តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Mart DeHaan

ការមើលឃើញពន្លឺ

នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ​នៃ​ទីក្រុង​ឡូស អែជែលេស មាន​បុរស​អនាថា​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​បញ្ហា​ញៀន​ថ្នាំ បាន​បោះ​ជំហានចូល​ទៅ​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ការងារ​បេសកម្ម​កណ្តាល​អាធ្រាត ហើយ​ក៏​បាន​សុំ​ឲ្យ​គេ​ជួយ​គាត់។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះមក លោក​ប្រាយអិន(Brian) ដែល​ជា​ជន​អនាថា​នោះ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ជាសៈ​ស្បើយ។

ក្នុង​រយៈ​ពេល​នោះ លោក​ប្រាយអិន​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ខ្លួន​ស្រឡាញ់​តន្រ្តី។ ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ក្រុម​តន្រ្តី​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ដែល​ជា​ក្រុម​តន្រ្តី​ករ​អាជីព ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​ជន​អនាថា។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឲ្យ​លោក​ប្រាយអិនលេង​ភ្លេង​ទោល តែ​ម្នាក់​ឯង នូវ​បទ​ទំនុក​ដំកើង​របស់​លោក​ហេនដេល ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ព្រះមែស៊ី ដែលបទ​នេះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា បទ “មនុស្ស​ដែល​ដើរ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត”។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ដែល​ហោរា​អេសាយ​បាន​និពន្ធ ក្នុងអំឡុង​សម័យ​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត នៃ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល គាត់​បាន​ច្រៀង​ថា “ឯ​បណ្តាជន​ដែល​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត គេ​បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​យ៉ាង​ធំ ពួក​អ្នក​ដែល​អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នៃ​ម្លប់​សេចក្តី​ស្លាប់ គេ​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​មក​លើ​គេ​ហើយ”(អេសាយ ៩:២)។ អ្នក​ឯក​ទេស​ខាង​រិះគន់​តន្រ្តី បាន​សរសេរ​ក្នុង​ទស្សនា​វត្តី The New Yorker ថា “លោកប្រាយអិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទំនុក​ច្រៀង​មាន​ន័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​បាន​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​ជីវិត​របស់​គាត់​ផ្ទាល់”។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​ម៉ាថាយ ក៏​បាន​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ​នេះ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ត្រាស​ហៅ​លោក​ម៉ាថាយ ឲ្យ​ចាក​ចេញ​ពី​ជីវិត​នៃ​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ជន​រួម​ជាតិ​គាត់ ហើយ​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ទ្រង់​វិញ។ គាត់​បាន​ពិពណ៌​នា​ថា ព្រះយេស៊ូវ​បានសម្រេច​បទ​ទំនាយ​របស់​ហោរា​អេសាយ ដោយ​នាំ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ទ្រង់ ទៅ​ដល់​ខាង​នាយ​ទន្លេ​យ័រ​ដាន់ ហើយ​បន្ត​ទៅ​ដល់​ស្រុក​កាលីឡេ​នៃ​សាសន៍​ដទៃ​(ម៉ាថាយ ៤:១៣-១៥)។

តើ​នរណា​នឹង​ជឿ​ថា អ្នក​យក​ពន្ធ​ឲ្យ​ស្តេច​សេសា ដែល​ធ្វើ​បាប​ប្រជាជន​ខ្លួន​ឯង(ម៉ាថាយ ៩:៩) ឬ​អ្នក​ញៀន​ថ្នំា​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ឬ​ក៏​មនុស្ស​ដូច​យើង​រាល់​គ្នា…

ការច្រៀងក្នុងវិញ្ញាណ

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ចលនា​ផុស​ផល​នៅ​ប្រទេស​វេល ក្នុង​ដើម​សតវត្សរ៍​ទី​២០ លោក​ជី ខេមបេល ម៉រហ្គិន(G. Campbell Morgan) ដែល​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ និង​អ្នក​និពន្ធ បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ។ គាត់​ជឿ​ថា ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​រលក​នៃ​ទំនុក​បទ​ចម្រៀង​ដ៏​បរិសុទ្ធ។ លោកម៉ូហ្គិន​បាន​សរសេរ​ថា គាត់​សង្កេត​ឃើញ​ថា តន្រ្តី​មាន​ឥទ្ធិពល​នៃ​ការ​រួប​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ ដែល​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យមាន​ការ​អធិស្ឋាន ការ​លន់​តួ​បាប​ស្ម័គ្រ​ពី​ចិត្ត និង​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ឡើង ចេញ​ពី​ក្នុង​ចិត្ត។ បើ​មាន​នរណា​ម្នាក់​មានអារម្មណ៍​ដែល​ហោះ​ហើរ​ទៅ​ឆ្ងាយ ហើយ​អធិស្ឋាន​វែង​ពេក ឬ​និយាយ​អ្វី ដែល​មិន​ស៊ី​សង្វាក់​នឹង​អ្នក​ដទៃ ក្នុងចំណោម​ពួក​គេ នឹង​មាន​នរណា​ម្នាក់ នឹង​ចាប់​ផ្តើម​ច្រៀង​យ៉ាង​ស្រទន់។ អ្នក​ដទៃ​នឹង​ចូល​រួម​យ៉ាង​សុភាព បទចម្រៀង​ខ្លី​នោះ ក៏​បាន​កើន​សម្លេង​កាន់​តែ​ឮ ហើយ​ក៏​បាន​លប់​ពី​លើ​សម្លេង​ដទៃ​ទៀត។

ការ​ផុស​ផល ក្នុង​ការ​ច្រៀង​សរសើរ​ព្រះ ដែល​លោក​ម៉ូហ្គិន​បាន​ពិពណ៌នា ក៏​មាន​ចែង នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​បរិសុទ្ធ​ផង​ដែរ ដែល​ក្នុង​នោះ បទ​ចម្រៀង​បាន​ដើរ​តួនាទី​ដ៏​សំខាន់។ គេ​បាន​ប្រើ​បទ​ចម្រៀង ដើម្បី​អប​អរ​ជ័យ​ជម្នះ (និក្ខមនំ ១៥:១-២១) និង​សម្រាប់​ពិធី​សម្ភោត​ព្រះវិហារ(២កូរិនថូស ៥:១២-១៤) ហើយ​ជា​ផ្នែក​មួយ នៃ​យុទ្ធ​សាស្រ្ត​សង្រ្គាម(២០:២១-២៣)។ នៅ​កណ្តាល​ព្រះ​គម្ពីរ​មាន​កណ្ឌ​បទ​ចម្រៀង​(ទំនុកដំកើង ១-១៥០)។ ហើយ​ក្នុង​សំបុត្រ​សញ្ញាថ្មី​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​គាត់​បាន​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ គាត់​បាន​រៀប​រាប់​ថា ការ​រស់​នៅ ក្នុង​ព្រះ​វិញ្ញាណ គឺ​ត្រូវ “និយាយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​បទ​ទំនុក​ដំកើង ទំនុក​បរិសុទ្ធ…

ការផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ និងការផ្លាស់ប្តូរចិត្ត

យោង​តាម​មន្ទីរ​ជំរឿន​របស់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ជា​មធ្យម ជន​ជាតិ​អាមេរិក​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ ពី​អាស័យដ្ឋាន​មួយ ទៅ​អាស័យ​ដ្ឋាន​មួយ​ទៀត អស់​១១ ទៅ​១២​ដង ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​រស់​នៅ​មួយ​ជីវិត។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន ​មាន​ប្រជាជន​អាមេរិក ២៨​លាន​នាក់ បាន​រើ​ផ្ទះ​ទៅ​រស់​នៅ ក្រោម​ដំបូល​ផ្ទះ​ថ្មី។

ក្នុង​អំឡុង​ពេល ដែល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​រស់​នៅ​វិល​វល់ ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន អស់​រយៈ​ពេល​៤០​ឆ្នាំ ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រើ​ពពក ដើម្បី​ដឹក​នាំ​គ្រួសារ​នៃ​ប្រជាជាតិ​មួយ​នេះ ពី​កន្លែង​មួយ ទៅ​កន្លែង​មួយ​ទៀត ដោយ​ការ​រំពឹង​ថា នឹង​បាន​ទទួល​ស្រុក​កំណើត​ថ្មី។ ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​ការ​ផ្លាស់​ទី​លំ​នៅ​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សារ នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន។ មហារ​គ្រួសារ​ដ៏​ធំ​នេះ​បាន​រើ​ឥវ៉ាន់ ទៅ​កាន់​កន្លែង​ជា​ច្រើន ដោយ​ពួក​គេ​មិន​គ្រាន់​តែ​ដឹក​ជញ្ជូន​របស់​ទ្រព្យ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​បាន​ដឹក​ជញ្ជូន​ត្រសាល និង​គ្រឿង​លម្អ​នៃ​រោង​ឧបោសថ ដែល​នៅ​ទីនោះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ជួប​ជា​មួយ​លោក​ម៉ូស(មើល និក្ខមនំ ២៥:២២)។

ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ប្រទាន​នូវ​អត្ថន័យ កាន់​តែ​ពេល​លេញ​ថែម​ទៀត សម្រាប់​រឿង​នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ​នេះ។ ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ប្រើ​ពពក ដើម្បី​ដឹក​នាំ​ពួក​គេ​ទៀត​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​ដឹក​នាំ​ពួក​គេ ដោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ផ្ទាល់​តែ​ម្តង។  ពេល​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “ចូរ​មក​តាម​ខ្ញុំ”(ម៉ាថាយ ៤:១៩) គឺ​ទ្រង់​កំពុង​តែ​បង្ហាញ​ថា ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ចិត្ត ជា​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ដែល​សំខាន់​បំផុត និយាយ​រួម គឺ​សំខាន់​លើស​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ។  ទ្រង់​បាន​ដឹក​នាំ​ទំាំង​មិត្ត​សំឡាញ់ និង​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ទ្រង់ ទៅ​កាន់​ឈើ​ឆ្កាង​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​នៃ​ពពក និង​រោង​ឧបោសថ មាន​ការ​លះបង់​ប៉ុណ្ណា…

ធំប្រសើរជាងភាពរុងរឿងរបស់មនុស្ស

ស្តេច​សេសារ-អូគូស្ទ ត្រូវ​បាន​គេ​នឹក​ចាំ​ថា ជា​អធិរាជ្យ​ទី​មួយ និង​អស្ចារ្យ​បំផុត​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង។ ទ្រង់​បាន​ប្រើជំនាញ​នយោ​បាយ និង​អំណាច​ទាហាន ដើម្បី​កំចាត់​សត្រូវ​របស់​ទ្រង់ និង​ពង្រីក​ចក្រ​ភព​របស់​ទ្រង់ ហើយ​កែ​ប្រែ​ទីក្រុង​រ៉ូម ពី​តំបន់​រស់​នៅ​រាយ​ប៉ាយ ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ទីក្រុង​ដ៏​ស៊ីវីល័យ ដែល​មាន​រូប​ចម្លាក់ និង​ព្រះ​វិហារ​សាសនា ធ្វើ​ពី​ថ្ម​ម៉ាប​។ ពល​រដ្ឋ​នៃ​ចក្រ​ភព​រ៉ូម ដែល​ស្រឡាញ់​អធិរាជ្យ​អូគូស្ទ បាន​ហៅ​ទ្រង់​ថា បិតាជាតិ​ដែល​មក​ពី​ស្ថាន​សួគ៌ និង​អ្នក​ជួយ​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​ជាតិ។ នៅ​ពេល​ដែល​រាជ្យ៤០​ឆ្នាំ​របស់​ទ្រង់ បាន​ឈាន​ដល់​ទី​បញ្ចប់ ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ចុង​ក្រោយ​ជាផ្លូវ​ការ “ខ្ញុំ​បាន​កសាង​ទីក្រុង​រ៉ូម ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​ទីក្រុង​នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​ទីក្រុង​ធ្វើ​ពី​ឥដ្ឋ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ប្រែក្លាយ​ជា​ទីក្រុង​ធ្វើ​ពី​ថ្ម​ម៉ាប មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ចាក​ចេញ​ទៅ”។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ បើ​យោង​តាម​មហេសី​របស់​ទ្រង់ តាម​ពិត បន្ទូល​ចុង​ក្រោយ​របស់​ទ្រ​ង់គឺ “​តើ​ខ្ញុំ​បាន​រួម​ចំណែក នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ល្អ​ឬ​ទេ? បន្ទាប់​មក គេ​បាន​ទះដៃ​អបអរ​ខ្ញុំ​ហើយ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាក​ចេញ​ទៅ”។

អ្វី​ដែល​ស្តេច​អូគូស្ទ​មិន​បាន​ជ្រាប​នោះ​គឺ ទ្រង់​បាន​បំពេញ​នូវ​តួនាទី​បន្ទាប់​បន្សំ​ដ៏​សំខាន់ ក្នុង​រឿង​មួយ ដែល​ធំ​ប្រសើរ​ជាង​រឿង​របស់​ទ្រង់។ ក្នុង​ស្រមោល​នៃ​រាជ្យ​របស់​ទ្រង់ ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ​បាន​យាង​មក​ប្រសូត្រ ជា​កូន​ប្រុស​របស់​ជាង​ឈើ ដើម្បី​បើក​បង្ហាញ​នូវ​អ្វី​ដែល​ល្អ​អស្ចារ្យ​ជាង​ជ័យ​ជម្នះ​កង​ទ័ព ព្រះវិហារ ទីលាន​ប្រកួត ឬ​រាជ​វាំង​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង​ទៅ​ទៀត​(លូកា ២:១)។

ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ​ មាន​ព្រះ​នាម​ថា យេស៊ូវ។​ នៅ​ពេល​យប់ ដែល​ជន​រួម​ជាតិ​ទ្រង់​ទាម​ទា​ឲ្យ​ពួក​រ៉ូម៉ាំង​យក​ទ្រង់​ទៅឆ្កាង​សម្លាប់ ទ្រង់​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​វរបិតា​ដំកើង​ទ្រង់ ​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ​វរបិតា​ ដោយ​សិរីល្អ​ដែល​ទ្រង់​មាន​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះវរបិតា​ទ្រង់។ តើ​មាន​នរណា​ខ្លះ​យល់​អំពី​សិរីល្អ ដែល​ទ្រង់​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​នៅ​យប់​នោះ?(យ៉ូហាន ១៧:៤-៥)។ មុន​ពេល​គេ​យក​ទ្រង់​ទៅ​ឆ្កាង…

បទចម្រៀងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ នៅនគរស្ថានសួគ៌

កាល​ពី​ឆ្នាំ ១៩៣៦ លោក​ប៊ីលី ហៀល(Billy Hill) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង បាន​ចេញ​បទ​ចម្រៀង​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​មួយ​បទ ក្រោម​ចំណង​ជើង​ថា “សិរីល្អ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ប្រជា​ជាតិ​មួយ​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង អំពី​ក្តី​អំណរ នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​នូវ​កិច្ចការ​ដ៏​តូច​មួយ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ៥០​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក លោក​ភីធ័រ សេតេរ៉ា(Peter Cetera) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ច្រៀង ក៏​បាន​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​ដែល​មាន​ភាព​រ៉ូមិន​ទិក​ជាង​នេះ​ទៀត ក្រោម​ចំណង​ជើង​ដែល​ស្រដៀង​គ្នា។ ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​នេះ គាត់​ស្រមៃ អំពី​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា និង​រៀន​សូត្រ​ជា​មួយ​គ្នា ដើម្បី​សិរីល្អ​នៃ​សេច​ក្តី​ស្រឡាញ់។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ដែល​ជា​កណ្ឌ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​បរិសុទ្ធ បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​បទ​ចម្រៀង​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ថ្មី​មួយ ដែល​ថ្ងៃ​មួយ គ្រប់​គ្នា​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ និង​នៅ​លើ​ផែន​ដី​នឹង​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង(វិវរណៈ ៥:៩,១៣)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ភ្លេង​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​លេង ដោយ​ចង្វាក់​នៃ​ការ​សោក​សង្រេង។ លោក​យ៉ូហាន ដែល​ជា​អ្នក​អត្ថា​ធិប្បាយ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​នេះ ក៏​បាន​យំ ដោយមិន​ឃើញ​មាន​នរណា​អាច​បើក​ក្រាំង​នោះ​បាន(ខ.៣-៤)។ ប៉ុន្តែ អារម្មណ៍​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ភ្លឺ​ស្វាង ហើយ​ភ្លេង​ក៏​បាន​លាន់​ឡើងកាន់​តែ​ខ្លាំង​(ខ.១២-១៣) ខណៈ​ពេល​ដែល​លោក​យ៉ូហាន បាន​ស្គាល់​សិរីល្អ និង​រឿង​ដ៏​ពិត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។​ មិន​យូរប៉ុន្មាន គាត់​ក៏​បាន​ឮ​ជីវិត​ទំាង​អស់​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ ដែល​ទ្រង់​ជា​ស្តេច​សិង្ហ​នៃ​ពូជ​អំបូរ​យូដា(ខ.៥) ហើយ​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់​បាន​ថ្វាយ​ចិត្ត​ដាច់​ដល់​ទ្រង់ ដោយ​ទ្រង់​បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់​ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដូច​កូន​ចៀម ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង(ខ.១៣)។

ក្នុង​ទំនុក​ច្រៀង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​បំផុត ដែល​យើង​ធ្លាប់​ច្រៀង យើង​ឃើញ​ថា សូម្បី​តែ​អំពើ​សប្បុរស ដ៏​សាមញ្ញ​មួយ​ ក៏​អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​លើក​យក​មក​ពិពណ៌នា…

មើលឃើញទីក្រុងរបស់អ្នក

ក្រុម​អភិវឌ្ឍន៍​ទី​ក្រុង នៅ​ទីក្រុង​ដេត្រយ រដ្ឋ​មីឈីហ្គិន បាន​ប្រើ​ពាក្យ​ស្លោក​ថា “សូម​មើល​ទីក្រុង​របស់​យើង​ខ្ញុំ ដូច​យើង​ខ្ញុំដែរ”។ ពួក​គេបា​នប្រើ​ពាក្យ​ស្លោក​នេះ ដើម្បី​សម្រេច​នូវ​ចក្ខុ​វិស័យ  ដែល​ពួក​គេ​មាន​ សម្រាប់​ពេល​អនាគត​នៃ​ទីក្រុង​នេះ។ ប៉ុន្តែ គម្រោង​នេះ​ក៏បា​ន​បញ្ឈប់​ភ្លាម​ៗ ពេល​ដែល​សមាជិក​នៃ​សហគមន៍​នោះ បាន​កត់​សំគាត់​ឃើញ​ចំណុច​ដែល​គេ​មើលរំលង នៅ​ក្នុង​យុទ្ធនា​ការ​នោះ។ ពល​រដ្ឋ​អាមេរិក​ដែល​មាន​ដើម​កំណើត​អាហ្វ្រិក គឺ​ជា​ក្រុម​ដែល​មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​គេ ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជននៅទីក្រុង និង​​កម្លាំង​ពល​កម្ម។ តែ​ជនជាតិ​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ​ទាំង​នោះ មិន​មាន​វត្ត​មាន នៅ​ក្នុង​ចំណោមហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​មាន​ស្បែក​ស ដែល​កំពុង​ឈរ​កាន់​ផ្លាក​សញ្ញា បដា និង​ផ្ទាំង​ផ្សព្វ​ផ្សាយ ដើម្បី​ជំរុ​ញ​ឲ្យ​គេ​មើល​ទីក្រុង​របស់​ពួក​គេ ដូច​ពួក​គេ​ដែរ​នោះ​ឡើយ។

ជន​រួម​ជាតិ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ក៏​មាន​ចំណុច​ខ្វះខា​ត នៅ​ក្នុង​ចក្ខុ​វិស័យ ​សម្រាប់​ពេល​អនាគត​ផង​ដែរ។ ក្នុង​នាម​ជា​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ របស់​លោក​អ័ប្រាហាំ ពួក​គេ​មាន​ការ​ខ្វល់​ខ្វាយ​ជា​បឋម អំពី​អនាគត​នៃ​ជន​ជាតិ​យូដា។ ពួក​គេ​មិន​យល់​សោះថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះយេស៊ូវ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ ចំពោះ​សាសន៍​សាម៉ារី ពួក​ទាហា​នរ៉ូម៉ាំង ឬ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ដែល​មិន​មាន​ចំណែក​ជា​មួយ​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​ឫស​គល់​នៃ​គ្រួសារ គ្រូ​ក្រឹត្យ​វិន័យ ឬ​ការ​ថ្វាយ​ប​ង្គំ​នៅ​ព្រះវិហារ​ឡើយ។

ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់មើ​ល​រំលង​អ្នក​ដទៃ ដូច​អ្នក​ក្រុង​ដេត្រយ និ​ងអ្នកក្រុង​យេរូសាឡិម​ផង​ដែរ។ ខ្ញុំ​ច្រើន​តែ​វាយ​តម្លៃ​មនុស្ស តាម​ការ​យល់​ដឹង​រប​ស់ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​មើល​រំលង​អ្នក​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាច​គិត​យល់។ តែ​ព្រះ​ទ្រ​ង់​មាន​វិធី​នាំ​ការ​រួប​រួម​ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភាពចម្រុះ​របស់​យើង​។ តាម​ពិត យើង​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ច្រើន​ដែល​ដូច​គ្នា លើស​ការ​យល់​ដឹង​របស់​យើង។

ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​ជ្រើស​រើស​ជន​ដែល​រស់​នៅ​ចល័ត​ ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន ឈ្មោះ​អ័ប្រាហំា ដើម្បី​នាំ​ព្រះ​ពរ​ដល់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ក្នុង​ពិភ​ពលោ​ក(លោកុប្បត្តិ…

ការជជែករកខុសរកត្រូវ

ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​ថា ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​និយាយ​ថា គាត់​ពិបាក​នឹង​ដើរ​ចេញ​ពី​ការ​ជជែក​គ្នា ដែល​មិន​ចេះ​ចប់​មិន​ចេះ​ហើយ អំពី​ការកាត់​ស្រាយ​ខគម្ពីរ​ខុស​ៗ​គ្នា។ ប៉ុន្តែ គាត់​ក៏​បាន​រំឭក​ថា រឿង​ល្អ​ក៏​បាន​កើត​មាន ពេល​ដែល​ភាគី​ទាំង​សង្ខាង​ព្រម​បញ្ចប់ការ​ជជែក​គ្នា​រក​ខុស​រក​ត្រូវ ដែល​គ្មាន​លទ្ធ​ផល។

ប៉ុន្តែ តើ​គេ​ពិត​ជា​អាច​បញ្ចប់​ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​មែន​ឬ ពេល​ដែល​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​គិត​ថា ការ​យល់​ឃើញ​របស់​ខ្លួន​ត្រឹម​ត្រូវ ហើយ​សំខាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង? យើង​អាច​រក​ឃើញ​ចម្លើយ សម្រាប់​សំណួរ​នេះ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម។ កាល​នោះ អ្នក​អាន​សំបុត្រ​របស់​គាត់​ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា ផ្នែក​សង្គម ​នយោបាយ និង​សាសនា បាន​ជា​គាត់​បង្រៀន​ពួក​គេ ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​គំនិត​តែ​មួយ ទោះ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ(១៤:៥-៦)។

តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល ដើម្បី​បញ្ឈប់​ការ​ជជែក​គ្នា រក​ខុស​រក​ត្រូវ​ ដែល​គ្មាន​ទីបញ្ចប់ យើង​ត្រូវ​នឹក​ចាំថា យើង​ម្នាក់​ៗ នឹង​ត្រូវ​ឈរ នៅ​ទី​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដើម្បីឆ្លើយ ចំពោះ​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​គិត ក៏​ដូច​ជា​អំពី​ការអ្វី​ដែល​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត ​ចំពោះគ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយសារ​ការ​យល់​ឃើញ​ខុសគ្នានោះ(ខ.១០)។

ការប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា ដោយ​ពាក្យ​សម្តី ឬ​ការ​យល់​ឃើញ​ដែល​ខុស​គ្នា ពិត​ជា​អាច​ក្លាយ​ជា​ឱកាស សម្រាប់​នឹក​ចាំ​ថា មាន​ការមួយ​ចំនួន ដែល​សំខាន់​ជាង​គំនិត​របស់​យើង ហើយ​ថែម​ទាំង​សំខាន់​ជាង​ការ​កាត់​ស្រាយ​ខគម្ពីរ​របស់​យើង​ផង​ដែរ។​ យើង​ម្នាក់​ៗ​នឹង​ត្រូវ​ឆ្លើយ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ថា តើ​យើង​បាន​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយ​ថែម​ទាំងស្រឡាញ់​ខ្មាំង​សត្រូវ ដូច​ដែល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​ស្រឡាញ់​យើង​ឬ​ទេ។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ ពេល​ខ្ញុំ​គិត​ពី​រឿង​នេះ ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ចាំ​ថា ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​និយាយ​ថា រឿង​ល្អ​ក៏​បាន​កើត​មាន ពេល​ដែល​ភាគី​ទាំង​សង្ខាង​ព្រម​បញ្ចប់​ការ​ជជែក​គ្នា​រក​ខុស​រក​ត្រូវ ដែល​គ្មាន​លទ្ធ​ផល…

តាមរបៀបដែលមិននឹកស្មានដល់

កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៨៦ កុមារ លេវ៉ាន មើរីត (Levan Merritt) អាយុ​៥​ឆ្នាំ បាន​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បរិវេណ​ចិញ្ចឹម​សត្វ​ស្វា​ឪ​ហ្គូរីឡា ដែល​មាន​របាំង​ជុំវិញ ជម្រៅ​៦​ម៉ែត្រ ក្នុង​សួន​សត្វ​ជើស៊ី ប្រទេស​អង់​គ្លេស។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ និង​អ្នក​ឈរ​មើល ស្រែក​ឲ្យ​គេ​ជួយ នោះ​ស្រាប់​តែ​មាន​ស្វា​ឈ្មោល​ធំ​មួយ​ក្បាល ឈ្មោះ ចាំបូ(Jambo) បាន​មក​ឈរ​នៅ​បាំង​ក្មេង​ប្រុស​ដែល​ដេក​ស្ដូក​ស្ដឹង ធ្វើ​ឲ្យ​សត្វ​ស្វា​ហ្គូរីឡា​ដទៃ​ទៀត​មិន​អាច​ចូល​មក​ក្បែរ​គាត់​បាន។ បន្ទាប់​មក វា​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​អង្អែល​ខ្នង​ក្មេង​នោះ​ថ្មម​ៗ។ នៅពេល​ដែល​លេវ៉ាន ចាប់​ផ្តើម​ស្រែក​យំ ចាំបូ​ក៏​បាន​នាំ​ស្វា​ហ្គូរីឡា​ដទៃ​ទៀត ចេញ​ទៅ​ទ្រុង​របស់​ពួក​គេ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​យាម​សួន​សត្វ និង​អ្នក​បើក​បរ​រថយន្ត​សង្គ្រោះ បាន​ចុះ​មក​ជួយ​សង្គ្រោះ។ ជាង​៣០​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក លេវ៉ាន​នៅ​តែ​និយាយ អំពី​ចាំបូ ដែលជា​សត្វ​មាន​មាឌ​ធំ​ដ៏​សប្បុរស ដែល​ប្រៀប​បាន​នឹង​ទេវតា​ដែល​បាន​ការពារ​គាត់ ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​គាត់ តាម​របៀប​ដែល​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ និង​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ផ្នត់​គំនិត ចំពោះ​សត្វ​ស្តា​ហ្គូរីឡា​ជា​រៀង​រហូត។

ហោរា​អេលីយ៉ា ប្រហែល​ជា​បាន​រំពឹង​ថា ព្រះ​ជាម្ចាស់​នឹង​ធ្វើ​ការ​របស់​ទ្រង់ តាម​របៀប​ដ៏​ជាក់​លាក់​ណា​មួយ ប៉ុន្ដែ ព្រះ​លើអស់​ទាំង​ព្រះ បាន​ប្រើ​ខ្យល់​ព្យុះ ការ​រញ្ជួយ​ផែន​ដី​ដ៏​ខ្លាំង និង​ភ្លើង​ឆេះ​ដ៏​សន្ធោ​សន្ធៅ ដើម្បី​បង្ហាញ​ហោរា​របស់​ទ្រង់ ពី​របៀប ដែលគាត់​មិន​ត្រូវ​គិត​អំពី​ទ្រង់។  បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រើ​សំឡេង​តូច​រហៀង​ៗ ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​ព្រះ​ហប្ញ​ទ័យ និង​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ទ្រង់(១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៩:១១-១២)។

អេលីយ៉ា​ធ្លាប់​បាន​ឃើញ​ព្រះ​ចេស្ដា​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ពី​មុន​មក​ហើយ(១៨:៣៨-៣៩)។ ប៉ុន្ដែ គាត់​មិន​បាន​យល់ទាំង​ស្រុង…

ជម្ងឺបាត់បង់ការចងចាំ

មាន​ពេល​មួយ ក្រុម​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់ ក្នុង​ក្រុង​ខាង​ស្បាត រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា បាន​មក​ជួយ​សង្រ្គោះ​ស្រ្តី​ម្នាក់ ដែល​និយាយ​ភាសា​អង់​គ្លេស តុង​អូស្រា្តលី។ គាត់​មិន​ចាំ​ថា ខ្លួន​ឯង​ជា​នរណា​ទេ។ ដោយ​សារ​គាត់​បាត់​ការ​ចង​ចាំ ហើយ​មិន​មាន​អត្ត​សញ្ញាណ​ប័ណ្ឌ​ជាប់​ខ្លួន គាត់​មិន​អាច​ប្រាប់​គេ​ថា គាត់​មាន​ឈ្មោះ​អ្វី ហើយ​គាត់​មក​ពី​ណា​ ។ ក្រោយ​មក ដោយ​សារ​ជំនួយ​របស់​ក្រុម​គ្រូពេទ្យ និង​ប្រព័ន្ធ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​អន្តរ​ជាតិ គាត់​ក៏​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ​ឡើង​វិញ ហើយ​គេ​​ក៏​បាន​ដឹង​អំពី​ប្រវត្តិ​គាត់ រួច​នាំ​គាត់​ទៅ​ជួប​ជុំ​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់​វិញ។​

ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា នៃ​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន ក៏​ស្ទើរ​តែ​ភ្លេច​ថា ទ្រង់​ជា​នរណា ហើយ​ទ្រង់​មាន​ដើម​កំណើត​មក​ពី​ណា។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​បាត់​បង់​ការ​ចង​ចាំ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ជា​ជម្ងឺ​ខាង​វិញ្ញាណ។ ទ្រង់​បាន​លើក​ដំកើង​ខ្លួន​ឯង សម្រាប់​នគរ​ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​ទ្រង់ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ភ្លេច​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ក្សត្រ​លើ​អស់​ទាំង​ក្សត្រ​ ហើយ​អ្វី​ៗ​ដែល​ទ្រង់​មាន ​គឺ​បាន​មក​ពី​ព្រះ​អម្ចាស់(ដានីយ៉ែល ៤:១៧,២៨-៣០)។

ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គំនិត​របស់​ស្តេច​ កាន់​តែ​មាន​ភាព​ធ្ងន់​ធ្ងរ ដោយ​ឲ្យ​ទ្រង់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីវាល​រស់​នៅ​ជា​មួយ​សត្វ​ព្រៃ ហើយ​សោយ​ស្មៅ​ដូច​សត្វ​គោ​(ខ.៣២-៣៣)។ ទី​បញ្ចប់ ប្រាំ​ពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ស្តេច​នេប៊ូក្នេសា​ក៏​បាន​មើល​ទៅ​លើមេឃ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​ការ​ចង​ចាំ​ឡើង​វិញ ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​នឹក​ចាំ​ថា ទ្រង់​ជា​នរណា ហើយ​ចាំ​ថា នរណា​បាន​ប្រទាន​នគរ​​​​មក​ទ្រង់។ ពេល​ដែល​ទ្រង់​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង​វិញ​ហើយ ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រកាស​ថា “នេប៊ូក្នេសា យើង​ក៏​សរសើរ ហើយ​លើក​ដំកើង ព្រម​ទាំង​ពណ៌នា​គុណ​ដល់​មហាក្សត្រ​នៃ​ស្ថានសួគ៌”(ខ.៣៧)។

ចុះ​ចំណែក​យើង​វិញ? តើ​យើង​គិត​ថា យើង​ជា​នរណា? តើ​យើង​មាន​ប្រភព​មក​ពី​ណា? ដោយ​សារ​យើង​ងាយ​នឹងភ្លេច ក្រៅ​ពី​ស្តេច​លើ​អស់​ទាំង​ស្តេច…

ការផ្តោតទៅលើភាពអស្ចារ្យ

មនុស្ស​ខ្លះ​ចេះ​តែ​មើល​ទៅ​លោកិយ ឃើញ​តែ​បញ្ហា។ លោក​ដេវីត ចូនស៍(DeWitt Jones) ជា​ជាង​ថត​របស់​ទូរទស្សន៍​ប៉ុស្ទ នេសិននល ជីអូក្រាហ្វ៊ីក។ គាត់​បាន​ប្រើ​អាជីព​របស់​គាត់ ដើម្បី​បង្ហាញ​នូវ​ចំណុច​ល្អ​ៗ របស់​ពិភព​លោក​។ មុន​នឹង​គាត់​ថត​រូប គាត់​រង់​ចាំ​មើល​ពន្លឺ ដែល​ភ្លឺ​ល្អ ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​មើល​ឃើញ​រូប​ភាព​ដ៏​អស្ចារ្យ​ ដែល​បានបង្កប់​ខ្លួន នៅ​ទីនោះ​ជា​យូរ​មក​ហើយ។ គាត់​បាន​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន​ថត​រូប​របស់​គាត់ ដើម្បី​ស្វែង​រក​សម្រស់​ ដែល​លេច​ឡើងនៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​មនុស្ស និង​ធម្ម​ជាតិ​ដ៏​សាមញ្ញ។

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ហេតុ​ផល ដែល​ត្រូវ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ចំណុច​អវិជ្ជ​មាន​របស់​ពិភព​លោក ដែល​ក្នុង​នោះ ក៏​មាន​លោក​យ៉ូប​ផង​ដែរ។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​បាត់​បង់​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​មាន​អំណរ សូម្បី​តែ​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជាអ្នក​ចោទ​ប្រកាន់​មក​លើ​គាត់​ផង​ដែរ។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រាប់​លោក​យ៉ូប​ថា គាត់​មាន​ទុក្ខ​វេទនា​ខ្លាំង​យ៉ាង​នោះ គឺ​ដោយ​សារ​អំពើ​បាប​ដែល​គាត់​បាន​លាក់​ទុក។ ពេល​លោក​យ៉ូប​ស្រែក​រក​ព្រះ ទ្រង់​នៅ​តែ​ស្ងាត់​ស្ងៀម មិន​ឃើញ​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​គាត់។

ទី​បំផុត នៅ​ក្នុង​ភាព​វឹក​វរ​នៃ​ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង និង​ភាព​ងងឹត​នៃ​ជីវិត​របស់​លោក​យ៉ូប ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ឲ្យ​គាត់ ពិចារណា​អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​ក្នុង​ធម្មជាតិ ដែល​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង ឲ្យ​ឃើញ​ប្រាជ្ញា និង​អំណាចរបស់ទ្រង់ ​ដែល​យើង​មិន​មាន​ដល់​ទ្រង់(យ៉ូប ៣៨:២-៤)។

បើ​យើង​កំពុង​តែ​មាន​គំនិត​អវិជ្ជ​មាន តើ​ទ្រង់​នឹង​មិន​ឲ្យ​យើង​ពិចារណា អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ធម្មជាតិ​ដែរ​ទេ​ឬ? ចុះ​ចំណែក​ឯ​ធម្ម​ជាតិ​នៃ​សត្វ​បក្សី​ដែល​ហើរ​លើ​អាកាស ស្លឹក​ឈើ​ដែល​បក់​រវិច ឬ​វាល​ស្មៅ​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ តើ​យើង​នឹង​រក​ឃើញ​ភាព​អស្ចារ្យ​ដែរ​ឬ​ទេ? នៅ​ក្នុង​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់ តើ​យើង​នឹង​ពិចារ​ណា អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​អាទិករ ហើយ​គិត​ឃើញ​គំនិត និង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយឬ​ទេ? ពេល​យើង​មើល​ឃើញ​ភាព​អស្ចារ្យ​របស់​ទ្រង់​ហើយ យើង​អាច​សរសើរ​ដំកើង…