តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Linda Washington

តួនាទីរបស់យើងក្នុងខ្សែរាជវង្ស

នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​រាជ​វង្ស ​នៃ​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស អ្នក​ដែល​មាន​ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ​នឹង​រាជ​បល្ល័ង្ក កាន់​តែ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា នោះ​ឈ្មោះ​គាត់​ក៏​កាន់​តែ​ល្បី​ល្បាញ ដល់​សាធារណៈ​ជន​ផង​ដែរ។​ តែ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ស្ទើរ​តែ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​នឹក​ចាំ។ រាជ​វង្ស​របស់​ប្រទេស​អង់​គ្លេស មាន​បញ្ជីរ​ឈ្មោះ​អ្នក​ស្នង​រាជ្យ​មួយ​ខ្សែ ដែល​រួម​មាន​មនុស្ស​ជិត​៦០​នាក់។ ក្នុង​ចំណោម​នោះ មាន​ព្រះអង្គ​ម្ចាស់ ហ្វ្រេដឺរិក វីនស៊រ(Frederic Windsor) ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​លេខ​រាង​ទី​៤៩ ក្នុង​បញ្ជី​ឈ្មោះ​អ្នក​ស្នង​រាជ្យ។  ទ្រង់​មិន​បាន​ចេញ​មុខ​ចេញ​មាត់​ទេ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​បន្ត​រស់​នៅ ក្នុង​ភាព​ស្ងាត់​ស្ងៀម។ ទោះ​ទ្រង់​មាន​ការងារ​ជា​អ្នក​វិភាគ​ផ្នែក​ហិរញ្ញ​វត្ថុ គេ​នៅ​តែ​មិន​បាន​ចាត់​ទុក​ទ្រង់​ជា “រាជ​វង្សា​នុវង្ស​ដែល​ធ្វើ​ការ​ងារ” ដែល​ជា​សមា​ជិក​គ្រួសារ​រាជ​វង្ស​ដ៏​សំខាន់ ដែល​បាន​ទទួល​ប្រាក់​បៀវត្ស សម្រាប់​ការ​ធ្វើ​ជា​តំណាង​ឲ្យ​រាជ​វង្ស។​

ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​ណាថាន គឺ​ជា​បុត្រា​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ​(២សាំយ៉ូអែល ៥:១៤) ក៏​ជា​សមាជិក​គ្រួសារ​រាជ​វង្ស ដែល​មិន​បានចេញ​មុខ​ចេញ​មាត់។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​និយាយ​ច្រើន អំពី​ទ្រង់​ទេ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​នាម​របស់​ទ្រង់ ត្រូវ​បាន​កត់​ទុក ក្នុង​បញ្ជី​ខ្សែលោហិត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​លូកា ដែល​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ជា​ច្រើន​ជឿ​ថា ខ្សែ​លោហិត​នោះ ជាខ្សែ​លោហិត​របស់ព្រះ​យេស៊ូវ​ នៅ​ខាង​នាង​ម៉ារា(លូកា ៣:៣១) ខណៈ​ពេល​ដែល​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ បាន​កត់​ទុក​ព្រះ​នាម​ស្តេច​សាឡូម៉ូន ក្នុង​ខ្សែ​លោហិត​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ។

ទោះ​ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​ណាថាន​មិន​បាន​សោយ​រាជ្យក៏​ដោយ ក៏​ទ្រង់​នៅ​តែ​មាន​តួនាទី​មួយ ក្នុង​នគរ​ព្រះ ជា​រៀង​រហូត។​

ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ក៏​ជា​សមាជិក​គ្រួសារ​រាជ​វង្ស​របស់​ព្រះ​អង្គ​  សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​ចែង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន “សិទ្ធិ​ធ្វើ​ជា​កូន​ព្រះ”(យ៉ូហាន ១:១២)។ យើង​ប្រហែល​មិន​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី តែ​យើង​ជា​កូន​របស់​ព្រះ…

ទុក្ខសោកប្រែជាអំណរ

លោក​ជីម(Jim) និង​លោក​ជេមី ដាច់ឆ័រ(Jamie Dutcher) គឺ​ជា​អ្នក​ផលិត​ខ្សែ​ភាព​យន្ត ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី ដោយ​សារ​ពួក​គេ​មាន​ការ​យល់​ដឹង អំពី​សត្វ​ឆ្កែ​ចចក។ ពួក​គេ​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ពេល​ណា​ឆ្កែ​ចចក​សប្បាយ​ចិត្ត ពួក​វា​គ្រវី​កន្ទុយ ហើយ​ប្រលែង​គ្នា​លេង។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពី​សមាជិក​ណា​មួយ របស់​ហ្វូង​ចចក​ងាប់ ពួក​វា​ក៏​បាន​កាន់​ទុក​អស់​ជា​ច្រើន​សប្តាហ៍។ ពួក​វា​នាំ​គ្នា​ទៅ​កន្លែង​ដែល​សមាជិក​នោះ​ស្លាប់ ដោយ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​សោក​សង្រេង ដោយ​ទម្លាក់​កន្ទុយ​ចុះ ហើយ​ស្រែក​លូយ៉ាង​ស្រងេះ​ស្រង៉ោច​។

ការ​សោក​សង្រេង គឺ​ជា​អារម្មណ៍​ដែល​មាន​អំណាច​ណាស់ ដែល​យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ឆ្លង​កាត់ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​បាត់​បង់​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់ ឬ​បាត់​បង់​ក្តី​សង្ឃឹម។ នាង​ម៉ារា ម៉ាក់ដាឡា មាន​ការ​សោក​សង្រេង​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត។​ នាង​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​គាំ​ទ្រ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ និង​ពួក​សិស្ស​(លូកា ៨:១-៣)។ ប៉ុន្តែ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​អង្គ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង បាន​នាំ​ឲ្យ​នាង​សោក​សង្រេង។ អ្វី​ដែល​នាង​អាច​ធ្វើ​ថ្វាយ​ព្រះ​យេស៊ូវ​នៅ​ពេល​នោះ គឺ​ការ​បញ្ចប់​ការ​ចាក់​ប្រេង​ក្រអូប​ពី​លើ​ព្រះ​សព​របស់​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​ការ​បញ្ចុះ​សព ជា​កិច្ច​ការ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្អាក់ ដោយ​សារ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ឈប់​សម្រាក។ ប៉ុន្តែ សូម​យើង​ស្រមៃ​ថា នាង​ម៉ារា​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​ម្តេច ពេល​ដែល​បាន​ទៅ​ដល់​ផ្នូរ មិន​ឃើញ​ព្រះ​សព តែ​បាន​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ។ ពី​ដំបូង​នាង​មិន​ស្គាល់​បុរស​ដែល​ឈរ​នៅ​ពី​មុខ​នាង​ទេ តែ​ពេល​ដែល​នាង​បាន​ឮ​សម្លេង​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ហៅ​ឈ្មោះ​នាង នាង​ក៏​បាន​ដឹង​ថា បុរស​នោះ​ជា​ព្រះ​យេស៊ូវ! ភ្លាម​នោះ ការ​សោក​សង្រេង​ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ក្តី​អំណរ។ ពេល​នេះ នាង​ម៉ារា​មាន​ដំណឹង​ដ៏​រីក​រាយ ដើម្បី​ចែក​រំលែក​ប្រាប់​គេ​ថា នាង​បាន​ឃើញ​ព្រះ​អម្ចាស់​ហើយ​(យ៉ូហាន ២០:១៨)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​ចូល​ក្នុង​លោកិយ​ដ៏​ងងឹត…

រូបភាពនៃភាពអស់សង្ឃឹម

នៅ​សម័យ​វិបត្តិ​សេដ្ឋ​កិច្ច ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៣០ នៅ​អាមេរិក អ្នក​ស្រី​ដូរ៉ូធា លេង(Dorothea Lange) ដែល​ជាជាង​ថត​រូប​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ បាន​ថត​រូប​អ្នក​ស្រី​ផ្លូរិន អូវិន ថមសិន(Florence Owens Thompson) ជា​មួយ​កូន​ៗរបស់​គាត់។ រូប​ថត​មួយ​សន្លឹក​នេះ​ក៏​បាន​មាន​ភាព​ល្បី​ល្បាញ ហើយ​គេ​បាន​ដាក់​ចំណង​ជើង​ឲ្យ​ថា ម្តាយ​អន្តោ​ប្រវេសន៍ ។ រូប​ថត​នេះ គឺ​ជា​រូប​ភាព​របស់​ស្រ្តី​ជា​ម្តាយ​ម្នាក់ ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម បន្ទាប់​ពី​ការ​ប្រមូល​ផល​សណ្តែក​ខៀវ​បាន​ទទួល​បរាជ័យ។ អ្នក​ស្រី​លេង​ក៏​បាន​យក​រូប​ថត​នោះ ទៅ​ទីក្រុង​នីប៉ូម៉ូ រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា ខណៈ​ពេលដែល​គាត់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ ​ឲ្យ​រដ្ឋ​បាល​សុវត្ថិ​ភាព​កសិដ្ឋាន ដោយ​សង្ឃឹម​ថា គេ​នឹង​មាន​ការ​យល់​ដឹង អំពី​តម្រូវ​ការរបស់​កសិករ​ដែល​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្កា​តាម​រដូវ ដែល​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ទាល់​ច្រក។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​បរិទេវ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​មួយ​បែប​ទៀត ដែល​នគរ​យូដា​បាន​ជួប​ប្រទះ បន្ទាប់​ពី​ទី​ក្រុងយេរូសាឡិម​ត្រូវ​បាន​គេ​បំផ្លិច​បំផ្លាញ។ មុន​ពេល​កង​ទ័ព​របស់​ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា​សម្រុក​ចូល​ ហើយ​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​ទី​ក្រុង​នេះ ប្រជាជន​ក្នុង​ទីក្រុង​នេះ​បាន​ជួប​ភាព​អត់​ឃ្លាន​រួច​ជា​ស្រេច​ហើយ ដោយ​សារ​ការ​ឡោម​ព័ទ្ធ​របស់​សត្រូវ​(២ពង្សាតាក្សត្រ ២៤:១០-១១)។ ពួក​គេ​បាន​ជួប​ទុក្ខ​វេទនា​នេះ គឺ​ដោយ​សារ​តែ​ការ​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំមក​ហើយ តែ​លោក​យេរេមា ដែល​ជាអ្នក​និពន្ធ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​បរិទេវ​បាន​ស្រែក​អំពាវ​នាវ​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជំនួស​ពួក​គេ​(បរិទេវ ២:១១-១២)។

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក១០៧ ក៏​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​គ្រា​អាសន្ន​អន្ធ​ក្រ ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល​ផងដែរ​(គឺ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​រស់​នៅ​វិល​វល់ ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន, ខ.៤៥) ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​ងាក​មក​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ដំណោះ​ស្រាយ​ជា​ជំហាន​ៗ សម្រាប់​ពេល​ដ៏​ពិបាក​នោះ ដែល​ក្នុង​នោះ ពួក​គេ “បាន​ស្រែក​អំពាវ​នាវ​ដល់ព្រះ​អម្ចាស់ ក្នុង​ពេល​មាន​ទុក្ខ”(ខ.៦)។ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​ដ៏​អស្ចារ្យ…

ជំនឿសម្រាប់ស៊ូទ្រាំ

លោកអឺនេស ស៊ែកក្លេតុន(Ernest Shackleton ឆ្នាំ1874–1922) បាន​បរាជ័យ នៅ​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ដំណើរ​បេសកម្ម​ឆ្លង​កាត់​ទ្វីប​អត់តាកទិក កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩១៤។ នាវា​របស់​គាត់ ដែល​មាន​រហ័ស​នាម​ថា ស៊ូទ្រាំ បាន​ជាប់​គាំង នៅ​ក្នុង​ទឹក​កក​ក្រាស់​ៗ ក្នុង​សមុទ្រ​វេដេល។ វា​ជា​ពេល​ដែល​គាត់ និង​ក្រុម​នាវិក​របស់​គាត់​ត្រូវ​រត់​ប្រណាំង​នឹង​ពេល​វេលា​ដែលនៅ​សល់​កាន់​តែ​តិច​ទៅ​ៗ​ ដោយ​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់។ ពួក​គេ​មិន​មាន​មធ្យោបាយ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ តំបន់​ផ្សេង​ទៀត​នៃ​ពិភព​លោក​ទេ ដូច​នេះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រើ​ទូក​សង្រ្គោះ ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ ទៅ​ឆ្នេរ ដែល​នៅ​ជិត​បំផុត នៅ​កោះ​អ៊ីលីហ្វិន។ លោក​ស៊ែក​ក្លេតុន និង​ពួក​នាវិក​៥​នាក់​បាន​អុំទូក​នោះ​ អស់​រយៈ​ពេល​២សប្តាហ៍ បាន​ចម្ងាយ​ប្រហែល​១២០០​គីឡូ​ម៉ែត្រ កាត់​មហា​សមុទ្រ ទៅ​ដល់​រដ្ឋ​ចចជា​ខាង​ត្បូង ដើម្បី​ស្វែង​រក​ជំនួយ សម្រាប់​ពួក​នាវិក​ភាគ​ច្រើន ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​នៅ​លើ​កោះ។ ដំណើរ​បេសកកម្ម “ដ៏​បរាជ័យ”នេះ ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដ៏​ជោគ​ជ័យ ចូល​ទៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត ពេល​ដែល​នាវិក​ទាំង​អស់​របស់​លោក​ស៊ែកក្លេតុន​បាន​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ ដោយ​សារ​សេចក្តី​ក្លាហាន និង​ការ​ស៊ូទ្រាំ​របស់​ពួក​គេ។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​យល់​អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​សមុទ្រ​ដែល​មាន​ខ្យល់​ព្យុះ ទៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម ដើម្បី​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​កាត់​ទោស ដោយសារ​គាត់​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្តែង​ពី​ទេវតា​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ឲ្យ​ដឹង​ថា​ សំពៅ​នោះ​នឹង​លិច​មិន​ខាន​។ ប៉ុន្តែ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អស់​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ដំណើរជា​មួយ​គាត់​ថា ពួក​គេ​នឹង​រួច​ជីវិត​ទាំង​អស់​គ្នា តាម​ការ​សន្យា​របស់​ព្រះ ទោះ​ជា​នាវា​នោះ​ត្រូវ​បាត់​បង់​ក៏​ដោយ​(កិច្ចការ ២៧:២៣-២៤)។

ពេល​ដែល​យើង​ជួប​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ យើង​ច្រើន​តែ​ចង់​ឲ្យ​ព្រះ​កែ​ប្រែ​អ្វី​ៗ ឲ្យ​មាន​ភាព​ល្អ​ឡើង​វិញ​ភ្លាម។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​ជំនឿ សម្រាប់​ស៊ូទ្រាំ…

ភាពអស្ចារ្យនៃព្រិលពណ៌ស

នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១៧ លោក​អ៊ីសាក់ ញូតុន(Isaac Newton)បាន​ប្រើ​កញ្ចក់​ព្រីស ដើម្បី​សិក្សា​អំពី​របៀប​ដែល​ពន្លឺ​បានជួយ​ឲ្យ​យើង​មើល​ឃើញ​ពណ៌​ខុស​ៗ​គ្នា។ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ថា ពេល​ដែល​ពន្លឺ​ឆ្លង​កាត់​វត្ថុ​ណា​មួយ  វត្ថុ​នោះ​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ពណ៌​ដ៏​ជាក់​លាក់​មួយ។ តែ​តាម​ពិត ព្រឹល​ដែល​មាន​ពណ៌​សរក្បុះ បាន​កើត​ឡើង​ពី​ដុំ​គ្រីស្តាល់​ទឹកកក​តូច​ល្អិត​ជា​ច្រើន​ផ្តុំ​ចូល​គ្នា ដែល​សុទ្ធ​តែ​មាន​ពណ៌​ស្រអាប់។ ពេល​ដែល​ពន្លឺ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ដុំ​គ្រីស្តាល់​ទឹកកក​ទាំង​អស់​នោះ ​យើងឃើញ​ថា ដុំ​ព្រឹល​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ពណ៌​ស​ក្បុស។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​អំពី​អំពើ​បាប​របស់​មនុស្ស ដោយ​និយាយ​អំពី​ពណ៌​របស់​វា​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ ដើម្បី​ប្រឈម​មុខ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​ប្រជាជន​យូដា ហើយ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ​មាន​ពណ៌​ក្រហម​ទែង​ហើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​អង្គ​បាន​សន្យា​ថា​ អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ​នឹង​បាន​ស​ដូច​ហិមៈ​ ឬ​ព្រិល​(អេសាយ ១:១៨)។ តើ​ប្រែ​ជា​ស​ដូច​ហិមៈ ដោយ​របៀប​ណា? ប្រជា​ជន​យូដា​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​របស់​ខ្លួន ហើយ​ស្វែង​រក​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។

ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ នោះ​យើង​អាច​ចូល​ទៅ​ទទួល​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ពេល​ណា​ក៏​បាន។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ហៅ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ថា “ពន្លឺ​នៃ​លោកិយ” ហើយ​មាន​បន្ទូល​ថា អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ “មិន​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត​ឡើយ គឺ​នឹង​មាន​ពន្លឺ​នៃ​ជីវិត​វិញ”(យ៉ូហាន ៨:១២)។ ពេល​ណា​យើង​សារ​ភាព​អំពើ​បាប​របស់​យើង ព្រះ​ជាម្ចាស់​នឹង​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង ហើយ​ពន្លឺ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដែល​បាន​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ក៏​បាន​ចាំង​មក​កាត់​វិញ្ញាណ​យើង។ បាន​សេចក្តី​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទត​ឃើញ​យើង ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ទត​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​ល្អ​ឥត​កន្លែង​បន្ទោស​បាន។

យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​នៅ​ជាប់​ក្នុង​កំហុស និង​ក្តី​អាម៉ាស់ ដោយសារ​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​អាច​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សេចក្តី​ពិត​នៃ​ការ​អត់​ទោស​បាប​របស់​ព្រះ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង “ស​ដូច​ហិមៈ”។—LINDA WASHINGTON

ការចម្រើនកម្លាំងដល់ជង្គង់ដែលខ្សោយ

កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ខ្ញុំ​បាន​ស្តាប់​បទ​ចម្រៀង​មួយ​បទ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ទត​រំលង​កំហុស​ខ្ញុំ ហើយ​ទត​ឃើញ​តម្រូវ​ការ​របស់​ខ្ញុំ” ដែល​និពន្ធ​ដោយ​អ្នកស្រី​ដូធី រេមបូ(Dottie Rambo) ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៧។ តែ​ខ្ញុំ​ច្រឡំ​ស្មាន​តែ​បទ​ចម្រៀង​នោះ មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ទត​រំលង​កំហុស​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ទត​ឃើញ​ជង្គង់​របស់​ខ្ញុំ”។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង នោះ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជាព្រះ​ទត​មើល​ជង្គង់​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​វិញ។ តើ​ដោយ​សារ​ជង្គង់​ខ្ញុំ​ខ្សោយ​ឬ? តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ក្នុង​ភាសា​អង់​គ្លេស ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ គឺ​មាន​ន័យ​ថា “ភ័យ​ខ្លាច”។ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត​អ្នក​ស្រី​ដូធី បាន​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​នេះ ដើម្បី​រៀប​រាប់​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គ្មាន​លក្ខ​ខ័ណ្ឌ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ គឺ​ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​បង​ប្រុស​របស់​គាត់ ដែល​បាន​ជឿ​ថា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្រឡាញ់​គាត់​ទេ ព្រោះ​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស។ អ្នក​ស្រី​ដូធី​ក៏​បាន​ប្រើ​បទ​ចម្រៀង​នេះ ដើម្បី​ធានា​គាត់​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ជ្រាប​អំពីភាព​កម្សោយ​របស់​គាត់ ហើយ​នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​គាត់​ជា​និច្ច។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គ្មាន​លក្ខ​ខ័ណ្ឌ​របស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដាកំពុង​ជួប​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សារ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាត់​ហោរា ដូច​ជា​លោក​អេសាយ​ជា​ដើម ឲ្យ​នាំ​យក​ព្រះ​រាជ​សារ​ព្រះអង្គ​ទៅ​ប្រកាស់ ដល់​រាស្រ្ត​ដែល​បាន​វង្វេង​ចេញ​ពី​ព្រះ​អង្គ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ជំពូក​៣៥ លោក​ហោរា​រូប​នេះ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ឲ្យ​មាន​សង្ឃឹម​ឡើង ព្រោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ស្តារ​ពួក​គេ​ឡើង​វិញ​មិន​ខាន។ ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​នោះ នឹង “ចំរើន​កំឡាំង​ដៃ​ដែល​ខ្សោយ ហើយ​ឲ្យ​ក្បាល​ជង្គង់​ដែល​ញ័រ​បាន​មាំមួន​ឡើង”(ខ.៣)។ តាម​រយៈ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ទទួល រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​នឹង​អាច​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា នៅ​ក្នុង​ខ.៤ លោក​អេសាយ​បាន​បង្គាប់​ពួក​គេ​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​ប្រាប់​ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ភ័យ​ខ្លាច​ថា ចូរ​ឲ្យ​មាន​កំឡាំង​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច​ឡើយ”។

តើ​អ្នក​កំពុង​តែ​មាន​ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ​ឬ​ទេ? ចូរ​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​ចុះ។ ព្រះ​អង្គ​ចម្រើន​កម្លាំង​ដល់​ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ…

បរាជ័យមិនមែនជាជម្រើសឡើយ

អ្នក​ស្រី​ស៊ូសាន ប៊ី អ៊ែនថូនី(Susan B. Anthony ឆ្នាំ ១៨២០ ដល់ ១៩០៦) មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ល្បាញ ដោយ​សារ​គាត់​មាន​ជំហរ​ដ៏​រឹង​មាំ នៅ​ក្នុង​ការ​ទាម​ទា​សិទ្ធិ​ស្រ្តី នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក។ គាត់​បាន​ប្រកាស់​ថា “ចលនា​ទាម​ទា​សិទ្ធិ​ស្រ្តី​មិន​អាច​បរាជ័យ​ឡើយ”។ គាត់​បាន​ទទួល​រង​ការ​រិះ​គន់​ជា​ប្រចាំ ហើយ​ក្រោយ​មក​ក៏​ត្រូវ​គេ​ចាប់​ខ្លួន ហើយ​កាត់​ទោស ពី​បទ​បោះ​ឆ្នោត​ដោយ​ខុស​ច្បាប់។ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ គាត់​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា គាត់​នឹង​មិន​បញ្ឈប់​ការ​ទាម​ទា​ឲ្យ​ស្រ្តី​មាន​សិទ្ធិ​បោះ​ឆ្នោត ដោយ​ជឿ​ថា ចលនា​របស់​គាត់ ជា​បុព្វ​ហេតុ​ដ៏​យុត្តិ​ធម៌។ គាត់​មិន​បាន​ឃើញ​ផល​ផ្លែ​នៃ​ចលនា​របស់​គាត់ មុន​ពេល​គាត់​ស្លាប់​ឡើយ​ តែ​ការ​ប្រកាស់​របស់​គាត់ គឺ​បាន​ក្លាយ​ជា​ការ​ពិត​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩២០ សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ក៏​បាន​កែ​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ ដើម្បី​ឲ្យ​ស្រ្តី​មាន​សិទ្ធិ​បោះ​ឆ្នោត។

បរាជ័យ​ក៏​មិន​មែន​ជា​ជម្រើស​របស់​លោក​នេហេមា​ដែរ ព្រោះ​គាត់​មាន​ជំនួយ​ដ៏​មាន​ចេស្តា ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់​ការ​ជួល​ជុល​កំផែង​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ហើយ គាត់​និង​អ្នក​ដែល​បាន​ត្រឡប់​ពី​ការ​និរទេស​នៅ​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ជួស​ជុល​នេះ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​កំផែង​ក្រុង ដើម្បី​ការពារ​ប្រជាជន​ពី​ការ​វាយ​ប្រហារ​របស់​សត្រូវ​។ ប៉ុន្តែ កិច្ចការ​ជួស​ជុល​កំផែង​ក្រុង​នេះ​បាន​ជួប​ការ​ប្រឆាំង តាម​រូប​ភាព​នៃ​ការ​បោក​បញ្ឆោត និង​ការ​គំរាម​កំហែង។ លោក​នេហេមា​មិន​បណ្តោយ​ឲ្យ​ការ​ប្រឆាំង​នេះ រារាំង​កិច្ចការ​របស់​គាត់​ឡើយ។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​អ្នក​ប្រឆាំង​ទាំង​នោះ​ថា “ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​មួយ​យ៉ាង​ធំ”(នេហេមា ៦:៣)។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ចម្រើន​កម្លាំង​ដៃ​របស់​គាត់​(ខ.៩)។ ដោយសារ​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ​នេះ ការងារ​ជួស​ជុល​កំផែង​ក្រុង​យេរូសាឡិម ក៏​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​ជោគ​ជ័យ​(ខ.១៥)។

ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​កម្លាំង ឲ្យ​លោក​នេហេមា ស៊ូទ្រាំ នៅ​ចំពោះ​មុខ​នៃ​ការ​ប្រឆាំង​របស់​សត្រូវ​។​ តើ​មាន​កិច្ចការ​ណា​មួយ…

ការអភិវឌ្ឍន៍សក្តានុពល

នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​វីដេអូ​យូធូប​មួយ ខ្ញុំ​ឃើញ​លោក​អ័ឡិន គ្លូស្តហ្វ(Alan Glustoff) ដែល​ជា​កសិករ​ផលិត​ប្រូម៉ា នៅ​ក្រុង​ហ្គូសេន រដ្ឋ​ញូយ៉ក ពិពណ៌នា អំពី​ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​ផលិត​ប្រូម៉ា​ដែល​មាន​អាយុ​យូរ​ខែ គឺ​ជា​ដំណើរ​ការ​មួយ ដែល​បាន​បន្ថែម​រស់​ជាតិ និង​ពណ៌​ដល់​ប្រូម៉ា។ មុន​ពេល​គេ​យក​ប្រូម៉ា​ទាំង​នោះ​ទៅ​លក់​នៅ​ទីផ្សា ដុំ​ប្រូម៉ានី​មួយ​ៗ ត្រូវ​បាន​រក្សា​ទុក​នៅ​លើ​ធ្នើរ ក្នុង​រូង​ក្រោម​ដី​ ពី​៦ ទៅ​១២​ខែ។ នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ដែល​មាន​សំណើម​ច្រើន​បែប​នេះ គេ​បាន​ថែរក្សា​ប្រូម៉ា​ទាំង​នោះ​យ៉ាង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។ លោក​គ្លូស្តហ្វ​ក៏បាន​ពន្យល់​ថា “យើង​បាន​ប្រឹត​ប្រៀន​បំផុត ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​វា​មាន​បរិយាកាស​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ សម្រាប់​ការ​បង្កើន​គុណ​ភាព​ឲ្យ​កាន់​តែ​ប្រសើរ … ហើយ​ដើម្បី​ឲ្យ​វា​ឈាន​ទៅ​ដល់​សក្តានុពល​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ​របស់​ពួក​វា”។

ចំណង​ចំណូល​ចិត្ត​ដែល​លោក​គ្លូស្តហ្វ​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​សក្តានុពល​របស់​ប្រូម៉ា​ទាំង​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ អំពី​ព្រះ​ទ័យរបស់​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ការ​អភិវឌ្ឍន៍ “សក្តានុពល​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ” របស់​កូន​ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ផល​ផ្លែ និង​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ​។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេភេសូរ ជំពូក​៤ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​មនុស្ស​ដែល​ចូល​រួម​នៅ​ក្នុង​ដំណើរ​ការ​នេះ ដែល​មាន​ដូច​ជា ពួក​សាវ័ក ពួក​គ្រូ​អធិប្បាយ គ្រូ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ គ្រូ​គង្វាល និង​គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល(ខ.១១)។ អស់​អ្នក​ដែល​មាន​អំណោយ​ទាន​ទំាង​នោះ ជួយ​ជំរុញ​អ្នក​ជឿ​ម្នាក់​ៗ ឲ្យ​មាន​ការ​លូត​លាស់ ក៏​ដូច​ជា​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​មាន​ការ​បម្រើ(គឺ​ធ្វើ​ការ ដែល​បាន​លើក​ឡើង​ក្នុងខ.១២)។ គោល​ដៅ​របស់​ពួក​គេ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​កូន​របស់​ព្រះ​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ ​ដល់​ខ្នាត​កំពស់​នៃ​សេចក្តី​ពោរពេញ​ផង​ព្រះគ្រីស្ទ(ខ.១៣)។

ការ​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ​កើត​មាន តាម​រយៈ​អំណាច​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ចុះ​ចូល​នឹង​ដំណើរ​ការ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើង​មាន​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ។ ពេល​ណា​យើង​ដើរ​តាម​ការ​ដឹក​នាំ របស់​មនុស្ស​ដែល​ទ្រង់​បាន​ដាក់​ក្នុង​ជីវិត​យើង យើង​នឹង​កាន់​តែ​មាន​ប្រសិទ្ធ​ភាព…

ពន្លឺក្នុងភាពងងឹត

នៅ​ក្នុង​សៀវ​ភៅ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ​ជំនាន់​នៃ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ  លោក​បេ(Bae) បាន​ពិពណ៌នា អំពី​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់ព្រះ និង​អំណាច​នៃ​ដំណឹង​ល្អ ដែល​បាន​ទម្លុះ​ភាព​ងងឹត។ ជីតា ឪពុក​ម្តាយ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ផ្ទាល់ បាន​ទទួល​រង​ការ​បៀត​បៀន ដោយ​សារ​ពួក​គេ​បាន​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ។​ ប៉ុន្តែ មាន​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍មួយ​បាន​កើត​ឡើង ពេល​ដែល​លោក​បេ ត្រូវ​គេ​ចាប់​ដាក់​គុក ដោយសារ​គាត់​បាន​និយាយ​ប្រាប់​មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់ អំពី​ព្រះ។ ពេល​នោះ ជំនឿ​របស់​គាត់​កាន់​តែ​រឹង​មាំ​ឡើង។ រឿង​នេះ​ក៏​បាន​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​គាត់​ដែរ ពេល​ដែលគេ​កាត់​ទោស​ពួក​គាត់ ឲ្យ​ជាប់​ឃុំ​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ជំរុំ​ប្រមូល​ផ្តុំ។ ពេល​នោះ ពួក​គាត់​បន្ត​ផ្សាយ​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ កាន់​តែ​ច្រើន​ជាង​មុន​ទៀត នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ឃុំ​ខ្លួន​នោះ។ លោក​បេ​បាន​ជឿ​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ យ៉ូហាន ១:៥ ដែល​បាន​ចែង​ថា “ពន្លឺ​នោះ​ក៏​ភ្លឺ​មក​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត តែ​សេចក្តី​ងងឹត​យល់​មិន​ដល់​ពន្លឺ​ទេ”។

មុន​ពេល​ការ​ចាប់​ខ្លួន និង​ការ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ដាស់​តឿន​ពួក​សិស្ស​របស់​ទ្រង់ អំពី​បញ្ហា​ដែល​ពួក​គេ​នឹង​ជួប​ប្រទះ។ ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​គេ​បដិសេធ ព្រោះ​គេ​មិន​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ ឬ​ព្រះ​វរបិតា​ឡើយ​(១៦:៣)។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ថា “នៅ​លោកីយ៍​នេះ ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​សេចក្តី​វេទនា​មែន ប៉ុន្តែ ត្រូវ​សង្ឃឹម​ឡើង ដ្បិត​ខ្ញុំ​បាន​ឈ្នះ​លោកីយ៍​ហើយ”(ខ.៣៣)។

អ្នក​ជឿ​ជា​ច្រើន មិន​ដែល​បាន​ជួប​ការ​បៀត​បៀន ក្នុង​កំរិត​ដែល​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​បេ​បាន​ទទួល​រង​ឡើយ តែ​យើង​អាច​រំពឹង​ថា យើង​នឹង​ជួប​បញ្ហា ដោយ​សារ​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ឬ​មានកំហឹង​នោះ​ឡើយ។ យើង​មាន​ព្រះ​ដ៏​ជា​ជំនួយ គឺ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ចាត់​ឲ្យ​យាង​ចុះ​មក តាម​ការ​សន្យា​របស់​ទ្រង់។ យើង​អាច​ងាក​ទៅ​រក​ទ្រង់…

តើអ្នកបានផ្សាំងអណ្តាតហើយឬនៅ?

អ្នកស្រីបឺរីល ម៉ាខាម(Beryl Markham)បាន​និពន្ធ​សៀវ​ភៅ​មួយ​ក្បាល ដើម្បី​ពិពណ៌នា​ជា​លម្អិត អំពី​ការ​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​មួយក្បាល ដែល​មាន​ភាព​រឹង​ចចេស​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពេល​ដែល​គាត់​ព្យាយាម​កាន់​តែ​ខ្លាំង វា​ក៏​កាន់​តែ​រឹង​ក្បាល។ ទោះ​គាត់​បាន​ប្រើ​វិធី​សាស្រ្ត​អ្វី​ក៏​ដោយ ក៏​គាត់​នៅ​តែ​មិន​អាច​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​ដ៏​មាន​អំណួត​មួយ​ក្បាល​នេះ​បាន​ដដែល។ តែ​ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ឈ្នះ​ចិត្តដ៏​រឹង​ទទឹង​របស់​វា។

តើ​យើង​ដឹង​ទេ​ថា យើង​ក៏​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ផ្សាំង​អណ្តាត​របស់​យើង​ផង​ដែរ? នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាំង​អណ្តាត​របស់​យើង តើ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ពិបាក ដូច​អ្នក​ស្រី​បឺរីល​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​របស់​គាត់​ឬ​ទេ? សាវ័ក​យ៉ាកុប​បាន​ប្រៀប​ប្រដូច​អណ្តាត ទៅ​នឹង​ដែក​បង្ខាំងនៅ​ក្នុង​មាត់​សេះ ឬ​ចង្កូត​នាវា​(យ៉ាកុប ៣:៣-៥) តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ពោល​ជា​ពាក្យ​ទំនួញ​ថា “មាន​ទាំង​ពាក្យ​សរសើរ និង​ពាក្យ​ប្រទេច​ផ្តាសា ចេញ​មក​ពី​មាត់​តែ​១​នោះ​ឯង បង​ប្អូន​អើយ មិន​គួរ​គប្បី​ឲ្យ​មាន​ដូច្នោះ​ឡើយ”(ខ.១០)។

ដូច​នេះ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ឲ្យ​យើង​អាច​ប្រយុទ្ធ​ឈ្នះ​អណ្តាត​របស់​ខ្លួន​ឯង​បាន? សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​បង្រៀន​អំពី​របៀប​ផ្សាំង​អណ្តាត​ផង​ដែរ។ ទីមួយ គឺ​ត្រូវ​និយាយ​តែ​ការ​ពិត​(អេភេសូរ ៤:២៥)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ត្រង់​ចំណុច​នេះ យើង​មិន​ចេះ​តែនិយាយ​ការ​ពិត ឲ្យ​តែ​រួច​ពី​មាត់ ដោយ​ឥត​បើ​គិត ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ឈឺ​ចាប់​នោះ​ទេ។ ព្រោះ​នៅ​ខ​បន្ទាប់ ​សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀតថា “មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​មាន​ពាក្យ​អាក្រក់​ណា​មួយ ចេញ​ពី​មាត់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ ចូរ​បញ្ចេញ​តែ​ពាក្យ​ណា​ដែល​ល្អៗ សំរាប់​នឹង​ស្អាង​ចិត្ត​តាម​ត្រូវ​ការ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ផ្តល់​ព្រះគុណ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់”(ខ.២៩)។ យើង​ក៏​អាច​ដក​ភាព​កខ្វក់​ចេញ​ពី​ពាក្យ​សម្តី​របស់យើង ដោយ​ដក​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​ជូរ​ល្វីង ក្តៅ​ក្រហាយ កំហឹង ឡូឡា ជេរ​ប្រមាថ និង​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​អាក្រក់ ចេញ​ពី​យើង​រាល់គ្នា(ខ.៣១)។ នេះ​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​ងាយ​ស្រួល​ធ្វើ​ទេ បើ​សិន​ជា​យើង​ព្យាយាម​ធ្វើ​វា ដោយ​ពឹង​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង​នោះ។ តែ​អរព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ…