តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Mart DeHaan

ភ្លើងដែលបរិសុទ្ធ

បន្ទាប់​ពី​មាន​ភាព​រាំង​ស្ងួត​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ​បាន​កើត​ឡើង​ នៅ​រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា​ខាង​ត្បូង ហើយបាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​គិត​ថា ព្រះ​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​នេះ​កើត​ឡើង។ ទស្សនៈ​ដ៏​រំខាន​នេះ កាន់​តែ​មាន​ភាព​ធ្ងន់​ធ្ងរ ពេល​ដែល​ប្រភព​ពត៌​មាន​ខ្លះ បាន​ចាប់​ផ្តើម​ហៅ​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ​ថា ភ្លើង​បរិសុទ្ធ។ អ្នក​ដែល​មិន​សូវ​ស្គាល់​តំបន់​នោះ មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា តាម​ពិត​គេ​បាន​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ សំដៅ​ទៅ​លើ​តំបន់​មួយ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា ជ្រលង​ភ្នំ​ជីម​ដ៏​បរិសុទ្ធ។  ប៉ុន្តែ ជីម​ដ៏​បរិសុទ្ធ ជា​ឈ្មោះ​របស់​នរណា? យោង​តាម​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​ប្រចាំ​តំបន់​នេះ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា គាត់​គឺ​ជា​អ្នក​ចិញ្ចឹម​ឃ្មុំនៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១៩។ គាត់​មាន​ការ​ទាស់​ប្រឆាំង​នឹង​ជំនឿ​សាសនា​ខ្លាំង​ណាស់ ហើយ​ក៏​ចូល​ចិត្តរអ៊ូរទាំ​ច្រើន​ផង បាន​ជា​អ្នក​ជិត​ខាង​គាត់​បាន​ដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យ​គាត់​ថា “ជីម​ដ៏​បរិសុទ្ធ” ក្នុង​ន័យ​ចម្អក​ឲ្យ​គាត់។

ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​លូកា ជំពូក​៣ យើង​ឃើញ​ថា លោក​យ៉ូហាន បាទីស្ទ​បាន​លើក​ឡើង អំពី​ពីធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ដោយ “ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ និង​ភ្លើង”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​ក៏​មាន​មូល​ហេតុ​របស់​គាត់​ផង​ដែរ(លូកា ៣:១៦)។ គាត់​ប្រហែលជា​នឹក​ចាំ អំពី​បទ​ទំនាយ​របស់​ហោរា​ម៉ាឡាគី ដែល​បាន​ចែង អំពី​ព្រះ​មែស៊ី និង​ភ្លើង​ឆេះ​បន្សុទ្ធ(៣:១-៣ ៤:១)។ ប៉ុន្តែ ទាល់​តែ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ​បាន​យាង​ចុះ​មក ដូច​ជា​ខ្យល់ និង​ភ្លើង មក​លើ​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ​ហើយ ទើប​បទទំនាយ​របស់​លោក​ម៉ាឡាគី និង​លោក​យ៉ូហាន​បាន​សម្រេច​(កិច្ចការ ២:១-៤)។

ភ្លើង​នៅ​ក្នុង​បទ​ទំនាយ របស់​លោក​យ៉ូហាន មិន​មែន​ជា​អ្វី​ដែល​គេ​បាន​រំពឹង​គិត​នោះ​ទេ។  ភ្លើង​នោះ​ចេញ​មក​ពី​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ហើយ​នាំ​ឲ្យ​គេ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកាស់ អំពី​ព្រះ​មែស៊ី និង​ភ្លើង​ដ៏​បរិសុទ្ធ។…

យើងជាតួអង្គមួយណា?

អ្នក​និពន្ធ​ឈ្មោះ ហេនរី នូវែន(Henri Nouwen) បាន​រំឭក អំពី​ដំណើរ​កម្សាន្ត​របស់​គាត់ នៅ​សារៈ​មន្ទីរ​មួយ នៅ​ទីក្រុង​សេន ភីធ័រស្បឺក ប្រទេស​រូស្ស៊ី ដែល​នៅ​ទីនោះ គាត់​បាន​ចំណាយ​ពេល​រាប់​ម៉ោង ​នៅ​ក្នុង​ការ​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ផ្ទាំង​គំនូរ​អំពី​កូន​ពៅ​វង្វេង ដែល​លោក​រេមប្រិន(Rembrandt)បាន​គូរ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ថ្ងៃ​កាន់​តែ​ជ្រេ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​នៃ​ពន្លឺ​ធម្ម​ជាតិ ដែល​ចេញ​ពី​បង្អួច​ដែល​នៅ​ក្បែរ​នោះ បាន​នាំ​ឲ្យ​លោក​នូវែន​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​កាន់​តែ​ខ្លាំង ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មើលឃើញ​ផ្ទាំង​គំនូរ​កាន់​តែ​ច្រើន ចេញ​ពី​ផ្ទាំង​គំនូរ​តែ​មួយ​នោះ ដោយ​សារ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​នៃ​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​នោះ។ ផ្ទាំង​គំនូរ​នីមួយ​ៗ​ហាក់​ដូច​ជា បង្ហាញ​នូវ​អត្ថ​ន័យ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​បុរស​ជា​ឪពុក តាម​របៀប​ផ្សេង​ៗ​ពី​គ្នា គឺ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​កូន​ប្រុស​ដែល​បាន​វង្វេង​ចេញ​នោះ។

លោក​នូវែន​ក៏​បាន​ពិពណ៌នា​ថា នៅ​ម៉ោង​ប្រហែល​៤​រសៀល គាត់​បាន​ឃើញ​រូប​មនុស្ស​បី​នាក់ ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង “បោះ​ជំហាន​ទៅ​មុខ” នៅ​ក្នុង​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ទាំង​បី​នោះ ម្នាក់​ជា​កូន​ប្រុស​ច្បង ដែល​មិន​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​ឪពុក​គាត់ ដែល​ព្រម​ស្វាគមន៍​កូន​ពៅ​វង្វេង​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ។ តើ​កូន​ពៅ​នោះ​មិន​បាន​បំផ្លាញ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​គ្រួសារ​ជា​ច្រើន បណ្តាល​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ឈឺចាប់ និង​ការ​ខ្មាស់​អៀន​យ៉ាង​ខ្លាំង​ទេ​ឬ?(លូកា ១៥:២៨-៣០)។

តួរ​អង្គ​ពីរ​នាក់​ទៀត បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​នូវែន​នឹក​ចាំ អំពី​ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា ដែល​មាន​វត្ត​មាន នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មានបន្ទូល​ជា​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច អំពី​កូន​ពៅ​វង្វេង​នេះ។ ពួក​គេជា​អ្នក​ដែល​និយាយ​រិះ​គន់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយសារ​ទ្រង់​រាប់​រក​មនុស្ស​មាន​បាប(ខ.១-២)។

លោក​នូវែន​បាន​មើល​ឃើញ​ខ្លួន​គាត់ នៅ​ក្នុង​តួរ​អង្គ​ទាំង​បី​នោះ គឺ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​កូន​ពៅ​ដែល​បង្ហិន​បង្ហោច​ និង​នៅ​ក្នុង​បង​ប្រុស និង​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ថ្កោល​ទោស​គេ ហើយ​នៅ​ក្នុង​តួរ​អង្គ​បុរស​ជា​ឪពុក ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ និង​មេត្តាចំពោះ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា។

ចុះ​ចំណែក​យើង​រាល់​គ្នា​វិញ?​ តើ​យើង​អាច​មើល​ឃើញ​ខ្លួន​យើង នៅ​ក្នុង​ផ្ទាំង​គំនូរ​របស់​លោក​រេមប្រិន​ឬ​ទេ? រឿង​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ប្រាប់​យើង…

ដំណឹងល្អបំផុត

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ផ្សាយពាណិជ្ជ​កម្ម ដោយ​និយាយ​ថា “នេះ​ជា​ស្រោម​ជើង​ដែល​មាន​ផា​សុខភាព​បំផុត នៅ​ក្នុងប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​របស់​ជើង”។ ការ​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជ​កម្ម​នេះ នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ទឹក​មុខ​ញញឹម។ បន្ទាប់​មក អ្នក​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជ​កម្ម​ក៏បាន​អះ​អាង​ថា នេះ​ជា​ដំណឹង​ល្អ​សម្រាប់​ជើង​របស់​បុរស​ស្រ្តី​ទាំង​ឡាយ ហើយ​ក៏​បាន​បន្ថែម​ទៀត​ថា ដោយសារ​ជន​អនាថា​នៅ​ប្រទេស​ត្រជាក់ ត្រូវ​ការ​ស្រោម​ជើង​ខ្លាំង​ជាង​សម្លៀក​បំពាក់ ដូច្នេះពេល​ដែល​គេ​ជាវ​ស្រោម​ជើង​មួយគូរ ក្រុម​ហ៊ុន​របស់​គាត់​នឹង​បរិច្ចាក​ស្រោម​ជើង​មួយ​គូរ​ដល់​អ្នក​ទាល់​ក្រ។

សូម​យើង​នឹក​ស្រមៃ​អំពី​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​កើត​មាន ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រោស​ជើង​បុរស​ម្នាក់​ឲ្យ​ជា បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ពិការ​មិន​អាច​ដើរ​បាន​អស់​រយៈ​ពេល​៣៨​ឆ្នំា​(យ៉ូហាន ៥:២-៨)។ ឥឡូវ​នេះ សូម​យើង​ងាក​មក​ស្រមៃ​អំពី​ទឹក​មុខ​របស់​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា នៅ​សម័យ​នោះ ដែល​មិន​មាន​ការ​រំភើប​ចិត្ត ចំពោះ​ការ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រោស​ជើង ឬ​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។ ពួក​គេ​បាន​ចោទ​បុរស​នោះ និង​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា បាន​បំពាន​ច្បាប់សាសនា ដែល​បាន​ហាម​មិន​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ នៅ​ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក​(ខ.៩-១០,១៦-១៧)។ ពួក​គេ​មើល​ឃើញ​តែ​ច្បាប់​សាសនា ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទត​ឃើញ​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​ការ​សេចក្តី​មេត្តា។

នៅ​ពេល​នោះ បុរស​នោះ​មិន​ទាំង​បាន​ដឹង​ថា នរណា​បាន​ឲ្យ​គាត់​មាន​ជើង​ថ្មី​នោះ​ទេ។ ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​អាច​និយាយ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រោស​គាត់​ឲ្យ​ជា​(ខ.១៣-១៥)​។ ក្រោយ​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គេ​ដំ​ជើង​ទ្រង់​នឹង​ដែកគោល ជាប់​នឹង​ឈើ​ឆ្កាង ដើម្បី​ប្រទាន​ដំណឹង​ដែល​ល្អ​បំផុត ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នៃ​រូប​កាយ ចិត្ត និង​គំនិត​ដែល​ខ្ទេច​ខ្ទាំ ដល់​យើង​រាល់​គ្នា។ —MART DEHAAN

នាមលើអស់ទាំងនាម

លោក​អាន់តូនីញ៉ូ ស្ត្រាឌីវ៉ារី(Antonio Stradivari​ ឆ្នាំ១៦៤៤ ដល់ ១៧៣៧) មាន​បុគ្គល​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ នៅ​ក្នុង​ពិភព​តន្រ្តី។ ឧបករណ៍​តន្រ្តី​របស់​គាត់ ដែល​មាន​វីយូឡុង សេឡូ និងវ៉ាអូឡា ត្រូវ​បាន​គេ​ឲ្យ​តម្លៃ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដោយ​សារ​ពួក​វា​ជា​ស្នាដៃ​ដ៏​ល្អ​ឯក ដែល​ជាង​បាន​ផលិត ហើយ​បញ្ចេញ​សម្លេង​ច្បាស់​ល្អ ដែល​សក្តិ​សម​នឹង​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ដ៏​ល្បី​របស់​ពួក​វា។ ឧទាហរណ៍ ក្នុង​ចំណោម​ឧបករណ៍​ទាំង​នេះ មាន​វីយូឡុង​មួយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ថា “Messiah-Salabue Stradivarius”។ ក្រោយ​ពេល​ដែលអ្នក​កូត​វីយូឡុង​ម្នាក់ ឈ្មោះ យ៉ូសែប យ៉ៅជីម(Joseph Joachim ឆ្នាំ១៨៣១ ដល់​១៩០៧) បាន​កូត​វីយូឡុង​នេះ​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​សរសេរ​ថា “សម្លេង​វីយូឡុង​នេះ ពិត​ជា​ពិសេស​ណាស់។ វា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​វា ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ដោយ​ការ​រួមផ្សំ​នៃ​ភាព​ផ្អែម​ល្ហែម និង​ភាព​ប្រណិត​របស់​វា”។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សូម្បី​តែ​ឈ្មោះ និង​សម្លេង​នៃ​វីយូឡុង​ដ៏​ល្បីល្បាញ​មួយ​នេះ ក៏​នៅ​តែ​មិន​សក្តិ​សម នឹង​ឲ្យ​យើង​ប្រៀប​ធៀប​វា ជា​មួយ​នឹង​ស្នា​ព្រះហស្ត​របស់​ព្រះ ដែល​អស្ចារ្យ​ជាង​នេះ​ទៀត។ ចាប់​តាំង​ពី​សម័យ​លោក​ម៉ូសេ រហូត​ដល់​សម័យ​ព្រះយេស៊ូវ ព្រះ​លើ​អស់​ទាំង​ព្រះ បាន​បើក​បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ស្គាល់​ព្រះ​នាម​ទ្រង់ ដែល​ល្អ​លើស​អស់​ទាំង​នាម។ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​យើង​រាល់​គ្នា ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​ប្រាជ្ញា និង​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់ ត្រូវ​បាន​គេ​ទទួល​ស្គាល់ ឲ្យ​តម្លៃ និង​អប​អរ​សាទរ ដោយ​សម្លេង​តន្រ្តី​ដ៏​ពិរោះ​រណ្តំ​(និក្ខមនំ ៦:១ ១៥:១-២)។

ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ទ្រង់​បាន​ឆ្លើយ​តប…

ការមើលឃើញពន្លឺ

នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ​នៃ​ទីក្រុង​ឡូស អែជែលេស មាន​បុរស​អនាថា​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​បញ្ហា​ញៀន​ថ្នាំ បាន​បោះ​ជំហានចូល​ទៅ​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ការងារ​បេសកម្ម​កណ្តាល​អាធ្រាត ហើយ​ក៏​បាន​សុំ​ឲ្យ​គេ​ជួយ​គាត់។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះមក លោក​ប្រាយអិន(Brian) ដែល​ជា​ជន​អនាថា​នោះ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ជាសៈ​ស្បើយ។

ក្នុង​រយៈ​ពេល​នោះ លោក​ប្រាយអិន​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ខ្លួន​ស្រឡាញ់​តន្រ្តី។ ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ក្រុម​តន្រ្តី​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ដែល​ជា​ក្រុម​តន្រ្តី​ករ​អាជីព ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​ជន​អនាថា។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឲ្យ​លោក​ប្រាយអិនលេង​ភ្លេង​ទោល តែ​ម្នាក់​ឯង នូវ​បទ​ទំនុក​ដំកើង​របស់​លោក​ហេនដេល ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ព្រះមែស៊ី ដែលបទ​នេះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា បទ “មនុស្ស​ដែល​ដើរ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត”។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ដែល​ហោរា​អេសាយ​បាន​និពន្ធ ក្នុងអំឡុង​សម័យ​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត នៃ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល គាត់​បាន​ច្រៀង​ថា “ឯ​បណ្តាជន​ដែល​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត គេ​បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​យ៉ាង​ធំ ពួក​អ្នក​ដែល​អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នៃ​ម្លប់​សេចក្តី​ស្លាប់ គេ​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​មក​លើ​គេ​ហើយ”(អេសាយ ៩:២)។ អ្នក​ឯក​ទេស​ខាង​រិះគន់​តន្រ្តី បាន​សរសេរ​ក្នុង​ទស្សនា​វត្តី The New Yorker ថា “លោកប្រាយអិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទំនុក​ច្រៀង​មាន​ន័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​បាន​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​ជីវិត​របស់​គាត់​ផ្ទាល់”។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​ម៉ាថាយ ក៏​បាន​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ​នេះ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ត្រាស​ហៅ​លោក​ម៉ាថាយ ឲ្យ​ចាក​ចេញ​ពី​ជីវិត​នៃ​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ជន​រួម​ជាតិ​គាត់ ហើយ​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ទ្រង់​វិញ។ គាត់​បាន​ពិពណ៌​នា​ថា ព្រះយេស៊ូវ​បានសម្រេច​បទ​ទំនាយ​របស់​ហោរា​អេសាយ ដោយ​នាំ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ទ្រង់ ទៅ​ដល់​ខាង​នាយ​ទន្លេ​យ័រ​ដាន់ ហើយ​បន្ត​ទៅ​ដល់​ស្រុក​កាលីឡេ​នៃ​សាសន៍​ដទៃ​(ម៉ាថាយ ៤:១៣-១៥)។

តើ​នរណា​នឹង​ជឿ​ថា អ្នក​យក​ពន្ធ​ឲ្យ​ស្តេច​សេសា ដែល​ធ្វើ​បាប​ប្រជាជន​ខ្លួន​ឯង(ម៉ាថាយ ៩:៩) ឬ​អ្នក​ញៀន​ថ្នំា​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ឬ​ក៏​មនុស្ស​ដូច​យើង​រាល់​គ្នា…

ការច្រៀងក្នុងវិញ្ញាណ

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ចលនា​ផុស​ផល​នៅ​ប្រទេស​វេល ក្នុង​ដើម​សតវត្សរ៍​ទី​២០ លោក​ជី ខេមបេល ម៉រហ្គិន(G. Campbell Morgan) ដែល​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ និង​អ្នក​និពន្ធ បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ។ គាត់​ជឿ​ថា ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​រលក​នៃ​ទំនុក​បទ​ចម្រៀង​ដ៏​បរិសុទ្ធ។ លោកម៉ូហ្គិន​បាន​សរសេរ​ថា គាត់​សង្កេត​ឃើញ​ថា តន្រ្តី​មាន​ឥទ្ធិពល​នៃ​ការ​រួប​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ ដែល​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យមាន​ការ​អធិស្ឋាន ការ​លន់​តួ​បាប​ស្ម័គ្រ​ពី​ចិត្ត និង​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ឡើង ចេញ​ពី​ក្នុង​ចិត្ត។ បើ​មាន​នរណា​ម្នាក់​មានអារម្មណ៍​ដែល​ហោះ​ហើរ​ទៅ​ឆ្ងាយ ហើយ​អធិស្ឋាន​វែង​ពេក ឬ​និយាយ​អ្វី ដែល​មិន​ស៊ី​សង្វាក់​នឹង​អ្នក​ដទៃ ក្នុងចំណោម​ពួក​គេ នឹង​មាន​នរណា​ម្នាក់ នឹង​ចាប់​ផ្តើម​ច្រៀង​យ៉ាង​ស្រទន់។ អ្នក​ដទៃ​នឹង​ចូល​រួម​យ៉ាង​សុភាព បទចម្រៀង​ខ្លី​នោះ ក៏​បាន​កើន​សម្លេង​កាន់​តែ​ឮ ហើយ​ក៏​បាន​លប់​ពី​លើ​សម្លេង​ដទៃ​ទៀត។

ការ​ផុស​ផល ក្នុង​ការ​ច្រៀង​សរសើរ​ព្រះ ដែល​លោក​ម៉ូហ្គិន​បាន​ពិពណ៌នា ក៏​មាន​ចែង នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​បរិសុទ្ធ​ផង​ដែរ ដែល​ក្នុង​នោះ បទ​ចម្រៀង​បាន​ដើរ​តួនាទី​ដ៏​សំខាន់។ គេ​បាន​ប្រើ​បទ​ចម្រៀង ដើម្បី​អប​អរ​ជ័យ​ជម្នះ (និក្ខមនំ ១៥:១-២១) និង​សម្រាប់​ពិធី​សម្ភោត​ព្រះវិហារ(២កូរិនថូស ៥:១២-១៤) ហើយ​ជា​ផ្នែក​មួយ នៃ​យុទ្ធ​សាស្រ្ត​សង្រ្គាម(២០:២១-២៣)។ នៅ​កណ្តាល​ព្រះ​គម្ពីរ​មាន​កណ្ឌ​បទ​ចម្រៀង​(ទំនុកដំកើង ១-១៥០)។ ហើយ​ក្នុង​សំបុត្រ​សញ្ញាថ្មី​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​គាត់​បាន​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ គាត់​បាន​រៀប​រាប់​ថា ការ​រស់​នៅ ក្នុង​ព្រះ​វិញ្ញាណ គឺ​ត្រូវ “និយាយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​បទ​ទំនុក​ដំកើង ទំនុក​បរិសុទ្ធ…

ការផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ និងការផ្លាស់ប្តូរចិត្ត

យោង​តាម​មន្ទីរ​ជំរឿន​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ជា​មធ្យម ជន​ជាតិ​អាមេរិក​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ ពី​អាស័យដ្ឋាន​មួយ ទៅ​អាស័យ​ដ្ឋាន​មួយ​ទៀត អស់​១១ ទៅ​១២​ដង ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​រស់​នៅ​មួយ​ជីវិត។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន ​មាន​ប្រជាជន​អាមេរិក ២៨​លាន​នាក់ បាន​រើ​ផ្ទះ​ទៅ​រស់​នៅ ក្រោម​ដំបូល​ផ្ទះ​ថ្មី។

ក្នុង​អំឡុង​ពេល ដែល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​រស់​នៅ​វិល​វល់ ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន អស់​រយៈ​ពេល​៤០​ឆ្នាំ ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រើ​ពពក ដើម្បី​ដឹក​នាំ​គ្រួសារ​នៃ​ប្រជាជាតិ​មួយ​នេះ ពី​កន្លែង​មួយ ទៅ​កន្លែង​មួយ​ទៀត ដោយ​ការ​រំពឹង​ថា នឹង​បាន​ទទួល​ស្រុក​កំណើត​ថ្មី។ ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​ការ​ផ្លាស់​ទី​លំ​នៅ​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សារ នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន។ មហារ​គ្រួសារ​ដ៏​ធំ​នេះ​បាន​រើ​ឥវ៉ាន់ ទៅ​កាន់​កន្លែង​ជា​ច្រើន ដោយ​ពួក​គេ​មិន​គ្រាន់​តែ​ដឹក​ជញ្ជូន​របស់​ទ្រព្យ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​បាន​ដឹក​ជញ្ជូន​ត្រសាល និង​គ្រឿង​លម្អ​នៃ​រោង​ឧបោសថ ដែល​នៅ​ទីនោះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ជួប​ជា​មួយ​លោក​ម៉ូស(មើល និក្ខមនំ ២៥:២២)។

ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ប្រទាន​នូវ​អត្ថន័យ កាន់​តែ​ពេល​លេញ​ថែម​ទៀត សម្រាប់​រឿង​នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ​នេះ។ ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ប្រើ​ពពក ដើម្បី​ដឹក​នាំ​ពួក​គេ​ទៀត​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​ដឹក​នាំ​ពួក​គេ ដោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ផ្ទាល់​តែ​ម្តង។  ពេល​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “ចូរ​មក​តាម​ខ្ញុំ”(ម៉ាថាយ ៤:១៩) គឺ​ទ្រង់​កំពុង​តែ​បង្ហាញ​ថា ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ចិត្ត ជា​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ដែល​សំខាន់​បំផុត និយាយ​រួម គឺ​សំខាន់​លើស​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ។  ទ្រង់​បាន​ដឹក​នាំ​ទំាំង​មិត្ត​សំឡាញ់ និង​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ទ្រង់ ទៅ​កាន់​ឈើ​ឆ្កាង​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​នៃ​ពពក និង​រោង​ឧបោសថ មាន​ការ​លះបង់​ប៉ុណ្ណា…

ធំប្រសើរជាងភាពរុងរឿងរបស់មនុស្ស

ស្តេច​សេសារ-អូគូស្ទ ត្រូវ​បាន​គេ​នឹក​ចាំ​ថា ជា​អធិរាជ្យ​ទី​មួយ និង​អស្ចារ្យ​បំផុត​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង។ ទ្រង់​បាន​ប្រើជំនាញ​នយោ​បាយ និង​អំណាច​ទាហាន ដើម្បី​កំចាត់​សត្រូវ​របស់​ទ្រង់ និង​ពង្រីក​ចក្រ​ភព​របស់​ទ្រង់ ហើយ​កែ​ប្រែ​ទីក្រុង​រ៉ូម ពី​តំបន់​រស់​នៅ​រាយ​ប៉ាយ ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ទីក្រុង​ដ៏​ស៊ីវីល័យ ដែល​មាន​រូប​ចម្លាក់ និង​ព្រះ​វិហារ​សាសនា ធ្វើ​ពី​ថ្ម​ម៉ាប​។ ពល​រដ្ឋ​នៃ​ចក្រ​ភព​រ៉ូម ដែល​ស្រឡាញ់​អធិរាជ្យ​អូគូស្ទ បាន​ហៅ​ទ្រង់​ថា បិតាជាតិ​ដែល​មក​ពី​ស្ថាន​សួគ៌ និង​អ្នក​ជួយ​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​ជាតិ។ នៅ​ពេល​ដែល​រាជ្យ៤០​ឆ្នាំ​របស់​ទ្រង់ បាន​ឈាន​ដល់​ទី​បញ្ចប់ ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ចុង​ក្រោយ​ជាផ្លូវ​ការ “ខ្ញុំ​បាន​កសាង​ទីក្រុង​រ៉ូម ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​ទីក្រុង​នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​ទីក្រុង​ធ្វើ​ពី​ឥដ្ឋ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ប្រែក្លាយ​ជា​ទីក្រុង​ធ្វើ​ពី​ថ្ម​ម៉ាប មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ចាក​ចេញ​ទៅ”។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ បើ​យោង​តាម​មហេសី​របស់​ទ្រង់ តាម​ពិត បន្ទូល​ចុង​ក្រោយ​របស់​ទ្រ​ង់គឺ “​តើ​ខ្ញុំ​បាន​រួម​ចំណែក នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ល្អ​ឬ​ទេ? បន្ទាប់​មក គេ​បាន​ទះដៃ​អបអរ​ខ្ញុំ​ហើយ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាក​ចេញ​ទៅ”។

អ្វី​ដែល​ស្តេច​អូគូស្ទ​មិន​បាន​ជ្រាប​នោះ​គឺ ទ្រង់​បាន​បំពេញ​នូវ​តួនាទី​បន្ទាប់​បន្សំ​ដ៏​សំខាន់ ក្នុង​រឿង​មួយ ដែល​ធំ​ប្រសើរ​ជាង​រឿង​របស់​ទ្រង់។ ក្នុង​ស្រមោល​នៃ​រាជ្យ​របស់​ទ្រង់ ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ​បាន​យាង​មក​ប្រសូត្រ ជា​កូន​ប្រុស​របស់​ជាង​ឈើ ដើម្បី​បើក​បង្ហាញ​នូវ​អ្វី​ដែល​ល្អ​អស្ចារ្យ​ជាង​ជ័យ​ជម្នះ​កង​ទ័ព ព្រះវិហារ ទីលាន​ប្រកួត ឬ​រាជ​វាំង​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង​ទៅ​ទៀត​(លូកា ២:១)។

ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ​ មាន​ព្រះ​នាម​ថា យេស៊ូវ។​ នៅ​ពេល​យប់ ដែល​ជន​រួម​ជាតិ​ទ្រង់​ទាម​ទា​ឲ្យ​ពួក​រ៉ូម៉ាំង​យក​ទ្រង់​ទៅឆ្កាង​សម្លាប់ ទ្រង់​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​វរបិតា​ដំកើង​ទ្រង់ ​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ​វរបិតា​ ដោយ​សិរីល្អ​ដែល​ទ្រង់​មាន​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះវរបិតា​ទ្រង់។ តើ​មាន​នរណា​ខ្លះ​យល់​អំពី​សិរីល្អ ដែល​ទ្រង់​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​នៅ​យប់​នោះ?(យ៉ូហាន ១៧:៤-៥)។ មុន​ពេល​គេ​យក​ទ្រង់​ទៅ​ឆ្កាង…

បទចម្រៀងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ នៅនគរស្ថានសួគ៌

កាល​ពី​ឆ្នាំ ១៩៣៦ លោក​ប៊ីលី ហៀល(Billy Hill) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង បាន​ចេញ​បទ​ចម្រៀង​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​មួយ​បទ ក្រោម​ចំណង​ជើង​ថា “សិរីល្អ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ប្រជា​ជាតិ​មួយ​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង អំពី​ក្តី​អំណរ នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​នូវ​កិច្ចការ​ដ៏​តូច​មួយ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ៥០​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក លោក​ភីធ័រ សេតេរ៉ា(Peter Cetera) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ច្រៀង ក៏​បាន​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​ដែល​មាន​ភាព​រ៉ូមិន​ទិក​ជាង​នេះ​ទៀត ក្រោម​ចំណង​ជើង​ដែល​ស្រដៀង​គ្នា។ ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​នេះ គាត់​ស្រមៃ អំពី​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា និង​រៀន​សូត្រ​ជា​មួយ​គ្នា ដើម្បី​សិរីល្អ​នៃ​សេច​ក្តី​ស្រឡាញ់។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ដែល​ជា​កណ្ឌ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​បរិសុទ្ធ បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​បទ​ចម្រៀង​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ថ្មី​មួយ ដែល​ថ្ងៃ​មួយ គ្រប់​គ្នា​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ និង​នៅ​លើ​ផែន​ដី​នឹង​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង(វិវរណៈ ៥:៩,១៣)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ភ្លេង​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​លេង ដោយ​ចង្វាក់​នៃ​ការ​សោក​សង្រេង។ លោក​យ៉ូហាន ដែល​ជា​អ្នក​អត្ថា​ធិប្បាយ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​នេះ ក៏​បាន​យំ ដោយមិន​ឃើញ​មាន​នរណា​អាច​បើក​ក្រាំង​នោះ​បាន(ខ.៣-៤)។ ប៉ុន្តែ អារម្មណ៍​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ភ្លឺ​ស្វាង ហើយ​ភ្លេង​ក៏​បាន​លាន់​ឡើងកាន់​តែ​ខ្លាំង​(ខ.១២-១៣) ខណៈ​ពេល​ដែល​លោក​យ៉ូហាន បាន​ស្គាល់​សិរីល្អ និង​រឿង​ដ៏​ពិត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។​ មិន​យូរប៉ុន្មាន គាត់​ក៏​បាន​ឮ​ជីវិត​ទំាង​អស់​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ ដែល​ទ្រង់​ជា​ស្តេច​សិង្ហ​នៃ​ពូជ​អំបូរ​យូដា(ខ.៥) ហើយ​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់​បាន​ថ្វាយ​ចិត្ត​ដាច់​ដល់​ទ្រង់ ដោយ​ទ្រង់​បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់​ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដូច​កូន​ចៀម ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង(ខ.១៣)។

ក្នុង​ទំនុក​ច្រៀង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​បំផុត ដែល​យើង​ធ្លាប់​ច្រៀង យើង​ឃើញ​ថា សូម្បី​តែ​អំពើ​សប្បុរស ដ៏​សាមញ្ញ​មួយ​ ក៏​អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​លើក​យក​មក​ពិពណ៌នា…

មើលឃើញទីក្រុងរបស់អ្នក

ក្រុម​អភិវឌ្ឍន៍​ទី​ក្រុង នៅ​ទីក្រុង​ដេត្រយ រដ្ឋ​មីឈីហ្គិន បាន​ប្រើ​ពាក្យ​ស្លោក​ថា “សូម​មើល​ទីក្រុង​របស់​យើង​ខ្ញុំ ដូច​យើង​ខ្ញុំដែរ”។ ពួក​គេបា​នប្រើ​ពាក្យ​ស្លោក​នេះ ដើម្បី​សម្រេច​នូវ​ចក្ខុ​វិស័យ  ដែល​ពួក​គេ​មាន​ សម្រាប់​ពេល​អនាគត​នៃ​ទីក្រុង​នេះ។ ប៉ុន្តែ គម្រោង​នេះ​ក៏បា​ន​បញ្ឈប់​ភ្លាម​ៗ ពេល​ដែល​សមាជិក​នៃ​សហគមន៍​នោះ បាន​កត់​សំគាត់​ឃើញ​ចំណុច​ដែល​គេ​មើលរំលង នៅ​ក្នុង​យុទ្ធនា​ការ​នោះ។ ពល​រដ្ឋ​អាមេរិក​ដែល​មាន​ដើម​កំណើត​អាហ្វ្រិក គឺ​ជា​ក្រុម​ដែល​មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​គេ ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជននៅទីក្រុង និង​​កម្លាំង​ពល​កម្ម។ តែ​ជនជាតិ​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ​ទាំង​នោះ មិន​មាន​វត្ត​មាន នៅ​ក្នុង​ចំណោមហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​មាន​ស្បែក​ស ដែល​កំពុង​ឈរ​កាន់​ផ្លាក​សញ្ញា បដា និង​ផ្ទាំង​ផ្សព្វ​ផ្សាយ ដើម្បី​ជំរុ​ញ​ឲ្យ​គេ​មើល​ទីក្រុង​របស់​ពួក​គេ ដូច​ពួក​គេ​ដែរ​នោះ​ឡើយ។

ជន​រួម​ជាតិ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ក៏​មាន​ចំណុច​ខ្វះខា​ត នៅ​ក្នុង​ចក្ខុ​វិស័យ ​សម្រាប់​ពេល​អនាគត​ផង​ដែរ។ ក្នុង​នាម​ជា​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ របស់​លោក​អ័ប្រាហាំ ពួក​គេ​មាន​ការ​ខ្វល់​ខ្វាយ​ជា​បឋម អំពី​អនាគត​នៃ​ជន​ជាតិ​យូដា។ ពួក​គេ​មិន​យល់​សោះថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះយេស៊ូវ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ ចំពោះ​សាសន៍​សាម៉ារី ពួក​ទាហា​នរ៉ូម៉ាំង ឬ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ដែល​មិន​មាន​ចំណែក​ជា​មួយ​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​ឫស​គល់​នៃ​គ្រួសារ គ្រូ​ក្រឹត្យ​វិន័យ ឬ​ការ​ថ្វាយ​ប​ង្គំ​នៅ​ព្រះវិហារ​ឡើយ។

ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់មើ​ល​រំលង​អ្នក​ដទៃ ដូច​អ្នក​ក្រុង​ដេត្រយ និ​ងអ្នកក្រុង​យេរូសាឡិម​ផង​ដែរ។ ខ្ញុំ​ច្រើន​តែ​វាយ​តម្លៃ​មនុស្ស តាម​ការ​យល់​ដឹង​រប​ស់ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​មើល​រំលង​អ្នក​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាច​គិត​យល់។ តែ​ព្រះ​ទ្រ​ង់​មាន​វិធី​នាំ​ការ​រួប​រួម​ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភាពចម្រុះ​របស់​យើង​។ តាម​ពិត យើង​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ច្រើន​ដែល​ដូច​គ្នា លើស​ការ​យល់​ដឹង​របស់​យើង។

ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​ជ្រើស​រើស​ជន​ដែល​រស់​នៅ​ចល័ត​ ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន ឈ្មោះ​អ័ប្រាហំា ដើម្បី​នាំ​ព្រះ​ពរ​ដល់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ក្នុង​ពិភ​ពលោ​ក(លោកុប្បត្តិ…