តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Monica La Rose

ពាក្យដែលត្រឹមត្រូវ

កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន មាន​អ្នក​និពន្ធ​មួយ​ចំនួន បាន​ជំរុញ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​ពិនិត្យ​មើល​ជា​ថ្មី​ អំពី “ពាក្យ​បច្ចេក​ទេស” នៃ​ជំនឿ។ ឧទាហរណ៍ អ្នក​និពន្ធ​ម្នាក់​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់​ថា សូម្បី​តែ​ពាក្យ​បច្ចេក​ទេស​ផ្នែក​ទេវសាស្រ្ត នៃ​ជំនឿ ក៏​អាច​បាត់​បង់​ឥទ្ធិ​ពល​របស់​ខ្លួន ពេល​ដែល​យើង​មិន​និយាយ​ឲ្យ​ស៊ី​ជម្រៅ អំពី​ដំណឹង​ល្អ​ និង​ការ​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ បើ​សិន​ជា​ពាក្យ​នោះ​ច្រំ​ដែល​ពេក ឬ​ប្រើ​ច្រើន​ដង​ពេក។ គាត់​លើក​ឡើង​ថា ពេល​ដែល​មាន​រឿង​នេះ​កើត​ឡើង យើង​ប្រហែល​ជា​ចាំ​បាច់​ត្រូវ រៀន​ភាសា​នៃ​ជំនឿ “សារ​ឡើង​វិញ” ហើយ​មុន​នឹង​សន្និដ្ឋាន យើង​ត្រូវ​យល់​ដំណឹង​ល្អ​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់​សិន។

ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​រៀន “និយាយ​អំពី​ព្រះ តាម​របៀប​ដ៏​សាមញ្ញ” ក្នុង​រឿង​ខាង​លើ​នេះ​ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ អំពី​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​គាត់ “​ត្រឡប់​ជា​គ្រប់​សណ្ឋាន​ទាំង​អស់ ដល់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​បាន​សង្គ្រោះ​ដល់​អ្នក​ខ្លះ ដោយសារ​សណ្ឋាន​ទាំង​នោះ …ដោយ​យល់​ដល់​តែ​ដំណឹង​ល្អ”(១កូរិនថូស ៩:២២-២៣)។ គាត់​មិន​ដែល​សន្និដ្ឋាន​ថា គាត់​មាន​ការ​ចេះ​ដឹង​ជាង​គេ អំពី​របៀប​ចែក​ចាយ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បាន​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​អធិស្ឋាន​ជា​ប្រចាំ ហើយ​បាន​សំណូម​ពរ​បង​ប្អូន​រួម​ជំនឿ ឲ្យ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​ផង​ដែរ  ដើម្បី​ឲ្យ​​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ “ពាក្យ​សំដី​មក​គាត់”(អេភេសូរ ៦:១៩) ដើម្បី​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ។

សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ដឹង​ថា អ្នក​ជឿ​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​ទទួល​ស្គាល់​ថា ពួក​គេ​ត្រូវ​ចាក់​ឫស​កាន់​តែ​ជ្រៅ ក្នុង​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ​(៣:១៦-១៧)។ ទាល់​តែ​យើង​បាន​ចាក់​ឫស​ចូល​ជ្រៅ ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ ដោយ​ទទួលស្គាល់​កាន់​តែ​ច្បាស់​ថា យើង​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ទើប​យើង​អាច​ចាប់​ផ្តើម​រក​ឃើញ​ពាក្យ​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ ដើម្បី​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ…

ត្រង់ចំណុចដែលអាក្រក់បំផុត

“នាង​មាន​លក្ខណៈ​ដែល​អាច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទ្រាំ​ទ្រ​បាន តែ​មិន​មាន​សម្រស់​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ល្បួង​ខ្ញុំ​ទេ”។ នេះ​ជា​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​លោក ដាស៊ី(Darcy) បាន​និយាយ​ចេញ​មក ក្នុង​រឿង អំណួត និង​បុរេវិន្និច្ឆ័យ ដែល​អ្នក​ស្រីចេន អូស្ទីន(Jane Austen) បាននិពន្ធ និង​ជា​មូល​ហេតុ ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ភ្លេច​រឿង​ប្រលោម​លោក​នេះ និង​ឥទ្ធិ​ពល ដែល​វា​មាន​មក​លើ​ខ្ញុំ។ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​អាន​ពាក្យមួយ​ប្រយោគ​នេះ​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ច្បាស់​ថា ខ្ញុំ​មិន​អាច​ចូល​ចិត្ត​តួ​អង្គ​ឈ្មោះ​ដាស៊ី​បាន​ទេ។

តែ​ខ្ញុំ​បាន​គិត​ខុស។ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​បន្តិច​ម្តង​ៗ ដោយ​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ខ្លះ​ៗ គឺ​មិន​ខុស​ពី​តួអង្គ អេលីហ្សាប៊ែត បេននេត(Elizabeth Bennet) នោះ​ឡើយ។ ខ្ញុំ​ក៏​ដូច​គាត់​នៅ​ត្រង់​ចំណុច​ដែល​ថា ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ស្គាល់​ចរិក​លក្ខណៈ​របស់លោក​ដាស៊ី​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់ ហេតុ​នេះ​ហើយ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​បញ្ចេញ​ប្រតិ​កម្ម ចំពោះ​ចំណុច​អាក្រក់​បំផុត​របស់​គាត់។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំបាន​អាន​រឿង​នេះ​ចប់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​មាន​នរណា​ខ្លះ ដែល​បាន​ធ្វើ​នូវ​កំហុស​ដូច​នេះ នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ពិត? តើ​ខ្ញុំ​បាន​បាត់​បង់​ឱកាស​មាន​មិត្ត​ភាព​ណា​ខ្លះ ដោយ​សារ​ការ​ចូល​ចិត្ត​ថ្កោល​ទោស​អ្នក​ដទៃ?

នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ស្នូល​នៃ​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​មាន​ការ​ទត​ឃើញ ការ​ស្រឡាញ់ និង​ការ​ឱប​ក្រសោប ពី​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​នៃយើង ទោះ​យើង​មាន​លក្ខណៈ​អាក្រក់​បំផុត​ក៏​ដោយ​(រ៉ូម ៥:៨ និង ១យ៉ូហាន ៤:១៩)។ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ដឹង​ថា យើង​អាច​លះចោល​ជីវិត​ចាស់ និង​ក្លែង​ក្លាយ​របស់​យើង ដើម្បី​ទទួល​យក​អត្ត​សញ្ញាណ​ដ៏​ពិត នៅ​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ​(អេភេសូរ ៤:២៣-២៤)។ ហើយ​យើង​ក៏​មាន​អំណរ ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា យើង​មិន​នៅ​ដាច់​តែ​ឯង​ទៀត​ឡើយ តែ​ជា​ផ្នែក​មួយ…

តូចតែខ្លាំង

នៅ​ពេល​យប់​ជ្រៅ នៅ​វាល​រហោ​ស្ថាន សូណូរ៉ាន ដ៏​ក្រៀម​ក្រោះ នៅ​តំបន់​អាមេរិក​ខាង​ជើង គេ​អាច​ស្តាប់​ឮ​សម្រែក​សត្វ ដែលាន់​ឮ​ដូច​គេ​ផ្លុំ​កញ្ចែ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ប្រហែល​មិន​បាន​ដឹង​ថា សម្លេង​នោះ​ចេញ​មក​ពី​ប្រភព​ណា​ទេ។ តាម​ពិត​ ​វា​ជា​សម្លេង​លូ​របស់​សត្វ​កណ្តុរ​ប្រមេះ ដែល​គេ​បាន​ដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យ​ថា កណ្តុះ​ប្រមេះ​កណ្តូប។ វា​លូ​ដាក់​លោក​ខែ ដើម្បី​ប្រកាស​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា តំបន់​នោះ​ជា​តំបន់​របស់​វា។

សត្វ​កកេរ​ដ៏​ចម្លែក​នេះ​ក៏​ជា​សត្វ​ដែល​ស៊ី​សាច់​ជា​អាហារ​ផង​ដែរ។ តាម​ពិត វា​ក៏​តាម​ប្រម៉ាញ់​សត្វ​មួយ​ចំនួន​តូច​ ដែល​សត្វ​ដទៃទៀត​មិន​ហ៊ាន​នៅ​ក្បែរ ដែល​មាន​ដូច​ជា​សត្វ​ខ្យា​ដំរី​ជាដើម។ ​តែ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​សត្វ​កណ្តុរ​ប្រមេះ​មាន​សមត្ថ​ភាព សម្រាប់​ការ​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​សត្វ​សាហាវ​ប្រភេទ​នេះ។ វា​មិន​គ្រាន់​តែ​មាន​ភាព​ស៊ាំ​នឹង​ជាតិពិស​របស់​សត្វ​ខ្យា​ដំរី​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែថែម​ទាំង​អាច​កែ​ប្រែ​ជាតិ​ពិស ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ថ្នាំ​បំបាត់​ការ​ឈឺ​ចាប់​ទៀត​ផង។​

មាន​មេរៀន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​អាច​រៀន​បាន ពី​សត្វ​កណ្តុរ​តូច​ល្អិត​ដ៏​មោះមុត​នេះ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​មក ឲ្យ​អាច​រស់ និង​ថែម​ទាំង​ចម្រើន​ឡើង ក្នុង​បរិស្ថាន​ដ៏​ក្រៀម​ក្រោះ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពន្យល់ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេភេសូរ ២:១០ ថា ព្រះទ្រង់​ក៏​បាន​រចនា​រាស្រ្ត​របស់ទ្រ​ង់​មក ដោយ​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​អាច​រស់​នៅ ក្នុង​លោកិយដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​អំពើ​បាប និង​ទុក្ខ​លំបាក។ យើង​ម្នាក់​ៗ​ជា​ស្នាដៃ​ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្កើត ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​ត្រូវ​បាន​បំពាក់នូវ​សមត្ថភាព​ពិសេស ដើម្បី​រួម​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​នគរ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ទោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​អ្នក នូវ​អំណោយ​ទាន​អ្វី​ក៏​ដោយ អ្នក​មាន​ការ​ជា​ច្រើន ដែល​ត្រូវ​ធ្វើថ្វាយទ្រង់។ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​បាន​កែ​ប្រែ​ជីវិត​អ្នក​ឲ្យ​ក្លាយ​ជាមនុស្ស​ថ្មី​ហើយ នោះ​អ្នក​ត្រូវ​រស់នៅ ជា​ស្មរ​បន្ទាល់​ដ៏​រស់ ដែល​នាំ​ឲ្យ​គេ​ស្គាល់​ក្តី​សង្ឃឹម និង​ក្តី​អំណរ​នៃ​ជីវិត ក្នុង​ព្រះ​អង្គ។

ដូចនេះ ទោះ​អ្នក​ជួប​បញ្ហា​លំបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុង​ជីវិត…

ព្រះបន្ទូលសន្យា ដែលមិននឹកស្មានដល់

ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​ទទួល​​បរាជ័យ​ធ្ងន់​ធ្ងរ​បំផុត យើង​ងាយ​នឹង​ជឿ​ថា អ្វី​ៗ​បាន​ហួស​ពេល ហើយ​យើង​បាន​បាត់​បង់​ឱកាស​រស់នៅ ដោយ​មាន​គោល​បំណង និង​តម្លៃ​។ លោក​អេលាស(Elias) ដែល​ជា​អតីត​អ្នក​ទោស នៅ​មន្ទីរ​ឃុំ​ឃាំង​អតិបរមា នៅ​ទីក្រុង​ញ៉ូយ៉ក បាន​ពិពណ៌​នា​ថា​ គាត់​ធ្លាប់​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​នេះ​ឯង ពេល​គាត់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ទោស។ គាត់​ថា “​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ធ្វើ តាម​ការ​សន្យា​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ការ​សន្យា​សម្រាប់​ពេល​អនាគត ការ​សន្យា អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ”។

ជីវិត​របស់​លោក​អេលាស ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ តាម​រយៈ​កម្ម​វិធី​សិក្សា​សម្រាប់​អ្នក​ទោស កំរិត​បរិញ្ញា របស់​មហាវិទ្យាល័យ​បាដ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល ដែល​គាត់​កំពុង​ចូល​រួម​ក្នុង​កម្ម​វិធី​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​ក្រុម​ជជែក​ដេញ​ដោល នៅ​ឆ្នាំ២០១៥ ហើយ​ក៏​បាន​ជជែក​ឈ្នះ​ក្រុម​និស្សិត​មក​ពី​មហា​វិទ្យាល័យ​ហាវើត។ សម្រាប់​លោក​អេលាស ការ​ចូល​រួម​ក្នុង​ក្រុម​នេះ បាន​បង្ហាញ​ថា ការ​សន្យា​ទាំង​នោះ​មិន​ទាន់​បាន​បាត់​បង់​ទាំង​ស្រុង​នោះ​ទេ។​

ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ស្រ​ដៀង​នេះ​ក៏​កើត​មាន​ក្នុង​ចិត្ត​យើង​ផង​ដែរ ពេល​ណា​យើង​ដឹង​ថា ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ គឺ​ជា​ដំណឹង​ល្អ​សម្រាប់​យើង​ផង​ដែរ។ ពេល​នោះ​ យើង​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ដឹង​ថា អ្វី​ៗ​មិន​ទាន់​យឺត​ពេល​ទេ។ ព្រះ​ទ្រង់​នៅ​តែមាន​ពេល​អនាគត​សម្រាប់​យើង។

ហើយ​វា​ជា​ពេល​អនាគត ដែល​យើង​មិន​អាច​រក​បាន​ដោយ​កម្លាំង​របស់​យើង ឬ​បោះ​បង់​ចោល​នោះ​ឡើយ តែ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើព្រះ​គុណ និង​អំណាច​ដ៏​ហូរ​ហៀរ​របស់​ព្រះ​(២ពេត្រុស ១:២-៣)។ គឺ​ពេល​អនាគត ដែល​យើង​បាន​រួច​ពី​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ក្នុង​លោកិយ​នេះ ហើយ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង មាន​ពេញ​ដោយ “សិរីល្អ និង​សេចក្តី​ល្អ”របស់​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៣)។ គឺ​ពេល​អនាគត ដែល​ជាប់ក្នុង​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់​(ខ.៤) និង​ពេល​អនាគត ដែល​ផ្លាស់​ប្រែ…

ការល្បួងដែលមានប្រយោជន៍

នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១៥ លោក​ថូម៉ាស់ អា ខេមភីស(Thomas à Kempis) បាន​និពន្ធ​សៀវ​ភៅ​ដ៏​ពេញ​និយម ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ការ​ត្រាប់​តាម​ព្រះ​គ្រីស្ទ ។ ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​ គាត់​បាន​និយាយ​អំពី​ការ​ល្បួង តាម​របៀប​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់ផ្អើល​បន្តិច។ គាត់​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង កុំ​ឲ្យ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ពី​ការ​ល្បួង​នោះ​ឡើយ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ការ​ល្បួង​មាន​ប្រយោជន៍ ព្រោះ​វា​អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​បន្ទាប​ខ្លួន លាង​សម្អាត​យើង និង​បង្រៀន​យើង​ផង​ដែរ។ គាត់​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា “គន្លឹះ​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ទទួល​ជ័យ​ជម្នះ​ ត្រូវ​មាន​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​ការ​អត់​ធ្មត់​ពិតប្រាកដ​។ ព្រោះ​យើង​អាច​ឈ្នះ​ខ្មាំង​សត្រូវ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​ការ​អត់​ធ្មត់”។

បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ការល្បួង ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​ការ​អត់​ធ្មត់ នោះ​របៀប​ដែល​ខ្ញុំ​ដើរ​ជា​មួយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នឹងមាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ។ ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ការ​ល្បួង ដោយ​ការ​ខ្មាស់​អៀន ចិត្ត​នឿយ​ណាយ និង​ការ​ប៉ុន​ប៉ងបញ្ចប់​ការ​លំបាក​នោះ ដោយ​ខ្វះ​ការ​អត់​ធ្មត់​ជា​ដើម។​

ប៉ុន្តែ តាម​បទ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប ១ ការ​ល្បួង និង​ទុក្ខ​លំបាក​ដែល​យើង​ជួប​ប្រទះ គឺ​បាន​កើត​ឡើង ដោយ​មាន​គោល​បំណង គឺមិន​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​គំរាម​កំហែង ដែល​យើង​ត្រូវ​ស៊ូទ្រាំ​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ។ ការ​ចុះ​ចាញ់​ការ​ល្បួង អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ភាព​អន្ត​រាយ​(ខ.១៣-១៥) តែ​ពេល​ណា​យើង​ងាក​បែរ​មក​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​បន្ទាប​ចុះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ប្រាជ្ញា និង​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ នោះ​យើង​នឹង​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ប្រទាន​ដល់​មនុស្ស ដោយ​សេចក្តី​សប្បុរស ឥត​បន្ទោស​ឡើយ(ខ.៥)។ តាម​រយៈ​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​មាន​ក្នុង​យើង…

រស់នៅដូចមែកឈើ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ជួប​អ្នក​ប្រឹក្សា​ផ្លូវ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ។ គាត់​បាន​ស្តាប់​ខ្ញុំ​និយាយ ដោយ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ខណៈពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​រៀប​រាប់​អំពី​អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ឡើង​ចុះ​ៗ​ជា​និច្ច បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ភាពតប់​ប្រម៉ល់​ពេញ​មួយ​សប្តាហ៍។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មើល​តាម​មាត់​បង្អួច ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ដើម​ឈើ​ទាំង​ឡាយ ដែលមាន​ស្លឹក​ពណ៌​លឿង និង​ពណ៌​មាស​ ក្នុង​រដូវ​ស្លឹក​ឈើ​ជ្រុះ ហើយ​មែក​របស់​ពួក​វា​កំពុង​តែ​យោល​តាម​កម្លាំង​ខ្យល់បក់​។

គាត់​ក៏​បាន​ចង្អុល​ទៅ​រកដើម​ទាំង​ឡាយ ដែល​មិន​កំរើក​ទាល់​តែ​សោះ ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ខ្យល់​បក់។ រួច​គាត់​ពន្យល់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “ជីវិត​របស់​យើង​ក៏​មាន​ចំណុច​ដូច​ដើម​ឈើ​ទាំង​នោះ​ផង​ដែរ។ ពេល​ដែល​បញ្ហា​បក់​បោក​មក​លើ​ជីវិត​យើង ពី​គ្រប់​ទិស អារម្មណ៍​របស់​យើង​មាន​ការ​ឡើង​ចុះ​ៗ។ ប៉ុន្តែ ជួន​កាល យើង​រស់​នៅ ដូចមែក​ឈើ ប៉ុន្តែ គោល​ដៅ​របស់​យើង គឺ​ដើម្បី​ជួយ​អ្នក​ឲ្យ​រស់នៅ ដូចដើម​ដែល​មិន​រង្គើរ​នោះ ។ បាន​សេចក្តី​ថា ពេល​ដែល​បញ្ហា​បកបោក​មក​ពី​គ្រប់​ទិស អ្នក​នឹងមិន​រស់​នៅ ដូច​មែក​ឈើ​ទេ​។ អ្នក​នឹង​នៅ​តែ​ឈរ​យ៉ាង​មាំមួន និង​មាន​ភាព​នឹង​នរ”។

នេះ​ជា​ការ​ប្រៀប​ធៀប ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​ជា​និច្ច ហើយ​ក៏​ស្រដៀង​នឹង​ការ​ប្រៀប​ធៀប ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​អ្នក​ជឿ នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ​ផង​ដែរ។​ កាល​នោះ គាត់​បាន​រំឭក​ពួក​គេ អំពី​អំណោយ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ ដែល​ជា​ជីវិត​ថ្មី ​ដែល​មាន​គោល​បំណង និង​តម្លៃ​ដ៏​ថ្លៃ​វិសេស​(អេភេសូ ២:៦-១០) ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ឲ្យ ចាក់ឫស​ឲ្យ​ជ្រៅ និង​រឹង​មាំ ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​(៣:១៧) ដោយ មិន​ឲ្យ “​ខ្យល់​នៃ​សេចក្តី​បង្រៀន​បោក ហើយ​ផាត់​យើង​ចុះ​ឡើង”នោះ​ឡើយ(៤:១៤)។

បើ​យើង​ពឹង​ផ្អែក​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង នោះ​យើង​ងាយ​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​មិន​នឹង​នរ និង​ងាយ​ប្រេះ​បែក ដោយសារ​ការ​វាយ​ដំ​របស់​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ការ​ខ្វះ​ទំនុក​ចិត្ត។ ប៉ុន្តែ ពេល​ណា​យើង​បាន​លូត​លាស់…

អាថ៌កំបាំងនៃការស្កប់ចិត្ត

ជួន​កាល ខ្ញុំ​សង្ស័យ​ថា ឆ្មា​របស់​ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ខ្លាច​ខ្ញុំ​ភ្លេច​វា។ ពេល​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​យួរ​គ្រឿង​ទេស​មួយ​ថង់ វា​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ទៅ​ពិនិត្យ​មើល​របស់​ដែល​មាន​ក្នុង​ថង់​នោះ។ ពេល​ខ្ញុំ​កាត់​បន្លែ វា​ក៏​បាន​ឈរ​ជើង​ពីរ ដោយភ្នែក​សម្លឹង​មើល​បន្លែ​នោះ ហើយ​អង្វរ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​វា។ ប៉ុន្តែ ពេល​ណា​ខ្ញុំ​ឲ្យ​របស់​អ្វី​មួយ​ ដែល​វា​ចាប់​ចិត្ត វា​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ចំណាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​វត្ថុ​នោះ​ភ្លាម ដោយ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​ឆ្ងាយ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ធុញ​ទ្រាន់។​

ប៉ុន្តែ បើ​ខ្ញុំ​មាន​ភាព​តឹង​រឹង ចំពោះ​មិត្ត​សំឡាញ់​ដ៏​តូច​ល្អិត​មួយ​ក្បាល​នេះ ដោយ​សារ​ទង្វើរ​របស់​វា នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ខុស​ពីមនុស្ស​មាន​ពុត​ឡើយ។ អាកប្ប​កិរិយ៉ា​របស់​វា​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ចេះ​តែ​ចង់​បាន​នេះ​ចង់បាន​នោះ​មិន​ចេះ​ចប់។ រឿង​នេះ​គឺ​ជា​ការ​ចម្អក​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​យើង​ថា ការ​ស្កប់​ចិត្ត​មិន​កើត​មាន​ឡើង​ ដោយ​ឯក​ឯង​ឡើយ តែ​យើង​ត្រូវ​រៀន​ស្កប់​ចិត្ត​(ភីលីព ៤:១១)។ តាម​ចិត្ត​របស់​យើង យើង​ច្រើន​តែ​ចង់​ដេញ​តាម​របស់​អ្វី ដែល​យើង​គិត​ថា អាច​បំពេញ​ចិត្ត​យើង ហើយ​យើង​ក៏​ប្រញាប់​ទៅ​រក​របស់​ផ្សេង​ទៀត ពេល​ណា​យើង​ដឹង​ថា វា​មិន​អាច​បំពេញ​ចិត្ត​យើង​បាន។ នៅ​ពេល​ខ្លះ​ទៀត ភាព​មិន​ស្កប់​ចិត្ត​របស់​យើង បាន​កើត​ចេញ​ពី​ការ​ថប់​បារម្ភ ចំពោះ​ការ​គម្រាម​កំហែង​ទាំង​អស់ ដែល​យើង​សង្ស័យ​ថា ប្រហែល​ជា​នឹង​កើត​មាន​ចំពោះ​យើង បាន​ជា​យើង​ខំ​ការពារ​ខ្លួន។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ជួន​កាល យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​រឿង​ដែល​យើង​ខ្លាច​បំផុត ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្តី​អំណរដ៏​ពិត។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជួប​រឿង​អាក្រក់​ៗ​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​គាត់ បាន​ជា​គាត់​អាច​ធ្វើ​បន្ទាល់ អំពី “អាថ៌​កំបាំង” នៃ​ការ​ស្កប់​ចិត្ត​ដ៏​ពិត​(ខ.១១-១២) ហើយ​យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា កាល​ណា​យើង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បំពេញ​ចិត្ត​យើង យើង​នឹង​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​សន្តិ​ភាព ឬ​សេចក្តី​សុខ​សាន្ត ដែល​ល្អ​ហួស​ពាក្យ​ពណ៌នា​(ខ.៦-៧)  ហើយ​ចូល​កាន់​តែ​ជ្រៅ ទៅ​ក្នុង​ជម្រៅ​នៃ​អំណាច​ចេស្តា សម្រស់…

ចូលកន្លែងដែលយើងមិនស្គាល់

មនុស្ស​បាន​និយាយ​តគ្នា​ពី​មាត់​មួយ​ទៅ​មាត់​មួយ​ថា នៅ​ចុង​ផែន​ទី​នៃ​មជ្ឈិម​សម័យ មាន​ព្រំប្រទល់​នៃ​ចុង​បំផុត​នៃ​ពិភព​លោក ដែល​អ្នក​បង្កើត​ផែន​ទី​នោះ​បាន​គិត​ថា បើ​គេ​ឆ្លង​កាត់​ព្រំ​ប្រទល់​នោះ គឺ​នឹង​ជួយ​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​មិន​អាច​ពិពណ៌នា​បាន។ គេ​នឹង​ជួប​សត្វ​នាគ ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់ គេ​ក៏​បាន​ពិពណ៌នា​ផង​ដែរ​ថា មាន​សត្វ​ចម្លែក​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច កំពុង​តែ​សម្ងំ​ចាំ​វាយ​ឆ្មក់​មនុស្ស។

មាន​ភស្តុតាង​មិន​ច្រើន​ទេ ដែល​បាន​បញ្ជាក់​ថា អ្នក​គូផែនទី​នៅ​មជ្ឈិម​សម័យ ពិត​ជា​បាន​ប្រឌិត​រឿង​នេះ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​គិត​ថា ពួក​គេ​អាច​សរសេរ​យ៉ាង​ដូច​នេះ​មែន។ បើ​សិន​ខ្ញុំ​ជា​ពួក​គេ​វិញ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រហែល​គិត​ដូច​មនុស្ស​នៅ​សម័យ​នោះ​ផង​ដែរ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏នឹង​សរសេរ​ផង​ដែរ​ថា នៅ​ទីនោះ “មាន​សត្វ​នាគ​ដ៏​កាច​សាហាវ” ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ដាស់​តឿន​មនុស្ស​កុំ​ឲ្យ​ផ្សង​គ្រោះ​ថ្នាក់ ធ្វើ​ដំណើរទៅ​តំបន់​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ ដែល​គេ​មិន​ដែល​ឃើញ​នរណា​ម្នាក់​ទៅ​ដល់ ព្រោះ​ពួក​គេ​មិន​ទំនង​ជា​ជួប​រឿង​ល្អ​ទេ។​

ប៉ុន្តែ វា​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទេ ដែល​មនុស្ស​យើង​ចូល​ចិត្ត​ការពារ​ខ្លួន​ឯង និង​ជៀស​វាង​ការ​ប្រថុយ​ប្រថាន តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​មាន​សេចក្តី​ក្លា​ហាន នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​អ្វី​មួយ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ផង​ដែរ​(២ធីម៉ូថេ ១:៧)។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពន្យល់​ថា នៅ​ក្នុង​លោកិយ៍​ដែល​មាន​បាប ការ​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន អាច​ជួប​រឿង​ឈឺ​ចាប់ នៅ​ពេល​ខ្លះ(ខ.៨)។ ប៉ុន្តែ រឿង​អី​ដែល​យើង​មិន​អាច​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ បើ​សិន​ជា​ព្រះ​អង្គ​បាន​នាំ​យើង​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ ចូល​ទៅក្នុង​ជីវិត ហើយ​បាន​ទទួល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង ហើយ​ធ្វើ​ការ​តាម​រយៈ​យើង​ហើយ​នោះ​(ខ.៩-១០,១៤)?

ពេល​ណា​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប្រទាន​យើង​នូវ​អំណោយ​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ​ហើយ យើង​មិន​ត្រូវ​រាថយ ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ។ ព្រោះ​ការ​រាថយ​​ដូច​នេះ គឺ​អាក្រក់​ជាង​ទុក្ខ​លំបាក​ដែល​យើង​នឹង​ជួប ក្នុង​ការ​ដើរ​តាម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ចូល​​ទឹក​ដី​ដែល​យើង​មិន​ស្គាល់​(ខ.៦-៨,១២)។ យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ថ្វាយ​ចិត្ត និង​អនាគត​របស់​យើង ​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​គ្រប់​គ្រង និង​សម្រេច​តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​អង្គ​(ខ.១២)។ —MONICA…

ស្រឡាញ់អ្នកខ្លាំងណាស់ ក្នុងពិភពលោក

ក្មួយ​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​ជេនណា(Jenna) មាន​អាយុ​៣​ឆ្នាំ។ ពេល​នាង​ចង់​បាន​អ្វី​មួយ នាង​ច្រើន​តែ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អារម្មណ៍​របស់​នាង តាម​របៀប​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ណាស់។ ពេល​ណា​នាង​ស្រឡាញ់​របស់​អ្វី​មួយ(គឺ​ពិត​ជា​ស្រឡាញ់​យ៉ាង​ខ្លាំង) ដែល​មាន​ដូច​ជា នំ​ដុត ឬ​ការ​លោត​នៅ​លើ​គ្រែរឺស័រ ឬ​ក៏​ការ​បង្ហោះ​ថាស​ជា​ដើម នាង​តែង​តែ​និយាយ​ឮ​ៗ​ថា នាង​ស្រឡាញ់​វា​ណាស់ នៅក្នុង​ពិភពលោក​ទាំង​មូល​(ពេល​នាង​និយាយ​ថា “ពិភព​លោក​ទាំង​មូល” នាង​ក៏​បាន​លើក​ដៃ​ឡើង​ធ្វើ​កាយ​វិការ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍)។

ជួន​កាល ខ្ញុំ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើខ្ញុំ​ធ្លាប់​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ខ្លាំង​យ៉ាង​នេះ នៅ​ពេល​ណា? គឺ​ស្រឡាញ់​ដោយ​មិន​ខ្វល់​អ្វី ឬ​គ្មាន​ការភ័យ​ខ្លាច​អ្វី​ទាំង​អស់?

កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន​បាន​ចែង​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​ថា “ព្រះ​ទ្រង់​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”(១យ៉ូហាន ៤:៨,១៦)។ យើង​ដែល​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ ប្រហែល​ជា​នៅ​តែ​ពិបាក​យល់​សេចក្តី​ពិត​នេះ។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ គឺ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​ដ៏​ជ្រាវ​ជ្រៅ​បំផុត​នៃ​សេចក្តី​ពិត។ កំហឹង ការ​ភ័យ​ខ្លាច ឬ​ភាព​អាម៉ាស់​របស់​យើង មិន​មែន​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​សេចក្តី​ពិត​ឡើយ។ លោកិយ​បាន​បែង​ចែកមនុស្ស​ជា​ក្រុម​ផ្សេង​គ្នា ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​ខ្លាច​បំផុត ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់​ យើង​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុម​ទាំង​នោះ ដោយ​មិន​បាន​អើពើ ឬ​ខ្វល់​ចំពោះ​សម្លេង​ដែល​ដាស់​តឿន​យើង ឲ្យ​ងាក​មក​រក​សេចក្តី​ពិត​ឡើយ។

តែ​ក្នុង​ពេល​នៃ​ការ​បោក​បញ្ឆោត និង​ការ​តយុទ្ធ​នឹង​អំណាច​លោកិយ(ខ.៥-៦) សេចក្តី​ពិត​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ នៅ​តែជាប់​នៅ ធ្វើ​ជា​ពន្លឺ​ដែល​ចែង​ចាំ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត ដោយ​ត្រាស់​ហៅ​យើង​ឲ្យ​ស្គាល់​ផ្លូវ​នៃ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ការ​ទុក​ចិត្ត និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់(១:៧-៩ ៣:១៨)។ ទោះ​ពន្លឺ​នោះ​បាន​បើក​បង្ហាញ​ការ​ពិត​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​យើង​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​នៅតែ​អាច​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​យើង​ជា​និច្ច(៤:១០,១៨ និង រ៉ូម ៨:១)។

ពេល​ដែល​ជេនណា​ផ្អែក​មក​លើ​ខ្ញុំ ហើយ​ខ្សិប​ដាក់​ខ្ញុំ​ថា នាង​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ណាស់ នៅ​លើ​ពិភព​លោក​ទំាង​មូល ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ខ្សិបដាក់​នាង​វិញ​ថា ខ្ញុំ​ក៏​ស្រឡាញ់​នាង​ខ្លាំង​ណាស់…

ការឆ្លើយតបនឹងការ Troll

ក្នុង​បណ្តាញ​សង្គម​សព្វ​ថ្ងៃ អ្នក​ប្រហែល​ជា​ធ្លាប់​ឮ​គេ​ប្រាប់​អ្នក កុំ​ឲ្យ​ឆ្លើយ​តប ឬ​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​ការ​បង្ហោះ​សារ​ត្រូល​(Troll) ដែល​អ្នក​ប្រើ​ប្រាប់​បណ្តាញ​សង្គម​ខ្លះ​បាន​ធ្វើ​ឡើង ដើម្បី​រិះ​គន់ បរិហា​កេរ្តិ៍ ឬ​វាយ​ប្រហារ ក្នុង​បំណង​ធ្វើ​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​ឈឺ​ចាប់ ឬទទួល​រង​នូវ​ការ​ខូច​ខាត​ក្នុង​កំរិត​ណា​មួយ​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​មិន​អើពើរ​ចំពោះ​ការ​បញ្ចេញ​យោបល់ ឬ​comment ប្រភេទ​នេះ ពួក​គេ​នឹង​កាន់​តែ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​បន្ត​ជម្លោះ​នោះ។​

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ មនុស្ស​ដែល​មិន​ចង់​មាន​ការ​សន្ទនា​គ្នា​ក្នុង​ន័យ​ស្ថាបនា គឺ​មិន​មែន​ទើប​តែ​មាន​ក្នុង​សម័យ​នេះ​ទេ។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ២៦:៤ ក៏​បាន​និយាយ​ទាក់​ទង​នឹង​បញ្ហា​នេះ​ផង​ដែរ។ បទ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​ដាស់​តឿន​យើង​ថា ការ​ប្រកែក​ជា​មួយ ​មនុស្ស​ដែល​ក្រអឺត​ក្រទម និង​មិន​ចេះ​ទទួល​យោបល់​គេ អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភាព​អន់​ថយ​ដូច​ពួក​គេ​ផង​ដែរ។

តែសូម្បី​តែ​មនុស្ស​ដែល​រឹង​ចចេស​បំផុត ក៏​ជា​មនុស្ស​​មាន​តម្លៃ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​រូប​ភាព​ដូច​ព្រះ​អង្គ។ បើសិន​ជា​យើង​ប្រញាប់​ដើរ​ចេញ​ពី​ពួក​គេ​ពេក យើង​អាច​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ក្រអឺត​ក្រទម ឬ​មិន​ព្រម​ទទួល​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ(មើល​ម៉ាថាយ ៥:២២)។

ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ២៦:៥ បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​ណែនាំ ដែល​ផ្ទុយ​នឹង​ការណែនាំ​ក្នុង​បណ្តាញ​សង្គម។​ ព្រោះ​យើង​ចំា​បាច់​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​ការ​អធិស្ឋាន ដើម្បី​ឲ្យ​អាច​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​ពួក​គេ តាម​មធ្យោ​បាយ​ដ៏​ល្អ​បំផុត ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​នីមួយ​ៗ​(មើល​កូល៉ុស ៤:៥-៦)។ ជួន​កាល យើង​ឆ្លើយ​តបចំពោះ​គេ​ដោយ​ចិត្ត​សុភាព និង​ក្តី​ស្រឡាញ់ តែ​ពេល​ខ្លះ ការ​មិន​និយាយ​អ្វី​សោះ គឺ​ជា​ការ​ឆ្លើយ​តប​ដ៏​ល្អ​បំផុត។​

ប៉ុន្តែ ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​នីមួយៗ យើង​អាច​រក​ឃើញ​សន្តិ​ភាព ដោយ​ដឹង​ថា​ព្រះ​ទ្រង់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ចិត្ត​មនុស្ស​ម្នាក់ៗ ដោយ​អំណាច​ចេស្តា​ទ្រង់ គឺ​ដូច​កាល​ដែល​ទ្រង់​បាន​នាំ​យើង​ចូល​មក​ជិត​ព្រះ​អង្គ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ចិត្ត​រឹង​ចចេស​(រ៉ូម ៥:៦)។​…