តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Winn Collier

សង្រ្គាមបានចប់ហើយ

បន្ទាប់​ពី​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២​ បាន​បញ្ចប់ លោក​ហ៊ីរូ អូណូដា(Hiroo Onoda) បាន​បន្ត​លាក់​ខ្លួន​ក្នុង​ព្រៃ អស់​រយៈ​ពេល​២០​ឆ្នំា ដោយ​មិន​ព្រម​ជឿថា​ ប្រទេស​របស់​គាត់ បាន​ចុះ​ចាញ់សង្រ្គាម​នោះ​ឡើយ។ កាល​សម័យ​សង្រ្គាម អ្នក​ដឹក​នាំ​យោធា​របស់​ប្រទេស​ជប៉ុន​បាន​បញ្ជូន​លោក​អូណូដា ឲ្យ​ទៅ​កោះ​ដាច់​ស្រយ៉ាល​មួយ ក្នុង​ប្រជុំ​កោះ​(លូបាង)នៃ​ប្រទេស​ភីលីពីន ដើម្បី​ឈ្លប​មើល​កង​ទ័ព​សម្ព័ន្ធ​មិត្ត។ បន្ទាប់​ពី​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​សន្តិភាព​ត្រូវ​បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា ហើយ​ការ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ក៏​បាន​បញ្ចប់ លោ​កអូណូដា​បាន​បន្ត​រស់​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ។ នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៤ មេ​បញ្ជា​ការរបស់​លោក​អូណូដា ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កោះ​នោះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា សង្រ្គាម​បាន​ចប់​ហើយ។​

អស់​រយៈ​ពេល​បី​ទសវត្សរ៍​នោះ លោក​អូណូដា​បាន​រស់​នៅ ដោយ​ការ​ខ្វះ​ខាត តែ​ម្នាក់​ឯង​ក្នុង​ព្រៃ ដោយសារ​គាត់មិន​ព្រម​ចុះ​ចាញ់ ដោយ​មិន​ជឿ​ថា សង្រ្គាម​បាន​បញ្ចប់​នោះ​ឡើយ។ យើង​ក៏​អាច​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ដូច​គាត់​ផង​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រកាស់​សេចក្តី​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ថា “យើង​បាន​ត្រូវ​កប់​ជា​មួយ​នឹង​ទ្រង់​ហើយ ដោយ​ទទួល​ជ្រមុជ​ក្នុង​សេចក្តី​ស្លាប់”(រ៉ូម ៦:៣)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដោយ​បាន​ឈ្នះ​ការ​កុហក់​របស់​សាតាំង ការភ័យ​ខ្លាច​សេចក្តី​ស្លាប់ និង​កាត់​ផ្តាច់​ចំណង​នៃ​អំពើ​បាប ដោយ​អំណាច​ចេស្តា​ព្រះ​អង្គ។ ទោះ​យើង​បាន “ស្លាប់​ខាងឯ​បាប” ហើយ “បាន​រស់​ខាង​ឯ​ព្រះ”(ខ.១១)ក៏​ដោយ ក៏​ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ហាក់​ដូច​ជា​នៅ​តែ​បន្ត​រស់​នៅ ក្រោមអំណាច​នៃ​ការ​អាក្រក់។ យើង​ចាញ់​ការ​ល្បួង ដោយ​ធ្វើ​តាម​ការ​លួង​លោម​របស់​អំពើ​បាប។ យើង​ស្តាប់​តាម​ការកុហក​របស់​អារក្ស ដោយ​មិន​បាន​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ យើង​មិន​ត្រូវ​ចុះ​ចាញ់​ឡើយ។  យើង​មិន​ចំា​បាច់​ត្រូវរស់​នៅ តាម​ការ​បោក​បញ្ចោត​នោះ​ទៀត​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​អាច​ឱប​ក្រសោប​យក​រឿង​ដ៏​ពិត​នៃ​ជ័យ​ជម្នះរបស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដោយ​ពឹង​អាង​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ។…

ព្រះគុណជាបរិបូរ

អាឡេសា​ជា​ឧបករណ៍​គ្រប់​គ្រង​សម្លេង​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​អាម៉ាហ្សូន ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស​មួយ ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​។ វា​អាច​លុប​សម្លេង​ទាំង​អស់​ ដែល​វា​បាន​ថត​ទុក។ ទោះ​អ្នក​បាន​ប្រាប់​វា​ឲ្យ​ធ្វើ​អ្វី​ ហើយ​ទោះ​អ្នក​បាន​ឲ្យ​វាទាញ​យក​ពត៌​មាន​អ្វី​ មក​ប្រាប់​អ្នក អ្នក​អាច​ឲ្យ​វា​លុប​ចោល​សម្លេង​របស់​អ្នក ដែល​វា​ថត​ទុក ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​ពព្រិច​ភ្នែក ដោយ​គ្រាន់​តែ​និយាយ​មួយ​ឃ្លា​ថា “ចូរ​លុប​អ្វី​ទាំង​អស់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ”។ រាល់​ពាក្យ​ដែល​យើង​បាននិយាយ សកម្មភាព​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ខ្មាស់​អៀន ដែល​បាន​ថត​សម្លេង​ទុក​ក្នុង​ឧបករណ៍​នេះ ខ្ញុំ​អាច​លុប​ចោល​បាន​ទាំង​អស់ ដោយ​គ្រាន់​តែ​និយាយ​បង្គាប់​វា​ឲ្យ​លុប​ប៉ុណ្ណោះ។​

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ យើង​មាន​ដំណឹង​ល្អ​មួយ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​នូវ​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី។ ព្រះ​អង្គមិន​គ្រាន់​តែ​បាន​លុប​ចោល​នូវ​កំហុស ​ឬ​ទង្វើរ​អាក្រក់​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​កាល​ពី​មុន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រទាននូវ​ការ​ប្រោស​លោះ ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ ដែល​កែ​ប្រែ​យើង និង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ជីវិត​ថ្មី។ ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូលហៅ​យើង ឲ្យ​ចូល​មក​រក​ព្រះ​អង្គ ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រោស​លោះ​យើង​ហើយ​(អេសាយ ៤៤:២២)។ ទោះ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បះ​បោរ​ប្រឆំាង និង​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ដោយ ​ក៏​ព្រះ​អង្គ​បាន​ឈោង​ទៅ​រក​ពួក​គេ ដោយ​សេចក្តី​មេត្តា​ដ៏​ហូរ​ហៀរ។  ព្រះ​អង្គ​បាន​លុប​អំពើ​រំលង​របស់​ពួក​គេ​ចេញ ដូច​ជា​ពពក​យ៉ាង​ក្រាស់ និង​អំពើ​បាប​ពួកគេ​ដូច​ជា​ពពក​ (ខ.២២)។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រមូល​គ្រប់​ទាំង​ភាព​អាម៉ាស់ និង​កំហុស ហើយ​លាង​សម្អាត ដោយ​ព្រះ​គុណ​ដ៏​បរិបូរ។​

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​លាង​សម្អាត​អំពើ​បាប និង​កំហុស​របស់​យើង។ គ្មាន​កំហុស​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មិន​អាច​លុប​ចោល ហើយ​ក៏គ្មាន​របួស​អ្វី ដែល​ព្រះ​អង្គ​មិន​អាច​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​នោះ​ឡើយ។ សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​ជា និង​ប្រោស​លោះផ្នែក​ដែល​ឈឺ​ចាប់​បំផុត ក្នុង​វិញ្ញាណ​យើង សូម្បី​តែ​ផ្នែក​ដែល​យើង​បាន​លាក់​ទុក​ជា​យូរ​មក​ហើយ​ក៏​ដោយ។ សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ​អង្គ​សម្អាត​កំហុស​យើង ហើយ​ក៏​លាង​ជម្រះ​វិប្បដិសារី​ទាំង​អស់​ផង។​—WINN COLLIER

ការបន្ទាបខ្លួន និងភាពធំប្រសើរពិតប្រាកដ

ពេល​ដែល​បដិវត្តន៍​អាមេរិក​បាន​បញ្ចប់ ដោយ​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស​ព្រម​ចុះ​ចាញ់ និង​ប្រគល់​ឯក​រាជ្យ​ឲ្យ​អាមេរិក មាន​អ្នក​នយោ​បាយ និង​អ្នក​ដឹក​នាំ​កង​ទ័ព​ជា​ច្រើន បាន​ព្យាយាម​លើក​លោក​ឧត្តម​សេនីយ​ចច វ៉ាស៊ីនតោន(George Washington) ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ស្តេច​នៃ​ប្រទេស​ថ្មី​មួយ​នេះ។ ពិភព​លោក​កំពុង​តែ​តាម​ដាន ដោយ​ចង់​ដឹង​ថា តើ​លោក​ឧត្តម​សេនីយ​ចច វ៉ាស៊ីនតោន(George Washington) នៅ​តែ​បន្ត​ប្រកាន់​យក​គោល​ការណ៍​នៃ​សិទ្ធិ​សេរីភាព​ឬ​ទេ ពេល​ដែល​គាត់អាច​កាន់​កាប់​អំណាច​ផ្តាច់​ការ​នៅ​ពេល​ណា​ក៏​បាន។  ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ នៅ​ពេល​នោះ ស្តេច​ចច ទី​៣​(George III) នៃ​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស​មាន​ការ​យល់​ឃើញ​ខុស​ពី​នេះ។ ទ្រង់​ជឿ​ថា បើ​លោក​វាស៊ីនតោន​ប្រឆាំង​ការ​ទាក់​ទាញ​ឲ្យ​ឡើងកាន់​អំណាច ហើយ​វិល​ត្រឡប់ទៅ​កសិដ្ឋាន​របស់​គាត់ នៅ​រដ្ឋ​វើជីនា​វិញ គាត់ “នឹង​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ឧត្តុង​ឧត្តម្ភ​បំផុត ក្នុង​ពិភព​លោក”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ទ្រង់​ជ្រាប​ថា ការ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ទាញ់​ទាញ​ឲ្យ​ឡើង​កាន់​អំណាច គឺ​ជា​ភស្តុតាង​បញ្ជាក់ថា គាត់​ជា​មនុស្ស​ដែល​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​គោរព និង​មាន​តម្លៃ។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ដឹង​អំពី​សេចក្តី​ពិត​នេះ ហើយ​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន។ ទោះ​ព្រះ​យេស៊ូវ “មាន​លក្ខណៈ​ជា​ព្រះ​ទាំង​ស្រុង”ក៏​ដោយ ទ្រង់​មិន​បាន​ចាត់​ទុក​សេចក្តី​ស្មើ​នឹង​ព្រះ​នោះ ទុក​ជា​សេចក្តី​ដែល​គួរ​កាន់​ខ្ជាប់​ឡើយ(ភីលីព ២:៦)។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះ​អង្គ​បាន​លះ​បង់​អំណាច​របស់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ក្លាយ​ជា​ “អ្នក​បម្រើ” និង​​ “បន្ទាប​ព្រះ​កាយ ដោយ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​វរបិតា ដល់​អស់​ព្រះ​ជន្ម”(ខ.៧-៨)។ ព្រះ​ដែល​មាន​គ្រប់​អំណាច​ចេស្តា បានលះ​បង់​អំណាច​របស់​ព្រះ​អង្គ​ទាំង​អស់ ដោយ​សារ​ព្រះ​អង្គ​ស្រឡាញ់​យើង​រាល់​គ្នា។​

តែ​បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​គ្រីស្ទ​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម ព្រះ​វរបិតា​ក៏​បាន​លើក​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ ពី​ភាព​ជា​អ្នក​ទោស​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង “ទៅ​កន្លែងដែល​ខ្ពស់​បំផុត”(ខ.៩)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​អាច​ទាម​ទា​ការ​សរសើរ និង​អាច​បង្ខំ​យើង​ឲ្យ​ស្តាប់​បង្គាប់​ទ្រង់…

ការអត់ឱនទោសដែលមិននឹកស្មានដល់

ជំរុំ​ប្រមូល​ផ្តុំ វេវិន​ប្រាក ជា​កន្លែង​ដែល​ពួក​ណាហ្ស៊ី​បាន​ប្រហារ​ជីវិត​ស្រ្តី​ស្លូត​ត្រង់​ អស់​ជិត​៥​ម៉ឺន​នាក់។ នៅ​ពេល​ដែល​កង​ទ័ព​រំដោះ​ចូល​ជំរុំ​ប្រមូល​ផ្តុំ​នេះ​ ពួក​គេ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ក្រដាសមួយ​សន្លឹក​ដែល​បាន​ខ្ញុក​ខ្ញី នៅ​ក្នុង​ចំណោម​សាក​សព​ទាំង​ឡាយ។ ក្នុង​ក្រដាស​នោះ គេ​ឃើញ​មាន​សេចក្តី​អធិស្ឋាន មាន​ខ្លឹម​សារ​ដូច​តទៅ : ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់​អើយ ​សូម​នឹក​ចាំ​បុរស និង​ស្រ្តី​ទាំង​ឡាយ ដែល​មាន​សុឆន្ទៈ តែ​ក៏​សូម​នឹក​ចាំ អំពី​អ្នក​ដែល​មាន​បំណង​អាក្រក់​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ សូម​កុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ទុក្ខ​វេទនា ដែល​ពួក​គេ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​ឡើយ។ សូម​នឹក​ចាំ អំពី​ផល​ផ្លែ ដែល​យើង​ខ្ញុំ​បាន​បង្កើត​ចេញ​ពី​ទុក្ខ​វេទនា​នេះ ដែល​មាន​ដូច​ជា ​មិត្ត​ភាព និង​សាមគ្គី​ភាព​ ភាព​ស្មោះ​ត្រង់ ការ​បន្ទាប​ខ្លួន សេចក្តី​ក្លា​ហាន ភាព​សប្បុរស និង​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ចិត្ត ដែល​បាន​កើត​ចេញពី​ទុក្ខ​វេទនា​នេះ។ ហើយ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ទទួល​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ សូម​ឲ្យ​ផល​ផ្លែ​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​បង្កើត​បាន​នេះ បាន​ក្លាយ​ជា​មូលហេតុ ដែល​ពួក​គេ​គួរ​តែ​ទទួល​ការ​អត់​ឱន​ទោស​ពី​ព្រះ​អង្គ។

ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ស្រ្តី​ម្នាក់​នោះ មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ប៉ុណ្ណា​ទេ ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​តែ​សរសេរ​សេចក្តី​អធិស្ឋាន​នេះ។ ពាក្យ​ពេចន៍​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​នេះ បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​អត់​ឱន​ទោស ដែល​មិន​អាច​ពិពណ៌នា​បាន។ គាត់​បាន​ធ្វើ​នូវរឿង​មួយ​ដែល​គេ​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ គឺ​គាត់​បាន​ទូល​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ អត់​ឱន​ទោស​ដល់​អ្នក​ដែល​កំពុង​ធ្វើ​ទារុណ​កម្ម​មក​លើ​នាង។

សេចក្តី​អធិស្ឋាន​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អធិ​ស្ឋាន​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ បន្ទាប់​ពី​គេ​បាន​ចោទ​បង្ខូច​ព្រះ​អង្គ ព្រម​ទាំង​ចម្អកឲ្យ វាយ​ដំ និង​បន្ទាប​បន្ថោក​ព្រះ​អង្គ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​បណ្តា​ជន គេ​ក៏​បាន “ឆ្កាង​ព្រះ​អង្គ ជា​មួយ​នឹង​ឧក្រឹដ្ឋ​ជន​ពីរ​នាក់”(លូកា ២៣:៣៣)។ ព្រះ​កាយ​ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​គេ​ព្យួរ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង…

ឆ្លងទឹកធំ

ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា រដ្ឋ​ចូន​ជា​រដ្ឋ​សេរី  និយាយ​អំពី​រឿង​របស់​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន នៅ​សម័យសង្រ្គាម​ស៊ីវិល​អាមេរិក។ អ្នក​ទាំង​នោះ​មាន​ដូច​ជា លោក​ញូតុន ណៃ(Newton Knight) និង​ពួក​ទាហាន​រត់ចោល​ជួរ​មួយ​ចំនួន​របស់​រដ្ឋ​សហព័ន្ធ និង​ពួក​ទាសករ ដែល​បាន​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​កង​ទ័ព​របស់​រដ្ឋ​សហភាព ហើយ​បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រឆាំង​ពួក​ម្ចាស់​ទាសករ បន្ទាប់​ពី​សង្រ្គាម​ចប់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​លើក​ដំកើង​លោក​ណៃ ជា​វីរ​បុរស ប៉ុន្តែ តាម​ពិត មុន​ពេល​គាត់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ក្លាហាន មាន​ទាសករ​ពីរ​នាក់​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​ជីវិត​គាត់ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​រត់​ចោល​ជួរ​ទ័ព។ ពួក​គេ​បាន​សែង​គាត់ ចូល​ក្នុង​តំបន់​ព្រៃ​លិច​ទឹក ដែល​នៅ​ដាច់​ពី​គេ ហើយ​ក៏​បាន​ជួយ​ព្យាបាល​របួស​ជើង ដែល​គាត់​ទទួល​រង ក្នុង​ពេល​រត់​ចោល​ជួរ​ទ័ព​របស់​រដ្ឋ​សហព័ន្ធ។ បើ​សិន​ជា​ពួក​គេ​ទុក​គាត់​ចោល គាត់​មុខ​ជា​ស្លាប់​មិន​ខាន។​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា អំពី​ប្រជា​ជាតិ​យូដា ដែល​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ដូច​មនុស្ស​ត្រូវ​របួស និង​អស់​សង្ឃឹម ក្នុង​ការ​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​ខ្មាំង​សត្រូវ។ នគរ​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​ចក្រ​ភព​អាស៊ើរ​វាយ​យក ហើយ​លោក​អេសាយ​ក៏​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ​ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ពួក​យូដា ក៏​នឹង​ត្រូវ​ពួក​បាប៊ីឡូន​ចូល​កាន់​កាប់​ផង​ដែរ។ ដូច​នេះ ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​មក​ពី​ព្រះ ដែល​នឹង​ជួយ​សង្រ្គោះ ដោយ​មិន​បោះ​បង់​ពួក​គេ​ចោល​ឡើយ។ សូម​យើង​ស្រមៃ​ថា តើ​ពួក​គេ​មាន​សង្ឃឹម​ប៉ុណ្ណា ពេល​ដែល​បាន​ឮ​ព្រះ​អម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ធានា​ថា “កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច​ឡើយ ដ្បិត​អញ​នៅ​ជា​មួយ”(អេសាយ ៤៣:៥)។ ទោះ​ពួក​គេ​ជួប​គ្រោះ​ភ័យ ឬ​បញ្ហា​អ្វី​ក៏​ដោយ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ជា​និច្ច។ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ឆ្លង​ទឹក​ធំ​ជា​មួយ​ពួកគេ ដោយ​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​ដល់​ត្រើយ​សុវត្ថិ​ភាព​(ខ.២)។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​នឹង “លុយ​កាត់​ភ្លើង” ជា​មួយ​ពួក​គេ ដោយ​មិន​ឲ្យ​ពួកគេ​រលាក​ឡើយ(ខ.២)។

ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ទាំង​មូល ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ…

ការស្រេកឃ្លានជ្រាលជ្រៅបំផុត

កាល​លោក​ដាន់ខិន(Duncan) នៅ​ក្មេង គាត់​ខ្លាច​មាន​លុយ​ចាយ​មិន​គ្រប់ ដូច​នេះ ពេល​គាត់​ចូល​ដល់​វ័យ​២០​ឆ្នាំ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​កសាង​អនាគត​ខ្លួន​ឯង ដោយ​មាន​ក្តី​ប្រា​ថ្នា​ដ៏​ធំ​មួយ។ គាត់​បាន​ទៅ​ធ្វើ​ការ នៅ​ក្រុម​ហ៊ុន​ស៊ីលីខិន វ៉ាលេយ ដ៏​មាន​កិត្យា​នុភាព ហើយ​គាត់​បាន​ឡើង​មុខ​តំណែង​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​រក​បាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​ច្រើន​មហា​សាល។ គាត់​បាន​តម្កល់​លុយ​ជា​ច្រើន​ក្នុង​កុង​ធនាគារ​របស់​គាត់ មាន​ឡាន​ស្ព័រ​ដ៏​ទំនើប​មួយ​គ្រឿង និង​មាន​ផ្ទះតម្លៃ​មួយ​លាន​ដុល្លា​មួយ​ខ្នង នៅ​រដ្ឋ​កាលី​ហ្វូញ៉ា។

គាត់​មាន​អ្វី​ៗ​ដែល​គាត់​ប្រាថ្នា តែ​គាត់​នៅ​តែ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត។ លោក​ដាន់ខិន​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ និង​មិន​ចេះ​ស្កប់​ចិត្ត ចំពោះ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មាន។ តាម​ពិត ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ពិត​ជា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​រស់​នៅ​កាន់​តែ​ពិបាក”។ ទោះ​គាត់​មាន​លុយ​ប៉ុន្មាន​គំនរ​ក៏ដោយ ក៏​គាត់​នៅ​តែ​មិន​អាច​រក​បាន​មិត្ត​ភាព ភាព​ជា​សហគមន៍ ឬ​ក្តី​អំណរ​ពិត​ប្រាកដ ហើយ​វា​ច្រើន​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ឈឺ​ក្បាល​កាន់​តែ​ខ្លាំង។

អ្នក​ខ្លះ​ខំ​ចំណាយ​កម្លាំង និង​ពេល​វេលា ដើម្បី​ស្វែង​រក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ ដើម្បី​ឲ្យ​ជីវិត​មាន​សុវត្ថិ​ភាព។ ប៉ុន្តែ វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ល្បែង​របស់​មនុស្ស​ល្ងង់​ខ្លៅ​ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​ថា “អ្នក​ណា​ដែល​ស្រឡាញ់​ប្រាក់ នោះ​នឹង​មិន​ស្កប់​ចិត្ត​ដោយ​ប្រាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ” (សាស្តា ៥:១០)។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​ខំ​ធ្វើ​ការ​យ៉ាង​ខ្លាំង អស់​រយៈ​ពេល​យ៉ាង​យូរ​។ ពួក​គេ​បាន​តស៊ូ និង​រុញ​ច្រាន​ខ្លួន​ឯង​ទៅ​មុខ ដោយ​ប្រៀប​ធៀប​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ខ្លួន​ឯង និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អ្នក​ដទៃ ហើយ​ក៏​បានព្យាយាម​ស្វែង​រក​ឋានៈ​ក្នុង​សង្គម។ ពួក​គេ​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា ខ្លួន​បាន​រក​ឃើញ​សេរី​ភាព​ផ្នែក​ហិរញ្ញ​វត្ថុ​ហើយ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​នៅ​តែ​មិន​ស្កប់​ចិត្ត​ដដែល។ ពួក​គេ​នៅ​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា មិន​គ្រប់​គ្រាន់។ គឺ​ដូច​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ព្រះ​គម្ពីរ​សាស្តា​បាន​លើក​ឡើង​ថា “​អ្នក​ណា​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ទ្រព្យ​ដ៏​បរិបូរ នោះ​ក៏​មិន​ស្កប់​ចិត្ត​ដោយ​ផល​ចំរើន​ប៉ុណ្ណោះ​ដែរ នេះ​ក៏​ជា​ការ​ឥត​ប្រយោជន៍​ទទេ”(ខ.១០)។

តាម​ពិត ការ​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ភាព​ស្កប់​ចិត្ត…

បានរួចពីទ្រុងហើយ

ពេល​ដែល​លោក​ម៉ាទីន លែដ(Martin Laird) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ចេញ​ដើរ​លេង គាត់​បាន​ជួប​បុរស​ម្នាក់ ដែល​មាន​ឆ្កែរ​ពូជ​ប្រម៉ាញ់ Blue Terriers បួន​ក្បាល។ ក្នុង​ចំណោម​ឆ្កែ​ទំាង​នោះ ឆ្កែ​បី​ក្បាល​កំពុង​តែ​រត់​ចុះ​ឡើង ដោយ​សេរី​នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា  តែ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​ទៀត​ចេះ​តែ​រត់​ជុំវិញ ជា​រង្វង់​តូច​ៗ​តែ​ម្នាក់​ឯង នៅ​កន្លែង​ដដែល នៅ​ក្បែរ​ម្ចាស់​វា។ ទី​បំផុត លោក​លែដ​ក៏​បាន​សួរ​បុរស​នោះ អំពី​អត្ត​ចរិក​ដ៏​ចម្លែក​របស់​ឆ្កែ​នោះ។ បុរស​នោះ​ក៏​បាន​ពន្យល់​គាត់​ថា វា​ជា​សត្វឆ្កែ​ដែល​គេ​បាន​រំដោះ ពី​កន្លែង​ដែល​គេ​បាន​ឃុំ​ឃាំង​វា​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។ សត្វ​ឆ្កែ​នោះ​បាន​បន្ត​រត់​ជុំវិញ​ជារង្វង់​ដូច​នេះ ដោយ​សារ​វា​ធ្លាប់​តែ​រត់​ជា​រង្វង់​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្ហាញ​ថា ពេល​ណា​យើង​ជាប់​អន្ទាក់ ដោយ​គ្មាន​ក្តី​សង្ឃឹម គឺ​មាន​តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទេ ដែល​អាច​ជួយ​រំដោះ​យើង​បាន។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “​ចំណង​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​រុំ​ជុំវិញ​ទូលបង្គំ ហើយ​ជំនន់​នៃ​សេចក្តី​ទុច្ចរិត​បាន​បំភ័យ​ទូលបង្គំ ចំណង​នៃ​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់​ក៏​រួប​ជុំវិញ​ទូលបង្គំ

អន្ទាក់​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​ទាក់​ទូលបង្គំ (ទំនុកដំកើង ១៨:៤-៥)។ ពេល​ដែល​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ទាល់​ច្រក គាត់​ក៏​បាន​អំពាវ​នាវ​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ​(ខ.៦)។ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ចុះ​ពី​លើ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់​មក ចាប់​ស្រង់គាត់​ចេញ​ពី​ទឹក​ធំ​នោះ។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​អាច​ធ្វើ​ដូច​នេះ សម្រាប់​យើង​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​អាច​វាយ​បំបាក់​ច្រវ៉ាក់ និង​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ទ្រុង​ដែល​កំពុង​តែ​ឃុំ​ឃាំង​យើង។ ព្រះ​អង្គ​អាច​រំដោះ​យើង ហើយ​នាំ​យើង​ចេញ​ទៅ​ទី​ធំ​ទូលាយ​(ខ.១៩)។ ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​ណាស់ បើ​យើង​នៅ​តែ​បន្ត​រស់​នៅ ដូច​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​តែ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​ទៀត​នោះ។ ដោយ​កម្លាំង​របស់​ព្រះអង្គ ​ចូរ​យើង​កុំ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ក្តី​អាម៉ាស់ ឬ​ការ​គាប​សង្កត់​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ទ្រុង​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​ហើយ។ ដូច​នេះ យើង​អាច​រត់​លេង​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ទ្រុង ដោយ​សេរី។​—WINN…

ការនាំក្មេងជំនាន់ក្រោយឲ្យស្គាល់ព្រះ

មាន​ជន​ល្បី​ឈ្មោះ​ម្នាក់ ចូល​ចិត្ត​និយាយ​វាយ​ប្រហារ​ត្រង់​ៗ មក​លើ​អ្នក​ជឿ​ព្រះ។ គាត់​មិន​ជឿ​ថា ព្រះ​ពិត​ជា​មាន​មែន​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​ចង់​ឲ្យ​ឪពុក​ម្តាយ​បង្រៀន​កូន ឲ្យ​ដើរ​តាម​ជំនឿ ឬ​សាសនា​របស់​ខ្លួន ព្រោះ​គាត់​យល់​ថា វា​ជា​ទង្វើរ​អសីលធម៌។  គាត់​ថែម​ទាំង​បាន​អះ​អាង​ថា ឪពុក​ម្តាយ​ដែល​នាំ​កូន​ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​ គឺ​កំពុង​តែ​រំលោភ​សិទ្ធិ​កុមារ។ ទស្សនៈ​នេះ​មាន​ភាព​ជ្រុល​និយម តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់​ឮ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្លះ​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ពួក​គាត់​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ នៅ​ក្នុង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កូន​ៗ​របស់​ខ្លួន ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ។ មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​ចង់​ជះ​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​កូន​របស់​ខ្លួន ដោយ​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ទស្សនៈ ឬ​ចំណេះ​ដឹង​ល្អ​ៗ ទាក់​ទង​នឹង​រឿង​នយោបាយ សុខ​ភាព ឬ​កីឡា​ជា​ដើម ប៉ុន្តែ អ្នក​ខ្លះ​យល់​ថា ឪពុក​ម្តាយ​មិន​ត្រូវ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជំនឿ​សាសនា​របស់​ខ្លួន ដល់​កូន​ឡើយ។

តែ​សម្រាប់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​វិញ ការ​នាំ​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ គឺ​ជា​កិច្ចការ​ដ៏​ចាំ​បាច់។ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បានសរសេរ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​ធីម៉ូថេ គាត់​បាន​រៀប​រាប់ អំពី​ការ​ដែល​លោក​ធីម៉ូថេ​បាន​ទទួល​ការ​បង្រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ តាំង​ពី​ក្មេង ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ប្រាជ្ញា ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ តាម​រយៈ​ការ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ គ្រីស្ទ(២ធីម៉ូថេ ៣:១៥)។

លោក​ធីម៉ូថេ​មិន​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ ក្នុង​វ័យ​យុវជន ដោយ​អំណាច​ខ្លួន​ឯង ដោយ​មិន​បាន​ទទួល​ជំនួយ​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​អប់​រំ​ចិត្ត​គាត់ ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​រៀន​នោះ​(ខ.១៤)។ បើ​សិន​ជា​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជា​ប្រភព​នៃ​ជីវិត និង​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ពិត នោះ​យើង​ចំា​បាច់​ត្រូវ​រៀន​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ នៅ​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសាររបស់​យើង។

មាន​ប្រព័ន្ធ​នៃ​ជំនឿ​ជា​ច្រើន ដែល​បាន​ជិះ​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ។ ហើយជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ជំនឿ​របស់​យើង​ក៏​បានទទួល​ឥទ្ធិ​ពល ពី​កម្ម​វិធី​ទូរទស្សន៍ ខ្សែ​ភាព​យន្ត…

ព្រះជាម្ចាស់រង់ចាំ

ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​ដេនីស លេវើតូវ(Denis Levertov) ទើប​តែ​មាន​អាយុ​១២​ឆ្នាំ គាត់​ហ៊ាន​សរសេរ​បទ​កំណាព្យ​ផ្ញើ​ទៅ​លោកធីអេស អេលាត(T. S. Eliot) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​កំណាព្យ​ដ៏​ឆ្នើម។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​រង់​ចាំ​ការ​ឆ្លើយ​តប។ គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់ ដែល​លោក​អេលាត​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពីរ​ទំព័រ ផ្ញើ​មក​គាត់។ ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ក្លាយជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​កំណាព្យ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ។ នៅ​ក្នុង​បុព្វកថា នៃ​កម្រង​បទ​កំណាព្យ​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ទឹក​អូ និងត្បូង​កណ្តៀង គាត់​បាន​ពន្យល់​ថា កំណាព្យ​បាន “នាំ​គាត់​ឲ្យ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជំនឿ​ពី​អ្នក​មិន​ជឿ​ថា​មាន​ព្រះ ទៅ​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ”។ នៅ​ក្នុង​កំណាព្យ​ដែល​គាត់​បាន​និពន្ធ​នៅ​ពេល​ក្រោយ​មក​ទៀត (មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ការ​ប្រកាស់”) គាត់​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការចុះ​ចូល​ដែល​នាង​ម៉ារា​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គាត់​បាន​កត់​សម្គាល់​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​មិន​បាន​បង្ខំ​នាង​ម៉ារា​ឡើយ តែ​នាង​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ឲ្យ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ចាប់​កំណើត​ក្នុង​ផ្ទៃ​នាង។ ក្នុង​បទ​កំណាព្យ​នេះ ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ជាង​គេ​នោះ គឺ​ពាក្យ “ព្រះ​ទ្រង់​រង់​ចាំ”។

នៅ​ក្នុង​ការ​ពណ៌នា​អំពី​រឿង​របស់​នាង​ម៉ារា អ្នក​ស្រី​លេវីតូវ​បាន​យល់​អំពី​រឿង​របស់​ខ្លួន​ឯង​ផង​ដែរ។ គាត់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រង់​ចាំ​គាត់ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​លើស​លប់។ ព្រះ​អង្គ​មិន​ដែល​បង្ខំ​គាត់​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​រង់​ចាំ។ លោក​អេសាយ​ក៏​បាន​ពន្យល់​អំពី​រឿង​ពិត​នេះ​ផង​ដែរ ដោយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ចាក់​បង្ហូរ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្រទន់​របស់​ព្រះ​អង្គ​មក​លើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “ទោះ​បើ​យ៉ាង​នោះ គង់​តែ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​រង់ចាំ​ឱកាស នឹង​ផ្តល់​ព្រះគុណ​ដល់​ឯង​រាល់​គ្នា​ដែរ ហើយ​ទោះ​បើ​យ៉ាង​នោះ​ក៏​ដោយ គង់​តែ​ទ្រង់​នឹង​ចាំ​ឯង​លើក​ដំកើង​ទ្រង់​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​ទ្រង់​មាន​សេចក្តី​អាណិត​មេត្តា​ដល់​ឯង ពី​ព្រោះ​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​ដ៏​ប្រកប​ដោយ​យុត្តិធម៌”(៣០:១៨)។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​បង្ហាញ​សេចក្តី​សប្បុរស​ដ៏​លើស​លប់ តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​រង់​ចាំ ពួក​គេ​ស្ម័គ្រ​ចិត្តទទួល​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន(ខ.១៩)។…

ពរពីឪពុក

ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​របស់​ខ្ញុំ មាន​សមាជិក​ខ្លះ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ល្អក់​កករ​ជា​មួយ​ឪពុក​របស់​ខ្លួន។ ថ្មី​ៗ​នេះ ពួក​គេ​បាន​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដើរ​តួ​ជា​ឪពុក​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់ ជំនួស​ឪពុក​របស់​ពួក​គេ ហើយ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់​ពួក​គេ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ សម្រាប់​ពួក​គេ ដោយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ឲ្យ​អត់​ទោស ឲ្យ​ឪពុក​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​កូន​ខ្លួន​ឈឺ​ចាប់ ដោយ​មាន​ការ​រំពឹង​ខ្ពស់​ពេក ចំពោះ​កូន​ខ្លួន​ឯង ឬមិន​សូវ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​កូន ឬ​មិន​បាន​នៅ​ក្បែរ ថ្នាក់​ថ្នម និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កូន។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ទូល​សូម ឲ្យ​ឪពុក​របស់​ពួក​គេ​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ក្តី​អំណរ ការ​សរសើរ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​បរិបូរ​ចំពោះ​ពួក​គេ​ផង​ដែរ។ ខណៈ​ពេលដែល​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់​ពួក​គេ ខ្ញុំក៏​បាន​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​ត្រូវ​ការ​អ្នក​ដទៃ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរសម្រាប់​ខ្ញុំ ហើយ​កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​ការ​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​សម្រាប់​ពួក​គេ​ផង​ដែរ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​ថា ព្រះជា​ម្ចាស់ គឺ​ជា​ឪពុក​របស់​យើង ហើយ​សេចក្តី​ពិត​នេះ​បាន​កែ​ប្រែ​ទស្សនៈ​ខុស​ឆ្គង ដែល​យើង​មាន​ចំពោះ​ឪពុក​ទាំង​ឡាយ។ ព្រះ​ដ៏​ជា​ព្រះ​វរបិតា​ដ៏​អស់​កល្ប​នៃ​យើង បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ឥត​ខ្ចោះ មក​យើង​រាល់​គ្នា ដោយ​ឥត​សំចៃ ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ក្លាយ​ជា “កូន​ព្រះ​អង្គ”(១យ៉ូហាន ៣:១)។ អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​យើង ជា​កូន​របស់​ព្រះ បាន​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ឈរ​យ៉ាង​មាំ​មួន នៅ​ក្នុង​លោកិយ ដែល​មាន​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់ និង​ពេញ​ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “យើង​រាល់​គ្នា​ជា​កូន​ព្រះ​ហើយ តែ​ដែល​យើង​រាល់​គ្នា​នឹង​បាន​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា​ទៀត នោះ​មិន​ទាន់​សំដែង​មក​នៅ​ឡើយ”(ខ.២)។ យើង​ជួប​បញ្ហា​ប្រឈម​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ជីវិត តែ​យើង​ពិត​ជា​អាច​ពឹង​ផ្អែក​ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង ដែល​ស្រឡាញ់ និង​ផ្គត់​ផ្គង់​យើង​ជា​រៀង​រហូត​។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន​ថា “កាល​ណា​ទ្រង់​លេច​មក នោះ​យើង​នឹង​បាន​ដូច​ជា​ទ្រង់ ដ្បិត​ដែល​ទ្រង់​យ៉ាង​ណា នោះ​យើង​នឹង​ឃើញ​ទ្រង់​យ៉ាង​នោះ​ឯង”(ខ.២)។

ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ការ​ថប់​បារម្ភ របួស និង​បរាជ័យ ព្រះ…