តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Mike Wittmer

ជ្រើសរើសយកចិត្តសណ្តោស

លោក​ថម(Tom) បាន​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ក្រុម​ហ៊ុន​ច្បាប់​មួយ ដែល​ផ្តល់​ការ​ប្រឹក្សា​យោបល់​ដល់​ក្រុម​ហ៊ុន​របស់​លោក​បប់​(Bob)។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ រហូត​​ដល់​ពេល​ដែល​លោក​ថម បាន​បន្លំ​ប្រាក់​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​របស់​លោក​បប់ អស់​រាប់​ពាន់​ដុល្លា។ លោក​បប់​ឈឺ​ចាប់ ហើយ​ខឹង​ណាស់ ពេល​បាន​ដឹង​ពី​រឿង​នេះ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​ទទួល​ការ​ប្រឹក្សា​ប្រកប​ដោយប្រាជ្ញា ពី​នាយក​រង​របស់​គាត់ ដែល​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ។​ លោក​នាយក​រង​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា លោក​ថម មាន​ការខ្មាស់​អៀន​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​ចិត្ត​ដែរ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ឲ្យ​យោបល់​ទៅ​លោក​បប់ ឲ្យ​ដក​ពាក្យ​បណ្តឹង ហើយ​ឲ្យ​លោក​ថម​ចូល​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ។ គាត់​ថា “សូម​លោក​ឲ្យ​ប្រាក់​ខែ​គាត់​ឲ្យ​បាន​សមរម្យ ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​មាន​លុយ​សង​ក្រុម​ហ៊ុន​វិញ។ អ្នក​នឹង​មាន​បុគ្គលិក​ម្នាក់ ដែល​ដឹង​គុណ ហើយ​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​អ្នក​បំផុត”។ លោក​បប់ ក៏​បាន​ធ្វើ​តាម​យោបល់​នេះ ហើយ​លោក​ថម​ក៏​បាន​ចូល​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ក្រុម​ហ៊ុន​លោក​បប់។​

ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​មភីបូសែត ជា​ចៅ​ស្តេច​សូល ដែល​មិន​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​ឡើយ តែ​ទ្រង់​កំពុង​តែ​ជួប​ការ​លំបាក ក្នុង​កាល​ដែល​ដាវីឌ​ឡើង​សោយ​រាជ្យ។ ស្តេច​ភាគ​ច្រើន​សម្លាប់​កូន​ចៅ​របស់​រាជវង្ស​មុន​ៗ​ផ្តាច់​ពូជ។ ប៉ុន្តែ ស្តេច​ដាវីឌ​ស្រឡាញ់​ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​យ៉ូណាថាន ដែល​ជា​បុត្រា​ស្តេច​សូល ហើយក៏​បាន​ចាត់​ទុក​កូន​របស់​ទ្រង់ ដូច​ជា​កូន​បង្កើត​(មើល ២សាំយ៉ូអែល ៩:១-១៣)។ ព្រះ​ទ័យ​សណ្តោស​របស់​ទ្រង់​បាន​នាំ​ឲ្យ​ទ្រង់​រក​បាន​មិត្ត​សំឡាញ់​មួយ​ជីវិត។ ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​មភីបូសែត​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​បាន​ទូល​ស្តេច​ដាវីឌ​ថា “ដ្បិត​ព្រះវង្ស​នៃ​បិតា​ទូលបង្គំ បាន​ដូច​ជា​មនុស្ស​ស្លាប់​ហើយ នៅ​ចំពោះ​ព្រះករុណា​ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ទូលបង្គំ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​បាន​ប្រោស​តម្រូវ​ឲ្យ​ទូលបង្គំ ជា​បាវ​បំរើ​នៃ​ទ្រង់ បាន​នៅ​ក្នុង​ពួក​នាក់​ដែល​បរិភោគ​នៅ​តុ​របស់​ទ្រង់”(១៩:២៨)។ ទ្រង់​នៅ​តែ​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​ស្តេច​ដាវីឌ សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែលព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​អាប់សាឡំ​បាន​ដេញ​តាម​ប្រហារ​ស្តេចដាវីឌ​ពី​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​(២សំាយ៉ូអែល ១៦:១-៤ ១៩:២៤-៣០)។

តើ​អ្នក​មាន​មិត្ត​សំឡាញ់​មួយ​ជីវិត​ទេ? អ្នក​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​ធ្វើ​នូវ​រឿង​មួយដែល​​នឹក​ស្មានមិន​ដល់​…

រូបព្រះ សម្រាប់ដោះទាល់

លោក​ស៊ែម(Sam) បាន​ពិនិត្យ​មើល​គណនី​ប្រាក់​ចូល​និវត្តន៍​របស់​គាត់ ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ពីរ​ដង។ គាត់​បាន​សន្សំ​ប្រាក់​ចូលនិវត្តន៍​អស់​រយៈ​ពេល​៣០​ឆ្នាំ​ហើយ ហើយ​ដោយ​សារ​ផ្សារ​ហ៊ុន​មាន​ការ​កើន​ឡើង។ ទី​បំផុត គាត់​មាន​ប្រាក់​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ចូល​និវត្តន៍។ ប៉ុន្តែ គាត់​ក៏​ខ្លាច​ផ្សារ​ហ៊ុន​ធ្លាក់​ចុះ​វិញ​ផង​ដែរ។ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​បារម្ភ​ អំពី​ប្រាក់​ដែល​គាត់​មានក្នុង​កុង​ធនាគារ​របស់​គាត់។​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំ​ពី​ហោរា​យេរេមា ដែល​ព្រមាន​ប្រជាជន​យូដា​ថា “ឱ​ពួក​យូដា​អើយ ចំនួន​ព្រះ​របស់​ឯង នោះ​ប្រមាណ​ស្មើ​នឹង​ទី​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ឯង​ដែរ ហើយ​ដែល​មាន​ផ្លូវ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ប៉ុណ្ណា នោះ​ឯង​ក៏​បាន​ស្អាង​អាសនា​ថ្វាយ​ដល់​របស់​គួរ​ខ្មាស​នោះ ចំនួន​ប៉ុណ្ណោះ​ដែរ គឺ​ជា​អាសនា​សំរាប់​ដុត​កំញាន​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះបាល​ផង”(១១:១៣)។

ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ​របស់​ពួក​យូដា គឺ​ជា​បញ្ហា​ដែល​គួរ​ឲ្យ​កត់​សំគាល់។ ពួក​គេ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ គឺ​ជា​ព្រះ។ ហេតុ​អ្វី​បានជា​ពួក​គេ​នៅ​តែ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​ដទៃ? កាល​នោះ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ចាក់​ខ្សែ ឬ​ខ្លួន​មួយ​ជិះ​ទូក​ពីរ។ ពួក​គេ​ដឹង​ថា ពួក​គេ​ត្រូវការ​ព្រះ​អម្ចាស់​ជួយ​ពួក​គេ បន្ទាប់ពី​ពួក​គេ​ស្លាប់ទៅ ព្រោះ​មាន​តែ​ព្រះ​ពិត​ទេ ដែល​អាច​ប្រោស​ពួក​គេ​ឲ្យ​រស់​ពី​ស្លាប់ឡើង​វិញ។ ប៉ុន្តែ ហេតុ​អ្វី​ពេល​នោះ ពួក​គេ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ? ព្រោះ​ព្រះ​របស់​សាសន៍​ដទៃ​បាន​សន្យា​ថា នឹង​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​សុខភាព​ល្អ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​ភាព​ចម្រុង​ចម្រើន។​

តើ​អ្នក​ដឹង​ទេ​ថា យើង​ក៏​កំពុង​តែ​ជួប​ការ​ល្បួង​ឲ្យ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ​ផង​ដែរ? វា​ជា​ការ​ល្អ​ហើយ ដែល​យើង​មាន​អំណោយ​ទាន ការ​អប់​រំ និង​លុយ​ច្រើន។ ប៉ុន្តែ បើ​មិន​ប្រយ័ត្ន​ទេ យើង​នឹង​ងាក​មក​ទុក​ចិត្ត​លើ​ពួក​វា ជា​ជាង​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ។​ យើង​ដឹង​ថា យើង​ត្រូវ​ការ​ព្រះ នៅពេល​យើងស្លាប់ទៅ ហើយ​យើង​ក៏​សូម​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​ប្រទាន​ពរ​យើង ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ បើ​យើង​ពឹង​ផ្អែក…

មិនដណ្តើមមុខមាត់

ពេល​ដែល​គ្រូ​គង្វាល​របស់​ខ្ញុំ បាន​សួរ​សំណួរ​ដ៏​ពិបាក​មួយ អំពី​ព្រះ​ជន្ម​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​របស់យើង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើកដៃ​ឡើង។ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​បាន​អាន​រឿង ដែល​និយាយ​អំពី​ព្រះ​ជន្ម​ព្រះ​អង្គ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ត្រូវ​ឆ្លើយដូច​ម្តេច។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ចេះ​ឆ្លើយ។ សរុប​មក ខ្ញុំ​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ។ បើ​ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ខុស នៅ​ចំពោះ​មុខ​គេ នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​ខ្មាស់​គេ​មិន​ខាន។ ខ្ញុំ​ខ្លាច​ខ្មាស់​គេ​ណាស់​។ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដាក់​ដៃចុះវិញ។ តើ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ខ្វះ​ទំនុក​ចិត្ត​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ឬ?

រឿង​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​អំពី​លោក​យ៉ូហាន​បាទីស្ទ។ មាន​ពេល​មួយ ពួក​សិស្ស​របស់​គាត់​បាន​រអ៊ូ​ថា ពួក​បណ្តាជន​កំពុង​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ឈប់​ដើរ​តាម​គាត់ ហើយ​កំពុង​តែ​ងាក​មក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ​វិញ។ ពេល​នោះ លោក​យ៉ូហាន​ក៏​បាន​និយាយ​ថា គាត់​មាន​អំណរ​ណាស់ ដែល​បាន​ទទួល​ដំណឹង​នេះ។ គាត់​គ្រាន់​តែ​ជា​អ្នក​នាំ​សារ​របស់​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ទទួល​បង្គាប់​នឹង​មក​នាំ​មុខ​ទ្រង់​ប៉ុណ្ណោះ … ត្រូវ​ឲ្យ​ព្រះអង្គ​នោះ​បាន​ចំរើន​ឡើង ហើយ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ថយ​វិញ​ចុះ”(៣:២៨-៣០)។ លោក​យ៉ូហាន​ដឹងថា គាត់​មាន​ជីវិត​រស់ គឺ​ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​ជា “ព្រះដែល​យាង​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌ ក៏ខ្ពស់​លើស​ជាង​ទាំង​អស់”(ខ.៣១) ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រានៃ​ព្រះ ដែល​បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម ដើម្បី​យើង​រាល់​គ្នា។ ព្រះ​អង្គ​សក្តិ​សម​នឹង​ទទួលសិរី​ល្អ និង​ព្រះ​កិត្តិ​នាម។​

ការ​លើក​ដំកើង​ខ្លួន​ឯង ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ងាក​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះ​អម្ចាស់។ ហើយ​ដោយ​សារ​ព្រះ​អង្គ ជា​ព្រះ​សង្រ្គោះ និង​ក្តីសង្ឃឹម​តែ​មួយ សម្រាប់​ពិភព​លោក នោះ​ការ​ដណ្តើម​មុខ​មាត់​ពី​ព្រះ​អង្គ នឹង​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​មិន​ខាន។ ចូរ​យើង​ជៀស​វាង​ការ​លើក​ដំកើង​ខ្លួន​ឯង ក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ជោគ​ជ័យ។…

រត់សំដៅទៅរកបញ្ហាប្រឈម

មាន​ពេល​មួយ ថម(Tom) បាន​ដេញ​តាម​យុវជន​ពីរ​នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​លួច​កង់​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់ ដែល​ជា​អ្នក​ក្រីក្រ​។ គាត់​មិន​មាន​ផែន​ការ​អ្វី​ទេ។ គាត់​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​ត្រូវ​ការ​កង់​នោះ​មក​វិញ។ គាត់​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើលណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​ចោរ​ទាំង​បីរ​នោះ​មើល​មក​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្តួល​កង់​នោះ រួច​ដើរ​ចេញ​ទៅ​បាត់។ ពេល​នោះ ថម​មាន​អារម្មណ៍​ធូរ​ស្បើយ និង​ស្ងើច​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​លើក​កង់​នោះ​បញ្ឈរ ហើយ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ។ គឺ​នៅ​ពេល​នោះ​ហើយ ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​ចេហ្វ(Jeff) ដែល​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់ ដែល​មាន​សាច់​ដុំ​ធំកង់​ៗ កំពុង​តែ​តាម​ពី​ក្រោយ​គាត់​យ៉ាង​ប្រកិត។ តាម​ពិត គេ​ខ្លាច​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ ដែល​កំពុង​តែ​ឈរ​ពីក្រោយ​ខ្នង​គាត់​សោះ។​​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា អំពី​អ្នក​បម្រើ​របស់​លោក​អេលីសេ នៅ​ពេល​ដែល​ទីក្រុង​របស់​គាត់​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​លោម​ព័ទ្ធ​របស់​កង​ទ័ព​សត្រូវ។ គាត់​ក៏​បាន​រត់​ទៅ​ជម្រាប​លោក​អេលីសេ​ថា “វរហើយ ចៅហ្វាយ​ខ្ញុំ​អើយ តើ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច?” លោកអេលីសេក៏បានលើកទឹកចិត្តគាត់ថា “កុំ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​ដែល​នៅ​ខាង​យើង មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​ពួក​ដែល​នៅ​ខាង​គេ​ទៅ​ទៀត”។ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ក៏​ប្រោស​ភ្នែក​អ្នក​បំរើ​នោះ ហើយ​វា​ក៏​មើល​ទៅ​ឃើញ​ភ្នំ​នោះ មាន​ពេញ​ដោយ​ពល​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ភ្លើង នៅ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​អេលីសេ(២ពង្សាវតាក្សត្រ​ ៦:១៥,១៧)។

បើ​អ្នក​ខិត​ខំ​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ អ្នក​អាច​ជួប​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ នៅ​ពេល​ខ្លះ។ អ្នក​ប្រហែល​ជា​ប្រឈម​មុខ​នឹងការ​បាត់​បង់​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ ហើយ​ក៏​ប្រហែល​ជា​បាត់​បង់​សន្តិ​សុខ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ផង​ដែរ ដោយ​សារ​អ្នក​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា នឹងធ្វើ​តែ​អ្វី​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ។ អ្នក​ប្រហែល​ជា​គេង​មិន​គ្រប់ ដោយ​ឆ្ងល់​ថា​ តើ​បញ្ហា​របស់​អ្នក​នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា? សូម​ចាំថា មិន​មែន​មាន​តែ​អ្នក​ទេ ដែល​ជួប​បញ្ហា​នេះ។ អ្នក​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ខ្លាំង​ជាង ឬ​ឆ្លាត​ជាង​បញ្ហា​ប្រឈម ដែល​នៅ​ពី​មុខ​អ្នក​ឡើយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​អ្នក​ស្រាប់​ហើយ…

តាមពីក្រោយយ៉ាងប្រកិត

ធូលី​ដី​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​មក ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដើរ​តាម​លោក​លី ប៉ាវ(Li Bao) ឡើង​តាម​ផ្លូវ ដែល​គេ​បាន​ចោះ​កាត់ចំហៀង​ភ្នំ នៅ​ភូមិ​ភាគ​កណ្តាល​នៃ​ប្រទេស​ចិន។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​នេះ​ពី​មុខ​មក​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​ផ្លូវ​នៅ​ពី​មុខ​ខ្ញុំ​លើស​ពី​មួយ​ជំហាន ឬ​មើល​ដឹង​ថា ជ្រោះ​ដែល​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​ដៃ​យើង ចោទ​ប៉ុណ្ណា​ទេ។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​លេប​ទឹក​មាត់ ហើយ​តាម​ពី​ក្រោយ​លោក​លី​យ៉ាង​ប្រកិត។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា យើង​កំពុង​តែ​ទៅ​ទីណា ឬ​វា​នឹង​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ទេ តែ​ខ្ញុំ​បាន​ទុក​ចិត្ត​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​នេះ។

បទ​ពិសោធន៍​ពេល​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​លោក​ថូម៉ាស ជា​សាវ័ក​ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​ការ​ការ​ធានា​ជា​និច្ច។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ប្រាប់​ពួក​សិស្ស​ព្រះ​អង្គ​ថា ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​តែ​យាង​ឡើង​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ដើម្បី​រៀប​ចំ​កន្លែង​ឲ្យ​ពួក​គេ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ស្គាល់​ផ្លូវ​ទៅ​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​អង្គ​នឹង​យាង​ទៅ​ផង​ដែរ​(យ៉ូហាន ១៤:៤)។ ពេល​នោះ ថូម៉ាស​ក៏​បាន​ជជីក​សួរ តាម​ហេតុ​ផល​របស់​គាត់​ថា “ព្រះអម្ចាស់​អើយ យើង​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ជា​ទ្រង់​យាង​ទៅ​ឯ​ណា​ទេ ដូច្នេះ ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​ស្គាល់​ផ្លូវ​ទៅ​បាន?”(ខ.៥)។​

ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​បាន​បំបាត់​ការ​សង្ស័យ​របស់​លោក​ថូម៉ាស ដោយ​ពន្យល់​គាត់ អំពី​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​អង្គ​នឹង​យក​ពួក​គេ​ទៅ​នោះ​ទេ។ ព្រះ​អង្គ​គ្រាន់​តែ​បាន​ធានា​ដល់​ពួក​សាវ័ក​ថា ព្រះ​អង្គ​ជា​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ទី​កន្លែង​នោះ។ ហើយ​ការ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​តែ​ប៉ុណ្ណេះ គឺ​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ។​

យើង​ក៏​មាន​សំណួរ អំពី​អនាគត​របស់​យើង​ផង​ដែរ។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដឹង​ច្បាស់​ថា ខ្លួន​នឹង​ជួប​រឿង​អ្វី​ខ្លះ​ឡើយ។ ជីវិត​របស់​យើង​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ផ្លូវ​ដែល​បត់​ចុះ​បត់​ឡើង ដែល​យើង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​ជា​មុន។ តែ​វា​មិន​អី​ទេ។ ការ​ដែល​យើង​បាន​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ នោះ​គឺ​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ “ជា​ផ្លូវ ជា​សេចក្តី​ពិត និង​ជា​ជីវិត”(ខ.៦)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​ជ្រាប​អំពី​អនាគត​របស់​យើង។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ​យ៉ាង​ប្រកិត។ —Mike Wittmer

ការថ្វាយបង្គំដ៏ត្រឹមត្រូវ

លោក​ចូស(Jose) គឺ​ជា​គ្រូ​គង្វាល នៅ​ព្រះ​វិហារ​មួយ​ ដែល​មាន​ភាព​ល្បី​ល្បាញ ដោយ​សារ​កម្ម​វិធី និង​ការ​ប្រគុំ​តន្រ្តីថ្វាយ​បង្គំ។ ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់​បាន​ធ្វើ​កិច្ចការ​ទាំង​នេះ​បាន​ល្អ​ណាស់ តែ​គាត់​មាន​ការ​បារម្ភ ខ្លាច​ភាព​មមា​ញឹក​របស់​ពួក​ជំនុំ​​គាត់ ក្លាយ​ជា​ការ​ធ្វើ​ជំនួញ។ តើ​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់​បាន​លូត​លាស់ ដោយ​សារ​មូល​ហេតុ​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ ឬ​ក៏​ដោយ​សារ​សកម្ម​ភាព​របស់​ពួក​គេ? លោក​ចូស​ចង់​ដឹង​ការ​ពិត ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​លុប​កម្មវិធី​បន្ថែម​របស់​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់ អស់រយៈពេល១ឆ្នាំ។ ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​រស់​នៅ​ជា​ព្រះ​វិហារ​ដ៏​រស់ ដែល​យក​ការថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​ជា​ទីមួយ​។​

ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​លោក​ចូស បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​យាង​ចូល​ទីធ្លា​ខាង​ក្រៅ​នៃ​ព្រះវិហារ នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម។ ទីធ្លា​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ដែល​គេ​គួរ​តែ​ប្រើ​ជា​កន្លែង​អធិស្ឋាន បាន​ក្លាយ​ជា​កន្លែង​រក​ស៊ី ក្នុង​ផ្នែក​ថ្វាយ​បង្គំ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ផ្កាប់​តុ​របស់​ពួក​ឈ្មួញ​ទាំង​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​បញ្ឈប់​អ្នក​ដែល​បាន​ទិញ​ទំនិញ​របស់​ពួក​គេ។ ព្រះ​អង្គ​ខ្ញាល់ ចំពោះ​ទង្វើរ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ក៏​បាន​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ជំពូក៥៦ និង​យេរេមា ជំពូក៧ ដែល​បាន​ចែង​ថា “តើ​គ្មាន​សេចក្តី​ចែង​ទុក​មក​ទេ​ឬ​អី​ថា «ដំណាក់​អញ​ត្រូវ​ហៅ​ជា​ទី​អធិស្ឋាន សំរាប់​គ្រប់​អស់​ទាំង​សាសន៍» ប៉ុន្តែ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​យក ធ្វើ​ជា​រោង​ចោរវិញ”(ម៉ាកុស ១១:១៧)។

ការ​ធ្វើ​ជំនួញ ឬ​មាន​ការ​មមាញឹក​នឹង​ការងារ អាច​ជា​ការ​ចាំ​បាច់ ប៉ុន្តែ ពួក​ជំនុំ​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។ យើង​ជា​ព្រះ​វិហារ​ដ៏​រស់​របស់​ព្រះ ហើយ​កិច្ចការ​ចម្បង​របស់​យើង គឺ​ត្រូវ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ។ យើង​មិន​ទំនង​ជា​ត្រូវ​ផ្កាប់​តុ​អ្នក​រក​ស៊ី​ក្នុង​ព្រះវិហារ ដូច​ព្រះ​យេស៊ូវ​ឡើង ប៉ុន្តែ ព្រះ​អង្គ​អាច​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​កែ​តម្រង់​ដ៏​ចំា​បាច់ណា​មួយ ក្នុង​ពួក​ជំនុំ។ —MIKE WITTMER

នាំការសរសើរ ទៅដល់ចុងបំផុតនៃផែនដី

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ផែន​ទី​កាន់​តែ​មាន​ការ​ពេញ​និយម។ ជា​ទូទៅ យើង​អាច​ដឹង អំពី​ទី​កន្លែង​ដែល​គេ​គូ​ផែន​ទី​នី​មួយ​ៗ ដោយ​មើល​ទៅ​ចំណុច​កណ្តាល​នៃ​ផែន​ទី​នោះ។ ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ច្រើន​តែ​គិត​ថា ផ្ទះ​របស់​យើង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណុច​កណ្តាល​នៃ​ពិភព​លោក ដូច​នេះ យើង​ក៏​បាន​គូស​ចំណាំ​ទីតាំង​ផ្ទះ​របស់​យើង​នៅ​លើ​ផែនទី ដោយ​គូស​ចំណុចមូល​ខ្មៅ​តូច​មួយ​ពី​លើ​វា ហើយ​គូស​ខ្សែ ឬ​បន្ទាត់​ចេញ​ពី​ចំណុច​ខ្មៅ​នោះ។ ក្រុង​ដែល​នៅ​ក្បែរ​តំបន់​យើង​រស់​នៅ ប្រហែល​ជា​នៅ​ខាង​ជើង ចម្ងាយ​តែ​៥០​គីឡូ​ម៉ែត្រ ឬ​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​ដែល​ត្រូវ​បើក​បរ​រយៈ​ពេល​មួយ​ម៉ោង ប៉ុន្តែ យើងពិពណ៌នា​អំពី​ទីតាំង​ទាំង​នោះ ដោយ​ធៀប​នឹង​ទីតាំង​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ ​អំពី​បទគម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​គូស “ផែនទី” ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ទីតាំង​របស់​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ក្នុង​សម័យ​សញ្ញាចាស់ ហេតុ​នេះ​ហើយ គេ​បាន​យក​ទីតាំង​របស់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ជា​ចំណុច​កណ្តាល​នៃ​ផែន​ទី​ភូមិ​សាស្រ្ត​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៤៨ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ជា​ច្រើន ដែល​ពោល​សរសើរ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម​។  គឺដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា​ “ក្នុង​ទី​ក្រុង​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ គឺ​នៅ​លើ​ភ្នំ​បរិសុទ្ធ​នៃ​ទ្រង់ ឯ​ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន​នៅ​ទិស​ខាង​ជើង នោះ​មាន​លំអរ ដោយ​នៅ​លើ​ទី​ខ្ពស់ ជា​ទី​រីករាយ​ចិត្ត​ដល់​ផែនដី​ទាំង​មូល គឺ​ជា​ទី​ក្រុង​នៃ​មហាក្សត្រ​ដ៏​ធំ”(ខ.១-២)។ ដោយសារ “ទ្រង់​ជា​ទី​ពឹង​នៅ​ក្នុង ព្រះរាជ​វាំង​នៃ​ក្រុង​នោះ នោះ ព្រះអង្គ​នឹង​តាំង​ទី​ក្រុង​នោះ ឲ្យ​នៅ​ជាប់​ជា​រៀងរាប​ដរាប​ទៅ(ខ.៣,៨)។ ព្រះ​កិត្ត​នាម​របស់​ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ឮ​សុះ​សាយ ពី​ព្រះ​វិហារ​នៃ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ទៅ​ដល់​ចុង​បំផុត​នៃ​ផែនដី​(ខ.៩-១០)។

ផ្ទះ​របស់​យើង​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណុច​កណ្តាល នៃ​ផែនទី​របស់​ព្រះ​គម្ពីរ​ឡើយ បើ​សិន​ជា​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​មិន​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ទេ​នោះ។ តែ​តំបន់​ដែល​អ្នក​កំពុង​តែ​រស់​នៅ ក៏​សំខាន់​ដូច​តំបន់​ដទៃ​ទៀត​ផង​ដែរ ព្រោះ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ​នៅ​តែ​បន្ត​ត្រាស់ហៅ​យើង ឲ្យ​នាំ​ការ​សរសើរ​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អង្គ ទៅ​ដល់​ចុង​បំផុត​នៃ​ផែន​ដី​(ខ.១០)។…

ហោះហើរទៅបាត់

លោក​ប៊ែងស៊ី(Banksy) ជា​សីល្បៈ​ករ​ដែល​មាន​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់​ណាស់។ គាត់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​កាយ​វិការ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច ពេល​ដែល​ផ្ទាំង​គំនូរ​របស់​គាត់ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ក្មេង​ស្រី​កាន់​ប៉េងប៉ោង  ត្រូវ​បាន​គេ​ទិញ​ក្នុង​តម្លៃ​១​លាន​ផោន នៅ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ដេញ​ថ្លៃ​សូថេប៊ី ក្នុង​ទីក្រុង​ឡុងដ៍។ បន្ទាប់​ពី​គេ​ប្រកាស់​ថា ផ្ទាំង​គំនូរ​នេះ​ត្រូវ​បាន “លក់” មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក សម្លេង​កណ្តឹង​ក៏​បាន​រោទ៍​ឡើង ហើយ​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ​ក៏​បាន​ថ្លាក់​ចុះ​ពី​ស៊ុម​របស់​វា កាត់​តាម​ម៉ាស៊ីន​កាត់​ក្រដាស់ ដែល​គាត់​បានបង្កប់​នៅ​ក្នុង​ស៊ុម​នោះ ធ្វើឲ្យ​ផ្ទៃ​រូប​ពាក់​កណ្តាល​ខាង​ក្រោម ត្រូវ​ដាច់​ដោច​អស់។ លោក​ប៊ែង​ស៊ី​ក៏​បាន​បង្ហោះ​រូប​ថត​មួយ ដែល​ក្នុងនោះ​គេ​ឃើញ​អ្នក​ដេញ​ថ្លៃ​ទាំង​ឡាយ ដែល​កំពុង​តែ​សម្តែង​កាយ​វិការ​សោក​ស្តាយ​ចំពោះ​ស្នា​ដៃ​ឯក​របស់​គាត់ ដែល​កំពុង​តែ​ត្រូវបាន​បំផ្លាញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ដាក់​ចំណង​ជើង​ឲ្យ​រូប​ភាព​នោះ​ថា “ទៅ​ហើយ ទៅ​ហើយ ហិន​ហោច​អស់”។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​ប៊ែង​ស៊ី​កំពុង​តែ​ចម្អក​ឲ្យ​ពួក​អ្នក​មាន ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​ ចំពោះ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​បាន​បាត់​បង់​ទៅ​នោះ​ឡើយ។ នៅ​ក្នុង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ គឺ​មាន​បង្កប់​ទៅ​ដោយ​ល្បិច​ជា​ច្រើន។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា “កុំ​ឲ្យ​នឿយ​ហត់​ដល់​ខ្លួន ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ជា​អ្នក​មាន​ឡើយ ក៏​កុំ​ឲ្យ​ប្រើ​ប្រាជ្ញា​ឲ្យ​បាន​មាន​ឡើង​ដែរ។ តើ​ចង់​ភ្ជាប់​ភ្នែក​តាម​របស់​ដែល​សោះ​សូន្យ ឬ​ដ្បិត​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ តែង​តែ​ដុះ​ស្លាប​ជា​មិន​ខាន ក៏​នឹង​ហើរ​ទៅ​លើ​មេឃ បែប​ដូច​ជា​ឥន្ទ្រី”(ខ.៤-៥)។

លុយ​ជា​របស់​ដែល​ងាយ​បាត់​បង់​បំផុត។ យើង​ខិត​ខំ​ធ្វើ​ការ ដើម្បី​រក​លុយ តែ​វា​អាច​បាត់​បង់​ទៅ​វិញ ដោយ​សារ​កត្តា​ជា​ច្រើន។ ការ​វិនិយោគ​អាច​ខាត​បង់ អតិផរ​ណា​អាច​កើន​ឡើង យើង​ត្រូវ​បង់​ថ្លៃ​នេះ​បង់​ថ្លៃ​នោះ​មិន​ចេះ​ចប់ ចោរ​អាច​មក​លួច​ប្លន់ ហើយ​ភ្លើង​ និង​ទឹក​ជំនន់​ក៏​អាច​បំផ្លាញ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​យើង​ផង​ដែរ។ ទោះ​យើង​ព្យាយាម​គ្រប់​គ្រង​លុយ​យើង​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​វេលាដែល​យើង​នៅ​សល់ សម្រាប់​ចាយ​វា ក៏​សល់​កាន់​តែ​តិច​ទៅ​ៗ។ ជីវិត​យើង​នៅ​ផែន​ដី​ ​នឹង​ដល់​ទីបញ្ចប់…

ពេលដែលយើងមានរឿងធំ

នៅ​ភូមិ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​ថៃ ក្រុម​បាល់​ទាត់​ក្មេង​ជំទង់ ដែល​មាន​រហ័ស​នាម​ថា ក្រុម​ជ្រូក​ព្រៃ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​នាំ​គ្នា​ចូល​ទស្សនា​រូង​ភ្នំ​មួយ។ មួយ​ម៉ោង​ក្រោយ​មក ពួក​គេ​ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ​វិញ តែ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ច្រក​ចេញ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​រូង​ភ្នំនោះ​ត្រូវ​បាន​ទឹក​ជន់​លិច​ហើយ​។ ទឹក​ក៏​បាន​ជន់​ឡើង​កាន់​តែ​ខ្លាំង ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ដក​ថយ​ ចូល​ទៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ​កាន់​តែ​ជ្រៅ ពី​មួយ​ថ្ងៃទៅ​មួយ​ថ្ងៃ រហូត​ដល់​ចម្ងាយ​ប្រហែល​៤​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​មាត់​រូង។ ពីរ​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក គេ​ក៏​បាន​នាំ​ពួក​គេ​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ ក្នុង​ប្រតិបត្តិ​ការណ៍​ជួយ​សង្រ្គោះ​ដ៏​ក្លាហាន។ ពេល​នោះ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​មាន​អ្វី​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួក​គេ​ជាប់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ ដោយ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​យ៉ាង​នេះ? ចម្លើយ​នោះ​គឺ ពួក​គេ​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ​នោះ ម្តង​បន្តិច​ៗ រហូត​ដល់​ចេញ​មក​ក្រៅ វិញ​លែង​រួច។

នៅ​នគរ​អ៊ីស្រាអែល​កាល​ពី​សម័យ​ដើម មាន​ពេល​មួយ​លោក​ណាថាន់​បាន​ទៅ​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​ស្តេច​ដាវីឌ ពី​រឿង​ដែល​ទ្រង់​បាន​សម្លាប់លោក​អ៊ូរី​ដែល​ជា​ទាហាន​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ទ្រង់។ តើ​មនុស្ស​ដែល “ត្រូវ​នឹង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះ”(១សំាយ៉ូអែល ១៣:១៤) បាន​ក្លាយ​ជា​ឃាតករ​ដោយ​របៀប​ណា?​ ចម្លើយ​នោះ​គឺ​ ទ្រង់​បាន​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​រឿង​នេះ​បន្តិច​ម្តង​ៗ​រហូត​ដល់​មិន​អាច​បក​ក្រោយ​បាន។  ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ស្តេច​ដាវីឌ​មិន​បាន​សម្រេច​ផែន​ការ​សម្លាប់​លោក​អ៊ូរី​ភ្លាម​ៗ​នោះ​ទេ។  ទំរាំ​តែ​ទ្រង់​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​សម្លាប់​គាត់ ទ្រង់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ពី​ចំណុច​មួយ ចូល​ទៅ​ចំណុច​មួយ​ទៀត រហូត​ឈាន​ដល់​ការ​កំចាយ​ឈាម។ ពី​ដំបូង​ទ្រង់​បាន​ឃើញ​ប្រពន្ធ​របស់​គាត់ ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​មាន​តម្រេក​ចង់​បាន​នាង។ ទ្រង់​បាន​ប្រើ​អំណាច​ទ្រង់​ជា​ស្តេច ក្នុង​ផ្លូវ​ខុស ដោយ​ឲ្យ​គេ​ទៅ​នាំនាង​បាតសេបា​មក​ជួប​ទ្រង់ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ព្យាយាម​លាក់​បាំង​រឿង​ដែល​នាង​មាន​កូន​ជា​មួយ​ទ្រង់ ដោយ​បញ្ជា​ប្តី​របស់នាង​ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ពី​សមរភូមិ​វិញ​ជា​បន្ទាន់។ ពេល​ដែល​លោក​អ៊ូរី​មិន​ព្រម​ទៅ​រួម​ដំណេក​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្លួន ខណៈ​ពេល​ដែល​មិត្ត​រួម​អាវុធ​ កំពុង​តែ​ជាប់​ដៃ​ប្រយុទ្ធ​ក្នុង​សង្រ្គាម ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​សម្រេច​ព្រះទ័យ​សម្លាប់​គាត់​តែ​ម្តង។

យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​ដែល​បាន​សម្លាប់​នរណា​ម្នាក់ ឬ​ធ្លាប់​ជាប់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​រូង​ភ្នំ ដោយ​សារ​កំហុស​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជាយើង​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​ក៏​ដោយ យើង​ត្រូវ​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះយេស៊ូវ ពុំ​នោះ​ទេ…

តម្លៃដ៏ពិតរបស់អ្នក

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​យល់​ចិត្ត​យើង។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឃ្វាល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ទ្រង់​សួរ​ពួក​គេ​ថា តើ​ទ្រង់​មាន​តម្លៃ​ប៉ុណ្ណា សម្រាប់​ពួក​គេ ពួក​គេ​ក៏​បាន​បង់ “ប្រាក់​៣០​ដួង សម្រាប់​ជា​ឈ្នួល” ដែល​ទ្រង់​ឃ្វាល​ពួក​គេ​(សាការី ១១:១២)។ នេះ​ជា​ថ្លៃ​ឈ្នួល​សម្រាប់​ទាសករ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ថ្លៃ​ឈ្នួល​ដែល​ចៅ​ហ្វាយ​ត្រូវ​បង់​ឲ្យ ក្នុង​ករណី​ដែល​ទាសករ​ណា​ម្នាក់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ជាយថា​ហេតុ​(និក្ខមនំ ២១:៣២)។ ការ​ឲ្យ​តម្លៃ​ដ៏​តិច​បំផុត​នេះ ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ គឺ​ការ​ប្រមាថ​ព្រះ​អង្គ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ចម្អក​ឲ្យ​ពួក​គេ​ថា “វា​ជា​ដំឡៃ​យ៉ាង​ល្អ ដែល​គេ​បាន​កាត់​ថ្លៃ​ដល់​ខ្ញុំ”(សាការី ១១:១៣)។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បានឲ្យ​លោក​សាការី​បោះ​ប្រាក់​នោះ ឲ្យ​ទៅ​ជាង​ស្មូន​វិញ។

ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​យល់​អំពី​បញ្ហា​នេះ​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​មិន​គ្រាន់​តែ​ត្រូវ​មិត្ត​សំឡាញ់​ក្បត់​ឡើយ តែ​គេ​ថែម​ទាំង​មាន​ចិត្ត​ស្អប់​ខ្ពើម​ព្រះ​អង្គ​ទៀត​ផង។ ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសនា​យូដា បាន​ស្អប់​ខ្ពើម​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​ជា​ពួក​គេ​ឲ្យ​ប្រាក់​យូដាស​តែ​៣០​ស្លឹង គឺ​តម្លៃ​ខ្លួន​ទាបបំផុត​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ប្រាក់​នោះ​(ម៉ាថាយ ២៦:១៤-១៥ ២៧:៩)។ យូដា​សមិន​សូវ​ឲ្យ​តម្លៃ​ព្រះយេស៊ូវ​ទេ បាន​ជា​គាត់​ក្បត់​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​ប្រាក់​ដែល​ស្ទើរ​តែ​គ្មាន​តម្លៃ​ទាល់​តែ​សោះ។

បើ​មនុស្ស​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ​ព្រះយេស៊ូវ​ទៅ​ហើយ នោះ​ចូរ​កុំ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ឡើយ បើ​សិន​ជា​ពួក​គេ​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ​អ្នក។ តម្លៃ​របស់​អ្នក​គឺ​មិនស្រេច​ទៅ​លើ​ពួក​គេ​ជា​អ្នក​ឲ្យ​នោះ​ទេ។ អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​និយាយ ឬ​គិត​ គឺ​មិន​សំខាន់​សោះ​ឡើយ។ អ្វី​ដែល​ព្រះ​មាន​បន្ទូល​អំពី​អ្នក ​ទើប​សំខាន់។ ព្រះ​អង្គ​បាន​រាប់​អ្នក​ជា​មនុស្ស ដែល​សក្តិ​សម​នឹង​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ស្លាប់​ជំនួស។—MIKE WITTMER