តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Elisa Morgan

ការឱបតុក្កតាខ្លាឃ្មំ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​តុក្កតា “ខ្លា​ឃ្មំ” ធ្វើ​ជា​អំណោយ​ សម្រាប់​ចៅ​របស់​ខ្ញុំ។ វា​ជា​តុក្កតា​ដ៏​ធំ​មួយ ដែល​គេ​បានញាត់​គ​ខាង​ក្នុង ដែល​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​គាត់។ ពី​ដំបូង ចៅ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ភ្ញាក់​ផ្អើល។​ ហើយ​ដោយ​សារ​ការ​ចង់​ដឹង​ចង់​យល់ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ពិនិត្យ​មើល យ៉ាង​ក្លា​ហាន។​ គាត់​យក​ម្រាម​ដៃ​របស់​គាត់​ទៅ​ប៉ះ​ច្រមុះ​ខ្លា​ឃ្មំ​នោះ​ ហើយ​ពេល​ដែល​ខ្លា​ឃ្មំ​ដួល​ទៅ​មុខ មក​លើ​ដៃ​របស់​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​វិញ ដោយ​អំណរ។ ចៅ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ទ្រូង​ដ៏​ស្រមូវ​របស់​ខ្លាឃ្មំ ហើយ​ឱប​វា​យ៉ាង​ណែន។ ស្នាម​ញញឹម​របស់​គាត់​បាន​លេច​ឡើង​នៅ​ថ្ពាល់​គាត់ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​ក្រាប​ពី​លើរោម​ទន់​ៗ​របស់​ខ្លាឃ្មំ​។ ក្មេង​តូច​ម្នាក់​នេះ មិន​ដឹង​ថា តុក្កតា​ខ្លា​ឃ្មំ​មិន​អាច​ស្រឡាញ់​គាត់​នោះ​ទេ។ គាត់​មាន​អារម្មណ៍ថា តុក្កតា​ខ្លា​ឃ្មំ​នោះ​ស្រឡាញ់​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​តប​ស្នង​វិញ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​គាត់ អស់​ពី​ចិត្ត។​

ក្នុង​សំបុត្រ​ទី​មួយ ក្នុង​ចំណោម​សំបុត្រ​បី​ច្បាប់​ដំបូង ដែល​សាវ័ក​យ៉ូហាន​សរសើរ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​ដំបូង គាត់​បាន​បង្រៀន​ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “យើង​រាល់​គ្នា​បាន​ស្គាល់ ហើយ​ក៏​ជឿ​ចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ដល់​យើង ព្រះ​ទ្រង់​ជា​តួ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”(១យ៉ូហាន ៤:១៦)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​យើង​រាល់​គ្នា ដោយ​ព្រះ​ហស្ត​បើក​ចំហរ​ចាំ​ទទួល​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​(យ៉ូហាន ៣:១៦)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​យើង ដោយ​ការ​លះ​បង់ ដោយ​ឥត​សំចៃ តាម​រយៈ​ព្រះ​យេស៊ូវ។

លោក​យ៉ូហាន​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា “ឯ​យើង​រាល់​គ្នា យើង​ស្រឡាញ់​ទ្រង់ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​ស្រឡាញ់​យើង​ជា​មុន”(១យ៉ូហាន ៤:១៩)។ ពេល​យើង​ជឿ​ថា ព្រះ​ស្រឡាញ់​យើង នោះ​យើង​ក៏​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់តប​ស្នង​មក​វិញ។…

អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញ

ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ព្រលឹម ខ្ញុំ​បាន​បើក​បង្អួច​ផ្ទះ មើល​ទៅ​ព្រៃ ដែល​នៅ​ក្រោយ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​សត្វ​ស្ទាំង ឬ​សត្វ​ទីទុយ​មួយ​ក្បាល​ទំ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម កំពុង​រក​មើល​ចំណី ក្នុង​តំបន់​នោះ។ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​សត្វ​ឥន្រ្ទី​ក្បាល​ត្រងោល​កំពុង​តែ​ទប់​ខ្លួន​នៅ​លើមែក​មួយ ដែល​នៅ​ខ្ពស់ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​ភូមិ​សាស្រ្ត​នៅ​ទីនោះ គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​តំបន់​ទាំង​មូល​ជា​របស់​វា​អញ្ចឹង។ វា​ទំនង​ជា​កំពុង​តែ​ស្វែង​រក “អាហារ​ពេល​ព្រឹក”។ វា​មើល​មក​ក្រោម ដូច​ស្តេច​ដែល​ទត​មើល​ពី​កន្លែង​ខ្ពស់។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​២របាក្សត្រ ១៦ លោក​ហាណានី ដែល​ជា​ហោរា​របស់​ព្រះ បាន​ទូល​ស្តេច​មួយ​អង្គ ឲ្យ​ជ្រាប​ថា សកម្មភាព​របស់​ទ្រង់ កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ទត​មើល​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គាត់​ទូល​ស្តេច​អេសា ដែល​ជា​ស្តេច​នៃនគរ​យូដា​ថា “​ទ្រង់​បាន​ពឹង​ដល់​ស្តេច​ស៊ីរី មិន​បាន​ពឹង​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​ទ្រង់”(ខ.៧)។ បន្ទាប់​មក លោក​ហាណានី​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា “​ព្រះនេត្រ​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ចេះ​តែ​ទត​ច្រវាត់ នៅ​គ្រប់​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល ដើម្បី​នឹង​សំដែង​ព្រះចេស្តា ជួយ​ដល់​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្មោះត្រង់​ចំពោះ​ទ្រង់”(ខ.៩)។ ដោយសារ​ស្តេច​អេសា​បាន​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ជំនួយ​ខុស ទ្រង់​តែង​តែ​ជួប​សង្រ្គាម​ជា​និច្ច។

ពេល​យើង​អាន​បទ​គម្ពីរ​នេះ យើង​ប្រហែល​ជា​យល់​ច្រឡំ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ទត​មើល​យើង​គ្រប់​ជំហាន ដើម្បី​ចាំ​វាយ​ផ្ចាល់​យើង ដូច​សត្វ​បក្សី​ដែល​ចាំ​ចាប់​ចំណី។ ប៉ុន្តែ ពាក្យ​ពេចន៍​ដែល​លោក​ហាណានី​បាន​ថ្លែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ ​គឺ​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ភាព​វិជ្ជ​មាន​ទៅ​វិញ​ទេ។ គាត់​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​ទត​មើល​ជា​និច្ច ហើយ​រង់​ចាំយើង​ស្រែក​រក​ទ្រង់ ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ។

តើ​ព្រះ​នេត្រ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ បាន​ទត​មើល​មក​លោកិយ​នេះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់ នៅ​ក្នុង​យើង​រាល់​គ្នា ដោយ​របៀប​ណា​ខ្លះ? តើ​ទ្រង់​អាច​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម និង​ជំនួយ​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ?…

ស្នាព្រះហស្តសម្រាប់អ្នក

ជីដូន​របស់​ខ្ញុំ​ជា​ជាង​កាត់​ដេរ​ដ៏​ស្ទាត់​ជំនាញ ដែល​បាន​ឈ្នះ​ការ​ប្រកួត នៅ​ក្នុង​ស្រុក​កំណើត​របស់​គាត់ នៅ​រដ្ឋ​តិច​សាស់។ ពេញ​មួយ​ជីវិត​គាត់ គាត់​បាន​អប​អរ​ឱកាស ឬ​ព្រឹត្តិការ​ពិសេស​ៗ ដោយ​ប្រើ​អំណោយ​ទាន​កាត់​ដេរ​ដោយ​ផ្ទាល់​ដៃ។ ឧទាហរណ៍ គាត់​បាន​ចាក់​អាវ​រងា​ពណ៌​ឈាម​ជ្រូក ធ្វើ​ជា​អំណោយ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​វិទ្យាល័យ។ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ដេរ​ភួយ​ពណ៌​បៃតង​ខ្ចី សម្រាប់​ថ្ងៃ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​ខ្ញុំ។ ពេល​ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ជាយ​អាវ និង​ភួយ​ទាំង​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ហត្ថលេខា​របស់​គាត់ ដែល​បាន​សរសេរ​ថា “ផលិត​ដោយ​ជីដូន​របស់​អ្នក”។ ពាក្យ​ដែល​គាត់​បាន​ប៉ាក់​ពី​លើ​ក្រណាត់​ទាំង​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​បង្ហាញ​ក្តី​ជំនឿ​របស់​គាត់​ផង​ដែរ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ ដោយ​បញ្ជាក់​អំ​ពី​គោល​បំណង​នៃ​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ពួក​គេ​គឺ​ជា “ស្នា​ដៃ ដែល​ទ្រង់​បង្កើត​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទយេស៊ូវ​សំរាប់​ការ​ល្អ ដែល​ព្រះ​បាន​រៀបចំ​ជា​មុន ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​តាម”(២:១០)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ពាក្យ “ស្នាដៃ” គឺមាន​ន័យ​ថា ស្នា​ដៃ​សីល្បៈ ឬ​ស្នា​ដៃ​ឯក។ បន្ទាប់​មក សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ពិពណ៌​នា​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​យើង ឲ្យធ្វើ​ជា​ស្នា​ព្រះហស្ត​ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ការ​ល្អ ឬ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ទ្រង់ ក្នុង​លោកិយ​នេះ។ យើង​មិន​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ​ខ្លួន​ឯង ដោយ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​ព្រះ​បាន​បង្កើត​យើង​មក ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់ នោះ​ទ្រង់​ក៏​អាច​ប្រើ​យើង ដើម្បី​នាំ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ទ្រង់​ផង​ដែរ។​

ជី​ដូន​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឈ្ងោក​ទៅ​រក​ម្ជុល​របស់​គាត់ ដើម្បី​ដេរអាវ និង​ភួយ ដើម្បី​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គាត់​មានចំពោះ​ខ្ញុំ​ និង​បង្ហាញ​ចិត្ត​ដែល​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​គោល​បំណង​នៃ​ជីវិត នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ។…

ខុសបរិបទ

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​តម្រង់​ជួរ​ រង់​ចាំ​ឡើង​ជិះ​យន្ត​ហោះ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ប៉ះ​ស្មា​ខ្ញុំ​។​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ងាក​មក​រក​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ស្វាគមន៍​ដ៏​កក់​ក្តៅ។ គាត់​ក៏​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “អេលីសា(Elisa)! នៅ​ចាំ​ខ្ញុំ​ទេ? ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ចូន(Joan)”។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ខំ​នឹក​គិត អំពី​មនុស្ស​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នាក់ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ចូន ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅ​តែ​នឹក​មិន​ឃើញ​ថា ធ្លាប់​ស្គាល់​គាត់​ពី​ពេល​ណា។ តើ​គាត់​ជា​អ្នក​ជិត​ខាង ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​រស់​នៅ​ក្បែរ កាល​ពី​មុន? ឬ​ជា​មិត្ត​រួម​ការងារ​កាល​ពី​មុន? ខ្ញុំ​រក​នឹក​មិន​ឃើញ​ទេ។

ពេល​គាត់​ឃើញ​ខ្ញុំ​ពិបាក​រក​នឹក​ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “អេលីសា យើង​ធ្លាប់​ស្គាល់​គ្នា​កាល នៅ​រៀន​នៅ​វិទ្យាល័យ​”។ ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​នឹក​ឃើញ​ថា កាល​នោះ គឺ​នៅ​ពេល​យប់​ថ្ងៃ​សុក្រ នៅ​ទីលាន​ប្រកួត​កីឡា​បាល់​ទាត់ យើង​បាន​ស្រែក​ហូរ​កញ្រ្ចៀវ ពី​កន្លែង​ឈរ​ទស្សនា។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​គិត​ដល់​បរិបទ​មួយ​នេះ​ហើយ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​គាត់​ឡើង​វិញ។

ក្រោយ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សុគត​ហើយ នាង​ម៉ារា មក​ពី​ស្រុក​ម៉ាកដាឡា ក៏​បាន​ទៅ​ផ្នូរ​របស់​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ពេល​ព្រឹក​ព្រលឹម ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ថ្ម​បាន​យក​ចេញ​ពី​មាត់​ផ្នូរ​ហើយ​(យ៉ូហាន ២០:១-២)។ នាង​ក៏​បាន​រត់​ទៅ​ហៅ​សាវ័ក​ពេត្រុស និង​សាវ័ក​យ៉ូហាន។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​ផ្នូរ​វិញ ជា​មួយ​នឹង​នាង ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ផ្នូរ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ទទេ(ខ.៣-១០)។ តែ​នាង​ម៉ារា​បាន​ឈរ​យំ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ផ្នូរ​(ខ.១១)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ នៅ​ទីនោះ “នាង​មើល​ទ្រង់​មិន​ស្គាល់​ទេ”(ខ.១៤) ដោយ​នឹក​ស្មាន​ថា ទ្រង់​ជា​អ្នក​ថែ​ចំការ​(ខ.១៥)។

តើ​ហេតុ​អ្វី បាន​ជា​នាង​មើល​ព្រះយេស៊ូវ​មិន​ស្គាល់ យ៉ាង​ដូច្នេះ? តើ​ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​នាង​ពិបាក​នឹង​មើល​ទ្រង់​ស្គាល់​ឬ?…

ទំហំដែលគ្មានដែនកំណត់

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ផ្តេក​ខ្លួន​នៅ​លើ​កម្រាល​កៅស៊ូ ហើយ​អត់​ដង្ហើម តាម​បង្គាប់​របស់​គ្រូ​ពេទ្យ ខណៈ​ពេល​ដែលម៉ាស៊ីន​កំពុង​តែ​ដំណើរ​ការ ដោយ​សម្លេង​ងឺត​ង៉ត​ៗ និង​សូរ​ក្រិក​ៗ។ ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ដែល​បាន​ទៅ​ស្គែន​អ៊ែម អរ អាយ (MRIs) ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​ជម្ងឺ​ខ្លាច​កន្លែង​បិទ​ជិត នោះ​ខ្ញុំ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​ធំ​ជាង​ខ្ញុំ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឮ​ម៉ាស៊ីន​បញ្ចេញ​សម្លេង​តាម​ចង្វាក់​របស់​វា ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សូត្រ​ឃ្លា​មួយ​ក្នុង​ខ​គម្ពីរ ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​អំពី “ទទឹង បណ្តោយ ជំរៅ និងកំពស់​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ”(អេភេសូរ ៣:១៨)។ ពេល​សាវ័ក​ប៉ុល​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​ពួកជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ គាត់​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​រង្វាស់​ទាំង​បួន​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ ដើម្បី​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ ​អំពី​ទំហំ និង​ភាព​ស្ថិត​ស្ថេរ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ទ្រង់។

របៀប​ដែល​ខ្ញុំ​ផ្តេក​ខ្លួន ដើម្បី​ស្គែន​នឹង​ម៉ាស៊ីន អ៊ែម អរ អាយ បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នូវ​ការ​យល់​ដឹង​ថ្មី​មួយ។ ពេល​ខ្ញុំ​គិត​អំពី​ទទឹង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ដល់​ទទឹង​របស់​បំពង់​ស្គែន ដែល​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ផ្តេក​នៅ​ខាង​ក្នុង ដោយ​ដៃ​នៅ​សង​ខាង​ខ្លួន​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​បណ្តោយ​របស់​បំពង់​នោះ​ពី​ចុង​ម្ខាង​ដល់​ចុង​ម្ខាង ដែល​មាន​ប្រវែង​វែង​ជាង​ដង​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​ រាប់​ចាប់​ពី​ជើង​ដល់​ក្បាល។ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​កម្ពស់ របស់​ពិដាន​នៃ​បំពង់​នោះ គិត​ចាប់​ពី​ច្រមុះ​ខ្ញុំ​ទៅ។ រួច​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពីជម្រៅ​របស់​បំពង់​នោះ ដែល​គិត​ចាប់​ពី​ទម្រ​ដែល​តភ្ជាប់​បំពង់​នោះ និង​កម្រាល​ឥដ្ឋ ដែល​នៅ​ក្រោម​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​ទ្រខ្លួន​ខ្ញុំ។ រង្វាស់​ទាំង​បួន​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ទទឹង បណ្តោយ កម្ពស់ និង​ជម្រៅ នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់…

ដើមណូអែល នៃក្តីសង្ឃឹមចំពោះព្រះរាជបុត្រតូច

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​យក​អំពូល​ភ្លើង​ជា​ច្រើន​ខ្សែ មក​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ដើម​ណូអែល ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​បូពណ៌​ផ្កា​ឈូក និង​ពណ៌​ខៀវ មក​ចង​នឹង​មែក​វា ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ដើម​នោះ​ថា ដើម​ណូអែល “នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម ចំពោះ​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​តូច”។ ខ្ញុំ និង​ស្វាមី​ខ្ញុំ​បាន​រង់​ចំា​ទទួលកូន​ចិញ្ចឹម​ម្នាក់ ជាង​បួន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ ពិត​ណាស់ យើង​រំពឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ពរ​យើង នៅ​ថ្ងៃ​ណូអែល!

រៀង​រាល់​ពេល​ព្រឹក ខ្ញុំ​បាន​មក​អធិស្ឋាន នៅ​ក្បែរ​ដើម​ណូអែល​នោះ ដោយ​រំឭក​ខ្លួន​ឯង អំពី​សេចក្តី​សប្បុរ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់។ នៅថ្ងៃ​ទី​២១ ធ្នូ យើង​ក៏​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា យើង​នឹង​មិន​បាន​ទទួល​កូន​ចិញ្ចឹម​នៅ​ថ្ងៃ​ណូអែល​ឆ្នាំ​នោះ​ទេ។ ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដើរ​ទៅ​ឈប់​នៅ​ពី​មុខ​ដើម​ណូអែល​នោះ ដែល​ជា​និមិត្ត​រូប​នៃ​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ តើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់នៅ​តែ​ស្មោះ​ត្រង់​ឬ​ទេ? តើ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​ឬ?

នៅ​ពេល​ខ្លះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​ទាន់​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ការ​ទូល​សូម​របស់​យើង ព្រោះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​បង្រៀន ឬ​លត់​ដំ​យើង ​ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ នៅ​ពេល​ខ្លះ​ទៀត ព្រះ​ទ្រង់​ពន្យា​ពេល​ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ជួយ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ទុក​ចិត្ត​ជា​ថ្មី ​ចំពោះ​ទ្រង់។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​បរិទេវ ហោរា​យេរេមា​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​កែ​តម្រង់​ប្រជា​ជន​អ៊ីស្រាអែល។ ការ​នោះពិត​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​ឈឺ​ចាប់​ណាស់ បាន​ជា​គាត់​ពោល​ថា “ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​តួ​ព្រួញ​ពី​បំពង់​ទ្រង់​ទំលុះ​ថ្លើម​ខ្ញុំ”(៣:១៣)។ ក្នុង​ពេល​ដ៏ពិបាក​នោះ លោក​យេរេមា ក៏​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​ទុក​ចិត្ត ចំពោះ​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​ថ្លែង​ថា “សេចក្តី​មេត្តា​ករុណា​របស់​ទ្រង់ នោះ​មិន​ចេះ​ផុត​ឡើយ សេចក្តី​ទាំង​នោះ ចេះ​តែ​ថ្មី​ឡើង​រាល់​តែ​ព្រឹក​ជា​និច្ច សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ទ្រង់​ធំ​ណាស់(ខ.២២-២៣)។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទុក​ឲ្យ​ដើម​ណូអែល​នៅ​បន្ត​ឈរ​នៅ​ទីនោះ​ទៀត បន្ទាប់​ពី​ថ្ងៃ​ណូអែល​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បន្ត​អធិស្ឋាន​នៅពេល​ព្រឹក​ដូច​រាល់​ដង។ ទី​បំផុត នៅ​ចុង​សប្តាហ៍​នៃ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ…

ការសន្ទនាដ៏ពិបាក

ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​បាន​បើក​ឡាន ចម្ងាយ​ប្រហែល​៨០​គីឡ៉ូម៉ែត្រ ដើម្បី​ទៅ​ជួប​បុគ្គលិក​ដែល​ធ្វើ​ការ​ពី​ចម្ងាយ របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​របស់​ខ្ញុំ។ ពេល​នោះ យើង​មាន​ការ​សន្ទនា​ដ៏​ពិបាក ជា​មួយ​គាត់ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ពី​បុគ្គលិក​ម្នាក់​ទៀត​ថា គាត់​បាន​ធ្វើ​ខុស​នឹង​គោល​ការណ៍​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​យើង ហើយ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​បារម្ភ​ខ្លាច​ខូច​ឈ្មោះ​ក្រុម​ហ៊ុន ដោយសារ​គាត់។ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ ចង់​ផ្តល់​យោបល់​មួយ ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​ផ្លាស់​ប្តូរ​គំនិត។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ១សាំយ៉ូអែល ២៥ មាន​មនុស្ស​មិន​សម​ទំនង​ម្នាក់ បាន​ហ៊ាន​ប្រថុយ​នឹង​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដើម្បី​ទៅ​ជួប​អនាគត​ស្តេច​របស់​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ហៀប​នឹង​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត ដែល​នឹង​នាំ​មក​នូវ​ភាព​ហិន​វិនាស។ នាង​អ័ប៊ីកែល​បាន​រៀបការ​ជា​មួយណាបាល ដែល​មាន​អត្ត​ចរិត​មិន​ល្អ សម​នឹង​អត្ថន័យ​របស់​ឈ្មោះ​ខ្លួន (ដែល​មាន​ន័យ​ថា “មនុស្ស​ឡប់”) (ខ.៣,២៥)។ ណាបាល​បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​បង់​ថ្លៃ​ឈ្នួល​ឲ្យ​ដាវីឌ និង​កង​ទ័ព​របស់​គាត់ តាម​ប្រពៃណី សម្រាប់​ការ​ការពារ​ហ្វូង​សត្វ​របស់​ខ្លួន(ខ.១០-១១)។ នាង​អ័ប៊ីកែល​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ដាវីឌ​មាន​ផែន​ការ​សង​សឹង មក​លើ​គាត់ ហើយ​នាង​ក៏​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា ប្តី​ដ៏​ល្ងីល្ងើ​របស់​នាង​មិន​ព្រម​ស្តាប់​នាង​ឡើង។ នាង​ក៏​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ផ្សះ​ផ្សា ដោយ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ជួប​ដាវីឌ ហើយ​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​គាត់ ឲ្យ​ផ្លាស់​ប្តូរ​គំនិត(ខ.១៨-៣១)។

តើ​នាង​អ័ប៊ីកែល​បាន​សម្រេច​ការ​នេះ​ដោយ​របៀប​ណា? បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ឲ្យ​គេ​ដឹក​អាហារ​នឹង​សត្វ​លា យក​ទៅ​ឲ្យ​ដាវីឌ ​និង​ពួក​ប្រុស​ៗ​របស់​គាត់​ ហើយ​ដោះ​ស្រាយ​រឿង​បំណុល​នោះ​ហើយ នាង​ក៏​បាន​ប្រាប់​ការ​ពិត ដល់​ដាវីឌ។ នាង​បាន​ធ្វើ​ការរំឭក​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា ដល់​ដាវីឌ ដើម្បី​ឲ្យ​គាត់​នឹក​ចាំ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ត្រាស់ហៅ​គាត់។ បើ​គាត់​នៅ​តែចចេស​ចង់​សង​សឹក នោះ​ពេល​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ឲ្យ​គាត់​ឡើង​ធ្វើ​ស្តេច គាត់​នឹង “មាន​ការ​ស្តាយ​ក្រោយ ចំពោះ​ការ​កម្ចាយ​ឈាម ដែល​មិន​ចាំ​បាច់​នោះ”(ខ.៣១)។

អ្នក​ក៏​ប្រហែល​ជា​ដឹង​ថា…

បញ្ចេញពន្លឺព្រិចៗ

បទ​ចម្រៀង​កុមារ​ជា​ភាសា​អង់​គ្លេស ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ដួង​ផ្កាយ​ដ៏​តូច ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ព្រិច​ៗ” ជា​បទ​ចម្រៀង​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​ដែល​ក្មេង​ៗ​ចូល​ចិត្ត​ច្រៀង។ ទំនុក​ច្រៀង​របស់​បទ​នេះ មាន​ប្រភព​ដើម នៅ​ក្នុង​បទ​កំណាព្យ ដែល​អ្នក​ស្រី​ចេន ថេយល័រ(Jane Taylor)​បាន​និពន្ធ ដែល​បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ចក្រ​វាលដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត ដែល​នៅ​ក្នុង​នោះ មាន​ផ្កាយ “ដ៏​ខ្ពស់ នៅ​ពី​លើ​ផែន​ដី”។ បទ​កំណាព្យ​នេះ មាន​វគ្គ​មួយ​ទៀត ដែល​គេ​បាន​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ និង​មិន​ងាយ​រក​បាន ដែល​បាន​រៀប​រាប់​ថា ផ្កាយ​នោះ​បាន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​អ្នក​ដំណើរ​ក្នុង​ទី​ងងឹត ដោយ​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ដ៏​តូច​របស់​ខ្លួន។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ភីលីព សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ជឿ​ព្រះ នៅ​ទីក្រុង​ភីលីព ឲ្យ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​កូន​ព្រះ​ដែល​រក​បន្ទោស​មិន​បាន … ហើយ​ភ្លឺ​នៅ​កណ្តាល​គេ ដូច​ជា​តួ​ពន្លឺ​នៅ​ក្នុង​លោក ហើយ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ដល់មនុស្ស​ដែល​នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ(២:១៥-១៦)។ យើង​ប្រហែល​ជា​ឆ្ងល់​ថា តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ឲ្យ​យើង​អាច​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឺ ដូចផ្កាយ​នៅ​លើ​មេឃ។ ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ច្រើន​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ថា យើង​មាន​ចំណុច​ខ្វះខា​ត និង​ការ​ពិបាក​ជា​ច្រើន បាន​ជា​យើង​គិត​ថា “ពន្លឺ”​របស់​យើង​មិន​អាច​បញ្ចេញ​រស្មី​ភ្លឺ​ល្មម នឹង​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ផ្កាយ​មិន​ដែល​ព្យាយាម​ដើរ​តួ​ជា​ផ្កាយ​ឡើយ។ ពួក​វា​គឺ​ជា​ផ្កាយ​ស្រាប់​ហើយ។ ពន្លឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរក្នុង​ពិភព​លោក ហើយក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ផ្លាស់​ប្តូរ។ ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ពន្លឺដល់​ពិភព​លោក(លោកុប្បត្តិ ១:៣) ហើយ​តាម​រយៈ​ព្រះ​យេស៊ូវ ព្រះទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ពន្លឺ​ខាង​វិញ្ញាណ ចូល​ក្នុង​ជីវិត​យើង(យ៉ូហាន ១:១-៤)។

ក្នុង​នាម​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​ពន្លឺ​របស់​ព្រះនៅ​ក្នុង​ជីវិត យើង​ត្រូវ​បញ្ចេញ​ពន្លឺ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​នៅ​ក្បែរ​យើង​បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​នោះ ហើយ​មាន​ចិត្ត​ចង់​ស្វែង​រក​ប្រភព​នៃ​ពន្លឺ​នោះ។…

ចិត្តដែលស្រេកឃ្លាន

ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​រថយន្ត ជា​មួយ​ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ ដើម្បី​រកទិញ​ឥវ៉ាន​ខ្លះ​ៗ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បើក​ទូរស័ព្ទ​មើល​អ៊ីមែល ហើយ​ក៏​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ចំពោះ​ការ​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជ​កម្ម​របស់​ហាង​លក់​នំ​ដូណាត់ ក្នុង​តំបន់​របស់​យើង គឺ​ហាង​ ដែល​យើង​ទើប​តែ​បើក​បរ​ហួស​បន្តិច ហើយ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​ដៃ​។ រំពេច​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​កូរ​ពោះ ដោយ​ឃ្លាន​អាហារ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សរសើរ​ដល់​បច្ចេក​វិទ្យា​ទំនើប ដែល​បាន​ជួយ​ឲ្យ​អ្នក​លក់​អាច​ទាក់​ទាញ​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ ចំពោះ​ផលិត​ផល​របស់​ពួក​គេ។

នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​បិទ​អ៊ីមែល​ ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ឃើញ​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​តែងតែ​ចង់​នាំ​ខ្ញុំ ឲ្យ​ចូលជិត​ទ្រង់ កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ទ្រង់​តែង​តែ​ជ្រាប​ជា​និច្ច​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​គិត​ពី​អ្វី ហើយ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​មាន​ឥទ្ធិ​ពល មក​លើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​មាន​ចម្ងល់​ថា តើ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ស្រេក​រក​ទ្រង់ ដូច​ក្រពះ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​កូរ​ចង់​ញ៉ាំ​នំ​ដូណាត់​ដែរ​ឬទេ?

នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ យ៉ូហាន ៦ បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ ដោយ​ប្រទាន​អហារ​ដល់​មនុស្ស​ប្រាំ​ពាន់​នាក់​រួច​មក ពួក​សិស្ស​របស់​ទ្រង់​នាំ​គ្នា​ទទូច​សូម​ទ្រង់ ឲ្យ​ប្រទាន​ជា​រៀង​រហូត នូវ “នំប៉័ង ដែល​ឲ្យ​មនុស្ស​លោក​បាន​ជីវិត” (ខ.៣៣-៣៤)។ ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាប​តប​ទៅ​វិញ​ថា “ខ្ញុំ​ជា​នំបុ័ង​ជីវិត អ្នក​ណា​ដែល​មក​ឯ​ខ្ញុំ នោះ​នឹង​មិន​ឃ្លាន​ទៀត​ឡើយ ហើយ​អ្នក​ណា​ដែល​ជឿ​ដល់​ខ្ញុំ ក៏​មិន​ត្រូវ​ស្រេក​ដែរ" (ខ.៣៥)។ ពិត​ជា​អស្ចារ្យ​ខ្លាំង​ណាស់ ដែល​ការ​ប្រកប​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​ព្រះយេស៊ូវ ​ អាច​នាំ​មក​នូវ​សារ​ធាតុ​ចញ្ចឹម សម្រាប់​ជីវិត​របស់​នៅ ប្រ​ចាំថ្ងៃ​របស់​យើង!

ការ​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជ​កម្ម​របស់​ហាង​លក់​នំដូណាត់ មាន​គោល​ដៅ​ទាក់​ទាញ ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​ខាង​រូប​កាយ​របស់​ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ ដែល​ស្គាល់​អស់​ទាំង​តម្រូវ​ការ​នៃ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ ទ្រង់​តែង​តែ​​ដាស់​តឿន​ដល់​ខ្ញុំ…

ការលាក់បាំងការឈឺចាប់របស់យើង

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​អធិប្បាយ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ នៅ​ព្រះ​វិហារ​ប្រចាំ​តំបន់​មួយ​កន្លែង ហើយ​ប្រធាន​បទ​របស់​ខ្ញុំ និយាយ​អំពី​រឿង​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​មួយ ដែល​បង្រៀន​ឲ្យ​យើង​បើក​បង្ហាញ​ភាព​ប្រេះ​បែក​របស់​យើង នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ដែល​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ប្រទាន។ មុន​ពេល​បិទ​ភ្នែក អធិស្ឋាន លោក​គ្រូ​គង្វាល​ក៏​បានឈរ​នៅ​លើ​ផ្លូវ​ដើរ​នៅ​ចន្លោះ​ជួរ​កៅអី ក្នុង​ព្រះ​វិហារ ហើយ​ក៏​បាន​មើល​មុខ​ពួក​ជំនុំ​របស់​គាត់ ដែល​កំពុង​ជួប​ជុំ​គ្នា នៅ​ថ្ងៃនោះ ហើយ​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ក្នុង​នាម​ជា​គ្រូ​គង្វាល​របស់​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា ខ្ញុំ​មាន​ឯក​សិទ្ធិ ដែល​បាន​ឃើញ​អ្នកទំាង​អស់​គ្នា មាន​វត្ត​មាន​នៅ​ព្រះ​វិហារ នៅ​ពេល​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​សប្តាហ៍ ហើយ​បាន​ស្តាប់​ទី​បន្ទាល់​នៃ​ភាព​ប្រេះ​បែក​របស់​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ បន្ទាប់​មក នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ថ្វាយ​បង្គំ នៅ​ចុង​សប្តាហ៍ ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ឈឺ​ចាប់ ដែល​បាន​ឃើញ​អ្នក​រាល់​គ្នា​លាក់​បាំង​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ខ្លួន​ឯង”។

ខ្ញុំ​ឈឺ​ចិត្ត​ ចំពោះ​ការ​ឈឺ​ចាប់​ដែល​គេ​បាន​លាក់​ទុក ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​យាង​មក​ប្រោស​ឲ្យ​ជា។ អ្នក​និពន្ធ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ បាន​ពិពណ៌នា​ថា ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ ជា​ព្រះ​បន្ទូល​ដ៏​រស់ និង​សកម្ម។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​យល់​ថា ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ គឺ​ជា​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប ប៉ុន្តែ ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​ពាក្យ​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ទៀត។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​ព្រះ​បន្ទូល​ដ៏​រស់ របស់​ព្រះ។ ទ្រង់​ពិនិត្យ​មើល​ចិត្ត​គំនិត និង​អាកប្ប​ករិយ៉ា​របស់​យើង ហើយ​ក៏​ស្រឡាញ់​យើង​ជា​និច្ច។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សុគត ដើម្បី​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ បាន​គ្រប់​ពេល។ យើង​រាល់​គ្នាសុទ្ធ​តែ​ដឹង​ថា យើង​មិន​អាច​ប្រាប់​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ ដល់​មនុស្ស​រាល់​គ្នា​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ យើង​ក៏​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ឲ្យ​ពួក​ជំនុំ​ទ្រង់ ធ្វើ​ជា​កន្លែង ដែល​យើង​អាច​រស់​នៅ ដោយ​ជីវិត​ស្អាត​បរិសុទ្ធ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​គ្រីស្ទ…