តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ James Banks

រង្វង់នៃការប្រុងប្រយ័ត្ន

សត្វ​ឈ្លូស​​អាហ្រ្វិក​តែង​តែ​បង្កើត “រង្វង់​នៃ​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន” តាម​សភាវ​គតិ​របស់​ពួក​វា ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​វា​កំពុង​តែ​សម្រាក នៅ​ក្នុង​វាល​ស្មៅ។ ពួក​វា​នៅ​ជុំ​គ្នា​ជា​ក្រុម​ៗ ដោយ​សត្វ​នីមួយ​ៗ​បែរ​ក្បាល​ទៅ​រក​ទិស​ដៅ​ខុស​ៗ​គ្នា។ ការ​នេះ​ជួយ​ពួក​វា​ឲ្យ​អាច​ពិនិត្យ​មើល​ជុំវិញ​ខ្លួន​ពួក​វា​បាន​៣៦០​ដឺក្រេ ហើយ​អាច​បញ្ជូន​សញ្ញា​ប្រកាស់​អាសន្ន​ដល់​គ្នា​វា ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់ ឬ​ឱកាស​ចូល​មក​រក​ពួក​វា។

ពួក​វា​បាន​រក​មើល​គ្រោះ​ថ្នាក់ មិន​មែន​ដើម្បី​តែ​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ សមាជិក​ក្រុម​នីមួយ​ៗ​ថែរក្សា​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ នេះ​ក៏​ជា​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ដ៏​មាន​ប្រាជ្ញា​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ​អនុវត្ត​ផង​ដែរ។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​យើង​ពិចារណា​មើល​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ដែរ ដើម្បី​នឹង​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ហើយ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ការ​ល្អ​ផង ឥត​លែង​ប្រជុំ​គ្នា ដូច​ជា​អ្នក​ខ្លះ​ធ្លាប់​នោះ​ឡើយ”(ហេព្រើរ ១០:២៤-២៥)។

បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ​បាន​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​ដែល​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ណា​ម្នាក់ នៅ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។ កាល​ណា​យើង​រួប​រួម​គ្នា នោះ​យើង​ក៏​កាន់​តែ​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​ផង​ដែរ។ យើង​អាច “លើក​ទឹក​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក”(ខ.២៥) និង​កម្សាន្ត​ចិត្ត​អ្នក​ដែល​មាន​ទុក្ខ​ព្រួយ ដោយ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ដែល​យើង​បាន​ទទួល​ពី​ព្រះ​(២កូរិនថូស ១:៤) ហើយ​ជួយ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ចំពោះ​អារក្ស​ដែល​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​យើង ដែល​តែង​តែ​ក្រវែល ទាំង​គ្រហឹម​ដូច​សត្វសិង្ហ ដោយ​ស្វែង​រក​នរណា​ម្នាក់ ដែល​វា​អាច​ត្របាក់​លេប​បាន​(១ពេត្រុស ៥:៨)។

គោលដៅ​នៃ​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ តែ​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ព្រះយេស៊ូវ ដោយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​បម្រើ​ព្រះ​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​មាន​ប្រសិទ្ធិ​ភាព ក្នុង​លោកិយ​នេះ ​គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​រួម ចំពោះ​ការ​មក​ដល់​នៃ​នគរ​ព្រះ។ យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ហើយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ជួយ​យើង ឲ្យ​យក​អសារ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​រួម​គ្នា​ចូល​ទៅ​ជិត​ទ្រង់ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ —JAMES BANKS

កន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពបំផុត

មាន​ពេល​មួយ ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង​ផ្លូរិន កំពុង​តែ​បក់​បោក​មក​លើ​ទីក្រុង​វីលមីងតុន រដ្ឋ​ឃែរ៉ូឡាយណា​ខាង​ជើង ដោយ​កម្លាំង​ដ៏​វិនាស​កម្ម។ ពេល​នោះ កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ចាក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​របស់​នាង។ នាង​បាន​រង់​ចំា​រហូត​ដល់​ពេល​ចុង​ក្រោយ ដោយ​សង្ឃឹម​ថា ខ្យល់​ព្យុះ​នឹង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទិស​ដៅ​របស់​វា។ ប៉ុន្តែ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន នាង​ក៏​បាន​ប្រញ៉ាប់​ប្រញ៉ាល់​ប្រមូល​ក្រដាស់ រូប​ថត និង​របស់​ទ្រព្យ​សំខាន់​ៗ ដោយ​សម្រេច​ចិត្ត​ថា អ្វី​ត្រូវ​ទុក អ្វី​ត្រូវ​យក​ទៅ។ ក្រោយ​មក នាង​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា នាង​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា នាង​មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​ចាក​ចេញ​សោះ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​នោះ នាង​មិន​ដឹង​ថា នឹង​មាន​អ្វី​ខ្លះ​នៅ​សេស​សល់​ពេល​ដែល​នាងត្រឡប់​មក​វិញ។

ខ្យល់​ព្យុះ​នៃ​ជីវិត​បាន​ចូល​មក​រក​យើង តាម​ទម្រង់​ខុស​ៗ​គ្នា​ជា​ច្រើន ដូច​ជា ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង ខ្យល់​កូច​យក្ស​ថូនេដូ រញ្ជួយ​ដី ទឹក​ជំនន់ និង​បញ្ហា​ដែល​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ប្តី​ប្រពន្ធ ឬ​ជា​មួយ​កូន បញ្ហា​សុខភាព ឬ​ហិរញ្ញ​វត្ថុ​ដែល​កើត​ឡើង​ភ្លាម​ៗ។  របស់​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​ឲ្យ​តម្លៃ អាច​ត្រូវ​ខ្យល់​ព្យុះ​ទាំង​នោះ​បក់​នាំ​យក​ទៅ​បាត់ ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ​ពព្រិច​ភ្នែក។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​យើង ឲ្យ​ងាក​ទៅ​រក​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិភាព​បំផុត ពេល​ដែល​យើង​ជួប​ខ្យល់​ព្យុះ​នៃ​ជីវិត។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ទី​ពឹង​ជ្រក ក៏​ជា​កំឡាំង​នៃ​យើង​ខ្ញុំ ជា​ជំនួយ​ដែល​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​ក្នុង​គ្រា​អាសន្ន។ ហេតុ​នោះ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ខ្លាច​ឡើយ ទោះ​បើ​ផែនដី​ប្រែប្រួល​ទៅ ហើយ​ភ្នំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ត្រូវ​រើ​ធ្លាក់​ចុះ នៅ​កណ្តាល​សមុទ្រ​ក៏​ដោយ”(ទំនុកដំកើង ៤៦:១-២)។

អ្នក​និពន្ធ​នៃ​ទំនុក​ដំកើង​នេះ ជា​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​របស់​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ធ្លាប់​បម្រើ​ព្រះ តែ​ក្រោយ​មក​ក៏​បាន​បះ​បោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​ជួប​សេចក្តី​ហិន​វិនាស នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​រញ្ជួយ​ដី​(មើល​ជន​គណនា ២៦:៩-១១)។…

សក្តិសមនឹងឲ្យយើងរង់ចំា

នៅ​ក្រៅ​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​ស៊ីប៊ូយ៉ា នៅ​ទីក្រុង​តូក្យូ មាន​រូប​ចម្លាក់​មួយ ដែល​គេ​បាន​ដាក់​នៅ​ទីនោះ ដើម្បី​រឭក​សត្វ​ឆ្កែ​ពូជអាគីតា​មួយ​ក្បាល ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា ហាឈិកូ(Hachiko)។ គេ​បាន​នឹក​ចាំ​អំពី​ហាឈិកូ ដោយ​សារ​វា​មាន​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​ជាពិសេស ចំពោះ​ម្ចាស់​របស់​វា ជា​សាស្ត្រា​ចារ្យ​សកល​វិទ្យា​ល័យ ដែល​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង​នោះ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។ សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​នេះ បាន​ដើរ​ជា​មួយ​គាត់​ទៅ​ទីនោះ នៅ​ពេល​ព្រឹក ហើយ​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ទទួល​គាត់​វិញ នៅ​រៀង​រាល់​ពេល​រសៀល ចំ​ពេល​ដែល​រថ​ភ្លើង​របស់​គាត់​មក​ដល់។

ថ្ងៃ​មួយ លោក​សាស្រ្តា​ចារ្យ​មិន​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​នោះ​ដូច​សព្វ​មួយ​ដង​ទេ ព្រោះ​គួរ​ឲ្យ​សោក​សៅ​ណាស់ ដែល​គាត់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ក្នុង​ម៉ោង​ធ្វើ​ការ។ ប៉ុន្តែ សត្វ​ឆ្កែ​ហាឈិកុ​នៅ​តែ​​មក​ទទួល​គាត់ នៅ​ពេល​រសៀល ​ម៉ោង​ដដែល នៅ​ស្ថានីយ៍​រថ​ភ្លើង​នោះ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ អស់​រយៈ​ពេល​៩​ឆ្នាំ គឺ​អស់​មួយ​ជីវិត​របស់​វា។ ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​នេះ បាន​រង់​ចាំ​ការ​វិល​ត្រឡប់​របស់​ម្ចាស់​វា ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ជា​និច្ច ទោះ​ជា​មាន​អាកាស​ធាតុ​អាក្រក់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសើរ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​ថែស្សាឡូនិច សម្រាប់​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ពួក​គេ ដោយ​លើក​ឡើង​អំពី “​ការ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ ដោយ​សេចក្តី​ជំនឿ” និង “​ការ​នឿយ​ហត់ ដែល​ធ្វើ​ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់” ព្រម​ទាំង “​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ ដោយ​សេចក្តី​សង្ឃឹម​យ៉ាង​មាំមួន ដល់​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ”(១ថែស្សាឡូនិច ១:៣)។ ទោះ​ពួក​គេ​បាន​ជួប​ការ​ប្រឆាំង​ដ៏សាហាវ​ក៏​ដោយ ក៏​ពួក​គេ​នៅ​តែ​បោះ​បង់​ចោល​ផ្លូវ​ចាស់​របស់​ពួក​គេ “ដើម្បី​គោរព​ប្រតិ​បត្តិ​ដល់​ព្រះ ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​នៅ​នោះ​វិញ ហើយ​ឲ្យ​បាន​ចាំ​ព្រះរាជបុត្រា​ព្រះ ទ្រង់​យាង​មក​ពី​ស្ថានសួគ៌”(ខ.៩-១០)។

អ្នក​ជឿ​ជំនាន់​ដើម​ទាំង​នេះ មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ និង​ចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ដែល​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ពួក​គេ…

តើអ្នកត្រូវការការលូតលាស់ទេ?

កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស។ ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​យុវជន​ម្នាក់ ក្នុង​វ័យ​១៧​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ​ណាស់ ដែល​បាន​ឮ​គេ​ប្រាប់​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់។ ប៉ុន្តែ នៅ​សល់​ពេល​តែ៣​ខែ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ហើយ ដែល​ពី​មុន​មក ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ធ្លាប់​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់​សោះ។

នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ខ្ញុំ​បាន​ខិត​ខំ​រៀន​សូត្រ​ភាសា​អាឡឺម៉ង់​យ៉ាង​វក់​វី អស់​ជា​ច្រើន​ម៉ោង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​សរសេរ​ពាក្យ​នៅ​លើ​ដៃ​ខ្លួន​ឯង ដើម្បី​ទន្ទេញ​ឲ្យ​ចាំ​មាត់​ផង​ដែរ។

ប៉ុន្មាន​ខែ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចូល​រៀន​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​មួយ នៅ​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់ ដោយ​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ព្រោះ​ខ្ញុំ​ចេះ​ភាសា​អាឡឺម៉ង់​តិច​ពេក។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គ្រូ​បង្រៀន​ម្នាក់​បាន​ឲ្យ​យោបល​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា។ គាត់​ថា “ការ​រៀន​ភាសា គឺ​ដូច​ជា​ការ​ឡើង​ភ្នំ​ខ្សាច់​។ អ្នក​ខំ​ប្រឹង​ឡើង​ទៅ​លើ តែ​ជួន​កាល អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​ថា អ្នក​នៅ​កន្លែង​ដដែល។ ប៉ុន្តែ ចូរ​បន្ត​ព្យាយាម​ឡើង​ទៅ​លើ​ទៀត អ្នក​នឹង​ទៅ​ដល់​កំពូល​ភ្នំ​ខ្សាច់​មិន​ខាន”។

ពេល​ខ្លះ ​រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ពិចារណា​អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ការ​លូត​លាស់​របស់​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​រំឭក​យើងថា គាត់​បាន​ស្គាល់​អាថ៌​កំបាំង​នៃ​ការ​ស្កប់​ចិត្ត ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ទាំង​អស់។​ សូម្បី​តែ​អ្នក​ដែល​មាន​ជំនឿ​រឹង​មាំ​ដូច​សាវ័ក​ប៉ុល ក៏​សន្តិភាព​ក្នុង​ចិត្ត មិន​កើត​មាន​ភ្លាម​ៗ​ដែរ។ គាត់​ក៏​ត្រូវ​ការ​ការ​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​សន្តិភាព និង​ការ​ស្កប់​ចិត្ត ដោយ​ពឹង​អាង​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​គ្រប់​ទាំង​អស់​បាន ដោយសារ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ចម្រើន​កម្លាំង​ដល់​ខ្ញុំ”(ភីលីព ៤:១២-១៣)។

ជីវិត​របស់​មនុស្ស​មាន​បញ្ហា​ប្រឈម​ជា​ច្រើន។ ប៉ុន្តែ ពេល​ណា​យើង​ងាក​មក​រក​ព្រះ ដែល “បាន​ឈ្នះ​លោកិយ”(យ៉ូហាន ១៦:៣៣) យើង​នឹង​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ដឹង​ថា…

ព្រះអង្គមិនដែលប្រែប្រួល

កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ ខ្ញុំ និង​ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ ឃែរី(Cari) បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទី​ក្រុង​សាន់តា បាបារ៉ា រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា ដើម្បី​ចូល​រួម​កម្ម​វិធី​ជួប​ជុំ​មិត្ត​រួម​ជំនាន់ នៅ​មហា​វិទ្យា​ល័យ។ ទីក្រុង​នោះ​ជា​កន្លែង​ដែល​យើង​បាន​ជួប​គ្នា និង​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្លង់​ស្នេហ៍ កាល​ពី​៣៥​ឆ្នាំ​មុន។ យើង​មាន​គម្រោង​ទៅ​លេង​កន្លែង​មួយ​ចំនួន ដែល​យើង​ធ្លាប់​បាន​ចំណាយ​ពេល​ដ៏​ល្អ​បំផុត​ជា​មួយ​គ្នា កាល​វ័យ​យុវជន។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​ទៅ​ដល់​ទីតាំង​របស់​ភោជ្ជនីយដ្ឋាន​មីស៊ីកូ​ដែល​យើង​ចូល​ចិត្ត​ជាង​គេ យើង​បែរ​ជា​ឃើញ​ហាង​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រឿង​សំណង់​នៅ​ទីនោះ​ទៅ​វិញ។ តែ​យើង​បាន​ឃើញ​ផ្លាក​ដែក​មួយ ដែល​គេ​បាន​ព្យួរ​នៅ​លើ​ជញ្ជាំង ជា​ការ​រំឭក​ដល់​ភោជ្ជនីយដ្ឋាន​នេះ ដែល​បាន​បម្រើ​សហគមន៍​នៅ​ទីនោះ​អស់​រយៈ​ពេល​៤​ទសវត្សរ៍​មក​ហើយ។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​មើល​ទៅ​ផ្លូវ​ដើរ ដ៏​សោះ​កក្រោះ ដែល​ពី​មុន​​បាន​លម្អរ​ដោយ​តុ​កៅអី និង​ឆ័ត្រ​ពណ៌​ចម្រុះ ដ៏​ស្រស់​ស្អាត។ នៅ​ទីនោះ ​ពិត​ជា​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល​ច្រើន​ណាស់។ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជា​អ្វី​ៗ​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ មិន​ដែល​ផ្លាស់​ប្តូរ​ឡើយ។ គឺ​ដូច​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ពោល​យ៉ាង​សោក​សៅ​ថា “ចំណែក​ឯ​មនុស្ស ថ្ងៃ​អាយុ​របស់​គេ​ធៀប​ដូច​ជា​ស្មៅ គេ​រីក​ឡើង​ដូច​ជា​ផ្កា​នៅ​ទី​វាល។ ដ្បិត​កាល​ណា​ខ្យល់​បក់​មក​ត្រូវ នោះ​ក៏​សូន្យ​បាត់​ទៅ ហើយ​កន្លែង​នោះ​មិន​ស្គាល់​វា​ទៀត។តែ​សេចក្តី​សប្បុរស​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ តាំង​ពី​អស់កល្ប​ដរាប​ដល់​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ចំពោះ​អស់​អ្នក​ដែល​កោតខ្លាច​ដល់​ទ្រង់ សេចក្តី​សុចរិត​របស់​ទ្រង់ ក៏​នៅ​រហូត​ដល់​កូន​ចៅ​គេ​ត​ទៅ”(ទំនុកដំកើង ១០៣:១៥-១៧)។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ទំនុក​មួយ​នេះ ស្តេច​ដាវីឌ​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ថា “ព្រលឹង​អញ​អើយ ចូរ​សរសើរ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា​ចុះ”(ខ.២២)។

លោក​ហេរ៉ាគ្លីទើស(Heraclitus) ដែល​ជា​ទស្សនវិទូ​បុរាណ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “មនុស្ស​មិន​ដែល​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ទន្លេ​ដដែល ជា​លើក​ទីពីរ​ឡើយ”។ បាន​សេចក្តី​ថា អ្វី​ៗ​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជា​និច្ច ប៉ុន្តែ ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​ដដែល…

រឿងមិននឹកស្មានដល់

មាន​ពេល​មួយ​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ពេល​គាត់​មាន​វ័យ​កាន់​តែ​ចាស់ ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​កាន់​តែ​មាន​ប្រាជ្ញា។ ហើយ​គាត់ប្រាប់​ខ្ញុំ​ទៀត​ថា ជួន​កាល ពេល​គាត់​និយាយ​ទៅ​កាន់​កូន​ប្រុស​គាត់ គាត់​ថែម​ទាំង​ឮ​សម្លេង​ខ្ញុំ ចេញ​ពី​មាត់​របស់​គាត់​ទៀត​ផង។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​ចង់​មាន​ន័យ​ថា គាត់​បាន​ប្រៀន​ប្រដៅ​កូន​របស់​គាត់ ដោយ​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​និយាយ​ទៅ​កាន់​គាត់ កាល​គាត់​នៅ​ក្មេង។ គាត់​បាន​និយាយ​ត្រង់​ៗ តែ​ការ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អស់​សំណើច។ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​គាត់​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​ដល់ ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់​ខ្ញុំ​សង្កេត​ឃើញ​ថា ខ្ញុំ​បាន​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី​របស់​ពួក​គាត់ កាល​ខ្ញុំ​ចិញ្ចឹមបី​បាច់​កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ។ ពេល​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​ឪពុក​គេ ទស្សនៈ​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ចំពោះ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ ក៏​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ។ កាល​ពី​មុន ខ្ញុំ​គិត​ថា ការ​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​គាត់ គឺ​ជា​រឿង​ល្ងង់​ខ្លៅ ប៉ុន្តែ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​ប្រៀន​ប្រដៅ​នោះ​មាន​ពេញ​ដោយ​ប្រាជ្ញា លើស​ពី​ការ​គិត​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្រៀន​យើង​ថា “​សេចក្តី​ល្ងង់ល្ងើ​របស់​ព្រះ នោះ​មាន​ប្រាជ្ញា​លើស​ជាង​មនុស្ស”(១កូរិនថូស ១:២៥)។ “ដ្បិត​ដោយ​ព្រោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សំរេច​តាម​ប្រាជ្ញា​នៃ​ទ្រង់​ថា មនុស្ស​លោក​នឹង​រក​ស្គាល់​ព្រះ​ដោយ​អាង​ប្រាជ្ញា​ខ្លួន​មិន​បាន​ទេ បាន​ជា​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​ជួយ​សង្គ្រោះ​អស់​លោក​អ្នក​ដែល​ជឿ ដោយសារ​សេចក្តី​ល្ងីល្ងើ​វិញ គឺ​ជា​ការ​ប្រកាស​ដំណឹង​ល្អ”(ខ.២១)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​នូវ​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ជា​ច្រើន។ ជាក់​ស្តែង ព្រះ​រាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ​មិន​បាន​យាង​មក​ធ្វើ​ជា​ស្តេច​ដ៏​មាន​ជ័យ​ជម្នះ ដូច​ការ​រំពឹង​គិត​របស់​មនុស្ស​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​យាង​មក ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​បម្រើ​ដែល​រង​ទុក្ខ ហើយ​បាន​សុគត នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន មុន​ពេល​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ដោយ​សិរីល្អ​ដែល​ខ្ពស់​បំផុត។

តាម​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ការ​បន្ទាប​ខ្លួន គឺ​មាន​តម្លៃ​ជាង​អំណួត ហើយ​យើង​អាច​ទទួល​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ដោយ​សារ​សេចក្តី​មេត្តា និង​សេចក្តី​សប្បុរស​ដែល​យើង​មិន​សម​នឹង​ទទួល។…

តើអ្នកមានចិត្តសប្បុរសកំរិតណា?

កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ កូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ ចេហ្វ(Geoff) បាន​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​សាក​ល្បង​រស់​នៅ​តាម​ជន​អនាថា​។ គាត់​បាន​ចំណាយ​ពេល​ពីរ​យប់​បី​ថ្ងៃ នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ក្នុង​ទីក្រុង​គាត់ ដោយ​គេង​ក្រៅផ្ទះ ​ក្នុង​អាកាស​ធាតុ​ដែល​ត្រជាក់​ក្រោម​សូន​អង្សារ។ គាត់​មិន​បាន​យក​អាហារ លុយ ឬ​តង់​ដាក់​តាម​ខ្លួន​ឡើយ គឺគាត់​បាន​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​គាត់ ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​អំពើ​សប្បុរស​ធម៌​របស់​អ្នក​ដែល​គាត់​មិន​ដែល​ស្គាល់។ នៅ​ថ្ងៃ​មួយ​នោះ គាត់​មាន​តែ​នំប៉័ង​សាំង​វិច​មួយ​ដុំ​ប៉ុណ្ណោះ​ សម្រាប់​បរិភោគ បន្ទាប់​ពី​បុរស​ម្នាក់​បាន​ឮ​គាត់​សុំ​នំប៉័ង​គេ នៅ​ភោជ្ជនីយដ្ឋាន​អាហារ​រហ័ស។

ក្រោយ​មក ចេហ្វ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ការ​រស់​នៅ​ដូច​ជន​អនាថា វា​ជា​រឿង​ដែល​គាត់​ពិបាក​ធ្វើ​បំផុត ក្នុង​ជីវិត​គាត់ តែ​វាបាន​កែ​បែ្រ​ទស្សនៈដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​សាក​ល្បង​រស់​នៅ​តាម​ជន​អនាថា​ហើយ នៅ​ថ្ងៃបន្ទាប់ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​រក​ជន​អនាថា​មួយ​ចំនួន ដែល​មាន​ចិត្ត​សប្បុរស​ចំពោះ​គាត់ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គាត់​រស់​នៅតាម​ចិញ្ចើម​ថ្មល់។ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង ដែល​គាត់​អាច​ធ្វើ​បាន ដើម្បី​ជួយ​ពួក​គេ តាម​របៀប​ដ៏​សាមញ្ញ។ ពួក​គេ​មានការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត គាត់​មិន​មែន​ជា​ជន​អនាថា​ទេ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​មាន​ការ​ដឹង​គុណ ដែលគាត់​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​ជីវិត​ជន​អនាថា ដោយ​ព្យាយាម​ស្វែង​យល់​អំពី​ជីវិត តាម​រយៈ​ការ​រស់​នៅ​ដូចពួក​គេ។

បទ​ពិសោធន៍​ដែល​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លង​កាត់ នៅ​ពេល​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា​ “យើង​នៅ​អាក្រាត ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ស្លៀកពាក់​ឲ្យ​យើង យើង​បាន​ឈឺ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​មក​សួរ​យើង ក៏​ជាប់​គុក ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​មក​ឯ​យើង … ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ធ្វើ​ការ​ទាំង​នោះ ដល់​អ្នក​តូច​បំផុត​ក្នុង​ពួក​បង​ប្អូន​យើង​នេះ…

ជៀសវាងអន្ទាក់

ដើមវេនូស ជាប្រភេទរុក្ខជាតិចាប់សត្វរុយ ដែលគេបានរកឃើញលើកដំបូង នៅក្នុងតំបន់តូចមួយ នៅតំបន់ព្រៃលិចទឹកដែលមានខ្សាច់ច្រើន ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ក្នុងរដ្ឋខារ៉ូលីណាខាងជើង។ រុក្ខជាតិនេះគឺពិតជាគួរឲ្យចង់ទស្សនាណាស់ ព្រោះវាជាប្រភេទរុក្ខជាតិដែលចាប់សត្វស៊ីជាចំណី។

ដើមចាប់សត្វរុយនេះបានបញ្ចេញទឹកដមដែលមានក្លិនក្រអូប ទៅក្នុងអន្ទាក់របស់វាដែលមានពណ៌ចម្រុះ ដូចផ្កាដែលបានរីក។ ពេលដែលសត្វល្អិតវាចូលទៅខាងក្នុង ប៉ះចំគន្លឹះនៅគែមខាងក្រៅ អន្ទាក់នោះក៏បានបិទជិត ក្នុងពេលតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក ហើយក៏បានចាប់សត្វល្អិតនោះជាប់។ អន្ទាក់នោះក៏បានបិទចូលទៅក្នុងបន្ថែមទៀត ហើយក៏បានបញ្ចេញអង់ហ្សែនដើម្បីរំលាយ និងស៊ីសត្វល្អិតនោះជាចំណី បានមួយរយៈពេល ដោយផ្តល់ឲ្យនូវជីវជាតិ ដែលដីខ្សាច់មិនអាចផ្តល់ឲ្យបាន។

ព្រះបន្ទូលព្រះបានប្រាប់យើង អំពីអន្ទាក់មួយទៀត ដែលអាចចាប់យើងជាប់ ដោយមិនដឹងខ្លួន។ គឺដូចដែលសាវ័កប៉ុលបានដាស់តឿនលោកធីម៉ូថេ ដែលជាសិស្សរបស់គាត់ថា “ឯពួកអ្នកដែលចង់ធ្វើជាអ្នកស្តុកស្តម្ភ នោះនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្តីល្បួង និងអន្ទាក់ ហើយក្នុងបំណងជាច្រើន ដែលផ្តេសផ្តាស ហើយធ្វើទុក្ខដល់ខ្លួន ក៏ពន្លិចមនុស្សទៅក្នុងសេចក្តីហិនវិនាស និងសេចក្តីអន្តរធានវិញ ដ្បិតការដែលស្រឡាញ់ប្រាក់ នោះហើយជាមេឫសនៃសេចក្តីអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង ដែលអ្នកខ្លះបានឈោងតាម ហើយត្រូវលួងលោមឲ្យឃ្លាតចេញពីសេចក្តីជំនឿ ទាំងចាក់ទំលុះខ្លួនគេ ដោយសេចក្តីព្រួយលំបាកជាច្រើន”(១ធីម៉ូថេ ៦:៩-១០)។

មនុស្សចូលចិត្តគិតថា ខ្លួនអាចរកបានសុភមង្គល ពីលុយ និងសម្ភារៈ ប៉ុន្តែ ពេលដែលពួកគេយករបស់ទាំងនោះជាទីមួយ ក្នុងជីវិតខ្លួនហើយ គឺមានន័យថា ពួកគេកំពុងតែដើរក្នុងផ្លូវដ៏គ្រោះថ្នាក់។ តែយើងអាចជៀសវាងអន្ទាក់នេះបាន ដោយរស់នៅ ក្នុងចិត្តដែលអរព្រះគុណ និងបន្ទាបខ្លួន ដោយផ្តោតទៅលើសេចក្តីល្អ ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានតាមរយៈព្រះយេស៊ូវ ដ្បិត…

ស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់

មានពេលមួយចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំដែលមានអាយុ៣ឆ្នាំ មានបញ្ហាទាំងព្រលឹម។ គាត់មិនអាចរកឃើញអាវដែលគាត់ចូលចិត្តពាក់ជាងគេ។ ស្បែកជើងដែលគាត់ចង់ពាក់ មានកម្តៅក្តៅពេក។ គាត់ក៏បានងិកងក់ដាក់ជីដូនរបស់គាត់ រួចអង្គុយយំតែម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំក៏បានសួរគាត់ថា “តើចៅមិនសប្បាយចិត្តរឿងអី្វ? យើងក៏បានជជែកគ្នាមួយសន្ទុះ ហើយបន្ទាប់ពីគាត់បានសម្រួលអារម្មណ៍ហើយ ខ្ញុំក៏បានសួរគាត់ដោយសុភាពថា តើគាត់មានអាកប្បកិរិយ៉ាល្អ ចំពោះជីដូនគាត់ទេ? គាត់ក៏បានមើលទៅស្បែកជើងគាត់ ហើយឆ្លើយថា គាត់បានធ្វើខុសហើយ គាត់សូមទោស។

ខ្ញុំក៏មានចិត្តអាណឹតគាត់។ គាត់មិនបានបដិសេធថា គាត់មិនបានធ្វើខុសនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានសារភាព ដោយចិត្តស្មោះត្រង់។ ការនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំថា ពេលដែលយើងបានធ្វើអំពើបាប យើងចាំបាច់ត្រូវទូលសូមព្រះយេស៊ូវអត់ទោសបាបឲ្យយើង ហើយសូមទ្រង់ជួយយើងឲ្យធ្វើឲ្យបានល្អឡើង។

ក្នុងបទគម្ពីរអេសាយ ជំពូក១ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅកាន់រាស្រ្តទ្រង់ អំពីការអាក្រក់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត។ ការស៊ីសំណូក និងភាពអយុត្តិធម៌បានកើតឡើង នៅក្នុងតុលាការ ហើយគេបានកេងប្រវ័ញ្ចក្មេងកំព្រា និងស្រ្តីម៉េម៉ាយ។ តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់បានឆ្លើយតបចំពោះពួកគេ ដោយសេចក្តីមេត្តាកុរណា ដោយឲ្យពួកគេសារភាពអំពើបាបដែលពួកគេបានធ្វើ ហើយងាកបែរចេញពីការអាក្រក់ទាំងនោះ។ គឺដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា “ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា មកចុះ យើងនឹងពិភាក្សាជាមួយគ្នា ទោះបើអំពើបាបរបស់ឯងដូចជាពណ៌ក្រហមទែងក៏ដោយ គង់តែនឹងបានសដូចហិមៈ ទោះបើក្រហមឆ្អៅក៏ដោយ គង់តែនឹងបានដូចជារោមចៀមវិញ”(អេសាយ ១:១៨)។

ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឲ្យយើងមានការបើកចំហរចំពោះទ្រង់ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានៃអំពើបាបរបស់យើង។ កាលណាយើងប្រែចិត្តចេញពីអំពើបាប ដោយចិត្តស្មោះត្រង់ ទ្រង់នឹងប្រទានការអត់ទោសបាបដល់យើងរាល់គ្នា ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “បើយើងលន់តួបាបវិញ នោះទ្រង់មានព្រះហឫទ័យស្មោះត្រង់…

តើអ្នកបានរកឃើញកំណប់នោះ ហើយឬនៅ?

មានពេលមួយ លោកចន(John) និងអ្នកស្រីម៉ារី(Mary) កំពុងតែបណ្តើរឆ្កែរបស់ពួកគេ នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់ពួកគេ ហើយក៏បានឃើញកំប៉ុងច្រេះចាប់មួយ ដែលបានផុសចេញពីដី ដោយសារភ្លៀងធ្លាក់កាលពីពេលថ្មីៗនេះ។ ពួកគេក៏បានយកកំប៉ុងនោះ ចូលក្នុងផ្ទះ ហើយក៏បានបើកវាមើល ឃើញកំណប់កាក់មាសជាច្រើន ដែលមានអាយុជាង១០០ឆ្នាំ។ ពួកគេក៏បានត្រឡប់មកកន្លែងនោះវិញ ហើយក៏បានរកឃើញកំប៉ុង៧ទៀត ដែលមានកាក់មាស ១៤២៧កាក់ជាសរុប។ ពួកគេក៏បានការពារកំណប់ដែលពួកគេបានរកឃើញនោះ ដោយយកវាទៅកប់នៅកន្លែងផ្សេង។

កំណប់កាក់មាសនោះ(មានតម្លៃ១០លានដុល្លា) ត្រូវបានគេហៅថាកំណប់សេឌល រីជ ជាការរកឃើញកំណប់ធំបំផុត ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តអាមេរិក។ រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីរឿងប្រៀបប្រដូច ដែលក្នុងនោះ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា “មួយទៀត នគរស្ថានសួគ៌ក៏ប្រៀបដូចជាកំណប់កប់ទុកក្នុងចំការ ដែលកាលណាមនុស្សម្នាក់បានឃើញ នោះក៏លាក់ទុក រួចចេញទៅ លក់របស់ទ្រព្យខ្លួនទាំងអស់ដោយអំណរ ដើម្បីនឹងទិញចំការនោះ”(ម៉ាថាយ ១៣:៤៤)។

រឿងនិទានអំពីកំណប់ជាច្រើន បានធ្វើឲ្យមនុស្សមានការស្រមើរស្រមៃ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍កន្លងមកនោះ ទោះការរកឃើញកំណប់ ជារឿងដែលកម្រនឹងកើតមានក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល អំពីកំណប់មួយប្រភេទ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នា សុទ្ធតែអាចរកបាន ដោយគ្រាន់តែសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន ហើយទទួលជឿ និងដើរតាមទ្រង់(យ៉ូហាន ១:១២)។

ពេលដែលយើងបានទទួលកំណប់នោះហើយ វានឹងមិនបាត់បង់ទៅណាឡើយ។ ឲ្យតែយើងលះបង់ជីវិតចាស់របស់យើង ហើយស្វែងរកព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់ យើងនឹងបានស្គាល់តម្លៃដ៏សក្តិសមរបស់ទ្រង់។ តាមរយៈ “ព្រះគុណដ៏ធ្ងន់លើសលប់របស់ទ្រង់ ដោយសេចក្តីសប្បុរស ដែលទ្រង់ផ្តល់មកយើង ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ”(អេភេសូរ…