តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Mike Wittmer

តើអ្នកជានរណា?

អ្នក​ដឹក​នាំ​នៃ​ការ​ប្រជុំ​តាម​អ៊ីនធឺណិត បាន​និយាយ​ថា “អរុណ​សួស្តី”។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា សួស្តី ទៅ​កាន់​គាត់​វិញ តែ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​មើល​ទៅ​គាត់​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​រវល់​តែ​មើល​រូប​ខ្លួន​ឯង នៅ​លើ​អេក្រង់។ ខ្ញុំ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​រូបរាង្គ​ដូច​នេះ​ឬ?  ខ្ញុំ​ក៏​បាន​មើល​ទៅ​ទឹក​មុខ​ញញឹម​របស់​អ្នក​ដទៃ នៅ​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ​តាម​អនឡាញ​នោះ។ ខ្ញុំ​ស្គាល់​មុខ​ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗ ដូច​នេះ ម្នាក់​ដែល​មាន​រាង​ធាត់​នោះ គឺ​ជា​ខ្ញុំ​ហើយ។ ខ្ញុំ​គួរ​តែ​សម្រក​ទម្ងន់​ខ្លះ ហើយ​កាត់​សក់​ឲ្យ​ខ្លី​ផង​ដែរ។

ក្នុង​គំនិត​របស់​ស្តេច​ផារ៉ោន ទ្រង់​គិត​ថា​ ទ្រង់​ជា​មនុស្ស​អស្ចារ្យ។ ទ្រង់ “ប្រៀប​ដូច​ជា​សិង្ហ​ស្ទាវ​របស់​សាសន៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន ហើយ​ដូច​ជា​សត្វ​សំបើម​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​”(អេសេគាល ៣២:២)។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ស្គាល់​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់​ជាង​មុន តាម​ទស្សនៈ​របស់​ព្រះ។ ព្រះ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា ស្តេច​ផារ៉ោន​កំពុង​មាន​រឿង ហើយ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​ទុក​សាក​សព​របស់​ស្តេច​អង្គ​នេះ ឲ្យ​សត្វ​ព្រៃ​ស៊ី នឹង​ឲ្យ​ជនជាតិ​ជា​ច្រើន មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ចំពោះ​រឿង​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​មក​លើ​ស្តេច​ផារ៉ោន ហើយ​ស្តេច​របស់​គេ នឹង​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង”(ខ.១០)។ ដូចនេះ ស្តេច​ផារ៉ោន​មិន​អស្ចារ្យ​ដូច ដែល​ទ្រង់​ធ្លាប់​គិត​នោះ​ទេ។

យើង​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា យើង “មាន​ភាព​សង្ហា​ខាង​វិញ្ញាណ” តែ​យើង​នឹង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ការ​គិត​នេះ ពេល​ដែល​យើង​មើល​ឃើញ​អំពើ​បាប​របស់​យើង ដូច​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ទត​ឃើញ​វា។ បើ​ធៀប​នឹង​ខ្នាត​គំរូ​នៃ​ភាព​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​អង្គ នោះ​សូម្បី​តែ “​អស់​ទាំង​អំពើ​សុចរិត​របស់​យើង​ ក៏​ដូច​ជា​អាវ​កខ្វក់”(អេសាយ ៦៤:៦)។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​ទត​ឃើញ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត គឺ​ទត​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ក៏​ទត​ឃើញ​យើង​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ។

បើ​អ្នក​មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ចំពោះ​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​របស់​អ្នក នោះ​ចូរ​ចាំ​ថា…

តំបន់ស្លាប់

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៩ អ្នក​ឡើង​ភ្នំ​ម្នាក់​បាន​ឃើញ​ថ្ងៃ​រះ​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​អេវើរេស។ គាត់​បាន​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ នៅ​ក្នុង​ការ​ឡើង​ភ្នំ ប៉ុន្តែ រយៈ​កម្ពស់​ដ៏​ខ្ពស់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​គាំង​បេះដូង ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត នៅ​ក្នុង​ដំណើរ​ចុះ​ពីលើ​ភ្នំ​មក​វិញ។​ អ្នក​ជំនាញ​ផ្នែក​សុខាភិបាល​ម្នាក់​បាន​ដាស់​តឿន​អ្នក​ឡើងភ្នំ​ទាំង​ឡាយ កុំ​ឲ្យ​គិត​ថា កំពូល​ភ្នំ​អេវើរេស គឺ​ជា​ចំណុច​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​របស់​ពួកគេ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​តែ​ប្រញាប់​ក្រោក​ឡើង ហើយ​ចុះ​មក​ក្រោម​វិញ ដោយ​ចាំ​ថា ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង “តំបន់​ស្លាប់” ដែល​ខ្វះ​ខ្យល់​អុកស៊ីហ្សែន​ដក​ដង្ហើម។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ មុន​នឹង​ទ្រង់​បាន​ឡើង​ទៅ​ដល់​កំពូល។ ទ្រង់​បាន​សម្លាប់​សត្វ​តោ និង​ខ្លា​ឃ្មុំ ហើយ​បានសម្លាប់​កូលីយ៉ាត គេច​ផុត​ពី​លំពែង​ដែល​ស្តេច​សូល​បាន​ចោល​សំដៅ​មក​ទ្រង់ និង​បាន​គេច​ផុត​ពី​កង​ទ័ព​ដែល​ដេញ​តាម​ទ្រង់ ហើយ​ក្រោយ​មក​ក៏​បាន​គ្រប់​គ្រង​ទឹក​ដី​របស់​សាសន៍​ភីលីស្ទីន និង​អាំម៉ូរី ​ដោយ​ក្លាយ​ជា​ស្តេច​នៃ​តំបន់​ភ្នំ។

ប៉ុន្តែ ទ្រង់​បាន​ភ្លេច​ថា ទ្រង់​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​តំបន់​ស្លាប់។ នៅ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ឈាន​ដល់​ចំណុច​កំពូល​នៃ​ភាព​ជោគ​ជ័យ​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ជ័យ​ជម្នះ នៅ​កន្លែង​ណា​ដែល​ទ្រង់​យាង​ទៅ(២សាំយ៉ូអែល ៨:៦) ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផិតក្បត់​ជា​មួយ​ប្រពន្ធ​គេ ហើយ​ធ្វើ​ឃាត​ប្តី​គេ។ ដើម​ហេតុ​គឺ​ដោយសារ​ទ្រង់​នៅ​សម្ងំ​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​នៃ​ភាព​ជោគ​ជ័យ​របស់​ទ្រង់។​ ពេល​ដែល​កង​ទ័ព​របស់​ទ្រង់​ចេញ​ទៅ​រក​សមរភូមិ តែ​ទ្រង់ “គង់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម”(១១:១)។ ស្តេច​ដាវីឌ​ធ្លាប់​ស្ម័គ្រចិត្ត​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​តតាំង​នឹង​កូលីយ៉ាត តែ​ពេល​នេះ​ទ្រង់​បាន​សម្រាក នៅ​ក្នុង​ភាព​រុង​រឿង​នៃ​ភាព​ជោគ​ជ័យ​របស់​ទ្រង់។

ការ​ជម្នះ​ចិត្ត​ដែល​មាន​មោទកភាព​មិន​មែន​ជា​ការ​ងាយ​ទេ ពេល​ដែល​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​និយាយ​ថា អ្នក​ជា​មនុស្ស​ពិសេស​(៧:១១-១៦)។ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​តែ​ជម្នះ​វា។​ ពេល​ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ​ខ្លះ​ៗ  យើង​ប្រហែល​ជា​ចង់​អបអរ​សមិទ្ធ​ផល​របស់​យើង យើង​ទទួល​យក​ការ​អប​អរ​ពី​អ្នក​ដទៃ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។​ យើង​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​តំបន់​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់។ ចូរ​យើង​ប្រញាប់​ចុះ​ពី​កំពូល​ភ្នំ​នោះ ហើយ​បម្រើ​អ្នក​ដទៃ នៅ​ជើង​ភ្នំ ដោយ​ទូល​សូម​ព្រះ​ការពារ​ចិត្ត…

ចូលទៅក្នុងការសម្រាក

ពេល​ខ្ញុំ​យក​ឡាន​ទៅ​លាង នៅ​កន្លែង​លាង​ឡាន​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ មាន​បុរស​ម្នាក់​កំពុង​បើក​ឡាន​ចូល​កន្លែង​លាង មុន​ខ្ញុំ។ គាត់​ក៏បាន​ចុះ​ដើរ​ទៅ​ខាង​ក្រោយ​ឡាន​គាត់ ដើម្បី​ដោះ​ទំពក់​សណ្តោង​ចេញ​ពី​ឡាន​ភីក​អាប់​របស់​គាត់ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​វា​ទាក់​នឹង​ច្រាស​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ ដែល​គេ​បង្វឹល​ដុះ​លាង​រថយន្ត។ គាត់​ក៏​បាន​បង់​ថ្លៃ​លាង​ឡាន ហើយ​ក៏​បាន​បើក​ឡាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​បើក​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ។ បុគ្គលិក​លាង​ឡាន​ក៏​បាន​ស្រែក​ប្រាប់​គាត់ ឲ្យ​កាច់​ចង្កឹះ​លេខ​ឡាន​ ដាក់​លេខ​ N ។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​បិទ​កញ្ចក់​ឡាន មិនបាន​ស្តាប់​ឮ។ គាត់​ក៏​បាន​បើក​ឡាន​កាត់​តាម​បន្ទប់​លាង​ឡាន​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ បាន​តែ​៤​វិនាទី​ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច​នេះ ឡាន​គាត់​ស្ទើរ​តែ​មិន​ប៉ះ​ទឹក​សោះ។​

លោក​អេលីយ៉ា​មាន​បេសកកម្ម​មួយ ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ។ គាត់​កំពុង​តែ​រវល់​បម្រើ​ព្រះ ដោយ​សម្រេច​កិច្ច​ការ​ធំ​ៗ​មួយ​ចំនួន។ គាត់​ទើប​តែ​បាន​ឈ្នះ​ហោរា​របស់​ព្រះ​បាល ក្នុង​ការ​ប្រកួត​ការ​អស្ចារ្យ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​អស់​កម្លាំង​(មើល​ ១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៨:១៦-៣៩)។​ គាត់​ត្រូវ​ការ​ពេល​សម្រាក។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​នាំ​គាត់ ទៅ​ភ្នំ​ហូរែប ជា​កន្លែង​ដែល​ទ្រង់​ធ្លាប់​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ឲ្យ​គាត់​ឃើញ​កាល​ពី​យូរ​មក​ហើយ។ ពេល​នោះ ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង រញ្ជួយ​ដី ឬ​មាន​ភ្លើង​ឆាប​ឆេះ​នោះ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​មក​គាត់ ដោយ​សម្លេង​តូច​រហៀង យ៉ាង​ស្រទន់។ “​អេលីយ៉ា​បាន​ឮ​ហើយ នោះ​លោក​ក៏​យក​ក្រមា​គ្រលុំ​មុខ ចេញ​មក​ឈរ​នៅ​មាត់​រអាង”(១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៩:១៣)។

ខ្ញុំ និង​អ្នក​ក៏​មាន​បេសកកម្ម ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ផង​ដែរ។ យើង​ត្រូវ​ដាក់​ជីវិត​យើង នៅ​លើ​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ ដើម្បី​សម្រេច​ការ​ដ៏​ធំ ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​យើង។ ប៉ុន្តែ បើ​យើង​មិន​ដែល​ឈប់​បង្អង់ ដើម្បី​សម្រាក​ទេ នោះ​ជីវិត​យើង​អាច​ទៅ​លឿន​ជ្រុល ដោយ​មិន​បាន​ស្តាប់​ព្រះ​សូរ្យ​សៀង​ព្រះ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ខ្សឹប​មក​យើង​ថា…

បង្អួចសម្រាប់បើកទទួលពន្លឺ

នៅ​តំបន់​ជើង​ភ្នំ​ហិម៉ាឡៃ ភ្ញៀវ​ទេស​ចរណ៍​ម្នាក់​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ផ្ទះ​ដែល​គេ​បាន​សង់​ជា​ជួរ ហើយ​​គ្មាន​បង្អួច។ អ្នក​នាំ​ផ្លូវរបស់​គាត់​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា អ្នក​ភូមិ​ខ្លះ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​វិញ្ញាណ​អាក្រក់​លប​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​សម្បែង​របស់​ពួក​គេ ពេល​ពួក​គេ​ដេកលក់ ដូច​នេះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​សង់​ជញ្ជាំង​ផ្ទះ ដែល​គ្មាន​បង្អួច។ ប៉ុន្តែ គេ​អាច​ដឹង​ថា ម្ចាស់​ផ្ទះ​ណា​ម្នាក់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ចោះ​ជញ្ជាំង​ធ្វើ​បង្អួច ដើម្បី​ឲ្យ​ពន្លឺ​ចូល​ផ្ទះ​គាត់។

រឿង​ស្រដៀង​នេះ​ក៏​អាច​កើត​ឡើង ក្នុង​ជីវិត​យើង​ផង​ដែរ ទោះ​យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​គិត​ថា យើង​កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ដូច​ពួក​គេ​ក៏ដោយ។ តាម​ពិត យើង​កំពុង​តែ​រស់​នៅ ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ការ​បែក​បាក់​ខ្លាំង។ សាតាំង និង​បរិវា​របស់​វា​បានបង្ករ​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់​ដ៏​ក្តៅ​ក្រហាយ ដល់​​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្តិ។ បាន​ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា វាហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​តែ​លាក់​ខ្លួន នៅ​ពី​ក្រោយ​ជញ្ជាំង​របស់​យើង។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​ចោះ​ជញ្ជាំង​នោះ​ធ្វើ​បង្អួច។

ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ធ្លាប់​ជ្រក​កោន នៅ​ក្នុង​កំផែង​ខ្ពស់​ៗ តែ​ព្រះ​ទ្រង់​មានប​ន្ទូល​ថា ពួក​គេ​អាច​មាន​សុវត្ថិភាព ​តែ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ​ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះ​អង្គ​សោយ​រាជ្យ​ពី​ស្ថាន​សួគ៌​មក ហើយ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ គ្រប់​គ្រង​លើ​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់(អេសាយ ៥៥:១០-១១)។ បើ​សិន​ជា​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​វិល​ត្រឡប់​មក​ព្រះ​អង្គ​វិញ នោះ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​មាន​ក្តី​មេត្តា​ចំពោះ​ពួក​គេ(ខ.៧) ហើយ​ក៏​ស្អាង​ពួក​គេ​ ឲ្យធ្វើ​ជា​រាស្រ្ត​ដែល​ជា​ទីបញ្ចេញ​ពរ​ដល់​ពិភព​លោក​(លោកុប្បត្តិ ១២:១-៣)។ ព្រះ​អង្គ​នឹង​លើក​ពួក​គេ​ឡើង ដោយ​ដឹក​នាំ​ពួកគេ ក្នុង​ក្បួន​ដង្ហែរ​នៃ​ជ័យ​ជម្នះ។​ ការ​អប​អរ​របស់​ពួក​គេ “​នឹង​បាន​សំរាប់​ជា​ល្បី​ព្រះនាម​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា ហើយ​សំរាប់​ជា​ទី​សំគាល់​ដ៏​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​អស់​កល្ប​ត​រៀង​ទៅ”(អេសាយ ៥៥:១៣)។

ជួន​កាល ជញ្ជាំង​មាន​ការ​ចាំ​បាច់ តែ​ជញ្ជាំង​ដែល​មាន​បង្អួច​ជា​ជញ្ជាំង​ល្អ​បំផុត។ ជញ្ជាំង​នោះ​បង្ហាញ​ឲ្យ​លោកិយ​ដឹង​ថា យើង​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​ទ្រង់​កំពុង​រៀប​ចំ​អនាគត​ឲ្យ​យើង។ ពេល​ណា​យើង​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច…

ព្រះក្លែងក្លាយកំបុតច្រមុះ

លោកអេដ វើត ប្លែបឺក(Edward Bleiberg) ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ការ​តាំង​ពិពណ៌ នៃ​សិល្បៈ​របស់​ជន​ជាតិ​អេស៊ីព្ទ នៅ​សារៈ​មន្ទីរប្រ៊ូគ្លីន។ ភ្ញៀវ​ដែល​ចូល​មក​ទស្សនៈ​សារៈ​មន្ទីរ​នេះ ភាគ​ច្រើន​សួរ​គាត់​ថា “ហេតុ​អ្វី​ច្រមុះ​របស់​រូប​ចម្លាក់ទាំង​នោះ កំបុត​?”

លោក​ប្លេបឺក​មិន​អាច​និយាយ​ថា ការ​បាក់​បែក​នោះ​បណ្តាល​មក​ពី​ការ​ខ្សឹក​រីក​រិល​ ដោយសារ​អាកាសធាតុ​នោះ​ឡើយ។ សូម្បីតែ ​នៅ​ក្នុង​រូប​គំនូរ​2D ​ក៏​គេ​គូរ​រូប​ចម្លាក់​នោះ ឲ្យ​កំបុត​ច្រមុះ​ផង​ដែរ។ គាត់​ក៏​បាន​សន្និដ្ឋាន​ថា គេ​ប្រហែល​ជា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការបាក់​បែក​នោះ ដោយ​ចេតនា។ ពួក​សត្រូវ​នៃនគរ​អេស៊ីព្ទ​ចង់​សម្លាប់​ព្រះ​របស់​សាសន៍​អេស៊ីព្ទ។​ គឺ​ពួក​គេ​ហាក់​ដូច​ជា កំពុង​តែលេងល្បែង “កាត់​ច្រមុះ” ជា​មួយ​សាសន៍​អេស៊ីព្ទ។ កង​ទ័ព​របស់​សត្រូវ​ឈ្លាន​ពាន បាន​កាត់​ច្រមុះ​ចេញ​ពី​រូប​ព្រះ​ទាំង​អស់​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​មិន​អាច​ដក​ដង្ហើម​រួច។

តើ​ពិត​មែន​ឬ? តើ​គ្រាន់​តែ​កាត់​ច្រមុះ​នោះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​របស់​អេស៊ីព្ទ​ស្លាប់​ឬ?  ស្តេច​ផារ៉ោន​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា ទ្រង់​កំពុង​ជួប​បញ្ហាហើយ​ពេល​ដែល​ព្រះ​របស់​ទ្រង់​មាន​សណ្ឋាន​បែប​នេះ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ស្តេច​អង្គ​នេះ​មាន​កង​ទ័ព និង​ប្រជាជន​មួយ​ប្រទេសដែល​ស្ម័គ្រ​ស្មោះ​នឹង​ទ្រង់។ ជន​ជាតិ​ហេព្រើរ គឺ​ជា​ទាសករ​ដ៏​ហត់​នឿយ ដែល​ត្រូវ​បាន​ដឹក​នាំ ដោយ​លោក​ម៉ូសេ ដែល​គេ​កំពុងតាម​ចាប់​ខ្លួន។ តែ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ឬ​សាសន៍​ហេព្រើរ មាន​ព្រះ​ដ៏​រស់​គង់​នៅ​ជា​មួយ ហើយ​ព្រះ​របស់​ស្តេច​ផារោន គ្រាន់​តែ​ជាព្រះ​ក្លែង​ក្លាយ​ប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​បាន​ជួប​គ្រោះ​កាច​ទាំង​១០​ហើយ ជន​ជាតិ​អេស៊ីព្ទ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​របស់​ខ្លួន​គ្មានអំណាច​ជួយ​ពួក​គេ​ទេ។

ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​បាន​អប​អរ​ជ័យ​ជម្នះ​របស់​ខ្លួន ដោយ​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​នំប៉័ង​ឥត​ដំបែរ ដោយ​បរិភោគ​នំប៉័ង​ឥត​ដំបែរ​ អស់​១សប្តាហ៍​(និក្ខមនំ ១២:១៧ ១៣:៧-៩)។ ដំបែរ​ជា​និមិត្ត​រូប​តំណាង​ឲ្យ​អំពើ​បាប ហើយ​ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ នឹកចាំ​ថា ជីវិត​របស់​ពួក​គេ…

ក្លាហានដូចលោកអេលីយ៉ា

លោក​អ៊ែនឌ្រូ(Andrew) កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស ដែល​គេ​បិទ​មិនឲ្យ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា តើ​គាត់​បានលាក់​បាំង​ជំនឿ​របស់​គាត់ ដោយ​របៀប​ណា គាត់​ថា គាត់​មិន​បាន​លាក់​បាំង​ជំនឿ​គាត់​ទេ។ គាត់​បាន​ពាក់​ឡេវ​អាវ​ធំ​មួយ ដែល​មាន​រូប​ភាព និង​អក្សរ​ដែល​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​អំពី​ព្រះ​វិហារ​របស់​គាត់ ហើយ​ពេល​ណា​ប៉ូលីស​ចាប់​ខ្លួន​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ប៉ូលីស​ថា ពួក​គេ​ក៏​ត្រូវ​ការ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ផង​ដែរ។ លោក​អ៊ែនឌ្រូ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន ព្រោះ​គាត់​ដឹង​ថា ព្រះ​កាន់​ខាង​គាត់។

លោក​អេលីយ៉ា​មិន​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ ពេល​ដែល​ស្តេច​អ៊ីស្រាអែល​បង្គាប់​ឲ្យ​ទាហាន​៥០​នាក់​ចាប់​ខ្លួន​គាត់​(២ពង្សាវតាក្សត្រ ១:៩)។

លោក​ហោរា​រូប​នេះ​ដឹង​ថា ព្រះ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់ ហើយ​គាត់​ក៏បាន​ទូល​សូម​ឲ្យ​ទ្រង់ទម្លាក់​ភ្លើង​មក​លើ​ពួក​ទាហាន​មួយ​កងពល​នោះ។ ស្តេច​ក៏​បាន​ចាត់​ទាហាន​ឲ្យ​ទៅ​មួយ​កង​ទៀត ហើយ​លោក​អេលីយ៉ា​ក៏​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​ទម្លាក់​ភ្លើង​មក​លើ​ពួក​គេ​ទៀត(ខ.១២)។ ស្តេច​ក៏​បាន​បញ្ជូល​ទាហាន​ជា​លើក​ទី​បី​ទៀត តែ​ទាហាន​មួយ​កង​ពល​នេះ​ បាន​ដឹង​អំពី​អ្វី​ដែល​បាន​កើត​ឡើង ចំពោះ​កង​ពល​មុន​ៗ ដូច​នេះ មេ​ទ័ព​ក៏​បាន​អង្វរ​លោក​អេលីយ៉ា ឲ្យ​ទុក​ជីវិត​ឲ្យ​ទាហាន​របស់​គាត់។ គឺ​ពួក​គេ​ទៅ​វិញ​ទេ ដែល​ខ្លាច​លោក​អេលីយ៉ា ដូច​នេះ ទេវតា​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រាប់​លោក​អេលីយ៉ា​ថា គាត់​អាច​ទៅ​ជា​មួយ​ពួក​គេ ដោយ​សុវត្ថិ​ភាព(ខ.១៣-១៥)។

នៅ​គ្រា​សញ្ញា​ថ្មី ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ឲ្យ​យើង​ទូល​សូម​ព្រះ​អង្គ​ទម្លាក់​ភ្លើង​ មក​លើ​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​យើង​ឡើយ។ ពេល​ដែល​ពួក​សាវ័ក​ទូល​សួរ​ព្រះ​អង្គ​ថា តើ​ពួក​គេ​អាច​ទូល​សូម​ភ្លើង​ធ្លាក់​មក​លើ​ភូមិ​របស់​សាសន៍​សាំម៉ារី​ឬ​ទេ​ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ស្តីបន្ទោស​ពួក​គេ​(លូកា ៩:៥១-៥៥)។ យើង​កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្នុង​សម័យ​ផ្សេង។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​មាន​ចិត្តក្លា​ហាន ដូច​លោក​អេលីយ៉ា ដោយ​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​ ដែល​បាន​សុគត​ជំនួយ​ពួក​គេ។

ការ​នេះ​គឺ​ប្រៀប​ដូច​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់ តទល់​នឹង​មនុស្ស​៥០​នាក់ ប៉ុន្តែ​ យើង​ពិត​ជា​អាច​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ ដោយគ្មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រទាន​អ្វីដែល​យើង​ត្រូវ​ការ…

តើនរណាខ្លះត្រូវការខ្ញុំ?

នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​យន្ត​ហោះ​នៅ​ពេល​យប់ ទៅ​រដ្ឋ​វ៉ាស៊ីតោន ឌីស៊ី លោក​អាធ័រ ប្រ៊ូក(Arthur Brooks) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ បាន​ស្តាប់​ឮ​ស្រ្តី​ចំណាស់​ម្នាក់​និយាយ​ខ្សិប​ៗ​ប្រាប់​ស្វាមី​របស់​ខ្លួន​ថា “បង​កុំ​គិត​ថា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ត្រូវ​ការ​បង។ វា​មិនពិត​ទេ”។ បុរស​នោះ​បាន​រអ៊ូរទាំ​ថា គាត់​ចង់​ស្លាប់ ហើយ​ភរិយា​គាត់​ក៏​ប្រាប់​គាត់ កុំ​ឲ្យ​និយាយ​អញ្ចឹង​ទៀត។ ពេល​ដែល​យន្ត​ហោះ​ចុះ​ចត លោក​ប្រ៊ូក​ក៏​បាន​ងាក​ទៅ​ក្រោយ ហើយ​ភ្លាម​ៗ​នោះ គាត់​ក៏​បាន​មើល​ស្គាល់​បុរស​នោះ។ គាត់​ជា​វិវរៈ​បុរស ដែលមាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ទូទាំង​ពិភព​លោក។ អ្នក​ដំណើរ​ដទៃ​ទៀត​ក៏​បាន​ចាប់​ដៃ​គាត់ ហើយ​អ្នក​បើក​យន្ត​ហោះ​ក៏​បាន​អរគុណ​គាត់ សម្រាប់​សេចក្តី​ក្លាហាន ដែល​គាត់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍​មុន។ តើ​អ្នក​ក្លាហាន​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​នេះ បានលិច​លង់​ទៅ​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​ដោយ​របៀប​ណា?​

ហោរា​អេលីយ៉ា​ធ្លាប់​បាន​តតាំង​នឹង​ហោរា​ក្លែង​ក្លាយ​ទាំង​៤៥០​នាក់ របស់​ព្រះ​បាល ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន ហើយក៏​បាន​ឈ្នះ​ពួក​គេ(១ពង្សាវតាក្សត្រ ១៨)។ តែ​គាត់​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​នេះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។ តាម​ពិត ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់​ជា​និច្ច។ តែក្រោយ​មក គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ឯកោ​ណាស់ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់​ដក​ជីវិត​គាត់​។

ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​លើក​វិញ្ញាណ​របស់​លោក​អេលីយ៉ា​ឡើង ដោយ​នាំ​គាត់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ឲ្យ​គាត់​បម្រើ​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត។ គាត់​ត្រូវ​ទៅ “ចាក់​ប្រេង​តាំង​ហាសែល​ឡើង ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ស្តេចស្រុកស៊ីរី” និងចាក់​ប្រេង​តាំង​យេហ៊ូ ឲ្យ​ឡើង​ធ្វើ “ស្តេច​អ៊ីស្រាអែល” ហើយ​​ចាក់​ប្រេង​តាំង​លោក​អេលីសេ “ធ្វើ​ជា​ហោរា​ជំនួស​គាត់”(១៩:១៥-១៦)។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​មាន​កម្លាំង​ឡើងវិញ ដោយ​មាន​គោល​បំណង​ថ្មី គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​រក​លោក​អេលីសេ ដើម្បី​បង្ហាត់​បង្រៀន ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ស្នង​គាត់។​

ជ័យ​ជម្នះ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​អ្នក​អាច​នៅ​ក្រោយ​ខ្នង​អ្នក។ អ្នក​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា ជីវិត​របស់​អ្នក​បាន​ឈាន​ដល់​ចំណុចខ្ពស់​បំផុត ឬ​មិន​ដែល​បាន​ទៅ​ដល់​សោះ។ ទោះ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ…

តើអ្នកកំពុងតែស្លៀកពាក់អ្វី?

មាន​ពេល​មួយ ក្រុម​កីឡាករ​បាល់​បោះ​ស្រ្តី​របស់​ប្រទេស​អាហ្សង់ទីន​បាន​មក​ចូល​រួម​ការ​ប្រកួត ដោយ​ពាក់​ឯក​សណ្ឋាន​ខុស។ អាវ​យឺត​ពណ៌​ខៀវ​ចាស់​របស់​ពួក​គេ ស្រដៀង​នឹង​អាវ​យឺត​ពណ៌​ទឹក​ប៊ិច​របស់​ក្រុម​កីឡាករ​ប្រទេស​កូឡំ​ប៊ី​ពេក ហើយ​ក្នុង​នាម​ក្រុម​ដែល​មក​ប្រកួត​ជា​ភ្ញៀវ ពួក​គេ​គួរ​តែ​ពាក់​អាវ​ពណ៌​ស។ ដោយ​សារ​ពួក​គេ​មិន​មាន​ពេល​ដើម្បី​ស្វែង​រក​ឯក​សណ្ឋាន​ថ្មី ពួក​គេ​ត្រូវ​តែ​បោះ​បង់​ការ​ប្រកួត។ នៅ​ពេល​អនាគត ក្រុម​អាហ្សង់​ទីន​ប្រាកដ​ជា​ពិនិត្យ​មើល​ឯក​សណ្ឋាន​ដែល​ខ្លួន​ត្រូវ​ពាក់ ឲ្យ​បាន​ម៉ត់​ចត់។

នៅ​សម័យ​ហោរា​សាការី ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បើក​សម្តែង​ឲ្យ​គាត់​ឃើញ​លោក​យេសួរ ជា​សម្តេច​សង្ឃ ដែល​បាន​មក​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ ​ដោយ​ពាក់​ខោ​អាវ​កខ្វក់។ ​សាតាំង​ក៏​បាន​រក​រឿង​គាត់ ប៉ុន្តែ គាត់​មាន​ពេល ដើម្បី​ផ្លាស់​សំលៀក​បំពាក់។ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ស្តីបន្ទោស​ឲ្យ​សាតាំង ហើយ​បង្គាប់​ទេវតា​ទ្រង់ ឲ្យ​ដោះ​អាវ​កខ្វក់​របស់​លោក​យេសួរ​ចេញ។ រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដល់​លោក​ថា “មើល អញ​បាន​លើក​ចោល​អំពើ​ទុច្ចរិត​ពី​ឯង​ចេញ​ហើយ អញ​នឹង​ប្រដាប់​ខ្លួន​ឯង ដោយ​សំលៀកបំពាក់​ដ៏​រុងរឿង​វិញ”(សាការី ៣:៤)។

យើង​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​លោកិយ​នេះ ដោយ​ពាក់​ភាព​កខ្វក់ នៃ​អំពើ​បាប​របស់​លោក​អ័ដាំម ដោយ​ពាក់​បន្ថែម​ពី​លើ ដោយ​អំពើបាប​របស់​ខ្លួន​យើង​ទៀត។ បើ​យើង​បន្ត​រស់​នៅ​ក្នុង​ខោ​អាវ​កខ្វក់​របស់​យើង​ទៀត យើង​នឹង​បរាជ័យ ក្នុង​ការ​ប្រកួត​នៃ​ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ។ បើ​យើង​ស្អប់​ខ្ពើម​អំពើ​បាប​ ហើយ​ងាក​បែរ​មក​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ ព្រះ​អង្គ​នឹង​បំពាក់​ពី​លើ​យើង​ចាប់​ពី​ក្បាល​ដល់​ចុងជើង ដោយ​សេចក្តី​សុចរិត។ ដូចនេះ យើង​ត្រូវ​ពិនិត្យ​មើល​ខ្លួន​ឯង តើ​យើង​កំពុង​តែ​ស្លៀក​ពាក់​អ្វី?

យើង​អាច​ទទួល​ជ័យ​ជម្នះ​បាន គឺ​ដូច​បទ​ទំនុក​សកល ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ថ្ម​ដាដ៏​រឹង​មាំ” ​បាន​ច្រៀង​ក្នុង​ល្បះ​ចុងក្រោយថា “ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​យាង​មក ដោយ​សម្លេង​ត្រែ សូម​ព្រះ​អង្គ​ឃើញ​ខ្ញុំ​ដណ្តប់​កាយ ដោយ​សេចក្តី​សុចរិត គ្មាន​កន្លែងបន្ទោស​បាន​ នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក​ព្រះ​អង្គ”។​—Mike Wittmer

សម្រាក ដោយមានគោលបំណង

លោក​រ៉ាមេស(Ramesh) ចូល​ចិត្ត​និយាយ​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ។ គាត់​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​មិត្ត​រួម​ការ​ងារ​របស់​គាត់ ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន ហើយ​នៅ​ពេល​ចុង​សប្តាហ៍ រៀង​រាល់​ខែ គាត់​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ភូមិ​របស់​គាត់ ដើម្បី​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​ពី​ផ្ទះមួយ ទៅ​ផ្ទះ​មួយ​ទៀត។ ភាព​ក្លៀវ​ក្លា​របស់​គាត់​បាន​រីក​រាល​ដាល​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ ជា​ពិសេស គឺ​ដោយ​សារ​គាត់​បាន​ស្គាល់​តម្លៃ នៃ​ការ​ចំណាយ​ពេល​សម្រាក។

លោក​រ៉ាមេស​ធ្លាប់​ចំណាយ​ពេល​រៀង​រាល់​ចុង​សប្តាហ៍ និង​នៅ​ពេល​ល្ងាច​ភាគ​ច្រើន ដើម្បី​ប្រកាស់​ដំណង​ល្អ។ ប្រពន្ធ​កូន​គាត់នឹក​គាត់ ពេល​គាត់​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ ហើយ​ពួក​គេ​ឃើញ​គាត់​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​អស់​កម្លាំង​ល្ហិត​ល្ហៃ។ គាត់​បាន​ប្រើ​ពេលវេលា​គ្រប់​នាទី និង​ការ​សន្ទនា​នីមួយ​ៗ ឲ្យ​មាន​តម្លៃ។ គាត់​មិន​អាច​អរ​សប្បាយ​នឹង​ល្បែង​កម្សាន្ត ឬ​ការ​ជជែក​​គ្នា​លេង​នោះឡើយ​។ លោក​រ៉ាមេស​ពិត​ជា​មាន​ភាព​តាន​តឹង​ក្នុង​ជីវិត​ណាស់។​

ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ភ្ញាក់​ខ្លួន ដឹង​ថា គាត់​មិន​មាន​តុល្យ​ភាព​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ ពេល​ដែល​ភរិយា​គាត់ មិត្ត​ភក្តិ និង​ខគម្ពីរ​មួយចំនួន​បាន​ផ្តល់​ការ​ប្រឹក្សា​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ជំពូក​៣០ បាន​លើក​ឡើង អំពី​សត្វ​ដ៏​សាមញ្ញ ដូច​ជា ស្រមោច និងកណ្តូប​ជា​ដើម។ ខ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​បង្ហាញ​នូវ​ការ​ស្ងើច​សរសើរ​ អំពី “ជីង​ចក់​១ ជា​សត្វ​ដែល​ចាប់​ដោយ​ដៃ​បាន តែ​វា​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ស្តេច​ផង”(ខ.២៨)។

លោក​រ៉ាមេស​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​សត្វ​ដ៏​សាមញ្ញ​យ៉ាង​នេះ ត្រូវ​បាន​ព្រះ​គម្ពីរ​លើក​មក​និយាយ។ គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គេ​អាច​សង្កេត​មើល​សត្វ​ជីង​ចក់​នៅ​ពេល​ទំនេរ។ អ្នក​ខ្លះ​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៌ ពេល​បាន​ឃើញ​សត្វ​ជីង​ចក់​រត់​ច្រវ៉ាត់​ក្នុង​រាជ​វំាង ហើយ​ក៏​បាន​ផ្អាក់​សកម្ម​ភាព​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​ធ្វើ ដើម្បី​មើល​ពួក​វា​ទៀត។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រហែល​ជា​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​សត្វ​ដ៏សាមញ្ញ​ទំាង​នោះ ដើម្បី​រំឭក​យើង​ថា យើង​ត្រូវ​មាន​តុល្យភាព ឬ​ថ្លឹង​ឲ្យ​ស្មើ​គ្នា រវាង​ការងារ…

តើការសរសើរនោះសម្រាប់នរណា?

មាន​រូប​ថត​មួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អស់​សំណើច។ ក្នុង​រូប​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​ហ្វូង​មនុស្ស​កំពុង​តែ​ឈរ​សង​ខាង​ផ្លូវ​ ជា​ជួរ នៅ​ប្រទេស​ម៊ិចស៊ីកូ ដោយ​គ្រវី​ទង់​ជាតិ និង​បាច​ក្រដាស់​តូច​ៗ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​រង់​ចាំ​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​ម្នាក់។ មាន​កូន​ឆ្កែ​អនាថា​មួយ កំពុង​តែ​ដើរ​នៅលើ​ផ្លូវ​ថ្នល់​នោះ។ មើល​ទៅ​វា ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ទឹក​មុខ​ញញឹម គឺ​ធ្វើ​មើល​តែ​ហ្វូង​មនុស្ស​កំពុង​តែ​អប​អរ​វា​អញ្ចឹង។ បាទ! សត្វ​ឆ្កែ​នីមួយ​ៗ​គួរ​តែ​មាន​ថ្ងៃ​ដ៏​រីក​រាយ​របស់​ពួក​វា។​

កូន​ឆ្កែ​អនាថា ដែល​បាន​ដណ្តើម​មុខ​មាត់​របស់​ជន​ល្បី​ឈ្មោះ​នោះ គឺ​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ណាស់ ប៉ុន្តែ ការ​លួច​ការ​សរសើរ​ពី​នរណា​ម្នាក់ អាច​បំផ្លាញ​ខ្លួន​យើង។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ជ្រាប​អំពី​បញ្ហា​នេះ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ទ្រង់​បដិសេធ​មិន​ព្រម​សោយ​ទឹក​ ដែល​អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ​របស់​ទ្រង់​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត ទៅ​យក​មក​ថ្វាយ​ទ្រង់។ មុន​នោះ ទ្រង់មាន​បន្ទូល ដោយ​ភាព​សញ្ចប់​សញ្ចឹង​ថា បើ​សិន​ជា​នរណា​ម្នាក់​អាច​ទៅ​ដង​ទឹក​ពី​អណ្តូង នៅ​បេថ្លេហិម​មក​ថ្វាយ​ទ្រង់ នោះ​មិន​ដឹង​ជា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ។ ទាហាន​របស់​ទ្រង់​បី​នាក់​បាន​គិត​ថា ទ្រង់​ពិត​ជា​ចង់​ឲ្យ​គេ​ទៅ​ដង​ទឹក​នោះ​មែន។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឆ្លង​កាត់​ខ្សែ​ត្រៀម​របស់​សត្រូវ ចូល​ទៅ​ដង​ទឹកនោះ​យក​មក​ថ្វាយ​ទ្រង់។ ពេល​នោះ​ស្តេច​ដាវីឌ​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ជា​ពន់​ពេក ហើយ​មិន​ព្រម​សោយ​ទឹក​នោះ​ទេ តែ​បាន​ចាក់​ច្រួច​ទឹក​នោះ​ថ្វាយ​ព្រះ​អម្ចាស់ ធ្វើ​ជា​ដង្វាយ​ទឹក​វិញ​(២សាំយ៉ូអែល ២៣:១៦)។

របៀប​ដែល​យើង​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​សរសើរ និង​ការ​ផ្តល់​កិត្តិ​យស អាច​នាំ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា យើង​ជា​មនុស្ស​ប្រភេទ​ណា។ ពេល​ណា​ការ​សរសើរ​ណា​មួយ សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ ជា​ពិសេស​ព្រះ​អម្ចាស់​ទទួល នោះ​ចូរ​យើង​ជៀស​វាង​ការ​ចង់​បាន​ការ​សរសើរ​នោះ សម្រាប់​ខ្លួន​យើង។ បើ​គេ​ផ្តល់​កិត្តិ​យស ឬ​ការ​សរសើរ​ឲ្យ​យើង នោះ​ចូរ​អរ​គុណ​គេ ហើយ​ពង្រីក​ការ​សរសើរ​នោះ ដោយ​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ទាំង​អស់​ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ចូរ​យើង​ចាក់​ច្រួច​ការ​សរសើរ​នោះ ដូច​ជា​ដង្វាយ​ទឹក​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ​អង្គ។​—Mike Wittmer