តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ James Banks

ព្រះអង្គស្គាល់យើងគ្មានកន្លែងចន្លោះ

មាន​ពេល​មួយ អ្នក​បើក​បរ​ឡាន​សណ្តោង បាន​ទាញ​ឡាន​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ ចេញ​ពី​មាត់​ជ្រោះ​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ផ្លូវ​ចោទមួយ នៅ​លើ​ភ្នំ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ម្តាយ​ខ្ញុំ ឲ្យ​ចាក​ចេញ​ពី​កន្លែង​នោះ ព្រោះ​គេ​កំពុង​តែ​តាម​រក​ខ្ញុំ។ កាល​នោះ ម្តាយ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​កំណើត​ខ្ញុំ។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ជា​ញឹក​ញាប់ គាត់​បាន​រំឭក​អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សង្រ្គោះ​ជីវិត​យើង នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ ហើយ​គាត់​បាន​បញ្ជាក់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះជីវិត​ខ្ញុំ តាំង​ពី​មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ចាប់​កំណើត។

គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​គេច​ផុត ពី​ព្រះ​នេត្រ​របស់​ព្រះ​អាទិករ ដែល​ជ្រាប​អំពី​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់។ កាល​ពី​ជាង​២៥០០​ឆ្នាំមុន ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រាប់​ហោរា​យេរេមា​ថា មុន​ពេល​ព្រះ​អង្គ​ជប់​បង្កើត​គាត់ នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ម្តាយ​គាត់ ព្រះ​អង្គ​បាន​ស្គាល់គាត់​រួច​ជា​ស្រេច​ហើយ​(យេរេមា ១:៥)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្គាល់​យើង​ច្បាស់​ជាង​មនុស្ស​ណា​ទាំង​អស់ ហើយ​ក៏​ប្រទាន​គោល​បំណង និង​អត្ថ​ន័យ ដល់​ជីវិត​យើង​លើស​ពី​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់។ ព្រះ​អង្គ​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​បង្កើត​យើង​មក ដោយ​ប្រាជ្ញា និង​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះ​អង្គ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​អាច​រក្សា​ជីវិត​យើង យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះរឿង​លម្អិត​បំផុត​នៃ​ជីវិត​យើង រាល់​វិនាទី គឺ​រាប់​ចាប់​តាំង​ពី​ចង្វាក់​បេះ​ដូង​របស់​យើង រហូត​ដល់​ដំណើរ​ការ​ដ៏​ស្មុគ្រ​ស្មាញ​នៃ​ខួរ​ក្បាល​យើង។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​លើក​ឡើង អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះវរបិតា​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ឱ​ព្រះអង្គ​អើយ ព្រះដំរិះ​របស់​ទ្រង់​មាន​ដំឡៃ​វិសេសដល់​ទូលបង្គំ​ណាស់​ហ្ន៎”(ទំនុកដំកើង ១៣៩:១៧)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​គង់​នៅ​ក្បែរ​យើង​ជា​និច្ច គឺ​នៅ​ជិត​ជាង​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់។ ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្កើត​យើង ស្គាល់​យើង ហើយ​ស្រឡាញ់​យើង ហើយ​ព្រះ​អង្គ​សក្តិ​សម​នឹង​ទទួល​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ និង​ការ​សរសើរ​ដំកើង​របស់​យើង។​—JAMES BANKS

កន្លែងដែលពិបាកបំផុត

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ លោក​ជែហ្វ(Geoff) ជា​គ្រូ​គង្វាល​យុវជន នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង ដែល​គាត់​ធ្លាប់​ញៀន​ថ្នាំ កាល​ពី​មុន។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​កែ​ប្រែ​ចិត្ត និង​កាលៈ​ទេសៈ​របស់​គាត់ តាម​របៀប​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍។ គាត់​ថា គាត់​ចង់​ជួយ​ការពារ​ក្មេង​ៗ កុំ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស និង​ជួប​ការ​ឈឺ​ចាប់ ដែល​គាត់​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់ ហើយ​ព្រះ​យេស៊ូវ​នឹង​ជួយ​ពួក​គេ​ជាប្រាកដ។ កាល​ពី​មុន ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រំដោះ​គាត់​ឲ្យ​រួច​ពី​ភាព​ជា​ទាសករ​នៃ​ថ្នាំ​ញៀន ហើយ​ពេល​នេះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​កិច្ចការ​ដ៏​សំខាន់​ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ ទោះ​គាត់​មាន​ប្រវត្តិ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ក៏​ដោយ។​

ពេល​ដែល​ក្តី​សង្ឃឹម​ហាក់​ដូច​ជា​រលាយ​អស់ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អាច​នាំ​ការ​ល្អ​ចេញ​ពី​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​អាក្រក់ តាម​របៀប​ដែលយើង​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់។ គេ​បាន​លក់​លោក​យ៉ូសែប ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ទាសករ​នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ ហើយ​ក្រោយ​មក គេ​ក៏​បាន​ចោទបង្ខូច​គាត់ ហើយ​ចាប់​គាត់​ដាក់​គុក។ គាត់​បាន​ជាប់​គុក​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ដោយ​មិន​មាន​នរណា​ម្នាក់​នឹក​ចាំ​ពី​គាត់។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​លើក​គាត់​ឡើង​វិញ ហើយ​ដាក់​គាត់​នៅ​ក្នុង​មុខ​តំណែង​ដ៏​មាន​អំណាច បន្ទាប់​ពី​ស្តេច​ផារ៉ោន ដែល​នៅទីនោះ គាត់​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ​ជីវិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​បង​ប្អូន ដែល​បាន​បោះ​បង់​ចោល​គាត់​ផង​ដែរ។ នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ លោក​យ៉ូសែប​ក៏​បាន​រៀបការ ហើយ​មាន​កូន។ គាត់​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ទីពីរ​របស់​គាត់​ថា អេប្រាអឹម(ជា​ភាសា​ហេព្រើរ​មាន​ន័យ​ថា “មាន​ផល​ផ្លែ​ទ្វេរ​ជា​ពីរ”) ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ថា មូល​ហេតុ​ដែល​គាត់​បាន​ដាក់ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ដូច​នេះ គឺ​ដោយ​សារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​គាត់​មាន​កូន ក្នុង​ស្រុក​ដែល​គាត់​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក​(លោកុប្បត្តិ ៤១:៥២)។

រឿង​របស់​លោក​ជែហ្វ និង​លោក​យ៉ូសែប កើត​ក្នុង​សម័យ​ខុស​គ្នា​ប្រហែល​បី ទៅ​បួន​ពាន់​ឆ្នាំ តែ​បាន​នាំ​យើង​ងាក​ទៅ​រកសេចក្តី​ពិត​ដែល​មិន​ចេះ​ប្រែ​ប្រួល គឺសេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា កន្លែង​ដែល​ពិបាក​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​យើង អាច​ជា​កន្លែង​ដែល​មានជីវ​ជាតិ សម្រាប់​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ និង​ប្រទាន​ពរ​ដល់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​អំណាច​របស់​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​នៃ​យើង…

មិនចាំបាច់តម្រង់ជួរ ដើម្បីទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់

ខ្ញុំ​មាន​ឆ្កែ​មួយ ដែល​ជា​ពូជ​ឆ្កែ​ប្រម៉ាញ់​ឡាប្រាឌ័រ។ ជួន​កាល ពេល​ណា​វា​ចង់​បាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ពី​ខ្ញុំ វា​យក​របស់​អ្វី​មួយ ដែលជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ខ្ញុំ មក​ពាំ​ដើរ​ពី​មុខ​ខ្ញុំ។ ថ្ងៃ​មួយ ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​សរសេរ នៅ​លើ​តុ នៅ​ពេល​ព្រឹក វា​ក៏​បាន​កញ្ឆក់​កាបូប​លុយ​ខ្ញុំ ហើយ​រត់​ទៅ​បាត់។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​វា​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​មិន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​សកម្ម​ភាព​របស់​វា វា​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​រក​ខ្ញុំ​វិញ ដោយ​យក​ច្រមុះ​វា​ញុល​នឹង​ជើង​ខ្ញុំ ដោយ​មាន​កាបូប​លុយ​នៅ​ក្នុង​មាត់​នៅ​ឡើយ ភ្នែក​ក្រឡាប់​ចក្រ និង​កន្ទុយ​បក់​រវិច ដើម្បី​ជំរុញខ្ញុំ ឲ្យ​លេង​ជា​មួយ​វា។

ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​វា​ប្រើ​ល្បិច​ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អស់​សំណើច ប៉ុន្តែ វា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​ទាក់​ទាញ​ការចាប់​អារម្មណ៍​ពី​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ និង​ក្រុម​គ្រួសារ ប៉ុន្តែ អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ​បាន​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​អ្វី​ផ្សេង ហើយ​ថ្ងៃ​ក៏​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ ដោយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដល់​ពួក​គេ។

យើង​ពិត​ជា​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏អស្ចារ្យ ដោយ​ព្រះ​អង្គ​អាច​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង​ម្នាក់​ៗ តាម​របៀប​ដែល​ជិត​ស្និទ្ធ​បំផុត ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ការ​ប្រទាន​ខ្យល់​ដង្ហើម​ឲ្យ​យើង​រស់​នៅ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​សន្យា​ចំពោះ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ថា ​“គឺ​អញ​នេះ​ពិត រហូត​ដល់​ឯង​ចាស់ជរា​ផង អញ​នឹង​បី​ឯង ដរាប​ដល់​ឯង​មាន​សក់​ស គឺ​អញ​បាន​បង្កើត ហើយ​អញ​នឹង​ទទួល​ឯង​ជា​បន្ទុក អើ​អញ​នឹង​បី ហើយ​នឹង​ជួយ​ឯង​ឲ្យ​រួច​ផង”(អេសាយ ៤៦:៤)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​តែង​តែ​មាន​ពេល​វេលា សម្រាប់​យើង​ជា​និច្ច។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ច្បាស់​ អំពី​កាលៈ​ទេសៈ​របស់​យើង ទោះ​វា​មាន​ភាព​ស្មុគ្រ​ស្មាញ ឬ​ពិបាក​យ៉ាង​ណា​ក្តី ហើយ​ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​ត្រៀម​ខ្លួន​ជួយ​យើង​ជានិច្ច…

ការបណ្តាលចិត្តឲ្យអធិស្ឋាន

មាន​ពេល​មួយ មិត្ត​ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ផ្ញើ​សារ​មក​ខ្ញុំ​ថា កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន នាង​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ឲ្យ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ ជា​ញឹក​ញាប់ ហើយ​នាង​មិន​ដឹង​ថា​មូល​ហេតុ​អ្វី​ទេ។ នាង​ក៏​ផ្ញើ​សារ​នោះ ជា​មួយ​នឹង​រូប​ថត​មួយ​សន្លឹក ដែល​ក្នុង​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​ក្រដាស់​កត់​ត្រា​មួយ​សន្លឹក ដែល​នាង​បាន​សៀត​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​របស់​នាង។ នៅ​លើ​ក្រដាស់​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​អក្សរ​ដែល​នាង​បាន​សរសេរ​ថា “ខ្ញុំ​នឹង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​លោក​ចេមស៍ ហើយ​នឹក​ចាំ​ពី​គាត់ ក្នុង​ចិត្ត គំនិត និង​ពាក្យ​សម្តី​របស់​ខ្ញុំ”។ នាង​បាន​រក្សា​ទុក​ក្រដាស់​មួយ​សន្លឹក​នេះ អស់​រយៈ​ពេល​៣​ឆ្នំា​ហើយ។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​នោះ ហើយ​ដក​ដង្ហើម​ធំ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សរសេរ​សារ​តប​ទៅ​នាង​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​សួរ​នាង​ថា តើ​នាង​បាន​ចាប់​ផ្តើម​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ ក្នុង​ខែ​ណា។ នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា ប្រហែល​ជា​នៅ​ខែ​កក្កដា។​

ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​ថា នៅ​ខែ​នោះ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​រៀប​ចំ​ខ្លួន​ចាក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ ដើម្បី​ទៅ​បន្ត​ការ​សិក្សា​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ជួប​ប្រទះ​វប្បធម៌​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ស្គាល់ និង​ភាសារ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​និយាយ ហើយ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ខ្ញុំ បាន​ជួប​បញ្ហា​ប្រឈម​ខ្លាំង​ជាង​ពេល​ណា​ទំាង​អស់។ ពេល​ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ក្រដាស់​កត់​ត្រា​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា នាង​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ។ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​បានទទួល​អំណោយ​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​ដ៏​សប្បុរស​ពី​នាង ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។​

សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សាវ័ក​ប៉ុល​ដែល​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត​ឲ្យ​អធិស្ឋាន ឲ្យ​លោក​ធីម៉ូថេ ដែល​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់ ជា​សិស្ស​របស់​គាត់ និង​ជា​បេសក​ជន​វ័យ​ក្មេង។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ក្នុង​សំបុត្រ​របស់​គាត់​ថា “ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ទូន្មាន​សេចក្តី​នេះ​ជា​មុន​ដំបូង​ថា ចូរ​ពោល​ពាក្យ​អរ​ព្រះគុណ ពាក្យ​ទូល​សូម ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូល​អង្វរ​ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំង​អស់”(១ធីម៉ូថេ ២:១)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រើ​ពាក្យ “មុន​ដំបូង” ដើម្បី​ប្រាប់​លោក​ធីម៉ូថេ​ឲ្យ​យក​ការ​អរ​ព្រះ​គុណ…

ការចម្រើនឡើង នៅក្នុងការឲ្យ

មាន​ពេល​មួយ​ចៅ​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ ដែល​មាន​អាយុ​២​ឆ្នាំ បាន​ស្រែក​ឡើង ដោយ​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ​ថា “ចៅ​មាន​អំណោយ​មួយ សម្រាប់​លោក​តា!” គាត់​ក៏​បាន​ដាក់​ប្រអប់​មួយ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​ខ្ញុំ។ ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ញញឹម ហើយ​និយាយ​ថា ចៅប្រុស​យើង​បាន​រើស​អំណោយ​នោះ​សម្រាប់​ខ្ញុំ ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បើក​ប្រអប់​នោះ ឃើញ​រូប​តុក្កតា​សម្រាប់​តាំង​លម្អ​ក្នុង​ផ្ទះ នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល គឺ​រូប​តុក្កតា ក្នុង​រឿង​គំនូរ​ជីវ​ចល​ដែលគាត់​ចូល​ចិត្ត​មើល។ គាត់​ក៏​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ដោយ​ចិត្ត​អន្ទះសារ​ថា “តើ​ចៅ​អាច​មើល​វា​បាន​ទេ?” បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​លេង​ជា​មួយ​នឹង​អំណោយ​ដែល​គាប់​បាន “ឲ្យ​មក​ខ្ញុំ”នោះ ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​មើល​គាត់​លេង ដោយ​ទឹក​មុខ​ញញឹម។

ខ្ញុំ​ញញឹម ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ចំា អំពី​អំណោយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់ កាល​ពី​មុន ដែល​មាន​ដូច​ជា​អាល់​ប៊ុម​បទ​ចម្រៀង​ជា​ដើម ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​បង​ប្រុស​ខ្ញុំ នៅ​ថ្ងៃ​ណូអែល កាល​ពី​ឆ្នំា​មួយ​នោះ។ កាល​នោះ ខ្ញុំ​នៅ​រៀន​នៅ​វិទ្យា​ល័យ ខ្ញុំ​ចង់​ស្តាប់បទ​ចម្រៀង​ទាំង​នោះ​ណាស់​(ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្តាប់)។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ជា​ច្រើន​ឆ្នំា​ក្រោយ​មក ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​បន្ត​កែ​ប្រែ និង​បង្រៀន​ខ្ញុំ ឲ្យ​ចេះ​ឲ្យ​អំណោយ​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​កាន់​តែ​ជ្រះ​ថ្លា។

ការ​ឲ្យ​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​រៀន​ធ្វើ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​កូរិនថូស ឲ្យ​មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង នៅ​ក្នុង​ការ​ឲ្យ ​ដូច​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ចម្រើន​ឡើង​គ្រប់​ជំពូក​(២កូរិនថូស ៨:៧)។ អំពើ​សប្បុរស​របស់​យើង មាន​ពេញ​ដោយ​ព្រះ​គុណ ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ថា អ្វី​ៗ​ដែល​យើង​មាន គឺ​សុទ្ធ​តែ​មក​ពី​ព្រះ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​យើង​ហើយ​ថា “ដែល​ឲ្យ​នោះ​មាន​ពរ​ជាង​ទទួល”(កិច្ចការ ២០:៣៥)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​យើង នូវ​អំណោយ​ដោយ​ការ​លះ​បង់​ធំ​បំផុត គឺ​ប្រទាន​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់​តែ​មួយ ដែល​នឹង​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដើម្បី​លោះ​យើង​ឲ្យ​រួច​ពី​បាប…

រង្វង់នៃការប្រុងប្រយ័ត្ន

សត្វ​ឈ្លូស​​អាហ្រ្វិក​តែង​តែ​បង្កើត “រង្វង់​នៃ​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន” តាម​សភាវ​គតិ​របស់​ពួក​វា ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​វា​កំពុង​តែ​សម្រាក នៅ​ក្នុង​វាល​ស្មៅ។ ពួក​វា​នៅ​ជុំ​គ្នា​ជា​ក្រុម​ៗ ដោយ​សត្វ​នីមួយ​ៗ​បែរ​ក្បាល​ទៅ​រក​ទិស​ដៅ​ខុស​ៗ​គ្នា។ ការ​នេះ​ជួយ​ពួក​វា​ឲ្យ​អាច​ពិនិត្យ​មើល​ជុំវិញ​ខ្លួន​ពួក​វា​បាន​៣៦០​ដឺក្រេ ហើយ​អាច​បញ្ជូន​សញ្ញា​ប្រកាស់​អាសន្ន​ដល់​គ្នា​វា ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់ ឬ​ឱកាស​ចូល​មក​រក​ពួក​វា។

ពួក​វា​បាន​រក​មើល​គ្រោះ​ថ្នាក់ មិន​មែន​ដើម្បី​តែ​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ សមាជិក​ក្រុម​នីមួយ​ៗ​ថែរក្សា​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ នេះ​ក៏​ជា​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ដ៏​មាន​ប្រាជ្ញា​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ​អនុវត្ត​ផង​ដែរ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​យើង​ពិចារណា​មើល​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ដែរ ដើម្បី​នឹង​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ហើយ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ល្អ​ផង ឥត​លែង​ប្រជុំ​គ្នា ដូច​ជា​អ្នក​ខ្លះ​ធ្លាប់​នោះ​ឡើយ”(ហេព្រើរ ១០:២៤-២៥)។

បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ​បាន​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​ដែល​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ណា​ម្នាក់ នៅ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។ កាល​ណា​យើង​រួប​រួម​គ្នា នោះ​យើង​ក៏​កាន់​តែ​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​ផង​ដែរ។ យើង​អាច “លើក​ទឹក​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក”(ខ.២៥) និង​កម្សាន្ត​ចិត្ត​អ្នក​ដែល​មាន​ទុក្ខ​ព្រួយ ដោយ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ដែល​យើង​បាន​ទទួល​ពី​ព្រះ​(២កូរិនថូស ១:៤) ហើយ​ជួយ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ចំពោះ​អារក្ស​ដែល​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​យើង ដែល​តែង​តែ​ក្រវែល ទាំង​គ្រហឹម​ដូច​សត្វសិង្ហ ដោយ​ស្វែង​រក​នរណា​ម្នាក់ ដែល​វា​អាច​ត្របាក់​លេប​បាន​(១ពេត្រុស ៥:៨)។

គោលដៅ​នៃ​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ តែ​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ព្រះយេស៊ូវ ដោយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​បម្រើ​ព្រះ​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​មាន​ប្រសិទ្ធិ​ភាព ក្នុង​លោកិយ​នេះ ​គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​រួម ចំពោះ​ការ​មក​ដល់​នៃ​នគរ​ព្រះ។ យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ហើយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ជួយ​យើង ឲ្យ​យក​អសារ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​រួម​គ្នា​ចូល​ទៅ​ជិត​ទ្រង់ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ —JAMES BANKS

កន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពបំផុត

មាន​ពេល​មួយ ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង​ផ្លូរិន កំពុង​តែ​បក់​បោក​មក​លើ​ទីក្រុង​វីលមីងតុន រដ្ឋ​ឃែរ៉ូឡាយណា​ខាង​ជើង ដោយ​កម្លាំង​ដ៏​វិនាស​កម្ម។ ពេល​នោះ កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ចាក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​របស់​នាង។ នាង​បាន​រង់​ចំា​រហូត​ដល់​ពេល​ចុង​ក្រោយ ដោយ​សង្ឃឹម​ថា ខ្យល់​ព្យុះ​នឹង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទិស​ដៅ​របស់​វា។ ប៉ុន្តែ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន នាង​ក៏​បាន​ប្រញ៉ាប់​ប្រញ៉ាល់​ប្រមូល​ក្រដាស់ រូប​ថត និង​របស់​ទ្រព្យ​សំខាន់​ៗ ដោយ​សម្រេច​ចិត្ត​ថា អ្វី​ត្រូវ​ទុក អ្វី​ត្រូវ​យក​ទៅ។ ក្រោយ​មក នាង​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា នាង​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា នាង​មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​ចាក​ចេញ​សោះ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​នោះ នាង​មិន​ដឹង​ថា នឹង​មាន​អ្វី​ខ្លះ​នៅ​សេស​សល់​ពេល​ដែល​នាងត្រឡប់​មក​វិញ។

ខ្យល់​ព្យុះ​នៃ​ជីវិត​បាន​ចូល​មក​រក​យើង តាម​ទម្រង់​ខុស​ៗ​គ្នា​ជា​ច្រើន ដូច​ជា ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង ខ្យល់​កូច​យក្ស​ថូនេដូ រញ្ជួយ​ដី ទឹក​ជំនន់ និង​បញ្ហា​ដែល​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ប្តី​ប្រពន្ធ ឬ​ជា​មួយ​កូន បញ្ហា​សុខភាព ឬ​ហិរញ្ញ​វត្ថុ​ដែល​កើត​ឡើង​ភ្លាម​ៗ។  របស់​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​ឲ្យ​តម្លៃ អាច​ត្រូវ​ខ្យល់​ព្យុះ​ទាំង​នោះ​បក់​នាំ​យក​ទៅ​បាត់ ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ​ពព្រិច​ភ្នែក។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​យើង ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិភាព​បំផុត ពេល​ដែល​យើង​ជួប​ខ្យល់​ព្យុះ​នៃ​ជីវិត។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ទី​ពឹង​ជ្រក ក៏​ជា​កំឡាំង​នៃ​យើង​ខ្ញុំ ជា​ជំនួយ​ដែល​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​ក្នុង​គ្រា​អាសន្ន។ ហេតុ​នោះ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ខ្លាច​ឡើយ ទោះ​បើ​ផែនដី​ប្រែប្រួល​ទៅ ហើយ​ភ្នំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ត្រូវ​រើ​ធ្លាក់​ចុះ នៅ​កណ្តាល​សមុទ្រ​ក៏​ដោយ”(ទំនុកដំកើង ៤៦:១-២)។

អ្នក​និពន្ធ​នៃ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ ជា​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ធ្លាប់​បម្រើ​ព្រះ តែ​ក្រោយ​មក​ក៏​បាន​បះ​បោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​ជួប​សេចក្តី​ហិន​វិនាស នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​រញ្ជួយ​ដី​(មើល​ជន​គណនា ២៦:៩-១១)។…

សក្តិសមនឹងឲ្យយើងរង់ចំា

នៅ​ក្រៅ​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​ស៊ីប៊ូយ៉ា នៅ​ទីក្រុង​តូក្យូ មាន​រូប​ចម្លាក់​មួយ ដែល​គេ​បាន​ដាក់​នៅ​ទីនោះ ដើម្បី​រឭក​សត្វ​ឆ្កែ​ពូជអាគីតា​មួយ​ក្បាល ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា ហាឈិកូ(Hachiko)។ គេ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពី​ហាឈិកូ ដោយ​សារ​វា​មាន​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​ជាពិសេស ចំពោះ​ម្ចាស់​របស់​វា ជា​សាស្ត្រា​ចារ្យ​សកល​វិទ្យា​ល័យ ដែល​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង​នោះ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​នេះ បាន​ដើរ​ជា​មួយ​គាត់​ទៅ​ទីនោះ នៅ​ពេល​ព្រឹក ហើយ​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ទទួល​គាត់​វិញ នៅ​រៀង​រាល់​ពេល​រសៀល ចំ​ពេល​ដែល​រថ​ភ្លើង​របស់​គាត់​មក​ដល់។

ថ្ងៃ​មួយ លោក​សាស្រ្តា​ចារ្យ​មិន​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​នោះ​ដូច​សព្វ​មួយ​ដង​ទេ ព្រោះ​គួរ​ឲ្យ​សោក​សៅ​ណាស់ ដែល​គាត់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ក្នុង​ម៉ោង​ធ្វើ​ការ។ ប៉ុន្តែ សត្វ​ឆ្កែ​ហាឈិកុ​នៅ​តែ​​មក​ទទួល​គាត់ នៅ​ពេល​រសៀល ​ម៉ោង​ដដែល នៅ​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​នោះ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ អស់​រយៈ​ពេល​៩​ឆ្នាំ គឺ​អស់​មួយ​ជីវិត​របស់​វា។ ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​នេះ បាន​រង់​ចាំ​ការ​វិល​ត្រឡប់​របស់​ម្ចាស់​វា ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ជា​និច្ច ទោះ​ជា​មាន​អាកាស​ធាតុ​អាក្រក់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសើរ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​ថែស្សាឡូនិច សម្រាប់​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ពួក​គេ ដោយ​លើក​ឡើង​អំពី “​ការ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ ដោយ​សេចក្តី​ជំនឿ” និង “​ការ​នឿយ​ហត់ ដែល​ធ្វើ​ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់” ព្រម​ទាំង “​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ ដោយ​សេចក្តី​សង្ឃឹម​យ៉ាង​មាំមួន ដល់​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ”(១ថែស្សាឡូនិច ១:៣)។ ទោះ​ពួក​គេ​បាន​ជួប​ការ​ប្រឆាំង​ដ៏សាហាវ​ក៏​ដោយ ក៏​ពួក​គេ​នៅ​តែ​បោះ​បង់​ចោល​ផ្លូវ​ចាស់​របស់​ពួក​គេ “ដើម្បី​គោរព​ប្រតិ​បត្តិ​ដល់​ព្រះ ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​នោះ​វិញ ហើយ​ឲ្យ​បាន​ចាំ​ព្រះរាជបុត្រា​ព្រះ ទ្រង់​យាង​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌”(ខ.៩-១០)។

អ្នក​ជឿ​ជំនាន់​ដើម​ទាំង​នេះ មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ និង​ចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ពួក​គេ…

តើអ្នកត្រូវការការលូតលាស់ទេ?

កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស។ ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​យុវជន​ម្នាក់ ក្នុង​វ័យ​១៧​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ​ណាស់ ដែល​បាន​ឮ​គេ​ប្រាប់​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់។ ប៉ុន្តែ នៅ​សល់​ពេល​តែ៣​ខែ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ហើយ ដែល​ពី​មុន​មក ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ធ្លាប់​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់​សោះ។

នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ខ្ញុំ​បាន​ខិត​ខំ​រៀន​សូត្រ​ភាសា​អាឡឺម៉ង់​យ៉ាង​វក់​វី អស់​ជា​ច្រើន​ម៉ោង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​សរសេរ​ពាក្យ​នៅ​លើ​ដៃ​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​ទន្ទេញ​ឲ្យ​ចាំ​មាត់​ផង​ដែរ។

ប៉ុន្មាន​ខែ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចូល​រៀន​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​មួយ នៅ​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់ ដោយ​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ព្រោះ​ខ្ញុំ​ចេះ​ភាសា​អាឡឺម៉ង់​តិច​ពេក។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គ្រូ​បង្រៀន​ម្នាក់​បាន​ឲ្យ​យោបល​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា។ គាត់​ថា “ការ​រៀន​ភាសា គឺ​ដូច​ជា​ការ​ឡើង​ភ្នំ​ខ្សាច់​។ អ្នក​ខំ​ប្រឹង​ឡើង​ទៅ​លើ តែ​ជួន​កាល អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​ថា អ្នក​នៅ​កន្លែង​ដដែល។ ប៉ុន្តែ ចូរ​បន្ត​ព្យាយាម​ឡើង​ទៅ​លើ​ទៀត អ្នក​នឹង​ទៅ​ដល់​កំពូល​ភ្នំ​ខ្សាច់​មិន​ខាន”។

ពេល​ខ្លះ ​រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ពិចារណា​អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ការ​លូត​លាស់​របស់​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​រំឭក​យើងថា គាត់​បាន​ស្គាល់​អាថ៌​កំបាំង​នៃ​ការ​ស្កប់​ចិត្ត ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ទាំង​អស់។​ សូម្បី​តែ​អ្នក​ដែល​មាន​ជំនឿ​រឹង​មាំ​ដូច​សាវ័ក​ប៉ុល ក៏​សន្តិភាព​ក្នុង​ចិត្ត មិន​កើត​មាន​ភ្លាម​ៗ​ដែរ។ គាត់​ក៏​ត្រូវ​ការ​ការ​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​សន្តិភាព និង​ការ​ស្កប់​ចិត្ត ដោយ​ពឹង​អាង​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​គ្រប់​ទាំង​អស់​បាន ដោយសារ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ចម្រើន​កម្លាំង​ដល់​ខ្ញុំ”(ភីលីព ៤:១២-១៣)។

ជីវិត​របស់​មនុស្ស​មាន​បញ្ហា​ប្រឈម​ជា​ច្រើន។ ប៉ុន្តែ ពេល​ណា​យើង​ងាក​មក​រក​ព្រះ ដែល “បាន​ឈ្នះ​លោកិយ”(យ៉ូហាន ១៦:៣៣) យើង​នឹង​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ដឹង​ថា…

ព្រះអង្គមិនដែលប្រែប្រួល

កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ ខ្ញុំ និង​ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ ឃែរី(Cari) បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទី​ក្រុង​សាន់តា បាបារ៉ា រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា ដើម្បី​ចូល​រួម​កម្ម​វិធី​ជួប​ជុំ​មិត្ត​រួម​ជំនាន់ នៅ​មហា​វិទ្យា​ល័យ។ ទីក្រុង​នោះ​ជា​កន្លែង​ដែល​យើង​បាន​ជួប​គ្នា និង​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្លង់​ស្នេហ៍ កាល​ពី​៣៥​ឆ្នាំ​មុន។ យើង​មាន​គម្រោង​ទៅ​លេង​កន្លែង​មួយ​ចំនួន ដែល​យើង​ធ្លាប់​បាន​ចំណាយ​ពេល​ដ៏​ល្អ​បំផុត​ជា​មួយ​គ្នា កាល​វ័យ​យុវជន។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​ទៅ​ដល់​ទីតាំង​របស់​ភោជ្ជនីយដ្ឋាន​មីស៊ីកូ​ដែល​យើង​ចូល​ចិត្ត​ជាង​គេ យើង​បែរ​ជា​ឃើញ​ហាង​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រឿង​សំណង់​នៅ​ទីនោះ​ទៅ​វិញ។ តែ​យើង​បាន​ឃើញ​ផ្លាក​ដែក​មួយ ដែល​គេ​បាន​ព្យួរ​នៅ​លើ​ជញ្ជាំង ជា​ការ​រំឭក​ដល់​ភោជ្ជនីយដ្ឋាន​នេះ ដែល​បាន​បម្រើ​សហគមន៍​នៅ​ទីនោះ​អស់​រយៈ​ពេល​៤​ទសវត្សរ៍​មក​ហើយ។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​មើល​ទៅ​ផ្លូវ​ដើរ ដ៏​សោះ​កក្រោះ ដែល​ពី​មុន​​បាន​លម្អរ​ដោយ​តុ​កៅអី និង​ឆ័ត្រ​ពណ៌​ចម្រុះ ដ៏​ស្រស់​ស្អាត។ នៅ​ទីនោះ ​ពិត​ជា​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល​ច្រើន​ណាស់។ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជា​អ្វី​ៗ​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ មិន​ដែល​ផ្លាស់​ប្តូរ​ឡើយ។ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ពោល​យ៉ាង​សោក​សៅ​ថា “ចំណែក​ឯ​មនុស្ស ថ្ងៃ​អាយុ​របស់​គេ​ធៀប​ដូច​ជា​ស្មៅ គេ​រីក​ឡើង​ដូច​ជា​ផ្កា​នៅ​ទី​វាល។ ដ្បិត​កាល​ណា​ខ្យល់​បក់​មក​ត្រូវ នោះ​ក៏​សូន្យ​បាត់​ទៅ ហើយ​កន្លែង​នោះ​មិន​ស្គាល់​វា​ទៀត។តែ​សេចក្តី​សប្បុរស​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ តាំង​ពី​អស់កល្ប​ដរាប​ដល់​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ចំពោះ​អស់​អ្នក​ដែល​កោតខ្លាច​ដល់​ទ្រង់ សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ទ្រង់ ក៏​នៅ​រហូត​ដល់​កូន​ចៅ​គេ​ត​ទៅ”(ទំនុកដំកើង ១០៣:១៥-១៧)។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ទំនុក​មួយ​នេះ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ថា “ព្រលឹង​អញ​អើយ ចូរ​សរសើរ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា​ចុះ”(ខ.២២)។

លោក​ហេរ៉ាគ្លីទើស(Heraclitus) ដែល​ជា​ទស្សនវិទូ​បុរាណ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “មនុស្ស​មិន​ដែល​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ទន្លេ​ដដែល ជា​លើក​ទីពីរ​ឡើយ”។ បាន​សេចក្តី​ថា អ្វី​ៗ​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជា​និច្ច ប៉ុន្តែ ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​ដដែល…