តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Dave Branon

វិធីជួសជុល

នៅ​ពេល​យប់​មួយ​នោះ អ្នក​ដឹក​នាំ​ម្នាក់​បាន​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ ដើម្បី​ជិះ​សេះ​ត្រួត​ពិនិត្យ​ការងារ ដែល​មិន​ទាន់​ធ្វើ​ហើយ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​ពិនិត្យ​មើល​សំណង់​បាក់​បែក នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​កំផែង​ទីក្រុង ដែល​បានទទួល​រង​ការ​បំផ្លិច​បំផ្លាញ និង​ទ្វារ​ទីក្រុង​ដែល​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ​អស់។ នៅ​តំបន់​ខ្លះ​មាន​កំទេច​ថ្ម​ច្រើន​ពេក ធ្វើ​ឲ្យ​សេះ​គាត់​មានការ​ពិបាក​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។ គាត់​ក៏​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​ទឹក​មុខ​ស្រងូត​ស្រងាត់។​

ពេល​ដែល​គាត់​ត្រូវ​រាយ​ការណ៍​អំពី​ការ​ខូច​ខាត ដល់​ពួក​មន្រ្តី​របស់​ទីក្រុង​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ​សណ្ឋាន​អាក្រក់​របស់​យើង​រាល់​គ្នា​នេះ ហើយ​ថា ក្រុង​យេរូសាឡិម​នៅ​តែ​គ្រាំគ្រា ហើយ​ទ្វារ​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ភ្លើង​ឆេះ​អស់ ដូច្នេះ ចូរ​មក យើង​សង់​កំផែង​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ឡើង ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​មាន​គេ​ត្មះតិះដៀល​ដល់​យើង​ទៀត”(នេហេមា ២:១៧)។ គាត់​រាយ​ការណ៍​ថា ទីក្រុង​កំពុង​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​បាក់​បែក ហើយ​កំផែង​មិន​អាច​ការពារ​ទីក្រុង​បាន​ឡើយ។​

ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ថ្លែង​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ដែល​កំពុង​តែ​ថប់​បារម្ភ ដើម្បី​កំឡា​ចិត្ត​ពួក​គេ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ដាក់ព្រះហស្ត​ទ្រង់ នៅ​លើ​គាត់។ ភ្លាម​ៗ​នោះ ប្រជាជន​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​រួប​រួម​គ្នា នៅ​ក្នុង​ការ​ជួស​ជុល​កំផែង​ទីក្រុង​(ខ.១៨)។

នៅ​ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​នេហេមា ប្រជាជន​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ក៏​បាន​ជួស​ជុល​កំផែង​ឡើង​វិញ ក្នុង​រយៈ​ពេល​៥២ថ្ងៃ ដោយ​ជំនឿ​លើ​ព្រះ និង​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​ពី​លទ្ធ​ភាព ទោះ​ជា​មាន​ការ​ប្រឆាំង​ពី​សត្រូវ ហើយ​មាន​ការ​ពិបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ(៦:១៥)។​

ពេល​ដែល​អ្នក​ពិចារណា​អំពី​កាលៈ​ទេសៈ​របស់​អ្នក តើ​មាន​ការ​អ្វី​ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​ពិបាក ប៉ុន្តែ​​ អ្នក​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​អ្នក​ធ្វើ? តើ​មាន​អំពើ​បាប​អ្វី ដែល​អ្នក​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​អាច​ជម្រុះ​ចោល​ឬ​ទេ? តើ​ទំនាក់​ទំនង​របស់​អ្នក​មានបញ្ហា​អ្វី ដែល​មិន​បាន​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ? តើ​មាន​កិច្ចការ​អ្វី​ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​ពិបាក​ពេក សម្រាប់​ព្រះ​អង្គ​ឬ​ទេ?

ចូរ​ទូល​សូម​ការ​ដឹក​នាំ​ពី​ព្រះ(២:៤-៥) ចូរ​វិភាគ​បញ្ហា​របស់​អ្នក​(ខ.១១-១៥) ចូល​ទូល​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ចូល​រួម​ជា​មួយ​អ្នក(ខ.១៨) ហើយ​ចូរ​ចាប់​ផ្តើម​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​របស់​អ្នក។​—Dave…

បុរសដែលមិនអាចនិយាយ

មាន​ពេល​មួយ ក្មេង​ជំទង់​ដែល​ជា​សិស្ស​វិទ្យាល័យ​មួយ​ក្រុម មក​ពី​សហរដ្ឋ​អាមេរិក បាន​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ជន​ចាស់ជរា នៅ​ក្នុង​មន្ទីរ​ចាស់​ជរា ក្នុង​ទីក្រុង​បេឡាយ។ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ច្រៀង​សរសើរ​ព្រះ​យេស៊ូវ គេ​សង្កេត​ឃើញបុរស​ម្នាក់ កំពុង​តែ​អង្គុយ​ស្តាប់ នៅ​លើ​រទេះ​រុញ ដោយ​អំណរ។ ក្រោយ​មក ក្នុង​ចំណោម​ក្មេង​ជំទង់​ទាំង​នោះ ​មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ព្យាយាម​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គាត់​មិន​អាច​និយាយ​បាន​ទេ ដោយសារ​គាត់​មាន​ជម្ងឺ​ដាច់​សរសៃ​ឈាម​ខួរ​ក្បាល​។​

ដោយសារ​ពួក​គេ​មិន​អាច​បន្ត​ការ​សន្ទនា​ជា​មួយ​គាត់ ក្មេង​ជំទង់​ទាំង​នោះ​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ច្រៀង​ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់។ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ច្រៀង រឿង​ដ៏​អស្ចារ្យ​មួយ​បាន​កើត​ឡើង។ បុរស​ដែល​មិន​អាច​និយាយ​នោះ ក៏​បាន​ចាប់ផ្តើម​ច្រៀង។ គាត់​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​ថ្មី​ទាំង​នោះ​ថា “ទ្រង់​ធំ​ណាស់​ណា ទ្រង់​ធំ​អស្ចារ្យ”។

វា​ជា​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មិន​អាច​បំភ្លេច​បាន​ឡើយ។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​បុរស​នេះ​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ បានទម្លុះ​ទម្លាយ​ឧប​ស័គ្គ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​និយាយ​មិន​កើត ហើយ​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង និង​ថ្វាយ​បង្គំ អស់​ពី​ចិត្ត និងដោយ​អំណរ។

យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​មាន​ឧបស័គ្គ នៅ​ក្នុង​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ ពី​មួយ​ពេល​ទៅ​មួយ​ពេល។ វា​អាច​ជា​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា នៅក្នុង​ទំនាក់​ទំនង ឬ​ជា​បញ្ហា​លុយ​កាក់​ជា​ដើម។ ពុំ​នោះ​ទេ វា​អាច​ជា​ចិត្ត​ដែល​កំពុង​តែ​ឃ្លាត​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​។

បុរស​នៅ​មន្ទីរ​ចាស់​ជរា​ដែល​និយាយ​មិន​កើត​នោះ បាន​រំឭក​យើង​ថា ភាព​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​គ្រប់​ចេស្តា​ អាចជម្នះ​ឧបស័គ្គ​ទាំង​អស់។ យើង​អាច​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា​ “ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ កាល​ខ្ញុំ​នឹក​ស្ងើច​ខ្លាំង​អស្ចារ្យ ពី​សកលលោក ដែល​ទ្រង់​សាង​ដោយ​ព្រះ​ហស្ត!”

តើ​អ្នក​មាន​ការ​ពិបាក​ក្នុង​ការ​ច្រៀង​សរសើរ និង​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​ទេ? សូម​ជញ្ជឹង​គិត​ អំពី​ភាព​ធំ​ប្រសើរ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង ដោយ​អាន​ខគម្ពីរ ដែល​មាន​ដូចជា ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៩៦ ជា​ដើម ហើយ​អ្នក​ក៏​នឹង​បាន​ដឹង​ថា…

ការស្វែងរកព្រះជាម្ចាស់

យើង​អាច​ទទួល​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ពេល​ដែល​យើង​ឃើញ​គេ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល និង​ប្តូរ​ផ្តាច់ នៅ​ក្នុង​ការ​ដេញ​តាម​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​ខ្លួន។ ឧទាហរណ៍ : យុវតី​ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់ បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ ក្នុង​រយៈ​ពេល​តែ​៣​ឆ្នាំ ដែល​នោះ​ជា​កិច្ចការ​ដែល​ទាម​ទា​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង។ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ចង់​បាន​រថយន្ត​មួយ​ប្រភេទ ដូច​នេះ​គាត់​ក៏​បា​នខិត​ខំ​ដុត​នំ​លក់ ទាល់​តែ​គាត់​សម្រេច​គោល​ដៅ។ មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត ដែល​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ផ្នែក​លក់ បាន​ព្យាយាម​ជួប​អតិថិ​ជន​ឲ្យ​បាន​១​រយ​នាក់ ជា​រៀង​រាល់​សប្តាហ៍។​

ការ​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​អ្វី ដែល​មាន​តម្លៃ​នៅ​លើ​ផែនដី អាច​ជា​រឿង​ល្អ តែ​មាន​ការ​ស្វែង​រក​មួយ​ប្រភេទ​ទៀត ដែល​សំខាន់​ជាង​នេះ ដែល​យើង​ត្រូវ​តែ​យក​មក​គិត។​

កាល​ស្តេច​ដាវីឌ​កំពុង​តែ​ជួប​ភាព​អស់​សង្ឃឹម នៅ​ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន ទ្រង់​បាន​សរសេរ​ថា “ឱ​ព្រះអង្គ​អើយ ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ ទូលបង្គំ​នឹង​ស្វែង​រក​ទ្រង់​អស់​ពី​ចិត្ត”(ទំនុកដំកើង ៦៣:១)។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​ស្រែក​រកព្រះ​អម្ចាស់ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​យាង​ចូល​មក​ជិត​ក្សត្រ​អង្គ​នេះ​ដែល​កំពុង​នឿយ​ព្រួយ។ មាន​តែ​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទេ ដែល​អាច​ចម្អែត​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​ខាង​វិញ្ញាណ ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ។

ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ពេល​ដែល​ទ្រង់​បាន​ជួប​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ក្នុង “ទី​បរិសុទ្ធ”(ខ.២) និង​បាន​ពិសោធ​នឹងក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ​ដែល​វិសេស​លើស​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់(ខ.៣) ហើយ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយរក​បាន​ភាព​ស្កប់​ចិត្ត​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ ដូច​បាន​សោយ​ម្ហូប​អាហារ​ដ៏​បរិបូរ និង​ស្កប់​ស្កល់​(ខ.៤-៥)។

សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​យប់ ទ្រង់​ក៏​បាន​ជញ្ជឹង​គិត​អំពី​ភាព​ធំ​ប្រសើរ​របស់​ព្រះ ដោយ​ទទួល​ស្គាល់​ជំនួយ និង​ការ​ការ​ពារ​របស់​ព្រះ​អង្គ(ខ.៦-៧)។

នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ស្វែង​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ឲ្យ​អស់​ពី​ចិត្ត។ កាល​ណា​យើង​បាន​តោង​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​ជាប់​ហើយ ព្រះ​អង្គ​នឹង​លើក​យើង​ឡើង ដោយ​ព្រះ​ហស្ត​ស្តាំ​ដ៏​មាន​ចេស្តា និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ តាម​រយៈ​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​វិញ្ញាណ ចូរ​យើង​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង។…

គោលដៅ និងគោលបំណង

នៅឆ្នាំ២០១៨ លោកខូលីន អូ  ប្រាឌី(Colin O’Brady) ជា​កីឡាករ​ដែល​មាន​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ គាត់​បាន​ដើរ​ក្នុង​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​មួយ​ដែល​គេ​មិន​ធ្លាប់​ដើរ​ពី​មុខ​មក។ គាត់​បាន​ដើរ ដោយ​អូស​គាវ​ដឹក​ស្បៀង​មួយ​គ្រឿង កាត់​តាម​ទ្វីប​អង់​តាក​ទិក​ទាំង​មូល​តែ​ម្នាក់​ឯង ក្នុង​ចម្ងាយ​សរុប​១៥០០​គីឡូ​ម៉ែត្រ ក្នុង​រយៈ​ពេល​៥៤​ថ្ងៃ។ នេះ​ជា​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដ៏សំខាន់ ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​ឡើង ដោយ​ចិត្ត​ប្តូរ​ផ្តាច់ និង​ក្លាហាន។​

លោក​អូ ប្រាឌី​ក៏​បាន​រៀប​រាប់​អំពី​ការ​ចំណាយ​ពេល​ម្នាក់​ឯង ជា​មួយ​ទឹក​កក ភាព​ត្រជាក់ និង​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាចយ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា “គាត់​បាន​ផ្តោត​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង ទៅ​លើ​ការ​តស៊ូ​នោះ​ ចាប់​តាំង​ពី​ដើម​ទី​ដល់​ទី​បញ្ចប់ ហើយ​ទន្ទឹម​នឹងនោះ​គាត់​ក៏​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​គោល​ដៅ​ផង​ដែរ ដោយ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គំនិត​របស់​គាត់​នឹក​ចាំ​អំពី​មេ​រៀន​ដ៏​សំខាន់ ដែលគាត់​ទទួល​បាន​ពី​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​នេះ”។

រឿង​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ដំណើរ​ជីវិត​របស់​អ្នក​ដែល​បាន​ដាក់​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ដែល​ជា​អ្នក​ជឿ ឲ្យ​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​គោល​ដៅ​របស់​យើង ក្នុង​ដំណើរ​ជីវិត​ តាម​របៀប​ដែល​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ និង​នាំ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ។ សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់​ជា​ច្រើន​ផង​ដែរ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​កិច្ចការ ២០:២៤ គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ខ្ញុំ​ក៏​មិន​រាប់​ជីវិត​នេះ ទុក​ជា​របស់​វិសេស​ដល់​ខ្ញុំ​ដែរ ឲ្យ​តែ​ខ្ញុំ​បាន​បង្ហើយ​ការ​រត់​ប្រណាំង​របស់​ខ្ញុំ ដោយ​អំណរ​ចុះ ព្រម​ទាំង​ការងារ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​អំពី​ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ គឺ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​សព្វ​គ្រប់ ពី​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ព្រះគុណ​ព្រះ​វិញ”។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ស្គាល់​គោល​បំណង ដែលយើង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ និង​បន្ត​មមុល​ទៅ​មុខ ទៅ​រក​ថ្ងៃ​មួយ ដែល​យើង​នឹង​បាន​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​មុខ​ទល់​នឹង​មុខ​។—DAVE BRANON

ហួសពីលទ្ធភាពដែលអាចស្រមៃ

បទ​ចម្រៀង ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​អាច​ស្រមៃ” ដែល​លោក​បាត មីលឡាត(Bart Millard) បាន​និពន្ធ បាន​ក្លាយ​ជា​បទ​ចម្រៀង​គ្រីស្ទាន ដែល​ល្បី​ល្បាញ​បំផុត កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០១។ បទ​ចម្រៀង​នេះ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ ដែល​យើង​នឹង​ជួប ពេល​ដែល​យើង​បាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ទំនុង​ច្រៀង​ដែល​លោក​មីលឡាដ​បាននិពន្ធ​នេះ បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ នៅ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់​ពី​កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ អាយុ​១៧ឆ្នាំ ឈ្មោះ​មែលីសា បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍ ហើយ​យើង​ក៏​បាន​នឹក​ស្រមៃ​ថា នាង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ក្តី​អំណរ​ដ៏​អស្ចារ្យ។

ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​គេ​ប្រើ​ពាក្យ “ស្រមៃ” តាម​របៀប​ផ្សេង​ពី​នេះ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ បន្ទាប់​ពី​មែលីសា​លា​ចាក​លោក។ ឪពុក​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​មែលីសា​បាន​ចូល​មក​ជិត​ខ្ញុំ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ខ្វល់ និង​ឈឺ​ចាប់​ចំពោះ​ការ​បាត់​បង់​របស់​យើង​ផង​ដែរ ដោយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា  ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ពិបាក​ហួស​ពី​លទ្ធ​ភាព​ដែល​ពួក​គេ​អាច​ស្រមៃ។

ការ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​បង្ហាញ​អារម្មណ៍​ដូច​នេះ គឺ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ណាស់។ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ចូល​រួម​សោក​ស្តាយ ចំពោះ​ការ​បាត់​បង់​របស់​យើង ដោយ​ចិត្ត​អាណិត​អាសូរ ដែល​ហួស​ពី​លទ្ធ​ភាព​ដែល​ពួក​គេ​អាច​ស្រមៃ។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​មាន​បន្ទូល អំពី​ជម្រៅ​នៃ​ការ​បាត់​បង់​ដ៏​ធំ​ធេង ដែល​ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​ដើរ​កាត់ “ជ្រលង​ភ្នំ​ដែល​ងងឹតបំផុត”(ទំនុកដំកើង ២៣:៤)។ ពេល​ដែល​យើង​បាត់​បង់​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់ ពេល​ខ្លះ​យើង​មិន​ដឹង​ថា យើង​នឹង​ឆ្លងកាត់​ពេល​ដ៏​ងងឹត​នោះ ដោយ​របៀប​ណា​ទេ។​ គឺ​វា​ពិបាក​ហួស​ពី​លទ្ធភាព​ដែល​យើង​អាច​ស្រមៃ។

ប៉ុន្តែ ដោយសារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង នៅ​ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ​ងងឹត​បំផុត នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ដ៏​អស្ចារ្យ​សម្រាប់​ពេល​អនាគត ដោយ​ធានា​យើង​ថា​ យើង​នឹង​បាន​ទៅ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​អង្គ…

ការបញ្ចេញពន្លឺ

នៅ​ពេល​ព្រឹក​ដ៏​រងា ក្នុង​អំឡុង​ដើម​ឆ្នាំ​សិក្សា ស្ទីហ្វិន​ក៏​បាន​ជួប​គ្រោះ​ថ្នាក់​រថយន្ត​បុក​គ្នា ដែល​បាន​ឆក់​យក​ជីវិត​គាត់​យ៉ាង​សោកសៅ​បំផុត។ ក្រោយ​មក ម្តាយ និង​ឪពុក​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គាត់​ត្រូវ​ទៅ​សាលា​ពី​ព្រលឹម។ តាម​ពិត រៀង​រាល់ពេល​ព្រឹក គាត់​និង​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​មួយ​ចំនួន បាន​ជួប​ជុំ​គ្នា​នៅ​ក្លោង​ទ្វារ​សាលា ដើម្បី​ស្វាគមន៍​សិស្ស​ដទៃ​ទៀត ដោយ​ទឹក​មុខ​ញញឹម​ កាយ​វិការ និង​ពាក្យ​សម្តី​ដ៏​សប្បុរស។ ការ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​សិស្ស​ទាំង​អស់ ក៏​ដូច​ជា​អ្នក​ដែល​គេ​មិន​សូវ​ស្គាល់ មាន​អារម្មណ៍​ថា បាន​ទទួល​ការ​ស្វាគមន៍ និង​រាប់​អាន​ដ៏​កក់​ក្តៅ ។

ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ស្ទីហ្វិន​ចង់​ចែក​រំលែក​ក្តី​អំណរ​របស់​គាត់ ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​ស្រេក​ឃ្លាន​ក្តី​អំណរ។ គំរូ​ដ៏​ល្អ​របស់​គាត់ បាន​រំឭក​យើង​ថា កាយ​វិការ​ដ៏​សប្បុរស និង​ការ​ស្វាគមន៍​ដ៏​កក់​ក្តៅ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​វិធី​ដ៏​ល្អ​បំផុត ដែល​យើង​អាច​ប្រើ ដើម្បី​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ៥:១៤-១៦ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​ថា នៅ​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ យើង​ជា “ពន្លឺ​នៃ​លោកិយ” និង​ជា “ទីក្រុង​នៅ​លើ​ភ្នំ”(ខ.១៤)។  គេ​ច្រើន​តែ​សាង​សង់​ទីក្រុង​បុរាណ ដោយ​ប្រើ​ថ្ម​ម៉ាប​ពណ៌ស​ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ភាព​លេច​ធ្លោ​ខ្លាំង ពេល​ដែល​ពន្លឺ​ថ្ងៃចែង​ចាំង​មក។ ចូរ​យើង​កុំ​លាក់​កំបាំង​ខ្លួន​ឡើយ តែ​ត្រូវ​បញ្ចេញ​ពន្លឺ “ដល់​អ្នក​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ទាំង​អស់​គ្នា”(ខ.១៥)។

ហើយ​ពេល​ណា​យើង “ឲ្យ​ពន្លឺ​របស់​យើង បាន​ភ្លឺ​នៅ​ពី​មុខ​មនុស្ស​លោក”(ខ.១៦) សូម​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​តែង​តែ​ស្វាគមន៍​ពួក​គេ​ជានិច្ច។—DAVE BRANON

ស្រោមសំបុត្រដែលបានបាត់

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​នៅ​រដ្ឋ​មួយ ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ។ ពេល​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ខ្ញុំ​ក៏​រើស​បាន​របស់​មួយ។ កាល​នោះ​ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ចុះ​ចាក់​សាំង​ឡាន ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ស្រោម​សំបុត្រ​ធំ​មួយ នៅ​លើ​ដី។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រើស​ស្រោម​សំបុត្រ​ដែល​ប្រឡាក់​ដី​នោះ​ឡើង ហើយ​ក៏​បាន​បើក​មើល​ខាង​ក្នុង។ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​លុយ​១រយ​ដុល្លា​នៅ​ខាង​ក្នុង។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ថា ម្ចាស់​លុយ​១​រយ​ដុល្លា​នេះ ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​ដើរ​រក​វា យ៉ាង​វក់​វី​ហើយ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឲ្យ​លេខ​ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ ទៅ​បុគ្គលិក​ចាក់​សាំង នៅ​ស្ថានីយ​ប្រេង​ឥន្ធនៈ ក្រែង​លោ​មាន​នរណា​ម្នាក់​ត្រឡប់​មក​រក​វា។ ប៉ុន្តែ មិន​ឃើញ​មាន​នរណា​ម្នាក់​ទូរស័ព្ទ​មក​ខ្ញុំ​សោះ។

មនុស្ស​ម្នាក់​មាន​លុយ​នោះ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន តែ​គាត់​ក៏​បាន​បាត់​វា។ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ក្នុង​លោកិយ គឺ​ច្រើន​តែ​មាន​លក្ខណៈ​ដូចនេះ​ឯង។ វា​អាច​បាត់​បង់ ត្រូវ​គេ​លូច ឬ​ប្លន់ ឬ​ក៏​បំផ្លាញ។ វា​អាច​បាត់​បង់​នៅ​ក្នុង​ការ​វិនិយោគ​ដែលមិន​ល្អ ឬ​នៅ​ក្នុង​ការ​រក​ស៊ី ដែល​យើង​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​បាន។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សន្យា​ប្រទាន​ជីវិត​អស់​កល្ប គឺ​ជា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​យើងមាន​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​មិន​ចេះ​បាត់​បង់​ឡើយ។​ យើង​មិន​អាច​ជ្រុះ​វា​បាត់ នៅ​កន្លែង​ចាក់​សាំង ឬ​នៅ​កន្លែង​ណា​មួយ​ឡើយ។

ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ មាន​បន្ទូល​ប្រាប់​យើង​ ឲ្យ “​ប្រមូល​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ទុក​សំរាប់​ខ្លួន នៅ​ឯ​ស្ថានសួគ៌​វិញ”(ម៉ាថាយ ៦:២០)។ យើង​អាច​ប្រមូល​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទុក​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ នៅ​ពេល​ដែល​យើង “បាន​ធ្វើ​ការ​ល្អ ជា​បរិបូរ”(ម៉ាថាយ ៦:២០) ឬ “មាន​ជំនឿ​ច្រើន” (យ៉ាកុប ២:៥) ដោយ​ជួយ​អ្នក​ដទៃ…

ពិតជាអស្ចារ្យណាស់!

ក្មេង​ស្រី​ថ្នាក់​ទី​៧​ម្នាក់​បាន​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត​រត់​ប្រណំាង​ថ្នាក់​ជាតិ​ជា​លើក​ទី​មួយ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​ដែល​ការ​ប្រកួត​មក​ដល់ នាង​មិន​ចង់​ទៅ​រត់​មុខ​សោះ។ នាង​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច សម្រាប់​ការ​ប្រកួត​នេះ តែ​នាង​នៅ​តែ​ខ្លាច​រត់​មិន​ឈ្នះ​គេ។ ទោះ​ជាយ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ប្រកួត​ជា​មួយ​កីឡាករ​ដទៃ​ទៀត។ ក្រោយ​មក កីឡាករ​រត់​ប្រណាំង​ទាំង​ឡាយ​ក៏​បាន​បញ្ចប់​ការ​រត់​ចម្ងាយ​៣​គីឡូម៉ែត្រ ទៅ​ដល់​ទី​ម្តង​មួយ​ៗ លើក​លែង​តែ​កីឡាករ​ដ៏​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ម្នាក់​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​មិន​ឃើញ​រត់​នឹង​គេ។ ទី​បំផុត ម្តាយ​របស់​នាង​ដែល​កំពុង​មើល​កូន​ស្រី​របស់​ខ្លួន​ប្រកួត ក៏​បាន​ឃើញ​នាង​ឈរ​នៅ​ម្នាក់​ឯង។ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​ឈរ​នៅ​ទី ដោយ​ត្រៀម​កម្សាន្ត​ចិត្ត​អ្នក​ប្រកួត​ដែល​កំពុង​តែ​ពិបាក​ចិត្ត​ម្នាក់​នេះ។ ពេល​ដែល​អ្នក​រត់​ប្រណំាង​ដ៏​វ័យ​ក្មេង​នេះ​បាន​ឃើញ​ម្តាយ​របស់​នាង នាង​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ឡើង​ថា “ពិត​ជា​ប្រសើរ​ណាស់!”

តើ​ការ​រត់​ទៅ​ដល់​ទី​ក្រោយ​គេ មាន​អ្វី​ដែល​ល្អ? គឺ​ល្អ​នៅ​ត្រង់​ការ​បញ្ចប់​ការ​រត់​ប្រណាំង​នោះ​ឯង!

ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​នេះ​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​កិច្ចការ​ដែល​ពិបាក ហើយ​ក៏​បាន​សម្រេច​កិច្ចការ​នោះ។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ឲ្យ​កិត្តិ​យស ដល់​អ្នកដែល​ខិត​ខំ​ធ្វើ​ការ ដោយ​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម។ ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ច្រើន​តែ​ឮ​គេ​និយាយ​អំពី​ការ​ខិត​ខំ និង​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម នៅ​ក្នុង​វិស័យ​កីឡា ឬ​តន្រ្តី ឬ​ក៏​ការ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត ដែល​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ និង​ប្រឹង​ប្រែង។

បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ១២:២៤ បាន​ចែង​ថា “ដៃ​របស់​មនុស្ស​ព្យាយាម នឹង​បាន​ឡើង​គ្រប់​គ្រង តែ​មនុស្ស​ខ្ជិល​ច្រអូស​នឹង​ត្រូវ​ទទួល​ការ​បំរើ​វិញ”។ ហើយ​ជំពូក​១៤ ខ.២៣ ក៏​បាន​ចែង​ផង​ដែរ​ថា “អស់​ទាំង​ការ​ដែល​ខំ​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កំរៃ តែ​សំដី​ទទេៗ​នាំ​ឲ្យ​ក្រ​ខ្សត់​វិញ”។ គោលការណ៍​ទាំង​នេះ មិន​មែន​ជា​ការ​សន្យា​ទេ តែ​អាច​ជួយ​យើង​ឲ្យ​បម្រើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​​បាន​ល្អ។

ផែនការ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​សម្រាប់​យើង តែង​តែ​រាប់​បញ្ចូល​ការ​ធ្វើ​ការ​ថ្វាយ​ទ្រង់។ សូម្បី​តែ​មុន​ពេល​អ័ដាម​ដែល​ជា​មនុស្ស​ដំបូង​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​អំពើ​បាប គាត់​ក៏​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​សួន​ច្បា​អេដែន​ជាអ្នក​ថែ​សួន​ផង​ដែរ​(លោកុប្បត្តិ ២:១៥)។ ហើយ​រាល់​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ…

សត្វចចកខាងវិញ្ញាណ

នៅ​លើក​ទីមួយ ដែល​សត្វ​ប្រជៀវ​មួយ​ក្បាល​ចូល​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ យើង​ក៏​បាន​គិត​ថា វា​បាន​ចូល​ផ្ទះ​យើង​ដោយ​ចៃដន្យ។ ប៉ុន្តែ​ បន្ទាប់​ពី​វា​បាន​ចូល​ផ្ទះ​យើង​ម្តង​ទៀត នៅ​យប់​ទីពីរ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អាន​អត្ថ​បទ ដែល​និយាយ​អំពី​សត្វ​ដ៏​តូច​ទាំង​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ពួក​វា​មិន​ត្រូវ​ការ​ច្រក​ចូល​ធំ ដើម្បី​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​មនុស្ស​ឡើយ។ តាម​ពិត ឲ្យ​តែ​ពួក​វា​រក​ឃើញ​ប្រហោង ដែល​មាន​ទំហំ​តូច​ដូច​កាក់ ពួក​វា​នឹង​ចូល​តាម​រន្ធ​នោះ។

ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​កាវ​បិទ​កញ្ចក់ ទៅ​ដើរ​បិទ​រន្ធ​តូច​ៗ​ទាំង​អស់ ដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​នៅ​ជុំវិញ​ផ្ទះ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ បទ​ចម្រៀង​សាឡូម៉ូន ២:១៥ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​លើក​ឡើង អំពី​​ថានិក​សត្វ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​រំខាន​មួយ​ទៀត​។ ទ្រង់​បាន​សរសេរ អំពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​របស់ “សត្វ​ចចក​តូច​ៗ” ដែល​អាច “បំផ្លាញ​ចំការ​ទំពាំង​បាយ​ជូរ”។ ត្រង់ចំណុច​នេះ ទ្រង់​កំពុង​មាន​បន្ទូល​ក្នុង​ន័យ​ធៀប អំពី​ការ​គំរាម​កំហែង ដែល​អាច​ចូល​ទៅ​បំផ្លាញ​ទំនាក់​ទំនង ។ ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​នេះ គឺ​មិន​ចង់​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​អាក់​អន់​ចិត្ត ដល់​អ្នក​ស្រឡាញ់​សត្វ​ប្រជៀវ ឬ​សត្វ​ចចក​ឡើយ ប៉ុន្តែ ការ​ការពារ​កុំឲ្យ​សត្វ​ប្រជៀវ​ចូល​ផ្ទះ និង​សត្វ​ចចក​ចូល​ចំការ​ទំពាំង​បាយ​ជូរ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ការ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​នៃ​អំពើ​បាប ក្នុង​ជីវិត​យើង​នោះ​ឡើយ(អេភេសូរ ៥:៣)។ ដោយ​សារ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ នោះ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​យើង បាន​ជា​យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ “រស់​នៅ​តាម​និស្ស័យ​សាច់​ឈាម​ទៀត​ឡើយ តែ​តាម​ព្រះវិញ្ញាណ​វិញ”(រ៉ូម ៨:៤)។ ដោយ​អំណាច​នៃព្រះ​វិញ្ញាណ យើង​អាច​ជម្នះ​ការ​ល្បួង ដែល​នាំ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​បាប។

សូម​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ នោះ​យើង​បាន​ក្លាយ​ជា “ពន្លឺ​ក្នុង​ព្រះ​អម្ចាស់” ហើយ​អាច​រស់​នៅ តាម​របៀប​ដែល​ទ្រង់…

ល្អលើសពេលណាទាំងអស់

ព្រះ​វិហារ​ធំ​ណូត្រឺ ដេម នៅ​ទីក្រុង​ប៉ារីស គឺ​ជា​សំណង់​អគារ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​គួរ​ជា​ទី​ទស្សនា។ ស្ថាបត្យ​កម្ម​របស់​វា គឺ​ពិត​ជា​អស្ចារ្យ ​ហើយ​បង្អួច​របស់​វា​ដែល​លម្អ​ដោយ​កញ្ចក់​ពណ៌ និង​ផ្ទៃ​ខាង​ក្នុង​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ក៏​គួរ​ឲ្យ​គយ​គន់​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​អគារ​នេះបាន​ឈរ​យ៉ាង​ខ្ពស់​ត្រដែត នៅ​ក្នុង​ទេសភាព​នៃ​ទីក្រុង​ប៉ារីស​អស់​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍ វា​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ខូច​ខាត។ ពេល​វេលា និងការ​បំពុល​បរិយាកាស​មាន​ផល​ប៉ះ​ពាល់​យ៉ាង​ខ្លាំង​មក​លើ​វា ហើយ​ពេល​នេះ​ជា​ពេល​ដែល​សំណង់​អគារ​ដ៏​រុង​រឿង​នេះ ត្រូវ​ការ​ការ​ជួស​ជុល។

អគារ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នេះ ត្រូវ​បាន​គេ​សាង​សង់​នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​៨ និង​ជា​ទី​សំគាល់​នៃ​ទីក្រុង​ប៉ារីស​។ អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​សំណង់​អគារ​នេះ​កំពុង​តែ​នាំ​គ្នា​ជួយ​សង្រ្គោះ​វា។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន រដ្ឋា​ភិបាល​បារាំង​បាន​ត្រៀម​លុយ​ជាង​៦​លាន​ដុល្លា ដើម្បី​ជួយ​ជួស​ជុល​ព្រះវិហារ​ធំ​នេះ ឲ្យ​ល្អ​ដូច​ដើម​វិញ។ ទម្រ​ដ៏​ខ្ពស់​ត្រដែត​របស់​វា​ត្រូវ​តែ​មាន​ការ​ទ្រទ្រង់​ឲ្យ​រឹង​មាំ​ឡើង​វិញ។​ សំណង់​ថ្ម​ជា​ច្រើន​ នៅផ្នែក​ខាង​ក្នុង​របស់​វា ចាំបាច់​ត្រូវ​សាង​សង់​ឡើង​វិញ ហើយ​ដំបូល​ទៀត​សោត ក៏​ត្រូវ​ការ​ការ​ជួស​ជុល​ផង​ដែរ។ គេ​នឹង​ចំណាយថវិការ​នោះ ដើម្បី​ជួស​ជុល​វា​ឡើង​វិញ ព្រោះ​សំណង់​ព្រះ​វិហារ​ធំ​មួយ​នេះ​បាន​ឈរ​នៅ ធ្វើ​ជា​និមិត្ត​រូប​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។

រូប​កាយ​របស់​យើង ក៏​មាន​លក្ខណៈ​មិន​ខុស​ពី​អគារ​ប៉ុន្មាន​ទេ។ រូប​កាយ​យើង​នឹង​មាន​សភាព​ចាស់ និង​ពុក​ផុយ​ជាង​មុន! ប៉ុន្តែ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពន្យល់​ថា យើង​មាន​ដំណឹង​ល្អ​មួយ គឺ​ថា : យើង​បាត់​បង់​សម្រស់​រូប​កាយ​របស់​យើង ដោយ​ជៀស​មិន​ផុត ប៉ុន្តែ ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ដែល​ជា​ចំណុច​ស្នូល​នៃ​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​យើង អាច​បន្ត​មាន​ភាព​ថ្មី​ឡើង​វិញ និង​លូត​លាស់​ទៅរក​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ជា​និច្ច​(២កូរិនថូស ៤:១៦)។

ពេល​ដែល​យើង​បាន​ដាក់​គោល​ដៅ​ថា យើង​នឹង​រស់​នៅ ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​(៥:៩) យើង​នឹង​នៅ​តែបន្ត​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដើម្បី​បំពេញ និង​កែ​ប្រែ​យើង​(៣:១៨ អេភេសូរ…