តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Linda Washington

ភាពអស្ចារ្យនៃព្រិលពណ៌ស

នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១៧ លោក​អ៊ីសាក់ ញូតុន(Isaac Newton)បាន​ប្រើ​កញ្ចក់​ព្រីស ដើម្បី​សិក្សា​អំពី​របៀប​ដែល​ពន្លឺ​បានជួយ​ឲ្យ​យើង​មើល​ឃើញ​ពណ៌​ខុស​ៗ​គ្នា។ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ថា ពេល​ដែល​ពន្លឺ​ឆ្លង​កាត់​វត្ថុ​ណា​មួយ  វត្ថុ​នោះ​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ពណ៌​ដ៏​ជាក់​លាក់​មួយ។ តែ​តាម​ពិត ព្រឹល​ដែល​មាន​ពណ៌​សរក្បុះ បាន​កើត​ឡើង​ពី​ដុំ​គ្រីស្តាល់​ទឹកកក​តូច​ល្អិត​ជា​ច្រើន​ផ្តុំ​ចូល​គ្នា ដែល​សុទ្ធ​តែ​មាន​ពណ៌​ស្រអាប់។ ពេល​ដែល​ពន្លឺ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ដុំ​គ្រីស្តាល់​ទឹកកក​ទាំង​អស់​នោះ ​យើងឃើញ​ថា ដុំ​ព្រឹល​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ពណ៌​ស​ក្បុស។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​អំពី​អំពើ​បាប​របស់​មនុស្ស ដោយ​និយាយ​អំពី​ពណ៌​របស់​វា​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ ដើម្បី​ប្រឈម​មុខ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​ប្រជាជន​យូដា ហើយ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ​មាន​ពណ៌​ក្រហម​ទែង​ហើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​អង្គ​បាន​សន្យា​ថា​ អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ​នឹង​បាន​ស​ដូច​ហិមៈ​ ឬ​ព្រិល​(អេសាយ ១:១៨)។ តើ​ប្រែ​ជា​ស​ដូច​ហិមៈ ដោយ​របៀប​ណា? ប្រជា​ជន​យូដា​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​របស់​ខ្លួន ហើយ​ស្វែង​រក​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។

ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ នោះ​យើង​អាច​ចូល​ទៅ​ទទួល​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ពេល​ណា​ក៏​បាន។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ហៅ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ថា “ពន្លឺ​នៃ​លោកិយ” ហើយ​មាន​បន្ទូល​ថា អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ “មិន​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត​ឡើយ គឺ​នឹង​មាន​ពន្លឺ​នៃ​ជីវិត​វិញ”(យ៉ូហាន ៨:១២)។ ពេល​ណា​យើង​សារ​ភាព​អំពើ​បាប​របស់​យើង ព្រះ​ជាម្ចាស់​នឹង​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង ហើយ​ពន្លឺ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដែល​បាន​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ក៏​បាន​ចាំង​មក​កាត់​វិញ្ញាណ​យើង។ បាន​សេចក្តី​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទត​ឃើញ​យើង ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ទត​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​ល្អ​ឥត​កន្លែង​បន្ទោស​បាន។

យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​នៅ​ជាប់​ក្នុង​កំហុស និង​ក្តី​អាម៉ាស់ ដោយសារ​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​អាច​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សេចក្តី​ពិត​នៃ​ការ​អត់​ទោស​បាប​របស់​ព្រះ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង “ស​ដូច​ហិមៈ”។—LINDA WASHINGTON

ការចម្រើនកម្លាំងដល់ជង្គង់ដែលខ្សោយ

កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ខ្ញុំ​បាន​ស្តាប់​បទ​ចម្រៀង​មួយ​បទ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ទត​រំលង​កំហុស​ខ្ញុំ ហើយ​ទត​ឃើញ​តម្រូវ​ការ​របស់​ខ្ញុំ” ដែល​និពន្ធ​ដោយ​អ្នកស្រី​ដូធី រេមបូ(Dottie Rambo) ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៧។ តែ​ខ្ញុំ​ច្រឡំ​ស្មាន​តែ​បទ​ចម្រៀង​នោះ មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ទត​រំលង​កំហុស​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ទត​ឃើញ​ជង្គង់​របស់​ខ្ញុំ”។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង នោះ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជាព្រះ​ទត​មើល​ជង្គង់​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​វិញ។ តើ​ដោយ​សារ​ជង្គង់​ខ្ញុំ​ខ្សោយ​ឬ? តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ក្នុង​ភាសា​អង់​គ្លេស ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ គឺ​មាន​ន័យ​ថា “ភ័យ​ខ្លាច”។ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត​អ្នក​ស្រី​ដូធី បាន​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​នេះ ដើម្បី​រៀប​រាប់​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គ្មាន​លក្ខ​ខ័ណ្ឌ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ គឺ​ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​បង​ប្រុស​របស់​គាត់ ដែល​បាន​ជឿ​ថា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្រឡាញ់​គាត់​ទេ ព្រោះ​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស។ អ្នក​ស្រី​ដូធី​ក៏​បាន​ប្រើ​បទ​ចម្រៀង​នេះ ដើម្បី​ធានា​គាត់​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ជ្រាប​អំពីភាព​កម្សោយ​របស់​គាត់ ហើយ​នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​គាត់​ជា​និច្ច។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គ្មាន​លក្ខ​ខ័ណ្ឌ​របស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដាកំពុង​ជួប​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សារ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាត់​ហោរា ដូច​ជា​លោក​អេសាយ​ជា​ដើម ឲ្យ​នាំ​យក​ព្រះ​រាជ​សារ​ព្រះអង្គ​ទៅ​ប្រកាស់ ដល់​រាស្រ្ត​ដែល​បាន​វង្វេង​ចេញ​ពី​ព្រះ​អង្គ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ជំពូក​៣៥ លោក​ហោរា​រូប​នេះ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ឲ្យ​មាន​សង្ឃឹម​ឡើង ព្រោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ស្តារ​ពួក​គេ​ឡើង​វិញ​មិន​ខាន។ ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​នោះ នឹង “ចំរើន​កំឡាំង​ដៃ​ដែល​ខ្សោយ ហើយ​ឲ្យ​ក្បាល​ជង្គង់​ដែល​ញ័រ​បាន​មាំមួន​ឡើង”(ខ.៣)។ តាម​រយៈ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ទទួល រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​នឹង​អាច​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា នៅ​ក្នុង​ខ.៤ លោក​អេសាយ​បាន​បង្គាប់​ពួក​គេ​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​ប្រាប់​ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ភ័យ​ខ្លាច​ថា ចូរ​ឲ្យ​មាន​កំឡាំង​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច​ឡើយ”។

តើ​អ្នក​កំពុង​តែ​មាន​ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ​ឬ​ទេ? ចូរ​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​ចុះ។ ព្រះ​អង្គ​ចម្រើន​កម្លាំង​ដល់​ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ…

បរាជ័យមិនមែនជាជម្រើសឡើយ

អ្នក​ស្រី​ស៊ូសាន ប៊ី អ៊ែនថូនី(Susan B. Anthony ឆ្នាំ ១៨២០ ដល់ ១៩០៦) មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ល្បាញ ដោយ​សារ​គាត់​មាន​ជំហរ​ដ៏​រឹង​មាំ នៅ​ក្នុង​ការ​ទាម​ទា​សិទ្ធិ​ស្រ្តី នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក។ គាត់​បាន​ប្រកាស់​ថា “ចលនា​ទាម​ទា​សិទ្ធិ​ស្រ្តី​មិន​អាច​បរាជ័យ​ឡើយ”។ គាត់​បាន​ទទួល​រង​ការ​រិះ​គន់​ជា​ប្រចាំ ហើយ​ក្រោយ​មក​ក៏​ត្រូវ​គេ​ចាប់​ខ្លួន ហើយ​កាត់​ទោស ពី​បទ​បោះ​ឆ្នោត​ដោយ​ខុស​ច្បាប់។ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ គាត់​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា គាត់​នឹង​មិន​បញ្ឈប់​ការ​ទាម​ទា​ឲ្យ​ស្រ្តី​មាន​សិទ្ធិ​បោះ​ឆ្នោត ដោយ​ជឿ​ថា ចលនា​របស់​គាត់ ជា​បុព្វ​ហេតុ​ដ៏​យុត្តិ​ធម៌។ គាត់​មិន​បាន​ឃើញ​ផល​ផ្លែ​នៃ​ចលនា​របស់​គាត់ មុន​ពេល​គាត់​ស្លាប់​ឡើយ​ តែ​ការ​ប្រកាស់​របស់​គាត់ គឺ​បាន​ក្លាយ​ជា​ការ​ពិត​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩២០ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ក៏​បាន​កែ​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ ដើម្បី​ឲ្យ​ស្រ្តី​មាន​សិទ្ធិ​បោះ​ឆ្នោត។

បរាជ័យ​ក៏​មិន​មែន​ជា​ជម្រើស​របស់​លោក​នេហេមា​ដែរ ព្រោះ​គាត់​មាន​ជំនួយ​ដ៏​មាន​ចេស្តា ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់​ការ​ជួល​ជុល​កំផែង​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ហើយ គាត់​និង​អ្នក​ដែល​បាន​ត្រឡប់​ពី​ការ​និរទេស​នៅ​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ជួស​ជុល​នេះ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​កំផែង​ក្រុង ដើម្បី​ការពារ​ប្រជាជន​ពី​ការ​វាយ​ប្រហារ​របស់​សត្រូវ​។ ប៉ុន្តែ កិច្ចការ​ជួស​ជុល​កំផែង​ក្រុង​នេះ​បាន​ជួប​ការ​ប្រឆាំង តាម​រូប​ភាព​នៃ​ការ​បោក​បញ្ឆោត និង​ការ​គំរាម​កំហែង។ លោក​នេហេមា​មិន​បណ្តោយ​ឲ្យ​ការ​ប្រឆាំង​នេះ រារាំង​កិច្ចការ​របស់​គាត់​ឡើយ។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​អ្នក​ប្រឆាំង​ទាំង​នោះ​ថា “ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​មួយ​យ៉ាង​ធំ”(នេហេមា ៦:៣)។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ចម្រើន​កម្លាំង​ដៃ​របស់​គាត់​(ខ.៩)។ ដោយសារ​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ​នេះ ការងារ​ជួស​ជុល​កំផែង​ក្រុង​យេរូសាឡិម ក៏​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​ជោគ​ជ័យ​(ខ.១៥)។

ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​កម្លាំង ឲ្យ​លោក​នេហេមា ស៊ូទ្រាំ នៅ​ចំពោះ​មុខ​នៃ​ការ​ប្រឆាំង​របស់​សត្រូវ​។​ តើ​មាន​កិច្ចការ​ណា​មួយ…

ការអភិវឌ្ឍន៍សក្តានុពល

នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​វីដេអូ​យូធូប​មួយ ខ្ញុំ​ឃើញ​លោក​អ័ឡិន គ្លូស្តហ្វ(Alan Glustoff) ដែល​ជា​កសិករ​ផលិត​ប្រូម៉ា នៅ​ក្រុង​ហ្គូសេន រដ្ឋ​ញូយ៉ក ពិពណ៌នា អំពី​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ផលិត​ប្រូម៉ា​ដែល​មាន​អាយុ​យូរ​ខែ គឺ​ជា​ដំណើរ​ការ​មួយ ដែល​បាន​បន្ថែម​រស់​ជាតិ និង​ពណ៌​ដល់​ប្រូម៉ា។ មុន​ពេល​គេ​យក​ប្រូម៉ា​ទាំង​នោះ​ទៅ​លក់​នៅ​ទីផ្សា ដុំ​ប្រូម៉ានី​មួយ​ៗ ត្រូវ​បាន​រក្សា​ទុក​នៅ​លើ​ធ្នើរ ក្នុង​រូង​ក្រោម​ដី​ ពី​៦ ទៅ​១២​ខែ។ នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ដែល​មាន​សំណើម​ច្រើន​បែប​នេះ គេ​បាន​ថែរក្សា​ប្រូម៉ា​ទាំង​នោះ​យ៉ាង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។ លោក​គ្លូស្តហ្វ​ក៏បាន​ពន្យល់​ថា “យើង​បាន​ប្រឹត​ប្រៀន​បំផុត ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​វា​មាន​បរិយាកាស​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ សម្រាប់​ការ​បង្កើន​គុណ​ភាព​ឲ្យ​កាន់​តែ​ប្រសើរ … ហើយ​ដើម្បី​ឲ្យ​វា​ឈាន​ទៅ​ដល់​សក្តានុពល​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ​របស់​ពួក​វា”។

ចំណង​ចំណូល​ចិត្ត​ដែល​លោក​គ្លូស្តហ្វ​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​សក្តានុពល​របស់​ប្រូម៉ា​ទាំង​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ អំពី​ព្រះ​ទ័យរបស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ការ​អភិវឌ្ឍន៍ “សក្តានុពល​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ” របស់​កូន​ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ផល​ផ្លែ និង​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ​។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេភេសូរ ជំពូក​៤ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​មនុស្ស​ដែល​ចូល​រួម​នៅ​ក្នុង​ដំណើរ​ការ​នេះ ដែល​មាន​ដូច​ជា ពួក​សាវ័ក ពួក​គ្រូ​អធិប្បាយ គ្រូ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ គ្រូ​គង្វាល និង​គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល(ខ.១១)។ អស់​អ្នក​ដែល​មាន​អំណោយ​ទាន​ទំាង​នោះ ជួយ​ជំរុញ​អ្នក​ជឿ​ម្នាក់​ៗ ឲ្យ​មាន​ការ​លូត​លាស់ ក៏​ដូច​ជា​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​មាន​ការ​បម្រើ(គឺ​ធ្វើ​ការ ដែល​បាន​លើក​ឡើង​ក្នុងខ.១២)។ គោល​ដៅ​របស់​ពួក​គេ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​កូន​របស់​ព្រះ​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ ​ដល់​ខ្នាត​កំពស់​នៃ​សេចក្តី​ពោរពេញ​ផង​ព្រះគ្រីស្ទ(ខ.១៣)។

ការ​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ​កើត​មាន តាម​រយៈ​អំណាច​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ចុះ​ចូល​នឹង​ដំណើរ​ការ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើង​មាន​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ។ ពេល​ណា​យើង​ដើរ​តាម​ការ​ដឹក​នាំ របស់​មនុស្ស​ដែល​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ក្នុង​ជីវិត​យើង យើង​នឹង​កាន់​តែ​មាន​ប្រសិទ្ធ​ភាព…

ពន្លឺក្នុងភាពងងឹត

នៅ​ក្នុង​សៀវ​ភៅ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ​ជំនាន់​នៃ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ  លោក​បេ(Bae) បាន​ពិពណ៌នា អំពី​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់ព្រះ និង​អំណាច​នៃ​ដំណឹង​ល្អ ដែល​បាន​ទម្លុះ​ភាព​ងងឹត។ ជីតា ឪពុក​ម្តាយ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ផ្ទាល់ បាន​ទទួល​រង​ការ​បៀត​បៀន ដោយ​សារ​ពួក​គេ​បាន​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ។​ ប៉ុន្តែ មាន​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍មួយ​បាន​កើត​ឡើង ពេល​ដែល​លោក​បេ ត្រូវ​គេ​ចាប់​ដាក់​គុក ដោយសារ​គាត់​បាន​និយាយ​ប្រាប់​មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់ អំពី​ព្រះ។ ពេល​នោះ ជំនឿ​របស់​គាត់​កាន់​តែ​រឹង​មាំ​ឡើង។ រឿង​នេះ​ក៏​បាន​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​គាត់​ដែរ ពេល​ដែលគេ​កាត់​ទោស​ពួក​គាត់ ឲ្យ​ជាប់​ឃុំ​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ជំរុំ​ប្រមូល​ផ្តុំ។ ពេល​នោះ ពួក​គាត់​បន្ត​ផ្សាយ​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ កាន់​តែ​ច្រើន​ជាង​មុន​ទៀត នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ឃុំ​ខ្លួន​នោះ។ លោក​បេ​បាន​ជឿ​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ យ៉ូហាន ១:៥ ដែល​បាន​ចែង​ថា “ពន្លឺ​នោះ​ក៏​ភ្លឺ​មក​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត តែ​សេចក្តី​ងងឹត​យល់​មិន​ដល់​ពន្លឺ​ទេ”។

មុន​ពេល​ការ​ចាប់​ខ្លួន និង​ការ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ដាស់​តឿន​ពួក​សិស្ស​របស់​ទ្រង់ អំពី​បញ្ហា​ដែល​ពួក​គេ​នឹង​ជួប​ប្រទះ។ ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​គេ​បដិសេធ ព្រោះ​គេ​មិន​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ ឬ​ព្រះ​វរបិតា​ឡើយ​(១៦:៣)។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ថា “នៅ​លោកីយ៍​នេះ ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​សេចក្តី​វេទនា​មែន ប៉ុន្តែ ត្រូវ​សង្ឃឹម​ឡើង ដ្បិត​ខ្ញុំ​បាន​ឈ្នះ​លោកីយ៍​ហើយ”(ខ.៣៣)។

អ្នក​ជឿ​ជា​ច្រើន មិន​ដែល​បាន​ជួប​ការ​បៀត​បៀន ក្នុង​កំរិត​ដែល​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​បេ​បាន​ទទួល​រង​ឡើយ តែ​យើង​អាច​រំពឹង​ថា យើង​នឹង​ជួប​បញ្ហា ដោយ​សារ​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ឬ​មានកំហឹង​នោះ​ឡើយ។ យើង​មាន​ព្រះ​ដ៏​ជា​ជំនួយ គឺ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ចាត់​ឲ្យ​យាង​ចុះ​មក តាម​ការ​សន្យា​របស់​ទ្រង់។ យើង​អាច​ងាក​ទៅ​រក​ទ្រង់…

តើអ្នកបានផ្សាំងអណ្តាតហើយឬនៅ?

អ្នកស្រីបឺរីល ម៉ាខាម(Beryl Markham)បាន​និពន្ធ​សៀវ​ភៅ​មួយ​ក្បាល ដើម្បី​ពិពណ៌នា​ជា​លម្អិត អំពី​ការ​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​មួយក្បាល ដែល​មាន​ភាព​រឹង​ចចេស​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពេល​ដែល​គាត់​ព្យាយាម​កាន់​តែ​ខ្លាំង វា​ក៏​កាន់​តែ​រឹង​ក្បាល។ ទោះ​គាត់​បាន​ប្រើ​វិធី​សាស្រ្ត​អ្វី​ក៏​ដោយ ក៏​គាត់​នៅ​តែ​មិន​អាច​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​ដ៏​មាន​អំណួត​មួយ​ក្បាល​នេះ​បាន​ដដែល។ តែ​ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ឈ្នះ​ចិត្តដ៏​រឹង​ទទឹង​របស់​វា។

តើ​យើង​ដឹង​ទេ​ថា យើង​ក៏​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ផ្សាំង​អណ្តាត​របស់​យើង​ផង​ដែរ? នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាំង​អណ្តាត​របស់​យើង តើ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ពិបាក ដូច​អ្នក​ស្រី​បឺរីល​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​របស់​គាត់​ឬ​ទេ? សាវ័ក​យ៉ាកុប​បាន​ប្រៀប​ប្រដូច​អណ្តាត ទៅ​នឹង​ដែក​បង្ខាំងនៅ​ក្នុង​មាត់​សេះ ឬ​ចង្កូត​នាវា​(យ៉ាកុប ៣:៣-៥) តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ពោល​ជា​ពាក្យ​ទំនួញ​ថា “មាន​ទាំង​ពាក្យ​សរសើរ និង​ពាក្យ​ប្រទេច​ផ្តាសា ចេញ​មក​ពី​មាត់​តែ​១​នោះ​ឯង បង​ប្អូន​អើយ មិន​គួរ​គប្បី​ឲ្យ​មាន​ដូច្នោះ​ឡើយ”(ខ.១០)។

ដូច​នេះ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ឲ្យ​យើង​អាច​ប្រយុទ្ធ​ឈ្នះ​អណ្តាត​របស់​ខ្លួន​ឯង​បាន? សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​បង្រៀន​អំពី​របៀប​ផ្សាំង​អណ្តាត​ផង​ដែរ។ ទីមួយ គឺ​ត្រូវ​និយាយ​តែ​ការ​ពិត​(អេភេសូរ ៤:២៥)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ត្រង់​ចំណុច​នេះ យើង​មិន​ចេះ​តែនិយាយ​ការ​ពិត ឲ្យ​តែ​រួច​ពី​មាត់ ដោយ​ឥត​បើ​គិត ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ឈឺ​ចាប់​នោះ​ទេ។ ព្រោះ​នៅ​ខ​បន្ទាប់ ​សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀតថា “មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​មាន​ពាក្យ​អាក្រក់​ណា​មួយ ចេញ​ពី​មាត់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ ចូរ​បញ្ចេញ​តែ​ពាក្យ​ណា​ដែល​ល្អៗ សំរាប់​នឹង​ស្អាង​ចិត្ត​តាម​ត្រូវ​ការ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ផ្តល់​ព្រះគុណ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់”(ខ.២៩)។ យើង​ក៏​អាច​ដក​ភាព​កខ្វក់​ចេញ​ពី​ពាក្យ​សម្តី​របស់យើង ដោយ​ដក​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​ជូរ​ល្វីង ក្តៅ​ក្រហាយ កំហឹង ឡូឡា ជេរ​ប្រមាថ និង​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​អាក្រក់ ចេញ​ពី​យើង​រាល់គ្នា(ខ.៣១)។ នេះ​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​ងាយ​ស្រួល​ធ្វើ​ទេ បើ​សិន​ជា​យើង​ព្យាយាម​ធ្វើ​វា ដោយ​ពឹង​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង​នោះ។ តែ​អរព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ…

ដោយសារមាត់កូនក្មេង

មាន​ពេល​មួយ មីសែល(Michele) ឃើញ​វ៉ាយអូឡា(Viola) ដែល​មាន​អាយុ​១០​ឆ្នាំ កំពុង​តែ​ប្រើ​មែក​ឈើ ធ្វើ​ជា​ម៉ៃក្រូហ្វូន ដើម្បី​ធ្វើ​ត្រាប់​តាម​គ្រូ​អធិប្បាយ។ មីសែល​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ឲ្យ​វ៉ាយអូឡា​ឡើង​ចែក​ចាយ​ព្រះ​បន្ទូល ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​កម្ម​វិធី​ឈោង​ចាប់ ក្នុង​ភូមិ​មួយ។ វ៉ាយអូឡា​ក៏​បាន​យល់​ព្រម។ មីសែល ដែល​ជា​បេសកជន នៅ​ប្រទេស​ស៊ូដាន​ខាង​ត្បូង ក៏​បាន​សរសេរ​ថា “ហ្វូង​មនុស្ស​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង … ពេល​ដែល​ក្មេង​ស្រី​តូច​ម្នាក់ ដែល​គេ​បាន​បោះ​បង់​ចោល បាន​ក្រោក​ឈរ ដោយ​មាន​អំណាច នៅ​ចំពោះ​ពួក​គេ ក្នុង​នាម​ជា​កូន​ស្រី​របស់​ស្តេច​លើ​អស់​ទាំង​ស្តេច ដោយ​ចែក​ចាយ ដោយ​អំណាច​ចេស្តា អំពី​ភាព​ពិត​នៃ​នគរ​ព្រះ។ ហ្វូង​មនុស្ស​ប្រហែល​ពាក់​កណ្តាល បាន​ឡើង​មក​ខាង​មុខ ដើម្បី​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ” (Michele Perry, Love Has a Face)។

នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ហ្វូង​មនុស្ស​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា នឹង​បាន​ស្តាប់​ក្មេង​ចែក​ចាយ​ព្រះ​បន្ទូល​ឡើយ។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ដែល​សរសេរ​ថា “ដោយ​សារ​មាត់​កូន​ក្មេង” ដែល​មាន​ប្រភព​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៨។  ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ចែង​ថា “ទ្រង់​បាន​តាំង​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​សរសើរ ដោយ​សារ​មាត់​កូន​ក្មេង និង​កូន​ដែល​នៅបៅ​ដោះ ដោយ​ព្រោះ​ពួក​តតាំង​នឹង​ទ្រង់”(ខ.២)។ ក្រោយ​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ដក​ស្រង់​ខគម្ពីរ​នេះ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ២១:១៦ បន្ទាប់​ពី​ពួក​សង្ឃ និង​ពួក​អាចារ្យ​បាន​រិះ​គន់​ក្មេង​ៗ ដែល​បាន​ស្រែក​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​យេស៊ូវ ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡិម។ ក្មេង​ៗ​ទាំង​នោះ​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​អារម្មណ៍​រំខាន ដល់​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​ទាំង​នោះ​ណាស់។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ដក​ស្រង់​ខគម្ពីរ…

អ្នកកែប្រែអារម្មណ៍

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ នៅ​ស្ថានីយ​រថ​ភ្លើង ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ប្រចាំ​សប្តាហ៍ គំនិត​វិជ្ជមាន​ជា​ច្រើន បាន​ពពាក់​ពពូន​គ្នា នៅ​ក្នុង​គំនិត​ខ្ញុំ ដូច​អ្នក​ដំណើរ​ដែល​កំពុង​ឈរ​តម្រង់​ជួប​បញ្ជ្រាត​គ្នា ដើម្បី​រង់​ចំា​ឡើង​រថ​ភ្លើង។ ពេល​នោះ ខ្ញុំមាន​ភាព​តាន​តឹង​ក្នុង​ចិត្ត ដោយ​សារ​ការ​សង្ស័យ និង​សម្តី​ដែល​គេ​និយាយ​មក​ខ្ញុំ ដោយ​គ្មាន​មេត្តា ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ដោយ​សារ​ភាព​អយុត្តិ​ធម៌ ដែល​សមាជិក​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ បាន​ទទួល​រង កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ។ ដល់​ពេល​ដែល​រថ​ភ្លើង​មក​ដល់ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​មិន​ល្អ​សោះ។​

ពេល​ខ្ញុំ​ឡើង​ជិះ​រថ​ភ្លើង គំនិត​មួយ​ទៀត​ក៏​បាន​លេច​ឡើង ដោយ​ជំរុញ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សរសេរ​សេចក្តី​អធិស្ឋាន សម្រាប់​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ នូវ​ពាក្យ​ទំនួញ​របស់​ខ្ញុំ។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សរសេរ​ពាក្យ​ទំនួញ​របស់​ខ្ញុំ​ចប់ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដក​ទូរស័ព្ទ​របស់​ខ្ញុំ​ចេញ​មក ដើម្បី​ស្តាប់​បទ​ចម្រៀង​សរសើរ​ដំកើង។​ អារម្មណ៍​អាក្រក់​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​មុន​នោះ ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទាំង​ស្រុង ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។​

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​អនុវត្ត​តាម​គំរូ​របស់​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៩៤។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​នេះ បាន​ពោល​ទំនួញ​របស់​ខ្លួន​ថា “ឱ​ចៅក្រម​នៃ​ផែនដី​អើយ សូម​ទ្រង់​ក្រោក​ឡើង សូម​សង​ដល់​ពួក​ឆ្មើងឆ្មៃ​តាម​សម​គួរ … តើ​អ្នក​ណា​នឹង​ក្រោក​ឡើង​ជំនួស​ខ្ញុំ ដើម្បី​ទាស់​នឹង​ពួកអ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ការ​អាក្រក់ តើ​អ្នក​ណា​នឹង​ឈរ​ឡើង​ជំនួស​ខ្ញុំ ដើម្បី​ទប់ទល់​នឹង​ពួកដែល​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ទុច្ចរិត?”(ទំនុកដំកើង ៩៤:២,១៦)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​មិន​បាន​លាក់​ទុក​អ្វី​ដែល​មាន​ក្នុង​ចិត្ត​ឡើង ពេល​ដែល​គាត់​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ អំពី​អំពើ​អយុត្តិ​ធម៌ ដែល​គេ​បាន​ធ្វើ​មក​លើ​ស្ត្រី​មេម៉ាយ និង​ក្មេង​កំព្រា។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ទូល​ពាក្យ​ទំនួញ​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ហើយ​ គាត់​ក៏​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​សរសើរ​ដំកើង​ថា “ប៉ុន្តែ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ជា​ទី​ពឹង​យ៉ាង​ខ្ពស់​នៃ​ទូលបង្គំ គឺ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ ទ្រង់​ជា​ថ្មដា ដែល​ទូលបង្គំ​ពឹងពាក់​បាន”(ខ.២២)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អញ្ជើញ​យើង…

ការអធិស្ឋាន និងរណាយន្ត

ខ្ញុំ​មាន​ការ​គោរព ចំពោះ​ភាព​ក្លាហាន​របស់​អ៊ំ​ស្រី ក្លេឌី(Glady) ទី​បី​ជា​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​មួយ​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ចំពោះ​គាត់ នៅ​ពេល​ខ្លះ​ក៏​ដោយ។ ឧទារហណ៍ មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ចែក​ចាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ នៅ​ក្នុង​អ៊ីមែល​របស់​គាត់​ថា គាត់​បាន​កាប់​រំលំ​ដើម​វលណាត់​ដ៏​ធំ​មួយ​ដើម កាលពី​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ។

ខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ចំពោះ​គាត់ ព្រោះ​គាត់​មាន​អាយុ​៧៦​ឆ្នាំ​ហើយ។ គាត់​ហ៊ាន​ប្រើ​រណា​យន្ត ឬ​ត្រង់​ស៊ីន័រ ដើម្បី​កាប់​រំលំ​ដើម​ឈើ​នោះ ដែល​បាន​ដុះ​ពី​ក្រោយ​បន្ទប់​ដាក់​ឡាន​របស់​គាត់។ ពេល​ដែល​ឫស​របស់​ដើម​ឈើ​នោះ បាន​ព្យាយាម​ផុស​ចេញ​មក​តាម​ជញ្ជាំង​ស៊ីម៉ង់ គាត់​ដឹង​ថា គាត់​ត្រូវ​តែ​កាប់​ដើម​ឈើ​នោះ​ចោល។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា គាត់តែង​តែ​អធិស្ឋាន មុន​ពេល​គាត់​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​កិច្ចការ​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដូច​នេះ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​លោក​នេហេមា កំពុង​បម្រើ​ការ​ជា​អ្នក​ថ្វាយ​ពែង​ដល់​ស្តេច​នៃ​ចក្រ​ភព​ពើរស៊ី ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែលប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល កំពុង​រស់​នៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​វិញ។ ពេល​ពួក​គេវិល​ត្រឡប់​មក​វិញ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា “​កំផែង​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡិម ក៏​បាក់​បែក ហើយ​ទ្វារ​បាន​ឆេះ​អស់​ផង”(នេហេមា ១:៣)។ ដោយ​សារ​កំផែង​បាក់​បែក នោះ​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​ងាយ​នឹង​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​យក​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​។ លោក​នេហេមា​មាន​ការ​អាណិត​អាសូរ ចំពោះ​ប្រជាជន​របស់​គាត់ ហើយ​ចង់​ជួយ​ពួក​គេ។ ប៉ុន្តែ គាត់​ត្រូវ​អធិស្ឋាន​ជាមុន​សិន ជា​ពិសេស ដោយ​សារ​ស្តេច​ថ្មី បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​បង្គាប់​ឲ្យ​គេ​បញ្ឈប់​ការ​សាង​សង់ នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម(មើល​អែសរ៉ា ៤)។ លោក​នេហេមា​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​ប្រជាជន​គាត់(នេហេមា ១:៥-១០) ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏បាន​ទូល​សូម​ជំនួយ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ មុន​ពេល​ទូល​សូម​ការ​អនុញ្ញាតិ​ពី​ស្តេច ឲ្យ​ចាក​ចេញ​ទៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម(ខ.១១)។

តើ​អ្នក​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​បញ្ហា ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន​ដែរ​ឬ​ទេ? ការ​អធិស្ឋាន គឺ​ជា​វិធី​ដ៏​ល្អ​បំផុត…

ការស្កប់ចិត្តបំផុត

នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុម​ការងារ​យើង​បាន​ចែក​អាហារ​សម្រន់​ដល់​កុមារ នៅ​កម្ម​វិធី​របស់​សាលា​ព្រះ​គម្ពីរ យើង​បាន​កត់​សំគាល់ ឃើញ​ក្មេង​ប្រុស​តូច​ម្នាក់ កំពុង​ញ៉ាំ​អាហារ​ដែល​យើង​ចែក​ឲ្យ​អស់​គ្មាន​សល់ ដោយ​សារ​ស្រេក​ឃ្លាន​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​បាន​ទៅ​រើ អាហារ​ដែល​ក្មេង​ដទៃ​ទៀត​ញាំ​សល់ នៅ​លើ​តុ​ជា​មួយ​គាត់​។ ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​ពោត​លីង​មួយ​កញ្ចប់ ឲ្យ​គាត់​ញាំ​ថែម​ទៀត តែ​គាត់​នៅ​តែ​មិន​ឆ្អែត​ដដែល។ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ យើង​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ក្មេង​តូច​ម្នាក់​នេះ​ឃ្លាន​ខ្លាំង​យ៉ាង​នេះ។

រឿង​នេះ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា យើង​ក៏​អាច​មាន​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន ក្នុង​ផ្លូវ​អារម្មណ៍ ដែល​មិន​ចេះ​ឆ្អែត​ឆ្អន់ ដូច​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​នេះ​ដែរ។ យើង​ខំ​ប្រឹង​ស្វែង​រក​វិធី​ជា​ច្រើន ដើម្បី​បំពេញ​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន ក្នុង​ជម្រៅ​ចិត្ត​យើង ប៉ុន្តែ យើង​នៅ​តែ​មិន​អាច​បំពេញចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​ឆ្អែត​បាន។

ហោរា​អេសាយ​បាន​អញ្ជើញ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្រេក​ឃ្លាន ឲ្យ“​មក​ទិញ ហើយ​បរិភោគ​” (អេសាយ ៥៥:១) ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់មក​គាត់​ក៏​បាន​សួរ​ថា “ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ចាយ​ប្រាក់​ ឲ្យបាន​តែ​របស់​ដែល​មិន​មែន​ជា​អាហារ ហើយ​បង់​កំឡាំង ឲ្យ​បាន​តែ​របស់​ដែល​មិន​ស្កប់​ចិត្ត​ដូច្នេះ?” (ខ.២)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​អេសាយ​មិន​គ្រាន់​តែ​និយាយ​សំដៅ ទៅ​លើ​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន ខាង​រូប​កាយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។  ព្រះ​ទ្រង់​អាច​ចម្អែត​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន ទាំង​ខាង​វិញ្ញាណ និង​ខាង​ផ្លូវ​អារម្មណ៍​របស់​យើង តាម​រយៈ​ការ​សន្យា​ថា ទ្រង់​នឹង​មាន​ព្រះ​វត្ត​មាន នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​យើង​ជា​និច្ច។ “ការ​តាំង​សេចក្ដី​សញ្ញា​ដ៏​អស់​កល្ប” នៅ ខ.៣ គឺ​ជា​ការ​រំឭក អំពី​ការ​សន្យា​មួយ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ស្តេច​ដាវីឌ នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ បទគម្ពីរ ២សាំយូអែល ៧:៨-១៦។ ​ព្រះទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា…