តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Winn Collier

លះបង់សិទ្ធិ ដោយក្តីស្រឡាញ់

ភាគ​ច្រើន​ក្មេង​ប្រុស​នៃ​កុល​សម្ព័ន្ធ​សាម៉ូន​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាក់​សាក់​ឲ្យ​ម្នាក់​មួយ​ៗ ជា​សញ្ញា​បង្ហាញ​ អំពី​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​របស់​ពួក​គេ ចំពោះ​កុល​សម្ព័ន្ធ និង​មេ​កន្ទ្រាញ​របស់​ពួក​គេ។ តាម​ធម្មតា គេ​ឃើញ​មាន​ស្នាម​សាក់​នៅ​លើ​ដៃ​របស់​ក្រុម​កីឡាករ​បាល់​ឱប របស់​កុល​សម្ព័ន្ធ​សាម៉ូន។ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ប្រកួត​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន ស្នាម​សាក់​នោះអាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ជនជាតិ​ជប៉ុន​មាន​ការ​យល់​ខុស និង​នាំ​ឲ្យ​មាន​បញ្ហា​ដល់​ប្រទេស​ដែល​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ ដូច​នេះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​បន្ថែម​ដៃ​អាវ​វែង ពណ៌​សាច់ ដើម្បី​គ្រប​ពី​លើ​ស្នាម​សាក់​នោះ ជា​ទង្វើរ​ដ៏​សប្បុរស ដើម្បី​មិត្ត​ភាព។ កាពីទែន​ក្រុម​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា “យើង​មាន​ការ​គោរព និង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ចំពោះ​វប្ប​ធម៌​របស់​ជន​ជាតិ​ជប៉ុន។ យើង​ខិត​ខំ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា កុំ​ឲ្យ​គេ​មាន​ការ​ទើស​ទាល់ ចំពោះ​អ្វី​ដែល​យើង​បង្ហាញ​ចេញ​មក”។​

នៅ​ក្នុង​សម័យ ដែល​មនុស្ស​ចូល​ចិត្ត​សង្កត់​ធ្ងន់​មក​លើ​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​ជា​លក្ខណៈ​បុគ្គល ពេល​ខ្លះ យើង​ត្រូវ​មាន​ការ​លះ​បង់ គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​នៅ​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​រ៉ូម។ គាត់​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ជួន​កាល សេចក្តី​ស្រឡាញ់​តម្រូវ​ឲ្យ​យើងលះ​បង់​សិទ្ធិ​របស់​យើង ដើម្បី​អ្នក​ដទៃ។​ យើង​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​ទាំង​បង្ខំ​ចិត្ត តែ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពន្យល់​ថា ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​មាន​អ្នក​ខ្លះ​ជឿ​ថា ពួក​គេ​អាច​ញាំ​អ្វី​បាន​តាម​ចិត្ត តែ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ញុំា​តែ​បន្លែ​ទេ(រ៉ូម ១៤:២)។ រឿង​នេះ​ហាក់​ដូច​ជាតូច​តាច​ទេ តែ​នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១ មាន​រឿង​វិវាទ​ជា​ច្រើន បាន​កើត​ឡើង នៅ​ក្នុង​ការ​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​សញ្ញា​ចាស់​ ទាក់ទងនឹងការបរិភោគអាហារ។ ដូចនេះ សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​បង្រៀន​គេ​រាល់​គ្នា កុំ​ឲ្យ​ចោទ​ប្រកាន់​គ្នា រឿង​បរិភោគ​អាហារ​នោះ​ឡើយ(ខ.១៣) រួច​គាត់​ក៏​បាន​បង្រៀន​អ្នក​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ញុំា​ដោយ​សេរី​ថា “គួរ​តែ​កុំ​ឲ្យ​បរិភោគ​សាច់ ឬ​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ឬ​អ្វី​ដែល​នាំ​ឲ្យ​បង​ប្អូន​អ្នក​ជំពប់ ឬ​រវាត​ចិត្ត ឬ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្សោយ​នោះ​ឡើយ”(ខ.២១)។

នៅ​ពេល​ខ្លះ ដើម្បី​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដទៃ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​លះ​បង់​សេរីភាព​របស់​យើង​ខ្លះ។…

ថ្វាយចេញពីការខ្វះខាត

លោក​វររេន ប៊ូហ្វេត(Warren Buffett) និង​លោក​ប៊ីល(Bill) និង​អ្នក​ស្រី មែលីនដា ហ្គេត(Melinda Gates) បាន​ធ្វើ​នូវ​រឿង​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​មួយ ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ការ​សន្យា​បរិច្ចាក​លុយ ចេញ​ពី​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិទាំង​អស់​របស់​ពួក​គេ។ គិត​មក​ដល់​ឆ្នាំ​២០១៨ ការ​បរិច្ចាក​នេះ ប្រហែល​ជា​បាន​ឈាន​ដល់​ទឹក​ប្រាក់​សរុប​ចំនួន ៩២​ពាន់​លានដុល្លា​ហើយ។ ការ​សន្យា​បរិច្ចាក​ប្រាក់​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​ប៉ុល ពីហ្វ(Paul Piff ) ដែល​ជា​អ្នក​ចិត្ត​វិទ្យា បាន​ធ្វើ​ការ​សិក្សា​អំពីគំរូ​នៃ​ការ​បរិច្ចាក​ប្រាក់ ដោយ​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់។​តាម​រយៈ ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ ដោយ​ធ្វើ​តេស្ត គាត់​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ថា អ្នក​ក្រ​ ច្រើន​តែ​មាន​ចិត្ត​ចង់​បរិច្ចាក​នូវ ៤៤​ភាគ​រយ​ នៃ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​ពួក​គេ​មាន ពោល​គឺ​មាន​ចិត្ត​ចង់​បរិច្ចាក ខ្លាំង​ជាង​អ្នក​មាន​ទ្រព្យ​ស្តុក​ស្តម្ភ។ អ្នក​ដែល​ស្គាល់​ទុក្ខ​លំបាក​នៃ​ភាព​ក្រីក្រ​របស់​ខ្លួន​ឯង ច្រើន​តែ​មាន​ចិត្ត​សប្បុរស​ជាង​អ្នក​ដែល​មាន​ទ្រព្យ​ច្រើន​ជាង។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ជ្រាប​អំពី​បញ្ហា​នេះ។ ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​យាង​ចូល​ព្រះ​វិហារ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ទ្រង់​ក៏​បាន​ទត​មើល​ពួក​បណ្តាជន​ថ្វាយ​ប្រាក់​ដង្វាយ ចូល​ឃ្លាំង​(ម៉ាកុស ១២:៤១)។​ ពួក​អ្នក​មាន​បាន​ទម្លាក់​លុយ​ជា​ច្រើន ចូល​ក្នុង​ហឹប​ដង្វាយ តែ​ស្រ្តីមេម៉ាយ​ក្រីក្រ បាន​ដាក់​ដង្វាយ​តែ​២​ស្លឹង ដែល​ជា​ប្រាក់​ចុង​ក្រោយ ដែល​គាត់​មាន ចូល​ទៅ​ក្នុង​ហឹប។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ពេល​នោះ​ ព្រះយេស៊ូវ​កំពុង​តែ​ឈរ​ទត​មើល ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​រីក​រាយ និង​ស្ញើច​សរសើរ​គាត់។ ភ្លាម​ៗ​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ហៅ​ពួក​សាវ័ក​ឲ្យ​មក​ជុំគ្នា ដើម្បី​បក​ស្រាយ អំពី​ទង្វើរ​ដ៏​ប្រពៃ​នេះ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ក្រ​នេះ​បាន​ថ្វាយ​លើស​ជាង​អ្នក​ទាំង​អស់ ដែល​ដាក់​ក្នុង​ឃ្លាំង”(ខ.៤៣)។ ពួក​សិស្ស​ប្រហែល​ជា​មើល​មុខ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់ ចំពោះ​អ្វី​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​កំពុង​មាន​បន្ទូល។…

គិតខុសពីលោកិយ

កាល​ខ្ញុំ​រៀន​នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ ខ្ញុំ​បាន​ចំណោយ​ពេល​វិស្សម​កាល​រដូវ​ក្តៅ​ដ៏​រីក​រាយ នៅ​ប្រទេស​វេនេហ្ស៊ូអេឡា។ ចំណី​អាហារ​មាន​ភាព​ឈ្ងុយ​ឆ្ងាញ់​ប្លែក ប្រជា​ជន​មាន​ភាព​រីក​រាយ អាកាស​ធាតុ និង​ការ​ស្វាគមន៍​ក៏​ល្អ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុងអំឡុង​ពេល​មួយ​ថ្ងៃ ឬ​ពីរ​ថ្ងៃ​ដំបូង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ និង​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​មាន​ទស្សនៈ​ខុស​គ្នា ចំពោះ​ការ​គ្រប់​គ្រង​ពេល​វេលា។ បើ​យើង​មាន​គម្រោង​ញំា​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់ នោះ​គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​ញាំ​អាហារ​នៅ​ចន្លោះ​ម៉ោង ១២ ដល់ ម៉ោង១​រសៀល។ ការ​ប្រើ​ពេល​វេលា ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា ឬ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ក៏​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ ពោល​គឺ​ចូល​ចិត្ត​ប្រើ​ពាក្យ​ប្រហែល គឺ​មិន​ប្រើពាក្យ​ដាច់​ខាត​ទេ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​គិត​របស់​ខ្ញុំ អំពី “ការ​ធ្វើ​អ្វី​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​វេលា” គឺ​បាន​ទទួល​ឥទ្ធិ​ពល​ពី​វប្ប​ធម៌ លើស​ពី​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំបាន​ដឹង​ទៅ​ទៀត។

យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​បាន​ទទួល​ឥទ្ធិ​ពល ពី​គោល​តម្លៃ​នៃ​វប្ប​ធម៌ ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង ដោយ​ភាគ​ច្រើន យើង​បាន​ទទួល​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ហៅ អំណាច​នៃ​វប្ប​ធម៌​នេះ​ថា “លោកិយ”(រ៉ូម ១២:២)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ “លោកិយ” មិន​សំដៅ​ទៅ​លើផែន​ដី​នោះ​ទេ តែ​គឺ​សំដៅ​ទៅ​លើ​របៀប​នៃ​ការ​គិត ដែល​មាន​ផល​ប៉ះ​ពាល់​មក​លើ​ជីវិត​យើង។ គឺ​សំដៅ​ទៅ​លើការ​សន្និ​ដ្ឋាន និង​ការ​គិត ដែល​គេ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង ដោយសារ​យើង​កំពុង​តែ​រស់​នៅ ក្នុង​ទីកន្លែង ឬ​ពេល​វេលា​ណា​មួយ។​

ត្រង់​ចំណុច​នេះ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ដាស់​តឿន​យើង ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន គឺ “មិន​ត្រូវ​ត្រាប់​តាម​លោកិយ​នេះ​ឡើយ”។ ផ្ទុយ​ទៅវិញ យើង​ត្រូ​វតែ “ផ្លាស់​ប្រែ​…

ផ្ទះសង់នៅលើថ្មដា

នៅ​អាមេរិក មាន​ផ្ទះ​ប្រហែល​៣​ម៉ឺន ៤​ពាន់​ខ្នង កំពុង​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​ដួល​រលំ ដោយសារ​គ្រឹះ​មិន​រឹង​មាំ។ មាន​ក្រុម​ហ៊ុន​ផលិត​ស៊ីម៉ង់​មួយ បាន​ដឹក​ជញ្ជូន​ថ្ម​ចេញ​ពី​កន្លែង​យក​ថ្ម ដោយ​មិន​បាន​ដឹង​ទេ​ថា ថ្ម​ទាំង​នោះ​មាន​ជាតិ​រ៉ែ​ម្យ៉ាង ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ស៊ីម៉ង់ប្រះ​បែក និង​ពុក​ផុយ នៅ​ពេល​ក្រោយ​មក​ទៀត។ គ្រឹះ​របស់​ផ្ទះ​ជិត​៦​រយ​ខ្នង​បាន​បាក់​ស្រុត​រួច​ទៅ​ហើយ ហើយ​ចំនួន​ផ្ទះ​បាក់ស្រុត​ទំនង​ជា​នឹង​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស នៅ​ពេល​ខាង​មុខ។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ជា​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច អំពី​ការ​សង់​ផ្ទះ នៅ​លើ​គ្រឹះ​មិន​រឹង​មាំ ដើម្បី​ពន្យល់ អំពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដែល​ធ្ងន់​ធ្ងរជាង​នេះ​ទៀត ដែល​កើត​ឡើង ពេល​ដែល​យើង​សង់​ជីវិត​យើង នៅ​លើ​គ្រឹះ​ដែល​ពុក​ផុយ។ ព្រះ​អង្គ​ពន្យល់​ថា ក្នុង​ចំណោម​យើង មាន​អ្នក​ខ្លះ​សង់​ផ្ទះ​នៅ​លើ​ថ្ម​ដា​ដ៏រឹង​មាំ ដែល​អាច​ធានា​ថា យើង​នឹង​អាច​ឈរ​យ៉ាង​មាំ​មួន ពេល​ដែល​មាន​ខ្យល់​ព្យុះ​ដ៏​កំណាច​បក់​បោក​មក។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ មាន​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​បាន​សង់​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង នៅ​លើ​ដី​ខ្សាច់ ហើយ​ពេល​ដែលខ្យល់​ព្យុះ​បក់​បោក​មក ជីវិត​ពួក​គេ​ក៏​បាន​រង្គោះ​រង្គើរ ហើយ​ដួល​ចុះ(ម៉ាថាយ ៧:២៧)។ ភាព​ខុស​គ្នា នៃ​ការ​សង់​នៅ​លើ​គ្រឹះ​រឹង​មាំ និង​គ្រឹះ​ដែល​ពុក​ផុយ គឺ​ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​ការ​ធ្វើ​តាម ឬ​មិន​ធ្វើ​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​(ខ.២៦)។  ការ​ស្តាប់​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ​គឺសំខាន់​ណាស់ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​សួរ​ថា តើ​យើង​បាន​អនុវត្ត​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ​ឬ​ទេ?

មាន​ប្រាជ្ញា​ជា​ច្រើន ដែល​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង ក្នុង​លោកិយ​នេះ ដោយ​បូក​រួម​ទាំង​ការ​ប្រឹក្សា​យោបល់ និង​ជំនួយ​ជា​ច្រើន ហើយ​មាន​ប្រាជ្ញា និង​យោបល់​ជា​ច្រើន ដែល​ល្អ ហើយ​មាន​ប្រយោជន៍។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ បើ​យើង​សង់​ជីវិត​យើង នៅ​លើគ្រឹះ​ណា​ផ្សេង ជា​ជាង​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​សេចក្តី​ពិត​របស់​ព្រះ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន នោះ​មាន​ន័យ​ថា…

ខ្លាំងពូកែ

សាយប៊ី(Saybie) ​គឺ​ជា​ទារក ដែល​បាន​កើត​មិន​គ្រប់​ខែ ដោយ​នាង​បាន​ចាប់​កំណើត​នៅ​សប្តាហ៍​ទី​២៣ ដោយ​មាន​ទម្ងន់​តែ ២ខាំ​កន្លះ​ប៉ុណ្ណោះ។​ ក្រុម​គ្រូពេទ្យ​មិន​សង្ឃឹម​ថា សាយប៊ី​នឹង​អាច​រស់​បាន​យូរ​ឡើយ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង​ថា ពួក​គេ​អាច​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​នាង បាន​តែ​១​ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សាយប៊ី​មិន​បាន​បោះ​បង់​ការ​តស៊ូឡើយ​។ គេ​បាន​ដាក់​កាត​ពណ៌​ផ្កា​ឈូក​មួយ​សន្លឹក ​នៅ​ក្បែរ​គ្រែ​របស់​គាត់ ដែល​មាន​អក្សរ​សរសេរ​ពី​លើ​ថា “តូច​ល្អិត​តែ​ខ្លាំង​ពូកែ”។ បន្ទាប់​ពី​បាន​ស្នាក់​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​បាន​៥​ខែ សាយប៊ីក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ ក្នុង​នាម​ជា​ទារក​មាន​ទម្ងន់​២.២ គីឡូក្រាម។ នេះ​ជា​ការ​អស្ចារ្យ​ណាស់​ដែល​នាង​អាច​ចេញ​ពី​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ដោយ​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ។ នាង​ក៏​បាន​បំបែក​ឯ​កកត្ត​កម្ម​ពិភពលោក ក្នុង​នាម​ជា​ទារក​តូច​ល្អិត​បំផុត ដែល​អាច​មាន​ជីវិត​រស់។

យើង​អាច​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ណាស់ ពេល​ដែល​យើង​បាន​ស្តាប់​រឿង​របស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឆ្លង​កាត់​ការ​លំបាក ដែល​អ្នក​ដទៃគិត​ថា គ្មាន​នរណា​អាច​ឆ្លង​កាត់​បាន។​ ព្រះ​គម្ពីរ​ក៏​បាន​ចែង​អំពី​រឿង​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។ ដាវីឌ​គឺ​ជា​ក្មេង​គង្វាល​ចៀម​ ដែល​បានស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ទៅ​ប្រកួត​ជា​មួយ​កូលីយ៉ាត ​ជា​អ្នក​ចម្បាំង​មាឌ​យក្ស ដែល​បាន​ប្រមាថ​ព្រះ ហើយ​បាន​គំរាម​កំហែង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​។​​ ស្តេច​សូល​គិត​ថា ដាវីឌ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច​បាន​ជា​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “ឯង​នឹង​ចេញ​ទៅ​តយុទ្ធ​នឹង​សាសន៍​ភីលីស្ទីន​នោះ​មិន​បាន​ទេ ដ្បិត​ឯង​នៅ​ក្មេង​ណាស់ ឯ​គេ​ជា​មនុស្ស​ស្ទាត់​ចំបាំង​តាំង​តែ​ពី​ក្មេង​មក​ហើយ”(១សាំយ៉ូអែល ១៧:៣៣)។​ ហើយ​ពេល​ដែល​កុមារ​ដាវីឌ​បោះ​ជំហាន ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមរ​ភូមិ កូលីយ៉ាត “ឃើញ​ដាវីឌ នោះ​ក៏​តាំងចិត្ត​មើល​ងាយ ដោយ​ព្រោះ​ដាវីឌ​នៅ​ក្មេង”(៤២)។ ទោះ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ដាវីឌ​មិន​បាន​បោះ​ជំហាន ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​ប្រយុទ្ធតែ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។ គាត់​បាន​មក “ដោយ​នូវ​ព្រះនាម​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​នៃ​ពួក​ពល​បរិវារ គឺ​ជា​ព្រះ​នៃ​ពួក​ពល​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល”(ខ.៤៥)។ ហើយ​នៅ​ទីបញ្ចប់ ដាវីឌ​ក៏​បាន​ប្រយុទ្ធ​ឈ្នះ ហើយ​កូលីយ៉ាត​ក៏​បាន​ស្លាប់។

ទោះ​បញ្ហា​យើង​ធំ​ប៉ុណ្ណា​ក៏​ដោយ ពេល​ណា​ព្រះ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង នោះ​គ្មាន​អ្វី​ដែល​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ភ័យ​ខ្លាច​នោះ​ទេ។ ដោយ​ពឹង​អាច​កម្លាំង​ទ្រង់…

ការរំពឹងចង់បានលើសពីនេះទៀត

អ៊ំស្រី​បេតធី(Betty) ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់​ច្រើន។​ កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ពេល​ណា​គាត់​មក​លេង​ម្តង​ៗ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ​ពេល​នោះ​ដូច​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល​អញ្ចឹង។ គាត់​បាន​យក​របស់​ក្មេង​លេង Star Wars មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ ហើយ​ពេល​គាត់​ចេញ​ទៅ​វិញ គាត់​ដក​លុយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​មាត់​ទ្វារ។ ពេល​ណា​ខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់ គាត់​បាន​ដាក់​ការ៉េម​ពេញ​ទូទឹក​កក ហើយ​មិន​ដែលចម្អិន​អាហារ​ដាក់​បន្លែ​នោះ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​បន្លែ។ គាត់​មិន​មាន​បទ​បញ្ជា​ច្រើន​ទេ ហើយ​គាត់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្រោក​ពីគេង​យឺត។ អ៊ំស្រី​របស់​ខ្ញុំ​អស្ចារ្យ​ណាស់ ដោយ​គាត់​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចំាង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា អំពី​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​ព្រះ។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង​បាន​ល្អ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​លើស​ពី​អ្វី​ដែល​អ៊ំ​ស្រី​បេតធី​រំពឹង​ចង់​បាន​ពី​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ក៏ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​រំពឹង​ចង់​បាន​មក​លើ​ខ្ញុំ និង​អាកប្ប​កិរិយា​របស់​ខ្ញុំ និង​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​ខ្ញុំ។ ព្រះទ្រង់សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ចំណុច​ល្អ​ៗ លើស​ពី​អ្វី​ដែល​អ៊ំ​ស្រី​បេតធី​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាក់​បង្ហូរ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​មក​លើ​យើង គឺ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​មិន​ចេះ​ងាក​រេ សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ប្រឆាំង ឬ​រត់​ចេញ​ពី​ព្រះ​អង្គក៏​ដោយ ប៉ុន្តែ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​មាន​ការ​រំពឹង​ចង់​បាន មក​លើ​យើង។ ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បង្រៀន​ពួក​អ៊ីស្រាអែល អំពី​របៀប​រស់​នៅ​ឲ្យ​បាន​ល្អ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រទាន​ក្រឹត្យ​វិន័យ​១០​ប្រការ គឺ​មិន​មែន​ការ​ស្នើសុំ​ទំាង​១០​ប្រការ​នោះ​ទេ​(និក្ខមនំ ២០:១-១៧)។ ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្ហាញ​ការ​រំពឹង​ចង់​បាន​មក​លើ​យើង​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា “យើង​ត្រូវ​ស្រឡាញ់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​កាន់​តាម​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ”(១យ៉ូហាន ៥:២)។

យើង​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដ្បិត “បញ្ញត្ត​ទ្រង់ នោះ​មិន​មែន​ជា​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់​ទេ”(ខ.៣)។ ដោយ​អំណាច​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ យើង​អាច​រស់​នៅ​តាម​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា​ព្រះ​អង្គ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ពិសោធន៍​នឹង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ក្តី​អំណរ​មក​ពី​ព្រះ។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​ចំពោះ​យើង គឺ​មិន​ចេះ​ចប់​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​សំណួរ​មួយ ដើម្បីជួយ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា យើង​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ឬ​អត់។…

ចិត្តដែលបើកចំហរ និងសប្បុរស

បន្ទាប់​ពី​ឡាន​កញ្ចាស់​របស់​អ្នក​ស្រី​វីគី(Vicki)ខូច មិន​អាច​ជួស​ជុល​បាន គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ប្រមូល​លុយ ដើម្បី​ទិញ​ឡានមួយ​ទៀត។ អ្នក​ស្រី​វីគី​ធ្វើ​ការ​នៅ​ភោជនីយដ្ឋាន សម្រាប់​កម្មុង​អាហារ​តាម​មាត់​បង្អូច​ភោជនីយដ្ឋាន។ លោក​គ្រីស(Chris) ​ជា​ភ្ញៀវដែល​បាន​ទៅ​ទិញ​អាហារ នៅ​ភោជនីយដ្ឋាន​នោះ​ជា​ញឹក​ញាប់ ក៏​បាន​ឮ​អ្នក​ស្រី​វីគី​និយាយ​ថា គាត់​ត្រូវ​ការ​ឡាន​មួយ​គ្រឿង។ លោក​គ្រីស​ក៏​បាន​និយាយ​ថា គាត់​មិន​អាច​ឈប់​គិត​អំពី​រឿង​នោះ​បាន​ទេ ហើយ​គាត់​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង។ គាត់​ក៏​បាន​ទិញ​ឡានដែល​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​ដាក់​លក់ បន្ទាប់​ពី​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​វា កាល​ពី​ពេល​កន្លង​មក ។ គាត់​ឲ្យ​គេ​បាញ់​ថ្នាំ​ថ្មី ហើយ​ក៏​បានប្រគល់​កូន​សោរ​ទៅ​អ្នក​ស្រី​ វីគី។ អ្នកស្រី​វីគី​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់ បាន​ជា​គាត់​លាន់​មាត់ ដោយ​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់ និង​ការ​ដឹង​គុណ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​រស់​នៅ ដោយ​ដៃ​ដែល​បើក​ទូលាយ ចែក​រំលែក​អ្វី​ដែល​យើង​មាន​ ដោយ​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា តាម​លទ្ធ​ភាព​របស់​យើង ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​អ្នក​ដទៃ។​ គឺ​ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ​ធីម៉ូថេ​បាន​មាន​ចែង​ថា “ចូរ​បង្គាប់​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​គុណ និង​ការ​ល្អ​ជា​បរិបូរ ព្រម​ទាំង​ចែក​ទាន​ដោយ​សទ្ធា ហើយ​ប្រុង​ប្រៀប​នឹង​ជួយ​គេ​ផង”(១ធីម៉ូថេ ៦:១៨)។ យើង​មិន​ចេះ​តែ​ធ្វើអំពើ​សប្បុរស​ដោយ​គ្មាន​ការ​ពិចារណា​នោះ​ឡើយ តែ​យើង​ត្រូវ​រស់​នៅ ដោយ​វិញ្ញាណ​ដែល​ចេះ​ចែក​រំលែក ដោយ​អំណរ។ ​ចូរយើង​រស់​នៅ ដោយ​ចិត្ត​ទូលាយ។​ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្គាប់​យើង​ឲ្យ “មាន​ចិត្ត​សប្បុរស ហើយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចែក​រំលែក”(ខ.១៨)។

កាល​ណា​យើង​រស់​នៅ ដោយ​ចិត្ត​ទូលាយ និង​សប្បុរស នោះ​យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ខ្លាច​ខ្វះ​ខាត​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះគម្ពីរ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ការ​ធ្វើ​ដូច​នេះ គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​​កំពុង​តែ​រស់​នៅ ក្នុង​ជីវិត​ពិត ដែល​ព្រះ​ទ្រង់សព្វ​ព្រះ​ទ័យ(ខ.១៩)។ ដោយសារ​យើង​មាន​ព្រះ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នោះ ជីវិត​ពិត​របស់​យើង​…

ការវិលត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញ

លោក​វលធ័រ ឌីកសិន(Walter Dixon) នឹង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​នាវា ទៅ​ចូល​រួម​ការ​ប្រយុទ្ធ​នៅ​ក្នុង​សង្គ្រាម​ឧប​ទ្វីប​កូរ៉េ។ ប៉ុន្តែ មុន​នឹង​គាត់​ចេញ​ដំណើរ គាត់​នៅ​សល់​ពេល​តែ​៥ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ ដើម្បី​ទៅ​ក្រេប​ទឹក​ឃ្មំ​ជា​មួយ​ភរិយា​គាត់។ ប្រហែល​ជា​ជិត​មួយឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ពួក​កង​ទ័ព​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​អាវ​ក្រៅ​របស់​លោក​ឌីកសិន ក្នុង​សមរ​ភូមិ ដោយ​មាន​សំបុត្រ​របស់​ភរិយា​គាត់ នៅក្នុង​ហោប៉ៅ។ ពួក​មន្រ្តី​ទាហាន​ក៏​បាន​ឲ្យ​ដំណឹង​ដល់​ភរិយា​គាត់​ថា ស្វាមី​របស់​គាត់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត នៅ​ពេល​បំពេញ​ភារ​កិច្ច​ហើយ។ តាម​ពិត លោក​ឌីក​សិន​នៅ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ឡើយ​ទេ ហើយ​ក៏​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង​ឈ្លើយ​សឹក​អស់​រយៈពេល​២​ឆ្នាំ​កន្លះ។ រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​គាត់​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន គាត់​តែង​តែ​រៀប​គម្រោង​រត់​គេច​មក​ផ្ទះ​វិញ។ គាត់​បាន​លួច​រត់​អស់​៥ដង តែ​គេ​តែង​តែ​ចាប់​ខ្លួន​គាត់​ត្រឡប់​មក​មន្ទីរ​ឃុំឃាំង​វិញ។ ទី​បំផុត គេក៏​បាន​ដោះ​លែង​គាត់។ តើ​អ្នក​ដឹង​ទេ​ថា គេ​មាន​ការភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ណា ពេល​ដែល​ឃើញ​គាត់​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ។​

រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ ក៏​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​ជីវិត​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​ផង​ដែរ ដោយ​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​តំបន់​ឆ្ងាយ​ៗ ហើយ​ពួក​គេ​ស្រេក​ឃ្លាន​ចង់​ត្រឡប់​មក​ទឹក​ដី​កំណើត​វិញ។ ដោយ​សារ​ពួក​គេ​បាន​បះ​បោរ​ទាស់​នឹង​ព្រះ នោះ​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​និរទេស​ទៅ​ទឹក​ដី​របស់​សាសន៍​ដទៃ។ ពួក​គេ​ចង់​វិល​ត្រឡប់​មក​ស្រុក​កំណើត​វិញ​ណាស់ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​គ្មាន​វិធី​រំដោះ​ខ្លួន​ឯង​ឡើយ។ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា ព្រះ​អង្គ​មិន​ដែល​ភ្លេច​ពួក​គេ​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ស្អាង​ពួក​គេ​ឡើង​វិញ ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​មានព្រះទ័យ​អាណិត​ពួក​គេ​(សាការី ១០:៦)។ ព្រះ​អង្គ​នឹង​បំពេញ​បំណង​ពួក​គេ ដែល​ចង់​វិល​ត្រឡប់​មក​ទឹក​ដី​កំណើត​វិញ មិន​មែនដោយ​សារ​ការ​ស៊ូទ្រាំ​របស់​ពួក​គេ​ឡើយ ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ទ្រង់។ ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ហួច​ហៅពួក​គេ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ(ខ.៨-៩)។

យើង​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ពិបាក​ដូច​ពួក​គេ​ផង​ដែរ ដោយ​សារ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ខុស ឬ​ដោយ​សារ​បញ្ហា​ ដែល​យើង​មិន​អាចគ្រប់​គ្រង​បាន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រះ​ទ្រង់​មិន​ដែល​ភ្លេច​យើង​ឡើង។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​អំពី​បំណង​ចិត្ត​របស់​យើង…

ព្រះអង្គទ្រយើង ក្នុងព្រះហស្តស្តាំ

លោក​ហ្វ្រេឌី ប្លុម(Fredie Blom) គឺ​ជា​ជន​ជាតិ​អាហ្វ្រិក​ខាង​ត្បូង ដែល​មាន​អាយុ​១១៤​ឆ្នំា នៅ​ឆ្នំា​២០១៨ ហើយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ជា​បុរស​ដែល​អាយុ​វែង​ជាង​គេ នៅ​សម័យ​នោះ។ គាត់​បាន​កើត​នៅ​ឆ្នាំ១៩០៤ ជា​ឆ្នាំ ដែល​បង​ប្អូន​ប្រុស​ត្រកូល​រ៉ាយ​ទាំង​ពីរ​នាក់​(Wright Brothers) បាន​ឆ្នៃ​បង្កើត​យន្ត​ហោះ​មុន​គេ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត។​​ គាត់​បាន​ឆ្លង​កាត់​សង្រ្គាម​លោក​ទាំង​ពីរ​លើក សម័យ​បែក​ចែក​ពូជ​សាសន៍​នៅ​ប្រទេស​អាហ្វ្រិក​ខាង​ត្បូង និង​វិបត្តិ​សេដ្ឋ​កិច្ច​ពិភព​លោក។ ពេល​គេ​សួរគាត់ អំពី​អាថ៌​កំបាំង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​អាយុ​វែង​យ៉ាង​នេះ លោក​ប្លុម​គ្រាន់​តែ​ញាក់​ស្មា។ គាត់​មិន​តែង​តែ​ជ្រើស​រើស​ចំណីអាហារ និង​ការ​អនុវត្តន៍​ដែល​លើក​កម្ពស់​សុខ​មាល​ភាព គឺ​មិន​ខុស​ពី​អ្នក​ដទៃ​ឡើយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ លោក​ប្លុមបាន​ប្រាប់​អំពី​ហេតុ​ផល​មួយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ គឺ​ដោយសារ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​មាន​គ្រប់​អំណាច​ចេស្តា ព្រះ​អង្គបាន​ទ្រ​គាត់។

ពាក្យ​សម្តី​របស់​លោក​ប្លុម បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ទៅ​កាន់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ជា​ជាតិ​សាសន៍​ដែលស្ថិត​ក្រោម​ការ​សង្កត់​សង្កិន​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ​ដ៏​កាច​សាហាវ។ ព្រះអង្គ​សន្យា​ថា​ ព្រះ​អង្គនឹង​ចំរើន​កំឡាំង​ ហើយ​ជួយពួកគេ ហើយ​នឹង​ទ្រ​ពួក​គេ ដោយ​ព្រះ​ហស្ត​ស្តាំ​ដ៏​សុចរិត(អេសាយ ៤១:១០)។ ទោះ​ពួក​គេ​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ដែល​អស់​សង្ឃឹម​យ៉ាងណា ហើយ​ជួប​ទុក​លំបាក​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា​ក៏​ដោយ ព្រះ​អង្គ​បាន​ធានា​ពួក​គេ​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ទ្រ​ពួក​គេ ដោយ​ថែរក្សា​ពួក​គេ​យ៉ាង​ស្រទន់​។ ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ថា “កុំ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ ដ្បិត​អញ​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ឯង កុំ​ឲ្យ​ស្រយុត​ចិត្ត​ឲ្យ​សោះ ពី​ព្រោះ​អញ​ជា​ព្រះ​នៃ​ឯង” (ខ.១០)។

ទោះ​យើង​មាន​អាយុ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក៏​ដោយ ទុក្ខ​លំបាក​ក្នុង​ជីវិត​យើង នឹង​មក​គោះ​ទ្វារ​របស់​យើង។ ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ​ដែល​ប្រេះឆា កូន​ដែល​ចាក​ចោល​គ្រួសារ ពត៌​មាន​ដ៏​រន្ធត់​ពី​គ្រូ​ពេទ្យ ឬ​សូម្បី​តែ​ការ​បៀត​បៀន​ក៏​ដោយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រះ​នៃ​យើង​ឈោង​ទៅ​រក​យើង…

សង្រ្គាមបានចប់ហើយ

បន្ទាប់​ពី​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២​ បាន​បញ្ចប់ លោក​ហ៊ីរូ អូណូដា(Hiroo Onoda) បាន​បន្ត​លាក់​ខ្លួន​ក្នុង​ព្រៃ អស់​រយៈ​ពេល​២០​ឆ្នំា ដោយ​មិន​ព្រម​ជឿថា​ ប្រទេស​របស់​គាត់ បាន​ចុះ​ចាញ់សង្រ្គាម​នោះ​ឡើយ។ កាល​សម័យ​សង្រ្គាម អ្នក​ដឹក​នាំ​យោធា​របស់​ប្រទេស​ជប៉ុន​បាន​បញ្ជូន​លោក​អូណូដា ឲ្យ​ទៅ​កោះ​ដាច់​ស្រយ៉ាល​មួយ ក្នុង​ប្រជុំ​កោះ​(លូបាង)នៃ​ប្រទេស​ភីលីពីន ដើម្បី​ឈ្លប​មើល​កង​ទ័ព​សម្ព័ន្ធ​មិត្ត។ បន្ទាប់​ពី​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​សន្តិភាព​ត្រូវ​បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា ហើយ​ការ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ក៏​បាន​បញ្ចប់ លោ​កអូណូដា​បាន​បន្ត​រស់​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ។ នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៤ មេ​បញ្ជា​ការរបស់​លោក​អូណូដា ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កោះ​នោះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា សង្រ្គាម​បាន​ចប់​ហើយ។​

អស់​រយៈ​ពេល​បី​ទសវត្សរ៍​នោះ លោក​អូណូដា​បាន​រស់​នៅ ដោយ​ការ​ខ្វះ​ខាត តែ​ម្នាក់​ឯង​ក្នុង​ព្រៃ ដោយសារ​គាត់មិន​ព្រម​ចុះ​ចាញ់ ដោយ​មិន​ជឿ​ថា សង្រ្គាម​បាន​បញ្ចប់​នោះ​ឡើយ។ យើង​ក៏​អាច​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ដូច​គាត់​ផង​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រកាស់​សេចក្តី​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ថា “យើង​បាន​ត្រូវ​កប់​ជា​មួយ​នឹង​ទ្រង់​ហើយ ដោយ​ទទួល​ជ្រមុជ​ក្នុង​សេចក្តី​ស្លាប់”(រ៉ូម ៦:៣)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដោយ​បាន​ឈ្នះ​ការ​កុហក់​របស់​សាតាំង ការភ័យ​ខ្លាច​សេចក្តី​ស្លាប់ និង​កាត់​ផ្តាច់​ចំណង​នៃ​អំពើ​បាប ដោយ​អំណាច​ចេស្តា​ព្រះ​អង្គ។ ទោះ​យើង​បាន “ស្លាប់​ខាងឯ​បាប” ហើយ “បាន​រស់​ខាង​ឯ​ព្រះ”(ខ.១១)ក៏​ដោយ ក៏​ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ហាក់​ដូច​ជា​នៅ​តែ​បន្ត​រស់​នៅ ក្រោមអំណាច​នៃ​ការ​អាក្រក់។ យើង​ចាញ់​ការ​ល្បួង ដោយ​ធ្វើ​តាម​ការ​លួង​លោម​របស់​អំពើ​បាប។ យើង​ស្តាប់​តាម​ការកុហក​របស់​អារក្ស ដោយ​មិន​បាន​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ យើង​មិន​ត្រូវ​ចុះ​ចាញ់​ឡើយ។  យើង​មិន​ចំា​បាច់​ត្រូវរស់​នៅ តាម​ការ​បោក​បញ្ចោត​នោះ​ទៀត​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​អាច​ឱប​ក្រសោប​យក​រឿង​ដ៏​ពិត​នៃ​ជ័យ​ជម្នះរបស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ដោយ​ពឹង​អាង​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ។…