តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ James Banks

តើអ្នកមានចិត្តសប្បុរសកំរិតណា?

កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ កូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ ចេហ្វ(Geoff) បាន​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​សាក​ល្បង​រស់​នៅ​តាម​ជន​អនាថា​។ គាត់​បាន​ចំណាយ​ពេល​ពីរ​យប់​បី​ថ្ងៃ នៅ​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ក្នុង​ទីក្រុង​គាត់ ដោយ​គេង​ក្រៅផ្ទះ ​ក្នុង​អាកាស​ធាតុ​ដែល​ត្រជាក់​ក្រោម​សូន​អង្សារ។ គាត់​មិន​បាន​យក​អាហារ លុយ ឬ​តង់​ដាក់​តាម​ខ្លួន​ឡើយ គឺគាត់​បាន​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​គាត់ ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​អំពើ​សប្បុរស​ធម៌​របស់​អ្នក​ដែល​គាត់​មិន​ដែល​ស្គាល់។ នៅ​ថ្ងៃ​មួយ​នោះ គាត់​មាន​តែ​នំប៉័ង​សាំង​វិច​មួយ​ដុំ​ប៉ុណ្ណោះ​ សម្រាប់​បរិភោគ បន្ទាប់​ពី​បុរស​ម្នាក់​បាន​ឮ​គាត់​សុំ​នំប៉័ង​គេ នៅ​ភោជ្ជនីយដ្ឋាន​អាហារ​រហ័ស។

ក្រោយ​មក ចេហ្វ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ការ​រស់​នៅ​ដូច​ជន​អនាថា វា​ជា​រឿង​ដែល​គាត់​ពិបាក​ធ្វើ​បំផុត ក្នុង​ជីវិត​គាត់ តែ​វាបាន​កែ​បែ្រ​ទស្សនៈដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​សាក​ល្បង​រស់​នៅ​តាម​ជន​អនាថា​ហើយ នៅ​ថ្ងៃបន្ទាប់ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​រក​ជន​អនាថា​មួយ​ចំនួន ដែល​មាន​ចិត្ត​សប្បុរស​ចំពោះ​គាត់ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គាត់​រស់​នៅតាម​ចិញ្ចើម​ថ្មល់។ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង ដែល​គាត់​អាច​ធ្វើ​បាន ដើម្បី​ជួយ​ពួក​គេ តាម​របៀប​ដ៏​សាមញ្ញ។ ពួក​គេ​មានការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត គាត់​មិន​មែន​ជា​ជន​អនាថា​ទេ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​មាន​ការ​ដឹង​គុណ ដែលគាត់​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​ជីវិត​ជន​អនាថា ដោយ​ព្យាយាម​ស្វែង​យល់​អំពី​ជីវិត តាម​រយៈ​ការ​រស់​នៅ​ដូចពួក​គេ។

បទ​ពិសោធន៍​ដែល​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លង​កាត់ នៅ​ពេល​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា​ “យើង​នៅ​អាក្រាត ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ស្លៀកពាក់​ឲ្យ​យើង យើង​បាន​ឈឺ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​មក​សួរ​យើង ក៏​ជាប់​គុក ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​មក​ឯ​យើង … ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ធ្វើ​ការ​ទាំង​នោះ ដល់​អ្នក​តូច​បំផុត​ក្នុង​ពួក​បង​ប្អូន​យើង​នេះ…

ជៀសវាងអន្ទាក់

ដើមវេនូស ជាប្រភេទរុក្ខជាតិចាប់សត្វរុយ ដែលគេបានរកឃើញលើកដំបូង នៅក្នុងតំបន់តូចមួយ នៅតំបន់ព្រៃលិចទឹកដែលមានខ្សាច់ច្រើន ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ក្នុងរដ្ឋខារ៉ូលីណាខាងជើង។ រុក្ខជាតិនេះគឺពិតជាគួរឲ្យចង់ទស្សនាណាស់ ព្រោះវាជាប្រភេទរុក្ខជាតិដែលចាប់សត្វស៊ីជាចំណី។

ដើមចាប់សត្វរុយនេះបានបញ្ចេញទឹកដមដែលមានក្លិនក្រអូប ទៅក្នុងអន្ទាក់របស់វាដែលមានពណ៌ចម្រុះ ដូចផ្កាដែលបានរីក។ ពេលដែលសត្វល្អិតវាចូលទៅខាងក្នុង ប៉ះចំគន្លឹះនៅគែមខាងក្រៅ អន្ទាក់នោះក៏បានបិទជិត ក្នុងពេលតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក ហើយក៏បានចាប់សត្វល្អិតនោះជាប់។ អន្ទាក់នោះក៏បានបិទចូលទៅក្នុងបន្ថែមទៀត ហើយក៏បានបញ្ចេញអង់ហ្សែនដើម្បីរំលាយ និងស៊ីសត្វល្អិតនោះជាចំណី បានមួយរយៈពេល ដោយផ្តល់ឲ្យនូវជីវជាតិ ដែលដីខ្សាច់មិនអាចផ្តល់ឲ្យបាន។

ព្រះបន្ទូលព្រះបានប្រាប់យើង អំពីអន្ទាក់មួយទៀត ដែលអាចចាប់យើងជាប់ ដោយមិនដឹងខ្លួន។ គឺដូចដែលសាវ័កប៉ុលបានដាស់តឿនលោកធីម៉ូថេ ដែលជាសិស្សរបស់គាត់ថា “ឯពួកអ្នកដែលចង់ធ្វើជាអ្នកស្តុកស្តម្ភ នោះនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្តីល្បួង និងអន្ទាក់ ហើយក្នុងបំណងជាច្រើន ដែលផ្តេសផ្តាស ហើយធ្វើទុក្ខដល់ខ្លួន ក៏ពន្លិចមនុស្សទៅក្នុងសេចក្តីហិនវិនាស និងសេចក្តីអន្តរធានវិញ ដ្បិតការដែលស្រឡាញ់ប្រាក់ នោះហើយជាមេឫសនៃសេចក្តីអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង ដែលអ្នកខ្លះបានឈោងតាម ហើយត្រូវលួងលោមឲ្យឃ្លាតចេញពីសេចក្តីជំនឿ ទាំងចាក់ទំលុះខ្លួនគេ ដោយសេចក្តីព្រួយលំបាកជាច្រើន”(១ធីម៉ូថេ ៦:៩-១០)។

មនុស្សចូលចិត្តគិតថា ខ្លួនអាចរកបានសុភមង្គល ពីលុយ និងសម្ភារៈ ប៉ុន្តែ ពេលដែលពួកគេយករបស់ទាំងនោះជាទីមួយ ក្នុងជីវិតខ្លួនហើយ គឺមានន័យថា ពួកគេកំពុងតែដើរក្នុងផ្លូវដ៏គ្រោះថ្នាក់។ តែយើងអាចជៀសវាងអន្ទាក់នេះបាន ដោយរស់នៅ ក្នុងចិត្តដែលអរព្រះគុណ និងបន្ទាបខ្លួន ដោយផ្តោតទៅលើសេចក្តីល្អ ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានតាមរយៈព្រះយេស៊ូវ ដ្បិត…

ស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់

មានពេលមួយចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំដែលមានអាយុ៣ឆ្នាំ មានបញ្ហាទាំងព្រលឹម។ គាត់មិនអាចរកឃើញអាវដែលគាត់ចូលចិត្តពាក់ជាងគេ។ ស្បែកជើងដែលគាត់ចង់ពាក់ មានកម្តៅក្តៅពេក។ គាត់ក៏បានងិកងក់ដាក់ជីដូនរបស់គាត់ រួចអង្គុយយំតែម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំក៏បានសួរគាត់ថា “តើចៅមិនសប្បាយចិត្តរឿងអី្វ? យើងក៏បានជជែកគ្នាមួយសន្ទុះ ហើយបន្ទាប់ពីគាត់បានសម្រួលអារម្មណ៍ហើយ ខ្ញុំក៏បានសួរគាត់ដោយសុភាពថា តើគាត់មានអាកប្បកិរិយ៉ាល្អ ចំពោះជីដូនគាត់ទេ? គាត់ក៏បានមើលទៅស្បែកជើងគាត់ ហើយឆ្លើយថា គាត់បានធ្វើខុសហើយ គាត់សូមទោស។

ខ្ញុំក៏មានចិត្តអាណឹតគាត់។ គាត់មិនបានបដិសេធថា គាត់មិនបានធ្វើខុសនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានសារភាព ដោយចិត្តស្មោះត្រង់។ ការនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំថា ពេលដែលយើងបានធ្វើអំពើបាប យើងចាំបាច់ត្រូវទូលសូមព្រះយេស៊ូវអត់ទោសបាបឲ្យយើង ហើយសូមទ្រង់ជួយយើងឲ្យធ្វើឲ្យបានល្អឡើង។

ក្នុងបទគម្ពីរអេសាយ ជំពូក១ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅកាន់រាស្រ្តទ្រង់ អំពីការអាក្រក់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត។ ការស៊ីសំណូក និងភាពអយុត្តិធម៌បានកើតឡើង នៅក្នុងតុលាការ ហើយគេបានកេងប្រវ័ញ្ចក្មេងកំព្រា និងស្រ្តីម៉េម៉ាយ។ តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់បានឆ្លើយតបចំពោះពួកគេ ដោយសេចក្តីមេត្តាកុរណា ដោយឲ្យពួកគេសារភាពអំពើបាបដែលពួកគេបានធ្វើ ហើយងាកបែរចេញពីការអាក្រក់ទាំងនោះ។ គឺដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា “ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា មកចុះ យើងនឹងពិភាក្សាជាមួយគ្នា ទោះបើអំពើបាបរបស់ឯងដូចជាពណ៌ក្រហមទែងក៏ដោយ គង់តែនឹងបានសដូចហិមៈ ទោះបើក្រហមឆ្អៅក៏ដោយ គង់តែនឹងបានដូចជារោមចៀមវិញ”(អេសាយ ១:១៨)។

ព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឲ្យយើងមានការបើកចំហរចំពោះទ្រង់ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានៃអំពើបាបរបស់យើង។ កាលណាយើងប្រែចិត្តចេញពីអំពើបាប ដោយចិត្តស្មោះត្រង់ ទ្រង់នឹងប្រទានការអត់ទោសបាបដល់យើងរាល់គ្នា ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា “បើយើងលន់តួបាបវិញ នោះទ្រង់មានព្រះហឫទ័យស្មោះត្រង់…

តើអ្នកបានរកឃើញកំណប់នោះ ហើយឬនៅ?

មានពេលមួយ លោកចន(John) និងអ្នកស្រីម៉ារី(Mary) កំពុងតែបណ្តើរឆ្កែរបស់ពួកគេ នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់ពួកគេ ហើយក៏បានឃើញកំប៉ុងច្រេះចាប់មួយ ដែលបានផុសចេញពីដី ដោយសារភ្លៀងធ្លាក់កាលពីពេលថ្មីៗនេះ។ ពួកគេក៏បានយកកំប៉ុងនោះ ចូលក្នុងផ្ទះ ហើយក៏បានបើកវាមើល ឃើញកំណប់កាក់មាសជាច្រើន ដែលមានអាយុជាង១០០ឆ្នាំ។ ពួកគេក៏បានត្រឡប់មកកន្លែងនោះវិញ ហើយក៏បានរកឃើញកំប៉ុង៧ទៀត ដែលមានកាក់មាស ១៤២៧កាក់ជាសរុប។ ពួកគេក៏បានការពារកំណប់ដែលពួកគេបានរកឃើញនោះ ដោយយកវាទៅកប់នៅកន្លែងផ្សេង។

កំណប់កាក់មាសនោះ(មានតម្លៃ១០លានដុល្លា) ត្រូវបានគេហៅថាកំណប់សេឌល រីជ ជាការរកឃើញកំណប់ធំបំផុត ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តអាមេរិក។ រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីរឿងប្រៀបប្រដូច ដែលក្នុងនោះ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា “មួយទៀត នគរស្ថានសួគ៌ក៏ប្រៀបដូចជាកំណប់កប់ទុកក្នុងចំការ ដែលកាលណាមនុស្សម្នាក់បានឃើញ នោះក៏លាក់ទុក រួចចេញទៅ លក់របស់ទ្រព្យខ្លួនទាំងអស់ដោយអំណរ ដើម្បីនឹងទិញចំការនោះ”(ម៉ាថាយ ១៣:៤៤)។

រឿងនិទានអំពីកំណប់ជាច្រើន បានធ្វើឲ្យមនុស្សមានការស្រមើរស្រមៃ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍កន្លងមកនោះ ទោះការរកឃើញកំណប់ ជារឿងដែលកម្រនឹងកើតមានក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល អំពីកំណប់មួយប្រភេទ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នា សុទ្ធតែអាចរកបាន ដោយគ្រាន់តែសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន ហើយទទួលជឿ និងដើរតាមទ្រង់(យ៉ូហាន ១:១២)។

ពេលដែលយើងបានទទួលកំណប់នោះហើយ វានឹងមិនបាត់បង់ទៅណាឡើយ។ ឲ្យតែយើងលះបង់ជីវិតចាស់របស់យើង ហើយស្វែងរកព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់ យើងនឹងបានស្គាល់តម្លៃដ៏សក្តិសមរបស់ទ្រង់។ តាមរយៈ “ព្រះគុណដ៏ធ្ងន់លើសលប់របស់ទ្រង់ ដោយសេចក្តីសប្បុរស ដែលទ្រង់ផ្តល់មកយើង ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ”(អេភេសូរ…

អធិស្ឋានដោយមិនរសាយចិត្ត

មាន​ពេល​មួយ លោកខេវិន(Kevin) បាន​ជូត​ទឹក​ភ្នែក​ចេញ​ពី​ភ្នែក​របស់​គាត់ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ដក​ក្រដាស់​មួយ​សន្លឹក​ឲ្យ​ភរិយា​ខ្ញុំ​អាន។ គាត់​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​និង​ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​កូន​ស្រី​របស់​យើង វិល​ត្រឡប់​មក​រក​ព្រះយេស៊ូវ​វិញ។ គាត់​ប្រាប់​យើង​ថា គាត់​បាន​រក​ឃើញ​សំបុត្រ​នេះ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​របស់​ម្តាយ​គាត់ បន្ទាប់​ពី​ម្តាយ​គាត់​លា​ចាក​លោក ហើយ​គាត់​សង្ឃឹម​ថា សំបុត្រ​នេះ​នឹង​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង។ ក្នុង​សំបុត្រ​នោះ យើង​បាន​ឃើញ​ពាក្យ​នៅ​ខាង​លើ ដែល​ម្តាយ​គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “ជូន​ចំពោះ​កូន ខេវិន”។ នៅ​ខាង​ក្រោម​ពាក្យ​នេះ​​ ម្តាយ​គាត់​បានសរសេរ​សេចក្តី​អធិស្ឋាន សូម​ឲ្យ​គាត់​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ។

លោក​ខេវិន​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា គាត់​ដាក់​សំបុត្រ​នោះ​ជាប់​ខ្លួន ក្នុង​ការ​សិក្សា​ព្រះ​គម្ពីរ​របស់​គាត់ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ ម្តាយ​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​ជាង​៣៥​ឆ្នាំ។ គាត់​បាន​វង្វេង​ចេញ​ពី​ព្រះ ហើយ​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​រក​ព្រះ​អង្គ​វិញ។ គាត់​បាន​មើល​មក​យើង​យ៉ាង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ហើយ​ញញឹម ទាំង​ទឹក​ភ្នែក។ រួច​គាត់​ប្រាប់​យើង កុំ​ឲ្យឈប់​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​កូន​ស្រី​របស់​យើង​ឡើយ ទោះ​ជា​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ក្តី។

ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ អំពី​ការ​អធិស្ឋាន ដូច​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​លូកា​ថា “នោះ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ជា​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច​ទៅ​គេ ដើម្បី​នឹង​បង្ហាញ​ថា ត្រូវ​តែ​អធិស្ឋាន​ជានិច្ច ឥត​រសាយ​ចិត្ត​ឡើយ”(លូកា ១៨:១)។

ក្នុង​រឿង​នោះ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី “ចៅ​ក្រុម​ទុច្ចរិត”(ខ.៦) ដែល​បាន​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ការ​អង្វរក​របស់​ស្រ្តីម្នាក់ ដោយសារ​គាត់​មិន​ចង់​ឲ្យ​នាង​រំខាន​គាត់​ទៀត។ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​និយាយ​អំពី​ភាព​ខុស​គ្នាង​រវាង​ចៅ​ក្រុម​នោះ និង​ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​បាន​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​សព្វ​ព្រះទ័យ​ឲ្យ​យើង​ចូល​មក​រក​ទ្រង់។ យើង​នឹង​មាន​ចិត្ត​ចង់​អធិស្ឋាន ពេល​ណា​យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្តាប់​យើង ហើយស្វាគមន៍​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង​ជា​និច្ច។—JAMES BANKS

ព្រះពរដែលព្រះបានឲ្យយើងខ្ចី

មុន​ពេល​យើង​ញាំ​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​រួម​គ្នា មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​មាន​ឈ្មោះ ចេហ្វ(Jeff) ក៏​បាន​ឱន​ក្បាល​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះ​វរ​បិតា សូម​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​ការ​ប្រទាន​ខ្យល់ ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​ដក​ដង្ហើម ហើយ​បាន​ប្រទាន​អាហារ​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​បរិភោគ”។ កាល​នោះ​លោក​ចេហ្វ​ទើប​តែ​បាត់​បង់​ការងារ ដូច​នេះ​គាត់​ក៏​បាន​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អស់​ពី​ចិត្ត ហើយ​ពេល​ដែល​គាត់​ទទួល​ស្គាល់​ថា អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ទ្រង់ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ខ្ញុំ​ក៏​បានសួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ស្គាល់ ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត​ទេ​ថា សូម្បី​តែ​របស់​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​ចាំ​បាច់​បំផុត និងអ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ គឺ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ទ្រង់​គ្រាន់​តែ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ប្រើ​ពួក​វា​ប៉ុណ្ណោះ?

ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ទទួល​ដង្វាយ​ពី​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល សម្រាប់​ការ​សាង​សង់​ព្រះ​វិហារ នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ ទ្រង់​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “​តើ​ទូលបង្គំ​ជា​អ្វី ហើយ​រាស្ត្រ​របស់​ទូលបង្គំ​នេះ​ជា​អ្វី ដែល​យើង​ខ្ញុំ​រាល់​គ្នា​អាច​នឹង​ថ្វាយ​ដង្វាយ​យ៉ាង​នេះ ដោយ​ស្ម័គ្រ​ពី​ចិត្ត​បាន ដ្បិត​គ្រប់​របស់​ទាំង​អស់​មក​ពី​ទ្រង់ យើង​ខ្ញុំ​រាល់​គ្នា​បាន​យក​តែ​ពី​ព្រះហស្ត​ទ្រង់ ថ្វាយ​ដល់​ទ្រង់​វិញ” ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៀត​ថា “អ្វី​ៗ​ជា​របស់​ផង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទាំង​អស់”(១របាក្សត្រ ២៩:១៤,១៦)។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​ថា សូម្បី​តែ “សមត្ថ​ភាព នៅ​ក្នុង​ការ​បង្កើត​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ” និង​ប្រកប​របរ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត ក៏​មក​ពី​ទ្រង់​ផង​ដែរ​(ចោទិយកថា ៨:១៨)។ យើង​ស្គាល់​ថា អ្វី​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​មាន គឺ​សុទ្ធ​តែ​ទ្រង់​ឲ្យ​យើង​ខ្ចី​ប្រើ។ ការ​ទទួល​ស្គាល់​បែប​នេះ បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង កុំ​ឲ្យ​ក្តាប់​យក​របស់​របរ នៅ​ក្នុង​លោកិយ​នេះ ហើយ​រស់​នៅ​ដោយ​ដៃ និង​ចិត្តដែល​បើក​ទូលាយ ដើម្បី​ចែក​រំលែក​ដល់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា ដោយ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​សេចក្តី​សប្បុរស​ដែល​យើង​បាន​ទទួល​ពី​ទ្រង់ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​អ្នក​ចែក​រំលែក​ដ៏​សប្បុរស ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​ទ្រង់​ប្រទាន​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់…

កុំប្រៀបធៀប

មាន​ពេល​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ ស៊ូ(Sue) បាន​និយាយ​ថា “ថ្ងៃ​ណា​មួយ ខ្ញុំ​នឹង​បង្ហោះ​រឿង​នេះ នៅ​ក្នុង​ហ្វេស​ប៊ុក គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​បង្ហោះ​ចំណុច​ល្អ​ៗ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ”។ កាល​នោះ​នាង​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ អំពី​ការ​ញាំ​អាហារ ជា​មួយ​ស្វាមី​របស់​នាង ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ផ្ទុះ​សំណើច ហើយ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ពិចារណា​ផង​ដែរ។ បណ្តាញ​សង្គម​អាច​មាន​ប្រយោជន៍​ដល់​យើង ដោយ​វា​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​មិត្ត​ភក្តិ ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​យើង។ តែ​បើ​យើង​មិន​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ទេ វា​អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​គិត​អំពី​ជីវិត តាម​ទស្សនៈ​ដែល​ខុស​ពី​ការ​ពិត។ យើង​ប្រហែល​ជា​ឃើញ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ​បាន​បង្ហោះ “រឿង​ល្អ​ៗ” តែ​យើង​អាច​យល់​ច្រឡំ ដោយ​នឹក​ស្មាន​ថា ពួក​គេ​កំពុង​រស់​នៅ ក្នុង​ជីវិត ដែល​គ្មាន​បញ្ហា ហើយ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​ខ្លួន​យើង​ចេះ​តែ​ជួប​ញ្ហា ខុស​ពី​អ្នក​ដទៃ។

ការ​ប្រៀប​ធៀប​ខ្លួន​ឯង ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ ប្រាកដ​ជា​នាំ​ឲ្យ​យើង​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​មិន​ខាន។ ពេល​ដែល​ពួក​សាវ័ក​ប្រៀប​ធៀប​ខ្លួន​ឯង ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ​(មើល លូកា ៩:៤៦ ២២:២៤) ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ហាម​ឃាត់​ពួក​គេ​ភ្លាម។  បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ មិន​ទាន់​បាន​ប៉ុន្មាន​ផង ទ្រង់​បាន​ប្រាប់​លោក​ពេត្រុស អំពី​ការ​រង​ទុក្ខ ដែល​គាត់​នឹង​ទទួល ដោយ​សារ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​គាត់។ បន្ទាប់​មក លោក​ពេត្រុស​ក៏​បាន​ងាក​ទៅ​លោក​យ៉ូហាន ហើយ​ទូល​សួរ​ទ្រង់​ថា “ព្រះ​អម្ចាស់​អើយ តើ​អ្នក​នោះ​នឹង​បាន​ដូច​ម្តេច​ទៅ?”​ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​នៅ ទាល់​តែ​ខ្ញុំ​មក នោះ​តើ​អំពល់​អ្វី​ដល់​អ្នក ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​មក​តាម​ខ្ញុំ​ចុះ”(យ៉ូហាន ២១:២១-២២)។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ​ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​លោក​ពេត្រុស ឲ្យ​ដឹង​ថា…

ការអធិស្ឋាន និងការលូតលាស់

ពេល​ដែល​ភរិយា​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ កើត​ជម្ងឺ​វង្វេង ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ដែល​បាន​បណ្តាល​មក​ពី​ជម្ងឺ​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​គាត់​ជួប​ភាព​ជូរ​ចត់។ គាត់​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ចូល​និវត្តន៍​មុន​ពេល​កំណត់ ដើម្បី​មើល​ថែ​ភរិយា​គាត់ ហើយ​ខណៈ​ពេល​ដែល​ជម្ងឺ​នេះមាន​សភាព​កាន់​តែ​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ឡើង​ៗ នាង​ត្រូវ​ការ​ការ​ថែ​ទាំ​កាន់​តែ​ខ្លាំង។

គាត់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​ខឹង​នឹង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ណាស់ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​គាត់​អធិស្ឋាន​អំពី​រឿង​នេះ កាន់​តែ​ច្រើន ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​បើក​បង្ហាញ​អ្វី​ដែល​បាន​កប់​ក្នុង​ចិត្ត​គាត់​ និង​បង្ហាញ​ឲ្យ​ដឹង​ថា គាត់​មាន​ភាព​អាត្មា​និយម​ប៉ុណ្ណា នៅ​ក្នុង​ជីវិត​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​សារ​ភាព​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក​ថា នាង​បាន​ឈឺ​ដប់​ឆ្នាំ​ហើយ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់បាន​ជួយ​គាត់ ឲ្យ​មាន​ទស្សនៈ និង​គំនិត​ខុស​ពី​មុន។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ចំពោះ​នាង ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ថ្វាយ​ព្រះយេស៊ូវ​ផង​ដែរ។ ការ​មើល​ថែ​នាង គឺ​ជា​ឯក​សិទ្ធិ​ដ៏​អស្ចារ្យ ក្នុង​ជីវិត​គាត់”។

ជួន​កាល ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ឆ្លើយ​តប​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង ដោយ​មិន​បាន​ប្រទាន​អ្វី​ដែល​យើង​ចង់​បាន​នោះ​ទេ តែ​ទ្រង់​ជំរុញ​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ។ មាន​ពេល​មួយ ហោរា​យ៉ូណាស​មាន​កំហឹង​ឆួល​ឡើង ដោយ​សារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រោស​ប្រណី​ដល់​ទីក្រុង​នីនីវេ ដែល​ជា​ទីក្រុង​ដ៏​អាក្រក់ ឲ្យ​ជៀស​ផុត​ពី​ការ​បំផ្លិច​បំផ្លាញ។ ពេល​នោះ​ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​រុក្ខ​ជាតិ​មួយ​ដើម​ដុះ​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​មាន​ម្លប់​ជ្រក នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​ក្តៅ​(យ៉ូណាស ៤:៦)។ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ក្រៀម​ស្វិត។ ពេល​លោក​យ៉ូណាស​រអ៊ូរទាំ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “ការ​ដែល​ឯង​ខឹង​ពី​ដំណើរ​ដើម​វល្លិ​នោះ តើ​គួរ​ឬ?”(ខ.៧-៩)។ លោក​យ៉ូណាស​គិត​តែ​ពី​ខ្លួន​ឯង បាន​ជា​គាត់​ឆ្លើយ​ថា ដែល​គាត់​ខឹង​នោះ គឺ​ត្រូវ​ហើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ជំរុញ​ចិត្ត​គាត់ ឲ្យ​គិត​ពី​អ្នក​ដទៃ…

សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលជ្រាលជ្រៅជាង

ពេល​ដែល​លោក​អេដវីន ស្តាតុន(Edwin Stanton) បាន​ជួប​លោក​អាប្រាហាំ លីនខិន(Abraham Lincoln) ដែលជា​ប្រធានា​ធិបតី​អាមេរិក ជា​លើក​ទី​មួយ គាត់​បាន​ប្រមាថ​លោក​លីន​ខិន ដោយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន និង​ជា​លក្ខណៈ​អាជីព ហើយ​ថែម​ទាំង​ហៅ​គាត់​ថា “សត្វ​ដៃ​វែង”ទៀត​ផង។ ប៉ុន្តែ លោក​លីនខិន​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​សមត្ថ​ភាព​របស់​លោកស្តាតុន ហើយ​ក៏​បាន​សម្រច​ចិត្ត​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​គាត់ ព្រម​ទាំង​តែង​តាំង​គាត់ ឲ្យ​មាន​មុខ​តំណែង​ដ៏​សំខាន់ ក្នុង​គណៈ​រដ្ឋ​មន្រ្តី ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​សង្រ្គាម​ស៊ីវិល​អាមេរិក។ ក្រោយ​មក លោក​ស្តាតុន​ក៏​កើត​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ចំពោះ​លោក​លីនខិន ដោយ​រាប់​អាន​គ្នា​ជា​មិត្ត​ភក្តិ។ លោក​ស្តាតុន គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​អង្គុយ​នៅ​ក្បែរ​គ្រែ​របស់​លោក​លីនខិន ពេញ​មួយ​យប់ បន្ទាប់​ពី​លោក​ប្រធានា​ធិបតី​រូប​នេះ ត្រូវ​គេ​បាញ់​សម្លាប់​នៅ​ក្នុង​សាល​មហោ​ស្រព ហ្វ៊ដ ហើយ​ក៏​បាន​និយាយ​ខ្សិក​ខ្សួល ទាំង​ទឹក​ភ្នែក អំពី​មរណៈ​ភាព​របស់​គាត់​ថា “ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ទៅ មនុស្ស​គ្រប់​សម័យ​កាល នឹង​នឹក​ចាំ​ពី​គាត់”។

ការ​ផ្សះ​ផ្សា​គឺ​ជា​រឿង​ដ៏​ល្អ។​ សាវ័ក​ពេត្រុស​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ដល់​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ អំពី​រឿង​នេះ ដោយ​សរសេរសំបុត្រ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា “តែ​មុន​ដំបូង​បង្អស់ ត្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​គ្នា ឲ្យ​អស់​ពី​ចិត្ត ដ្បិត​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នឹង​គ្រប​បាំង​អំពើ​បាប​ជា​អនេកអនន្ត”(១ពេត្រុស ៤:៨)។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​សំបុត្រ​របស់​លោក​ពេត្រុស ត្រង់​ចំណុច​នេះ ខ្ញុំ​គិត​ថា ពេល​លោក​ពេត្រុស​កំពុង​សរសេរ​សំបុត្រ​នេះ  គាត់​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​គិត អំពី​កាល​ដែល​គាត់​បាន​បដិសេធ​ព្រះ​យេស៊ូវ (លូកា ២២:៥៤-៦២) និង​អំពី​ការ​អត់​ទោស​បាប ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រទាន​ដល់​គាត់ ក៏​ដូច​ជា​យើង​រាល់​គ្នា នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង។

សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ…

គ្រឹះដ៏រឹងមាំ នៃសេចក្តីសង្ឃឹម

ខ្ញុំ​មាន​សត្វ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល ឈ្មោះ “ប៊ែរ” ជា​ពូជ​សត្វ​ឆ្កែ​ប្រមាញ់​ឡាប្រាដូ ដែល​មាន​ទម្ងន់​ជាង​៥០​គីឡូ​ក្រាម។ ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ទឹក​ឲ្យ​វា​ផឹក​ នៅ​ក្នុង​ចាន​ដែក​ដ៏​ធំ​មួយ នៅ​កៀន​ជ្រុង​ជញ្ជាំង​ផ្ទះ​បាយ។ ពេល​ណា​ទឹក​ក្នុង​ចាន​រីង​អស់ វា​មិន​បាន​ព្រុស ឬ​យក​ជើង​ទៅ​កាយ​ចាន​ដែក​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ វា​ផ្តេក​ខ្លួន និង​រង់​ចាំ​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម នៅ​ក្បែរ​ចាន​ដែក​នោះ។ ជួន​កាល វា​ត្រូវ​រង់​ចាំ​ជា​ច្រើន​នាទី ប៉ុន្តែ វា​បាន​រៀន​ទុក​ចិត្ត​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ដើរ​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​បាយ ឃើញ​វា​នៅ​ទីនោះ ហើយ​ផ្តល់​ឲ្យ​វា​នូវ​អ្វី​ដែល​វា​ត្រូវ​ការ​ជា​មិន​ខាន។​ ជំនឿ​ដ៏​សាមញ្ញ​ដែល​វា​មាន​ចំពោះ​ខ្ញុំ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ នេះ​ជាមេ​រៀន​អំពី​សេចក្តី​ជំនឿ​ដ៏​ប្រសើរ ដែល​ខ្ញុំ​អាច​រក​បាន ពី​កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​ថា “សេចក្តី​ជំនឿ នោះ​គឺ​ជា​ចិត្ត​ដែល​ដឹង​ជាក់​ថា​នឹង​បានដូច​សង្ឃឹម ជា​សំគាល់​ពី​ការ​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ”(ហេព្រើរ ១១:១)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ គឺជា​គ្រឹះ​នៃ​ការ​ទុក​ចិត្ត និង​ការ​ដឹង​ជាក់ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​រង្វាន់ ដល់អ្នក​ដែល​ស្វែង​រក​ទ្រង់ អស់​ពី​ចិត្ត(ខ.៦)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ មាន​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់ ចំពោះ​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា ដែល​ទ្រង់ប្រទាន​ដល់​អ្នក​ដែល​ជឿ និង​ចូល​មក​រក​ទ្រង់ តាម​រយៈ​ព្រះ​យេស៊ូវ។

ជួន​កាល ការ​មាន​ជំនឿ នៅ​ក្នុង “ការ​អ្វី ដែល​យើង​មើល​មិន​ឃើញ” គឺ​មិន​មែន​ជា​ការ​ងាយ​ទេ។ ប៉ុន្តែ យើង​អាច​សម្រាក ដោយ​ទុក​ចិត្ត​ចំពោះ​សេចក្តី​ល្អ និង​ចរិយា​សម្បត្តិ​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ទុក​ចិត្ត​ថា ប្រាជ្ញាទ្រង់ មាន​ភាព​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ ក្នុង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់ សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​រង់​ចាំ​ទ្រង់​ឆ្លើយ​តប​ក៏​ដោយ។…