តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Ruth O’Reilly-Smith

ការស្វែងរកជំនួយដ៏ពិត

កាលពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៦០ បាបារ៉ា(Barbara)បានចម្រើនវ័យធំឡើង ដោយមានរដ្ឋាភិបាលប្រទេសអង់គ្លេសចិញ្ចឹម ប៉ុន្តែ ពេលដែលគាត់មានអាយុ១៦ឆ្នាំ គាត់ និងកូនប្រុសគាត់ ដែលទើបចាប់កំណើត ក៏បានក្លាយជាជនអនាថា។ រដ្ឋមិនមានកាតព្វកិច្ចចិញ្ចឹមគាត់ទៀតទេ ពេលដែលគាត់ចូលដល់វ័យនេះ។ បាបារ៉ាក៏បានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅម្ចាស់ក្សត្រីនៃចក្រភពអង់គ្លេស ហើយក៏បានទទួលការឆ្លើយតប។ ដោយសារក្តីអាណឹត ម្ចាស់ក្សត្រីក៏បានរៀបចំឲ្យបាបារ៉ាមានផ្ទះមួយខ្នង សម្រាប់រស់នៅ។

ម្ចាស់ក្សត្រីនៃចក្រភពអង់គ្លេសមានធនធានសម្រាប់ជួយបាបារ៉ា ហើយជំនួយប្រកបដោយក្តីអាណឹតរបស់ព្រះនាង គឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងដ៏តូចមួយ អំពីជំនួយរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះដែលជាស្តេចនៃនគរស្ថានសួគ៌ ជ្រាបអំពីតម្រូវការគ្រប់យ៉ាងរបស់យើង ហើយក៏រៀបចំផែនការសម្រាប់ជីវិតយើង ដោយអំណាចចេស្តាទ្រង់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងឲ្យយើងចូលមករកទ្រង់ ដោយទូលថ្វាយអំពីតម្រូវការ និងបញ្ហាផ្សេងៗដល់ទ្រង ដែលនេះជាផ្នែកមួយនៃទំនាក់ទំនងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ជាមួយទ្រង់។

ពួកអ៊ីស្រាអែលទូលសូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់ជួយរំដោះពួកគេ កាលពួកគេកំពុងតែរងទុក្ខវេទនា ដោយបន្ទុកនៃភាពជាទាសករដ៏ធ្ងន់ នៅនគរអេស៊ីព្ទ។ ទ្រង់ក៏បានឮពួកគេ ហើយក៏បាននឹកចាំ អំពីព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ទ្រង់។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “ព្រះទ្រង់ឃើញពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ហើយក៏ជ្រាបដល់សេចក្តីទុក្ខរបស់គេ”(និក្ខមនំ ២:២៥)។ ទ្រង់ក៏បានបង្គាប់លោកម៉ូសេ ឲ្យនាំយកសេរីភាពមកឲ្យពួកគេ ហើយក៏បានប្រកាស់ថា ទ្រង់នឹងនាំពួកគេចូលទៅក្នុង “ស្រុកយ៉ាងល្អដ៏ធំទូលាយជាស្រុកដែលមានទឹកដោះ និងឃ្មុំហូរហៀរវិញ”(៣:៨)។

ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ជាស្តេច សព្វព្រះទ័យឲ្យយើងចូលមករកទ្រង់។ ទ្រង់នឹងប្រទានអ្វីៗដែលយើងត្រូវការ។ ចូរយើងសម្រាក នៅក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ដោយអំណាចចេស្តា និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់។—RUTH O'REILLY-SMITH

ក្នុងភាពកម្សោយរបស់យើង

អ្នកស្រី អ៊ែន សៀហ្វ មៀលល័រ(Anne Sheafe Miller) បានស្លាប់កាលពីឆ្នាំ១៩៩៩ នៅអាយុ៩០ឆ្នាំ តែកាលពីឆ្នាំ១៩៤២ គាត់ស្ទើរតែបាត់បង់ជីវិត ដោយសារជាតិពុលក្នុងឈាម បន្ទាប់ពីគាត់បានរលូតកូន ហើយការព្យាបាលគ្រប់យ៉ាងបានបរាជ័យ។ នៅមន្ទីរពេទ្យដែលគាត់បានសម្រាកព្យាបាលនោះ មានអ្នកជម្ងឺម្នាក់ បាននិយាយថា ខ្លួនមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងអ្នកវិទ្យាសាស្រ្ត ដែលកំពុងតែធ្វើការសិក្សាទៅលើថ្នាំដ៏អស្ចារ្យមួយ។ ពេលនោះ វេជ្ជបណ្ឌិតរបស់អ្នកស្រីអ៊ែន ក៏បានជំរុញរដ្ឋាភិបាលឲ្យបើកថ្នាំនោះ ឲ្យអ្នកស្រីអ៊ែន ក្នុងបរិមាណដ៏តិចតួច។ ក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃ កម្តៅខ្លួនគាត់ក៏បានធ្លាក់ចុះមកធម្មតាវិញ! ថ្នាំដែលបានជួយសង្រ្គោះជីវិតគាត់នោះ គឺជាថ្នាំពីនីសាលីន។

ចាប់តាំងពីពេលដែលមនុស្សធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាប មនុស្សជាតិទាំងអស់បានទទួលលទ្ធផលដ៏ហិនហោច នៃអំពើបាប(រ៉ូម ៥:១២)។ មានតែការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ និងអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ ដែលជួយឲ្យយើងអាចទទួលការប្រោសឲ្យជា(៨:១-២)។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានជួយឲ្យយើងអាចអរសប្បាយ នឹងជីវិតពេញបរិបូរនៅលើផែនដី និងជីវិតអស់កល្ប ក្នុងព្រះវត្តមាននៃព្រះជាម្ចាស់(ខ.៣-១០)។ “មួយទៀត បើព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអង្គ ដែលបានប្រោសឲ្យព្រះយេស៊ូវរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ទ្រង់សណ្ឋិតក្នុងខ្លួនអ្នករាល់គ្នា នោះព្រះអង្គនោះឯង ដែលបានប្រោសឲ្យព្រះគ្រីស្ទរស់ពីស្លាប់ឡើង ទ្រង់នឹងប្រោសរូបកាយនៃអ្នករាល់គ្នាដែលទៀងតែស្លាប់ ឲ្យមានជីវិតឡើងដែរ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ ដែលសណ្ឋិតនៅក្នុងខ្លួនអ្នករាល់គ្នា”(ខ.១១)។

ពេលដែលនិស្ស័យសាច់ឈាមរបស់យើង ដែលជាប់អំពើបាបធ្វើឲ្យជីវិតរបស់អ្នកចុះខ្សោយ ចូរយើងមើលទៅព្រះយេស៊ូវ ដែលជាប្រភពនៃសេចក្តីសង្រ្គោះរបស់យើង ហើយចម្រើនកម្លាំងឡើង ដោយអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់(ខ.១១-១៧)។ “ព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ក៏ជួយសេចក្តីកំសោយរបស់យើង” ដោយទ្រង់ “ជួយអង្វរជំនួសយើង ដោយដំងូរដែលរកថ្លែងពុំបានវិញ”(ខ.២៦-២៧)។—RUTH O'REILLY-SMITH

ផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់ការចូលនិវត្តន៍

លោក​បណ្ឌិត វរវីគ រ៉តវែល(Warwick Rodwell) ដែល​ជា​បុរាណ​វត្ថុ​វិទូ បាន​ត្រៀម​ខ្លួន ដើម្បី​ចូល​និវត្តន៍។ ពេល​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​រក​ឃើញ​ខុស​ពី​ធម្មតា​មួយ នៅ​ព្រះ​វិហារ​ធំ​លីជហ្វៀល ក្នុង​ប្រទេស​អង់​គ្លេស។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ជាង​សំណង់​ជីក​កាយ​កម្រាល​ឥដ្ឋ​របស់​ព្រះ​វិហារ​នោះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​បន្ទប់​ក្រោម​ដី ពួក​គេ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​រូប​ចម្លាក់​ទេវតា​កាព្រីយ៉ែល ដែល​គេ​គិត​ថា វា​មាន​ចំណាស់​ប្រហែល ១២០០​ឆ្នាំ។ បណ្ឌិត​រ៉តវែល​ក៏​បាន​ពន្យា​ពេលចូល​និវត្តន៍ ខណៈ​ពេល​ដែល​ការ​រក​ឃើញ​របស់​គាត់​នេះ បាន​នាំ​គាត់ ចូល​ទៅ​ក្នុង​រដូវ​កាល​ថ្មី​មួយ ដ៏​រំភើប​រីក​រាយ និង​មមាញឹក។

លោក​ម៉ូសេ​មាន​អាយុ​៨០​ឆ្នាំ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​រក​ឃើញ​ដ៏​ឆេះ​ឆួល​មួយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​គាត់​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជា​រៀង​រហូត។ គាត់​ជា​កូន ដែល​ព្រះ​នាង​នៃ​នគរ​អេស៊ីព្ទ​បាន​យក​មក​ចិញ្ចឹម តែ​គាត់​មិន​ដែល​ភ្លេច​ថា គាត់​មាន​ដើម​កំណើតជា​ជន​ជាតិ​យូដា​នោះ​ឡើយ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ខឹង​សម្បា​នឹង​អំពើ​អយុត្តិធម៌ ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​ជន​ជាតិ​គាត់ទទួល​រង(និក្ខមនំ ២:១១-១២)។ ពេល​ដែល​ស្តេច​ផារ៉ោន​ដឹង​ថា លោក​ម៉ូសេ​បាន​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​អេស៊ីព្ទ ដែល​បាន​វាយ​ដំជន​ជាតិ​ហេព្រើរ ទ្រង់​ក៏​បាន​រៀប​គម្រោង​សម្លាប់​គាត់ បាន​ជា​លោក​ម៉ូសេ​បង្ខំ​ចិត្ត​រត់​គេច ទៅ​ស្រុក​ម៉ាឌៀន ហើយ​ក៏​បាន​រស់​នៅ​ទីនោះ​(និក្ខមនំ ១៣-១៥)។

៤០ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ​គាត់​មាន​អាយុ​៨០​ឆ្នាំ​ហើយ។ ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​ឃ្វាល​ចៀម​របស់​ឪពុក​ក្មេក​គាត់ ទេវតា​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ខ្លួន ឲ្យ​គាត់​ឃើញ នៅ​ក្នុង​ភ្លើង ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ​ចេញ​ពី​គុម្ព​បន្លា។ លោក​ម៉ូសេ​ឃើញ​ថា គុម្ពបន្លា​នោះ​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆាប​ឆេះ​មិន​ចេះ​សុះ​សោះ(៣:២)។ នៅ​ពេល​នោះ​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ត្រាស​ហៅ​លោក​ម៉ូសេ​ឲ្យដឹក​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ចេញ​ពី​ភាព​ជា​ទាសករ​នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ(ខ.៣-២៥)។​ ដូច​នេះ ទោះ​គាត់​ដល់​វ័យ​ចូលនិវត្ត​ហើយ​ក្តី ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ត្រាស​ហៅ​គាត់​ឲ្យ​ដឹក​នាំ​រាស្រ្ត​ទ្រង់។

បើ​សិន​ជា​អ្នក​ដល់​ពេល​ដែល​ចូល​និវត្ត តើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អាច​ត្រាស​ហៅ​អ្នក​ឲ្យ​ធ្វើ​អ្វី ដើម្បី​សម្រេច​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​របស់ទ្រង់ ដែល​ធំ​ជាង​បំណង​ចិត្ត​របស់​អ្នក?​…

ទទួលទុកក្នុងចិត្ត ហើយបន្តដំណើរទៅមុខ

ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​យោបល​ដ៏​ល្អ​ៗ​មួយ​ចំនួន ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ខ្ញុំ។ នៅ​ដើម​ដំបូង​នៃ​អាជីព​របស់​គាត់ ជា​អ្នក​ចាក់​ផ្សាយ​វិទ្យុ គាត់​មាន​ការ​ពិបាក មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ឆ្លើយ​តប​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច ចំពោះ​ការ​រិះ​គន់ និង​ការ​សរសើរ។ ពេល​នោះ គាត់​យល់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​កំពុង​តែ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គាត់ ឲ្យ​ទទួល​យក​ការ​រិះ​គន់​ ក៏​ដូច​ជា​ការ​សរសើរ។ តើ​គាត់​ត្រូវទទួល​ការ​ទាំង​ពីរ​យ៉ាង​នេះ ទុក​ក្នុង​ចិត្ត​ដោយ​របៀប​ណា? គឺ​គាត់​បាន​រៀន​សូត្រ អំពី​ប្រយោជន៍ ដែល​គាត់​អាច​ទទួល​បាន​ពី​ការរិះ​គន់ ហើយ​ទទួល​យក​ការ​សរសើរ​ពី​អ្នក​ដទៃ។ បន្ទាប់​មក គាត់​យក​ការ​ទាំង​ពីរ​យ៉ាង​នេះ ទុក​ក្នុង​ចិត្ត​ ហើយ​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ក្នុង​ព្រះ​គុណ និង​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះ។

ការ​រិះ​គន់ និង​ការ​សរសើរ​បណ្តាល​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ដ៏​មាន​អំណាច តែ​បើ​មិន​ប្រយ័ត្ន​ទេ វា​អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​លើក​ដំកើង​ខ្លួន​ឯង ឬ​មាន​អំណួត។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​ចែង​អំពី​អត្ថ​ប្រយោជន៍​នៃ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ការ​ផ្តល់​យោបល់​ដ៏​ឆ្លាត​វ័យ។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “​ដំណឹង​ដែល​គាប់​ចិត្ត នោះ​រមែង​ចំរើន​កំឡាំង​ដល់​ឆ្អឹង។ ត្រចៀក​ណា​ដែល​ស្តាប់​តាម​សេចក្តី​បន្ទោស​នៃ​ជីវិត នោះ​នឹង​អាស្រ័យ​នៅ​ជា​កណ្តាល​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ។ អ្នក​ណា​ដែល​មិន​ព្រម​ទទួល​សេចក្តី​ប្រៀនប្រដៅ​នោះ​ឈ្មោះ​ថា​ស្អប់​ខ្ពើម​ដល់​ព្រលឹង​ខ្លួន តែ​អ្នក​ណា​ដែល​ស្តាប់​តាម​សេចក្តី​បន្ទោស នោះ​បាន​យោបល់​វិញ”(១៥:៣០-៣២)។

បើ​យើង​បាន​ទទួល​ការ​ស្តី​បន្ទោស នោះ​យើង​អាច​សម្រេច​ចិត្ត​ឲ្យ​ការ​ស្តី​បន្ទោស​នោះ​សំលៀង​យើង​ឲ្យ​មុត។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​ចែង​ថា “ត្រចៀក​ណា​ដែល​ស្តាប់​តាម​សេចក្តី​បន្ទោស​នៃ​ជីវិត នោះ​នឹង​អាស្រ័យ​នៅ​ជា​កណ្តាល​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ”(ខ.៣១)។ ហើយ​បើ​គេ​ឲ្យ​ពរ​យើង ដោយ​ពាក្យ​សរសើរ នោះ​យើង​អាច​រៀន​សូត្រ ពី​ការ​រិះ​គន់ និង​ការ​សរសើរ ទទួល​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត ហើយ​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត នៅ​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៣៣)។—RUTH O'REILLY-SMITH

បានផ្លាស់ប្រែ និងកំពុងផ្លាស់ប្រែ

តានី(Tani) និង​ម៉ូឌូព(Modupe) បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​ប្រទេស​នីហ្សេរីយ៉ា ហើយ​ក៏​បាន​ទៅ​បន្ត​ការ​សិក្សា​នៅ​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៧០។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​ដោយ​ផ្ទាល់​ៗ​ខ្លួន ដោយសារ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​ដែល​នឹក​ស្មាន​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ប្រើ​ប្រាស់​ពួក​គេ ឲ្យ​នាំ​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ដល់​សហគមន៍​មួយ ដែល​ស្ថិត​ក្នុងចំណោម​សហគមន៍​ក្រី​ក្រ​ជាង​គេ និង​ជួប​ការ​រើស​អើង​បំផុត នៅ​សង្កាត់​អានហ្វ៊ីល ទី​ក្រុង​លីវើភូល ប្រទេស​អង់​គ្លេស។ ខណៈ​ពេល​ដែល​បណ្ឌិត​តានី និង​ម៉ូឌូព អូមីដេយី បាន​ស្វែង​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​បម្រើ​សហគមន៍​របស់​ខ្លួន ដោយ​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ដឹក​នាំ​ពួក​ជំនុំ​ដ៏​រឹង​មាំ​មួយ​កន្លែង ហើយ​ក៏​បាន​បន្ត​អនុវត្ត​គម្រោង​សហគមន៍​ជា​ច្រើន ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​រាប់​មិន​អស់​។

ស្តេច​ម៉ាន៉ាសេ​បាន​នាំ​ឲ្យ​ប្រទេស​ជាតិ​ទ្រង់​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ទៅ​រក​ការ​អាក្រក់ តែ​ក្រោយ​មក​ក៏​បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ទៅ​រក​ការ​ល្អ​វិញ។ កាល​ស្តេច​នៃ​នគរ​យូដា​អង្គ​នេះ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​១២​ឆ្នាំ ទ្រង់​បាន​នាំ​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ឲ្យ​វង្វេង​ចេញ​ពី​ព្រះ ​ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​អាក្រក់​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​(២របាក្សត្រ ៣៣:១-៩)។ ពួក​គេ​មិន​ខ្វល់ អំពី​ការ​ព្រមាន​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់​ឡើយ បាន​ជា​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ស្តេច​ម៉ាន៉ាសេ​ធ្លាក់​ខ្លួន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ទោស នៅ​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន​(ខ.១០-១១)។

ស្តេច​អង្គ​នេះ​ក៏​បាន​បន្ទាប​ខ្លួន ស្រែក​រក​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដោយ​ទុក្ខ​ព្រួយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ស្តាប់​ការ​ទូល​អង្វរ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​បាន​ឲ្យ​ទ្រង់​ដឹក​នាំ​នគរ​ទ្រង់​ឡើង​វិញ​(ខ.១២-១៣)។ ស្តេច​ដែល​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​នេះ ក៏​បាន​ជួស​ជុល​កំផែង​ទីក្រុង​ឡើង​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​លប់​បំបាត់​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ​របស់​សាសន៍​ដទៃ នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​ទ្រង់​(ខ.១៤-១៥)។ “រួច​ទ្រង់​ស្អាង​អាសនា​ព្រះយេហូវ៉ា​ឡើង​វិញ … ក៏​បង្គាប់​ឲ្យ​ពួក​យូដា​គោរព​ប្រតិបត្តិ​តាម​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល”(ខ.១៦)។ ពេល​ដែល​ប្រជា​ជន​ទាំង​ឡាយ​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ដ៏​ឆាប់​រហ័ស​របស់​ស្តេច​ម៉ាន៉ាសេ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​ផង​ដែរ​(ខ.១៧)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ស្វែង​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សូម​ទ្រង់​កែ​ប្រែ​យើង ហើយ​ជះ​ឥទ្ធិពល​មក​លើ​សហគមន៍​របស់​យើង តាម​រយៈ​យើង។—RUTH O'REILLY-SMITH