តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ David H. Roper

សត្វកណ្តុរដែលចេះគ្រហឹម

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ និង​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ បាន​ទៅ​បោះ​ជំរុំ​ពីរ​បី​ថ្ងៃ នៅ​វាល​រហោស្ថាន សេល​វេយ ប៊ីធ័ររូត នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​រដ្ឋ​អ៊ីដាហូ។ នៅ​ទីនោះ​ជា​តំបន់​ដែល​មាន​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ​រស់​នៅ តែ​យើង​បាន​យក​ថ្នាំ​សម្រាប់​បាញ់​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ និង​សម្អាត​កន្លែង​បោះ​ជំរុំ​របស់​យើង ហើយ​យើង​មិន​រំពឹង​ថា នឹង​ជួប​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ​គ្រីសលី​ឡើយ។​

នៅ​ពេល​យប់​មួយ នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អាធ្រាត ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សម្លេង​រេនឌី​កំពុង​តែ​រើ​បម្រះ​ចុះ​ឡើង  ដើម្បី​ចេញ​ពី​ភួយ​របស់​គាត់​។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​ពិល​របស់​ខ្ញុំ​មក​ឈួល​មើល ដោយ​គិត​ថា គាត់​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ក្រញាំ​របស់​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ ដែល​កំពុង​តែ​បញ្ចេញ​ភាព​កាច​សាហាវ​របស់​វា។

ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​សត្វ​កណ្តុរ​វាល​មួយ​ក្បាល មាន​កម្ពស់​ប្រហែល​មួយ​ទឹក​កន្លះ កំពុង​តែ​អង្គុយ​ត្រង់​ខ្លួន​ឡើងលើ គ្រវី​ក្រញាំ​របស់​វា។ វា​បាន​ខាំ​មួក​របស់​រេនឌី​ជាប់​យ៉ាង​មាំ នឹង​ធ្មេញ​របស់​វា។ សត្វ​ដ៏​តូច​ល្អិត​នេះ​បាន​ខាំ​ទាញ​មួករបស់​រេនឌី របូត​ចេញ​ពី​ក្បាល​គាត់។  ពេល​ខ្ញុំ​អស់​សំណើច សត្វ​កណ្តុរ​ក៏​បាន​ទម្លាក់​មួក​គាត់​ចុះ ហើយ​ក៏​បាន​រត់​ទៅ​បាត់​។ យើង​ក៏​បាន​ចូល​គេង នៅ​ក្នុង​ភួយ​យើង​វិញ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​គេង​លក់​ឡើង​វិញ​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​អារក្ស​សាតាំង ដែល​តែង​តែ​ក្រវែល​យើង​ជា​និច្ច។

សូម​យើង​គិត អំពី​ពេល​ដែល​សាតាំង​បាន​ល្បួង​ព្រះ​យេស៊ូវ(ម៉ាថាយ ៤:១-១១)។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​មេល្បួង ដោយ​ប្រើ​ខគម្ពីរ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​នឹក​ចាំ​ថា ព្រះ​វរបិតា​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​បញ្ហា​នេះ ក្នុងព្រះ​គម្ពីរ ដូច​នេះ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​វរបិតា​ជា​និច្ច។ ពេល​នោះ អារក្ស​ក៏​បាន​រត់​គេច​ចេញ​ពី​ព្រះ​អង្គ។

សា​តាំង​តែង​តែ​ចង់​លេប​ត្របាក់​យើង តែ​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ចាំ​ថា វា​ក៏​ជា​ស្នា​ព្រះហស្ត​ដែល​ព្រះ​បាន​បង្កើត ដូច​ជា​សត្វ​កណ្តុរ​ដ៏​តូច​ល្អិត​នោះ​ដែរ។ លោក​យ៉ូហាន​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ព្រះ​ដែល​គង់​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា…

ភាជនៈពីសម័យបុរាណ

ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ ខ្ញុំ​រក​បាន​ភាជនៈដី​ចាស់​ៗ​មួយ​ចំនួន។ ភាជនៈ​ដី​បុរាណ​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ជាង​គេ ត្រូវ​បាន​គេ​ជីក​រក​ឃើញ នៅ​កន្លែង​មួយ ដែល​មាន​អាយុ​កាល តាំង​ពី​សម័យ​លោក​អ័ប្រាហាំ។ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ មាន​ភាជនៈ​បុរាណ​មួយ ក្នុង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ដែលមាន​ចំណាស់​ជាង​នេះ​ទៀត ។ ​វា​មិន​មាន​អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចង់​មើល​ទេ ព្រោះ​វា​ប្រឡាក់ មាន​ស្នាម​ប្រេះ ឆែប និង​ត្រូវ​ការ​ការ​សម្អាត​ឲ្យ​បាន​ល្អ។ ខ្ញុំ​បាន​រក្សា​វា​ទុក​ក្នុង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ដើម្បី​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ជា​មនុស្ស​ដែល​កើត​ពី​ដី​ឥដ្ឋ​ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​ជា​ភាជនៈ​ ដែល​មាន​ភាព​ផុយ​ស្រួយ និង​ទន់​ខ្សោយ តែ​នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ គឺ​មាន​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ជា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​មាន​តម្លៃ។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “យើង​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នេះ​នៅ​ក្នុង​ភាជនៈ​ដី ដើម្បី​ឲ្យ​ឥទ្ធិ​ឫទ្ធិ​លើស​លប់​បាន​មក​ពី​ព្រះ មិន​មែន​ពី​យើង​ខ្ញុំ​ទេ”(២កូរិនថូស ៤:៧)។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា “​យើង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គេ​សង្កត់សង្កិន​គ្រប់​ជំពូក តែ​មិន​ទ័ល​ផ្លូវ​ឡើយ មាន​សេចក្តី​វិលវល់ តែ​មិន​ទ័ល​គំនិត​ទេ មាន​គេ​ធ្វើ​ទុក្ខ តែ​មិន​មែន​ត្រូវ​ចោល​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ទេ ត្រូវ​គេ​វាយ​ដួល​ស្តូក តែ​មិន​ស្លាប់​ទេ”(ខ.៨-៩)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​ប្រៀប​ដូច​ជា​ភាជនៈ​ដែល​ទទួល​រង​សម្ពាធ ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​សង្កត់​សង្កិន សេចក្តី​វិល​វល់ ការ​ដែល​គេ​ធ្វើ​ទុក្ខ​ និង​វាយ​ដួល​ស្តូក​ជា​ដើម ។ នេះ​ជា​សម្ពាធ​ដែល​ភាជនៈ​ត្រូវ​តែ​ទទួល​រង។ តែ​ដោយសារ​យើង​បាន​ទទួល​កម្លាំង​ជួយ​ទប់​ទល់​ពី​ព្រះយេស៊ូវ នោះ​យើង មិន​ទ័ល​ផ្លូវ មិន​ទ័ល​គំនិត មិន​ត្រូវ​ចោល​នៅ​ម្នាក់​ឯង និង​មិន​ស្លាប់​ទេ។

សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ផង​ដែរ​ថា “យើង​ខ្ញុំ​ផ្ទុក​សេចក្តី​សុគត​នៃ​ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ នៅ​ក្នុង​រូបកាយ​យើង​ខ្ញុំ​ជានិច្ច”(ខ.១០)។ បាន​សេចក្តី​ថា យើង​ត្រូវ​មាន​ចិត្ត​ដែល​ឈប់​ពឹង​ផ្អែក​លើ​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង តែ​ត្រូវ​ទុក​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង​ទៅលើ​ភាព​គ្រប់​គ្រាន់ នៃ​ព្រះ​ដែល​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង…

ចំណុចខ្សោយដែលព្រះទ្រង់រៀបចំ

នៅ​ផ្នែក​ខាង​កើត នៃ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម មាន​ទឹក​ផុស​ធម្មជាតិ​មួយ​កន្លែង។ នៅ​សម័យ​បុរាណ វា​ជា​ប្រភព​ទឹក​តែ​មួយ​គត់ របស់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ហើយ​មាន​ទីតាំង​នៅ​ក្រៅ​កំផែង​ទី​ក្រុង។ ដូច​នេះ វា​ជា​ចំណុច​ខ្សោយ​បំផុត របស់​ទីក្រុង​នេះ។ កង​ទ័ព​របស់​សត្រូវ​មិន​ងាយ​នឹង​រំលំ​កំផែង​ទីក្រុង​នេះ​ឡើយ តែ​ដោយ​សារ​ប្រភព​ទឹក​នេះ នៅ​ក្រៅ​កំផែង​ក្រុង នោះ​ពួក​គេ​អាច​បង្វែរ​ទិស​ដៅរបស់​ទឹក​ផុស​នេះ ឲ្យ​ហូរ​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង ឬ​ធ្វើ​ទំនប់​ទប់​ទឹក​មិន​ឲ្យ​ហូរ​ចូល​ទីក្រុង ដើម្បី​បង្ខំ​ទីក្រុង​នេះ ឲ្យ​ចុះ​ចាញ់។

ស្តេច​ហេសេគា​ក៏​បាន​លើក​ឡើង អំពី​ចំណុច​ខ្សោយ​នេះ ហើយ​បង្គាប់​ឲ្យ​គេ​ជីក​រូង​ក្រោម​ដី កាត់​តាម​ថ្ម​កម្រាស់​ជាង​៥០០​ម៉ែត្រ ដើម្បី​បង្ហូរ​ទឹក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម(មើល​២ពង្សាវតាក្សត្រ ២០:២២ និង ២របាក្សត្រ ៣២:២-៤)។ ប៉ុន្តែ នៅ​ក្នុងរឿង​នេះ ស្តេច​ហេសេគា មិន​បាន​ពឹង​ពាក់​ដល់​ព្រះ​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​ទាំង​នេះ ឬ​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ ដែល​បាន​រៀប​ផែន​ការ ជា​យូរ​មក​ហើយ​នោះ​ទេ”(អេសាយ ២២:១១)។ តើ​ព្រះ​អង្គ​បាន​រៀប​ផែន​ការ​អ្វី ?

ត្រង់​ចំណុច​នេះ ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន “រៀប​ផែន​ការ” សម្រាប់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដោយ​ដាក់​ប្រភព​ទឹក​នៅ​ក្រៅ​កំផែង​ក្រុង ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មិន​អាច​ការពារ​ប្រភព​ទឹក​នោះ​បាន។ ប្រភព​ទឹក​នៅ​ក្រៅ​កំផែង​ក្រុង បាន​ធ្វើ​ជា​ការ​រំឭក​ជា​ប្រចាំ ដល់​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡិមថា ពួក​គេ​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែកលើ​ព្រះ​អង្គ​ទាំង​ស្រុង ដើម្បី​ទទួល​ការ​ជួយ​សង្រ្គោះ​ពី​ព្រះ​អង្គ។

នៅ​ក្នុង​រឿង​នេះ​មាន​ន័យ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ឲ្យ​យើង​មាន​ចំណុច​ខ្សោយ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​យើង​ឬ? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់ “អួត” តែ​អំពី​ចំណុច​ខ្សោយ​របស់​គាត់ ព្រោះ​គេ​អាច​មើល​ឃើញ​សម្រស់ និង​ព្រះ​ចេស្តា​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​ក្នុង​គាត់ តាម​រយៈ​ភាព​កម្សោយ​របស់​គាត់​(២កូរិនថូស ១២:៩-១០)។…

ការរអិលចុះតាមផ្លូវចោទ

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ​បាន​រៀន​ជិះ​ស្គី​លើ​ទឹកកក។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ជិះ​ស្គី​តាម​ពី​ក្រោយ​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​ចស(Josh) ចុះ​ពី​លើ​ចំណោត​ដែល​មិន​សូវ​ចោទ​ខ្លាំង។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​រវល់​តែ​មើល​គាត់ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ដឹង​សោះ​ថា គាត់​បាន​បត់​ចុះ​តាម​ផ្លូវ​ដែល​ចោទ​បំផុត នៅ​លើ​ភ្នំ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បោះ​ពួយ​ចុះ​តាម​ចំណោទ​នោះ​យ៉ាង​លឿន ដោយ​មិន​ត្រង់​ផ្លូវ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ពេល​នោះ ខ្ញុំបាន​បាត់​បង់​ម្ចាស់​ការ​ទាំង​ស្រុង។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក១៤១ បាន​បង្ហាញ​ថា យើង​ងាយ​នឹង​រអិល​ធ្លាក់​ចុះ​តាម​ផ្លូវ​ចោទ​របស់​អំពើ​បាប។ ដើម្បី​ជៀស​វាង​ការរអិល​នេះ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​អធិ​ស្ឋាន។ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​អធិ​ស្ឋាន​ថា “សូម​កុំ​ឲ្យ​ចិត្ត​ទូល​បង្គំ​ល្អៀង​ទៅ​ខាង​សេចក្តី​អាក្រក់​ណា ដើម្បី​ប្រព្រឹត្ត​ការ​អាក្រក់​ជា​មួយ​នឹង​មនុស្ស ដែល​តែង​តែ​ធ្វើ​ការ​ទុច្ចរិត​ឡើយ”(ខ.៤)។ ការ​អធិស្ឋាន ក្នុង​បទ​គម្ពីរនេះ គឺ​ស្រប​តាម​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​បាន​ទូល​សូម​ថា “សូម​កុំ​នាំ​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ​កាន់​សេចក្តី​ល្បួង​ឡើយ តែ​សូម​ប្រោស​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​រួច​ពី​សេចក្តី​អាក្រក់​វិញ”(ម៉ាថាយ ៦:១៣)។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ស្តាប់​ឮ និង​ឆ្លើយ​តប​ការ​អធិស្ឋាន​នេះ ដោយ​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ទ្រង់។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ​ក៏​បាន​បង្រៀន​ផង​ដែរ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​អាច​ប្រើ​មិត្ត​ភក្តិ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​យើង ដើម្បី​បញ្ជៀស​យើង​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​ផង​ដែរ។ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “សូម​ឲ្យ​មនុស្ស​សុចរិត​វាយ​ទូលបង្គំ​ចុះ នោះ​នឹង​បាន​ជា​គុណ

ហើយ​ឲ្យ​គេ​ប្រដៅ​ទូលបង្គំ​ផង នោះ​នឹង​បាន​ដូច​ជា​ប្រេង​ចាក់​លាប​លើ​ក្បាល ឯ​ក្បាល​របស់​ទូលបង្គំ​នឹង​មិន​ប្រកែក​ទេ”(ទំនុកដំកើង ១៤១:៥)។ យើង​ច្រើន​តែ​ជួប​ការ​ល្បួង ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។ គឺ​យើង​មិន​តែង​តែ​ដឹង​ថា យើង​កំពុង​តែ​ដើរ​ផ្លូវ​ខុស​នោះ​ទេ។ តែ​មិត្ត​ភក្តិ​ដ៏​ពិត​អាច​ជួយ​បញ្ជៀស​យើង ចេញ​ពី​អំពើ​បាប។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “របួស​ដែល​មិត្រ​សំឡាញ់​ធ្វើ​ដល់​យើង នោះ​តែង​ធ្វើ​ដោយ​ស្មោះត្រង់​ទេ តែ​ឯ​ការ​ថើប​របស់​ខ្មាំងសត្រូវ នោះ​ជា​សេចក្តី​បញ្ឆោត​វិញ”(សុភាសិត ២៧:៦)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ យើង​ពិបាក​នឹង​ទទួល​យក​ការ​ស្តី​បន្ទោស តែ​បើ​យើង​មើល​ឃើញ​ថា គាត់​បាន​ស្តី​បន្ទោស​យើង…

តើអ្នកមានលទ្ធភាពអ្វីខ្លះ ដើម្បីជួយគេ?

មាន​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​បាន​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​និយាយ​ដោយ​ចិត្ត​រីករាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា មេរៀន​ដែល​គាត់​រៀនបាន​នៅ​ព្រះ​វិហារ និយាយ​អំពី​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់ ដែល​មាន​នំប៉័ង និង​ត្រី សម្រាប់​ឲ្យ​គេ​បរិភោគ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ គាត់​កំពុង​តែ​គិត​អំពី​ក្មេង​តូច​ម្នាក់ ដែល​បាន​ថ្វាយ​នំប៉័ង និង​ត្រី​របស់​ខ្លួន ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវ។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្រៀន​ហ្វូង​មនុស្ស​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​ពួក​សាវ័ក​ក៏​បាន​ទូល​សូម​ទ្រង់ ឲ្យ​ប្រាប់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​ទៅ ទិញ​នំប៉័ង​បរិភោគ នៅ​ក្នុង​ភូមិ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​តប​ថា “មិន​ចាំ​បាច់​ឲ្យ​គេ​ទៅ​ទេ ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​គេ​បរិភោគ​ទៅ”(ម៉ាថាយ ១៤:១៦)។ ពួក​សាវ័ក​ក៏​មាន​ការ​ភ័ន្ត​ភំាង ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ចែក​អាហារ​ដល់​មនុស្ស​ទំាង​៥​ពាន់​នាក់​នោះ យ៉ាង​ដូច​ម្តេច។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​ដឹង​អំពី​សាច់​រឿង​បន្ទាប់​ទៀត។ ក្មេង​ប្រុស​នោះ​ក៏​បាន​លះ​បង់​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​របស់​ខ្លួន ដែល​មាន​នំប៉័ង​ប្រាំ​ដុំ និង​ត្រី​ពីរ​កន្ទុយ ហើយ​ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​យក​អាហារ​បន្តិច​បន្ទួច​នេះ ទៅ​ចម្អែត​មនុស្ស​មួយ​ហ្វូង​ធំ​នោះ(ខ.១៣-២១)។ អ្នក​វិភាគ​ខ្លះ​បាន​យល់​ថា ភាព​សប្បុរ​របស់​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​នោះ បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត នៅ​ក្នុង​ហ្វូង​មនុស្ស ឲ្យ​ចែក​រំលែក​អាហារ​របស់​ខ្លួន​ដល់​អ្នក​ដទៃ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ បាន​ចែង ឲ្យ​យើង​ដឹង​ច្បាស់ថា វា​ជា​ការ​អស្ចារ្យ ហើយ​រឿង​នេះ សុទ្ធ​តែ​បាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​ដំណឹង​ល្អ​ទាំង​បួន។

តើ​រឿង​នេះ​បាន​បង្រៀន​អ្វី​ខ្លះ​ដល់​យើង? ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ យើង​មាន​ក្រុម​គ្រួសារ អ្នក​ជិត​ខាង មិត្ត​ភក្តិ មិត្ត​រួម​ការងារ និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ដែល​នៅ​ក្បែរ​យើង ដែល​មាន​តម្រូវ​ការ​ក្នុង​កំរិត​ខុស​ៗ​គ្នា។ តើ​យើង​គួរ​តែ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទៅ​រក​ជំនួយ ពីអ្នក​ផ្សេង ដែល​មាន​លទ្ធ​ភាព​ជាង​យើង​ឬ​? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ អ្នក​ខ្លះ​មាន​តម្រូវ​ការ ដែល​លើស​ពី​សមត្ថ​ភាព​របស់​យើង ប៉ុន្តែ ពេល​ខ្លះ…

ប្រកួតដោយអំណរ

កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ ប្រាយអិន(Brian) គឺជាគ្រូបង្វឹកកីឡាបាល់បោះ នៅវិទ្យាល័យ។ នៅឆ្នាំមួយនោះ ខណៈពេលដែលក្រុមកីឡាកររបស់គាត់ កំពុងតែប្រកួត នៅក្នុងការប្រកួតកីឡាបាល់បោះប្រចាំរដ្ឋវ៉ាស៊ីនតោន អ្នកក្រុងជាច្រើននាក់ បានចោទសួរពួកគេដោយបំណងល្អថា តើពួកគេនឹងប្រកួតឈ្នះ នៅឆ្នាំនេះទេ? កីឡាករ និងគ្រូបង្វឹកនៅក្នុងក្រុមទាំងពីរ ដែលបានប្រកួតនៅថ្ងៃនោះ មានអារម្មណ៍តានតឹងយ៉ាងខ្លាំង បានជាប្រាយអិនប្រាប់ក្រុមរបស់គាត់ ឲ្យប្រកួតដោយអំណរ។

រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីពាក្យចុងក្រោយ ដែលសាវ័កប៉ុលបាននិយាយទៅកាន់ពួកចាស់ទុំ នៅក្រុងអេភេសូរថា គាត់នឹងបង្ហើយការរត់ប្រណាំងរបស់គាត់ ដោយអំណរ(កិច្ចការ ២០:២៤)។ ត្រង់ចំណុចនេះ គោលបំណងរបស់គាត់ គឺដើម្បីបញ្ចប់កិច្ចការ ដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទានមកគាត់។ គាត់បានតាំងចិត្ត និងអធិស្ឋានសូមឲ្យគាត់បានបង្ហើយការរត់ប្រណាំងនោះ ដោយអំណរ។ ចំណែកក្រុមរបស់ប្រាយអិនវិញ ពួកគេក៏បានតាំងចិត្តប្រកួតដោយអំណរ ហើយនៅឆ្នាំនោះ ក្រុមរបស់គាត់ក៏បានឈ្នះពាន់រង្វាន់ជើងឯកប្រចាំរដ្ឋ។

យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែមានហេតុផល នៅក្នុងការរអ៊ូរទាំ ដោយសារដំណឹងដែលធ្វើឲ្យបាក់ទឹកចិត្ត និងភាពតានតឹងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ឬបញ្ហាសុខភាពជាដើម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទាននូវក្តីអំណរ ដែលឈ្នះបញ្ហាទាំងអស់នេះ ឲ្យតែយើងទូលសូមទ្រង់។ និយាយរួម យើងអាចទទួលក្តីអំណររបស់ព្រះយេស៊ូវ (យ៉ូហាន ១៥:១១)។
ក្តីអំណរ ឬអំណរអរ ជាផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណ ដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទាន(កាឡាទី ៥:២២)។ ដូចនេះ រៀងរាល់ពេលព្រឹក ចូរយើងកុំភ្លេចទូលសូមទ្រង់ឲ្យជួយយើង ឲ្យរត់ប្រណាំងខាងវិញ្ញាណ ដោយអំណរ។ លោករីឆាត…

ចូលមកទទួលភាពស្កប់ចិត្ត

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​អើត​មើល​ពី​លើ​របង​ផ្ទះ​ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ប្រើ​ជា​បង្គោល​ទ្រើង​ទំពាំង​បាយ​ជូរ ដែល​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​ទី​ធ្លា​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​គេ​រត់​ត្រឹក​ៗ ខ្លះ​ដើរ​ធម្មតា ខ្លះ​ដើរ​អូស​ជើង តាម​ផ្លូវ​ជុំវិញ​សួន​ច្បារ នៅ​ពី​ក្រោយ​ផ្ទះខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​គិត​ថា ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ធ្វើ​ដូច​ពួក​គេ​ដែរ កាល​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង​ជាង​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា មិន​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​សមត្ថ​ភាព​ដែល​ខ្លួន​កំពុង​តែ​មាន។

ក្រោយ​មក ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​មើល​ព្រះ​គម្ពីរ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អាន​ចំ​បទ​គម្ពីរ អេសាយ ៥៥:១ ដែល​បាន​ចែង​ថា “ហឺយ អស់​អ្នក​ដែល​ស្រេក​អើយ ចូរ​មក​ឯ​ទី​ទឹក​ចុះ” ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​មិន​ពេញ​ចិត្ត​(ការ​ស្រេក​ឃ្លាន) កើត​មាន​ជា​ធម្មតា​ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ ព្រោះ​គ្មាន​របស់​ល្អ​អ្វី ក្នុង​ជីវិត​យើង ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ពេញ​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង​ឡើយ។ បើ​សិន​ជាខ្ញុំ​មាន​ជើង​រឹង​មាំ ដូច​លោក​សឺប៉ា(Sherpa ដែល​ជា​មគ្គុទេសករ​នាំ​ឡើង​ភ្នំ) នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​មាន​បញ្ហា​អ្វី​ផ្សេង​ទៀតក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​មិន​ទាន់​ពេញ​ចិត្ត។

វប្បធម៌​យើង តែង​តែ​ប្រាប់​យើង​ថា យើង​នឹង​រក​បាន​ការ​សប្បាយ​គ្មាន​ទី​បញ្ចប់ ពី​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​ធ្វើ និង​របស់​ដែល​យើង​ទិញ ខោអាវ​ដែល​យើង​ស្លៀក​ពាក់ ទឹក​អប់​ដែល​យើង​បាញ់​ពី​លើ​ខ្លួន យាន​យន្ត​ដែល​យើង​បើក​បរ ឬ​ជិះ។ល។ ប៉ុន្តែ វា​ជា​ការ​កុហក់​ទេ។​ យើង​មិន​អាច​រក​បាន​ការ​ពេញ​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង ពី​អ្វី​ៗ​ដែល​យើង​មាន ក្នុង​ពេល​នេះ និង​នៅ​ទីកន្លែង​នេះ​បាន​ឡើយ ទោះ​យើង​ធ្វើ​អ្វី​ក៏​ដោយ។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ហោរា​អេសាយ​បាន​ប្រាប់​យើង​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ឲ្យ​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​ព្រះ​គម្ពីរ ដើម្បី​ស្តាប់​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល។ ​តើ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ដូច​ម្តេច? ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​ស្តេច​ដាវីឌ​តាំង​ពី​ដើម​មក…

មិនដូចថ្ងៃម្សិលមិញ

ខ្ញុំ​មាន​ចៅ​ប្រុស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ចេយ(Jay)។ កាល​គាត់​នៅ​ក្មេង ឪពុក​ម្តាយ​គាត់​បាន​ឲ្យ​អាវ​យឺត​ថ្មី​មួយ ដល់​គាត់ សម្រាប់​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​របស់​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​ពាក់​អាវ​នោះ​ភ្លាម​ៗ​តែ​ម្តង ហើយ​ក៏​បាន​ពាក់​វា​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​មោទន​ភាព។

ពេល​ស្អែក​ឡើង ប៉ា​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​គាត់​ពាក់​អាវ​នោះ​ទៀត ប៉ា​គាត់​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា “ចេយ តើអាវ​នោះ​បានធ្វើ​ឲ្យ​កូន​សប្បាយ​ចិត្ត​ទេ?”

ចេយ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដូច​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​ទេ?”

នេះ​ជា​បញ្ហា​ដែល​កើត​ឡើង​ជា​ធម្មតា ចំពោះ​របស់​ទ្រព្យ​ដែល​យើង​មាន។ បាន​សេចក្តី​ថា សូម្បី​តែ​របស់​ល្អ​ក្នុង​ជីវិត ក៏​មិន​អាច​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​សុភមង្គល​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ និង​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​យើង​ចង់​បាន​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ទោះ​យើង​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ច្រើន​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​នៅ​តែ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដដែល។

លោកិយ​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​សុភមង្គល តាម​រយៈ​ការ​ទទួល​បាន​នូវ​របស់​ទ្រព្យ​បន្ថែម ដែល​មាន​ដូច​ជា ខោអាវ​ថ្មី​ៗ យាន្ត​យន្ត​ថ្មី ឬ​បាន​ទូរស័ព្ទ ឬ​ក៏​នាឡិការ​ថ្មី​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ  របស់​ទ្រព្យ​ដែល​យើង​ទទួល​បាន មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​សប្បាយចិត្ត នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ដូច​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​ឡើយ បាន​សេចក្តី​ថា ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ពី​របស់​ទ្រព្យ​ទាំង​នោះ បាន​ថយ​ចុះ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ។ មូល​ហេតុ គឺ​ដោយសារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​យើង​មក សម្រាប់​ព្រះ​អង្គ គឺ​មិន​សម្រាប់​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ។

ថ្ងៃ​ណា​មួយ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​អធិស្ឋាន​តម អស់​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​មាន​ការ​ហត់​ហេវ​ខ្លាំង សាតាំង​ក៏​បាន​ចូល​មក​ល្បួង​ទ្រង់ ឲ្យ​បំពេញ​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ធ្វើ​ថ្ម​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​នំប៉័ង។ ព្រះយេស៊ូវក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ ចោទិយកថា ៨:៣ ដែល​បាន​ចែង​ថា “មនុស្ស​មិន​មែន​រស់ ដោយសារ​តែ​នំបុ័ង​ប៉ុណ្ណោះទេ គឺ​រស់​ដោយ​សារ​គ្រប់​ទាំង​ព្រះ​បន្ទូល ដែល​ចេញ​ពី​ព្រះ​ឱស្ឋ​នៃ​ព្រះ​មក​ដែរ”(ម៉ាថាយ ៤:៤)។…

ដុំសំឡី នៅក្នុងត្រចៀក

តុក្កតា​ខ្លា​ឃ្មំ​ឈ្មោះ វីនី ដឺភូហ៍(Winnie the Pooh) ធ្លាប់​បាន​និយាយ​ពាក្យ​សម្តី​ដ៏​ល្បីល្បាញ​ថា “បើ​អ្នក​និយាយ​ទៅកាន់​នរណា​ម្នាក់ ហើយ​គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ស្តាប់​អ្នក​និយាយ​ទេ សូម​អត់​ធ្មត់។ គាត់​ប្រហែល​ជា​មាន​ដុំ​សំឡី​តូច​មួយ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ត្រចៀក​គាត់​ហើយ”។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ថា វីនី ប្រហែល​ជា​ចង់​មាន​ន័យ​អប់​រំ​អ្វី​មួយ​ហើយ។ ពេល​ដែល​មាន​នរណា​ម្នាក់​មិន​ស្តាប់​អ្នក​និយាយ ទោះ​អ្នក​កំពុង​តែ​ផ្តល់​យោបល​ល្អ ឲ្យ​គាត់ នោះ​គាត់​ប្រហែល​ជាចង់​មាន​ភាព​ស្ងាត់​ស្ងៀម​មិន​ចង់​ស្តាប់​អ្នក​ដទៃ​និយាយ គឺ​គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ដុំ​សំឡីដ៏​តូច នៅ​ក្នុង​ត្រចៀក​របស់​គាត់​។ ពុំ​នោះ​ទេ គាត់​ប្រហែល​ជា​មាន​បញ្ហា​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត។ អ្នក​ខ្លះ​ពិបាក​ស្តាប់​អ្នក​ដទៃ​និយាយ​ ព្រោះ​ពួក​គេ​កំពុង​មាន​ចិត្ត​ខ្ទេច​ខ្ទាំ ឬ​កំពុង​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ជា​ដើម។

លោក​ម៉ូសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​គាត់ ព្រោះ​វិញ្ញាណ​របស់​ពួក​គេ​មាន​ភាព​ខ្ទេច​ខ្ទាំ ហើយ​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​ក៏​វេទនា​ណាស់​ហើយ​(និក្ខមនំ ៦:៩)។ ពាក្យ វេទនា ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ដើម​ជា​ភាសា​ហេព្រើរ គឺ​មាន​ន័យ​ថា “ការ​ដក​ដង្ហើម​ដង្កក់” ដោយ​សារ​ភាព​ជា​ទាសករ​ដ៏​ជូរ​ចត់ នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្តាប់​ការណែ​នាំ​របស់​លោក​ម៉ូសេ បាន​ជា​គាត់​ត្រូវ​យល់​អំពី​ស្ថាន​ភាព​របស់​ពួក​គេ ហើយ​មាន​ការ​អាណឹត គឺ​មិន​ត្រូវ​បន្ទោស​ពួក​គេ​ឡើយ។

តើ​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ពេល​ដែល​អ្នក​ដទៃ​មិន​ព្រម​ស្តាប់​យើង​និយាយ? ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា “សេចក្តីស្រឡាញ់ គឺ​អត់​ធ្មត់ សប្បុរស”(១កូរិនថូស ១៣:៤) មាន​ន័យ​ថា យើង​ត្រូវ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​រង់​ចំា ដោយ​អត់​ធ្មត់។ ព្រះ​អង្គ​មិន​ទាន់​ឈប់​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​គាត់​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ តាម​រយៈ​ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​ពួក​គេ ក៏​ដូច​ជា​តាម​រយៈ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង។…

ការភ្ញាក់ពីគេងដ៏អស្ចារ្យ

ខ្ញុំ​បាន​សន្សំ​ទុក​នូវ​អនុស្សាវរីយ៍ ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ កាល​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​នៅ​តូច។ កាល​នោះ មនុស្ស​ធំ​បាន​ជជែក​គ្នា​ដល់​យប់ ខណៈ​ពេល​ដែល​កូន​ៗ​របស់​យើង បាន​គេង​លក់​នៅ​លើ​សាឡុង ឬ​កៅ​អី ដោយ​សារ​ពួក​គេ​អស់​កម្លាំង​នឹង​ការ​រត់​លេង​កាល​ពី​ថ្ងៃ។

ពេល​យើង​ដល់​ពេល​ត្រូវ​បែក​គ្នា ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បី​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នាក់ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឡាន ឲ្យ​ពួក​គេ​ផ្អែក​នៅ​លើ​កៅអី​ឡាន ហើយ​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​ផ្ទះ។ ពេល​យើង​មក​ដល់​ផ្ទះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ពួក​គេ​បី​ម្តង​ទៀត ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្តេក​ពួក​គេ​នៅ​លើ​គ្រែ ​រួចថើប​ពួក​គេ ដោយ​ពាក្យ​ថា “រាត្រី​សួស្តី” ហើយ​បិទ​ភ្លើង។​ ដល់​ពេល​ព្រឹក​ឡើង ពួក​គេ​ក៏​បាន​ភ្ញាក់​ឡើង ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ខ្លួន​បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ​តាំង​ពី​ពេល​ណា។

អនុស្សាវរីយ៍​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ស្រមៃ អំពី​ពេល​យប់ ដែល​យើង “គេង​លក់​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ”(១ថែស្សាឡូនិច ៤:១៤)។ ពេលនោះ យើង​នឹង​បាន​ដេក​លក់ … ហើយ​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដ៏​អស់​កល្ប​របស់​យើង ដែល​ជា​ផ្ទះ​ដែល​មិន​មាន​ភាព​នឿយ​ហត់ ដែល​យើង​ជួប​ប្រទះ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ កាល​នៅ​លើ​ផែន​ដី។

កាល​ពី​ពេល​កន្លង​ទៅ ខ្ញុំ​បាន​អាន​ចំ​ខគម្ពីរ​មួយ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដែល​ជា​សេចក្តី​បញ្ចប់​នៃ​បទ​គម្ពីរ​ចោទិយកថា ដែល​បាន​ចែង​ថា “ម៉ូសេ​ជា​បាវ​បំរើ​ផង​ព្រះយេហូវ៉ា លោក​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ​ក្នុង​ស្រុក​ម៉ូអាប់​ទៅ តាម​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា”(៣៤:៥)។ តាម​ព្រះ​គម្ពីរ​ដើម​ជា​ភាសា​ហេព្រើរ គេ​បាន​បក​ប្រែ​តាម​ន័យ​ត្រង់​ថា “លោក​ម៉ូសេ​បាន​ស្លាប់ … ដោយ​ព្រះ​ឱស​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់” ដែល​ឃ្លា​នេះ គ្រូ​ព្រះ​គម្ពីរ​នៅ​សម័យ​ដើម បាន​បក​ប្រែ​ថា “លោក​ម៉ូសេ​បាន​ស្លាប់ ដោយ​មានព្រះ​អម្ចាស់​ថើប​គាត់”។

សូម​យើង​ស្រមៃ​ថា…