តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Remi Oyedele

រឿងដែលនឹងកើតឡើងបន្ទាប់

នៅ​ពេល​យប់ ក្នុង​ថ្ងៃ​ទី​៣ ខែ​មេសា ឆ្នាំ១៩៦៨ លោក​បណ្ឌិត ម៉ាទីន លូស័រ ឃីង(Martin Luther King) បាន​ថ្លែង​សន្ទ​រក​ថា ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ​ថា “ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​ទៅ​ដល់​កំពូល​ភ្នំ​ហើយ”។ ក្នុង​សន្ទរក​ថា​នោះ គាត់​បាន​និយាយ​ព្រលយ​ពាក្យ​ថា គាត់​ប្រហែល​ជា​​រស់​មិនបាន​យូរ​ទេ។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “យើង​នៅ​មាន​ថ្ងៃ​ដ៏​ពិបាក ដែល​នឹង​មក​ដល់។ ប៉ុន្តែ ពេល​នេះ ខ្ញុំ​មិន​ខ្វល់​អំពី​រឿង​នេះ​ទេ។ ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​ដល់​កំពូល​ភ្នំ​ហើយ។ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​មើល​មក​ក្រោម ខ្ញុំ​ឃើញ​ទឹក​ដី​សន្យា។ ខ្ញុំ​ប្រហែល​មិន​បាន​ទៅ​ដល់​ទឹក​ដី​សន្យា​ជា​មួយ​អ្នក​ទេ … ប៉ុន្តែ យប់​នេះ​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត។ ខ្ញុំ​មិន​ព្រួយ​បារម្ភ​អំ​ពី​អ្វី​ទាំង​អស់។ ខ្ញុំ​មិន​ខ្លាច​មនុស្ស​ណា​ទាំង​អស់។ ភ្នែក​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​សិរីល្អ​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​ជិត​យាង​មក​ដល់”។ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ គាត់​ក៏​ត្រូវ​គេ​លួច​ធ្វើ​ឃាត។

ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​ជិត​ដល់​ពេល​ស្លាប់ គាត់​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​ធីម៉ូថេ ដែល​ជា​សិស្ស​របស់​គាត់​  ដែល​ក្នុង​នោះ​គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ដ្បិត​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ត្រូវ​ច្រួច​ចេញ ឯ​ពេល​វេលា​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​លា​ទៅ ក៏​បាន​មក​ដល់​ហើយ… ពី​នេះ​ទៅ​មុខ នឹង​មាន​មកុដ​នៃ​សេចក្តី​សុចរិត បំរុង​ទុក​ឲ្យ​ខ្ញុំ ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ដ៏​ជា​ចៅក្រម​សុចរិត ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​មក​ខ្ញុំ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ”(២ធីម៉ូថេ ៤:៦,៨)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ដឹង​ថា ពេល​វេលា​របស់​គាត់​នៅ​លើ​ផែន​ដី ជិត​ដល់​ទីបញ្ចប់​ហើយ គឺ​មិន​ខុស​ពី​លោក​បណ្ឌិត​ឃីង​ឡើយ។ បុរស​ទាំង​ពីរ សុទ្ធ​តែ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ជីវិត ដែល​បាន​បំពេញ​បេសក​កម្ម​ដ៏​អស្ចារ្យ​ថ្វាយ​ព្រះ​អម្ចាស់ តែ​ពួក​គេ​មិន​ដែល​ភ្លេច​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ជីវិត​ដ៏​ពិត ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​ពួក​គេ​នៅ​នគរស្ថាន​សួគ៌​នោះ​ឡើយ។ ដូច​នេះ អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​ស្វាគមន៍​ការ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​នឹង​ជួប​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ។​

សូម​យើង​កុំ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​អ្វី​ដែល​មើល​ឃើញ​នោះ​ឡើយ…

ការឃ្លាតចេញដ៏វិសេស

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៨ អ្នក​ស្រី​លីហ្ស សេហ្វឺត(Liz Shepherd) ដែល​ជា​ជាង​ចម្លាក់ បាន​បើក​ការ​តាំង​ពិពណ៌​មួយ ក្រោម​ចំណង​ជើង​ថា ការ​រង់​ចាំ ។ អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​សារ​ពត៌​មាន​បូស្តុន ក្លូប បាន​ពិពណ៌នា​ថា ការ​តាំង​ពិពណ៌​នេះបាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​អ្វី​ដែល​មាន​តម្លៃ ដែល​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក និង​លើស​ពី​ធម្មតា។ អ្នក​ស្រី​សេហ្វឺត បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​តាំង​ពិពណ៌​នេះ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​ឪពុក​របស់​គាត់​ដែល​ជិត​ផុត​ដង្ហើម។ ដូច​នេះ ការ​តាំង​ពិពណ៌​នេះ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង ក្នុង​បំណង​ដើម្បី​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ការ​សោក​ស្តាយ និង​ការ​បាត់​បង់ ក៏​ដូច​ជា​ចិត្ត​ដែល​ប្រេះ​ស្រាំ ដោយសារ​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​បាន​ឃ្លាត​ចេញ​ទៅ។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​យល់​ឃើញ​ថា សេចក្តី​ស្លាប់​ជា​សេចក្តី​ដែល​មាន​តម្លៃ​ដ៏​វិសេស គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​ផ្ទុយ​នឹង​សុភាវគតិ​របស់​មនុស្ស​ដែល​ចូល​ចិត្ត​គិត​ផ្ទុយ​ពី​នេះ ប៉ុន្តែ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ប្រកាស់​ថា “ការ​ស្លាប់​របស់​ពួក​អ្នក​បរិសុទ្ធ​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ការ​វិសេស​ដល់​ព្រះនេត្រ​ទ្រង់”(ទំនុកដំកើង ១១៦:១៥)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ចាត់​ទុក សេចក្តី​ស្លាប់​របស់​រាស្រ្ត​ទ្រង់ ជា​សេចក្តី​ដែល​មាន​តម្លៃ​ដ៏​វិសេស ព្រោះវា​ជា​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ស្វាគមន៍​ពួក​គេ​ចូល​ផ្ទះ ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​រៀប​ចំ​សម្រាប់​ពួក​គេ នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌។

តើ​ពួក​អ្នក​បរិសុទ្ធ ឬ​ពួក​ស្មោះ​ត្រង់​នោះ ជា​នរណា? យោង​តាម​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ ពួក​គេ​គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​បម្រើព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ដឹង​គុណ​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​ការ​រំដោះ​របស់​ព្រះ​អង្គ និង​ជា​អ្នក​ដែល​អំពាវ​នាវ​ដល់​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អង្គ ហើយ​គោរព​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​ខ្លួន​បាន​និយាយ នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​(ទំនុកដំកើង ១១៦:១៦-១៨)។ ការ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​នេះ គឺ​បាន​បង្ហាញ​ថា ពួក​គេ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ដើរ​ជា​មួយ​ព្រះ ទទួល​យក​សេរីភាព​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន ​និង​ប្រកប​ស្និទ្ធស្នាល​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ។

កាល​ណា​យើង​បាន​អនុវត្ត​ដូច​នេះ​ហើយ គឺ​មាន​ន័យ​ថា…

មិនទាន់បរាជ័យទេ

លោក ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) ជា​អ្នក​និពន្ធ​រឿង ពង្សាវតា​នៃ​នគរ​ណានា : ស្តេច​តោ មេ​ធ្មប់ និង​ទូខោអាវ​ ។ ក្នុង​រឿង​នេះ បណ្តា​ជន​ទាំង​អស់ នៅ​នគរ​ណានា​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​អាស្លាន​(Aslan) ដែល​ជា​ស្តេច​តោ​ដ៏​មាន​អំណាច បាន​បង្ហាញ​ខ្លួន​សារ​ជា​ថ្មី បន្ទាប់​ពី​បាន​អវត្ត​មាន​អស់​ពេល​ជា​យូរ​មក។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ​ក្តី​អំណរ​របស់​ពួក​គេ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ទុក្ខ​ព្រួយ ពេល​ដែល​អាស្លាន​ចុះ​ចាញ់ តាម​ការ​ទាម​ទា​របស់​មេធ្មប់ស ដែល​ជា​តួ​ចិត្ត​អាក្រក់។ គេ​គិត​ថា អាស្លាន​បរាជ័យ​ហើយ តែ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ស្គាល់​ឫទ្ធានុភាព​របស់​គាត់ ពេល​ដែល​គាត់​គ្រហឹម​ដោយ​សម្លេង​ដែល​លាន់​ឮ​ខ្លាំង​ស្ទើរ​បែក​ក្រដាស់​ត្រចៀក ធ្វើ​ឲ្យ​មេធ្មប់​នោះ​រត់​គេច ដោយ​ភាព​តក់​ស្លត់។ ទោះ​អ្វី​ៗ​ហាក់​ដូច​ជា​បាត់​បង់​ទៅ​ហើយ​ក្តី ទី​បំផុត​ អាស្លាន​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា គាត់​មាន​ឫទ្ធ​អំណាច​ខ្លាំង​ជាង​មេធ្មប់​កំណាច​នោះ។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​អ្នក​បម្រើ​របស់​លោក​អេលីសេ ដែល​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ពេល​ដែល​គាត់​បានក្រោក​ឡើង នៅ​ពេល​ព្រឹក​មួយ ឃើញ​ខ្លួន​គាត់ និង​លោក​អេលីសេ ត្រូវ​ពួក​សត្រូវ​ឡោម​ព័ទ្ធ។ គាត់​ក៏​បាន​លាន់​មាត់ថា “វរហើយ ចៅហ្វាយ​ខ្ញុំ​អើយ តើ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច”(២ពង្សាវតាក្សត្រ ៦:១៥)។ លោក​ហោរាក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ចិត្ត​ស្ងប់​ថា “កុំ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​ដែល​នៅ​ខាង​យើង មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​ពួក​ដែល​នៅ​ខាង​គេ​ទៅ​ទៀត” (ខ.១៦)។ បន្ទាប់​មក លោក​អេលីសេ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ សូម​ទ្រង់​ប្រោស​ឲ្យ​ភ្នែក​វា​បាន​មើល​ឃើញ”(ខ.១៧)។ ដូចនេះ…

ពេលដែលព្រះអម្ចាស់ការពារយើង

លោក​អូម៉ាវូមី អេហ្វ៊ូយេ(Omawumi Efueye) បាន​និពន្ធ​បទ​កំណាព្យ​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា កូន​នេះ​ជា​កូន​ស្ងួន​ភ្ងា  ។ ក្នុង​កំណាព្យ​នេះ គាត់​បាន​សរសេរ​អំពី​ការ​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ​គាត់​ប៉ុន​ប៉ង​រំលូត​គាត់​ចោល មុន​ពេល​គាត់​ចាប់​កំណើត។ បន្ទាប់​ពី​ហេតុ​ការណ៍​ចម្លែក​មួយ​ចំនួន បាន​កើត​ឡើង ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មិន​អាច​រំលូត​គាត់​ចោល ពួក​គេ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ស្វាគម​ន៍កំណើត​របស់​គាត់​។ លោក​អូម៉ាវូមី​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ការពារ​ជីវិត​គាត់ ហើយ​រឿង​នេះ​ក៏​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​គាត់​ឲ្យ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ​ពេញ​ពេល ដោយ​បោះ​បង់​ចោល​អាជីព​ដែល​អាច​រក​ប្រាក់​កំរៃ​បាន​ច្រើន។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គាត់​កំពុង​តែ​ដឹក​នាំ​ព្រះ​វិហារ​ទីក្រុង​ឡុងដ៍ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់។​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ដែល​បាន​ទទួល​ការ​ការពារ​ពី​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ក្នុង​ពេល​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​របស់​ពួក​គេ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​វាល​រហោ​ស្ថាន បាឡាក​ដែល​ជា​ស្តេច​នៃ​សាសន៍​ម៉ូអាប់​បាន​ឃើញ​អស់​ទាំង​ការ​ដែល​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ធ្វើ។ ទ្រង់​ខ្លាច​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​លើក​គ្នា​ដ៏​ច្រើន​សណ្ឋឹក មក​វាយ​យក​ទឹក​ដី​ទ្រង់  បាន​ជា​ទ្រង់​ផ្ញើសារ​ទៅ​លោក​បាឡាម ឲ្យ​ដាក់​បណ្តាសារ មក​លើ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល(ជនគណនា ២២:២-៦)។

ប៉ុន្តែ ហេតុ​ការណ៍​ដ៏​អស្ចារ្យ​បាន​កើត​ឡើង។ ពេល​ណា​លោក​បាឡាម​បើក​មាត់ ដើម្បី​ដាក់​បណ្តា​សារ​ គាត់​បែរ​ជា​ឲ្យ​ពរ​ពួក​គេ​ទៅ​វិញ​។ គាត់​បាន​ប្រកាស់​ថា “ទូលបង្គំ​បាន​ទទួល​បង្គាប់​មក​ថា ត្រូវ​ឲ្យ​ពរ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ឲ្យ​ពរ​ហើយ ដូច្នេះ​ទូលបង្គំ​ពុំ​អាច​នឹង​បំផ្លាស់​ទៅ​បាន​ទេ។ ទ្រង់​មិន​បាន​ឃើញ​ជា​ពួក​យ៉ាកុប​មាន​សេចក្តី​ទុច្ចរិត​អ្វី​ទេ ក៏​មិន​ឃើញ​ជា​មាន​សេចក្តី​អាក្រក់​ណា​នៅ​ក្នុង​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​គេ ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​គេ ក៏​មាន​ឮ​សំរែក​នៃ​ស្តេច​នៅ​កណ្តាល​ពួក​គេ។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​នាំ​គេ​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​មក គេ​មាន​កំឡាំង​បែប​ដូច​ជា​កំឡាំង​នៃ​សត្វ​រមាស”(ជនគណនា ២៣:២០-២២)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ថែរក្សា​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​សង្រ្គាម ដែល​ពួក​គេ​មិន​បាន​ដឹង​សោះ​ថា កំពុង​តែ​ឆាប​ឆេះ!

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​មើល​ថែ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ជា​និច្ច ទោះ​យើង​អាច​មើល​ឃើញ​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដែល​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ឬ​អត់​ក៏​ដោយ​។ ចូរ​យើង​ថ្វាយ​បង្គំ…

ដាក់នៅចំកន្លែងល្អឥតខ្ចោះ

អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្ត​បាន​រក​ឃើញ​ថា ភព​ផែន​ដី​របស់​យើង ​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ ​ពី​ព្រះ​អាទិត្យ បាន​ជា​វា​អាច​ទទួល​ផលប្រយោជន៍​ពី​កម្តៅ​របស់​ព្រះ​អាទិត្យ។ បើ​វា​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ជិត​ជាង​នេះ ទឹក​ទាំង​អស់ ​នឹង​ត្រូវ​ហួត​អស់ គឺ​ដូច​ភព​សុក្រ​អញ្ចឹង។ តែបើ​វា​នៅ​ឆ្ងាយ​ជាង​នេះ​ អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​នឹង​ត្រូវ​កក​ដោយសារ​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់​ជ្រុល គឺ​មិន​ខុស​ពី​ភព​អង្គារ​ឡើយ។ ផែន​ដី​ក៏​មាន​ទំហំ​ធំ​ល្មម​នឹង​អាច​បង្កើត​ទំនាញ​ផែន​ដី​ក្នុង​កំរិត​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ។ បើ​វា​មាន​ទំនាញ​ផែន​ដី​តិច​ជាង​នេះ អ្វី​ៗ​នឹង​ត្រូវ​បាត់​បង់​លំនឹង និងទម្ងន់​ដូច​នៅ​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ  តែ​បើ​វា​មាន​ទំនាញ​ផែន​ដី​ខ្លាំង​ជាង​នេះ នោះ​ទំនាញ​ផែន​ដី​ដ៏​ខ្លាំង​នោះ នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ឧស្ម័ន​ពុល​ជាប់​នៅក្នុង​ស្រទាប់​បរិយា​កាស​ទៀប​ៗ​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ទាំង​អស់​ត្រូវ​ថប់​ដង្ហើម​ស្លាប់​ ដូច​នៅ​ភព​ព្រហស្បត្តិ៍។

ធាតុ​ផ្សំ​ផ្នែក​រូប​សាស្រ្ត ផ្នែក​គីមី និង​ជីវ​សាស្រ្ត​បាន​ផ្សំ​គ្នា បង្កើត​ជា​ពិភព​លោក ហើយ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ស្នា​ព្រះហស្ត​របស់ព្រះ​អាទិករ ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត ដែល​បាន​រៀប​ចំ និង​រចនា​របស់​សព្វ​សារពើ​។ យើង​អាច​ដឹង​អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​អង្គ ពេល​ដែល​យើង​ស្វែង​យល់​អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​មាន​ន័យ​លើស​ការ​យល់​ដឹង​របស់​យើង។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​សួរ​លោក​យ៉ូប​ថា “តើ​ឯង​នៅ​ឯណា​ក្នុង​កាល​ដែល​អញ​ចាប់​តាំង​បង្ក​ផែន​ដី​ឡើង ចូរ​ប្រាប់​មក បើ​ឯង​មាន​យោបល់?” “បើ​ឯង​ដឹង តើ​អ្នក​ណា​បាន​កំណត់​ទំហំ​ផែនដី តើ​អ្នក​ណា​បាន​សន្ធឹង​ខ្សែ​ទៅ​វាស់ តើ​ឫស​ផែនដី​បាន​ជាប់​នៅ​លើ​អ្វី តើ​អ្នក​ណា​បាន​បញ្ចុះ​ថ្ម​ជ្រុង​នោះ”(យ៉ូប ៣៨:៤-៦)។

ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត យើង​ក៏​គួរ​តែ​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា មហា​សមុទ្រ​ដ៏​ធំ​មហិមារ​បាន​ក្រាប​នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​ដែល​ “បាន​បិទ​ទ្វារ​ទប់​សមុទ្រ​ទុក ក្នុង​កាល​ដែល​ធ្លាយ​ចេញ​មក បែប​ដូច​ជា​សំរាល​ចេញ​ពី​ផ្ទៃ​ម្តាយ … ព្រម​ទាំង​ដាក់​គោល​ចារឹក​ឲ្យ ហើយ​ក៏​ដាក់​រនុក និង​ទ្វារ​ផង ដោយ​ពាក្យ​ថា ឯង​នឹង​មក​បាន​តែ​ត្រឹម​នេះ នឹង​ហួស​ទៅ​ទៀត​មិន​បាន”(ខ.៨-១១)។ យើង​អាច​ស្រែក​ច្រៀង​សរសើរ ជា​មួយ​ផ្កាយ​ទាំង​ឡាយ​នៅ​លើ​មេឃ និង​បន្លឺ​សម្លេង​ដោយ​អំណរ ជា​មួយ​ពួក​ទេវតា ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ​នៅ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់(ខ.៧) ដ្បិត​ព្រះអង្គ​បាន​បង្កើត​ពិភព​លោក​មក​សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា…

អំណររបស់អ្នកឲ្យអំណោយ

នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក តុក្កតាអេលម៉ូ តុក្កតា​កុមារ​ស្ពៃ​ក្តោប និង​តុក្កតា​ហ្វឺប៊ី ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​អំណោយ​ទាំង​២០ ដែល​ពេញ​និយម​បំផុត នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល។ តុក្កតា​ទំាង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​បាន​នាំ​មក​នូវ​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដល់​កុមារា​កុមារី​ទាំង​ឡាយ ​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល។

យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​មាន​ចិត្ត​សប្បាយ​រីក​រាយ នៅ​ក្នុង​ការ​ឲ្យ​អំណោយ នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល ប៉ុន្តែ ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​នេះ មិន​អាច​ប្រៀប​ផ្ទឹម​នឹង​ក្តី​អំណរ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រទាន​អំណោយ​ដំបូង​បំផុត នៅ​ថ្ងៃ​ណូអែល​ឡើយ។ អំណោយ​របស់ទ្រង់ គឺ​ជា​បុត្រ​តូច​មួយ​អង្គ ដែល​បាន​ប្រសូត្រ​នៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម  ដោយ​ផ្ទុំ​ក្នុង​ស្នូក ក្នុង​ក្រោល​សត្វ​(លូកា ២:៧)។

ព្រះអង្គ​បាន​ប្រសូត្រ​នៅ​កន្លែង​តូច​ទៀប តែ​ពួក​ទេវតា​ប្រកាសអំពី​ការ​យាង​មក​ប្រសូត្រ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ថា “កុំ​ខ្លាច​អី មើល ខ្ញុំ​មក​ប្រាប់​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ពី​សេចក្តី​អំណរ​យ៉ាង​អស្ចារ្យ ដែល​សំរាប់​បណ្តាជន​ទាំង​អស់​គ្នា ដ្បិត​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ មាន​ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ​១​អង្គ ប្រសូត​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​ក្រុង​ហ្លួង​ដាវីឌ គឺ​ជា​ព្រះគ្រីស្ទ​ដ៏​ជា​ព្រះអម្ចាស់”(ខ.១០-១១)។ បន្ទាប់​ពី​ទេវតា​បាន​ប្រកាស់​ដំណឹង​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ​ហើយ​  នោះ​ស្រាប់​តែ​មាន​ពួក​ពល​បរិវារ​កកកុញ​ពី​ស្ថានសួគ៌ មក​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ទេវតា​នោះ ក៏​ពោល​សរសើរ​ដល់​ព្រះ​ថា “សួស្តី​ដល់​ព្រះ​នៅ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត ហើយ​សេចក្តី​សុខសាន្ត​នៅ​ផែនដី នៅ​កណ្តាល​មនុស្ស ដែល​ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ដល់​ទ្រង់”(ខ.១៣-១៤)។

នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល​ឆ្នាំ​នេះ សូម​អរ​សប្បាយ​នៅ​ក្នុង​ការ​ឲ្យ​អំណោយ ដល់​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​អ្នក តែ​សូម​កុំ​ភ្លេច​មូលហេតុ​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទាន​អំណោយ​ដ៏​អស្ចារ្យ​បំផុត​មក​មនុស្ស​ជាតិ គឺ​ដោយ​សារ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ស្រឡាញ់​យើង​ខ្លាំង​ណាស់ បាន​ជា​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ព្រះអង្គ ដើម្បី​សង្រ្គោះ​យើង​ឲ្យ​រួច​ពី​បាប។ យើង​ឲ្យ​អំណោយ គឺ​ដោយ​សារ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ព្រះ​អង្គ​មក​យើង​រាល់​គ្នា។ សូម​យើង​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​អរ​ព្រះ​គុណ។—REMI OYEDELE

ការស្រវាស្រទេញដ៏លោភលន់

រឿង​និទាន​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ក្មេង​ប្រុស និង​គ្រាប់​សណ្តែក គឺ​ជា​រឿង​និទាន​បុរាណ​ដ៏​ពេញ​និយម។ រឿង​នេះ​បាន​ដំណាលថា មាន​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​បាន​លូក​ដៃ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រឡ​ដាក់​គ្រាប់​សណ្តែក ហើយ​វា​ក៏​បាន​ក្តាប់​គ្រាប់​សណ្តែក​នោះ​ពេញ​ក្នុង​ដៃ​វា។ ប៉ុន្តែ វា​បាន​ដក​ដៃ​ចេញ​ពី​មាត់​ក្រឡ​នោះ​មិន​រួច ដោយ​សារ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​វា​មាន​ពេញ​ដោយ​គ្រាប់​សណ្តែក​ច្រើន​ពេក។ វា​មិន​ព្រម​ទម្លាក់​គ្រាប់​សណ្តែក​ចេញ​ពី​ដៃ​របស់​វា​សូម្បី​តែ​មួយ​គ្រាប់ ហើយ​វា​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​យំ។ ទី​បំផុត គេ​ក៏​បាន​ប្រាប់​វា ​ឲ្យ​ទម្លាក់​គ្រាប់សណ្តែក​ខ្លះ ចេញ​ពី​ដៃ​របស់​វា ទើប​វា​អាច​ដក​ដៃ​ចេញ​ពី​ក្រឡ​នោះ។ រឿង​នេះ​បាន​បង្រៀន​យើង​ថា ភាព​លោភ​លន់​អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​ជាប់​អន្ទាក់ ​ដក​ខ្លួន​ចេញមិន​រួច។

គ្រូ​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សាស្តា បាន​ពន្យល់​អំពី​រឿង​នេះ ដោយ​ធ្វើការ​ប្រៀប​ធៀប​ជាក់​ស្តែង សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​យក​មក​ពិចារ​ណា។ គាត់​បាន​ប្រៀប​ធៀប​មនុស្ស​ខ្ជិល ជា​មួយ​នឹង​មនុស្ស​លោភ​លន់ ដោយ​សរសេរ​ថា​ “មនុស្ស​ល្ងីល្ងើ​គេ​ឱប​ដៃ ហើយ​ស៊ី​សាច់​របស់​ខ្លួន​គេ។ បើ​មាន​តែ​១​ក្តាប់ទាំង​ប្រកប​ដោយ​សេចក្តី​សុខ នោះ​វិសេស​ជាង​មាន​២​ក្តាប់ ហើយ​មាន​ទាំង​ការ​នឿយ​ហត់​នឹង​ការ​ខំ​ជា​អសារ​ឥត​ការ​ផង”(៤:៥-៦)។ មនុស្ស​ខ្ជិល​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ទាល់​តែ​ខ្លួន​ត្រូវ​ខាត​បង់​អស់ តែ​អ្នក​ដែលដេញ​តាម​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដោយ​ភាព​លោភ​លន់ ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​ខ្លួន ​គឺការ​ឥត​ប្រយោជន៍ ​ហើយ​វេទនា(ខ.៨)។

យោង​តាម​ការ​បង្រៀន​នេះ នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សាស្តា អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​នោះ គឺ​ត្រូវ​ឈប់​ហត់​នឿយ ដោយ​ការ​ស្រវ៉ា​ស្រទេញ​ដ៏លោភ​លន់ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​រក​ឃើញ​ភាព​ស្កប់​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​ពិត​ជា​មាន​ស្រាប់ ហើយ​ស្ថិត​ស្ថេរ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ដ្បិត​បើ​មនុស្ស​ណា​នឹង​បាន​លោកីយ៍​ទាំង​មូល តែ​បាត់​ព្រលឹង​ទៅ នោះ​តើ​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ដល់​អ្នក​នោះ”(ម៉ាកុស ៨:៣៦)។ —REMI OYEDELE

ពេលយើងច្រៀងសរសើរព្រះ

ពេល​ដែល​ក្មេង​ប្រុស​អាយុ​៩​ឆ្នាំ​ម្នាក់ ឈ្មោះ​វីលី(Willie) ត្រូវ​គេ​ចាប់​ជំរិត ក្នុង​ទី​ធ្លា​មុខ​ផ្ទះ កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៤ គាត់​ក៏បាន​ច្រៀង​បទ​ចម្រៀង​ដំណឹង​ល្អ​ដែល​គាត់​ចូល​ចិត្ត មាន​ចំណង​ជើង​ថា ការ​សរសើរ​ដំកើង​នីមួយ​ៗ ។ គាត់​ក៏​បានច្រៀង​បទ​នេះ​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត។ នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​បី​ម៉ោង​ដ៏​លំបាក​នោះ វីលី​នៅ​តែ​បន្ត​ច្រៀង ដោយ​មិន​ខ្វល់​អំពីការ​បញ្ជា​របស់​អ្នក​ចាប់​ជំរិត ដែល​បាន​ប្រាប់​គាត់​ជា​ច្រើន​ដង ឲ្យ​ឈប់​ច្រៀង ខណៈ​ពេល​ដែល​ឡាន​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ។ ទី​បំផុត អ្នក​ចាប់​ជំរិត​ក៏​បាន​ឲ្យ​វីលី​ចេញ​ពី​ក្នុង​ឡាន ដោយ​សុវត្ថិ​ភាព។ ក្រោយ​មក វីលី​ក៏​បាន​រៀប​រាប់ អំពី​រឿង​ដែល​គាត់​បាន​ជួប​ប្រទះ​នោះ​ថា ពេល​ដែល​អារម្មណ៍​​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​គាត់​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​សេចក្តី​ជំនឿ អ្នក​ចាប់​ជំរិត​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ការ​ប៉ះ​ពាល​ចិត្ត ដោយ​សារ​បទ​ចម្រៀង​មួយ​បទ​នោះ។

ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​វីលី ចំពោះ​ស្ថានភាព​ដ៏​លំបាក​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​រឿង​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​និង​លោក​ស៊ីឡាស​បាន​ជួប​ប្រទះ។ បន្ទាប់​ពី​ពួកទាហាន​បាន​វាយ​ដំ​ពួក​គេ ហើយ​ដាក់​ពួក​គេ​នៅ​ក្នុង​គុក ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ការ “​អធិស្ឋាន ហើយ​ច្រៀង​សរសើរ​ដល់​ព្រះ ឯ​ពួក​អ្នក​ទោស​ក៏​ស្តាប់​ដែរ។ នោះ​ស្រាប់​តែ​កើត​មាន​កក្រើក​ដី​ជា​ខ្លាំង ដល់​ម៉្លេះ​បាន​ជា​រញ្ជួយ​ដល់​ជើង​ជញ្ជាំង​គុក​ផង ហើយ​ទ្វារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របើក​ចេញ​ភ្លាម ខ្នោះ​ក៏​រហើប​ចេញ​ទាំង​អស់​ទៅ”(កិច្ចការ ១៦:២៥-២៦)។

បន្ទាប់​ពី​មេភូឃុំ​បាន​ឃើញ​អំណាច​ចេស្តាដ៏​អសារ្យ​របស់​ព្រះ​ បង្ហាញ​ចេញ​មក​តាម​រយៈ​អ្នក​ទាំង​ពីរ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ ហើយ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ទាំង​មូល​ក៏​បាន​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​ជា​មួយ​គាត់​ផង​ដែរ​(ខ.២៧-៣៤)។ តាម​រយៈ​ការ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ ច្រវ៉ាក់​ខាង​រូប​កាយ និង​ខាង​វិញ្ញាណ​ក៏​ត្រូវ​បាន​កាត់​ផ្តាច់​នៅ​ពេល​យប់​នោះ។

យើង​កម្រ​នឹង​បាន​ឃើញ​ការ​រំដោះ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដូច​សាវ័ក​ប៉ុល និង​លោក​ស៊ីឡាស ឬ​ដូច​វីលី។ ប៉ុន្តែ យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ការ​សរសើរ​ដំកើង​របស់​រាស្រ្ត​ទ្រង់! ពេល​ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​របស់​ទ្រង់ ច្រវាក់​ក៏​បាន​របូត​ចេញ។ —REMI OYEDELE

ការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវជំនឿ

លោក​ដេសមុន ដស(Desmond Doss) ត្រូវ​បាន​គេ​ជ្រើស​រើស​ឲ្យ​ចូល​ធ្វើ​ទាហាន ក្នុង​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២ ក្នុង​ផ្នែក​ដែល​មិន​តម្រូវ​ឲ្យ​ប្រយុទ្ធ។ ទោះ​ជំនឿ​របស់​គាត់​បាន​រារាំង​គាត់​មិន​ឲ្យ​កាន់​កំា​ភ្លើង​ក្តី គាត់​នៅ​តែ​អាច​បម្រើ​ការ​ជា​ពេទ្យ​ទាហាន។ នៅ​ក្នុង​សមរ​ភូមិ​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​ក្តៅ​គគុកមួយ​នោះ គាត់​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត​ចូល​ទៅ​អូស​និង​សែង​ទាហាន​របួស​៧៥​នាក់​ក្នុង​កង​ពល​របស់​គាត់ ចេញ​ពី​កន្លែង​ប្រយុទ្ធ ទៅ​រក​កន្លែង​សុវត្ថិ​ភាព ខណៈ​ពេល​ដែល​សត្រូវ​កំពុង​តែ​បាញ់​សន្ធាប់​មក​លើ​គាត់​ជា​ច្រើន​ដង។ រឿង​របស់​គាត់ ត្រូវ​បាន​គេ​លើក​មក​និយាយ នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​វីដេអូ​ឯកសារ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា អ្នក​ប្រឆាំង​ដ៏​មុះ​មុត ហើយ​គេ​ក៏បាន​យក​រឿង​គាត់​ទៅ​ផលិត​ជា​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ខ្នាត​ធំ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ជ្រលង Hacksaw ។​

ក្នុង​ជំនឿ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​មាន​វីវបុរស​ជា​ច្រើន ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ត្រាស​ហៅ ដែល​មាន​ដូច​ជា លោក​អ័ប្រាហាំ លោក​ម៉ូសេ ស្តេច​ដាវីឌ ហោរា​អេលីយ៉ា សាវ័ក​ពេត្រុស និង​សាវ័ក​ប៉ុល​ជា​ដើម។ តែ​មាន​វីរបុរស​មួយ​ចំនួន​ដែល​មិន​សូវ​ល្បី​ឈ្មោះ ដូច​ជា លោក​យ៉ូសែប ជា​អ្នក​ស្រុក​អើរីម៉ាថេ និង​លោក​នីកូដេម ដែល​ហ៊ាន​ប្រថុយ​យក​សព​ព្រះយេស៊ូវ​ដែល​ជាប់​ឆ្កាង ទៅ​បញ្ចុះ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ ដោយ​មិន​ខ្លាច​បាត់​បង់​ឋានៈ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដឹក​នាំ​សាសន៍​យូដា​(យ៉ូហាន ១៩:៤០-៤២)។ នេះ​ជា​ទង្វើ​ដ៏​ក្លាហាន ដែល​សិស្ស​ម្នាក់​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​មិន​ធ្លាប់​ចេញ​មុខ និង​លោក​នីកូដេម ដែល​ពី​មុន​ហ៊ាន​ទៅ​ជួប​ព្រះយេស៊ូវ តែ​នៅ​ពេល​យប់​ប៉ុណ្ណោះ ដោយ​សារ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​(ខ.៣៨-៣៩)។  អ្វី​ដែល​កាន់​តែ​គួរ​ឲ្យ​ស្ងើច​សរសើរ​ទៀត​នោះ គឺ​ពួក​គេ​បាន​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន មុន​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ។ តើ​ហេតុ​អ្វី?

របៀប​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត និង​ហេតុ​ការណ៍​ដែល​កើត​ឡើង​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​(ម៉ាថាយ ២៧:៥០-៥៤) ប្រហែល​ជា​បាន​ពង្រឹង​ជំនឿ​របស់​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ ពួក​គេ​ប្រហែល​ជា​បាន​រៀន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ព្រះ ជា​ជាង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​អ្វី​ដែល​មនុស្ស​អាច​ធ្វើ​មក​លើ​ពួក​គេ។ ទោះ​ពួកគេ​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ចូរ​យើង​យក​គំរូ​តាម​ពួក​គេ ហើយ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ក្លាហាន…

តើអ្នកមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងកំរិតណា?

ការ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​អ្នក​ស្រី​អេឡិន លេនជ័រ(Ellen Langer) នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៥ ក្រោម​ប្រធាន​បទ ការ​ស្រមើស្រមៃ​អំពី ការ​គ្រប់​គ្រង បាន​ធ្វើ​ការ​ពិនិត្យ​ទៅ​លើ​កំរិត​នៃ​ឥទ្ធិ​ពល ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​ជីវិត​យើង។ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ថា យើង​ច្រើន​តែ​គិត​ថា យើង​មាន​លទ្ធ​ភាព​គ្រប់​គ្រង​ស្ថាន​ភាព ដែល​យើង​ជួប​ប្រទះ ប៉ុន្តែ តាម​ពិត យើង​មិន​មាន​សមត្ថភាព​ច្រើន​យ៉ាង​នោះ​ទេ។ ការ​សិក្សានេះ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ថា ការ​គិត​របស់​យើង អំពី​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន​ឯង ច្រើន​តែ​ជា​ការ​ស្រមើរ​ស្រមៃ ខុស​ពី​ការ​ពិត ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ពេល។

ការ​សន្និដ្ឋាន​របស់​អ្នក​ស្រី​លេនជ័រ បាន​ធ្វើ​ឡើង ដោយ​មាន​ការ​ពិសោធន៍​ត្រឹម​ត្រូវ ដែល​អ្នក​ដទៃ​បាន​ធ្វើ ចាប់​តាំង​ពីពេល​ដែល​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​នេះ​ត្រូវ​បាន​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ សាវ័ក​យ៉ាកុប​បាន​យល់​អំពី​បញ្ហានេះ មុន​អ្នក​ស្រី​លេនជ័រ តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប ជំពូក​៤ គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ឥឡូវ​នេះ ឯ​ពួក​អ្នក​ដែល​ថា ថ្ងៃ​នេះ ឬ​ថ្ងៃ​ស្អែក​យើង​នឹង​ទៅ​ឯ​ក្រុង​ណា​មួយ ហើយ​និង​នៅ​ស្រុក​នោះ​អស់​១​ឆ្នាំ ដើម្បី​នឹង​រក​ស៊ី​ឲ្យ​បាន​ចំណេញ។ អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ដឹង​ជា​នឹង​កើត​មាន​យ៉ាង​ណា​ដល់​ថ្ងៃ​ស្អែក​ទេ ដ្បិត​ជីវិត​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​អ្វី គឺ​ជា​ចំហាយ​ទឹក​ទេ​តើ ដែល​ឃើញ​តែ​១​ភ្លែត រួច​បាត់​ទៅ”(ខ.១៣-១៤)។

បន្ទាប់មក ព្រះគម្ពីរ​យ៉ាកុប​ក៏​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​ព្យាបាល​សម្រាប់​ការ​ស្រមើរ​ស្រមៃ​នេះ ដោយ​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា ព្រះជាម្ចាស់ តែង​តែ​គ្រប់​គ្រង​ស្ថាន​ភាព​ទាំង​អស់ ​“គួរ​តែ​បាន​និយាយ​ដូច្នេះ​វិញ​ថា បើ​យើង​រស់​នៅ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នោះ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ការ​នេះ ឬ​ការ​នោះ”(ខ.១៥)។ សរុប​មក ក្នុង​ខ​គម្ពីរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នេះ ព្រះ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប​បាន​និយាយ​សង្ខេប អំពី​បញ្ហា​ដែល​មនុស្ស​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​បាន និង​អំពី​ថ្នាំ​សម្រាប់​ព្យាបាល​បញ្ហា​ទាំង​នោះ។…