តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ David H. Roper

គ្រីស្ទបរិស័ទពិតប្រាកដ

កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ពាក្យ​សុំ​ធ្វើ​ការ ក្នុង​អង្គការ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​មួយ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​នូវ​បទ​បញ្ជា​ផ្ទៃ​ក្នុង​មួយ ដែល​បាន​ហាម​មិន​ឲ្យ ប្រើ​គ្រឿង​ស្រវឹង បារី និង​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​ការ​កម្សាន្ត​សប្បាយ​មួយ​ចំនួន។ ពួក​គេ​រំពឹង​ថា បុគ្គលិក​ទាំង​ឡាយ​មាន​អាកប្ប​កិរិយា​ដែល​សម​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ។ ខ្ញុំ​អាច​យល់​ស្រប​នឹង​បទ​បញ្ជា​ផ្ទៃ​ក្នុង​នេះ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​រឿង​ទាំង​អស់​នេះ​ទេ ដោយ​វា​ខុស​នឹង​ជំនឿ​របស់​ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ផង​ដែរ​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គេ​មិន​ដាក់​បំរាម មិន​ឲ្យ​បុគ្គលិក​មាន​អាកប្ប​កិរិយា​ក្រអឺត​ក្រទម មិន​គិត​ពី​អារម្មណ៍​អ្នក​ដទៃ កាច មាន​ការ​រស់​នៅ​បែប​សាច់​ឈាម និង​ចូល​ចិត្ត​រិះ​គន់​គេ​ជា​ដើម?

យើង​មិន​អាច​កំណត់​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ច្បាប់ ឬ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​តាម​នោះ​ទេ​។ តែ​យើង​ត្រូវ​មើល​គុណ​ភាព​នៃ​ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ ឬ​ទីបន្ទាល់​ដ៏​ល្អ​នៃ​ការ​រស់​នៅ​របស់​ពួក​គេ។

តាម​ការ​រៀប​រាប់​អំពី​ព្រះ​ពរ​ព្រះ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ៥:៣-១០ យើង​អាច​និយាយ​ជា​សង្ខេប អំពី​ទីបន្ទាល់​ដ៏​ល្អ​នោះ​ថា អ្នក​ដែល​មាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គង់​នៅ និង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​អង្គ ជា​មនុស្ស​បន្ទាប​ខ្លួន និង​មិន​អាត្មា​និយម។​ ពួក​គេ​មាន​ការ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​អ្នក​ដទៃ។ ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​សុភាព និង​សប្បុរស។ ពួក​គេ​ចង់​បាន​សេចក្តី​ល្អ​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង និង​អ្នក​ដទៃ។ ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​មេត្តា ចំពោះ​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជួប​ការ​លំបាក និង​បរាជ័យ។

ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​គំនិត​តែ​មួយ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្រឡាញ់​ព្រះយេស៊ូវ។ ពួក​គេ​មាន​សន្តិភាព​ក្នុង​ចិត្ត ហើយ​ក៏​បន្សល់​ទុក​នូវ​កេរ​ដំណែល​នៃ​សន្តិភាព​ដល់​អ្នក​ជំនាន់​ក្រោយ។ ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​សប្បុរស​ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ខុស​មក​លើ​ពួក​គេ ដោយ​ធ្វើ​ការ​ល្អ ស្នង​ការ​អាក្រក់។ និយាយ​រួម ពួក​គេ​មាន​ពរ ឬ​មាន​អំណរ ដោយសារ​ទី​បន្ទាល់​ដ៏​ល្អ​នេះ។

ការ​រស់​នៅ​ប្រភេទ​នេះ ទាក់​ទាញ​ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​អ្នក​ដទៃ និង​ជា​ការ​រស់​នៅ​របស់​អ្នក​ចូល​មក​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ទូល​សូម​ការ​រស់​នៅ​ប្រភេទ​នេះ។​—David H.…

អ្វីដែលអ្នកចង់បានក្នុងជីវិត

នៅ​ពេល​ល្ងាច កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ​និង​ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​តាម​ភ្នំ ដោយ​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ពីរ​នាក់​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ។ ផ្លូវ​ដើរ​នោះ​មាន​លក្ខណៈ​តូច និង​បត់​ចុះ​ឡើង តាម​ជំរាល ដោយ​មាន​ជ្រោះ​ដ៏​សែន​ចោទ​នៅ​ម្ខាង ហើយ​មាន​ជញ្ជាំង​ភ្នំ​នៅ​ម្ខាង​ទៀត។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ឡើង​ដល់​ផ្លូវ​បត់ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ​ធំ​មួយ​ក្បាល​កំពុង​ដើរ​ត្រេត​ត្រត គ្រវី​ក្បាល​ចុះ​ឡើង ហើយ​ដក​ដង្ហើម​ហឹស​ៗ យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម។ ដោយសារ​យើង​នៅ​ក្រោម​ខ្យល់ នោះ​វា​មិន​បាន​ធំ​ក្លិន​យើង ដែល​នៅ​ក្បែរ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ មិន​យូរ​ទេ វា​នឹង​ឃើញ​យើង​ហើយ។​

មិត្ត​ភក្តិ​របស់​យើង​ម្នាក់​ចាប់​ផ្តើម​ទំលាក់​កាបូប​ស្ពាយ​ចុះ ដើម្បី​បើក​យក​កាំមីរ៉ា​ថត​រូប។ នាង​និយាយ​ថា “អូហ៍ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ថត​រូប​វា!” តែ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​កាន់​តែ​មិន​ស្រួល ចំពោះ​ស្ថាន​ការណ៍​របស់​យើង ខ្ញុំ​ក៏​និយាយ​ថា “ទេ យើង​ត្រូវ​តែ​ចេញ​ពី​កន្លែង​នេះ”។ ដូច​នេះ​យើង​ក៏​បាន​ដើរ​បញ្ចៀស​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ពី​វា ទាល់​តែ​យើង​បាន​ទៅ​ផុត​ ហើយ​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​រត់​តែ​ម្តង។​

រឿង​នេះ​បាន​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា យើង​ក៏​គួរ​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ ចំពោះ​ចិត្ត​ដែល​ចង់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​មាន។ លុយ​មិន​មែន​មាន​អ្វី​អាក្រក់​នោះ​ទេ ព្រោះ​វា​គ្រាន់​តែ​ជា​មធ្យោបាយ​សម្រាប់​ការ​ដោះ​ដូរ​ប៉ុណ្ណោះ។ ​ពួក​អ្នក​ដែល​ចង់​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ស្តុកស្តម្ភ “នោះ​នឹង​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ល្បួង និង​អន្ទាក់ ហើយ​ក្នុង​បំណង​ជា​ច្រើន ដែល​ផ្តេសផ្តាស ហើយ​ធ្វើ​ទុក្ខ​ដល់​ខ្លួន ក៏​ពន្លិច​មនុស្ស​ទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ហិនវិនាស និង​សេចក្តី​អន្តរធាន​វិញ”(១ធីម៉ូថេ ៦:៩)។ ​ការ​ស្រឡាញ់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ជា​កត្តា​ជំរុញ​ចិត្ត​មនុស្ស ឲ្យ​លោភ​លន់។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​គួរ​តែ “​ដេញ​តាម​សេចក្តី​សុចរិត សេចក្តី​គោរព​ប្រតិបត្តិ​ដល់​ព្រះ សេចក្តី​ជំនឿ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ សេចក្តី​ខ្ជាប់ខ្ជួន និង​សេចក្តី​សំឡូត​វិញ”(ខ.១១)។ ចារិក​លក្ខណៈ​នេះ​លូត​លាស់ ក្នុង​ជីវិត​យើង ពេល​ណា​យើង​ដេញ​តាម​ពួក​វា…

នាំចូលផ្ទះ

ឆ្កែ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​វ័យ​ចាស់​ណាស់​ហើយ។ មាន​ពេល​មួយ​ វា​បាន​អង្គុយ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ ហើយ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ផ្ទៃ​មេឃ។ តើ​វា​កំពុង​តែ​គិត​អំពី​អ្វី? តែ​ខ្ញុំ​អាច​ដឹង​ថា វា​មិន​កំពុង​តែ​គិត​អំពី​ការ​ស្លាប់​នោះ​ទេ ព្រោះ​សត្វ​ឆ្កែ​មិន​មាន “ការ​យល់​ដឹង” អំពី​ការ​ស្លាប់​នោះ​ទេ។ ពួក​វា​ក៏​មិន​គិត​អំពី​ពេល​អនាគត​ដែរ។ តែ​យើង​គិត។ ទោះ​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​វ័យ​ណា ឬ​មាន​សុខ​ភាព​យ៉ាង​ណា​ ទោះ​មាន​ ឬ​ក្រ​ក្តី នៅ​ពេល​ខ្លះ យើង​គិត​អំពី​ការ​ស្លាប់។

តាម​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ៤៩:២០ មូល​ហេតុ គឺ​ដោយ​សារ​យើង​មាន “ការ​យល់​ដឹង ឬុ​យោបល់” គឺ​ខុស​ពី​សត្វ​តិរច្ឆាន។  យើង​ដឹង​ថា យើង​នឹង​ស្លាប់​នៅ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ ហើយ​យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង ដើម្បី​ឃាត់​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​ទេ។ “​គ្មាន​អ្នក​ណា​មួយ​នឹង​អាច​លោះ​បង​ប្អូន​ខ្លួន ឬ​យក​ដំឡៃ​សំរាប់​លោះ​គេ​ទៅ​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ​បាន​ឡើយ”(ខ.៧)។ គ្មាន​នរណា​មាន​លុយ​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​លោះ​ខ្លួន​ឯង ឲ្យ​រួច​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់។

ប៉ុន្តែ មាន​ផ្លូវ​មួយ សម្រាប់​គេច​ចេញ​ពី​ការ​ស្លាប់​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច គឺ​ការ​ប្រោស​លោះ​របស់​ព្រះ ឲ្យ​យើង​រួច​ផុត​ពី​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​នាំ​យើង​ចូល​មក​រក​អង្គ​ទ្រង់(ខ.១៥)។ លោក​រ៉ូបឺត ហ្វ្រូស(Robert Frost) មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ផ្ទះ​របស់​អ្នក​ជា​ទីកន្លែង​មួយ ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ទទួល​ស្វាគមន៍​អ្នក ពេល​ដែល​អ្នក​ត្រូវ​ចូល​ខាង​ក្នុង”។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ តាម​រយៈ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់​ ដែល​បាន​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់ ទុក​ជា​ថ្លៃ​លោះ​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ដែល​ត្រូវ​មាន​ទី​បន្ទាល់​នៅ​ពេល​កំណត់ (១ធីម៉ូថេ ២:៦)។ ដូច​នេះ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ថា ពេល​ណា​យើង​ដល់​ពេល​ដែល​ត្រូវ​ទៅ​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះអង្គ…

មិនជ្រៀតជ្រែកកិច្ចការអ្នកដទៃ

កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ និង​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ចូស(Josh) បាន​នាំ​គ្នា​ឡើង​ភ្នំ តាម​ផ្លូវ​មួយ។ ពេល​នោះ យើង​ក៏​បាន​ឃើញ​ដី​ហុយ​សំពោង។ យើង​ក៏​បាន​ដើរ​យឺត​ៗ​ទៅ​មុខ​ទៀត ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​សត្វ​ស្កា​មួយ​ក្បាល កំពុង​កាយ​ដី​ធ្វើ​រន្ធ។ វា​បាន​មុជ​ក្បាល និង​ស្មា​វា ទៅ​ក្នុង​រន្ធ​នោះ ដោយ​ជើង​មុខ​វា​បាន​កាយ​ដី ហើយ​ជើង​ក្រោយ​បាន​ធាក់​ដី​ចេញ​មក​ក្រៅ​រន្ធ​ញាប់​ស្មេរ។ វា​កំពុង​តែជក់​នឹង​កិច្ច​ការ​របស់​វា បាន​ជា​វា​មិន​បាន​ឮ​សម្លេង​យើង​ដើរ​សោះ។

ដោយ​ទប់​ចិត្ត​មិន​បាន ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រើស​ឈើ​វែង​មួយ​ដើម​ពី​ដី ដើម្បី​ញល់​ខ្លួន​វា​តិច​ៗ។ វា​មិន​ឈឺ​ទេ តែ​វា​បាន​លោត​ឡើង ហើយ​ក៏បាន​ស្ទុះ​មក​រក​យើង។ ខ្ញុំ និង​ចូស​ក៏​បាន​ប្រញាប់​រត់​យ៉ាង​លឿន​បំផុត ​ចម្ងាយ​ប្រហែល​១​រយ​ម៉ែត្រ ដូច​អ្នក​រត់​ប្រណំាង។

តាម​រយៈ​ការ​លេង​សើច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​រៀន​បាន​មេរៀន​មួយ គឺ​ថា ជួន​កាល យក​ល្អ យើង​មិន​ត្រូវ​រំខាន​ការងារ​របស់​អ្នក​ដទៃ​ឡើយ។ នេះ​ក៏​ជា​រឿង​ពិត នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​បង​ប្អូន​រួម​ជំនឿ​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ផង​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​ជំនុំ នៅក្រុង​ថែស្សាឡូនិច​ឲ្យ “ខំ​ប្រឹង​ឲ្យ​អស់​ពី​ចិត្ត និង​នៅ​ដោយ​ស្រគត់​ស្រគំ ទាំង​ប្រព្រឹត្ត​តែ​រឿង​ជា​របស់​ផង​ខ្លួន ហើយ​ធ្វើ​ការ​ដោយដៃ​ខ្លួន​ឯង​ផង​”(១ថែស្សាឡូនិច ៤:១១)។ យើង​ត្រូវ​តែ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ ហើយ​ស្វែង​រក​ឱកាស​ផ្សាយ​ព្រះ​បន្ទូល ដោយ​ព្រះគុណ​ព្រះ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង​ឲ្យ​កែ​តម្រង់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ចិត្ត​សុភាព នៅ​ពេល​ខ្លះ។  ​តែ​ការ​រៀន​រស់នៅ ក្នុង​ជីវិត​ដែល​ស្ងប់​ស្ងាត់ ដោយ​មិន​ជ្រៀត​ជ្រែក​កិច្ច​ការ​អ្នក​ដទៃ គឺ​ជា​រឿង​សំខាន់។ នេះ​ក៏​ជា​គំរូ​ល្អ សម្រាប់​អ្នក ដែល​មិនមែន​ជា​សមាជិក​នៃ​មហា​គ្រួសារ​របស់​ព្រះ(ខ.១២)។​ ព្រះ​អង្គ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ “ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក”(ខ.៩)។—David H.…

មនុស្សអស្ចារ្យ ដែលមិនអស្ចារ្យ

នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត មនុស្សដ៏​អស្ចារ្យ នៅ​នគរ​អូហ្ស  ដូរ៉ូស៊ី(Dorothy) ទីង​មោង និង​មនុស្ស​ស័ង្ក​សី ហើយនិង​សត្វ​តោ​កំសាក ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​នគរ​អូហ្ស​វិញ ជា​មួយ​នឹង​អំបោស ដែល​ផ្តល់​អំណាច​ឲ្យ​មេ​ធ្មប់​កំណាច​ នៅ​តំបន់​ខាង​លិច។ មនុស្ស​ដ៏​អស្ចារ្យ​ក៏​បាន​សន្យា​ថា​ ជា​ថ្នូរ​នឹង​អំបោស​ដែល​ពួក​គេ​បាន​យក​មក​ឲ្យ​គាត់ គាត់​នឹង​ឲ្យ​ដូរ៉ូស៊ី​មាន​មធ្យោបាយ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ ហើយ​គាត់​ឲ្យ​ទីង​មោង​មាន​ខួរ​ក្បាល និង​ឲ្យ​មនុស្ស​ស័ង្ក​សី​មាន​បេះ​ដូង​ រួច​ឲ្យ​សត្វ​តោ​កំសាក មាន​ចិត្ត​ក្លា​ហាន។ ប៉ុន្តែ គាត់​មិនទាន់​ធ្វើ​ភ្លាម​ៗ​ទេ ហើយក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ឲ្យ​ត្រឡប់​មក​វិញ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេកំពុង​តែ​អង្វរ​មនុស្ស​អស្ចារ្យ​នោះ ឆ្កែ​របស់​ដូរ៉ូស៊ី​ឈ្មោះតូតូ ក៏​បាន​បើក​វាំងនន នៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​មនុស្សអស្ចារ្យ​នោះ ដើម្បី​បង្ហាញ​ថា គាត់​មិន​មែន​ជា​មនុស្ស​អស្ចារ្យ​នោះ​ទេ តែ​គ្រាន់​តែ​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ មក​ពី​នគរ​នេប្រាស្កា។

គេ​ថា លោក អ៊ែល ហ្វ្រែង បួម(L. Frank Baum) ​ដែល​ជាអ្នក​និពន្ធ​រឿង​នេះ មាន​បញ្ហា​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ​មួយ ជា​មួយ​ព្រះ ព្រោះ​គាត់​ចង់ប្រាប់​អ្នក​អាន​របស់​គាត់​ថា មាន​តែ​យើង​ទេ ដែល​មាន​អំណាច​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ខ្លួន​ឯង​បាន។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ សាវ័ក​យ៉ូហាន បាន​បើក​វាំងនន ដើម្បី​បង្ហាញ​ព្រះ​មួយ​អង្គ​ដែល​ពិត​ជា​អស្ចារ្យ។ គាត់ថា “​ឃើញ​មាន​បល្ល័ង្ក​១ ដាក់​នៅ​លើ​ស្ថានសួគ៌ ក៏​មាន​១​អង្គ​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​នោះ ​…ខាង​មុខ​បល្ល័ង្ក​នោះ មាន​សមុទ្រ​កែវ ដូច​ជា​កែវ​ចរណៃ”(វិវរណៈ ៤:២,៦)។ ទោះ​យើង​មាន​បញ្ហា​ច្រើន​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ(ជំពូក ២-៣) ព្រះ​ទ្រង់​មិន​ដែល​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ដោយ​មិន​ធ្វើ​អ្វី​មួយ​នោះ​ឡើយ។…

ថ្វាយលទ្ធផលដល់ព្រះ

កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការ​អញ្ជើញ ឲ្យ​ចែក​ចាយ​ព្រះ​បន្ទូល ក្នុង​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​របស់​និស្សិត​ប្រុស​ៗ នៅ​សកល​វិទ្យា​ល័យ​មួយ។ ខ្ញុំ​ឮ​ល្បី​ថា ពួក​គេ​ចូល​ចិត្ត​ឡូឡា គ្មាន​របៀប​រៀប​រយ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នាំ​មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់​ទៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ គ្រាន់​បាន​ជាគ្នា។ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​អបអរ​ជ័យ​ជម្នះ​របស់​ខ្លួន ក្នុង​ការ​ប្រកួត​បាល់​ទាត់។ ក្នុង​ការ​ញាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច ភាព​រញេរញ៉ៃ​ក៏​បានកើត​មាន! ទីបំផុត ប្រធាន​នៃ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​នោះ​ក៏​បាន​ប្រកាស់​ថា “មាន​បុរស​ពីរ​នាក់​បាន​មក​ទីនេះ ដើម្បី​ជជែក​គ្នា​អំពី​ព្រះ”។

ខ្ញុំ​ក៏បាន​ក្រោក​ឈរ ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចែក​ចាយ​ដល់​ពួក​គេ អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ ហើយ​បន្ទប់​ទាំង​មូល​ក៏​មាន​ភាព​ស្ងាត់​ស្ងៀម។ ពួក​គេ​បាន​ស្តាប់​ខ្ញុំ​និយាយ ដោយ​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​។ បន្ទាប់​មក យើងក៏​មាន​កម្ម​វិធី​សំណួរ​ចម្លើយ។ ក្រោយ​មក​ទៀត យើង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការ​សិក្សា​ព្រះ​គម្ពីរ នៅ​ទីនោះ ហើយ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​មក​ទៀត មាន​មនុស្ស​ជាច្រើន​នាក់​បាន​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ នៃ​ព្រះ​យេស៊ូវ។

ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថ្ងៃ​ដ៏​មាន​អំណរ​ដូច​នេះ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ដូច “បាន​ឃើញ​អារក្ស​សាតាំង​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក ដូច​ផ្លេក​បន្ទោរ”(លូកា ១០:១៨) ប៉ុន្តែ នៅ​ថ្ងៃ​ផ្សេង​ទៀត ខ្ញុំ​បាន​ឱន​ក្រាប​នៅ​លើ​ដី។​ ​

បទ​គម្ពីរ​លូកា ជំពូក១០ បាន​ចែង​អំពី​ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​រាយ​ការណ៍​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ អំពី​ជោគ​ជ័យ​ដ៏​ត្រចះ​ត្រ​ចង់។ ពួក​គេ​បាន​នាំ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចូល​ក្នុង​នគរ​ព្រះ ពួក​វិញ្ញាណ​អាក្រក់​បាន​រត់​ខ្ចាត់​ខ្ចាយ ហើយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​ពី​ជំងឺ។​ ពួក​សាវ័ក​មាន​មោទនៈ​ភាព​ណាស់។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ឃើញ​អារក្ស​សាតាំង​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ ដូច​ផ្លេក​បន្ទោរ តែ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ដាស់​តឿន​ថា “​កុំ​ឲ្យ​អរ​សប្បាយ ដោយ​ព្រោះ​អារក្ស​ចុះ​ចូល​អ្នក​រាល់​គ្នា​នោះ​ឡើយ ត្រូវ​ឲ្យ​រីករាយ ដោយ​ព្រោះ​ឈ្មោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​កត់​ទុក​នៅ​ស្ថានសួគ៌​វិញ”(ខ.២០)។

យើង​ត្រេក​អរ​នឹង​ជោគ​ជ័យ​របស់​យើង។…

តើយើងសំខាន់ទេ?

អស់​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ខែ​កន្លង​មក​នេះ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​យុវជន​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​គិត​ស៊ី​ជម្រៅ ​អំពី​សេចក្តី​ជំនឿ។ នៅ​ពេល​មួយ​នោះ គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “យើង​គ្រាន់​តែ​ជា​ចំណុច​ដ៏​តូច​ល្អិត​ក្រែ​លែង នៅ​លើ​ខ្សែ​បន្ទាត់​នៃ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​។ តើ​យើង​សំខាន់​ទេ?”

លោក​ម៉ូសេ ដែល​ជា​ហោរា​របស់​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល ក៏​យល់​ស្រប​ចំពោះ​ទស្សនៈ​នេះ​ផង​ដែរ បាន​ជា​គាត់​ពោល​ថា “​អាយុ​យើង​ខ្ញុំ​ឆាប់​កន្លង​ទៅ ហើយ​យើង​ខ្ញុំ​ហើរ​ទៅ​បាត់”(ទំនុកដំកើង ៩០:១០)។ ភាព​រួញ​ខ្លី​នៃជីវិត អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ ហើយ​នាំ​ឲ្យយើងឆ្ងល់​ថា តើ​យើង​សំខាន់​ទេ?

យើង​សំខាន់។ ព្រោះ​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​យើង​មក ទ្រង់​ស្រឡាញ់​យើង​ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏ជ្រាល​ជ្រៅ អស់​កល្ប​ជានិច្ច​។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ លោក​ម៉ូសេ​បាន​ពោល​ថា “ឱ​សូម​ចំអែត​យើង​ខ្ញុំ ដោយ​សេចក្តី​សប្បុរស​នៃ​ទ្រង់ នៅ​ពេល​ព្រឹក”(ខ.១៤)។ យើង​ជាមនុស្ស​សំខាន់  ព្រោះ​យើង​សំខាន់​ចំពោះ​ព្រះ។​

យើង​ក៏​សំខាន់ ព្រោះ​យើង​អាច​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដល់​អ្នក​ដទៃ។ ជីវិត​យើង​ខ្លី​មែន តែ​មាន​ន័យ បើ​សិន​ជា​យើង​បន្សល់​ទុក​នូវ​កេរ​ដំណែល នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ។ យើង​រស់​នៅ ក្នុង​ផែន​ដី​នេះ មិន​មែន​ដើម្បី​រក​លុយ​ឲ្យបាន​ច្រើន ហើយ​ចូល​និវត្ត​ឲ្យ​បាន​ស្រណុក​ស្រួល​នោះ​ទេ តែ​ដើម្បី “បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ” ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​បង្ហាញ​ពួក​គេ នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ​។

សរុប​មក ជីវិត​នៅ​លើ​ផែន​ដី​មាន​ភាព​បណ្តោះ​អាសន្ន ប៉ុន្តែ យើង​ជា​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត ដែល​ស្ថិត​ស្ថេរ​អស់​កល្ប។​ ដោយសារ​ព្រះយេស៊ូវ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ នោះ​យើង​នឹង​បាន​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​ជា​រៀង​រហូត។ នេះ​ជា​អ្វី​ដេលលោក​ម៉ូសេ​ចង់​ប្រាប់​ឲ្យ​យើង​ដឹង ពេល​ដែល​គាត់​ធានា​យើង​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង “ចម្អែត​យើង​ខ្ញុំ…

មិនពឹងអាងសមត្ថភាពខ្លួនឯង

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ​បាន​រៀប​ចំ​ការ​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល មុន​ពេល​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ចូល​មក​ដល់ តែ​នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ខ្លះ ខ្ញុំមាន​អារម្មណ៍​ថា​ ខ្លួន​ឯង​ហាក់​ដូច​ជា​សត្វ​ដង្កូវ​ដ៏​តូច​ទៀប។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សប្តាហ៍​មុន​នោះ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ធ្វើ​ជា​ស្វាមី​ ឪពុក​ ឬ​មិត្តភក្តិ​ដែល​ល្អ​បំផុត​ទេ។ ខ្ញុំ​គិត​ថា មុន​ពេល​ព្រះ​ទ្រង់​អាច​ប្រើ​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​រស់​នៅឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ។ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា ខ្ញុំ​នឹង​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល​ឲ្យ​បាន​ល្អ ហើយ​ព្យាយាម​រស់​នៅ ក្នុង​សប្តាហ៍​ក្រោយ ឲ្យ​បាន​ល្អ​ជាង​មុន។

តែ​នេះ​មិន​មែន​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​ដ៏​ល្អ​ឡើយ។ បទ​គម្ពីរ​កាឡាទី​ជំពូក​៣ បាន​ចែង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​យើង នូវ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ហើយ​ធ្វើ​ការ ដោយ​អំណាច​ចេស្តា តាម​រយៈ​យើង។ ជំនួយ​នេះ ជា​អំណោយ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​យើង គឺ​មិន​មែន​ដោយ​សារ​យើង​បាន​ធ្វើ​អ្វី​មួយ ដើម្បី​ឲ្យ​សក្តិ​សម​នឹង​ទទួល​ជំនួយ​នេះ​ឡើយ។​

គឺ​ដូច​ដែល​លោក​អ័ប្រាហាំ​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ស្រាប់។ នៅ​សម័យ​នោះ គាត់​បរាជ័យ​នៅ​ក្នុង​តួនាទី​ជា​ស្វាមី។ ឧទាហរណ៍ គាត់​បានធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​របស់​នាង​សារ៉ា​ស្ថិត​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ពីរ​ដង ពេល​ដែល​គាត់​និយាយ​កុហក ដើម្បី​ជួយ​ខ្លួន​ឯង​(លោកុប្បត្តិ ១២:១០-២០ ២០:១-១៨)។ ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​សេចក្តី​ជំនឿ នោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​រាប់​គាត់​ជា​សុចរិត​(លោកុប្បត្តិ ៣:៦)។ លោក​អ័ប្រាហាំបាន​ថ្វាយ​ជីវិត​គាត់ ក្នុង​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​ ទោះ​គាត់​ធ្លាប់​ធ្វើ​ខុស​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រើ​គាត់ ​ដើម្បី​នាំ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ ដល់​ពិភព​លោក តាម​រយៈ​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​គាត់។​

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់ ហើយ​បាន​ប្រទាន​យើង​នូវ​លទ្ធ​ភាព ដើម្បី​ស្តាប់បង្គាប់​ព្រះ​អង្គ។ ចិត្ត​ដែល​រឹង​រូស មិន​ព្រម​កែ​ប្រែ តែង​តែ​រា​រាំង​មិន​ឲ្យសម្រេច​បំណង​ព្រះ​ទ័យ ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​សម្រាប់​យើង ប៉ុន្តែ…

ស្មោះត្រង់រហូតដល់ពេលចម្រូត

ស្រ្តី​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​ស្គាល់ បាន​រៀប​គម្រោង​ធ្វើ​កម្ម​វិធី​មួយ នៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ​ក្នុង​តំបន់ ហើយ​​ក៏​បាន​អញ្ជើញ​ក្មេង​ៗ ក្នុង​តំបន់​ដែល​គាត់​រស់​នៅ ឲ្យ​ចូល​រួម។ គាត់​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ ពេល​ដែល​គាត់​មាន​ឱកាស​ចែក​ចាយ អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់ ដល់​អ្នក​ជិត​ខាង នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។​

គាត់​បាន​ជ្រើស​រើស​ចៅ​ទាំង​បី​នាក់​របស់គាត់​ និង​សិស្ស​វិទ្យាល័យ​ពីរ​នាក់ ឲ្យ​ជួយ​គាត់ ក្នុង​កម្ម​វិធី​នេះ ដោយ​ចែក​ក្រដាស់​កិច្ចការ​ឲ្យ​ក្មេង​ៗ រៀប​ចំ​ល្បែង​កម្សាន្ត និង​សកម្ម​ភាព​ដទៃ​ទៀត រៀប​ចំ​អាហារ ត្រៀម​ចែក​ចាយ​រឿង​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ដល់​ក្មេង​ៗ និង​រង់​ចាំ​ក្មេង​ៗ​មក​ជុំ​គ្នា។

នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ គ្មាន​ក្មេង​ណា​ម្នាក់​មក​ចូល​រួម។ នៅ​ថ្ងៃ​ទីពីរ និង​ទី​បី ក៏​នៅ​តែ​គ្មាន​ក្មេង​មក​ចូល​រួម។ ប៉ុន្តែ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​នេះ​បាន​បន្ត​សកម្ម​ភាព​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ជា​មួយ​ចៅ​ៗ និង​ជំនួយ​ការ​ទាំង​នោះ។​

នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៤ គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​គ្រួសារ​មួយ កំពុង​តែ​ញាំ​អាហារ​កម្សាន្ត​ នៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ​នោះ។ គាត់ក៏​បាន​អញ្ជើញក្មេង​ៗ ឲ្យ​ចូល​រួម ក្នុង​ល្បែង​កម្សាន្ត។ មាន​ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់​បាន​មក​ចូល​រួម ដោយ​ញាំ​អាហារ​ជា​មួយ​ពួក​គេ ហើយ​ក៏​បាន​ស្តាប់​រឿង​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់​នេះ​ប្រហែល​ជា​នៅ​ចាំ​ពេល​ដ៏​រីក​រាយ​នេះ ជា​ច្រើន​ឆ្នាំក្រោយ​មក​ទៀត។ តើ​នរណា​ដឹង​ថា ពួក​គេ​នឹង​សម្រេច​បាន​លទ្ធ​ផល​អ្វី​ នៅ​ពេល​ខាង​មុខ? ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​លើកទឹក​ចិត្ត​យើង តាម​រយៈ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​កាឡាទី​ថា “កុំ​ឲ្យ​យើង​ណាយ​ចិត្ត​នឹង​ធ្វើ​ការ​ល្អ​ឡើយ ដ្បិត​បើ​មិន​រសាយ​ចិត្ត​ទេ នោះ​ដល់​កំណត់ យើង​នឹង​ច្រូត​បាន​ហើយ ដូច្នេះ កាល​ណា​យើង​មាន​ឱកាស នោះ​ត្រូវ​ធ្វើ​ល្អ​ដល់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ហើយ​គឺ​ដល់​ពួក​អ្នក​ជឿ​ជា​ដើម”(៦:៩-១០)។

ចូរ​យើង​កុំ​ព្រួយ​បារម្ភ អំពី​ចំនួន​មនុស្ស​ចូល​រួម ឬ​រង្វាស់​នៃ​ជោគ​ជ័យ…

ភាពអាម៉ាស់ដែលមានប្រយោជន៍

ខ្ញុំ​បាន​ជួប​បទ​ពិសោធន៍​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ខ្មាស់​អៀន​បំផុត នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​ឡើង​ថ្លែង ទៅ​កាន់​វិទ្យាស្ថាន និសិ្សត និង​មិត្ត​រួមសាលា នៅ​ថ្ងៃ​ខួប​ទី​៥០​ឆ្នាំ​នៃ​សាលា​ព្រះ​គម្ពីរ។ កាល​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​ទៅ​រក​វេទិការ ដោយ​មាន​ក្រដាស់​សម្រាប់​អាន កាន់​នៅ​ក្នុង​ដៃ ហើយ​ក៏​បាន​មើល​ទៅ​មនុស្ស​មួយ​ហ្វូង​ធំ នៅ​ពី​មុខ​ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​សាស្រ្តា​ចារ្យ​ទាំង​ឡាយ ដែល​កំពុង​អង្គុយ​នៅ​ជួរ​មុខ​គេ ដោយ​មាន​ពាក់​អាវ​វែង​របស់​សាស្ត្រាចារ្យ ហើយ​មាន​ទឹក​មុខ​ម៉ឺង​ម៉ាត់​ណាស់​។ ភ្លាម​ៗ​នោះ ខ្ញុំ​ស្រាប់​តែ​មាន​ការ​ភាន់​ភាំង។ មាត់​របស់​ខ្ញុំ​ប្រែ​ជា​ស្ងួត ហើយ​ហាក់​ដូច​ជា​បាត់​បង់​ការ​បញ្ជារ។ ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ខុស​ពាក្យ​ នៅ​ក្នុង​ពីរបី​ប្រយោគ​ដំបូង ហើយ​បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​និយាយ​ត្រូវ​ជាង​មុន។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំភាន់​ភាំង​មិន​ដឹង​ថា ខ្លួន​ឯង​និយាយ​ដល់​ចំណុច​ណា ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​បើក​ទំព័រ​ក្រដាស់​ចុះ​ឡើង​ៗ ហើយ​ក៏​បាន​និយាយពាក្យ​មួយ​ឃ្លា ដែល​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្តាប់​យល់។ ប៉ុន្តែ ទី​បំផុត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ចប់ រួច​ត្រឡប់​ទៅ​កន្លែង​អង្គុយ​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​ឈ្ងោក​មុខ​ជាប់។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា លែង​ចង់​រស់​ទៀត​ហើយ ខ្មាស់​គេ​ណាស់។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​រៀន​សូត្រ​បាន​ថា ការ​ខ្មាស់​អៀន​អាច​ជា​រឿង​ល្អ បើ​សិន​ជា​វា​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ព្រោះវា​ជា​គន្លឹះ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​យើង។​ ព្រះគម្ពីរបានចែងថា “ព្រះ​ទ្រង់​ទាស់​ទទឹង​នឹង​ពួក​មាន​ឫក​ធំ តែ​ទ្រង់​ផ្តល់​ព្រះគុណ​មក​ពួក​រាប​សា​វិញ”(យ៉ាកុប ៤:៦)។ ព្រះ​អង្គ​ចាក់​បង្ហូរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ មក​លើ​មនុស្ស​ដែល​បន្ទាប​ខ្លួន​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា ​ព្រះ​អង្គ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់ ​ចំពោះ​មនុស្ស​​ណា​ដែល​ក្រ​លំបាក ហើយ​មាន​ចិត្ត​ខ្ទេចខ្ទាំ ជា​អ្នក​ដែល​ញ័រ​ញាក់ ដោយ​ឮ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ​(អេសាយ ៦៦:២)។ កាល​ណា​យើង​បន្ទាប​ខ្លួន នៅ​ចំពោះព្រះ​ ព្រះ​អង្គ​នឹង​លើក​យើង​ឡើង​(យ៉ាកុប…