តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Linda Washington

ការដឹងគុណកាន់តែខ្លាំង

តើ​អ្នក​ចង់​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង មាន​ការ​ដឹង​គុណ​ព្រះ កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឬ​ទេ? លោកចច ហឺបឺត(George Herbert) ដែល​ជា​កវីកំណាព្យ​ជនជាតិ​អង់គ្លេស នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១៧ បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន​របស់​គាត់ ឲ្យ​មាន “ការ​ដឹង​គុណចំពោះ​ព្រះ” កាន់​តែ​ខ្លាំង ដែល​គោល​ដៅ​នៃ​បទ​កំណាព្យ​របស់​គាត់ ដែល​ចែង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​ទូល​បង្គំ ជា​ច្រើន​ដ៏​ម្ល៉េះ ​សូម​ប្រទាន​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​នូវ​ការ​មួយ​ទៀត  គឺ​ចិត្ត​ដែល​ដឹង​គុណ​ទ្រង់”។

លោក​ហឺបឺត​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​មាន​ការ​ដឹង​គុណ​ចំពោះ​ព្រះ គាត់​ត្រូវ​ជញ្ជឹង​គិត​អំពី​ព្រះ​ពរ ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​គាត់។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ប្រកាស​ថា ព្រះ​គ្រីស្ទ ជា​ប្រភព​នៃ​ព្រះ​ពរ​គ្រប់​យ៉ាង គឺ​ដូច​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ រ៉ូម ១១:៣៦ ថា “ដ្បិត​របស់​សព្វ​សារពើ​បាន​កើត​មក​ពី​ទ្រង់ ដោយ​សារ​ទ្រង់ ហើយ​សំរាប់​ទ្រង់”។ “របស់​សព្វ​សារពើ” គឺ​រាប់​បញ្ចូល​របស់​ដ៏​ច្រើន​សណ្ឋឹក ក៏​ដូច​ជា​របស់​ដ៏​តិច​តួច ដែល​ជា​អំណោយ​ដែល​មាន​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ក្នុង​ជីវិត​យើង។ អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​យើង​បាន​ទទួល ក្នុង​ជីវិត គឺ​បាន​មក​ដោយ​ផ្ទាល់​ពី​ព្រះ​វរ​បិតា​(យ៉ាកុប ១:១៧) ហើយ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ប្រទាន​អំណោយ​នោះ​មក​យើង ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​យើង។​

ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពី​ព្រះ​ពរ​របស់​ព្រះ ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ ​ខ្ញុំ​បាន​រៀន​បង្កើត​ចិត្ត​ដែល​ទទួល​ស្គាល់​ប្រភព​នៃ​ក្តី​អំណរ​ទាំង​អស់ ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ជា​ពិសេស​ព្រះ​ពរ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល ហើយ​ច្រើន​តែ​ភ្លេច​អរ​ព្រះ​គុណ​ទ្រង់។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ព្រះ​ពរ​ទាំង​នោះ គឺ​រាប់​បញ្ចូល​អាកាស​ធាតុ​ដ៏​ល្អ​សម្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រត់​ហាត់​ប្រាណ​ពេល​ព្រឹក ការ​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ​ជួប​មិត្ត​ភក្តិ​នៅ​ពេល​ល្ងាច អាហារ​ដែល​ខ្ញុំ​បរិភោគ​ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ ទេស​ភាព​ដ៏​ស្រស់​ត្រកាល នៃ​ពិភព​លោក​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​ខ្ញុំ និង​ក្លឹន​ដ៏​ឈ្ងុយ នៃ​កាហ្វេ​ដែល​គេ​ទើប​តែ​ឆុង​ជា​ដើម។​

តើ​​ព្រះទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ព្រះពរអ្វីខ្លះ ដល់​អ្នក?…

តើទ្រង់ជាព្រះដែលមានកំហឹងជានិច្ចឬ?

កាល​ខ្ញុំ​កំពុង​រៀន​រឿង​ទេវកថា​របស់​ជន​ជាតិ​ក្រិក និង​រ៉ូម៉ាំង នៅ​មហា​វិទ្យា​ល័យ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​នៅ​ក្នុង​រឿង​ទេវកថា​ទាំង​នោះ​មាន​អារម្មណ៍​ឆេវ​ឆាវ ដូច​ជា​មនុស្ស​ធម្មតា​ដែរ។ មនុស្ស​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​ទាំង​នោះ​ខឹង ក៏​ត្រូវ​អស់​ជីវិត ហើយ​ជួន​កាល គឺ​ត្រូវ​ស្លាប់​តែ​មួយ​ពព្រិច​ភ្នែក។

ភ្លាម​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អស់​សំណើច ទាំង​ឆ្ងល់​ថា តើ​គេ​អាច​ជឿ​លើ​ព្រះ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​នេះ យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​កើត? តែ​បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​ទស្សនៈ​ដូច​នេះ ចំពោះ​ព្រះ​ដ៏​ពិត​ដែរ​ឬទេ? ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ការ​សង្ស័យ​ចំពោះ​ទ្រង់ តើ​ខ្ញុំ​បាន​គិត​ថា ទ្រង់​ជា​ព្រះ​ដែល​ងាយ​នឹង​ខ្ញាល់​ឬ​ទេ? គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់​ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ធ្លាប់​គិត​ដូច្នោះ​មែន។

ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ខ្ញុំ​កោត​សរសើរ​លោក​ម៉ូសេ ដែល​បាន​ទូល​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​បង្ហាញ ឲ្យ​គាត់​មើល​ឃើញ​សិរីល្អ​ទ្រង់(និក្ខមនំ ៣៣:១៨)។ ដោយសារ​លោក​ម៉ូសេ​ត្រូវ​ព្រះ​ទ្រង់​ជ្រើស​តាំង ឲ្យ​ដឹក​នាំ​មនុស្ស​មួយ​ហ្វូង​ធំ ដែល​ចេះ​តែ​រអ៊ូ​រទាំ​ទាស់​នឹង​ទ្រង់ នោះ​គាត់​ពិត​ជា​ចង់​ដឹង​ថា តើ​ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ជួយ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ការ​បំពេញ​កិច្ចការ​ដ៏​ធំ​នេះ​ឬ​អត់។ ព្រះ​អម្ចាស់​ទ្រង់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​លោក​ម៉ូសេ ដោយ​បង្ហាញ​សិរីល្អ​របស់​ទ្រង់។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រកាស​ព្រះ​នាម  និង​បុគ្គ​លិក​លក្ខណៈ​របស់​ទ្រង់ ឲ្យ​លោក​ម៉ូសេ​ស្គាល់។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា ទ្រង់ “មាន​ព្រះ​ហឫ​ទ័យ​មេត្តា​ករុណា ហើយ​ទន់​សន្តោស ទ្រង់​យឺត​នឹង​ខ្ញាល់ ហើយ​មាន​សេចក្តី​សប្បុរស និង​សេចក្តី​ទៀង​ត្រង់ ជា​បរិបូរ”(៣៤:៦)។

បទ​គម្ពីរ​នេះ បាន​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​មិន​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ឆេវឆាវ​នោះ​ឡើយ។ ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​រំឭក​ខ្លួន​ឯង​ថា ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ទ័យ​អត់​ធ្មត់ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​ទ្រង់​វិញ ទាំង​កំហឹង ឬ​ការ​មិន​អត់​ធ្មត់។ ម្យ៉ាង​ទៀត ទ្រង់​បន្ត​ធ្វើកិច្ច​​ការ​ទ្រង់…