តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Winn Collier

ស្បៃគ្របភ្នែក

គ្រោះថ្នាក់រថយន្តបុកគ្នាដ៏សាហាវមួយ បានធ្វើឲ្យអ្នកស្រី ម៉ារី អាន ហ្វ្រែងកូ(Mary Ann Franco)មានការតក់ស្លត់យ៉ាងខ្លាំង។ គាត់បានរួចជីវិត នៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នេះ តែគាត់បានរងរបួស រហូតដល់ពិការភ្នែកទាំងស្រុង។ គាត់ក៏បានរៀបរាប់ថា ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គាត់មើលមិនឃើញអ្វី ក្រៅពីភាពខ្មៅងងឹត។ ២១ឆ្នាំក្រោយមក គាត់ក៏បានដើរដួល ហើយមានរបួសនៅឆ្អឹងខ្នង។ នៅពេលដែលគាត់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួន បន្ទាប់ពីការវះកាត់(ដែលមិនពាក់ពាន់នឹងភ្នែករបស់គាត់) គាត់ក៏ស្រាប់តែមើលឃើញវិញ ដោយការអស្ចារ្យ។ គាត់ក៏បានឃើញមុខកូនស្រីរបស់គាត់ ជាលើកដំបូង ក្នុងរយៈពេលជាងពីរទសវត្សរ៍។ អ្នកជំនាញប្រព័ន្ធប្រសាទបានលើកឡើងថា តាមវិទ្យាសាស្ត្រ គាត់មិនដឹងថា អ្នកស្រីម៉ារីអាចមើលឃើញឡើងវិញ ដោយសារកត្តាអ្វីទេ។ ពីដំបូងគាត់គិតថា គាត់នឹងត្រូវងងឹតភ្នែកជារៀងរហូតហើយ តែទីបំផុត គាត់ក៏អាចមើលឃើញភាពស្រស់ស្អាត និងពន្លឺក្នុងពិភពលោកឡើងវិញ។

ព្រះគម្ពីរបានប្រាប់យើងថា ស្បៃនៃភាពល្ងង់ខ្លៅ និងការអាក្រក់ បានគ្របបាំងពិភពលោក ធ្វើឲ្យមនុស្សទាំងអស់ មើលមិនឃើញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់(អេសាយ ២៥:៧)។ ភាពអាត្មានិយម និងភាពលោភលន់ អំណួត និងការស្រេកឃ្លានអំណាច ឬមុខមាត់ បានគ្របបាំងភ្នែកខាងវិញ្ញាណរបស់យើង ដូចជាស្បៃ ធ្វើឲ្យយើងមិនអាចមើលឃើញព្រះច្បាស់ ដែលទ្រង់ “បានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យ គឺជាការដែលបានគិតសំរេចនឹងធ្វើតាំងពីបុរាណមក ដោយសេចក្តីស្មោះត្រង់ពិតប្រាកដ”(ខ.១)។

ភាពពិការភ្នែកខាងវិញ្ញាណនេះ ធ្វើឲ្យយើងស្ថិតក្នុងភាពអស់សង្ឃឹម។ បើយើងពឹងតែកម្លាំងខ្លួនឯង នោះយើងឃើញតែភាពងងឹត ភ័ន្តភាំង និងភាពអស់សង្ឃឹម។…

ការត្រាស់ហៅឲ្យមានចិត្តក្លាហានឡើង

ក្នុង​ចំណោម​រូប​ចម្លាក់​មនុស្ស​ប្រុស(ដែល​មាន​លោក​នេសិន មែនដេឡា លោក​វិនស្តុន ឈើឈីល លោក​មហាត្មៈ គន្ធី និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត) ក្នុង​ទីធ្លា​រដ្ឋ​សភានៅ​ទីក្រុង​ឡុងដ៏ មាន​រូប​ចម្លាក់​របស់​ស្រ្តី​ម្នាក់ ដែល​ឈរ​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង។ រូប​ចម្លាក់​ដែល​ឈរ​ម្នាក់​ឯង​នោះ គឺ​ជា​រូប​ចម្លាក់​អ្នក​ស្រី មីលីសិន ហ្វាសេត(Millicent Fawcett) ដែល​បាន​តស៊ូនៅ​ក្នុង​ការ​ទាម​ទា​ឲ្យ​ស្រ្តី​មាន​សិទ្ធិ​បោះ​ឆ្នោត។ រូប​ចម្លាក់​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន ដោយ​កាន់​ទង់​ជ័យ​មួយ ដែលមាន​សរសេរ​អក្សរ​ពី​លើ ទៅ​ដល់​អ្នក​ទាម​ទា​សិទ្ធិ​ជា​មួយ​គាត់​ថា “សេចក្តី​ក្លាហាន​មួយ អំពាវ​នាវ​ឲ្យ​មាន​សេចក្តីក្លាហាន​នៅ​គ្រប់​ទិសទី”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ អ្នក​ស្រី​ហ្វាសេត​ចង់​មាន​ន័យ​ថា សេចក្តី​ក្លាហាន​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ជំរុញឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ផង​ដែរ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ផ្ទេរ​រាជ​ឲ្យ​បុត្រា​ទ្រង់ ព្រះ​នាម​សាឡូម៉ូន ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ពន្យល់​អំពី​ការទទួល​ខុស​ត្រូវ​ដ៏​ធ្ងន់ ដែល​នឹង​ធ្លាក់​មក​លើ​ស្មា​បុត្រា​អង្គ​នេះ។​ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ក៏​បាន​ទទួល​បន្ទុក​ដ៏ធ្ងន់ នៅ​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ប្រទេស ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទំាង​ការ​ដឹក​នាំ​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ​ដើរ​តាម​សេចក្តី​បង្គាប់​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់ និង​ការពារ​ទឹក​ដី​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ពួក​គេ ហើយ​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​ការ​សាង​សង់​ព្រះ​វិហារ ដែល​ជា​កិច្ចការ​ដ៏​ធំ​(១របាក្សត្រ ២៨:៨-១០)។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ជ្រាប​ថា សាឡូម៉ូន​មាន​ចិត្ត​ដែល​ញ័រ​ភ័យ បាន​ជា​ទ្រង់​លើក​ទឹក​ចិត្ត​សាឡូម៉ូន​ថា “ចូរ​មាន​កំឡាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង ហើយ​ធ្វើ​សំរេច​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច ឬ​រសាយ​ចិត្ត​ឡើយ ដ្បិត​ព្រះយេហូវ៉ា​ដ៏​ជា​ព្រះ គឺ​ជា​ព្រះ​នៃ​អញ ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ឯង”(ខ.២០)។ សេចក្តី​ក្លាហាន​ដ៏​ពិត​របស់​ស្តេច​សាឡូ​ម៉ូន មិន​បាន​កើត​ចេញ​ពី​ជំនាញ ​ឬ​ទំនុកចិត្ត​របស់​ទ្រង់​ឡើយ តែ​បាន​កើត​ចេញ​ពី​ការ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​វត្ត​មាន និង​កម្លាំង​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​ក្លាហាន​ដែល​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ត្រូវ​ការ។

ពេល​ដែល​យើង​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ព្យាយាម​តាំង​ចិត្ត​ឲ្យ​ក្លាហាន ឬ​កំឡា​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​ក្លាហាន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ…

អ្នកឈ្នះ ដែលមិននឹកស្មានដល់

នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត​កីឡា​អូឡាំពិក​ក្នុង​រដូវ​រងា ឆ្នំា២០១៨ កញ្ញា​អេសធើ លេដេកា(Ester Ledecka) ដែល​ជា​កីឡាករ​ជិះ​បន្ទះ​ក្តាលើ​ទឹកកក​ជើង​ឯក​ពិភព​លោក របស់​សាធារណៈ​រដ្ឋ​ឆេក បាន​ឈ្នះ​ការ​ប្រកួត នៅ​ក្នុង​កីឡា​មួយ​ផ្សេង​ទៀត គឺ​កីឡា​ជិះ​ស្គី​លើ​ទឹកកក។ រឿង​នេះ​ប្រហែល​ជា​បាន​ក្លាយ​ជា​ព្រឹត្តិការណ៍ ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​បំផុត នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត​អូឡាំពិក​ក្នុង​រដូវរងា​ឆ្នាំ​នោះ។ ហើយ​គាត់​ជាកីឡាករ​ដែល​មាន​លេខ​រៀង​ទី​២៦ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ការ​ពិបាក​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ក្នុង​ការ​យក​ជ័យ​ជម្នះ ដែល​គេ​មិនជឿ​ថា គាត់​អាច​ធ្វើ​បាន​ឡើយ តែ​គាត់​ឈ្នះ​បាន​មេដាយមាស ក្នុង​ចំណាត់​ថ្នាក់​លេខ​មួយ។

អ្វី​ដែល​អស្ចារ្យ​នោះ គឺ​កញ្ញា​លេដីកា​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​ប្រកួត សូពើរជី សម្រាប់​ស្រ្តី ដែល​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ការ​ជិះ​ស្គី​ចុះ​ពី​លើ​ទួល តាម​ផ្លូវ​ក្រវិច​ក្រវាន។​ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ឈ្នះ​ការ​ប្រកួត ដោយ​មក​ដល់​ទីលឿង​ជាង​គេ ០,០១ វិនាទី​ប៉ុណ្ណោះ ទាំង​គាត់ ទំាង​អ្នក​សារព័ត៌​មាន និង​អ្នក​ប្រកួត​ដទៃ​ទៀត​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើលយ៉ាង​ខ្លាំង ដោយ​គេ​គិត​ថា មាន​តែ​កីឡាករ​ជិះ​ស្គី​កំពូល​ៗ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​អាច​ឈ្នះ​ការ​ប្រកួត​នេះ​បាន។

នេះ​ហើយ​ជា​របៀប​នៃ​ការ​គិត​របស់​លោកិយ។ យើង​ច្រើន​តែ​សន្ឋិដ្ឋាន​ថា អ្នក​ឈ្នះ​នឹង​នៅ​តែ​បន្ត​ឈ្នះ​ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​នឹង​បរាជ័យ។ ពួក​សាវ័ក​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា ផែនដី​បាន​ក្រឡាប់​ចក្រ​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “អ្នក​មាន​ពិបាក​នឹង​ចូល​នគរ​ព្រះ”(ម៉ាថាយ ១៩:២៣)។ តើ​អ្នក​មាន មាន​អ្វី​ដែល​រារាំង​មិន​ឲ្យ​ពួក​គេអាច​ចូល​នគរស្ថាន​សួគ៌? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ បើ​យើង​ទុក​ចិត្ត​លើ​អ្វី ដែល​យើង​មាន​(អ្វី​ដែល​យើង​អាច​ធ្វើ​ និង​យើងជា​នរណា) យើង​មិន​គ្រាន់​តែ​ពិបាក​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​មិន​អាច​ទុក​ចិត្ត​ទ្រង់​ផង​ដែរ។

យើង​មិន​អាច​ចូល​នរគ​ព្រះ​ តាម​ក្បួន​របស់​យើង​បាន​ទេ។ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា “នឹង​មាន​មនុស្ស​មុន ទៅ​ជាក្រោយ​ជា​ច្រើន ហើយ​និង​មាន​មនុស្ស​ក្រោយ…

ទទួលទោស ដោយមិនបានប្រព្រឹត្តខុស

នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៣០ ខែ​មករា ឆ្នាំ ២០១៨ បន្ទាប់​ពី​លោក​ម៉ាខុម អាឡេកសាដឺរ(Malcolm Alexander)បាន​ជាប់​គុក​៣៨ឆ្នំា គាត់​ក៏​បាន​ដើរ​ចេញ​ពី​ពន្ធ​ធនាគា ក្នុង​នាម​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​សេរីភាព​ឡើង​វិញ។ តាម​ភស្តុ​តាង​នៃ​ការ​ពិនិត្យ​ឌីអិនអេ បាន​បញ្ជាក់​ថា លោក​អាឡេកសាដឺរ មិន​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ដូច​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​នោះ​ទេ។ គាត់​បាន​ប្រកាន់ជំហរ​ដ៏​មុត​មាំ នៅ​ក្នុង​ការ​អៈអាង​ថា គាត់​ជា​មនុស្ស​ស្លូត​ត្រង់ ខណៈ​ពេល​ដែល​តុលាការ​បាន​សម្រេច​កាត់​ទោស​គាត់ ដោយ​អយុត្តិ​ធម៌។ ជន​ស្លូត​ត្រង់​ម្នាក់​នេះ​បាន​ជាប់​គុក​ដោយ​អយុត្តិធម៌ អស់​ពេល​ជិត​៤​ទសវត្សរ៍ ដោយ​សារ​មេធាវី​ការពារ​ក្តី​ដ៏​អសមត្ថ​ភាព​របស់​គាត់​(ក្រោយ​មក ត្រូវ​បាន​គេ​ហាម​មិន​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​មេធាវី​ទៀត) ភស្តុតាង​ដែល​គេ​ប្រមូលបាន ដោយ​ខ្វះ​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន និង​វិធី​សាស្រ្ត​ស៊ើប​អង្កេត​ដែល​មិន​ប្រាកដប្រជា។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ពេល​ដែល​គេ​ដោះ​លែង​គាត់​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព គាត់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ចិត្ត​ប្រកប​ដោយគុណ​របស់​ព្រះ ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​គេ​ថា គាត់​មិន​អាច​ខឹង​បាន​ទេ។ គាត់​គ្មាន​ពេល​គ្រប់​គ្រាន់ ដើម្បី​ខឹង​ទៀត​ឡើយ។

ពាក្យ​សម្តី​របស់​លោក​អាឡេកសានដឺរ បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ចិត្ត​ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ។ បើ​ការ​កាត់​ក្តី​ដ៏​អយុត្តិធម៌ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ខាត​បង់​ពេល​វេលា​អស់​៣៨​ឆ្នាំ ហើយ​បាន​បំផ្លាញ​កេរ​ឈ្មោះ​របស់​យើង នោះ​យើងទំនង​ជា​ខឹង​សម្បា ចំពោះ​គេ។ គាត់​បាន​អត់​ទ្រាំ​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ នៅ​ក្នុង​គុក ដោយ​ចិត្ត​ខ្លោច​ផ្សា ដោយ​បន្ទុក​នៃ​ភាព​អយុត្តិ​ធម៌ ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​រង ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​បាន​ស្នង​ការ​អាក្រក់ ដោយ​ការ​អាក្រក់​ឡើយ។ គាត់​មិន​បាន​បម្រើ​កម្លាំង​របស់​គាត់ ដើម្បី​សង​សឹក តែ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ឥរិយ៉ាបថ ដូច​ដែល​សាវ័ក​ពេត្រុស​បាន​បង្គាប់​ថា ចូរកុំ “ធ្វើ​ការ​អាក្រក់​ស្នង​នឹងការអាក្រក់ ឬ​ពាក្យ​ប្រមាថ​ស្នង​នឹង​ពាក្យ​ប្រមាថ​ឡើយ”(១ពេត្រុស ៣:៩)។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្រៀន​យើង ឲ្យ​ធ្វើ​ល្អ​ថែម​មួយ​កំរិត​ទៀត គឺ​ដូច​ដែល​សាវ័ក​ពេត្រុស​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា យើង​មិន​ត្រូវសង​សឹក​មក​លើ​គេ​វិញ​ឡើយ…

ឈរដោយចិត្តក្លាហាន

នៅ​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​២ ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​ដឹក​នាំ​ពួក​ជំនុំ​អាឡឺម៉ង់​ភាគ​ច្រើន ចុះ​ចូល​នឹង​លោក​អ៊ីត្លែ ដែល​ជា​មេដឹក​នាំ​ផ្តាច់​ការ​របស់​ប្រទេស​អាឡឺម៉ង់ លោក​ម៉ាទីន នេម៉ូល័រ(Martin Niemöller) ដែល​ជា​ទេវវិទូ និង​ជាគ្រូ​គង្វាល ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ក្លាហាន​មួយ​ចំនួន ដែល​បាន​ប្រឆាំង​នឹង​អំពើ​អាក្រក់​របស់​របប​ណាហ្ស៊ី។ ខ្ញុំ​បាន​អាន​រឿង​មួយ ដែល​ពិពណ៌នា អំពី​ជន​ជាតិ​អាឡឺម៉ង់​វ័យ​ចំណាស់​មួយ​ក្រុម កំពុង​ឈរ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​សណ្ឋាគារ​ធំ​មួយ នៅទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៧០ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​មាន​បុរស​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ កំពុង​តែ​ជញ្ជូន​វ៉ាលី​របស់​ក្រុម​នោះ យ៉ាងញាប់​ដៃ​ញាប់​ជើង។ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​សួរ​ថា តើ​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​នេះ​ជា​នរណា? គេ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ពួក​គេ​ជាគ្រូ​គង្វាល​អាឡឺម៉ង់”។ “ចុះ​ចំណែក​ឯ​បុរស​វ័យ​ក្មេង​នោះ ជា​នរណា​ដែរ?” “គាត់​គឺ​លោក​ម៉ាទីន នេម៉ូល័រ។ គាត់​មានអាយុ​៨០​ឆ្នាំ​ហើយ។ ប៉ុន្តែ គាត់​ក្មេង​ជាង​វ័យ ដោយ​សារ​គាត់ មិន​ចេះ​ភ័យ​ខ្លាច ”។ លោក​នេម៉ូល័រ​អាច​ជម្នះ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច មិន​មែន​ដោយ​សារ​គាត់​មាន​ហ្សែន​ជា​មនុស្ស​អស្ចារ្យ​ពី​កំណើត ដែល​មិន​ចេះ​ភ័យ​ខ្លាច​នេះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ គឺ​ដោយ​សារ​តែ​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ​ប៉ុណ្ណោះ។​ តាម​ពិត កាល​ពី​មុន គាត់​ធ្លាប់​មាន​ទស្សនៈ​ប្រឆាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​យូដា ឬ​ជ្វីប។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​លន់​តួរបាប ហើយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ស្អាង​គាត់​ឡើង​វិញ ហើយ​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​និយាយ និង​រស់​នៅ​តាមសេចក្តី​ពិត​របស់​ទ្រង់។

លោក​ម៉ូសេ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ​ជម្នះ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ហើយ​ដើរ​តាម​ព្រះ ក្នុង​សេចក្តី​ពិត។ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ដក​លោក​ម៉ូសេ​ចេញ​ពី​ពួក​គេ ពួក​គេ​ក៏​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច បាន​ជា​អ្នកដឹក​នាំ​រូប​នេះ​កំឡា​ចិត្ត​ពួក​គេ ដោយ​ពាក្យ​សម្តី​ដ៏​មុត​មាំ​ថា​ “​ចូរ​មាន​កំឡាំង​ហើយ​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច ឬ​មាន​សេចក្តី​ភ័យ​ញ័រ​ចំពោះ​គេ​ឡើយ ដ្បិត​គឺ​ព្រះយេហូវ៉ា…

ការធ្វើការផ្អែកទៅលើព័ត៌មានខុស

កាល​ខ្ញុំ និង​ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ ទៅ​ទី​ក្រុង​ញូយ៉ក កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ យើង​ចង់​ចេញ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ ដោយ​មិន​ខ្លាច​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់ ដែល​មាន​ព្រឹល​ធ្លាក់​ខ្លាំង​នៅ​ពេល​ល្ងាច។ យើង​ក៏​បាន​ជួល​ឡាន​តាក់​ស៊ី ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ចម្ងាយ​ជាង​៤​គីឡូ​ម៉ែត្រ ពី​សណ្ឋាគា​របស់​យើង ទៅ​កាន់​ភោជនីយ​ដ្ឋាន​របស់​ជន​ជាតិ​គុយ​បា។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បំពេញ​ព័ត៌​មាន នៅ​ក្នុង​App របស់​តាក់​ស៊ី ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​កញ្ចក់​ទូរស័ព្ទ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​បង្ហាញ​ទឹក​ប្រាក់ $1,547.26 ដែល​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​បង់​សម្រាប់​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​នោះ។ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​សម្រួល​អារម្មណ៍​ឡើង​វិញ​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹងថា តាម​ពិត​ខ្ញុំ​បាន​ច្រឡំ​ប្រើ​app នោះ ដើម្បី​ស្នើ​សុំ​ឲ្យ​ឡាន​តាក់​ស៊ី​ដឹក​យើង ទៅ​ផ្ទះ​របស់​យើង​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​រាប់​រយ​គីឡូ​ម៉ែត្រ។

បើ​អ្នក​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការងារ ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព័ត៌​មាន​ខុស អ្នក​នឹង​ទទួល​លទ្ធ​ផល​អាក្រក់​មិន​ខាន។ ហេតុ​នេះហើយ​បាន​ជា​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ “​ផ្ចង់​ចិត្ត​ឯង​ចំពោះ​សេចក្តី​ប្រៀនប្រដៅ ហើយ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ចំពោះ​ពាក្យ​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ដំរិះ​”(សុភាសិត ២៣:១២)។ យើង​មិន​ត្រូវ​ស្វែង​រក​យោបល់ ពី​អ្នក​ដែល​ល្ងង់​ខ្លៅ ​ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ចេះ ហើយ​បែរ​ខ្នង​ដាក់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នោះ​ឡើយ ពុំ​នោះ​ទេ យើង​នឹង​មាន​បញ្ហា​ជា​មិន​ខាន។ ពួក​គេ “មើល​ងាយ​ចំពោះ​ប្រាជ្ញា​នៃ​ពាក្យ​សម្តី” ហើយ​អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​វង្វេង ដោយ​សារ​យោបល​ដែល​គ្មាន​ប្រយោជន៍ ​ឬ​នាំ​យើង​ដើរ​ផ្លូវ​ខុស ឬ​ក៏​បោក​ប្រាស់​យើង(ខ.៩)។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​អាច “ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្តាប់​ពាក្យ​ប្រកប​ដោយ​តម្រិះ”(ខ.១២)។ យើង​អាច​បើក​ចិត្ត​របស់​យើង ហើយទទួល​ការ​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​ព្រះ ដែល​ជួយ​រំដោះ​យើង គឺ​ព្រះ​បន្ទូល​នៃ​ភាព​ច្បាស់​លាស់ និង​ក្តី​សង្ឃឹម។ ពេល​ដែល​យើង​ស្តាប់​យោបល​របស់​អ្នក​ដែល​មាន​ការ​យល់​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ អំពី​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ ពួក​គេ​អាច​ជួយ​យើង​ឲ្យ​ទទួល និង​ដើរ​តាម​ប្រាជ្ញា​ដែល​មក​ពី​ព្រះ​អង្គ។ ហើយ​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នឹង​មិន​ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​ដើរ​ផ្លូវ​ខុស​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ប្រាជ្ញា​ទ្រង់​តែង​តែ​លើក​ទឹក​ចិត្ត…

ចូលទៅក្នុងការសម្រាក ក្នុងព្រះគុណ

ទី​បំផុត នៅ​ថ្ងៃ​ទី៨ ខែ​មករា ឆ្នាំ ១៩៦៤ ក្មេង​ប្រុស​អាយុ​១៧​ឆ្នាំ ឈ្មោះ រែនឌី ហ្កាតន័រ(Randy Gardner) បាន​ធ្វើ​នូវ​រឿង​មួយ ដែល​គាត់​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ពី​មុន​មក ដោយ​ព្យាយាម​ឃាត់​ខ្លួន​ឯង​មិន​ឲ្យ​ដេក អស់​រយៈ​ពេល​១១​ថ្ងៃ និង​២៥​នាទី​។ កាល​នោះ គាត់​ចង់​បំបែក​ឯកត្ត​កម្ម របស់​សៀវភៅ​ឯកត្ត​កម្ម​ពិភព​លោក​ហ្គីននេស ដែល​បាន​កត់​ត្រា​អំពី​រយៈ​ពេល​ដ៏​វែង​បំផុត ដែល​រូប​កាយ​របស់​មនុស្ស​អាច​រស់​នៅ ដោយ​មិន​បាន​ដេក។ ហ្កាន័រ​បាន​ផឹក​ភេស​ជ្ជៈ ហើយ​ទៅ​លេង​កីឡា​វាយ​កូន​បាល់ និង​កីឡា​បោះប៊ូលីង​ដើម្បី​ឃាត់​ខ្លួន​ឯង​មិន​ឲ្យ​គេង អស់​រយៈ​ពេល​១​សប្តាហ៍​កន្លះ។ ទី​បំផុត មុនពេល​គាត់​ដួល​ដោយ​ការ​ហត់​នឿយ​ពេក គាត់​ក៏​បាត់​បង់​ការ​គ្រប់​គ្រង​ការ​ដឹង​រស់​ជាតិ ការ​ធំ​ក្លិន និង​ការ​ស្តាប់។ ប៉ុន្មានទសវត្សរ៍​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​កើត​ជម្ងឺ​គេង​មិន​លក់​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ មួយ​រយៈ​ពេល​ខ្លី។ គាត់​បាន​បំបែក​កំណត់​ត្រា តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ​គាត់​ក៏​បាន​បញ្ជាក់​ឲ្យ​គេ​ដឹង​កាន់​តែ​ច្បាស់​ថា ការ​គេង គឺ​ពិត​ជា​សំខាន់​ណាស់។

មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​គេង នៅ​ពេល​យប់។ ហ្កាន័រ​មិន​បាន​ដេក​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ ដោយសារ​គាត់​ចង់​បំបែក​កំណត់​ត្រា ប៉ុន្តែ យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​បញ្ហា​ដេក​មិន​លក់ ដោយសារ​កត្តា​ជា​ច្រើន ដែល​មាន​ដូច​ជា​ការ​ថប់​បារម្ភ ដោយសារ​យើង​ខ្លាច​ធ្វើ​អ្វី​មួយ​មិន​បាន​សម្រេច ឬ​ខ្លាច​មិន​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​គេ​បាន​រំពឹង​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ ឬ​ដោយ​សារ​ការ​រស់​នៅ ដោយ​ភាព​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ជា​ដើម។​ ជួន​កាល យើង​មាន​ការ​ពិបាក មិន​អាច​បំបាត់​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​មិន​អាច​សម្រាក​បាន។

ទាក់​ទង​នឹង​រឿង​នេះ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា “បើ​គ្មាន​ព្រះយេហូវ៉ា​សង់​ផ្ទះ​ឡើង” នោះ​យើងធ្វើ​ការ​ជា​ឥត​ប្រយោជន៍​ទេ(ទំនុកដំកើង ១២៧:១)”។ ការ…

វែកផ្ទៃមេឃ

នៅ​ក្នុង​ការ​សន្ទនា កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ចែក​ចាយ​ដល់​ខ្ញុំ​ថា នាង​បាន​បោះ​បង់​ចោល​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​នាង​ហើយ។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮ​នាង​និយាយ​ពាក្យ​រអ៊ូរ​ទាំ ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឮ​កាល​ពី​មុន​ថា តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​គាត់​អាច​ជឿព្រះ​ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ដែល​ធ្វើ​អ្វី​សោះ​? សំណួរ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​នេះ បាន​លេច​ឡើង ក្នុង​គំនិត​យើង​ម្នាក់​ៗ ពី​ពេល​មួយ ទៅ​ពេល​មួយ​ទៀត  ពេល​យើង​អាន​ចំ​ពត៌​មាន​ដែល​និយាយ​អំពី​អំពើ​ហឹង្សា និង​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​មាន​ចិត្ត​ខ្ទេច​ខ្ទំា​ជា​ដើម។ ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់​នេះ គឺ​បាន​បង្ហាញ​ថា នាង​កំពុង​តែ​ត្រូវ​ការ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ​រំដោះ​នាង ឲ្យ​រួច​ពី​បញ្ហា​អ្វី​មួយ ដែល​នេះ​ជា​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន ដែល​យើង​ម្នាក់​ៗ​អាច​មាន ជា​រឿយ​ៗ​។

ពួក​អ៊ីស្រា​អែល​ស្គាល់​ទីតាំង​ភូមិ​សាស្រ្ត​របស់​ទឹក​ដី​ខ្លួន​យ៉ាង​ច្បាស់។ តែ​ពួក​បាប៊ីឡូន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួកអ៊ីស្រាអែល​មិន​អាច​ទប់​ទល់​រួច ដោយ​វាយ​ផ្តួល​ពួក​គេ​នឹង​កណ្តាប់​ដៃ​ដែក ហើយ​ដុត​បំផ្លាញ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​សំណល់​បាក់​បែក។ ពេល​នោះ ពួក​បណ្តា​ជន​មាន​ការ​សង្ស័យ​ដ៏​ងងឹត ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ បាន​ជា​ហោរា​អេសាយ​ថ្លែង​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា តើ​ព្រះ​ដែល​គួរ​តែ​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង​នោះ ទ្រង់​នៅ​ឯណា? (អេសាយ ៦៣:១១-១៥)។ ប៉ុន្តែ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​បែប​នោះ លោក​អេសាយ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន​ថា “ឱ​បើសិន​ជា​ទ្រង់​នឹង​វែក​ផ្ទៃ​មេឃ ហើយ​យាង​ចុះ​មក​ទៅ​អេះ ដើម្បី​ឲ្យ​ភ្នំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន បាន​ញាប់ញ័រ​នៅ​ចំពោះ​ទ្រង់”(៦៤:១)។ ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​លោក​អេសាយ មិន​បាន​ទាញ​គាត់​ចេញ​ពី​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ឡើយ តែ​បាន​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ព្យាយាម​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​អង្គ​កាន់​តែ​ខ្លាំង។

ការ​សង្ស័យ និង​ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​យើង ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​អំណោយ​ដ៏​ចម្លែក​មួយ ដោយ​វា​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា យើងបាន​វង្វេង​ចេញ​ឆ្ងាយ​ប៉ុណ្ណា​ហើយ និង​ដឹង​ថា យើង​ត្រូវ​ការ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា។ នេះ​ជា​រឿង​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់ ដែល​យើង​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់។ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ពិត​ជា​បាន​វែក​ផ្ទៃ​មេឃ ហើយ​យាង​ចុះ​មក​រក​យើង។ ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់ ដោយ​ឲ្យ​គេ​វាយ​ដុំ និង​ចាក់​ទំលុះ​ព្រះ​កាយ​ទ្រង់​រហូត​អស់​ព្រះ​ជន្ម…

ព្រះជាម្ចាស់ស្វាគមន៍

ពួក​ជំនុំ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ជុំ​គ្នា នៅ​ក្នុង​សាលា​បឋម​សិក្សា ដ៏​ចំ​ណាស់​មួយ​កន្លែង ។ សាលា​នោះ​បាន​បិទ​ទ្វារ ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៥៨ ជាជាង​អនុវត្ត​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​តុលា​ការ​អាមេរិក ដែល​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ឈប់​ប្រកាន់​ជាតិ​សាសន៍​(តាម​ច្បាប់ ដែល​បានអនុញ្ញាត​សិស្ស​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ ទៅ​រៀន​នៅ​សាលា ដែល​ពី​មុន​ទទួល​តែ​សិស្ស​ស្បែក​ស)។ នៅ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់ សាលា​រៀន​នេះក៏​បាន​បើក​ឡើង​វិញ ហើយ​អេលវ៉ា(Elva) ជា​សមាជិក​ពួក​ជំនុំ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ដែល​កាល​នោះ នាង​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​សិស្ស​ស្បែក​ខ្មៅ​ដំបូង​គេ ដែល​បញ្រ្ជៀត​ចូល​នៅ​ក្នុង​ពិភព​នៃ​ពួក​ស្បែក​ស។ គាត់​បាន​រំឭក​ថា “នៅ​សម័យ​នោះ គេ​បាន​យក​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​សហគមន៍​ដ៏​មាន​សុវត្ថិភាព​របស់​ខ្ញុំ ដែល​មាន​គ្រូ​បង្រៀន ដែល​ជាផ្នែក​មួយ​នៃ​ជីវិត​ខ្ញុំ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​យក​ខ្ញុំ​ទៅ​ដាក់ ក្នុង​បរិយា​កាស​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​មួយ ដែល​មាន​សិស្ស​ស្បែក​ខ្មៅតែ​ម្នាក់​ទៀត​”។ កាល​នោះ អេលវ៉ា​បាន​ជួប​ការ​លំបាក​ជា​ច្រើន ដោយ​សារ​នាង​មាន​ពណ៌​សម្បុរ​ខុស​ពី​គេ ប៉ុន្តែ នាងបាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ស្រ្តី នៃ​សេចក្តី​ក្លាហាន ជំនឿ និង​ការ​អត់​ឱន​ទោស។

ទីបន្ទាល់​របស់​គាត់ គឺ​ពិត​ជា​មាន​ន័យ​ខ្លាំង​ណាស់ ព្រោះ​នាង​បាន​អត់​ទ្រាំ​នឹង​ការ​អាក្រក់​ជា​ច្រើន ពី​សំណាក់​មនុស្សមួយ​ចំនួន នៅ​ក្នុង​សង្គម​មួយ ដែល​បាន​បដិសេធ​សេចក្តី​ពិត ដែល​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ស្រឡាញ់​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ ដោយ​មិន​គិត​ពណ៌​សម្បុរ ឬ​ពូជ​សាសន៍​ឡើយ​។ សមាជិក​មួយ​ចំនួន នៅ​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​ដំបូង ក៏​បាន​បដិសេធ​សេចក្តីពិត​នេះ​ផង​ដែរ ដោយ​ជឿ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​តែ​ជាតិ​សាសន៍​មួយ ដោយសារ​ដើម​កំណើត​របស់​ពួក​គេ ហើយទ្រង់​បដិសេធ​ជាតិ​សាសន៍ដទៃទៀត។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​សាវ័ក​ពេត្រុស​បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្តែង​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ហើយ គាត់​ក៏បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​គ្រប់​គ្នា​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដោយ​ប្រកាស​ថា “ព្រះ​មិន​រើស​មុខ​អ្នក​ណា​ទេ គឺ​នៅ​ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​សាសន៍ អស់​អ្នក​ណា​ដែល​កោតខ្លាច​ដល់​ទ្រង់ ព្រម​ទាំង​ប្រព្រឹត្ត​សេចក្តី​សុចរិត…