តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ James Banks

ពេលស្ងាត់ស្ងៀម ដើម្បីស្តាប់ព្រះសូរសៀងព្រះ

សូម​យើង​នឹក​ស្រមៃ អំពី​ការ​រស់​នៅ ដោយ​គ្មាន ទូរស័ព្ទ​ស្មាត​ហ្វូន វ៉ាយ​ហ្វាយ ជីភីអេស ឧបករណ៍​ដែល​ភ្ជាប់​ដោយ​ប្ល៊ូធូត ឬទូរទស្សន៍​ជា​ដើម។ ក្រុង​គ្រីន ប៊ែង ជា​ក្រុង​តូច​មួយ នៅ​រដ្ឋ​វើជីនា​ខាង​លិច ។ នៅ​ទីនោះ គេ​រស់​នៅ យ៉ាង​ដូច​នេះ​ឯង បាន​ជាគេ​ដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យ​ក្រុង​នេះ​ថា “ក្រុង​ស្ងាត់​ស្ងៀម​បំផុត នៅ​អាមេរិក”។ ក្រុង​នេះ​ក៏​ជា​ទីតំាង​នៃ​មន្ទីរ​សង្កេត​មើល​ផ្កាយ គ្រីន ប៊ែង ដែល​បំពាក់​ដោយ​កែវ​យឹត​វិទ្យុសាស្រ្ត ធំ​ជាង​គេ​នៅ​លើ​ពិភព​លោក ដែល​អាច​បង្វែរ​ទិស​ដៅ​បាន។ កែវ​យឹត ឬ​តេឡេស្កូប​នេះ ត្រូវ​ការ “ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់” ដើម្បី “ស្តាប់” រលក​វិទ្យុ​ដែល​កើត​មាន​ក្នុង​ធម្មជាតិ ដែល​បញ្ចេញ​ដោយ​ចលនា​នៃ​ផ្កាយ និង​កាឡាក់ស៊ី ក្នុង​ទី​អាវកាស​ដ៏​សែន​ឆ្ងាយ។  មុខ​របស់​វា​មាន​ក្រឡា​ផ្ទៃ​ធំ​ជាង​ទីលាន​ប្រកួត​បាល់​ទាត់ ហើយ​វា​ឈរ​នៅ​លើ​ចំណុច​កណ្តាល ​នៃ​តំបន់​ស្ងប់​ស្ងាត់ នៃ​វិទ្យុ​សាស្រ្ត​ជាតិ នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ដី​ជាង​២​ម៉ឺន​គឺឡូម៉ែត្រ​ការេ ដែល​គេ​បាន​កំណត់​យក ដើម្បី​ការពារ​ការ​រំខាន់​ពីឧបករណ៍​អេឡិចត្រូនិច មក​លើ​កែវ​យឺត​នោះ ដែល​មាន​កំរិត​នៃ​ការ​ទទួល​រលក​វិទ្យុ​ខ្លាំង​ក្រៃ​លែង។​

ដូច​នេះ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​នេះ ត្រូវ​បាន​គេ​បង្កើត​ឡើង ដោយ​ចេតនា ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្ត​អាច ស្តាប់ “តន្រ្តី​នៃ​អាវកាស”។ រឿងនេះ​ក៏​បាន​រំឭក​ខ្ញុំ​ផង​ដែរ​ថា យើង​ក៏​ត្រូវ​ការ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​ផ្ទាល់​ខ្លួន ល្មម​នឹង​ស្តាប់​ព្រះ​មួយ​អង្គ ដែល​បាន​បង្កើត​ចក្រ​វាល។ នៅ​គ្រា​សញ្ញា​ចាស់ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ មក​កាន់​រាស្រ្ត​ដែល​វង្វេង​ថា “ចូរ​ឱន​ត្រចៀក ហើយ​មក​ឯ​អញ ចូរ​ស្តាប់​ចុះ…

ស្រឡាញ់អ្នកដទៃ តាមរយៈការអធិស្ឋាន

“តើ​មាន​គេ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​បង​ទេ?” នេះជា​សំណួរ​មួយ ក្នុង​ចំណោម​សំណួរ​ដំបូង​គេ ដែល​បេសក​ជន​ម្នាក់​បាន​ចោទ​សួរ​ភរិយា​គាត់ ពេលណា​គេ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​នាង ចូល​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គាត់ ក្នុង​គុក។ គេ​បាន​ចោទ​បង្ខូច​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ចាប់​គាត់​ដាក់​គុក ​អស់ពីរ​ឆ្នាំ ដោយ​សារ​ជំនឿ​របស់​គាត់។ ជីវិត​របស់​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់ ជា​ញឹក​ញាប់ ដោយ​សារ​តែ​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​អាក្រក់ និងការ​បៀត​បៀន នៅ​ក្នុង​គុក ហើយ​អ្នក​ជឿ​ព្រះ នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក បាន​នាំ​គ្នា​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​ អស់​ពី​ចិត្ត។ គាត់​ចង់​ឲ្យ​ពួក​គេ នៅតែ​បន្ត​អធិស្ឋានឲ្យ​គាត់ ព្រោះ​គាត់​ជឿ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​កំពុង​តែ​ប្រើ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ពួក​គេ តាម​របៀប​ដ៏​មាន​អំណាច​ចេស្តា។​

ការ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ ជា​ពិសេស អ្នក​ដែល​កំពុង​ទទួល​រង​ការ​បៀត​បៀន​ដោយ​សារ​ជំនឿ គឺ​ជា​អំណោយ​ដ៏​សំខាន់ សម្រាប់​ពួក​គេ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​យ៉ាង​ច្បាស់ អំពី​រឿង​នេះ ពេល​ដែល​គាត់​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ នៅ​ទីក្រុង​កូរិនថូស អំពី​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​គាត់​បាន​ជួប​ប្រទះ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​បេសក​កម្ម។ កាល​នោះ គាត់កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​សម្ពាធ​ធ្ងន់​ណាស់ បាន​ជា​គាត់​មិន​សង្ឃឹម​ថា នឹង​នៅ​មាន​ជីវិត​រស់​ឡើយ(២កូរិនថូស ១:៨)។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​មក គាត់​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​បាន​រំដោះ​គាត់​ឲ្យ​រួច​ពី​ទុក្ខ​លំបាក​នោះ ហើយ​គាត់​បាន​រៀប​រាប់​ថា “​យើង​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា ទ្រង់​នឹង​ប្រោស​ឲ្យ​រួច​ទៅ​មុខ​ទៀត​ដែរ ដោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ខំ​ប្រឹង​ជួយ​អង្វរ​ជួស​យើង​ខ្ញុំ​ផង”(ខ.១០-១១)។ ដូច​នេះ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ការ​អធិស្ឋាន ជា​ឧបករណ៍ ដើម្បី​រំដោះ​យើង​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​រួច​ពី​ទុក្ខ​លំបាក។

ព្រះ​ជាម្ចាស់​ធ្វើ​ការ តាម​រយៈ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង ដើម្បី​សម្រេច​កិច្ចការ​ដ៏​អស្ចារ្យ ក្នុង​ជីវិត​របស់​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ។ វិធី​មួយ ក្នុង​ចំណោម​វិធី​ល្អ​បំផុត…

រលកធំបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្ត

មនុស្ស​ចូល​ចិត្ត​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ “រលក”។ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត​កីឡា និង​ការ​ប្រគុំ​តន្រ្តី នៅ​ទូទំាង​ពិភព​លោក ទស្ស​និក​ជន​បាន​ចាប់​ផ្តើម​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​រលក ដោយ​ជា​ដំបូង មនុស្ស​ពីរ​បី​នាក់​បាន​ក្រោក​ឈរ ហើយ​លើក​ដៃ​ឡើង។ ភ្លាម​ៗ​នោះ​មក អ្នក​ដែល​អង្គុយ​នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​តាម​ជា​បន្ត​បន្ទាប់។ គោល​ដៅ​របស់​ពួក​គេ គឺ​ដើម្បី​បង្កើត​ឲ្យ​មានចលនា​ដ៏​រលូន​មួយ ដែល​ធ្វើ​បន្ត​គ្នា​ពី​មួយ​ទៅ​មួយ​យ៉ាង​ស្រុះ​គ្នា បង្កើត​ជា​ទឹក​រលក ជុំវិញ​ពហុ​កីឡាស្ថាន​។ ពេល​ណា​ចលនា​ទឹក​រល​កនោះ បាន​ទៅ​ដល់​ចុងបញ្ចប់ អ្នក​ដែល​បាន​ចាប់​ផ្តើម​វា ក៏​បាន​ញញឹម និង​ស្រែកហូរ ហើយ​បន្ត​ធ្វើ​ចលនា​ដដែល​នោះ​ទៀត។​

គេ​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ការ​ធ្វើ​ទឹក​រលក​ក្នុង​កន្លែង​ប្រកួត​កីឡា​នេះ​ជា​លើកទី​មួយ ក្នុង​ការ​ប្រកួត​កីឡា​បេស​ប៊ល​អាជីព រវាង​ក្រុម​អូកលែន អាត់លែតទិក និង​ក្រុម​ញូយ៉ក យែងគី នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨១។ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ចូល​រួម​នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ទឹក​រលក​នេះ ដើម្បី​ជា​ការ​កម្សាន្ត​សប្បាយ។ ប៉ុន្តែ ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ និង​ការ​រួប​រួម​គ្នា ដែល​យើង​មាន នៅ​ក្នុង​ការធ្វើ​ទឹក​រលក​នេះ បាន​រំឭក​ខ្ញុំ អំពី​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​បង្រួប​បង្រួម​អ្នក​ជឿ នៅគ្រប់​ទិសទី ដោយ​ការ​សរសើរ​ដំកើង និង​ក្តី​សង្ឃឹម។ នេះ​ជា​រលក​ដ៏​ធំ​បំផុត ដែល​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ពី​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម កាល​ពី​២០​សតវត្សរ៍​កន្លង​មក​ហើយ។ ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​សមាជិក​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​កូល៉ុស គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ដំណឹង​ល្អ “ដែល​បាន​ផ្សាយ​មក​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ហើយ ដូច​ជា​ដល់​លោកីយ៍​ទាំង​មូល​ដែរ ក៏​កំពុង​តែ​បង្កើត​ផល ហើយ​ចំរើន​ឡើង ដូច​ក្នុង​ពួក​អ្នក​រាល់​គ្នា ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ឮ ហើយ​ស្គាល់​ព្រះគុណ​នៃ​ព្រះ​ជា​ប្រាកដ”(កូល៉ុស ១:៦)។ លទ្ធ​ផល​នៃ​ការ​ប្រកាស់​ដំណឹង​ល្អ​នេះ បាន​នំា​មក​នូវ​ក្តីសង្ឃឹម និង​ក្តី​ស្រឡាញ់…

ការរស់នៅ ដោយមានគោលបំណង

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​បើក​ឡាន​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ ដើម្បី​ចាប់​ផ្តើម​ដំណើរ​កម្សាន្ត​របស់​យើង ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ប្រាប់​ចៅ​ប្រុស អាយុ​៣​ឆ្នាំ ឈ្មោះ​អូស្ទីន(Austin) ថា “យើង​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត”។ អូស្ទីនក៏​បាន​មើលទៅ​គាត់ ដោយ​ការ​គិត​មួយ​សន្ទុះ ហើយ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត។ ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​បេសក​កម្ម”។

យើង​មិន​ដឹង​ថា ចៅ​ប្រុស​របស់​យើង បាន​ចេះ​ពាក្យ “ដំណើរ​បេសក​កម្ម” ពី​ណា​មក​ទេ ប៉ុន្តែ ខណៈ​ពេល​ដែលយើង​កំពុង​តែ​បើក​បរ​ទៅ​កាន់​អាកាស​យាន្ត​ដ្ឋាន ពាក្យ​សម្តី​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើដំណើរ​កម្សាន្ត​លើក​នេះ និង​សម្រាក​ពីរ​បី​ថ្ងៃ តើ​ខ្ញុំ​នឹង​នៅ​តែ “បន្ត​បេស​កកម្ម” រស់​នៅ​គ្រប់​វិនាទី​ជា​មួយ​ព្រះ និងថ្វាយ​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ឬ​ទេ? តើ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​បម្រើព្រះ​អង្គ ក្នុង​គ្រប់​ការ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឬ​ទេ?

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ជឿ នៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម ដែល​ជា​រាជ​ធានី​នៃ​ចក្រ​ភព​រ៉ូម​ថា “ខាង​ឯ​សេចក្តី​ឧស្សាហ៍ នោះ​កុំ​ឲ្យ​ខ្ជិល​ឡើយ ខាង​ឯ​វិញ្ញាណ នោះ​ក៏​ចូរ​ព្យាយាម​ចុះ ដោយ​ខំ​ប្រឹង​បំរើ​ព្រះអម្ចាស់”(រ៉ូម ១២:១១)។ ត្រង់​ចំណុចនេះ គាត់​ចង់​បង្រៀន​យើង​ថា ជីវិត​របស់​យើង ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​ត្រូវ​រស់​នៅ ដោយ​មាន​ចិត្ត​ដែល​ចង់​រស់​នៅ​ថ្វាយទ្រង់ និង​មាន​ពេញ​ដោយ​ភាព​ក្លៀវ​ក្លា។ សូម្បី​តែ​ពេល​ដែល​សាមញ្ញ​បំផុត ក៏​អាច​ក្លាយ​ជា​ពេល​ដ៏​មាន​ន័យ កាល​ណា​យើង​មើល​ទៅ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដោយ​ចិត្ត​រំពឹង​គិត ហើយ​រស់​នៅ​ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់។​

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​អង្គុយ​នៅ​លើ​យន្ត​ហោះ ខ្ញុំ​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ ទូល​បង្គំ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​ព្រះ​អង្គ។ សូម​បង្ហាញ​ទូល​បង្គំ នូវ​កិច្ចការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​ធ្វើ ក្នុង​ដំណើរ​កម្សាន្ត​នេះ សូម​ជួយទូល​បង្គំ​កុំ​ឲ្យ​មើល​រំលង​ឡើយ”។

ពេល​វេលា​ដែល​យើង​មាន​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ជា​ពេល​សម្រាប់​បំពេញ​បេសក​កម្ម…

ដើរទៅមុខយ៉ាងពិបាក

ព្រះ​ទ្រង់​ចូល​ចិត្ត​ប្រើ​មនុស្ស ដែល​លោកិយ​អាច​មើល​រំលង។ លោក​វីលៀម ខារេយ(William Carey) បាន​ទទួល​ការ​ចិញ្ចឹម​បី​បាច់ ក្នុង​ភូមិ​តូច​មួយ កាល​ទី​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ១៧០០ ហើយ​បាន​ទទួល​ការ​អប់​រំក្នុង​ប្រព័ន្ធ​តិច​តួច។ គាត់​មានជោគ​ជ័យ​បន្តិច​បន្តួច ក្នុង​មុខ​ជំនួញ​ដែល​គាត់​បាន​ជ្រើស​រើស ហើយ​បាន​រស់​នៅ​ក្នុង​ភាព​ក្រី​ក្រ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បានប្រទាន​ឲ្យ​គាត់​មាន​ចិត្ត​ចង់​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ហើយ​ក៏​បាន​ត្រាស់​ហៅ​គាត់ ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​ជា​បេសក​ជន។ លោក​ខេរេយក៏​បាន​រៀន​ភាសា​ក្រិក ហេព្រើរ និង​ឡាតំាង ហើយ​ទី​បំផុត ក៏​បាន​បក​ប្រែ​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី ទៅ​ជា​ភាសា​បង់កាលី នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គេ​បាន​ចាត់​ទុក​គាត់ ជា “ឪពុក​នៃ​ការងារ​បេសក​កម្ម​សម័យ​ទំនើប” ប៉ុន្តែ ក្នុង​សំបុត្រ​មួយ​ច្បាប់ ដែល​គាត់​បាន​សរសេ​ផ្ញើ​ទៅ​ក្មួយ​ប្រុស​របស់​គាត់ គាត់​បាន​និយាយ​ដោយ​បន្ទាប​ខ្លួន អំពី​សមត្ថភាព​របស់​គាត់​ថា​ “​ខ្ញុំ​អាចដើរ​ទៅ​មុខ​យឺត​ៗ យ៉ាង​ពិបាក។ ខ្ញុំ​អាច​ស៊ូទ្រំា”។​

ពេល​ណា​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​ធ្វើ​កិច្ចការ​អ្វី​មួយ ព្រះ​អង្គ​ក៏​ប្រទាន​យើង នូវ​កម្លាំង ដើម្បី​សម្រេច​កិច្ចការ​នោះ ទោះ​យើង​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ពួក​ចៅ​ហ្វាយ ៦:១២ ទេវតា​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​លេច​មកឲ្យ​លោក​គេឌាន​ឃើញ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា “នែ អ្នក​ពូកែ​ក្លាហាន​អើយ ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​គង់​ជា​មួយ​នឹង​ឯង”។ បន្ទាប់មក ទេវតា​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់ ឲ្យ​សង្រ្គោះ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ​រួច​ពី​សាសន៍​ម៉ាឌាន ដែល​កំពុង​តែ​ចូល​លុក​លុយ​ទី​ក្រុង និង​ស្រែ​ចំការ​ពួក​គេ។ ប៉ុន្តែ លោក​គេឌាន ដែល​មិន​បាន​គិត​ថា​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ក្លាហាន ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “ឱ​ព្រះអម្ចាស់​អើយ ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ជួយ​សង្គ្រោះ…

មិត្តភក្តិដែលបានធ្វើខុស

កាល​ពី​ថ្ងៃទី​២៧ ខែ​វិច្ឆិការ ឆ្នាំ១៩៣៩ អ្នក​ស្វែង​រក​កំណប់ បាន​ទៅ​ជីក​កាយ​ថ្នល់​កៅ​ស៊ូ នៅ​ក្រៅ​រង្គ​មណ្ឌល​ហូលីវូត បូល ក្នុង​តំបន់​ខាង​ត្បូង​នៃ​រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា ដោយ​មាន​អ្នក​ថត​សកម្មភាព​នៃ​ការ​ជីក​កំណប់​នោះ​ ធ្វើ​ជា​វីដេអូ​ឯក​សារ។​ ពួក​គេ​បាន​ស្វែង​រក​កំណប់របស់ខាន​ហុង​ហ្កាផាស ដែល​មាន​មាស ពេជ្យ និង​គុជ​ខ្យង ព្រោះ​មាន​ពាក្យ​ចចាម​អារាម​ថា កាល​ពី​៧៥​ឆ្នាំ​មុន គេ​បាន​កប់​វា​នៅ​កន្លែង​នោះ។​ ពួក​គេ​រក​កំណប់​នោះ​មិន​ឃើញ​ឡើយ។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ជីក​កាយ​អស់២៤​ថ្ងៃ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ជីក​ប៉ះ​ថ្មធំ​មួយ​ផ្ទាំង ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឈប់​ជីក​ទៀត។ អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​សម្រេច​បាន គឺ​រណ្តៅ​ដែលមាន​ទទឹង​ជិត​៣​ម៉ែត្រ និង​ជម្រៅ​ជិត​១៣​ម៉ែត្រ។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ដើរ​ចេញ​ដោយ​ការ​សោក​ស្តាយ។​

វា​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទេ ដែល​មនុស្ស​យើង​មាន​កំហុស នៅ​ពេល​ខ្លះ។ ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​ចែង​ថា យុវជន​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ម៉ាកុស បាន​ចាក​ចោល​សាវ័ក​ប៉ុល និង​​លោក​បាណាបាស ក្នុង​ដំណើរ​បេសក​កម្ម​នោះ  “ហើយ​មិន​បាន​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​គ្នា​ទៀត”។ ហេតុ​នេះ​ហើយ សាវ័ក​ប៉ុល​មិន​ចង់​យក​គាត់​ទៅ​ជា​មួយ ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​លើក​ក្រោយ​ឡើយ (កិច្ចការ ១៥:៣៨) ហើយការ​នេះ​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា ជា​មួយ​លោក​បាណាបាស។

លោក​ម៉ាកុស​បាន​បរាជ័យ កាល​ពីដំបូង ប៉ុន្តែ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ដ៏​អស្ចារ្យ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ពេល​ដែល​សា​វ័កប៉ុល​កំពុង​មាន​ភាព​ឯកោ នៅ​ក្នុង​គុក មុន​ពេល​គាត់​អស់​ជីវិត គាត់​បាន​សុំ​គេ​ឲ្យ​យក​លោក​ម៉ាកុស​ទៅ​ជា​មួយ ហើយ​បានមាន​ប្រសាសន៍​ថា “លោក​ម៉ាកុស​មាន​ប្រយោជន៍​នៅ​ក្នុង​ការងារ​របស់​គាត់”(២ធីម៉ូថេ ៤:១១)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ថែម​ទាំង​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​លោក​ម៉ាកុស ឲ្យ​និពន្ធ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​ម៉ាកុស​ទៀត​ផង។

ទី​បន្ទាល់​នៃ​ជីវិត​របស់​លោក​ម៉ាកុស បាន​បង្ហាញ​យើង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​ទុក​ឲ្យ​យើង​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​កំហុស និង​បរាជ័យ​របស់​យើង…

ក្តីសង្ឃឹម សម្រាប់ការប្រោសលោះ

គេ​ជឿ​ថា បុរស​ម្នាក់​នោះ​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​អាច​ទទួល​ការ​ប្រោស​លោះ​របស់​ព្រះ​បាន​ទេ។ បទ​ឧក្រឹដ្ឋ​របស់​គាត់ គឺ​រាប់​បញ្ចូលការ​បាញ់​ប្រហារ​៨​លើក​(ដែល​បាន​សម្លាប់​មនុស្ស​៦​នាក់) និង​បង្ករ​អគ្គី​ភ័យ​១៥០០​ករណី ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ទីក្រុង​ញូយ៉ក​មានការ​តក់​ស្លត់​យ៉ាង​ខ្លាំង កាល​ពី​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៧០។ គាត់​បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​សំបុត្រ នៅ​កន្លែង​ដែល​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​បទ​ឧក្រឹដ្ឋ ដែល​ជា​ការ​ឡក​ឡឺយ​ដល់​ប៉ូលីស ហើយទី​បំផុត គេ​ក៏​ចាប់​ខ្លួន​គាត់​បាន និង​បាន​កាត់​ទោស​គាត់​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ឲ្យ​ជាប់​ទៅ​២៥​ឆ្នាំ​អស់​មួយ​ជីវិត សម្រាប់​ឃាត​កម្ម​នីមួយ​ៗ​ដែល​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត។​

ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​នៅ​តែ​ឈោង​មក​រក​បុរស​ម្នាក់​នេះ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គាត់​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​បាន​ចំណាយ​ពេល​រៀង​រាល់ថ្ងៃ រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ។ គាត់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​សោក​ស្តាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ជន​រង​គ្រោះ ហើយ​បាន​បន្ត​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​ពួក​គេ។ គេ​គិត​ថា ព្រះ​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​អាច​ប្រោស​លោះ​បុរស​ម្នាក់​នោះ​បាន​ឡើយ ប៉ុន្តែ ទោះ​គាត់​បានជាប់​គុក​ជាង​៤​ទសវត្សរ៍​ហើយ​ក្តី​ គាត់​នៅ​តែ​រក​ឃើញ​ក្តី​សង្ឃឹម​ក្នុង​ព្រះ ហើយ​បាន​ប្រកាស់​ថា “ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​សេរី​ភាព ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ”។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង អំពី​មនុស្ស​ម្នាក់ ដែល​មិន​ទំនង​ជា​អាច​ប្រែ​ចិត្ត​ជឿ​ព្រះ​ ។ មុន​ពេល លោក​សូល​បាន​ជួប​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដែលមាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ​នៅ​តាម​ផ្លូវ ទៅ​កាន់​ទីក្រុង​ដាម៉ាស់ គាត់​(ដែល​ក្រោយ​មក ក្លាយ​ជា​សាវ័ក​ប៉ុល) បាន​ធ្វើ​ការ​គំរាម​ថា នឹង​សម្លាប់​ពួក​សិស្ស​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​(កិច្ចការ ៩:១)។ ប៉ុន្តែ ចិត្ត និង​ជីវិត​របស់​គាត់​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ ដោយសារ​ព្រះ​យេស៊ូវ(ខ.១៧-១៨) ហើយ​គាត់​ក៏​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ស្មរ​បន្ទាល់​ដ៏​អស្ចារ្យ​បំផុត​របស់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត។ បុរស​ម្នាក់នេះ​ដែល​ធ្លាប់​តាម​សម្លាប់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ បាន​លះ​បង់​ជីវិត នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាយ​អំពី​ក្តី​សង្ឃឹម នៃ​ដំណឹង​ល្អ។​

ជា​និច្ច​ជា​កាល  ការ​ប្រោស​លោះ គឺ​ជា​ការ​អស្ចារ្យ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ ក្នុង​ជីវិត​មនុស្ស។…

អ្នកបញ្ចាំងពន្លឺ

នៅ​លើ​ឆក​នៃ​កោះ​ហាតេរ៉ាស ដែល​មាន​ទីតាំង​នៅ​ក្បែរ​តំបន់​ឆ្នេរ​នៃ​រដ្ឋ​ឃែរ៉ូឡៃណា​ខាង​ជើង សហរដ្ឋ​អាមេរិក មាន​ប៉ម​បញ្ចាំង​ពន្លឺ​មួយ ដែល​ជា​ទី​រំឭក​ដល់​អ្នក​ដែល​បាន​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ស្ថានីយ​បញ្ចាំង​ពន្លឺ តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៨០៣។ គេ​បាន​ហៅអ្នក​ទាំង​នោះ​ថា “អ្នក​បញ្ចាំង​ពន្លឺ”។ គេ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទីតាំង​របស់​សំណង់​អគារ​នោះ ឲ្យ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​សមុទ្រ ដោយ​សារ​ខ្សែ​បន្ទាត់​ឆ្នេរ​មាន​ការ​សឹក​រីក​រិល ហើយ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន គេ​ក៏​បាន​ឆ្លាក់​ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​បញ្ចាំង​ពន្លឺ​ទាំង​នោះ នៅ​លើ​ថ្ម​របស់​គ្រឹះ​ចាស់ ដោយ​រៀប​ចំ​ផ្លាក​ឈ្មោះ​នោះ​ ឲ្យ​បែរ​មុខ​ទៅ​រក​ទីតាំង​ថ្មី។​ នៅ​លើ​ផ្លាក​នោះ គេ​ក៏​បាន​ឆ្លាក់អក្សរ​ដើម្បី​ពន្យល់​ថា ការ​រៀប​ចំ​ដូច​នេះ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ទស្សនា​ក្នុង​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ អាច​ដើរ​តាម​គំរូ​របស់​អ្នក​បញ្ចាំង​ពន្លឺ​ទាំង​នោះ ហើយ​ “ថែរក្សា” ប៉ម​បញ្ចាំង​ពន្លឺ​ផង​ដែរ។​

ព្រះយេស៊ូវ​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ពន្លឺ។ ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​ជា​ពន្លឺ​លោកីយ៍ អ្នក​ណា​ដែល​តាម​ខ្ញុំ នោះ​មិន​ដែល​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត​ឡើយ គឺ​នឹង​មាន​ពន្លឺ​នៃ​ជីវិត​វិញ”(យ៉ូហាន ៨:១២)។ ការ​អះ​អាង​របស់​ព្រះ​អង្គ​ត្រង់​ចំណុច​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ដូច​នេះ ដើម្បី​បញ្ជាក់​ អំពី​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​វរបិតា​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​ជា​អ្នក​បង្កើត​ពន្លឺ និង​ជីវិត និង​ជា​អ្នក​ចាត់ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​យាង​ចុះ​មក។

ពេល​ណា​យើង​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ដើរ​តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​ចាប់​ផ្តើម​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​អំណាច និង​គោល​បំណង​ថ្មី។ ព្រះ​ជន្ម និង​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ មាន​អំណាច​កែ​ប្រែ​ជីវិត​មនុស្ស និង​ជា “ពន្លឺ​សម្រាប់​មនុស្ស​ទាំង​អស់”(១:៤) ដែលបាន​ចែង​ចាំង​ក្នុង​យើង និង​តាម​រយៈ​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​លោកិយ​ដែល​ងងឹត ហើយ​ពេល​ខ្លះ មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​គ្រោះ​ថ្នាក់។​

ក្នុង​នាម​យើង​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​ក្លាយ​ជា “អ្នក​បញ្ចាំង​ពន្លឺ” ដល់​លោកិយ។…

ព្រះដែលទតឃើញទូលបង្គំ

គ្រួសារ​ខ្ញុំ​មាន​សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល ឈ្មោះ “មែគ”(Max) ជា​ពូជ​ឆ្កែ​ប្រម៉ាញ់​ឡាប្រាដូ ដែល​មាន​ទម្ងន់​៤០​គីឡូ​ក្រាម។ មាន​ពេល​មួយ ភរិយា​ខ្ញុំ​បាន​បោះ​ជំហាន​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​បាយ ហើយ​ក៏​បាន​លាន់​មាត់​ថា “អូហ៍ ទេ!”។ ភ្លាម​នោះ មែគ​ក៏បាន​ស្ទុះ​រត់​ចេញ​ពី​បន្ទប់​មក។ យើង​បាន​បាត់​ជើង​សត្វ​ចៀម​មួយ​ជំហៀង ដែល​យើង​បាន​ដាក់​នៅ​គែម​តុ​ចង្រ្កាន​បាយ។  មែគ​បាន​ស៊ី​ជើង​សត្វ​ចៀម​នោះ​អស់ ដោយ​បន្សល់​ទុក​ខ្ទះ​មួយ នៅ​ទទេ។ វា​បាន​ព្យាយាម​លាក់​ខ្លួន នៅក្រោម​គ្រែ​គេង ប៉ុន្តែ​ វា​អាច​ចូល​បាន​តែ​ក្បាល និង​ស្មា​របស់​វា​ប៉ុណ្ណោះ។ គូទ កន្ទុយ​វា​បាន​លយ​ចេញ​មក​ក្រៅ ដូចនេះ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ពិបាក​ដើរ​រក​វា​ទេ។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រអ៊ូ​ដាក់​វា​ថា “អូហ៍ មែក បាប​ឯង​តាម​ឯង​ទាន់​ហើយ”។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​អំ​ពី​ប្រសាសន៍​របស់​លោក​ម៉ូសេ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​បង្គាប់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ក្នុង​ពូជ​អំបូរ​ពីរ ឲ្យ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​គោរព​ពាក្យ​សន្យា​របស់​ពួក​គេ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “តែ​បើ​មិន​ព្រម​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ទេ នោះ​នឹង​មាន​បាប​ចំពោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​វិញ ហើយ​ត្រូវ​ដឹង​ជា​ប្រាកដ​ថា បាប​ឯង​រាល់​គ្នា​នឹង​តាម​ឯង​ទាន់”(ជនគណនា ៣២:២៣)។

អំពើ​បាប​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​តែ​មួយ​រយៈ​ពេល​ តែវា​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​ជា​ទី​បំផុត ដោយ​សារ​ការ​ដាច់​ចេញ​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ កាល​នោះ លោក​ម៉ូសេ​កំពុង​តែ​រំឭក​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​ថា គ្មាន​អំពើ​បាប​មួយ​ណា ដែលព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​បាន​ជ្រាប​នោះ​ឡើយ។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “គ្មាន​អ្វី​កើត​មក ដែល​ទ្រង់​ទត​មិន​ឃើញ​នោះ​ឡើយ គឺ​គ្រប់​ទាំង​អស់​នៅ​ជា​អាក្រាត ហើយ​ចំហ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះនេត្រ​នៃ​ព្រះ ដែល​យើង​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​រាប់​រៀប​ទាំង​អស់​ទូល​ថ្វាយ​ទ្រង់”(ហេព្រើរ ៤:១៣)។

ព្រះ​ជាម្ចាស់​ដ៏​បរិសុទ្ធ​នៃ​យើង​ទត​មើល​ឃើញ​អ្វី​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​ធ្វើ តែ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​ដាស់​តឿន​យើង​ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ឲ្យ​សារភាព​អំពើ​បាប ប្រែ​ចិត្ត​(ងាក​ចេញ​ពី​បាប) ហើយ​ដើរ​ដោយ​សុចរិត ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​(១យ៉ូហាន…

ព្រះដែលជួយសង្រ្គោះ

គេ​បាន​ចាត់​ទុក​លោក​ដេសម៉ុន(Desmond) “ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​ដែល​ក្លាហាន​បំផុត” ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​ដូច​ជា​អ្វីដែល​អ្នក​ដទៃ​បាន​រំពឹង​គិត​នោះ​ទេ។ លោក​ដេសម៉ុន​គឺ​ជា​ទាហាន ដែល​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​កាន់​កាំ​ភ្លើង។ ក្នុង​នាម​ជា​ពេទ្យ​ទាហាន គាត់​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​ទាហាន​៧៥​នាក់ ដែល​មាន​របួស ដោយ​សែង​ពួក​គេ​ម្តង​មួយ​ៗ​ តែ​ម្នាក់ឯង ចេញ​ពី​សមរភូមិ​ដ៏​ក្តៅ​គគុក ដែល​ក្នុង​ចំណោម​នោះ ក៏​មាន​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ហៅ​គាត់​ថា ជន​កំសាក និង​បាន​សើចចម្អក​ឲ្យ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​គាត់​ផង​ដែរ។  ខណៈ​ពេល​ដែល​លោក​ដេស​ម៉ុន​បាន​រត់​ចូល​កន្លែង​ដែល​កំពុង​មាន​ការបាញ់​ដាក់​គ្នា​ជា​ខ្លាំង គាត់​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ជាប់​ជានិច្ច​ថា “ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ សូម​ជួយ​ទូល​បង្គំ ឲ្យ​អាច​សង្រ្គោះ​ជីវិត​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត”។ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​មេដាយ​កិត្តិ​យស សម្រាប់​សេចក្តី​ក្លាហាន​របស់​គាត់។​

ព្រះគម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា មនុស្ស​មាន​ការ​យល់​ច្រឡំ​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​ចូល​ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដោយ​ជិះ​លើ​ខ្នង​សត្វ​លា ដូច​ដែល​ហោរា​សាការី​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​(៩:៩) ហើយ​ហ្វូង​មនុស្ស​ក៏​បាន​គ្រវី​ធាង​ចាក ដោយ​ស្រែក​ឡើង​ថា “ហូសាណា!”(ដែល​ជា​ការ​ស្រែក​សរសើរ​ដំកើង  មាន​ន័យ​ថា “សង្រ្គោះ”!)។ ពួក​គេ​បាន​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ១១៨:២៦ ដោយ​ស្រែក​ឡើង​ថា “ព្រះអង្គ​ដែល​យាង​មក​ដោយ​ព្រះនាម​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​ជា​ស្តេច​នៃ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​ប្រកប​ដោយ​ព្រះពរ”(យ៉ូហាន ១២:១៣) ។ ប៉ុន្តែ ខគម្ពីរ​បន្ទាប់ នៅ​ក្នុង​បទគម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​នោះ បាន​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​លើការ​នាំ​យក​ដង្វាយ​មក “ដោយ​មាន​ធាង​ចាក​នៅ​ដៃ” (ទំនុក​ដំកើង ១១៨:២៧)។  ហ្វូង​មនុស្ស នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ជំពូក​១២ បាន​ទន្ទឹង​រង់​ចាំ ស្តេច​នៅ​ផែន​ដី ដែល​នឹង​សង្រ្គោះ​ពួក​គេ​ឲ្យ​រួច​ពី​នឹម​ត្រួត​ត្រា​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​ទ្រង់​ល្អ​លើស​ស្តេច​នៅ​ផែនដី។ ព្រះ​អង្គ​ជា​ស្តេច​លើអស់​ទំាង​ស្តេច  ហើយ​ជា​ដង្វាយ​របស់​យើង ដែល​ជា​ព្រះ​យក​កំណើត​ជា​មនុស្ស ដោយ​ស្ម័គ្រ​ព្រះ​ទ័យ​ឱប​ក្រសោប​យក​ឈើ​ឆ្កាង…