តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Mike Wittmer

នាំការសរសើរ ទៅដល់ចុងបំផុតនៃផែនដី

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ផែន​ទី​កាន់​តែ​មាន​ការ​ពេញ​និយម។ ជា​ទូទៅ យើង​អាច​ដឹង អំពី​ទី​កន្លែង​ដែល​គេ​គូ​ផែន​ទី​នី​មួយ​ៗ ដោយ​មើល​ទៅ​ចំណុច​កណ្តាល​នៃ​ផែន​ទី​នោះ។ ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ច្រើន​តែ​គិត​ថា ផ្ទះ​របស់​យើង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណុច​កណ្តាល​នៃ​ពិភព​លោក ដូច​នេះ យើង​ក៏​បាន​គូស​ចំណាំ​ទីតាំង​ផ្ទះ​របស់​យើង​នៅ​លើ​ផែនទី ដោយ​គូស​ចំណុចមូល​ខ្មៅ​តូច​មួយ​ពី​លើ​វា ហើយ​គូស​ខ្សែ ឬ​បន្ទាត់​ចេញ​ពី​ចំណុច​ខ្មៅ​នោះ។ ក្រុង​ដែល​នៅ​ក្បែរ​តំបន់​យើង​រស់​នៅ ប្រហែល​ជា​នៅ​ខាង​ជើង ចម្ងាយ​តែ​៥០​គីឡូ​ម៉ែត្រ ឬ​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​ដែល​ត្រូវ​បើក​បរ​រយៈ​ពេល​មួយ​ម៉ោង ប៉ុន្តែ យើងពិពណ៌នា​អំពី​ទីតាំង​ទាំង​នោះ ដោយ​ធៀប​នឹង​ទីតាំង​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ ​អំពី​បទគម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​គូស “ផែនទី” ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ទីតាំង​របស់​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ក្នុង​សម័យ​សញ្ញាចាស់ ហេតុ​នេះ​ហើយ គេ​បាន​យក​ទីតាំង​របស់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ជា​ចំណុច​កណ្តាល​នៃ​ផែន​ទី​ភូមិ​សាស្រ្ត​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៤៨ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ជា​ច្រើន ដែល​ពោល​សរសើរ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម​។  គឺដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា​ “ក្នុង​ទី​ក្រុង​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ គឺ​នៅ​លើ​ភ្នំ​បរិសុទ្ធ​នៃ​ទ្រង់ ឯ​ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន​នៅ​ទិស​ខាង​ជើង នោះ​មាន​លំអរ ដោយ​នៅ​លើ​ទី​ខ្ពស់ ជា​ទី​រីករាយ​ចិត្ត​ដល់​ផែនដី​ទាំង​មូល គឺ​ជា​ទី​ក្រុង​នៃ​មហាក្សត្រ​ដ៏​ធំ”(ខ.១-២)។ ដោយសារ “ទ្រង់​ជា​ទី​ពឹង​នៅ​ក្នុង ព្រះរាជ​វាំង​នៃ​ក្រុង​នោះ នោះ ព្រះអង្គ​នឹង​តាំង​ទី​ក្រុង​នោះ ឲ្យ​នៅ​ជាប់​ជា​រៀងរាប​ដរាប​ទៅ(ខ.៣,៨)។ ព្រះ​កិត្ត​នាម​របស់​ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ឮ​សុះ​សាយ ពី​ព្រះ​វិហារ​នៃ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ទៅ​ដល់​ចុង​បំផុត​នៃ​ផែនដី​(ខ.៩-១០)។

ផ្ទះ​របស់​យើង​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណុច​កណ្តាល នៃ​ផែនទី​របស់​ព្រះ​គម្ពីរ​ឡើយ បើ​សិន​ជា​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ទេ​នោះ។ តែ​តំបន់​ដែល​អ្នក​កំពុង​តែ​រស់​នៅ ក៏​សំខាន់​ដូច​តំបន់​ដទៃ​ទៀត​ផង​ដែរ ព្រោះ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ​នៅ​តែ​បន្ត​ត្រាស់ហៅ​យើង ឲ្យ​នាំ​ការ​សរសើរ​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អង្គ ទៅ​ដល់​ចុង​បំផុត​នៃ​ផែន​ដី​(ខ.១០)។…

ហោះហើរទៅបាត់

លោក​ប៊ែងស៊ី(Banksy) ជា​សីល្បៈ​ករ​ដែល​មាន​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់​ណាស់។ គាត់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​កាយ​វិការ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច ពេល​ដែល​ផ្ទាំង​គំនូរ​របស់​គាត់ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ក្មេង​ស្រី​កាន់​ប៉េងប៉ោង  ត្រូវ​បាន​គេ​ទិញ​ក្នុង​តម្លៃ​១​លាន​ផោន នៅ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ដេញ​ថ្លៃ​សូថេប៊ី ក្នុង​ទីក្រុង​ឡុងដ៍។ បន្ទាប់​ពី​គេ​ប្រកាស់​ថា ផ្ទាំង​គំនូរ​នេះ​ត្រូវ​បាន “លក់” មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក សម្លេង​កណ្តឹង​ក៏​បាន​រោទ៍​ឡើង ហើយ​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ​ក៏​បាន​ថ្លាក់​ចុះ​ពី​ស៊ុម​របស់​វា កាត់​តាម​ម៉ាស៊ីន​កាត់​ក្រដាស់ ដែល​គាត់​បានបង្កប់​នៅ​ក្នុង​ស៊ុម​នោះ ធ្វើឲ្យ​ផ្ទៃ​រូប​ពាក់​កណ្តាល​ខាង​ក្រោម ត្រូវ​ដាច់​ដោច​អស់។ លោក​ប៊ែង​ស៊ី​ក៏​បាន​បង្ហោះ​រូប​ថត​មួយ ដែល​ក្នុងនោះ​គេ​ឃើញ​អ្នក​ដេញ​ថ្លៃ​ទាំង​ឡាយ ដែល​កំពុង​តែ​សម្តែង​កាយ​វិការ​សោក​ស្តាយ​ចំពោះ​ស្នា​ដៃ​ឯក​របស់​គាត់ ដែល​កំពុង​តែ​ត្រូវបាន​បំផ្លាញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ដាក់​ចំណង​ជើង​ឲ្យ​រូប​ភាព​នោះ​ថា “ទៅ​ហើយ ទៅ​ហើយ ហិន​ហោច​អស់”។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​ប៊ែង​ស៊ី​កំពុង​តែ​ចម្អក​ឲ្យ​ពួក​អ្នក​មាន ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​ ចំពោះ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​បាន​បាត់​បង់​ទៅ​នោះ​ឡើយ។ នៅ​ក្នុង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ គឺ​មាន​បង្កប់​ទៅ​ដោយ​ល្បិច​ជា​ច្រើន។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា “កុំ​ឲ្យ​នឿយ​ហត់​ដល់​ខ្លួន ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ជា​អ្នក​មាន​ឡើយ ក៏​កុំ​ឲ្យ​ប្រើ​ប្រាជ្ញា​ឲ្យ​បាន​មាន​ឡើង​ដែរ។ តើ​ចង់​ភ្ជាប់​ភ្នែក​តាម​របស់​ដែល​សោះ​សូន្យ ឬ​ដ្បិត​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ តែង​តែ​ដុះ​ស្លាប​ជា​មិន​ខាន ក៏​នឹង​ហើរ​ទៅ​លើ​មេឃ បែប​ដូច​ជា​ឥន្ទ្រី”(ខ.៤-៥)។

លុយ​ជា​របស់​ដែល​ងាយ​បាត់​បង់​បំផុត។ យើង​ខិត​ខំ​ធ្វើ​ការ ដើម្បី​រក​លុយ តែ​វា​អាច​បាត់​បង់​ទៅ​វិញ ដោយ​សារ​កត្តា​ជា​ច្រើន។ ការ​វិនិយោគ​អាច​ខាត​បង់ អតិផរ​ណា​អាច​កើន​ឡើង យើង​ត្រូវ​បង់​ថ្លៃ​នេះ​បង់​ថ្លៃ​នោះ​មិន​ចេះ​ចប់ ចោរ​អាច​មក​លួច​ប្លន់ ហើយ​ភ្លើង​ និង​ទឹក​ជំនន់​ក៏​អាច​បំផ្លាញ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​យើង​ផង​ដែរ។ ទោះ​យើង​ព្យាយាម​គ្រប់​គ្រង​លុយ​យើង​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​វេលាដែល​យើង​នៅ​សល់ សម្រាប់​ចាយ​វា ក៏​សល់​កាន់​តែ​តិច​ទៅ​ៗ។ ជីវិត​យើង​នៅ​ផែន​ដី​ ​នឹង​ដល់​ទីបញ្ចប់…

ពេលដែលយើងមានរឿងធំ

នៅ​ភូមិ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​ថៃ ក្រុម​បាល់​ទាត់​ក្មេង​ជំទង់ ដែល​មាន​រហ័ស​នាម​ថា ក្រុម​ជ្រូក​ព្រៃ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​នាំ​គ្នា​ចូល​ទស្សនា​រូង​ភ្នំ​មួយ។ មួយ​ម៉ោង​ក្រោយ​មក ពួក​គេ​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ​វិញ តែ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ច្រក​ចេញ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​រូង​ភ្នំនោះ​ត្រូវ​បាន​ទឹក​ជន់​លិច​ហើយ​។ ទឹក​ក៏​បាន​ជន់​ឡើង​កាន់​តែ​ខ្លាំង ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ដក​ថយ​ ចូល​ទៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ​កាន់​តែ​ជ្រៅ ពី​មួយ​ថ្ងៃទៅ​មួយ​ថ្ងៃ រហូត​ដល់​ចម្ងាយ​ប្រហែល​៤​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​មាត់​រូង។ ពីរ​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក គេ​ក៏​បាន​នាំ​ពួក​គេ​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ ក្នុង​ប្រតិបត្តិ​ការណ៍​ជួយ​សង្រ្គោះ​ដ៏​ក្លាហាន។ ពេល​នោះ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​មាន​អ្វី​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួក​គេ​ជាប់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ ដោយ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​យ៉ាង​នេះ? ចម្លើយ​នោះ​គឺ ពួក​គេ​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ​នោះ ម្តង​បន្តិច​ៗ រហូត​ដល់​ចេញ​មក​ក្រៅ វិញ​លែង​រួច។

នៅ​នគរ​អ៊ីស្រាអែល​កាល​ពី​សម័យ​ដើម មាន​ពេល​មួយ​លោក​ណាថាន់​បាន​ទៅ​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​ស្តេច​ដាវីឌ ពី​រឿង​ដែល​ទ្រង់​បាន​សម្លាប់លោក​អ៊ូរី​ដែល​ជា​ទាហាន​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ទ្រង់។ តើ​មនុស្ស​ដែល “ត្រូវ​នឹង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះ”(១សំាយ៉ូអែល ១៣:១៤) បាន​ក្លាយ​ជា​ឃាតករ​ដោយ​របៀប​ណា?​ ចម្លើយ​នោះ​គឺ​ ទ្រង់​បាន​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រឿង​នេះ​បន្តិច​ម្តង​ៗ​រហូត​ដល់​មិន​អាច​បក​ក្រោយ​បាន។  ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ស្តេច​ដាវីឌ​មិន​បាន​សម្រេច​ផែន​ការ​សម្លាប់​លោក​អ៊ូរី​ភ្លាម​ៗ​នោះ​ទេ។  ទំរាំ​តែ​ទ្រង់​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​សម្លាប់​គាត់ ទ្រង់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ពី​ចំណុច​មួយ ចូល​ទៅ​ចំណុច​មួយ​ទៀត រហូត​ឈាន​ដល់​ការ​កំចាយ​ឈាម។ ពី​ដំបូង​ទ្រង់​បាន​ឃើញ​ប្រពន្ធ​របស់​គាត់ ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​មាន​តម្រេក​ចង់​បាន​នាង។ ទ្រង់​បាន​ប្រើ​អំណាច​ទ្រង់​ជា​ស្តេច ក្នុង​ផ្លូវ​ខុស ដោយ​ឲ្យ​គេ​ទៅ​នាំនាង​បាតសេបា​មក​ជួប​ទ្រង់ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ព្យាយាម​លាក់​បាំង​រឿង​ដែល​នាង​មាន​កូន​ជា​មួយ​ទ្រង់ ដោយ​បញ្ជា​ប្តី​របស់នាង​ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ពី​សមរភូមិ​វិញ​ជា​បន្ទាន់។ ពេល​ដែល​លោក​អ៊ូរី​មិន​ព្រម​ទៅ​រួម​ដំណេក​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្លួន ខណៈ​ពេល​ដែល​មិត្ត​រួម​អាវុធ​ កំពុង​តែ​ជាប់​ដៃ​ប្រយុទ្ធ​ក្នុង​សង្រ្គាម ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​សម្រេច​ព្រះទ័យ​សម្លាប់​គាត់​តែ​ម្តង។

យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​ដែល​បាន​សម្លាប់​នរណា​ម្នាក់ ឬ​ធ្លាប់​ជាប់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ ដោយ​សារ​កំហុស​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជាយើង​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​ក៏​ដោយ យើង​ត្រូវ​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះយេស៊ូវ ពុំ​នោះ​ទេ…

តម្លៃដ៏ពិតរបស់អ្នក

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​យល់​ចិត្ត​យើង។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឃ្វាល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ទ្រង់​សួរ​ពួក​គេ​ថា តើ​ទ្រង់​មាន​តម្លៃ​ប៉ុណ្ណា សម្រាប់​ពួក​គេ ពួក​គេ​ក៏​បាន​បង់ “ប្រាក់​៣០​ដួង សម្រាប់​ជា​ឈ្នួល” ដែល​ទ្រង់​ឃ្វាល​ពួក​គេ​(សាការី ១១:១២)។ នេះ​ជា​ថ្លៃ​ឈ្នួល​សម្រាប់​ទាសករ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ថ្លៃ​ឈ្នួល​ដែល​ចៅ​ហ្វាយ​ត្រូវ​បង់​ឲ្យ ក្នុង​ករណី​ដែល​ទាសករ​ណា​ម្នាក់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ជាយថា​ហេតុ​(និក្ខមនំ ២១:៣២)។ ការ​ឲ្យ​តម្លៃ​ដ៏​តិច​បំផុត​នេះ ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ គឺ​ការ​ប្រមាថ​ព្រះ​អង្គ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ចម្អក​ឲ្យ​ពួក​គេ​ថា “វា​ជា​ដំឡៃ​យ៉ាង​ល្អ ដែល​គេ​បាន​កាត់​ថ្លៃ​ដល់​ខ្ញុំ”(សាការី ១១:១៣)។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បានឲ្យ​លោក​សាការី​បោះ​ប្រាក់​នោះ ឲ្យ​ទៅ​ជាង​ស្មូន​វិញ។

ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​យល់​អំពី​បញ្ហា​នេះ​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​មិន​គ្រាន់​តែ​ត្រូវ​មិត្ត​សំឡាញ់​ក្បត់​ឡើយ តែ​គេ​ថែម​ទាំង​មាន​ចិត្ត​ស្អប់​ខ្ពើម​ព្រះ​អង្គ​ទៀត​ផង។ ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​យូដា បាន​ស្អប់​ខ្ពើម​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​ជា​ពួក​គេ​ឲ្យ​ប្រាក់​យូដាស​តែ​៣០​ស្លឹង គឺ​តម្លៃ​ខ្លួន​ទាបបំផុត​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ប្រាក់​នោះ​(ម៉ាថាយ ២៦:១៤-១៥ ២៧:៩)។ យូដា​សមិន​សូវ​ឲ្យ​តម្លៃ​ព្រះយេស៊ូវ​ទេ បាន​ជា​គាត់​ក្បត់​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​ប្រាក់​ដែល​ស្ទើរ​តែ​គ្មាន​តម្លៃ​ទាល់​តែ​សោះ។

បើ​មនុស្ស​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ​ព្រះយេស៊ូវ​ទៅ​ហើយ នោះ​ចូរ​កុំ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ឡើយ បើ​សិន​ជា​ពួក​គេ​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ​អ្នក។ តម្លៃ​របស់​អ្នក​គឺ​មិនស្រេច​ទៅ​លើ​ពួក​គេ​ជា​អ្នក​ឲ្យ​នោះ​ទេ។ អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​និយាយ ឬ​គិត​ គឺ​មិន​សំខាន់​សោះ​ឡើយ។ អ្វី​ដែល​ព្រះ​មាន​បន្ទូល​អំពី​អ្នក ​ទើប​សំខាន់។ ព្រះ​អង្គ​បាន​រាប់​អ្នក​ជា​មនុស្ស ដែល​សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ស្លាប់​ជំនួស។—MIKE WITTMER

ការពឹងផ្អែកជារៀងរហូត

លោក​គ្រូ​គង្វាល វ៉ាតសិន ចូន(Watson Jones) បាន​រំឭក​អំពី​ពេល​ដែល​គាត់​រៀន​ជិះ​កង់ កាល​នៅ​ក្មេង។ ប៉ា​របស់​គាត់​បាន​ដើរ​ទន្ទឹម​នឹង​គាត់ ដើម្បី​ជួយ​ទប់​កង់​របស់​គាត់ ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​ជិះ​វា។ ពេល​គាត់​បាន​ឃើញ​ក្មេង​ស្រី​មួយ​ចំនួន កំពុង​តែ​អង្គុយ​នៅ​រៀន​ហាល​មុខ​ផ្ទះ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ប៉ា​របស់​គាត់​ថា គាត់​អាច​ជិះ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន​។ គាត់​គិត​ខុស​ហើយ។ គាត់​មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា គាត់​មិន​ទាន់​ចេះ​ទប់​លំនឹង​កង់ ដោយ​គ្មាន​ជំនួយ​ពី​ប៉ា​របស់​គាត់។ គាត់​មិន​ទាន់​ពេញ​វ័យ ដូច​ដែល​គាត់​បាន​គិតនោះ​ទេ។

ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ក៏​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ហើយ “ពេញវ័យ ​ដល់​ខ្នាត​កំពស់​នៃ​សេចក្តី​ពោរពេញ​ផង​ព្រះគ្រីស្ទ”(អេភេសូរ ៤:១៣)។ ប៉ុន្តែ ការ​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​ពី​ការ​ពេញ​វ័យ​ខាង​រូប​កាយ។​ ឪពុក​ម្តាយ​ចិញ្ចឹម​កូន ឲ្យ​មាន​ម្ចាស់​ការ​លើ​ខ្លួន​ឯង ឲ្យ​អាច​រស់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​បាន​ចិញ្ចឹម​យើង ឲ្យ​ចេះ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​អង្គ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ។

នៅ​ដើម​ដំបូង​នៃ​សំបុត្រ​របស់​លោក​ពេត្រុស គាត់​បាន​និយាយ​អំពី​ព្រះ​គុណ និង​សន្តិ​ភាព ដែល​យើង​អាច​ទទួល​បាន​តាម​រយៈ​ការ​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ​អម្ចាស់ ហើយ​នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​សំបុត្រ​នោះ គាត់​បាន​ជំរុញ​យើង ឲ្យ “ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង” នៅ​ក្នុង “ព្រះ​គុណ និង​ការ​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ​អម្ចាស់ និង​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​នៃ​យើង”(២ពេត្រុស ១:២ ៣:១៨)។ គ្រីស្ទ​បរិស័ទដែល​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​មិន​ដែល​ឈប់​ត្រូវ​ការ​ព្រះ​យេស៊ូវ​នោះ​ឡើយ។

លោក​វ៉ាន​សិន​បាន​ដាស់​តឿន​ថា អ្នក​ខ្លះ​រវល់​តែ​រុញ​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​យេស៊ូវ​ចេញ ពី​ចង្កូត​នៃ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន”។ យើង​ហាក់​ដូច​ជា​គិត​ថា យើង​មិន​ត្រូវ​ការ​ឲ្យព្រះ​ហស្ត​ដ៏​រឹង​មាំ​របស់​ទ្រង់​ទប់​យើង​ឲ្យ​ជាប់ និង​លើក​យើង​ឡើង…

រស់នៅ ដោយដឹងថា ព្រះយេស៊ូវនឹងយាងមកជាឆាប់

ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ពី​បទ​ចម្រៀង​របស់​លោក​ធីម មែកក្រាវ(Tim McGraw) ដែល​ជា​តារា​ចម្រៀង​ជន​បទ។ បទ​ចម្រៀង​នោះ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ចូរ​រស់​នៅ ដូច​អ្នក​ដែល​ដឹង​ថា ខ្លួន​ជិត​ស្លាប់”។ ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​នេះ គាត់​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​កិច្ចការ​មួយ​ចំនួន ដែល​បុរស​ម្នាក់​បាន​ធ្វើ បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​ដំណឺង​អាក្រក់​ អំពី​សុខ​ភាព​របស់​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ និង​អត់​ទោស​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​បាន​ល្អ​ជាង​មុន ដោយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ ដោយ​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​ទន់​ភ្លន់​ជាង​មុន។ បទ​ចម្រៀង​នេះ​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​យើង​រស់​នៅឲ្យ​បាន​ល្អ គឺ​ដូច​អ្នក​ដែល​ដឹង​ថា ជីវិត​ខ្លួន​នឹង​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​ឆាប់​ៗ។

បទ​ចម្រៀង​នេះ​បាន​ក្រើន​រំឭក​យើង​ថា ពេល​វេលា​របស់​យើង​មាន​កំណត់។ ការ​អ្វី​ដែល​យើង​អាច​ធ្វើ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ គឺ​មិន​ត្រូវ​រង់​ចំាធ្វើ​វា​នៅ​ថ្ងៃ​ស្អែក​ឡើយ ព្រោះ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ យើង​នឹង​លែង​មាន​ពេល​ថ្ងៃ​ស្អែក​ទៀត។​ សម្រាប់​អ្នក​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ នេះ​ជា​រឿង​សំខាន់​ណាស់ ព្រោះ​យើង​ជឿ​ថា ព្រះយេស៊ូវ​អាច​យាង​មក​វិញ នៅ​ពេល​ណា​ក៏​បាន​(អាច​នៅ​ពេល​មួយ​នាទី​ទៀត)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ជំរុញ​យើង​ឲ្យ​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន គឺ​មិន​ត្រូវ​រស់​នៅ ដូច​កូន​ក្រមុំ “ល្ងង់​ខ្លៅ” ទាំង​ប្រាំ​នាក់ ដែល​មិន​បាន​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន ពេលដែល​កូន​កម្លោះ​មក​ដល់​(ម៉ាថាយ ២៥:៦-១០)។

បទ​ចម្រៀង​របស់​លោក​មែកក្រាវមាន​អត្ថ​ន័យ​ល្អ​ណាស់ តែ​មិន​បាន​និយាយ​ឲ្យ​ត្រូវ​ទាំង​អស់​ទេ។ ព្រោះ​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះ​យេស៊ូវ នឹងនៅតែមាន​ពេល​ថ្ងៃ​ស្អែកជានិច្ច។ ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​ជា​សេចក្តី​រស់​ឡើង​វិញ ហើយ​ជា​ជីវិត អ្នក​ណា​ដែល​ជឿ​ដល់​ខ្ញុំ ទោះ​បើ​បាន​ស្លាប់​ហើយ គង់​តែ​នឹង​រស់​ឡើង​វិញ​ដែរ ឯ​អ្នក​ណា​ដែល​រស់​នៅ ហើយ​ជឿ​ដល់​ខ្ញុំ នោះ​មិន​ត្រូវ​ស្លាប់​ឡើយ”(យ៉ូហាន ១១:២៥-២៦)។ ជីវិត​ដែល​យើង​មាន​ក្នុង​ទ្រង់ មិន​ចេះ​ចប់​ឡើយ។

ដូច​នេះ ចូរ​យើង​កុំ​រស់​នៅ…

មិននៅក្នុងទ្រុងទៀតទេ

មិត្ត​រួម​ថ្នាក់​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ឲ្យ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល មក​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ។ វា​ជា​ឆ្កែ​ពូជ​រោម​ស្រម៉ូវ ដែល​គេ​បាន​ចុះ​ឈ្មោះ​នៅ​កន្លែង​ចិញ្ចឹម​សត្វ។ វា​មាន​វ័យ​ចាស់​ណាស់​ហើយ បាន​ជា​មិន​អាច​មាន​កូន​បាន​ទេ។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​យើង​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ភាគ​ច្រើន​នៃ​ជីវិត​របស់សត្វ​ឆ្កែ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ​ក្បាល​នេះ គឺ​បាន​រស់​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​តូច​មួយ​យ៉ាង​កំសត់។ វា​ចេះ​តែ​ដើរ​ជា​រង្វង់។ វា​មិន​អាច​ពាំ ឬ​រត់​តាមខ្សែ​បន្ទាត់​ត្រង់​ឡើយ។ ហើយ​ទោះ​យើង​ផ្តល់​ឲ្យ​វា​នូវ​ទីធ្លា​ដ៏​ធំ​ទូលាយ សម្រាប់​ឲ្យ​វា​រត់​លេង​ក្តី វា​នៅ​តែ​គិត​ថា វា​កំពុង​តែ​រស់​នៅក្នុង​ទ្រុង​ដដែល។

នៅ​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​ដំបូង មាន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ជា​ច្រើន ជា​ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​ពី​មុន ពួក​គេ​ធ្លាប់​តែ​រស់នៅ​ ក្នុង​ការ​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ ដោយ​របង​នៃ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ។ ក្រឹត្យ​វិន័យ​ទាំង​នោះ​ល្អ ហើយ​ជា​ការ​ប្រទាន​មក​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​ដឹង​ថា ខ្លួនជា​មនុស្ស​មាន​បាប ហើយ​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​រក​ព្រះ​យេស៊ូវ(កាឡាទី ៣:១៩-២៥) តែ​ក្នុង​គ្រា​សញ្ញាថ្មី ពួក​គេ​ដល់​ពេល​ដែល​ត្រូវ​រស់នៅ ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ និង​សេរីភាព​ដែល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​ប្រទាន។ កាល​នោះ ពួក​គេ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ។ ពួកគេ​ត្រូវដឹង​ថា ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​រំដោះ​ពួក​គេ​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព រួច​ពី​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ហើយ។

យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​បញ្ហា​ដូច​ពួក​គេ​ផង​ដែរ។ យើង​ប្រហែល​ជា​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង នៅ​ក្នុង​កន្លែង ឬ​វប្បធម៌​ដែល​មានក្រឹត្យ​ក្រម​ដ៏​តឹង​រឹង ដែល​បាន​ឃុំ​ឃាំង​យើង។  ​ពុំ​នោះ​ទេ យើង​ប្រហែល​ជា​បាន​រស់​នៅ ក្នុង​ផ្ទះ​ដែល​យើង​មាន​សេរីភាព​ពេញ​ទី ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ស្រេក​ឃ្លាន​ចង់​បាន​សុវត្ថិ​ភាព ដែល​អាច​រក​បាន​ពី​ការ​ការពារ​របស់​ច្បាប់ ឬ​បទ​បញ្ជា។​

ទោះ​យើង​ធ្លាប់​រស់​នៅ​កន្លែង​ដែល​មាន​ច្បាប់​តឹង​រឹង ឬ​នៅ​កន្លែង​ដែល​យើង​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ៗ​ដោយ​សេរី​ក្តី ពេល​នេះ​ជា​ពេល​ដែល​យើងត្រូវ​ឱប​ក្រសោប​យក​សេរីភាព ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ(កាឡាទី ៥:១)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​រំដោះ​យើង ឲ្យ​មាន​សេរីភាព ដើម្បី​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​(យ៉ូហាន ១៤:២១) ហើយ…

តើនរណាខ្លះត្រូវការការលើកទឹកចិត្ត?

នៅ​ពេល​យប់​ដែល​លោក​ប្រធានា​ធិបតី អ័ប្រាហាំ លីនខិន(Abraham Lincoln) ត្រូវ​បាន​គេ​បាញ់​សម្លាប់ នៅ​ក្នុងមហោស្រព​ហ្វ៊ត កាល​ពី​ឆ្នាំ១៨៦៥ នៅ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​របស់​គាត់​មាន​ដាក់​វត្ថុ​មួយ​ចំនួន ដែល​មាន​ដូច​ជា វែនតា​មួយ ក្រណាត់​សម្រាប់​ជូត​វែន​តា​មួយ កូន​កាំបិត​បត់​មួយ នាឡិការ​ដក់​មួយ​គ្រឿង កូន​កន្សែង​មួយ កាបូប​លុយ​ស្បែក​មួយដែល​មាន​លុយ​ប្រាំ​ដុល្លា​របស់​រដ្ឋ​សហព័ន្ធ​មួយ​សន្លឹក និង​ក្រដាស់​ការសែត​៨​សន្លឹក ដែល​បាន​កាត់​ចេញ​ពី​កាសែត ដែល​ក្នុង​នោះ មាន​ក្រដាស់​កាសែត​បួន​ប្រាំ​សន្លឹក ដែល​និយាយ​សរសើរ​គាត់ និង​គោល​នយោបាយ​របស់​គាត់។

ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ក្នុង​ហោប៉ៅ​របស់​គាត់ មាន​លុយ​របស់​រដ្ឋ​សហព័ន្ធ ដែល​ជា​អតីត​សត្រូវ​របស់​គាត់ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មិន​សូវ​មាន​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់​អំពី​រឿង​នៅ​ក្នុង​ទំព័រ​កាសែត ដែល​គាត់​បាន​ដាក់​ក្នុង​ហោប៉ៅ​គាត់​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ឡើយ។ មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត គឺ​សូម្បី​តែ​អ្នក​ដឹក​នាំ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដូច​លោក​លីនខិន​ក៏​ដោយ។ តើ​អ្នក​ឃើញ​ទេ គាត់​ប្រហែល​ជា​បាន​អាន​អត្ថបទ​កាសែត​ដែល​លើក​ទឹក​ចិត្ត ឲ្យ​ភរិយា​របស់​គាត់​ស្តាប់ មុន​ពេល​ដែល​សោក​នាដ​កម្មបាន​កើត​ឡើង?

តើ​អ្នក​ដឹង​ថា មាន​នរណា​ខ្លះ ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត? ចូរ​ក្រឡេក​​មើល​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង​ចុះ យើង​នឹង​ឃើញ​ថា មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត។​ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង តែ​សម្បក​ក្រៅ​ទេ។ យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​បរាជ័យ ឬ​និយាយ​ខុស ឬ​ក៏​មាន​ថ្ងៃ​ដ៏​អាក្រក់ បាន​ជា​យើង​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដូច​គ្នា។

ចុះ​បើ​សិន​ជា​យើង​រាល់​គ្នា សុទ្ធ​តែ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ “​បំពេញ​ចិត្ត​អ្នក​ជិត​ខាង​ខ្លួន សំរាប់​ជា​សេចក្តី​ល្អ ឲ្យ​បាន​ស្អាង​ចិត្ត​ឡើង?”(រ៉ូម ១៥:២)។ ចុះ​បើ​សិន​ជា​យើង​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា យើង​នឹង​និយាយ​ថា “ពាក្យ​សម្តី​ពិរោះ” ដែល“ផ្អែម​ដល់​ព្រលឹង ហើយ​ជា​ថ្នាំ​ផ្សះ​ដល់​ឆ្អឹង​?”(សុភាសិត…

មិនបានចំណេញអ្វីមកវិញ

ការញៀនថ្នាំគឺជាសោកនាដកម្មដែលនាំមកនូវវិប្បដិសារីធ្ងន់ធ្ងរ។ អ្នកប្រើប្រាស់ថ្នាំញៀនមានការស៊ាំនឹងបរិមាណថ្នាំញៀនដែលខ្លួនធ្លាប់ប្រើ បានជាពួកគេចេះតែបង្កើនបរិមាណថ្នាំញៀន កាន់តែច្រើនឡើងៗ។ មិនយូរប៉ុន្មាន បរិមាណថ្នាំញៀនដែលពួកគេចង់បន្ថែមនោះ លើសពីកំរិតដែលអាចសម្លាប់ពួកគេបាន។ ពេលដែលអ្នកញៀនថ្នាំបានទទួលដំណឹងថា មាននរណាម្នាក់ស្លាប់ដោយសារប្រើថ្នាំញៀនហួសកំរិត ពួកគេមិនមានការភ័យខ្លាចទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេក៏បានសួរថា តើពួកគេអាចទៅរកថ្នាំញៀនខ្លាំងយ៉ាងនោះ នៅកន្លែងណា?

លោកស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) បានដាស់តឿនអំពីការដាំក្បាលចុះក៏គ្រោះថ្នាក់នេះ នៅក្នុងសៀវភៅរឿងដែលគាត់បាននិពន្ធ មានចំណងជើងថា សំបុត្ររបស់អារក្ស ។ សៀវភៅនេះបានពន្យល់អំពីល្បិចដែលអារក្សប្រើ ដើម្បីល្បួងមនុស្ស។ ពីដំបូង វាប្រើការសប្បាយដើម្បីល្បួងយើង។ បើសិនជាអាច វាប្រើការសប្បាយដែលត្រូវតាមព្រះហឬទ័យព្រះ តែវាបាននាំយើងសប្បាយ តាមរបៀបដែលព្រះបានហាមឃាត់។ កាលណាយើងបានខាំនុយរបស់វាហើយ យើងក៏កើតមានចិត្តស្រេកឃ្លានចង់សប្បាយកាន់តែខ្លាំងជាងនេះទៀត។ វាក៏បាននាំយើងសប្បាយដែលកាន់តែខុសនឹងព្រះ ហើយទីបំផុត យើងក៏បានប្រគល់វិញ្ញាណយើងឲ្យទៅវា ដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយមិនបានចំណេញអ្វីមកវិញសោះឡើយ។

បទគម្ពីរសុភាសិត ជំពូក៧ បានពន្យល់ អំពីការញៀនដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះ នៅក្នុងការល្បួងខាងផ្លូវភេទ។ ការរួមដំណេកគឺជាអំណោយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ពេលដែលគេស្វែងរកការសប្បាយនៅក្នុងផ្លូវភេទ ជាមួយអ្នកដែលមិនមែនជាប្តី ឬប្រពន្ធរបស់ខ្លួន នោះគេមិនខុសពីគោដែលគេកំពុងដឹកយកទៅសម្លាប់(ខ.២២)។ មនុស្សដែលរឹងមាំជាងយើង បានបំផ្លាញខ្លួនឯង ដោយដេញតាមការសប្បាយ ដែលគ្រោះថ្នាក់ ដូចនេះ ចូរយើងប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយមិនត្រូវបណ្តោយឲ្យចិត្តយើងវង្វេង ទៅតាមផ្លូវខុសនោះឡើយ(ខ.២៤-២៥)។ អំពើបាបអាចមានការទាក់ទាញ ហើយធ្វើឲ្យយើងញៀនចេះតែប្រព្រឹត្តវា…

ជំនួយដ៏ឆ្លាតវ័យ

ពេលដែលខ្ញុំឃើញភ្លើងស្តុបពណ៌ក្រហម ខ្ញុំក៏បានឈប់ឡាន។ ពេលនោះ ខ្ញុំក៏បានឃើញបុរសម្នាក់ឈរនៅលើចិញ្ចើមថ្នល់ដូចកាលពីមុនទៀត។ គាត់កំពុងតែកាន់ក្រដាស់ឡាំងដែលមានសរសេរអក្សរពីលើថា ខ្ញុំត្រូវការលុយសម្រាប់ទិញអាហារ។ សូមជួយខ្ញុំផង។ ខ្ញុំក៏បានងាកមុខចេញ ហើយដកដង្ហើមធំ។ តើខ្ញុំជាប្រភេទមនុស្សដែលមិនអើពើរចំពោះអ្នកទាល់ក្រឬ?

អ្នកខ្លះធ្វើពុតជាខ្វះខាត តែតាមពិត ពួកគេជាមនុស្សបោកប្រាស់យ៉ាងជំនាញ។ អ្នកខ្លះពិតជាមានការខ្វះខាតមែន តែមានការពិបាកនៅក្នុងការជម្នះទម្លាប់ ដែលនាំឲ្យមានការបំផ្លិចបំផ្លាញ។ អ្នកធ្វើការងារសង្គមបានប្រាប់យើងថា យកល្អ យើងគួរតែបរិច្ចាកប្រាក់ ទៅអង្គការមនុស្សធម៌ក្នុងទីក្រុងយើងវិញ។ ខ្ញុំក៏បានសម្រេចចិត្តយ៉ាងពិបាក ដោយបើកឡានបង្ហួសអ្នកសុំទាននោះ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនល្អ តែខ្ញុំប្រហែលជាបានប្រព្រឹត្ត ដោយប្រាជ្ញា។

ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់យើង ឲ្យ “ទូន្មានពួកអ្នកដែលគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ ហើយជួយកំសាន្តដល់ពួកអ្នកណាដែលមានសេចក្តីទន់ក្រំចិត្ត ទាំងគាំពារពួកអ្នកដែលខ្សោយ”(១ថែស្សាឡូនិច ៥:១៤)។ ដើម្បីអនុវត្តតាមព្រះរាជបញ្ជានេះ យើងត្រូវដឹងថា តើពួកគេ ស្ថិតក្នុងចំណោមក្រុមមួយណា តាមបទគម្ពីរនេះ? បើសិនជាយើងដាស់តឿនមនុស្សទន់ខ្សោយ ឬបាក់ទឹកចិត្ត យើងអាចធ្វើឲ្យគាត់បាក់ទឹកចិត្តកាន់តែខ្លាំង។ បើយើងជួយការងាររបស់មនុស្សដែលគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ យើងអាចធ្វើឲ្យពួកគេកាន់តែខ្ជិលច្រអូស។ ដូចនេះ មុននឹងជួយ យើងត្រូវស្គាល់ស្ថានភាពរបស់គេឲ្យច្បាស់ ដោយដឹងថា គេត្រូវការអ្វីពិតប្រាកដ ទើបការជួយរបស់យើងមានប្រយោជន៍។

តើព្រះអម្ចាស់បានបណ្តាលចិត្តអ្នក ឲ្យជួយនរណាម្នាក់ឬទេ? បើទ្រង់ពិតជាបណ្តាលចិត្តអ្នកមែន នោះពិតជាល្អណាស់។ អ្នកមិនត្រូវប្រញាប់សន្និដ្ឋានថា អ្នកដឹងអំពីតម្រូវការរបស់គាត់នោះឡើយ។ ចូរសុំឲ្យគាត់ចែកចាយអំពីបញ្ហារបស់គាត់ ហើយស្តាប់គាត់និយាយដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ អ្នកត្រូវអធិស្ឋាន មុននឹងធ្វើការសម្រេចចិត្តបំពេញតម្រូវការគាត់ ដោយប្រាជ្ញា គឺមិនមែនដើម្បីឲ្យខ្លួនឯងមានអារម្មណ៍ល្អជាងមុននោះទេ។ កាលណា…