?”

ចេយ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដូច​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​ទេ?”

នេះ​ជា​បញ្ហា​ដែល​កើត​ឡើង​ជា​ធម្មតា ចំពោះ​របស់​ទ្រព្យ​ដែល​យើង​មាន។ បាន​សេចក្តី​ថា សូម្បី​តែ​របស់​ល្អ​ក្នុង​ជីវិត ក៏​មិន​អាច​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​សុភមង្គល​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ និង​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​យើង​ចង់​បាន​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ទោះ​យើង​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ច្រើន​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​នៅ​តែ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដដែល។

លោកិយ​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​សុភមង្គល តាម​រយៈ​ការ​ទទួល​បាន​នូវ​របស់​ទ្រព្យ​បន្ថែម ដែល​មាន​ដូច​ជា ខោអាវ​ថ្មី​ៗ យាន្ត​យន្ត​ថ្មី ឬ​បាន​ទូរស័ព្ទ ឬ​ក៏​នាឡិការ​ថ្មី​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ  របស់​ទ្រព្យ​ដែល​យើង​ទទួល​បាន មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​សប្បាយចិត្ត នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ដូច​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​ឡើយ បាន​សេចក្តី​ថា ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ពី​របស់​ទ្រព្យ​ទាំង​នោះ បាន​ថយ​ចុះ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ។ មូល​ហេតុ គឺ​ដោយសារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​យើង​មក សម្រាប់​ព្រះ​អង្គ គឺ​មិន​សម្រាប់​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ។

ថ្ងៃ​ណា​មួយ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​អធិស្ឋាន​តម អស់​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​មាន​ការ​ហត់​ហេវ​ខ្លាំង សាតាំង​ក៏​បាន​ចូល​មក​ល្បួង​ទ្រង់ ឲ្យ​បំពេញ​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ធ្វើ​ថ្ម​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​នំប៉័ង។ ព្រះយេស៊ូវក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ ចោទិយកថា ៨:៣ ដែល​បាន​ចែង​ថា “មនុស្ស​មិន​មែន​រស់ ដោយសារ​តែ​នំបុ័ង​ប៉ុណ្ណោះទេ គឺ​រស់​ដោយ​សារ​គ្រប់​ទាំង​ព្រះ​បន្ទូល ដែល​ចេញ​ពី​ព្រះ​ឱស្ឋ​នៃ​ព្រះ​មក​ដែរ”(ម៉ាថាយ ៤:៤)។…

ដុំសំឡី នៅក្នុងត្រចៀក

តុក្កតា​ខ្លា​ឃ្មំ​ឈ្មោះ វីនី ដឺភូហ៍(Winnie the Pooh) ធ្លាប់​បាន​និយាយ​ពាក្យ​សម្តី​ដ៏​ល្បីល្បាញ​ថា “បើ​អ្នក​និយាយ​ទៅកាន់​នរណា​ម្នាក់ ហើយ​គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ស្តាប់​អ្នក​និយាយ​ទេ សូម​អត់​ធ្មត់។ គាត់​ប្រហែល​ជា​មាន​ដុំ​សំឡី​តូច​មួយ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ត្រចៀក​គាត់​ហើយ”។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ថា វីនី ប្រហែល​ជា​ចង់​មាន​ន័យ​អប់​រំ​អ្វី​មួយ​ហើយ។ ពេល​ដែល​មាន​នរណា​ម្នាក់​មិន​ស្តាប់​អ្នក​និយាយ ទោះ​អ្នក​កំពុង​តែ​ផ្តល់​យោបល​ល្អ ឲ្យ​គាត់ នោះ​គាត់​ប្រហែល​ជាចង់​មាន​ភាព​ស្ងាត់​ស្ងៀម​មិន​ចង់​ស្តាប់​អ្នក​ដទៃ​និយាយ គឺ​គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ដុំ​សំឡីដ៏​តូច នៅ​ក្នុង​ត្រចៀក​របស់​គាត់​។ ពុំ​នោះ​ទេ គាត់​ប្រហែល​ជា​មាន​បញ្ហា​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត។ អ្នក​ខ្លះ​ពិបាក​ស្តាប់​អ្នក​ដទៃ​និយាយ​ ព្រោះ​ពួក​គេ​កំពុង​មាន​ចិត្ត​ខ្ទេច​ខ្ទាំ ឬ​កំពុង​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ជា​ដើម។

លោក​ម៉ូសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​គាត់ ព្រោះ​វិញ្ញាណ​របស់​ពួក​គេ​មាន​ភាព​ខ្ទេច​ខ្ទាំ ហើយ​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​ក៏​វេទនា​ណាស់​ហើយ​(និក្ខមនំ ៦:៩)។ ពាក្យ វេទនា ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ដើម​ជា​ភាសា​ហេព្រើរ គឺ​មាន​ន័យ​ថា “ការ​ដក​ដង្ហើម​ដង្កក់” ដោយ​សារ​ភាព​ជា​ទាសករ​ដ៏​ជូរ​ចត់ នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្តាប់​ការណែ​នាំ​របស់​លោក​ម៉ូសេ បាន​ជា​គាត់​ត្រូវ​យល់​អំពី​ស្ថាន​ភាព​របស់​ពួក​គេ ហើយ​មាន​ការ​អាណឹត គឺ​មិន​ត្រូវ​បន្ទោស​ពួក​គេ​ឡើយ។

តើ​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ពេល​ដែល​អ្នក​ដទៃ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​យើង​និយាយ? ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា “សេចក្តីស្រឡាញ់ គឺ​អត់​ធ្មត់ សប្បុរស”(១កូរិនថូស ១៣:៤) មាន​ន័យ​ថា យើង​ត្រូវ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​រង់​ចំា ដោយ​អត់​ធ្មត់។ ព្រះ​អង្គ​មិន​ទាន់​ឈប់​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​គាត់​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ តាម​រយៈ​ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​ពួក​គេ ក៏​ដូច​ជា​តាម​រយៈ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង។…

ការភ្ញាក់ពីគេងដ៏អស្ចារ្យ

ខ្ញុំ​បាន​សន្សំ​ទុក​នូវ​អនុស្សាវរីយ៍ ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ កាល​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​នៅ​តូច។ កាល​នោះ មនុស្ស​ធំ​បាន​ជជែក​គ្នា​ដល់​យប់ ខណៈ​ពេល​ដែល​កូន​ៗ​របស់​យើង បាន​គេង​លក់​នៅ​លើ​សាឡុង ឬ​កៅ​អី ដោយ​សារ​ពួក​គេ​អស់​កម្លាំង​នឹង​ការ​រត់​លេង​កាល​ពី​ថ្ងៃ។

ពេល​យើង​ដល់​ពេល​ត្រូវ​បែក​គ្នា ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បី​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នាក់ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឡាន ឲ្យ​ពួក​គេ​ផ្អែក​នៅ​លើ​កៅអី​ឡាន ហើយ​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​ផ្ទះ។ ពេល​យើង​មក​ដល់​ផ្ទះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ពួក​គេ​បី​ម្តង​ទៀត ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្តេក​ពួក​គេ​នៅ​លើ​គ្រែ ​រួចថើប​ពួក​គេ ដោយ​ពាក្យ​ថា “រាត្រី​សួស្តី” ហើយ​បិទ​ភ្លើង។​ ដល់​ពេល​ព្រឹក​ឡើង ពួក​គេ​ក៏​បាន​ភ្ញាក់​ឡើង ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ខ្លួន​បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ​តាំង​ពី​ពេល​ណា។

អនុស្សាវរីយ៍​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ស្រមៃ អំពី​ពេល​យប់ ដែល​យើង “គេង​លក់​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ”(១ថែស្សាឡូនិច ៤:១៤)។ ពេលនោះ យើង​នឹង​បាន​ដេក​លក់ … ហើយ​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដ៏​អស់​កល្ប​របស់​យើង ដែល​ជា​ផ្ទះ​ដែល​មិន​មាន​ភាព​នឿយ​ហត់ ដែល​យើង​ជួប​ប្រទះ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ កាល​នៅ​លើ​ផែន​ដី។

កាល​ពី​ពេល​កន្លង​ទៅ ខ្ញុំ​បាន​អាន​ចំ​ខគម្ពីរ​មួយ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដែល​ជា​សេចក្តី​បញ្ចប់​នៃ​បទ​គម្ពីរ​ចោទិយកថា ដែល​បាន​ចែង​ថា “ម៉ូសេ​ជា​បាវ​បំរើ​ផង​ព្រះយេហូវ៉ា លោក​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ​ក្នុង​ស្រុក​ម៉ូអាប់​ទៅ តាម​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា”(៣៤:៥)។ តាម​ព្រះ​គម្ពីរ​ដើម​ជា​ភាសា​ហេព្រើរ គេ​បាន​បក​ប្រែ​តាម​ន័យ​ត្រង់​ថា “លោក​ម៉ូសេ​បាន​ស្លាប់ … ដោយ​ព្រះ​ឱស​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់” ដែល​ឃ្លា​នេះ គ្រូ​ព្រះ​គម្ពីរ​នៅ​សម័យ​ដើម បាន​បក​ប្រែ​ថា “លោក​ម៉ូសេ​បាន​ស្លាប់ ដោយ​មានព្រះ​អម្ចាស់​ថើប​គាត់”។

សូម​យើង​ស្រមៃ​ថា…

ការអត់ទោសដែលមិននឹកស្មានដល់

កាល​ខ្ញុំ​នៅ​រៀន​នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ធ្វើ​ការ ក្នុង​កសិដ្ឋាន​មួយ ក្នុង​រដ្ឋ​ខូឡូរ៉ាដូ ក្នុង​ពេល​វិស្សម​កាល នៅ​រដូវ​ក្តៅ។ នៅ​ពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​អស់​កម្លាំង និង​ឃ្លាន បន្ទាប់​ពី​កាត់​ស្មៅ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បើក​ត្រាក់​ទ័រ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​កសិដ្ឋាន។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បត់​ចង្កួត​ទៅ​ខាង​ឆ្វេង មួយ​ទំហឹង​ដៃ ជាន់​ហ្វ្រាំង​ខាង​ឆ្វេង ធ្វើ​ឲ្យ​ត្រាក់​ទ័រ​បត់​ក្បាល​បើក​ជា​វង្វង់​មូល។

ផាល​របស់​វា​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ចុះ ប៉ះ​ជើង​ទម្រ​ស៊ីទែន​សាំង​ចំណុះ​២​ពាន់​លីត្រ ធ្វើ​ឲ្យ​សាំង​កំពុប​ចេញ​មក​ក្រៅ។​

ម្ចាស់​កសិដ្ឋាន​ក៏​បាន​ឈរ​ពិនិត្យ​មើល​ហេតុ​ការណ៍​នោះ។​

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចុះ​ពី​លើ​ត្រាក់​ទ័រ រួច​សុំ​ទោស​គាត់​។ ពេល​នោះ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​មុន​គេ គឺ​សុំ​ធ្វើ​ការ​ឲ្យ​គាត់ រហូត​ដល់​ចប់​រដូវ​ក្តៅ ​ដោយ​មិន​យក់​ថ្លៃ​ឈ្នួល។ កសិករ​វ័យ​ចំណាស់​នោះ​ក៏​បាន​ឈរ​សម្លឹង​សំណល់​បាក់​បែក​មួយ​សន្ទុះ ហើយ​ក៏​បាន​ដើរ​ទៅ​ផ្ទះ​គាត់។ គាត់​ក៏​និយាយ​មួយ​ៗ​ថា “តោះ​យើង ទៅ​ញាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច”។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​អំ​ពី​រឿង ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល អំពី​យុវជន​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ដែល​បាន​ធ្វើ​ខុស​ចំពោះ​ឪពុក​របស់​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ឪពុក​គាត់​ថា “លោក​ឪពុក ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​បាប​នឹង​ព្រះ ហើយ​នឹង​លោក​ឪពុក​មែន។ ខ្ញុំ​នេះ​មិន​គួរ​ឲ្យ​គេ​ហៅ​ជា​កូន​លោក​ឪពុក​ទៀត​ទេ សូម​ទទួល​ខ្ញុំ ទុក​ដូច​ជា​ជើង​ឈ្នួល​លោក​ឪពុក​វិញ​ចុះ”។ ប៉ុន្តែ មុន​ពេល​គាត់​និយាយ​អស់ពាក្យ ឪពុក​គាត់​ក៏​បាន​ហៅ​គាត់​ទៅ​ញាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច(លូកា ១៥:១៧-២៤)។

នេះ​ជា​ព្រះ​គុណ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។—DAVID H. ROPER

ឪពុក និងកូនប្រុស

ប៉ាខ្ញុំ​ជា​ឪពុក​ដ៏​ល្អ ហើយ​ភាគ​ច្រើន ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ជា​កូន​ប្រុស ដែល​ស្តាប់​បង្គាប់។ ប៉ុន្តែ យើង​មា​នចំណុ​ចខ្វះ​ខាត​មួ​យ នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​របស់​យើ​ង។ គាត់​ជា​បុរ​សដែ​លស្ងា​ត់ស្ងៀ​ម ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​អញ្ជឹង​ដែរ។ ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​បាន​ធ្វើ​កិច្ចកា​រនៅ​ក្បែរ​គ្នា ដោយ​ស្ទើរ​តែ​មិន​បាននិយាយ​គ្នា​មួយ​ម៉ាត់។ គាត់​មិន​ដែល​សួរ​នាំ ខ្ញុំ​ក៏មិន​ដែល​ប្រាប់​គាត់ អំពី​បំណង​ចិត្ត និង​ក្តី​ស្រមៃ ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ​បំផុត និ​ង​ក្តីសង្ឃឹម ព្រម​ទាំង​ការ​ភ័យខ្លា​ចរប​ស់ខ្ញុំ​ឡើយ។

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យល់​អំពីភា​ព​មិន​សូវ​មាត់​ករបស់​ខ្ញុំ។ ការ​យល់​ដឹង​នោះ ប្រហែ​ល​ជា​បាន​ចាប់​ផ្តើម ពេល​ដែល​កូន​ប្រុស​ដំបូង​រប​ស់ខ្ញុំ​ចា​ប់កំ​ណើត ឬ​ពេល​ដែល​កូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំទាំ​ងប៉ុ​ន្មាន បាន​ចេញ​ទៅ​ក្នុង​លោកិយ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ ​ខ្ញុំគិត​ថា បើសិ​ន​ជា​ខ្ញុំបា​ន​ធ្វើ​ជាកូ​នប្រុស​សម្រាប់​ប៉ារ​បស់​ខ្ញុំ ឲ្យ​បាន​ល្អជា​ងនេះ មិន​ដឹ​ងជា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ។​

ខ្ញុំក៏​បា​ននឹ​ក​គិត អំពី​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំអា​ចនិ​យាយ​ប្រាប់​គាត់ និង​អំពី​អ្វី​ដែល​គាត់​អាច​ប្រាប់​ខ្ញុំ កាល​គាត់​នៅ​រស់។ នៅ​ពិធី​បុណ្យ​សព​របស់​គាត់ ខ្ញុំ​បាន​ឈរ​នៅ​ក្បែ​រក្តា​មឈូស​របស់​គាត់ ដោយ​ពិបា​កយល់​អំពី​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង។ ភរិយា​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ខ្សិប​ៗ​ថា “យឺត​ពេល​ហើយ!”

ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ ស្ថិត​នៅ​លើ​ការ​ពិត​ដែល​ថា យើង​នឹង​លែង​មាន​បញ្ហា​អ្វី​តទៅ​ទៀត នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌ ដ្បិត​នៅ​ទីនោះ ​មិន​មាន​ការ​សម្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ទៀត​ទេ​(វិវរណៈ ២១:៤)។

សម្រាប់​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ កា​រស្លា​ប់មិ​នមែ​ន​ជា​កា​របញ្ចប់​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ឡើយ តែ​ជា​ការ​ចាប់​ផ្តើម​នៃ​វត្ត​មាន​ដែល​គ្មានទី​បញ្ចប់ ដែល​នឹង​លែង​មាន​ការ​យល់​ច្រឡំ ទំនាក់​ទំនង​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រោស​ឲ្យជា​ ហើយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នឹង​លូត​លាស់​ជា​រៀង​រហូត។ នៅ​ទីនោះ ចិត្ត​របស់​កូន​នឹង​បង្វែរ​មក​រក​ឪពុក ហើយ​ចិត្ត​របស់​ឪពុក​នឹង​បង្វែរ​មក​រក​កូន​(ម៉ាឡាគី ៤:៦)។—DAVID H. ROPER

ល្អលើសពីពេលណាទាំងអស់

មាន​រឿង​មួយ​ដំណាល​ថា មាន​អ្នក​នេសាទ​ត្រី​សាំម៉ុង​មួយ​ក្រុម បាន​ជួប​ជុំ​គ្នា ក្នុង​ផ្ទះ​សំណាក់​របស់​ជន​ជាតិ​ស្កត់​ឡង់មួយ​កន្លែង បន្ទាប់​ពី​ការ​នេសាទ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ។ មាន​ពួក​គេ​ម្នាក់​បាន​រៀប​រាប់ អំពី​ការ​នេសាទ​របស់​ខ្លួន ដល់​មិត្ត​ភក្តិ​ទាំង​ឡាយ ដែល​មាន​វត្ត​មាន នៅ​ទី​នោះ ដោយ​ឆ្កា​ដៃ​ឆ្កា​ជើង ហើយ​ដៃ​គាត់​ក៏​បាន​គ្រវាស​ពី​លើ​តុ​ចំ​កែវ​មួយ ប៉ើង​ទៅបុក​នឹង​ជញ្ជាំង បែក​ខ្ទេច ហើយ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រឡាក់​ជញ្ជាំង​ពណ៌​ស។ បុរស​នោះ ក៏​បាន​សុំ​ទោស​ម្ចាស់​ផ្ទះ​សំណាក់ ហើយ​ក៏​ព្រម​សង​ថ្លៃ​ខូច​ខាត ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ឡើយ​ នៅ​ពេល​នោះ ព្រោះ​ជញ្ចាំង​បាន​ខូច​ទៅ​ហើយ។ មាន​បុរស​ម្នាក់​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ក្បែរ​នោះ ក៏​បាន​និយាយ​ថា “កុំ​បារម្ភ​អី”។ បុរស​នោះ​ក៏​បាន​ក្រោក​ឈរ​ឡើង ​ដក​ឧបករណ៍សម្រាប់​គូរ​គំនូរ​ចេញ​ពី​ហោប៉ៅ​ខោ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​គួរ​រូប​ជុំវិញ​កន្លែង​ប្រឡាក់​ដ៏​អាក្រក់​នោះ។ រូប​គំនូរ​ក្បាលសត្វ​រមាំង​ដ៏​អស្ចារ្យ​ក៏​បាន​លេច​ឡើង បន្តិច​ម្តង​ៗ នៅ​លើ​ជញ្ជាំង​នោះ។ បុរស​នោះ គឺជា​លោក​ម្ចាស់ អ៊ី អេឆ លែនសៀ(E. H. Landseer) ដែល​វិចិត្រករ​រូប​សត្វ​ដែល​ឈាន​មុខ​គេ របស់​ប្រទេស​ស្កត់​ឡង់។

ស្តេច​ដាវីឌ ជា​ស្តេច​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​បាន​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៥១។ ទ្រង់​បាននាំ​សេចក្តី​អាម៉ាស់ មក​លើ​ខ្លួន​ឯង និង​មក​លើ​ប្រទេស​ជាតិ​របស់​ទ្រង់ ដោយ​សារ​អំពើ​បាប​របស់​ទ្រង់។ ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្តិ​អំពើ​ផឹត​ក្បត់​ជា​មួយ​ភរិយា​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​បាន​បង្កើត​គម្រោង​សម្លាប់​គាត់ ដែល​ទង្វើរ​ទាំង​ពីរ​នេះ គឺ​សុទ្ធ​តែ​សម​នឹង​ឲ្យ​ទ្រង់​ទទួល​ទោស​ស្លាប់​ដូច​គ្នា។​ ពេល​នោះ ជីវិត​ទ្រង់​ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​អស់​ហើយ។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​បាន​ទូល​អង្វរ​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ថា “សូម​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​មាន​ចិត្ត​រីករាយ​ចំពោះ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ នៃ​ទ្រង់​ឡើង​វិញ ហើយ​ទប់ទល់​ទូលបង្គំ​ដោយ​ព្រះវិញ្ញាណ​ដ៏​សទ្ធា​នៃ​ទ្រង់”(ខ.១២)។

យើង​ប្រហែល​ជា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​ទង្វើរ​ដ៏​ខ្មាសអៀន…