តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Winn Collier

បានរួចពីទ្រុងហើយ

ពេល​ដែល​លោក​ម៉ាទីន លែដ(Martin Laird) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ចេញ​ដើរ​លេង គាត់​បាន​ជួប​បុរស​ម្នាក់ ដែល​មាន​ឆ្កែរ​ពូជ​ប្រម៉ាញ់ Blue Terriers បួន​ក្បាល។ ក្នុង​ចំណោម​ឆ្កែ​ទំាង​នោះ ឆ្កែ​បី​ក្បាល​កំពុង​តែ​រត់​ចុះ​ឡើង ដោយ​សេរី​នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា  តែ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​ទៀត​ចេះ​តែ​រត់​ជុំវិញ ជា​រង្វង់​តូច​ៗ​តែ​ម្នាក់​ឯង នៅ​កន្លែង​ដដែល នៅ​ក្បែរ​ម្ចាស់​វា។ ទី​បំផុត លោក​លែដ​ក៏​បាន​សួរ​បុរស​នោះ អំពី​អត្ត​ចរិក​ដ៏​ចម្លែក​របស់​ឆ្កែ​នោះ។ បុរស​នោះ​ក៏​បាន​ពន្យល់​គាត់​ថា វា​ជា​សត្វឆ្កែ​ដែល​គេ​បាន​រំដោះ ពី​កន្លែង​ដែល​គេ​បាន​ឃុំ​ឃាំង​វា​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។ សត្វ​ឆ្កែ​នោះ​បាន​បន្ត​រត់​ជុំវិញ​ជារង្វង់​ដូច​នេះ ដោយ​សារ​វា​ធ្លាប់​តែ​រត់​ជា​រង្វង់​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្ហាញ​ថា ពេល​ណា​យើង​ជាប់​អន្ទាក់ ដោយ​គ្មាន​ក្តី​សង្ឃឹម គឺ​មាន​តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទេ ដែល​អាច​ជួយ​រំដោះ​យើង​បាន។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “​ចំណង​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​រុំ​ជុំវិញ​ទូលបង្គំ ហើយ​ជំនន់​នៃ​សេចក្តី​ទុច្ចរិត​បាន​បំភ័យ​ទូលបង្គំ ចំណង​នៃ​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់​ក៏​រួប​ជុំវិញ​ទូលបង្គំ

អន្ទាក់​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​ទាក់​ទូលបង្គំ (ទំនុកដំកើង ១៨:៤-៥)។ ពេល​ដែល​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ទាល់​ច្រក គាត់​ក៏​បាន​អំពាវ​នាវ​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ​(ខ.៦)។ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ចុះ​ពី​លើ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់​មក ចាប់​ស្រង់គាត់​ចេញ​ពី​ទឹក​ធំ​នោះ។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​អាច​ធ្វើ​ដូច​នេះ សម្រាប់​យើង​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​អាច​វាយ​បំបាក់​ច្រវ៉ាក់ និង​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ទ្រុង​ដែល​កំពុង​តែ​ឃុំ​ឃាំង​យើង។ ព្រះ​អង្គ​អាច​រំដោះ​យើង ហើយ​នាំ​យើង​ចេញ​ទៅ​ទី​ធំ​ទូលាយ​(ខ.១៩)។ ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​ណាស់ បើ​យើង​នៅ​តែ​បន្ត​រស់​នៅ ដូច​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​តែ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​ទៀត​នោះ។ ដោយ​កម្លាំង​របស់​ព្រះអង្គ ​ចូរ​យើង​កុំ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ក្តី​អាម៉ាស់ ឬ​ការ​គាប​សង្កត់​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ទ្រុង​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​ហើយ។ ដូច​នេះ យើង​អាច​រត់​លេង​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ទ្រុង ដោយ​សេរី។​—WINN…

ការនាំក្មេងជំនាន់ក្រោយឲ្យស្គាល់ព្រះ

មាន​ជន​ល្បី​ឈ្មោះ​ម្នាក់ ចូល​ចិត្ត​និយាយ​វាយ​ប្រហារ​ត្រង់​ៗ មក​លើ​អ្នក​ជឿ​ព្រះ។ គាត់​មិន​ជឿ​ថា ព្រះ​ពិត​ជា​មាន​មែន​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​ចង់​ឲ្យ​ឪពុក​ម្តាយ​បង្រៀន​កូន ឲ្យ​ដើរ​តាម​ជំនឿ ឬ​សាសនា​របស់​ខ្លួន ព្រោះ​គាត់​យល់​ថា វា​ជា​ទង្វើរ​អសីលធម៌។  គាត់​ថែម​ទាំង​បាន​អះ​អាង​ថា ឪពុក​ម្តាយ​ដែល​នាំ​កូន​ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​ គឺ​កំពុង​តែ​រំលោភ​សិទ្ធិ​កុមារ។ ទស្សនៈ​នេះ​មាន​ភាព​ជ្រុល​និយម តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់​ឮ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្លះ​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ពួក​គាត់​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ នៅ​ក្នុង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កូន​ៗ​របស់​ខ្លួន ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ។ មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​ចង់​ជះ​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​កូន​របស់​ខ្លួន ដោយ​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ទស្សនៈ ឬ​ចំណេះ​ដឹង​ល្អ​ៗ ទាក់​ទង​នឹង​រឿង​នយោបាយ សុខ​ភាព ឬ​កីឡា​ជា​ដើម ប៉ុន្តែ អ្នក​ខ្លះ​យល់​ថា ឪពុក​ម្តាយ​មិន​ត្រូវ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជំនឿ​សាសនា​របស់​ខ្លួន ដល់​កូន​ឡើយ។

តែ​សម្រាប់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​វិញ ការ​នាំ​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ គឺ​ជា​កិច្ចការ​ដ៏​ចាំ​បាច់។ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បានសរសេរ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​ធីម៉ូថេ គាត់​បាន​រៀប​រាប់ អំពី​ការ​ដែល​លោក​ធីម៉ូថេ​បាន​ទទួល​ការ​បង្រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ តាំង​ពី​ក្មេង ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ប្រាជ្ញា ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ តាម​រយៈ​ការ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ គ្រីស្ទ(២ធីម៉ូថេ ៣:១៥)។

លោក​ធីម៉ូថេ​មិន​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ ក្នុង​វ័យ​យុវជន ដោយ​អំណាច​ខ្លួន​ឯង ដោយ​មិន​បាន​ទទួល​ជំនួយ​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​អប់​រំ​ចិត្ត​គាត់ ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​រៀន​នោះ​(ខ.១៤)។ បើ​សិន​ជា​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជា​ប្រភព​នៃ​ជីវិត និង​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ពិត នោះ​យើង​ចំា​បាច់​ត្រូវ​រៀន​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ នៅ​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសាររបស់​យើង។

មាន​ប្រព័ន្ធ​នៃ​ជំនឿ​ជា​ច្រើន ដែល​បាន​ជិះ​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ។ ហើយជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ជំនឿ​របស់​យើង​ក៏​បានទទួល​ឥទ្ធិ​ពល ពី​កម្ម​វិធី​ទូរទស្សន៍ ខ្សែ​ភាព​យន្ត…

ព្រះជាម្ចាស់រង់ចាំ

ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​ដេនីស លេវើតូវ(Denis Levertov) ទើប​តែ​មាន​អាយុ​១២​ឆ្នាំ គាត់​ហ៊ាន​សរសេរ​បទ​កំណាព្យ​ផ្ញើ​ទៅ​លោកធីអេស អេលាត(T. S. Eliot) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​កំណាព្យ​ដ៏​ឆ្នើម។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​រង់​ចាំ​ការ​ឆ្លើយ​តប។ គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់ ដែល​លោក​អេលាត​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពីរ​ទំព័រ ផ្ញើ​មក​គាត់។ ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ក្លាយជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​កំណាព្យ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ។ នៅ​ក្នុង​បុព្វកថា នៃ​កម្រង​បទ​កំណាព្យ​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ទឹក​អូ និងត្បូង​កណ្តៀង គាត់​បាន​ពន្យល់​ថា កំណាព្យ​បាន “នាំ​គាត់​ឲ្យ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជំនឿ​ពី​អ្នក​មិន​ជឿ​ថា​មាន​ព្រះ ទៅ​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ”។ នៅ​ក្នុង​កំណាព្យ​ដែល​គាត់​បាន​និពន្ធ​នៅ​ពេល​ក្រោយ​មក​ទៀត (មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ការ​ប្រកាស់”) គាត់​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការចុះ​ចូល​ដែល​នាង​ម៉ារា​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គាត់​បាន​កត់​សម្គាល់​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​មិន​បាន​បង្ខំ​នាង​ម៉ារា​ឡើយ តែ​នាង​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ឲ្យ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ចាប់​កំណើត​ក្នុង​ផ្ទៃ​នាង។ ក្នុង​បទ​កំណាព្យ​នេះ ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ជាង​គេ​នោះ គឺ​ពាក្យ “ព្រះ​ទ្រង់​រង់​ចាំ”។

នៅ​ក្នុង​ការ​ពណ៌នា​អំពី​រឿង​របស់​នាង​ម៉ារា អ្នក​ស្រី​លេវីតូវ​បាន​យល់​អំពី​រឿង​របស់​ខ្លួន​ឯង​ផង​ដែរ។ គាត់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រង់​ចាំ​គាត់ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​លើស​លប់។ ព្រះ​អង្គ​មិន​ដែល​បង្ខំ​គាត់​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​រង់​ចាំ។ លោក​អេសាយ​ក៏​បាន​ពន្យល់​អំពី​រឿង​ពិត​នេះ​ផង​ដែរ ដោយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ចាក់​បង្ហូរ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្រទន់​របស់​ព្រះ​អង្គ​មក​លើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ទោះ​បើ​យ៉ាង​នោះ គង់​តែ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​រង់ចាំ​ឱកាស នឹង​ផ្តល់​ព្រះគុណ​ដល់​ឯង​រាល់​គ្នា​ដែរ ហើយ​ទោះ​បើ​យ៉ាង​នោះ​ក៏​ដោយ គង់​តែ​ទ្រង់​នឹង​ចាំ​ឯង​លើក​ដំកើង​ទ្រង់​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​មាន​សេចក្តី​អាណិត​មេត្តា​ដល់​ឯង ពី​ព្រោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​ដ៏​ប្រកប​ដោយ​យុត្តិធម៌”(៣០:១៨)។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​បង្ហាញ​សេចក្តី​សប្បុរស​ដ៏​លើស​លប់ តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​រង់​ចាំ ពួក​គេ​ស្ម័គ្រ​ចិត្តទទួល​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន(ខ.១៩)។…

ពរពីឪពុក

ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​របស់​ខ្ញុំ មាន​សមាជិក​ខ្លះ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ល្អក់​កករ​ជា​មួយ​ឪពុក​របស់​ខ្លួន។ ថ្មី​ៗ​នេះ ពួក​គេ​បាន​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដើរ​តួ​ជា​ឪពុក​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់ ជំនួស​ឪពុក​របស់​ពួក​គេ ហើយ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់​ពួក​គេ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ សម្រាប់​ពួក​គេ ដោយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ឲ្យ​អត់​ទោស ឲ្យ​ឪពុក​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​កូន​ខ្លួន​ឈឺ​ចាប់ ដោយ​មាន​ការ​រំពឹង​ខ្ពស់​ពេក ចំពោះ​កូន​ខ្លួន​ឯង ឬមិន​សូវ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​កូន ឬ​មិន​បាន​នៅ​ក្បែរ ថ្នាក់​ថ្នម និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កូន។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​សូម ឲ្យ​ឪពុក​របស់​ពួក​គេ​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ក្តី​អំណរ ការ​សរសើរ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​បរិបូរ​ចំពោះ​ពួក​គេ​ផង​ដែរ។ ខណៈ​ពេលដែល​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់​ពួក​គេ ខ្ញុំក៏​បាន​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​ត្រូវ​ការ​អ្នក​ដទៃ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរសម្រាប់​ខ្ញុំ ហើយ​កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​ការ​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់​ពួក​គេ​ផង​ដែរ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​ថា ព្រះជា​ម្ចាស់ គឺ​ជា​ឪពុក​របស់​យើង ហើយ​សេចក្តី​ពិត​នេះ​បាន​កែ​ប្រែ​ទស្សនៈ​ខុស​ឆ្គង ដែល​យើង​មាន​ចំពោះ​ឪពុក​ទាំង​ឡាយ។ ព្រះ​ដ៏​ជា​ព្រះ​វរបិតា​ដ៏​អស់​កល្ប​នៃ​យើង បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ឥត​ខ្ចោះ មក​យើង​រាល់​គ្នា ដោយ​ឥត​សំចៃ ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ក្លាយ​ជា “កូន​ព្រះ​អង្គ”(១យ៉ូហាន ៣:១)។ អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​យើង ជា​កូន​របស់​ព្រះ បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ឈរ​យ៉ាង​មាំ​មួន នៅ​ក្នុង​លោកិយ ដែល​មាន​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់ និង​ពេញ​ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “យើង​រាល់​គ្នា​ជា​កូន​ព្រះ​ហើយ តែ​ដែល​យើង​រាល់​គ្នា​នឹង​បាន​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា​ទៀត នោះ​មិន​ទាន់​សំដែង​មក​នៅ​ឡើយ”(ខ.២)។ យើង​ជួប​បញ្ហា​ប្រឈម​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ជីវិត តែ​យើង​ពិត​ជា​អាច​ពឹង​ផ្អែក​ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង ដែល​ស្រឡាញ់ និង​ផ្គត់​ផ្គង់​យើង​ជា​រៀង​រហូត​។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន​ថា “កាល​ណា​ទ្រង់​លេច​មក នោះ​យើង​នឹង​បាន​ដូច​ជា​ទ្រង់ ដ្បិត​ដែល​ទ្រង់​យ៉ាង​ណា នោះ​យើង​នឹង​ឃើញ​ទ្រង់​យ៉ាង​នោះ​ឯង”(ខ.២)។

ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ របួស និង​បរាជ័យ ព្រះ…

រួចផុតពីការចោទប្រកាន់

មាន​ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូរ​បាន​បើក​ឡាន​កុង​តៃន័រ កាត់​តាម​តំបន់​ដ៏​ស្ងួត​ហួត​ហែង នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា។ ពេល​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ ពួកគេ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា កង់​ឡាន​របស់​ពួក​គេ​បាន​ផ្ទុះ​អស់​មួយ​គ្រាប់ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឮ​សម្លេង​ដែក​កកិត​នឹង​ផ្លូវ​ថ្នល់។ ដែក​នោះ​បាន​កកិត​នឹង​ថ្នល់​ចេញ​ផ្កា​ភ្លើង ហើយ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​ដើម​ហេតុ​នៃ​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ នៅ​រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៨ គឺ​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ ដែល​បាន​ដុត​បំផ្លាញ​ព្រៃ​ឈើ​អស់​ជិត ៩៣០០ហិចតា ហើយ​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​នាក់​បាត់​បង់​ជីវិត។​

ពេល​ដែល​អ្នក​រួច​ជីវិត ពី​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ​នោះ បាន​ឮ​ដំណឹង​ថា ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូរ​នេះ​បាន​សោក​សង្រេង ពួក​គេ​ក៏​បាន​បង្កើត​ទំព័រ​ហ្វេស​ប៊ុក​មួយ ដើម្បី​បង្ហាញ “ព្រះ​គុណ និង​សេចក្តី​សប្បុរស … សម្រាប់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ក្តី​អាម៉ាស់ និង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម”។ មាន​ស្រ្តី​ម្នាក់​បាន​សរសេរ​សារ​មួយ​ថា “ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​ជន​រង​គ្រោះ​ដែល​បាន​បាត់​បង់​ផ្ទះ​សម្បែង ដោយ​សារ​ភ្លើង​ឆេះព្រៃ​នេះ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​អ្នក​ដឹង​ថា ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​បន្ទោស​អ្នក​ទេ ហើយ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដទៃ​ទៀត​ដែល​បាត់​បង់​បង់​ផ្ទះ​ដូច​ខ្ញុំ​ដែរ ក៏​មិន​ស្តី​បន្ទោស​អ្នក​ដែរ … ​វា​ជា​ឧបទេវហេតុ​ទេ​។ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា សារ​ដ៏​សប្បុរស​នេះ នឹង​បាន​ជួយ​កាត់​បន្ថយ​បន្ទុក​ដែល​អ្នក​មាន​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត។ យើង​នឹង​ឆ្លង​កាត់​រឿង​នេះ​ទាំង​អស់​គ្នា​ណា”។

ការ​ថ្កោល​ទោស ឬ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ដោយ​សារ​យើង​បាន​ធ្វើ​អ្វី​មួយ ដែល​មិន​អាច​ប៉ះ​ប៉ូវ​បាន​ អាច​បំផ្លាញ​ព្រលឹង​របស់​យើង។ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្ហាញ​ថា “ដ្បិត​បើ​សិន​ជា​ចិត្ត​យើង​ចោទ​ប្រកាន់​ខ្លួន នោះ​ព្រះ​ទ្រង់​ធំ​ជាង​ចិត្ត​យើង​ទៅ​ទៀត ហើយ​ក៏​ជ្រាប​គ្រប់​ទាំង​អស់​ផង”(១យ៉ូហាន ៣:២០)។ ទោះ​យើង​មាន​ភាព​អាម៉ាស់ ដែល​បាន​លាក់​ទុក​ក៏​ដោយ ក៏​ព្រះ​ទ្រង់​នៅ​តែ​ធំ​ជាង​ភាព​អាម៉ាស់​នោះ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រែ​ចិត្ត ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ឬ​ដោះ​ចេញ​ភាព​អាម៉ាស់ ដែល​កំពុង​តែ​ស៊ី​បំផ្លាញ​យើង។ បន្ទាប់​មក ពេល​ដែល​យើង​ទទួល​ការ​ប្រោស​លោះ​ពី​ព្រះ​អង្គ…

ក្តីប្រាថ្នាពិតប្រាកដក្នុងជម្រៅចិត្ត

រីពីឈីព(Reepicheep) ជា​តួអង្គ​សត្វ​កណ្តុរ​ដែល​មាន​សម្លេង​ស្រួយ ហើយ​ប្រហែល​ជា​តួអង្គ​ដែល​ក្លាហាន​បំផុត នៅ​ក្នុង​រឿង​ពង្សាវតា​នៃ​ពិភព​ណានា។ វា​បាន​សម្រុក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមរភូមិ ដោយ​គ្រវីដាវ​ដ៏​តូច​របស់​វា។ វា​មិន​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ទាល់​តែ​សោះ​ ខណៈ​ពេល​ដែល​វា​ជិះ​សំពៅ ដន ទ្រីដឺ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​កោះ​នៃ​ភាព​ងងឹត។ តើ​សេចក្តី​ក្លាហាន​របស់​រីពីឈីព មាន​អាថ៌​កំបាំង​អ្វី? តាម​ពិត ក្នុង​ជម្រៅ​ចិត្ត​របស់​វា គឺ​វា​មាន​ក្តី​ប្រាថ្នា​ចង់​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ប្រទេស​របស់​សត្វ​តោ​អាស្លាន(Aslan)។ វា​ថា នោះ​ជា​អ្វី​ដែល​វាប្រាថ្នា​ខ្លាំង​បំផុត។ រីពីឈីព​ដឹង​ថា វា​ចង់​បាន​អ្វី​ពិត​ប្រាកដ ហើយ​ការ​តាំង​ចិត្ត​នេះ បាន​នាំ​វា​ទៅ​រក​ស្តេច​របស់​វា​មែន។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​អំពី​លោក​បារទីមេ​ ដែល​ជា​ជន​ពិការ​ភ្នែក នៅ​ក្រុង​យេរីខូ។ ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​អង្គុយ​សុំ​ទាន នៅ​តាម​ផ្លូវ​ដូច​សព្វ​មួយ​ដង គាត់​ក៏​បាន​ឮ​សម្លេង​ព្រះ​យេស៊ូវ និង​ហ្វូង​មនុស្ស​ដើរ​នៅ​ក្បែរ​នោះ។ គាត់​ក៏​បាន​ស្រែក​ឡើង​ថា “ឱ​ព្រះយេស៊ូវ ជា​ព្រះវង្ស​ហ្លួង​ដាវីឌ​អើយ សូម​អាណិត​មេត្តា​ដល់​ទូលបង្គំ​ផង” (ម៉ាកុស ១០:៤៧)។ ពួក​បណ្តា​ជន​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ឃាត់​គាត់ តែ​គាត់​មិន​អាច​ឈប់​ស្រែក​ហៅ​ទ្រង់​ឡើយ។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​បាន​ចែង​ថា នៅ​ពេល​នោះ​ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ឈប់(ខ.៤៩)។ ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះទ័យ​នឹង​ស្តាប់​លោក​បារទីមេទូល​សូម​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ហ្វូង​មនុស្ស។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សួរ​គាត់​ថា “តើ​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ឲ្យ​អ្នក?”(ខ.៥១)។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ព្រះ​យេស៊ូវ​ជ្រាប​ច្បាស់​ថា គាត់​ចង់​ឲ្យ​ទ្រង់​ធ្វើ​អ្វី​ សម្រាប់​គាត់។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​លោក​បារទីមេ បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​បំណង​ចិត្ត​របស់​គាត់ ចេញ​ពី​ជម្រៅ​ចិត្ត​គាត់។ លោក​បារទីមេ​ក៏​បាន​ទូល​ទ្រង់​ថា “លោក​គ្រូ​អើយ សូម​ប្រោស​ភ្នែក​ទូលបង្គំ​ឲ្យ​បាន​ភ្លឺ​ឡើង”(ខ.៥១)។ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រោស​ភ្នែក​គាត់​ឲ្យ​ជា បាន​ជា​គាត់​អាច​មើល​ឃើញ​ពណ៌ សម្រស់​ធម្មជាតិ និង​មុខ​របស់​មិត្ត​សំឡាញ់​គាត់​ជា​លើក​ដំបូង​ក្នុង​ជីវិត។

យើង​មិន​តែង​តែ​អាច​សម្រេច​ក្តី​ប្រាថ្នា​ភ្លាម​ៗ​នោះ​ឡើយ(ហើយ​ក្តី​ប្រាថ្នា​នីមួយ​ៗ…

មិនខ្លាចទៀតឡើយ

មាន​មនុស្ស​ប្រុស​៧​នាក់​បាន​ចាប់​ជំរិត​ក្មេង​ស្រី​អាយុ​១២​ឆ្នាំ​ម្នាក់ ដោយ​សែង​នាង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ ហើយ​ក៏​បាន​វាយ​ដំ​ធ្វើ​បាប​នាង​។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​អស្ចារ្យ​ក៏​បាន​កើត​ឡើង ដោយ​មាន​សត្វ​តោ​មួយ​ហ្វូង​តូច បាន​ឮ​សម្លេង​ស្រែក​យំ​របស់​ក្មេង​ស្រីនោះ ក៏​បាន​ស្ទុះ​រត់​ចូល​មក ហើយ​ក៏​បាន​ដេញ​មនុស្ស​អាក្រក់​ទាំង​នោះ​ចេញ​អស់​ទៅ។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ចាប់​ជំរិត​នេះ​កើត​ឡើង​បានមួយ​សប្តាហ៍ ប៉ូលីស​ប្រទេស​អេធីយ៉ូពីក៏​បាន​រក​នាង​ឃើញ  នៅក្នុង​កណ្តាល​ចំណោម​មាន​សត្វ​តោ​ឈ្មោល​បី​ក្បាល​ដែល​មាន​រោម​ក​ពណ៌​ខ្មៅ ដែល​កំពុង​តែ​ការពារ​នាង គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​បាន​ចាត់​ទុក​នាង​ជា​គ្នា​របស់​វា​អញ្ចឹង។ លោក​ពល​បាល វុនឌីមូ(Wondimu) ក៏​បាន​ប្រាប់​អ្នក​សារពត៌មាន​ថា “សត្វ​តោ​ទាំង​នោះ​បាន​ឈរ​ការពារ​នាង រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​យើង​រក​នាង​ឃើញ ហើយ​បន្ទាប់​មក ពួក​វា​ក៏​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​នាង ដោយ​ប្រគល់​នាង​មក​យើង​ដូច​អំណោយ ហើយ​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​វិញ​អស់”។

នៅ​ថ្ងៃ​ខ្លះ អំពើ​ហឹង្សា និង​ការ​អាក្រក់​បាន​កើត​ឡើង ដោយ​យើង​គ្មាន​សមត្ថ​ភាព​អ្វី​ដើម្បី​ជួយ​គេ​បាន គឺ​មាន​តែ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម និង​ការ​ភ័យ​ខ្លាច គឺ​ដូច​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​មក​លើ​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​នេះ​ដែរ។​ នៅ​សម័យ​បុរាណ ប្រជា​ជន​យូដា​ក៏​បាន​ជួប​រឿង​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ ពួក​គេ​ត្រូវ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ដ៏​សាហាវ​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ ដោយ​គ្មាន​សង្ឃឹម​ថា នឹង​អាច​រត់​គេច​បាន។ ពួក​គេ​មាន​ពេញ​ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​បង្ហាញ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ទ្រង់​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត ដល់​រាស្រ្ត​ទ្រង់។ គឺ​ដូច​ដែលលោក​ហោរា​សេផានា​បាន​ថ្លែង​ថា “ព្រះយេហូវ៉ា ទ្រង់​បាន​លើក​ទោស​ឯង​ចោល ទ្រង់​បាន​បោះ​ខ្មាំងសត្រូវ​របស់​ឯង​ចេញ​ហើយ ឯ​ស្តេច​នៃ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា ទ្រង់​គង់​នៅ​កណ្តាល​ឯង ឯង​មិន​ត្រូវ​រង​ការ​អាក្រក់​ទៀត​ឡើយ” (សេផានា ៣:១៥)។ សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ជួប​គ្រោះ​មហន្តរាយ ដោយ​សារ​ការ​បះបោរ​របស់​យើង ក៏​ព្រះ​ទ្រង់​នៅ​តែ​យាង​មក​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង។​ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ព្រះយេហូវ៉ា ដ៏​ជា​ព្រះ​នៃ​ឯង ទ្រង់​គង់​នៅ​កណ្តាល​ឯង ទ្រង់​ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ឥទ្ធិឫទ្ធិ ដើម្បី​ជួយ​សង្គ្រោះ”(ខ.១៧)។

ទោះ​យើង​មាន​បញ្ហា​អ្វី ដែល​យើង​មិន​អាច​ដោះ​ស្រាយ​រួច…

លូតលាស់ដោយសារព្រះគុណព្រះ

អស់​រយៈ​ពេល​ជិត​៤​ទសវត្សរ៍ មាន​បុរស​ម្នាក់ នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​បាន​ខិត​ខំ​ធ្វើ​ការ ដើម្បី​កែ​ប្រែ​ដី​ដែល​ក្រៀម​ក្រោះ សំបូរ​ទៅ​ដោយ​ខ្សាច់ គ្មាន​ជី​ជាតិ ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ដីដែល​មាន​ជីវិត។ គាត់​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា ការ​ហូរ​ច្រោះ​ដី និង​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរនៃ​ប្រព័ន្ធ​ជីវ​ចម្រុះ បាន​បំផ្លាញ​កោះ​ដែល​គាត់​ស្រឡាញ់ ដែល​មាន​ទីតាំង​នៅ​កណ្តាល​ទន្លេ។ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដាំឈើ​ម្តង​មួយ​ដើម​ៗ ដោយ​ដាំ​ដើម​ឫស្សី​ រួច​ដាំ​ដើម​កប្បាស់​។​ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ព្រៃ​ឈើ​ខៀវ​ស្រងាត់ ដែល​មាន​សត្វ​ព្រៃ​រស់នៅ​ជា​បរិបូរ​បាន​កើត​មាន​ឡើង​វិញ​ នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ដី​ជាង​៥​រយ​ហិចតា នៅ​លើ​កោះ​របស់​គាត់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ បុរស​ម្នាក់​នេះ​បដិសេធ​ថា ការ​ចាប់​កំណើត​ជា​ថ្មី​នេះ មិន​មែន​ដោយ​សារ​គាត់​នោះ​ទេ។​ គាត់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ពិភព​ធម្ម​ជាតិ​ត្រូវ​បាន​រៀប​ចំ​មក ឲ្យ​មាន​ដំណើរ​ការ​យ៉ាង​រៀប​រយ ដែល​ក្នុង​នោះ គាត់​បាន​ស្ងើច​សរសើរ​ចំពោះ​របៀប​ដែលគ្រាប់​ពូជ​ត្រូវ​បាន​ខ្យល់​បក់​នាំ​ទៅ​រក​ដី​ដែល​មាន​ជី​ជាតិ។ ពួក​បក្សី និង​សត្វ​ដទៃ​ទៀត​ក៏​បាន​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​សាប​ព្រោះ​គ្រាប់​ពូជ​ទាំង​នោះ​ផង​ដែរ ហើយ​ទន្លេ​ក៏​បាន​រួម​ចំណែក នៅ​ក្នុង​ការ​ជួយ​រុក្ខ​ជាតិ និង​ដើម​ឈើ​ទាំង​នោះ ឲ្យ​លូត​លាស់​បាន​ល្អ។

ព្រះ​ទ្រង់​បាន​រចនា និង​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារពើ តាម​របៀប​ដែល​យើង​មិន​អាច​យល់ ឬ​គ្រប់​គ្រង​បាន។​ តាម​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ គោល​ការណ៍​នេះ ក៏​ប្រើ​សម្រាប់​នគរ​ព្រះ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “នគរ​ព្រះ​ធៀប​ដូច​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់ ដែល​ព្រោះ​ពូជ​នៅ​ដី អ្នក​នោះ​ក៏​ដេក​រាល់​យប់​ក្រោក​ឡើង​រាល់​ថ្ងៃ តែ​មិន​ដឹង​ហេតុ​ដែល​ពូជ​ពន្លក​ដុះ​ឡើង​ជា​យ៉ាង​ណា​ទេ”(ម៉ាកុស ៤:២៦-២៧)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​នាំ​មក​នូវ​ជីវិត និង​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ដល់​លោកិយ ធ្វើ​ជា​អំណោយ​ដ៏​បរិសុទ្ធ  ដោយ​គ្មាន​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​យើង​ឡើយ។ យើង​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បង្គាប់​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ ហើយបន្ទាប់​មក យើង​ឃើញ​ជីវិត​លេច​ឡើង។​ យើង​ដឹង​ថា អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ហូរ​ចេញ​ពី​ព្រះ​គុណ​របស់​ទ្រង់។

យើង​ងាយ​នឹង​គិត​ថា…

តួឯកទីមួយ ក្នុងជីវិតអ្នក

ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឮ​គេ​និយាយ​ថា មាន​សិស្ស​ម្នាក់​បាន​ទៅ​រៀន​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល នៅ​សាលា​ព្រះ​គម្ពីរ​ដ៏​ល្បីល្បាញ​មួយ។ សិស្ស​នោះ​ជា​យុវជន​ម្នាក់ ដែល​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ជ្រុល​បន្តិច ពេល​ដែល​គាត់​ឡើង​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល ដោយ​វោហា​ស័ព្ទ និង​ចិត្ត​ដែល​ឆេះ​ឆួល។ គាត់​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​កន្លែង​អង្គុយ​វិញ ដោយ​ការ​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ខ្លួន​ឯង ហើយ​លោក​សាស្ត្រា​ចារ្យ​ក៏​បាន​ស្ងប់​ស្ងាត់​មួយ​សន្ទុះ មុន​នឹង​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ការ​អធិប្បាយ​របស់​គាត់។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “នេះ​ ជា​ការ​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល​ដ៏​មាន​អំណាច។ វា​មាន​ការ​រៀប​ចាំ​បាន​ល្អ ហើយ​ក៏​មាន​ភាព​រលូន​ផង។ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​បញ្ហាតែ​មួយ​ទេ គឺ​ប្រយោគ​នីមួយ​ៗ​ មិន​បាន​និយាយ​អំពី​ព្រះ​អង្គ​ទាល់​តែ​សោះ”។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​សាស្ត្រា​ចារ្យ​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​បញ្ហា​ដែល​យើង​រាល់​គ្នា​មាន នៅ​ពេល​ខ្លះ គឺ​យើង​និយាយ ដោយ​ហាក់​ដូច​ជា​គិត​ថា ខ្លួន​យើង​ជា​តួ​ឯក​ទី​មួយ​(ដោយ​សង្កត់​ធ្ងន់​ទៅ​លើ​ការ​អ្វី ដែល​យើង​ធ្វើ និង​អ្វី​ដែលយើង​និយាយ) តែ​តាម​ពិត គឺ​ព្រះ​ទេ​ដែល​ជា​តួ​ឯក​ទី​មួយ ក្នុង​ជីវិត​យើង។ យើង​ច្រើន​តែ​សារភាព​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ “គ្រប់​គ្រង​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់” ប៉ុន្តែ យើង​ច្រើន​តែ​ប្រព្រឹត្ត ដោយ​ហាក់​ដូច​ជា​គិត​ថា លទ្ធ​ផល​ទាំង​អស់ សុទ្ធ​តែ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​យើង។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា​ ព្រះ​ទ្រង់​គឺ​ជា​ប្រធាន​បទ​ដ៏​ពិត នៃ​ជីវិត​របស់​យើង ពោល​គឺ​ទ្រង់​ជា​កម្លាំង​ពិត​ប្រាកដ។ សូម្បី​តែ​ជំនឿ​របស់​យើង ក៏​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង “ក្នុង​ព្រះ​នាម​នៃ​ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ” គឺ​ក្នុង​អំណាច​របស់​ទ្រង់​(ទំនុក​ដំកើង ១១៨:១០-១១)។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​សង្រ្គោះ​កើត​មាន​ឡើង។ ទ្រង់​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង។ ទ្រង់​បំពេញ​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​របស់​យើង។ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​នូវ​ការ​ដ៏​សំខាន់​នេះ(ខ.២៣)។

ដូច​នេះ សម្ពាធ​ក៏​លែង​មាន​ទៀត។​ យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ការ​ប្រៀប​ធៀប ឬ​ធ្វើការ​ដោយ​បង្ខំ ឬ​បន្ថែមការ​ថប់​បារម្ភ​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​ទ្រង់​គ្រប់​គ្រង​លើ​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ហើយ។…

តើយើងកំពុងតែដើរថយក្រោយឬ?

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​មើល​វីដេអូ​ឯកសារ​មួយ របស់​ក្រុម​អ្នក​ផលិត​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​អង់​គ្លេស ដែល​ក្នុង​នោះ​ពួក​គេ​បាន​ថត​សកម្ម​ភាព​របស់​អ្នក​ស្រី​ផ្លេននើរី អូ ខុនន័រ(Flannery O’Connor) នៅ​ក្នុង​កសិដ្ឋាន​របស់​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ កាល​គាត់ មាន​អាយុ​៦​ឆ្នាំ ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៣២។ នៅ​សម័យ​ក្រោយ​មក​ទៀត អ្នក​ស្រី​ផ្លេននើរី​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​របស់​អាមេរិក។ កាល​គាត់​នៅតូច គាត់​ចេះ​បង្រៀន​សត្វ​មាន់​មួយ​ក្បាល ឲ្យ​ដើរ​ថយ​ក្រោយ ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រុម​អ្នក​ផលិត​វីដេអូ​នោះ​មាន​ការ​ចង់​ដឹង​ចង់​ឃើញ​គាត់​សម្តែង​ដោយ​ផ្ទាល់។ ក្រៅ​ពី​ស្នាដៃ​និពន្ធ​រឿង​ប្រលោម​លោក​ដ៏​ល្បី ខ្ញុំ​គិត​ថា ខ្សែ​វីដេអូ​នេះ​ជា​ផ្នែក​ដ៏​តូច​មួយ​នៃ​ប្រវត្តិ​របស់​គាត់ ដែលបាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ន័យ​ធៀប​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ។ ដោយសារ​អ្នក​ស្រី​ផ្លេនើរី​មាន​សមត្ថ​ភាព​ខ្ពស់​នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​អក្សរ​សាស្រ្ត និង​មាន​ជំនឿ​រឹងមាំ គាត់​បាន​ចំណាយ​ពេល​៣៩​ឆ្នាំ នៅ​ក្នុង​ការ​ដើរ​ផ្ទុយ​នឹង​ការ​វិវត្តន៍​ទៅ​មុខ​របស់​វប្ប​ធម៌ និង​សង្គម។ អ្នក​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ និងអ្នក​អាន​សៀវភៅ​គាត់ មាន​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់ ចំពោះ​ការ​បង្រៀន​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដែល​គាត់​បាន​បញ្ចូល​ក្នុង​ការ​និពន្ធ​របស់​គាត់ ដែលមាន​ភាព​ផ្ទុយ​ស្រឡះ​ពី​ការ​រំពឹង​គិត​របស់​ពួក​គេ។

ការ​រស់​នៅ​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ ដែល​ផ្ទុយ​នឹង​ប្រពៃណី និង​ទំនៀម​ទំលាប់​របស់​លោកិយ គឺ​ជា​រឿង​ដែល​ជៀស​មិន​រួច សម្រាប់​អ្នក​ដែល ​ពិត​ជា​យក​តម្រាប់​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​ភីលីព​បាន​បង្រៀន​យើង​ថា ទោះ​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ព្រះ​មួយ​រយភាគ​រយ​ក៏​ដោយ ទ្រង់​មិន​បាន​ធ្វើ​អ្វី ដូច​ការ​រំពឹង​គិត​របស់​មនុស្ស​ឡើយ​(២:៦)។ ទ្រង់​មិន​បាន​ប្រើ​អំណាច​ទ្រង់ “ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន” ប៉ុន្តែ “ទ្រង់​បាន​បន្ទាប​ព្រះ​កាយ ឲ្យ​ទាប​បំផុត ដោយ​យក​ភាព​ជា​បាវ​បម្រើ”(ខ.៦-៧)។ ព្រះ​គ្រីស្ទ​ជា​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្កើត តែ​ទ្រង់​បាន​ចុះ​ចូល​នឹង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​វរបិតា រហូត​អស់​ព្រះ​ជន្ម ដោយ​សារ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​បង្ហាញ​កិត្យានុ​ភាព តែ​បាន​ឱប​ក្រសោប​យក​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន។ ទ្រង់​មិន​បាន​ដណ្តើម​អំណាច តែ​បានលះ​បង់​ការ​គ្រប់​គ្រង។ និយាយ​រួម លោកិយ​គិត​ថា ទ្រង់​ដើរ​ថយ​ក្រោយ…