តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Dave Branon

អ្នកដែលយើងស្គាល់

កាល​ពី​ដើម​ឆ្នាំ​២០១៩ លោក​ឆាលី វែនឌ័រមា(Charlie VanderMeer) បាន​ស្លាប់ ក្នុង​អាយុ​៨៤​ឆ្នាំ។ អស់​រយៈ​ពេល​ជាច្រើន​ទសវត្សរ៍​កន្លង​មក​នេះ មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់​បាន​ស្គាល់​គាត់ ថា​ជា​លោក​ពូ ឆាលី(Uncle Charlie) ដែល​ជា​ពិធីករ នៃ​កម្ម​វិធី​វិទ្យុ​ជាតិ ក្នុង​កម្ម​វិធី​ព្រះ​គម្ពីរ​សម្រាប់​កុមារ។ រយៈ​ពេល​មួយ​ថ្ងៃ មុន​ពេល​គាត់​លា​ចាក​លោក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភាព​អស់​កល្ប គាត់​បាន​ប្រាប់​មិត្ត​ល្អ​របស់​គាត់​ម្នាក់​ថា “អ្វី​ដែល​សំខាន់​នោះ គឺ​មិន​មែន​ជា​អ្វី​ដែល​អ្នក​ស្គាល់​ តែ​ជា​បុគ្គល ដែល​អ្នក​ស្គាល់។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​និយាយ​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ”​។​

សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ជីវិត​ ក៏​គាត់​នៅ​តែ​មិន​អាច​ឈប់​និយាយ​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ  និង​អំពី​ភាព​ចាំ​បាច់​ដែល​មនុស្ស​យើង​ត្រូវ​ទទួល​ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​អម្ចាស់ និង​ព្រះ​សង្រ្គោះ។​

សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ចាត់​ទុក​ការ​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ ​ជា​កិច្ចការ​ដែល​សំខាន់​បំផុត បាន​ជា​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​រាប់​គ្រប់​ទាំង​អស់​ទុក​ដូច​ជា​ខាត​ដែរ ដោយ​ព្រោះ​សេចក្តី​ដែល​ប្រសើរ​ជាង គឺ​ដោយ​ស្គាល់​ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ខ្ញុំ ដែល​ដោយ​យល់​ដល់​ទ្រង់ ខ្ញុំ​បាន​ខាត​គ្រប់​ទាំង​អស់ ហើយ​បាន​រាប់​ទាំង​អស់​ទុក​ដូច​ជា​សំរាម ប្រយោជន៍​ឲ្យ​បាន​ព្រះគ្រីស្ទ​វិញ  ហើយ​ឲ្យ​គេ​បាន​ឃើញ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​ទ្រង់”(ភីលីព ៣:៨-៩)។ តើ​យើង​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ដោយ​របៀប​ណា? “បើ​មាត់​អ្នក​នឹង​ទទួល​ថ្លែង​ប្រាប់​ពី​ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ហើយ​អ្នក​ជឿ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ព្រះ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​ទ្រង់​រស់​ពី​ស្លាប់​ឡើង​វិញ នោះ​អ្នក​នឹង​បាន​សង្គ្រោះ​ពិត”(រ៉ូម ១០:៩)។

យើង​អាច​ដឹង​អំពី​សេចក្តី​ពិត ដែល​ចែង​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​អាច​ដឹង​អំពី​ពួក​ជំនុំ ហើយ​ថែម​ទាំង​អាច​ចេះ​ព្រះ​គម្ពីរ​ទៀត​ផង។ ប៉ុន្តែ ដើម្បី​ទទួល​ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​សង្រ្គោះ យើង​ត្រូវ​ទទួល​យក​អំណោយ​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ។ ព្រះ​អង្គ​ជា​អង្គ​បុគ្គល ដែល​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ស្គាល់។​—Dave Branon

ជួយយកអសារ ដោយភាពចៅរ៉ៅ

ថ្ងៃ​មួយ មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​ទូរស័ព្ទ មក​ស្ថានីយ​វិទ្យុ​គ្រីស្ទាន​មួយ ដើម្បី​ប្រាប់​គេ​ថា ភរិយា​គាត់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះវិញ បន្ទាប់​ពី​ការ​វះ​កាត់​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ អំពី​រឿង​មួយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ គាត់​ថា សាមាជិក​នីមួយ​ៗ​របស់​ព្រះ​វិហារ​គាត់ បាន​ជួយ​យក​អសារ​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដ៏​ពិបាក​នោះ។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សម្តីដ៏​សាមញ្ញ​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​តម្លៃ និង​ភាព​ចាំ​បាច់​នៃ​ភាព​ចៅ​រ៉ៅ និង​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​គ្នា ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​របស់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​គិត​ថា ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ការ​គាំ​ទ្រ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​របស់​បង​ប្អូន​រួមជំនឿ គឺ​ជា​វិធី​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត ដើម្បី​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អំណាច​នៃ​ដំណឹង​ល្អ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ។​

សាវ័ក​ពេត្រុស​បាន​សរសេរ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​សំបុត្រ​ពេត្រុស ទី១ ផ្ញើ​ទៅ​កាន់​ពួក​ជំនុំ​ នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​មួយ នៅ​ទូទាំង​តំបន់​មួយ ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ ជា​ប្រទេស​ទួរគី។ ក្នុង​សំបុត្រ​នេះ គាត់​បាន​ជំរុញ​អ្នក​អាន​របស់​គាត់ “ឲ្យ​ខំ​ប្រឹង​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ចៅ​រ៉ៅ”   គឺដូច​ដែល​​មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​គាត់ គឺសាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​រ៉ូម ១២:១៣  ។ លោក​ពេត្រុស​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​គ្នា ឲ្យ​អស់​ពី​ចិត្ត … ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​នឹង​គ្នា​ដោយ​សេចក្តី​ចៅរ៉ៅ” ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួកគេ ឲ្យ​ខំ​បំរើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក តាម​អំណោយ​ទាន​ដែល​គ្រប់​គ្នា​បាន​ទទួល​មក(១ពេត្រុស ៤:៨-១០)។ នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ទាំង​អស់ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។

យើង​រាល់​គ្នា សុទ្ធ​តែ​ស្គាល់​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​មក​កំដរ ហើយ​បង្ហាញ​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ និង​សេចក្តីស្រឡាញ់ តាម​គំរូ​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ចូរ​យើង​រស់​នៅ​ជា​មនុស្ស​ដែល​ចេះ​យក​អសារ​អ្នក​ដទៃ…

ការអធិស្ឋានទូលអង្វរ

ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​អធិស្ឋាន ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​មួយ បាន​បញ្ចប់ ដោយ​ការ​ប្រកាស​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល នៅ​ពេល​ព្រឹក​មួយ។ គ្រាន់​តែ​បុរសជា​ឪពុក​បាន​និយាយ​ថា “អាម៉ែន” ខេត​លីន(Kaitlyn) ដែល​ជា​ក្មេង​អាយុ​៥​ឆ្នាំ ក៏​បាន​ប្រកាស​ថា ខ្លួន​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​ឡូហ្គិន(Logan) ព្រោះ​ឡូហ្គិន​បាន​បើក​ភ្នែក ក្នុង​អំឡុង​ពេល​អធិ​ស្ឋាន។

ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា ការ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​បង​ប្រុស​អាយុ​១០​ឆ្នាំ ដោយសារ​គាត់​បើក​ភ្នែក​ពេល​អធិស្ឋាន មិន​មែន​ជា​ការ​ទូល​អង្វរ​ទេ តែយ៉ាង​ហោច​ណាស់ ខេតលីន​បាន​ដឹង​ថា យើង​អាច​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។

លោក​អូស្វូល ឆែមបឺរ(Oswald Chambers) ដែល​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការអធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ការ​ទូល​អង្វរ គឺ​ជា​ការ​ដាក់​ខ្លួន​របស់​អ្នក ក្នុង​កន្លែង​របស់​ព្រះ គឺ​បាន​សេចក្តី​ថា អ្នក​មាន​ចិត្ត​គំនិត និង​ទស្សនៈ​ដែល​ស្រប​នឹង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​អង្គ”។ គឺ​ជា​ការ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ការ​យល់​ដឹង​ អំពី​ការ​អ្វីដែល​យើង​បាន​ដឹង អំពី​ព្រះ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​យើង។

បទ​គម្ពីរ​ដានី​យ៉ែល ជំពូក​៩ បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​គំរូ​ដ៏​ប្រសើរ នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​ទូល​អង្វរ។ ហោរា​រូប​នេះ​បាន​យល់ ​អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​របស់ព្រះ ដែល​បាន​សន្យា​ថា ប្រជាជន​យូដា​នឹង​ត្រូវ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​របស់​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន អស់​រយៈ​ពេល​៧០​ឆ្នាំ( យេរេមា ២៥:១១-១២)។ លោក​ដានីយ៉ែល​ដឹង​ថា រយៈ​ពេល​នោះ ជិត​ដល់​ទី​បញ្ចប់​ហើយ ដូច​នេះ គាត់ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង។ ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន​នោះ គាត់​បាន​លើក​ឡើង អំពី​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ​(ដានីយ៉ែល ៩:៤-៦) បន្ទាប​ខ្លួន(ខ.៨) …

តើផ្លូវណានាំយើងទៅរកព្រះ?

ថ្ងៃ​មួយ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ចាក​ចេញ​ពី​កន្លែង​ធ្វើ​ការ កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​បាន​ផ្ញើ​សារ​មក​ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បើក​បរ​តាម​ ផ្លូវ​ល្បឿនលឿន ព្រោះ​គេ​បាន​បិទ​ផ្លូវ​នោះ​ហើយ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ផ្សេង ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ជួប​ការ​កក​ស្ទះ​ចរាចរណ៍ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បោះ​បង់​ការ​ព្យា​យាម។ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ផ្ទះ​យឺត​ជាង​ធម្មតា ដោយ​ខ្ញុំ​បាន​បើក​បរ​តាម​ទិស​ដៅ​បញ្ច្រាស ទៅ​កាន់​កម្ម​វិធី​ប្រកួត​កីឡា ដែល​កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ប្រកួត។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាច​រក​ផ្លូវ​ផ្សេង ដើម្បី​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ដល់​អ្នក​ដែល​និយាយ​ថា ផ្លូវ​ទាំងអស់​សុទ្ធ​តែនាំ​ទៅ​រកទំនាក់​ទំនង​ដ៏​អស់​កល្ប​ជា​មួយ​ព្រះ។ អ្នក​ខ្លះ​ជឿ​ថា ពួក​គេ​អាច​ទៅ​ដល់​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​បាន ដោយ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​នៃ​អំពើ​សប្បុរសធម៌ និង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ជ្រើស​រើស​យក​ផ្លូវ នៃ​ការ​អនុវត្តន៍​តាម​សាសនា។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅលើផ្លូវ​នោះ នឹង​នាំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ជួប​ផ្លូវ​ទាល់។ មាន​ផ្លូវ​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​យើង​អាចធ្វើ​ដំណើរ ទៅ​ដល់​ព្រះ​វត្ត​មាន​ដ៏​អស់​កល្ប​របស់​ព្រះ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ពន្យល់​អំពី​រឿង​នេះ​ថា “ខ្ញុំ​ជា​ផ្លូវ ជា​សេចក្តី​ពិត ហើយ​ជា​ជីវិត បើ​មិន​មក​តាម​ខ្ញុំ នោះ​គ្មាន​អ្នក​ណា​ទៅ​ឯ​ព្រះវរបិតា​បាន​ឡើយ”(យ៉ូហាន ១៤:៦)។ កាល​នោះ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូលដូចនេះ​ ដើម្បី​បើក​សម្តែង​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​សុគត ដើម្បី​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង ចូល​ទៅ​ដំណាក់​របស់​ព្រះ​វរបិតា ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះវត្ត​មាន​ព្រះ​អង្គ និង​ចូល​ក្នុង​ជីវិត​ពិត ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន ក្នុង​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ និង​អស់​កល្ប​ជានិច្ច។​

ចូល​យើង​កុំ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​ទាល់​ ដែល​មិន​នាំ​យើង​ទៅ​រក​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ចូល​យើង​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ ធ្វើ​ជា​ព្រះអង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​យើង ដ្បិត អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ជឿ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា នោះ​ក៏​មាន​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច​(៣:៣៦)។ អ្នក​ណា​ដែលបាន​ជឿ​ព្រះ​អង្គ​ហើយ​ នោះ​ចូរ​បន្ត​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ទទួល​យក​ការ​សម្រាក​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន។​—Dave…

តើដាក់ឈ្មោះអ្វីឲ្យកូន?

ពេល​ដែល​នាង​ម៉ារា​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ នាង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​សួរ​លោក​យ៉ូសែប​ថា ត្រូវ​ដាក់​ឈ្មោះ​អ្វី​ ឲ្យ​បុត្រ​ដែល​នឹង​ប្រសូត្រ​មក​នោះ​ឡើយ។ ពួក​គេ​ខុស​ពី​មនុស្ស​ជា​ទូទៅ ដែល​រង់​ចំា​ការ​ចាប់​កំណើត​របស់​កូន។ ទេវតា​ដែល​បាន​មក​ជួប​នាង​ម៉ារា រួច​ក៏​បាន​ជួបលោក​យ៉ូសែប បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា បុត្រ​នោះ​នឹង​មាន​ព្រះ​នាម​ថា យេស៊ូវ​(ម៉ាថាយ ១:២០-២១ លូកា ១:៣០-៣១)។ ទេវតា ដែល​មក​ជួប​លោក​យ៉ូសែប​បាន​ពន្យល់​ថា ព្រះ​នាម​ព្រះអង្គ គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ បុត្រ​នេះនឹង “ជួយ​សង្រ្គោះ​រាស្រ្ត​ទ្រង់ ឲ្យ​រួច​ពី​បាប”។​

គេ​ក៏​ហៅ​ព្រះ​នាម​ទ្រង់​ថា “អេម៉ាញូអែល”ផង​ដែរ(អេសាយ ៧:១៤) ដែល​មាន​ន័យ​ថា “ព្រះ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង” ព្រោះ​ទ្រង់ជា​ព្រះ​ដែល​យក​កំណើត​ជា​មនុស្ស។ លោក​ហោរា​អេសាយ ក៏​បាន​ហៅ​ព្រះ​អង្គ​ថា “ព្រះ​ដ៏​ជួយ​គំនិត​យ៉ាង​អស្ចារ្យ ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្តា ព្រះវបិតា​ដ៏​គង់​នៅ​អស់កល្ប និង​ជា​ម្ចាស់​នៃ​មេត្រីភាព”(៩:៦)។

ការ​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ដែល​ទើប​កើត ជា​រឿង​ដ៏​រំភើប​រីក​រាយ។ គ្មាន​ទារក​ណា ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ ​ដ៏​រំភើប​រីក​រាយ និង​កែប្រែ​ពិភព​លោក ដូច​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​ជា​ព្រះ​មែស៊ី​នោះ​ឡើយ​(ម៉ាថាយ ១:១៦)។ យើង​ក៏​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ​ណាស់​ដែរ ដែល​អាច “អំពាវ​នាវ​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ”(១កូរិនថូស ១:២)។ គ្មាន​ព្រះ​នាម​ណា​ទៀត ដែល​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះឲ្យ​រួច​ពី​បាប​នោះ​ឡើយ(កិច្ចការ ៤:១២)។

ចូរ​យើង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ជញ្ជឹង​គិត​អំពី​អត្ថ​ន័យ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ចង់​ឲ្យ​យើង​យល់ ក្នុង​រដូវ​កាល​នៃ​បុណ្យ​ណូអែល​នេះ!—Dave Branon

ការបំពេញតួនាទីរបស់យើង

ពេល​ដែល​ចៅ​របស់​ខ្ញុំ​ពីរ​នាក់ បាន​សាក​ល្បង​សម្តែង​រឿង អាលីស(Alice) នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​ដ៏​អស្ចារ្យ  ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ចង់​ធ្វើ​ជាតួ​ឯក​។ មែគី(Maggie) ចង់​ដើរ​តួ​ជា​ក្មេង​ស្រី​អាលីស ហើយ​ខេធី(Katie) គិត​ថា ម៉ាធីលដា(Mathilda) គឺ​ជា​តួ​ដ៏​ល្អ ដែល​នាងចង់​សម្តែង។ ប៉ុន្តែ គេ​បាន​ជ្រើស​រើស​ពួក​គេ ឲ្យ​ដើរ​តួ​ជា​ផ្កា​។  នេះ​មិន​មែន​ជា​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​បាន​រំពឹង​ចង់​បាន​នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែ កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ចៅ​ស្រី​ទាំង​ពីរ​មាន​ចិត្ត “រំភើប​រីក​រាយ ចំពោះ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ពួក​គេ ដែល​បាន​ធ្វើ​ជា​តួ​ឯក។ ពួក​គេហាក់​ដូច​ជា​មាន​អំណរ​កាន់​តែ​ខ្លាំង នៅ​ក្នុង​ការ​អប​អរ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ពួក​គេ និង​ចែក​រំលែក​ភាព​រំភើប​រីក​រាយ​របស់​ពួក​គេ”។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​របៀប​ដែល​យើង​គួរ​តែ​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា ក្នុង​រូប​កាយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ! ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​ក្នុង​តំបន់​នីមួយ​ៗ មាន​អ្នក​ដឹក​នាំ ដែល​មាន​តួនាទី​ជា​គន្លឹះ​ដ៏​សំខាន់ ប៉ុន្តែ ក៏​ត្រូវ​ការ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ដែល​មាន​តួនាទី​សំខាន់​ផង​ដែរ តែ​មិន​បានចេញ​មុខ​ចេញ​មាត់។ បើ​អ្នក​ដទៃ​កំពុង​បំពេញ​តួនាទី​ដែល​យើង​ចង់​បាន នោះ​យើង​អាច​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ខណៈ​ពេល​ដែលយើង​បំពេញ​តួនាទី ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន ដោយ​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល។​

តាម​ពិត ការ​ជួយ និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ គឺ​ជា​វិធី​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ដល់​ព្រះ​អង្គ។ បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ ៦:១០ បាន​ចែង​ថា “ព្រះ​ទ្រង់​មិន​មែន​ជា​អ្នក​រមឹលគុណ ដែល​ទ្រង់​នឹង​ភ្លេច​ការ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​សំដែង​ដល់​ព្រះនាម​ទ្រង់ ដោយ​បាន​បំរើ​ពួក​បរិសុទ្ធ ហើយ​ក៏​នៅ​តែ​បំរើ​ទៀត​នោះ​ទេ”។ គ្រប់​ទាំង​អំណោយ​ដែល​ព្រះហស្ត​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន គ្មាន​អំណោយ​ណា ដែល​មិន​សំខាន់​នោះ​ទេ ដូច​នេះ យើង​ត្រូវខំ​បំរើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក តាម​អំណោយ​ទាន​ដែល​គ្រប់​គ្នា​បាន​ទទួល​មក ទុក​ដូច​ជា​អ្នក​ចែក​ចាយ​យ៉ាង​ល្អ…

ទៅអធិប្បាយព្រះបន្ទូល ឬទៅភ្ជួរដី

រឿង​ប្រចាំ​គ្រួសារ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​មួយ បាន​ដំណាល​ថា មាន​បង​ប្អូន​ប្រុសពីរ​នាក់ ម្នាក់​ឈ្មោះ​ប៊ីលី(Billy) និង​ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ​ម៉ាវីន(Melvin) បាន​ឃើញ​យន្ត​ហោះ​មួយ​គ្រឿង​ហោះ​ហើរ​ចុះ​ឡើង បង្កើត​ជា​តូ​អក្សរ​នៅ​លើ​មេឃ​ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេកំពុង​តែ​ឈរ​នៅ​ក្នុង​កសិដ្ឋាន​ចិញ្ចឹម​គោ​យក​ទឹក​ដោះ របស់​គ្រួសារ​ពួក​គេ។ ក្មេង​ប្រុស​ទាំង​ពីរ​ក៏​ឃើញ​អក្សរ “GP”លេច​ចេញឡើង នៅ​លើ​មេឃ។

បង​ប្អូន​ទាំង​ពីរ ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ជ្រើស​រើស​យក​អត្ថ​ន័យ​របស់​អក្សរ​នោះ​រៀង​ៗ​ខ្លួន។ ប៊ីលី​គិត​ថា​ អក្សរ​នោះ​មាន​ន័យ​ថា “ចូរ ទៅ​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល” តែ​ម៉ាវីន​គិត​ថា អក្សរ​នោះ​មាន​ន័យ​ថា “ចូរ​ទៅ​ភ្ជួរ​រាស់”។ ក្រោយ​មក លោក​ប៊ីលី ក្រាហាំ(Billy Graham) បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ទៅ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ។ ចំណែក​លោក​ម៉ាវីន ដែល​ជា​បង​ប្រុស​គាត់ ក៏​បាន​គ្រប់​គ្រង​កសិដ្ឋាន​ចញ្ចឹម​គោ​របស់​គ្រួសារ​ពួក​គេ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។​

យើង​មិន​ដឹង​ច្បាស់​ថា នេះ​​ជា​រឿង​ពិត​ឬ​យ៉ាង​ណា​ទេ ប៉ុន្តែ បើ​​ព្រះ​ទ្រង់​ពិត​ជា​បាន​ត្រាស់​ហៅ​លោក​ប៊ីលី ឲ្យ​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល ហើយ​ត្រាស់ហៅ​លោក​ម៉ាវីន ឲ្យ​ភ្ជួរ​រាស់​ដី​មែន នោះ​ជោគ​ជ័យ​របស់​លោក​ប៊ីលី មិន​មាន​ន័យ​ថា ការ​ត្រាស់​ហៅ​ដែល​លោក​ម៉ាវីន​បាន​ទទួល​មាន​ភាព​សំខាន់​តិច​ជាង ការ​ត្រាស់​ហៅ​របស់​គាត់​នោះ​ឡើយ។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ពិត​ជា​បាន​ត្រាស់​ហៅ អ្នក​ខ្លះ​ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ​ពេញ​ពេល​(អេភេសូរ ៤:១១-១២) តែ​មិន​មាន​ន័យ​ថា អ្នក​ដទៃ​ទៀត កំពុង​តែ​ធ្វើការងារ​ដែល​សំខាន់​តិច​ជាង​នោះ​ទេ។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ដែល​រូបកាយ​ទាំង​មូល​បាន​ផ្គុំ ហើយ​ភ្ជាប់​គ្នា​មក​អំពី​ទ្រង់ ដោយសារ​គ្រប់​ទាំង​សន្លាក់​ដែល​ផ្គត់ផ្គង់​ឲ្យ តាម​ខ្នាត​ការងារ​របស់​អវយវៈ​និមួយៗ នោះ​រូបកាយ​បាន​បង្កើត​ឡើង ដើម្បី​នឹង​ស្អាង​ខ្លួន ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”(ខ.១៦)។ បាន​សេចក្តី​ថា យើង​ម្នាក់​ៗ​ត្រូវ​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិ​នាម​ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវ…

តើត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន?

កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​កម្ម​វិធី​ចែក​សញ្ញា​ប័ត្រ​វិទ្យាល័យ ដែល​ក្នុង​នោះ វា​គ្មិន​ប្រាប់​យុវជន​វ័យ​ក្មេង​ដែល​កំពុង​រង់​ចាំទទួល​សញ្ញា​ប័ត្រ ឲ្យ​គិត​អំ​ពី​បញ្ហា​ប្រឈម​មួយ។ គាត់​លើក​ឡើង​ថា ពេល​នេះ​ជា​ពេល​មួយ​ ក្នុង​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ ដែល​គេ​រាល់គ្នា​នឹង​សួរ​ពួក​គេ​ថា “តើ​ពួក​គេ​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ទៀត?” តើ​ពួក​គេ​ចង់​ធ្វើ​ការងារ​អ្វី​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ? តើ​ពួក​គេ​នឹង​ទៅ​រៀន​នៅ​សាលាណា ឬ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​កន្លែង​ណា? បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ថា សំណួរ​ដែល​សំខាន់​ជាង​នេះ​ទៀត​នោះ​គឺ​ តើ​ពួក​គេ​កំពុង​តែធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ នៅ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន?

នៅ​ក្នុង​បរិបទ​នៃ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ខាង​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ តើ​ពួក​គេ​នឹង​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេអាច​រស់​នៅ​ថ្វាយ​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ជាង​រស់​នៅ​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង?

ពាក្យ​សម្តី​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ដែល​បាន​ប្រាប់​យើង​ ពី​របៀប​រស់​នៅ ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​ឲ្យ​បានត្រឹម​ត្រូវ។ ឧទាហរណ៍ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​បង្រៀន​យើង​ឲ្យ​រស់​នៅ ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ (១១:១) ជ្រើស​រើស​មិត្ត​ភក្តិ ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​(១២:២៦) រស់នៅ ដោយ​ទៀត​ត្រង់ (១៣:៦) មាន​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ដ៏​ល្អ (១៣:១៥) និយាយ​ស្តីប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា​(១៤:៣)។

ចូរ​យើង​រស់​នៅ​ថ្វាយ​ព្រះ ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន តាម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ព្រោះ​ការ​នេះ​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​យើង​មាន​ភាពងាយ​ស្រួល នៅ​ក្នុង​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​អ្វី​ៗ ក្នុង​ពេល​អនាគត។ ដ្បិត​ព្រះទ្រង់​ប្រទាន​ឲ្យ​មាន​ប្រាជ្ញា ឯ​ដំរិះ​នឹង​យោបល់ …ក៏​ជា​ខែល​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​ទៀង​ត្រង់ ហើយ​ការពារ​ផ្លូវ​របស់​ពួក​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់” (២:៦-៨)។ សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​អ្វី ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ សម្រាប់​រស់​នៅ តាម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ហើយ​សូម​ព្រះ​អង្គ​ដឹក​នាំ​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​កិច្ចការ​បន្ទាប់…

ការត្រួតពិនិត្យមើលខ្លួនឯង

កាលពី​ពេលថ្មី​ៗ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​អាន​សំបុត្រ​មួយ​គំនរ ដែល​ឪពុក​ខ្ញុំ បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​ឲ្យ​ម្តាយ​ខ្ញុំ កាលពី​សម័យ​សង្រ្គាម លោក​លើក​ទី២​។ កាល​នោះ ឪពុក​ខ្ញុំ​នៅ​តំបន់​អាហ្វ្រិក​ខាង​ជើង ហើយ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​នៅ​ភាគ​ខាង​លិច​នៃ​រដ្ឋ​វើជីនា​ សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​ជា​នាយ​ទាហ៊ាន ថានៈ​អនុសេនីយ​ទោ ក្នុង​ជួរ​ទ័ព​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក។ គាត់​មាន​ភារៈ​កិច្ចពិនិត្យ​មើល​សំបុត្រ​របស់​ទាហាន ដើម្បី​ការពារ​មិន​ឲ្យ​ពត៌​មាន​សំខាន់​ៗ លេច​ឮ​ដល់​កង​ទ័ព​សត្រូវ។ ដូច​នេះ វា​ជារឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ស្រោម​សំបុត្រ​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​ទៅ​ម្តាយ​ខ្ញុំ មានត្រា​មួយ ដែល​មាន​អក្សរ​សរសេរ​ថា “បាន​ត្រួត​ពិនិត្យ ដោយ​អនុសេនីយទោ ចន ប្រ៊ែននុន(John Branon)”។ ជាការ​ពិត​ណាស់ សូម្បី​តែ​សំបុត្រ​របស់​គាត់ ក៏​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​ការ​ត្រួត​ពិនិត្យ​របស់​គាត់​ផង​ដែរ។​

ការ​ពិនិត្យ​មើល​ខ្លួន​ឯង គឺ​ពិត​ជា​គំនិត​ដ៏​ល្អ​មួយ សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា។ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប មាន​ខគម្ពីរ​ជា​ច្រើន ដែលបាន​និយាយ​អំពី​ការ​ឆែក​ពិនិត្យ​មើល​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​រក​មើល​អ្វី​ដែល​មិន​ត្រឹម​ត្រូវ  និង​មិន​បាន​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិនាម​ដល់ព្រះ​។ ឧទាហរណ៍ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះអង្គ​អើយ សូម​ពិនិត្យ​មើល ឲ្យ​បាន​ស្គាល់​ចិត្ត​ទូលបង្គំ​ផង ... សូម​ទត​មើល​បើ​មាន​អំពើ​អាក្រក់​ណា​នៅ​ក្នុង​ទូលបង្គំ”(ទំនុកដំកើង ១៣៩:២៣-២៤)។ លោកយេរេមា ក៏​បាន​បង្គាប់​យើង​ផង​ដែរ​ថា ​“ចូរ​យើង​ពិចារណា ហើយ​ល្បង​ល​ផ្លូវ​ដែល​យើង​ប្រព្រឹត្ត រួច​ត្រឡប់​បែរ​ទៅ​ឯ​ព្រះយេហូវ៉ា​វិញ​ចុះ”(បរិទេវ ៣:៤០)។ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ការ​បង្រៀន​អំពី​សណ្ឋាន​នៃ​ចិត្ត​របស់​យើង ក្នុង​ពិធី​លៀង​ព្រះ​អម្ចាស់ សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​មនុស្ស​ល្បង​ខ្លួន​ឯង​មើល រួច​សឹម​បរិភោគ​នំបុ័ង ហើយ​ផឹក​ពី​ពែង​នេះ​ចុះ”(១កូរិនថូស  ១១:២៨)។

ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​អាច​ជួយ​យើង​ឲ្យ​ងាក​ចេញ​ពី​អាកប្ប​កិរិយា ឬ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ដែល​ព្រះ​មិន​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ។…

ពេលដែលភាពត្រចះត្រចង់បានបាត់បង់

អនុស្សាវរីយ៍​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជា​កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​មែលលីសា(Melissa) គឺ​ពិត​ជា​មាន​ភាព​ត្រចះ​ត្រចង់​ណាស់ តែ​ខ្ញុំ​មិនអាច​មាន​ដូច​មុន​ទៀត​ឡើយ។ យើង​ធ្លាប់​បាន​មើល​នាង​លេង​បាល់​ទះ​វិទ្យាល័យ​ដោយ​អំណរ តែ​ពេល​នោះ បាន​រលាយ​បាត់​បន្តិច​ម្តង​ៗ​ពី​ការ​ចង​ចាំ​របស់​ខ្ញុំ។ ហើយ​ជួន​កាល ខ្ញុំ​ក៏​ពិបាក​នឹក​ចាំ អំពី​ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​អៀន​ប្រៀន នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​នាង ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​ធ្វើ​សកម្ម​ភាព​ជា​គ្រួសារ។ ការ​ស្លាប់​របស់​នាង​នៅ​អាយុ​១៧​ឆ្នាំ បាន​ទម្លាក់វាំងនន​បាំង​បាត់​ក្តី​អំណរ ដោយ​សារ​នាង​លែង​មាន​វត្ត​មាន​ដូច​មុន​ទៀត។

ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​បរិទេវ លោក​យេរេមា​ដឹង​ថា ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​អាច​មាន​ភាព​ខ្ទេច​ខ្ទាំ។ គាត់​ថា “ខ្ញុំ​បាន​ភ្លេច​សេចក្តី​ចំរើន​ហើយ … សេចក្តី​សង្ឃឹម​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ផុត​ចាក​ពី​ព្រះ​យេហូវ៉ា(៣:១៧-១៨)។ ស្ថានភាព​របស់​គាត់​ខុស​ពី​ស្ថាន​ភាព​របស់​យើង​ឆ្ងាយ​ណាស់។ គាត់​បាន​ប្រកាស់​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ​ឲ្យ​គេ​ប្រែ​ចិត្ត ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ដៃ​សត្រូវ។ ភាព​ត្រចះ​ត្រចង់​បាន​រលាយ​អស់ ព្រោះ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា អស់​សង្ឃឹម​(ខ.១២) ឯកោ(ខ.១៤) និង​ត្រូវ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បោះ​បង់​ចោល​(ខ.១៥-២០)។

ប៉ុន្តែ រឿង​នេះ​មិន​ទាន់​ចប់​តែ​ប៉ុណ្ណេះ​ទេ។ ពន្លឺ​បាន​ចែង​ចាំង​មក​រក​គាត់។ លោក​យេរេមា​មាន​ពេញ​ដោយ​បន្ទុក និង​ភាពប្រេះ​បែក តែ​គាត់​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ថា គាត់​មាន​សង្ឃឹម​ហើយ​(ខ.២១) ​គឺ​ក្តី​សង្ឃឹម ដែល​កើត​ចេញ​ពី​ការ​ដឹង​ថា “កុំ​តែ​មាន​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា នោះ​យើង​បាន​សូន្យ​បាត់​អស់​រលីង​ទៅ​ហើយ”(ខ.២២)។ ហើយ​ពេល​ដែល​ភាពត្រចះ​ត្រចង់​បាន​បាត់​បង់ អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ចាំ​នោះ​គឺ​ “ឯ​សេចក្តី​មេត្តាករុណា​របស់​ទ្រង់ នោះ​មិន​ចេះ​ផុត​ឡើយ សេចក្តី​ទាំង​នោះ ចេះ​តែ​ថ្មី​ឡើង​រាល់​តែ​ព្រឹក​ជានិច្ច”(ខ.២២-២៣)។

សូម្បី​តែ​នៅ​ថ្ងៃ​ងងឹត​បំផុត ក៏​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​ បាន​ចែង​ចាំង​មក​លើ​យើង​ដែរ។​—DAVE BRANON