តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Poh Fang Chia

ការរួមគ្នាអធិស្ឋាន

លោក​ស៊ែមញួល មីលស៍(Samuel Mills) និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​បួន​នាក់ ច្រើន​តែ​ជួប​ជុំ​គ្នា អធិស្ឋាន សូម​ព្រះ​ទ្រង់ចាត់​មនុស្ស​ឲ្យ​កាន់​តែ​ច្រើន ឲ្យ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ថ្ងៃ​មួយ ក្នុង​ឆ្នាំ​១៨០៦ បន្ទាប់​ពី​គាត់​វិល​ត្រឡប់​មកពី​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​អធិស្ឋាន ពួក​គេ​ក៏​បាន​ជួប​ព្យុះ​រន្ទះ ហើយ​ក៏​បាន​ចូល​ជ្រក​ក្នុង​ជង្រុក​មួយ។ ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​ប្រចាំ​សប្តាហ៍​របស់​ពួក​គេ​នៅ​ពេល​នោះ ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា ការ​ប្រជុំ​អធិស្ឋាន​ក្នុង​ជង្រុក ហើយបានក្លាយជា​ចលនា​បេសក​កម្ម​អន្តរ​ជាតិ​មួយ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ វិមាន​នៃ​ការ​ប្រជុំ​អធិស្ឋាន​ក្នុង​ជង្រុក មាន​ទីតាំង​នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ​វីលៀម នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ជា​ការ​រំឭក​អំពី​ការ​អស្ចារ្យ​​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អាច​ធ្វើ តាម​រយៈ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង។

ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​សប្បាយ​ព្រះ​ទ័យ ពេល​ដែល​កូន​ៗ​របស់​ទ្រង់ ចូល​មក​រក​ទ្រង់ ដោយ​ការ​ទូលសូម​រួមគ្នា​។ ការ​នេះ​គឺ​ដូច​ជា​ការ​ជួប​ជុំ​គ្រួសារ ដែល​ក្នុង​នោះ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ចូល​រួម ដោយ​គោល​បំណង​តែ​មួយ ដោយ​ចែក​រំលែក​បន្ទុក​ដល់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ជួយ​គាត់ តាម​រយៈ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​អ្នក​ដទៃ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​រង​ទុក្ខ​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ។ គឺដូចដែលគាត់មានប្រសាសន៍ថា “ទ្រង់​នឹង​ប្រោស​ឲ្យ​រួច​ទៅ​មុខ​ទៀត​ដែរ ដោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ខំ​ប្រឹង​ជួយ​អង្វរ​ជួស​យើង​ខ្ញុំ​ផង”(២កូរិនថូស ១:១០-១១)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​ប្រើ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង ជា​ពិសេស​ការ​រួម​គ្នា​អធិស្ឋាន ដើម្បី​សម្រេច​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​ទ្រង់ ក្នុង​ពិភព​លោក។ ហេតុ​នេះ​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ សម្រាប់​ការ​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​។

ចូរ​យើង​រួម​គ្នា​អធិស្ឋាន ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​អរ​សប្បាយ​ជា​មួយ​គ្នា នៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ព្រះ​វរបិតា​នៃសេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​យើង កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​យើង​ចូល​មក​រក​ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​អាច​ធ្វើ​ការ តាម​រយៈ​យើង តាម​របៀប​ដែល​អាច​ឈោង​ចាប់ លើស​ការ​រំពឹង​គិត​របស់​យើង​ទៅ​ទៀត។—POH FANG CHIA

ការពិតដែលមើលមិនឃើញ

លោកស្ទីហ្វឹន ខាស(Stephen Cass) ជាអ្នកកែសម្រួលអត្ថបទ ឲ្យទស្សនាវដ្តីឌីសខោវើ។ គាត់បានតាំងចិត្តថា នឹងស៊ើបអង្កេតមកលើអ្វីដែលគាត់មិនអាចមើលឃើញ ដែលជាផ្នែកមួយនៃការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់គាត់។ ពេលដែលគាត់កំពុងតែដើរទៅរកការិយាល័យរបស់គាត់ នៅទីក្រុងញូយ៉ក គាត់ក៏បានគិតថា បើសិនជាគាត់អាចមើលឃើញរលកវិទ្យុ នោះពេលគាត់មើលទៅអគារអ៊ីមផាយអឺ ស្តេត(ដែលនៅលើដំបូលរបស់វា មានអង់តែនវិទ្យុ និងទូរទស្សន៍ជាច្រើន) គាត់នឹងឃើញវាបញ្ចេញពន្លឺភ្លើងពណ៌ចម្រុះ ជារលកវិទ្យុដែលបាញ់ទៅគ្រប់ទិសទីក្នុងទីក្រុង។ គាត់ដឹងថា នៅជុំវិញខ្លួនគាត់ មានពេញទៅដោយដែនម៉ាញេទិចអគ្គីសនី ជារលកវិទ្យុ ដែលបានចេញពីអង់តែនវិទ្យុ ទូរទស្សន៍ វ៉ាយហ្វាយ ។ល។

នៅពេលព្រឹកថ្ងៃមួយ អ្នកបម្រើរបស់លោកអេលីសេបានដឹងអំពីពិភពដែលមើលមិនឃើញមួយប្រភេទទៀត គឺពិភពខាងវិញ្ញាណ។ កាលនោះ គាត់បានភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយក៏បានឃើញកងទ័ពរបស់នគរស៊ីរីព័ទជុំវិញ គាត់ និងចៅហ្វាយរបស់គាត់។ ភ្នែករបស់គាត់បានឃើញពួកទាហានជិះសេះ និងរទេះចម្បាំងដ៏ខ្លាំងក្លា(២ពង្សាវតាក្សត្រ ៦:១៥)។ អ្នកបម្រើនោះក៏មានការភ័យខ្លាច តែលោកអេលីសេមានទំនុកចិត្ត ព្រោះគាត់បានឃើញពលទេវតា ដែលកំពុងហ៊ុមព័ទ្ធពួកគេ។ លោកអេលីសេក៏បានប្រាប់គាត់ថា “កុំខ្លាចអ្វីឡើយ ដ្បិតពួកដែលនៅខាងយើង មានគ្នាច្រើនជាងពួកដែលនៅខាងគេទៅទៀត”(ខ.១៦)។ បន្ទាប់មក លោកអេលីសេក៏បានទូលសូមព្រះអម្ចាស់បើកភ្នែកអ្នកបម្រើគាត់ ឲ្យអាចមើលឃើញព្រះអម្ចាស់ហ៊ុមព័ទ្ធខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ ហើយទ្រង់កំពុងតែគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍ផងដែរ(ខ.១៧)។

តើអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនកំពុងតែជួបការលំបាកដែលលើសសមត្ថភាព ហើយធ្វើឲ្យអ្នកអស់សង្ឃឹមឬទេ? សូមចាំថា ព្រះអម្ចាស់ កំពុងតែគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍ ហើយក៏ប្រយុទ្ធជំនួសយើងផង។ ដ្បិតមានសេចក្តីចែងថា “ទ្រង់នឹងបង្គាប់ដល់ពួកទេវតារបស់ទ្រង់ ពីដំណើរឯង ឲ្យបានថែរក្សាឯង…

កិច្ចការដ៏សំខាន់ដែលយើងអាចធ្វើបាន

ថ្ងៃ​នោះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដូច​ថ្ងៃ​មុន​ៗ ប៉ុន្តែ វា​បាន​បញ្ចប់​ទៅ​វិញ ដោយ​សុបិន្ត​អាក្រក់។ អេសធើរ(Esther មិន​មែនឈ្មោះ​ពិត)​ និង​ស្រ្តី​រាប់​រយ​នាក់​ទៀត ត្រូវ​បានដោយ​ពួក​សកម្ម​ប្រយុទ្ធ​សាសនា​ចាប់​ជំរិត នៅ​សាលា​រៀន ។ មួយ​ខែ​ក្រោយ​មក ពួក​គេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ដោះ​លែង​វិញ លើក​លែង​តែ​អេសធើរ ដោយសារ​នាង​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ឈប់​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ និង​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​បាន​អាន​រឿង​របស់​គាត់ និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ដែល​ត្រូវ​គេ​បៀត​បៀនដោយ​សារ​ជំនឿ ចិត្ត​របស់​យើង​មាន​ការ​ប៉ះ​ពាល់​យ៉ាង​ខ្លាំង។ យើង​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង។ ប៉ុន្តែ តើ​យើងធ្វើ​អ្វី ?

ពេល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ក្រុង​កូរិនថូស គាត់​បាន​ចែក​ចាយ អំពី​បញ្ហា​ដែល​គាត់​បាន​ជួប​ប្រទះ នៅ​ខេត្ត​អាស៊ី។ ការ​បៀត​បៀន​មាន​ភាព​ធ្ងន់​ធ្ងរ​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​គាត់ និង​គូកន​របស់​គាត់ “មិន​សង្ឃឹម​ថា នឹងនៅ​មាន​ជីវិត​រស់​ឡើយ”(២កូរិនថូស ១:៨)។ ទោះជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ទទួល​ជំនួយ​ពី​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ដទៃ​ទៀត​(ខ.១១)។ ទោះ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ក្រុង​កូរិនថូស ស្ថិត​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​ដោយ ក៏​ការ​អធិ​ស្ឋាន​របស់​ពួក​គេ​សំខាន់​ណាស់ ហើយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ស្តាប់​ឮ​ពួក​គេ​អធិស្ឋាន។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ដែល​មាន​អំណាច​គ្រប់​គ្រង​លើ​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ទ្រង់​បាន​សម្រេច​ព្រះ​ទ័យ​ប្រើ​ប្រាស់​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​យើង ដើម្បី​សម្រេច​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់។ នេះ​ជា​អាថ៌​កំបាំង​ដ៏​អស្ចារ្យ​ណាស់។ ហើយ​យើង​ក៏​មាន​ឯក​សិទ្ធិ​ពិសេស នៅ​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន​ផង​ដែរ។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​អាច​បន្ត​នឹក​ចាំ អំពី​បង​ប្អូន​ប្រុស​ស្រី ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដែល​កំពុង​រង​ទុក្ខ ដោយ​សារ​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ។ អ្វី​ដែល​យើង​អាច​ធ្វើ​នោះ គឺ​យើង​អាច​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​គេ​បន្ទាប​បន្ថោក គាប​សង្កត់ ធ្វើ​ទារុណ​កម្ម ហើយ​ជួន​កាល ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ ដោយសារ​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ទៀត​ផង។ ចូរ​យើង​អធិស្ឋាន…

ការផ្លាស់ប្តូរ ដែលអាចធ្វើទៅបាន

ថ្ងៃ​មួយ សមាជិក​ក្រុម​យុវជន​មួយ​ចំនួន បាន​ជួប​ជុំ​គ្នា​នៅ​ពេល​រសៀល​ថ្ងៃ​សៅរ៍ ដើម្បី​ចោទ​ជា​សំណួរ​ដ៏​ពិបាក​ៗ ដល់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ផ្អែក​ទៅ​លើ​បទ​គម្ពីរ ភីលីព ២:៣-៤ ដែល​បាន​ចែង​ថា  “កុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​អ្វី ដោយ​ទាស់ទែង​គ្នា ឬ​ដោយ​សេចក្តី​អំនួត​ឥត​ប្រយោជន៍​ឡើយ តែ​ចូរ​រាប់​អាន​គេ​ឲ្យ​លើស​ជាង​ខ្លួន​ដោយ​ចិត្ត​សុភាព​វិញ។ កុំ​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​ស្វែង​រក​តែ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ឡើយ ត្រូវ​ស្វែង​រក​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ​ផង”។ សំណួរ​ពិបាក​ៗ​ទាំង​នោះ មាន​ដូច​ជា : ​តើ​អ្នក​រាល់​គ្នាបាន​គិត​ពី​ប្រយោជន៍​អ្នក​ដទៃ នៅ​ពេល​ណា​ខ្លះ? តើ​អ្នក​ដទៃ​គិត​ថា អ្នក​ជា​មនុស្ស​មាន​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ឬ​មាន​អំណួត​? តើ​ហេតុ​អ្វី?

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ស្តាប់​ពួក​គេ ខ្ញុំ​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ពេល​បាន​ឮ​ពួក​គេ​ឆ្លើយ​សំណួរ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់។ ក្មេង​ជំទង់​ទាំង​នោះ​បាន​យល់​ស្រប​ថា យើង​ងាយ​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​របស់​យើង តែ​យើង​ពិបាក​កែ​ប្រែ ​ឬ​មិន​ងាយ​មាន​ចិត្ត​ដែល​ចង់​កែ​ប្រែ។ មាន​ក្មេង​ជំទង់​ម្នាក់​បាន​ត្អូញ​ត្អែរ​ថា ភាព​អាត្មា​និយម បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ឈាម​របស់​គាត់។

យើង​អាច​ឈប់​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ហើយ​ងាក​មក​គិត​ប្រយោជន៍​អ្នក​ដទៃ​វិញ ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ដែល​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ក្រើន​រំឭក​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​ភីលីព​ឲ្យ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ និង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​រឿង​ល្អ​ៗ​ជា​ច្រើន​ អាច​កើត​មាន​ចំពោះ​ពួក​គេ។ ទ្រង់​បានទទួល​ចិញ្ចឹម​ពួក​គេ ដោយ​ព្រះ​គុណ​ទ្រង់ កម្សាន្ត​ចិត្ត​ពួក​គេ​ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ទ្រង់ ហើយ​បាន​ប្រទាន​ព្រះវិញ្ញាណ​ទ្រង់ ដើម្បី​ជួយ​ពួក​គេ​(ភីលីព ២:១-២)។ តើ​ពួក​គេ និង​យើង​រាល់​គ្នា​អាច​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ព្រះ​គុណ​ទ្រង់ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ដោយ​របៀប​ណា?

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​ហេតុ​ផល ដែល​យើង​ត្រូវ​ផ្លាស់​ប្រែ ហើយ​មាន​តែ​ទ្រង់​ទេ​ដែល​អាច​កែ​ប្រែ​យើង​បាន​។​ ដោយសារ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង មាន​ចិត្ត និង​អំណាច ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​(ខ.១៣)…

អ្វីដែលអ្នកមិនអាចបោះបង់ចោល?

ថ្ងៃ​មួយ ពិធី​ករ​វិទ្យុ​បាន​ចោទ​ជា​សំណួរ​ថា “តើ​មាន​របស់​អ្វី​មួយ ដែល​អ្នក​មិន​អាច​លះ​បង់?” ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​ស្តាប់ទាំង​ឡាយ ក៏​បាន​ទូរស័ព្ទ​ចូល​មក ដោយ​នាំ​មក​នូវ​ចម្លើយ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​មួយ​ចំនួន។ អ្នក​ខ្លះ​និយាយ​ថា ពួក​គេ​មិន​អាច​លះ​បង់​គ្រួសារ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​នោះ មាន​បុរស​ជា​ស្វាមី​ម្នាក់​បាន​ចែក​រំលែក អំពី​បទ​ពិសោធន៍​នៃ​ការ​បាត់​បង់​ភរិយា​របស់​ខ្លួន ដែល​បាន​លា​ចាក​លោក​ទៅ។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​បាន​ចែក​រំលែក​ថា ពួកគេ​មិន​អាច​លះ​បង់​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​ខ្លួន ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​ស្រមៃ​ចង់​មាន​អាជីព​ជា​តន្ត្រីករ ឬ​ក្លាយ​ជា​ម្តាយ​គេ​ជា​ដើម។ យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​មាន​អ្វី​មួយ ដែល​យើង​ឲ្យ​តម្លៃ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដែល​មាន​ដូច​ជា មនុស្ស សេចក្តី​ប្រាថ្នា ឬ​របស់​ទ្រព្យ​អ្វី​មួយ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្វី​ដែល​យើងមិន​អាច​លះ​បង់។

ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ហូសេ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ទ្រង់​នឹង​មិន​បោះ​បង់​ប្រជា​ជន​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ជា​រាស្រ្ត​ជ្រើស​តាំង និង​ទ្រព្យ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​របស់​ទ្រង់​នោះ​ឡើយ។ ក្នុង​នាម​ទ្រង់​ជា​ស្វាមី​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ពួក​គេ នូវ​អ្វី​ៗ​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ ដែល​មាន​ដូច​ជា ទឹក​ដី អាហារ ទឹក សំលៀក​បំពាក់ និង​សេចក្តី​សុខ​សាន្ត​ជា​ដើម។ តែ​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល​ចេះ​តែ​បដិសេធ​ទ្រង់ ហើយ​ស្វែង​រក​សុភ​មង្គល និង​សេចក្តី​សុខ​របស់​ខ្លួន ជា​មួយ​ព្រះ​ដទៃ ដូច​ជា​ប្រពន្ធ​ដែល​ផឹត​ក្បត់។ ពេល​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​តាម​រក​ពួក​គេ​កាន់​តែ​ខ្លាំង នោះ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​រសាត់​ទៅ​កាន់​តែ​ឆ្ងាយ​ពី​ទ្រង់​(ហូសេ ១១:២)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ទ្រង់​នៅ​តែ​មិន​បោះ​បង់​ពួក​គេ​ចោល ទោះ​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​(ខ.៨)។ ទ្រង់​នឹង​បន្ត​វាយ​ផ្ចាល់​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​ប្រោស​លោះ​ពួក​គេ ដ្បិត​ទ្រង់​នៅ​តែ​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ចង់​ផ្សះ​ផ្សា​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ឡើង​វិញ​(ខ.១១)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ កូន​របស់​ព្រះ សុទ្ធ​តែ​អាច​មាន​ការ​ធានា​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​យើង​ ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​នឹង​មិន​ដែល​បោះ​បង់​យើង​ចោល​ឡើយ(រ៉ូម ៨:៣៧-៣៩)។ បើ​យើង​វង្វេង​ចេញ​ពី​ទ្រង់…

ឆ្នាំថ្មី អាទិភាពថ្មី

ខ្ញុំ​តែង​តែ​ចង់​រៀន​លេង​វីយូឡុង​ធំ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​រក​បាន​ពេល សម្រាប់​ចូល​រៀន​ឡើយ។ បើ​និយាយ​ឲ្យ​កាន់​តែ​ត្រូវ​ទៀត​នោះ គឺ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​បាន​ញែក​ពេល​ចូល​រៀន។ កាល​នោះ ខ្ញុំ​គិត​ថា នៅ​នគរស្ថាន​សួគ៌ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​អាច​ចេះ​លេង​ឧបករណ៍​ភ្លេង​មួយ​នោះ យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ។ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ខ្ញុំ​ចង់​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ពេល​វេលា​របស់​ខ្ញុំ ដើម្បី​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​បាន​ត្រាស់​ហៅ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ថ្វាយ​ទ្រង់ ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន។

ជីវិត​មនុស្ស​ខ្លី​ណាស់ ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ច្រើន​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា យើង​ត្រូវ​ខំ​ប្រើ​ពេល​វេលា​របស់​យើង នៅ​លើ​ផែន​ដី ឲ្យ​មាន​ប្រយោជន៍​បំផុត មុន​ពេល​វា​កន្លង​ផុត​ទៅ។ ប៉ុន្តែ តើ​យើង​យល់​ច្បាស់ អំពី​បញ្ហា​នេះ​ទេ?

ពេល​ដែល​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ពិចារណា អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ជីវិត ទ្រង់​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​ណែ​នាំ​ពីរ​យ៉ាង។​ ទី​មួយ យើង​ត្រូវ​តែ​រស់​នៅ តាម​របៀប​ដ៏​មាន​ន័យ​បំផុត តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ការ​អរសប្បាយ​ឲ្យ​បាន​ពេញ​លេញ ចំពោះ​ការ​ល្អ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​ពិសោធន៍​ក្នុង​ជីវិត ដែល​មាន​ដូច​ជា​អាហារ និង​ទឹក​(សាស្តា ៩:៧) សំលៀក​បំពាក់ និង​គ្រឿង​ក្រអូប​(ខ.៨) អាពាហ៍​ពិពាហ៍(ខ.៩) និង​អំណោយ​ល្អ​ៗ​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែលអាច​រាប់​បញ្ចូល​ការ​រៀន​លេង​ឧបករណ៍​ភ្លេង ដែល​មាន​ដូច​ជា​វីយូឡុង​ធំ​ជា​ដើម។

ទីពីរ យើង​ត្រូវ​ខំ​ធ្វើ​ការ​(ខ.១០)។ ជីវិត​មនុស្ស​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ឱកាស ហើយ​យើង​តែង​តែ​មាន​កិច្ចការ​បន្ថែម​ទៀត ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​។ យើង​ត្រូវ​ទាញ​យក​ប្រយោជន៍ ពី​ឱកាស​ដែល​ព្រះ​ប្រទាន​ដល់​យើង ដោយ​ស្វែង​រក​ប្រាជ្ញា​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ការ​ដាក់​អាទិភាព​ការងារ ហើយ​ធ្វើ​ការ ដោយ​ប្រើ​អំណោយ​ទាន​របស់​យើង ដើម្បី​បម្រើ​ទ្រង់។​

ជីវិត​ជា​អំណោយ​ដ៏​អស្ចារ្យ​មក​ពី​ព្រះ​អម្ចាស់។ ចូរ​យើង​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិ​នាម​ដល់​ទ្រង់ ដោយ​អរសប្បាយ​នឹង​ព្រះ​ពរ​របស់ទ្រង់​ជា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ហើយ​អរសប្បាយ​ក្នុង​ការ​បម្រើ​ដ៏​មាន​ន័យ។​—POH…

ប្រែពីភាពអាម៉ាស់ ទៅជាមានកិត្តិយស

ពេល​នោះ​ជា​ពេល ដែល​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​ឡាយ​ជួប​ជុំ​គ្នា ដើម្បី​អបអរ​រដូវ​កាល​ដ៏​រីក​រាយ ប្រចាំ​ឆ្នាំ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ ក្នុង​ចំណោម​យើង មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​បារម្ភ​ខ្លាច​ជួប​សាច់​ញាតិ​ណា​មួយ ដែល​ចូល​ចិត្ត​សួរ​សំណួរ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​នៅ​លីវ ឬ​អ្នក​មិន​ទាន់​មាន​កូន មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួន​កំពុង​តែ​មាន​បញ្ហា​ខុស​ទាស់​អ្វី​មួយ។

ចូរ​យើង​នឹក​ស្រមៃ​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​នាង​អេលីសាបិត ដែល​នៅ​តែ​មិន​មាន​កូន ទោះ​នាង​បាន​រៀបការ​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ហើយក្តី។ ក្នុង​វប្បធម៌​របស់​នាង គេ​គិត​ថា បញ្ហា​នេះ គឺ​ជា​សញ្ញា​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្ខាំង​ផ្ទៃ​នាង​ហើយ(មើល ១សំាយ៉ូអែល ១:៥-៦) ហើយ​គេ​អាច​ចាត់​ទុក​បញ្ហា​នេះ ជា​រឿង​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ខ្មាស់​អៀន។ ដូច​នេះ អ្នក​ជិត​ខាង និង​សាច់​ញាតិ​របស់​អេលីសាបិត អាច​សង្ស័យ​ថា នាង​កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្នុង​អំពើ​បាប ទោះ​ជា​នាង​កំពុង​រស់​នៅ ដោយ​សេចក្តី​សុចរិត​ក៏​ដោយ(លូកា ១:៦)។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ នាង​អេលីសាបិត និង​ស្វាមី​របស់​នាង​បាន​បន្ត​បម្រើ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់។ បន្ទាប់​មក ពេល​ដែល​អ្នក​ទំាង​ពីរ​មាន​អាយុ​ចាស់​ហើយ ការ​អស្ចារ្យ​ក៏​បាន​កើត​ឡើង។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ស្តាប់​ឮ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​នាង(ខ.១៣)។ ទ្រង់​ចូល​ចិត្ត​បង្ហាញ​ថា ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ប្រទាន​ពរ​ដល់​យើង(ខ.២៥)។ ហើយ​ទោះ​ទ្រង់​ហាក់​ដូច​ជា​ពន្យា​ពេល​ក៏​ដោយ ក៏​ទ្រង់​តែង​តែ​ឆ្លើយ​តប តាម​ពេល​វេលា​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ​ជា​និច្ច ហើយ​ប្រាជ្ញា​របស់​ទ្រង់​ តែង​តែ​មាន​ភាព​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ។ ព្រះ​ជាម្ចាស់​ក៏បាន​ប្រទាន​អំណោយ​ដ៏​ពិសេស ដល់​នាង​អេលីសាបិត និង​ស្វាមី​របស់​នាង ដែល​អំណោយ​នោះ គឺ​ជា​កូន​ប្រុស​ម្នាក់ ដែល​ក្រោយ​មក ក៏​បាន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​រៀប​ចំ​ផ្លូវ ថ្វាយ​ព្រះ​មែស៊ី(អេសាយ ៤០:៣-៥)។

តើ​អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្លួន​ឯង​មិន​ល្អ​ដូច​អ្នក​ដទៃ ដោយសារ​អ្នក​គ្មាន​សញ្ញា​បត្រ​មហា​វិទ្យាល័យ ឬ​គ្មាន​ប្តី​ឬ​ប្រពន្ធ ឬ​កូន…

ព្រះហស្តរបស់ព្រះ ដែលយើងមើលមិនឃើញ

មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ត្រូវ​បាន​ប្តី​ប្រពន្ធ​ដែល​ជា​បេសកជន​មក​ពី​សហរដ្ឋ​អាមេរិក យក​ទៅ​ចិញ្ចឹម ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង នៅ​ប្រទេស​ហ្កាណា។ បន្ទាប់​ពី​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់​បាន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​វិញ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចូល​រៀន​នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែ គាត់​ក៏​បាន​បោះ​បង់​ការ​សិក្សា។ ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ចូល​ធ្វើ​ទាហាន ដែល​បាន​នាំ​ឲ្យ​គាត់​មាន​លទ្ធ​ភាព​បង់​ថ្លៃ​មហាវិទ្យា​ល័យ ហើយ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទូទាំង​ពិភព​លោក។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​គាត់ ក្នុង​ពេល​ដ៏​ពិបាក ដោយ​រៀប​ចំ​ខ្លួន​គាត់ សម្រាប់​តួនាទី​ដ៏​ពិសេស​មួយ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គាត់​បាន​និពន្ធ និង​កែ​សម្រួល​សៀវភៅ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ដែល​កំពុង​តែ​បម្រើ​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន​អន្តរ​ជាតិ។

ភរិយា​របស់​គាត់ ក៏​មាន​ទីបន្ទាល់​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ផង​ដែរ។ គាត់​បាន​ប្រឡង​ធ្លាក់​ថ្នាក់​គីមី​វិទ្យា ក្នុង​អំឡុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ ដោយ​សារ​គាត់​ត្រូវ​លេប​ថ្នាំ​ដែល​ធ្វើ​ទុក្ខ​ខ្លាំង ដើម្បី​ព្យាបាល​ជម្ងឺ​ស្កន់។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​យ៉ាង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន គាត់​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ ពី​ការ​សិក្សា​វិទ្យា​សាស្ត្រ ទៅ​ជា​ការ​សិក្សា​ភាសា​គ​របស់​អាមេរិក ដែល​ងាយ​ស្រួល​រៀន​ជាង​គីមី​វិទ្យា។ ពេល​ដែល​គាត់​រំឭក​អំពី​រឿង​នេះ គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទិស​ដៅ​នៃ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ដែល​ប្រសើរ​ជាង​មុខ”។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គាត់​បាន​នាំ​មនុស្ស​គ​ថ្លង់​ជា​ច្រើន ឲ្យ​ទទួល​ព្រះ​បន្ទូល​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ តាម​រយៈ​ភាសា​គ។

តើ​នៅ​ពេល​ខ្លះ អ្នក​ធ្លាប់​ឆ្ងល់​ថា ព្រះ​កំពុង​តែ​ដឹក​នាំ​អ្នក​ទៅ​កន្លែង​ណា​ទេ?  បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១៦ បាន​ទទួល​ស្គាល់ព្រះហស្ត​ដ៏​មាន​ចេស្តា ដែល​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​យើង យ៉ាង​ដូច​នេះ​ថា “ព្រះ​នេត្រ​ទ្រង់​បាន​ឃើញ​ធាតុ​នៃ​ទូលបង្គំ ក្នុង​កាល​ដែល​មិន​ទាន់​មាន​រូប​រាង​នៅ​ឡើយ ទាំង​អស់​បាន​កត់​ទុក​ក្នុង​បញ្ជី​របស់​ទ្រង់ គឺ​អស់​ទាំង​ថ្ងៃ​អាយុ ដែល​បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​រស់​នៅ ក្នុង​កាល​ដែល​មិន​ទាន់​មាន​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​នោះ​នៅ​ឡើយ”។ យើង​មិន​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ប្រើ​កាលៈ​ទេសៈ​នៃ​ជីវិត​យើង​ យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ​ទេ ប៉ុន្តែ យើង​អាច​សម្រាក…

សេចក្តីសង្ឃឹម នៅក្នុងភាពងងឹត

មាន​រឿង​ព្រេង​មួយ​បាន​ដំណាល​ថា លោកគូ យ័ន(Qu Yuan) ជា​មន្ត្រី​រាជ​ការ​ចិន ដែល​ស្នេហា​ជាតិ​មួយ​រូប ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នគរ​ទាំង​ឡាយ​កំពុង​មាន​សង្រ្គាម​នឹង​គ្នា(ឆ្នាំ៤៧៥ ដល់ ២៤៦ មុន​គ្រីស្ទ​សក​រាជ)។ គេ​បាន​និយាយ​ថា គាត់​បាន​ព្យាយាម​ដាស់​តឿន​ស្តេច​របស់​គាត់ ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សារ អំពី​ការ​គំរាម​កំហែង​របស់​សត្រូវ ដែល​ចង់បំផ្លាញ​នគរ​របស់​ទ្រង់ ក្នុង​ពេល​ដ៏​ឆាប់​ខាង​មុខ ​តែ​ទ្រង់​បដិសេធន៍​មិន​ព្រម​ស្តាប់​តាម​ការ​ប្រឹក្សា​របស់​គាត់។ ទី​បំផុត លោក​គូ យ័នក៏​ត្រូវ​គេ​និរទេស។ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា ប្រទេស​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​គាត់ បាន​ធ្លាក់​ចូលទៅ​ក្នុង​ដៃ​សត្រូវ គាត់​ក៏​បាន​បញ្ចប់​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង។

ជីវិត​របស់​លោក​គូ យ័ន មាន​លក្ខណៈ​មួយ​ចំនួន ដែល​ដូច​ជីវិត​របស់​ហោរា​យេរមា។ ហោរា​យេរេមា​ក៏​បាន​បម្រើ​ស្តេច ដែលបាន​ប្រមាថ ចំពោះ​ការ​ដាស់​តឿន​របស់​គាត់​ផង​ដែរ ហើយ​នគរ​របស់​គាត់​ក៏​ត្រូវ​សត្រូវ​បំផ្លាញ់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ លោក​គូ យ័ន​បាន​បញ្ចប់​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង ដោយ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម តែ​លោក​យេរេមា បាន​រក​ឃើញ​ក្តី​សង្ឃឹម​ដ៏​ពិត​។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ពួក​គេ​មាន​វាសនា​ខុស​គ្នា នៅ​ទី​បញ្ចប់។

លោក​យេរេមា​ស្គាល់​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​បាន​ប្រទាន​នូវ​សេចក្តី​សង្ឃឹម​ដ៏​ពិត។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះអម្ចាស់ បាន​ធានា​ដល់​គាត់ថា “មាន​សេចក្តី​សង្ឃឹម​សំរាប់​ចុង​បំផុត​របស់​ឯង កូន​ចៅ​ឯង​នឹង​វិល​មក​ឯ​ព្រំដែន​របស់​គេ​វិញ”(យេរេមា ៣១:១៧)។ ទោះ​បី​ជា​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ ក្នុង​ឆ្នាំ ៥៨៦ មុន​គ្រីស្ទ​សករាជ​ក៏​ដោយ ក៏​ពេល​ក្រោយ​មក​ទៀត គេ​ក៏​បាន​សាង​សង់​ទីក្រុង​នេះ​ឡើង​វិញ​(មើល​នេហេមា ៦:១៥)។

នៅ​ពេល​ខ្លះ យើង​ម្នាក់​ៗ​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​អស់​សង្ឃឹម។ វា​អាច​ជា​ដំណឹង​អាក្រក់​ពី​គ្រូ​ពេទ្យ ការ​បាត់​បង់​ការងារ​ភ្លាម​ៗ ឬ​ការ​បែក​បាក់​គ្រួសារ។…

តើមានវ៉ាយហ្វាយដែរឬទេ?

នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​រៀប​ចំ​ខ្លួន ធ្វើ​ដំណើរ​បំពេញ​បេសក​កម្ម ជា​មួយ​យុវ​ជន​មួយ​ចំនួន មាន​សំណួរ​មួយ ដែល​ពួក​គេ​សួរ​ញឹក​ញាប់​បំផុត​គឺ “តើ​នៅ​ទីនោះ មាន​វ៉ាយ​ហ្វាយ​ទេ?” ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា នៅ​ទីនោះ​ច្បាស់​ជា​មាន។ ដូច្នេះ សាក​គិត​ល​មើល ប្រសិន​បើ​នៅ​យប់​មួយ ស្រាប់​តែ​ដាច់​វ៉ាយ​ហ្វាយ ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មិន​អាច​ប្រើ​អ៊ីន​ធឺណិត​កើត នោះ​តើ​ពួក​គេ​នឹង​រអ៊ូរទាំ​ប៉ុណ្ណា!

មនុស្ស​ជា​ច្រើន មាន​អារម្មណ៍​អន្ទៈ​សារ នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​នៅ​ឆ្ងាយ ពី​ទូរស័ព្ទ​ទំនើប​របស់​ខ្លួន។ ហើយ​   នៅ​ពេល​ដែល​យើង​មាន​ទូរស័ព្ទ​ទំនើប ក្នុង​ដៃ​របស់​យើង នោះ​ភ្នែក​របស់​យើង ច្បាស់​ជា​ផ្ដោត​លើ​អេក្រង់​របស់​វា​មិន​ខាន។

បណ្ដាញ​អ៊ីនធឺណិត និង​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ ដែល​វា​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​ចូល​ប្រើ​ប្រាស់ អាច​ក្លាយ​ជា​ការ​រំខាន ឬ​ជា​ព្រះ​ពរ​។ ការ​អ្វីជា​ច្រើន​ទៀត នៅ​ក្នុង​លោក​នេះ ក៏​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ ​វា​អាស្រ័យ​ទៅ​លើ ថា​តើ​យើង​ប្រើ​ប្រាស់​វា ដើម្បី​អ្វី​។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ សុភាសិត យើង​ឃើញ​ថា “. . . ​អ្នក​ណា​ដែល​មាន​យោបល់​ហើយ  នោះ​រមែង​ស្វែង​រក​ចំណេះ តែ​មាត់​របស់​មនុស្ស​ល្ងីល្ងើ​ តែង​តែ​ចិញ្ចឹម​ខ្លួន ដោយ​សេចក្តី​ចំកួត​វិញ” (១៥:១៤)។

ដើម្បី​អនុវត្ត​តាម​ប្រាជ្ញា ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​បន្ទូល​នៃ​ជីវិត យើង​អាច​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​យើង​ចេះ​តែ​ឆែក​មើល​បណ្តាញ ​សង្គម ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ ដោយ​អត់​មិន​បាន​ឬ​? តើ​មាន​រឿង​អ្វី​ខ្លះ ដែល​យើង​ស្រេក​ឃ្លាន ចង់​ដឹង? ហើយ​តើ​រឿង​ដែល​យើង​អាន​តាមអនឡាញ ឬ​បណ្តាញ​អ៊ីនធឺណិត ជួយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង…