តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Elisa Morgan

សេចក្តីសម្អប់ដែលស៊ីបំផ្លាញ

នៅ​ពិធី​បុណ្យ​សព​របស់​អតីត​ប្រធានា​ធិបតី​អាមេរិក លោក ចច អេឆ ដាប់ប៊លយូ ប៊ូស(George H. W. Bush) លោក​អាឡាន ស៊ីមសិន(Alan Simpson)ដែល​ជា​អតីត​សមាជិក​ព្រឹទ្ធ​សភា​អាមេរិក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “សេចក្តី​ស្អប់​ស៊ី​បំផ្លាញ​មនុស្ស​ណា ដែល​ទុក​វា​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត”។ លោក​ស៊ីមសិន​បាន​ព្យាយាម​ពិពណ៌នា អំពី​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​មិត្ត​សំឡាញ់​ម្នាក់​នេះ ដោយ​រំឭក​ថា លោក​ប្រធានាធិបតី​ទី​៤១​រូប​នេះ​ បាន​ឱប​ក្រសោប​យក​ភាព​រីក​រាយ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ជា​ជាង​រក្សា​ទុក​នូវ​សេចក្តី​សម្អប់ នៅ​ក្នុង​អាជីព​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ និង​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​លោក។​

ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ដូច​គាត់​ដែរ ចុះ​ចំណែក​អ្នក​វិញ។ សេចក្តី​សម្អប់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​លាក់​ទុក​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ បាន​នាំឲ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​រង​នូវ​ការ​ខូច​ខាត​ជា​ច្រើន។

ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​ផ្នែក​វេជ្ជ​សាស្រ្ត​បាន​បង្ហាញ​ថា រូប​កាយ​របស់​យើង​ទទួល​រង​នូវ​ការ​ខូច​ខាត​ជា​ច្រើន ពេល​ណា​យើង​ប្រកាន់​យក​នូវភាព​អវិជ្ជមាន ឬ​បញ្ចេញ​កំហឹង។ សម្ពាធ​ឈាម​របស់​យើង​ក៏​បាន​កើន​ឡើង។ បេះ​ដូង​យើង​លោត​កាន់​តែ​ញាប់។ វិញ្ញាណ​របស់​យើង​ក៏​ចុះ​ខ្សោយ។ ដូចនេះ​ សេចក្តី​សម្អប់​ដែល​យើង​បាន​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត​យើង កំពុង​តែ​ស៊ី​បំផ្លាញ​យើង​ហើយ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ១០:១២ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា “ឯ​សេចក្តី​សំអប់ នោះ​បណ្តាល​ឲ្យ​កើត​មាន​ហេតុ​ទាស់ទែង​គ្នា តែ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ តែង​គ្រប​បាំង​អស់​ទាំង​អំពើ​កំហុស”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​កំពុង​តែ​មាន​បន្ទូល​អំពី​ការទាស់​ទែង ដែល​កើត​ចេញ​ពី​សេចក្តី​សម្អប់ រវាង​កុល​សម្ព័ន្ធ និង​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​ឡាយ។ សេចក្តី​សម្អប់​នេះ​បាន​ជម្រុញ​ឲ្យ​មានការ​សង​សឹក បាន​ជា​អ្នក​ដែល​ស្អប់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក មិន​អាច​ភ្ជាប់​ទំនាក​ទំនង​គ្នា​បាន​ទេ។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ បាន​គ្រប​បាំង ឬ​ប្រទាន​ការ​អត់​ឱន​ទោស ទោះ​យើង​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​ក៏​ដោយ។ ការ​នេះ​មិន​មាន​ន័យ​ថា យើង​ត្រូវ​មើល​រំលង​កំហុស ឬ​ចេះ​តែ​បណ្តោយ​គេ​ឲ្យ​ធ្វើ​ខុស​នោះ​ទេ។…

ការឆ្លើយថា បាទ ឬចាស ជាច្រើនដង

នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល កាល​ឆ្នាំ​មួយ​នោះ ជី​ដូន​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​ខ្សែក​គុជ​ខ្យង់​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ​ខ្សែ។ គ្រាប់​គុជ​ខ្យង​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ផ្លេក នៅ​លើ​ក​របស់​ខ្ញុំ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​មួយ ខ្សែ​ក​នោះ​ក៏​បាន​ដាច់។ គ្រាប់​គុជ​មូល​ៗ​ក៏​បាន​ជ្រុះ ហើយ​លោត​ប្រសាច នៅ​លើ​រនាប​ផ្ទះ​របស់​យើង ដែល​ធ្វើ​ពី​ឈើ​ប្រណិត។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លូន​ពី​លើ​រនាប​ផ្ទះ ដើម្បី​រើស​គ្រាប់​គុជ​ដ៏​តូច​ល្អិត​ទំាង​នោះ​ឲ្យ​អស់។ ពេល​ដែល​គ្រាប់​គុជ​ខ្យង​នី​មួយ​ៗ​នៅ​ដាច់​ពី​គ្នា ពួក​វា​មាន​រាង​តូច​ល្អិត​មិន​សូវ​ស្អាត​ទេ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​ត​ភ្ជាប់​ពួក​វា​ធ្វើ​ជា​ខ្សែក គ្រាប់​គុជ​ខ្យង​ទំាង​នោះ​បាន​បង្កើត​នូវ​សម្រស់​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្ងើច​សរសើរ

ជួន​កាល ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ពាក្យ​ថា “ចាស”​ ហាក់​ដូច​ជា​មិន​សូវ​សំខាន់​សោះ គឺប្រៀប​ដូច​ជា​គ្រាប់​គុជ​នីមួយ​ៗ ដែល​នៅ​ដាច់​ពី​គ្នា។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រៀប​ធៀប​ខ្លួន​ខ្ញុំ នឹង​នាង​ម៉ារា​ដែល​ជា​មាតា​របស់​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​មាន​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​ដ៏​អស្ចារ្យ ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ នាង​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ចាស” ចំពោះ​ការ​ត្រាស់​ហៅ​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ឲ្យ​នាងធ្វើ​ជា​ម្តាយ​បង្កើត​របស់​ព្រះ​មែស៊ី។ ពេល​ដែល​ទេវតា​នាំ​ព្រះ​រាជ​សារ​របស់​ព្រះ ​មក​ប្រាប់​នាង នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ខ្ញុំ​នេះ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះ សូម​ឲ្យ​បាន​សំរេច​ដូច​ពាក្យ​លោក​ចុះ”(លូកា ១:៣៨)។ តើ​នាង​ដឹង​ទេ​ថា នាង​នឹង​ត្រូវ​លះ​បង់​អ្វី​ខ្លះ? តើ​នាង​ដឹង​ទេ​ថា ការ​ឆ្លើយ​ថា “ចាស” ​កាន់​តែ​ពិបាក​ជាង​មុន ពេល​ដែល​នាង​ត្រូវ​លះ​បង់​បុត្រា​របស់​នាង នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង នៅ​ពេល​ខាង​មុខ? ​

បទ​គម្ពីរ​លូកា ២:១៩ បាន​ប្រាប់​យើង​ថា បន្ទាប់​ពី​ពួក​ទេវតា​បាន​លេច​មក ហើយ​ពួក​អ្នក​គង្វាល​បាន​ចូល​មក​ថ្វាយ​បង្គំ​បុត្រ​តូច​ហើយ “នាង​រក្សា​ទុក​រឿង​ទាំង​នោះ ដោយ​រំពឹង​គិត​តែ​ក្នុង​ចិត្ត”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ពាក្យ​ថា…

បន្ទុកដ៏មានន័យ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ដើរ​ពើម​ៗ ក្នុង​ភាព​ងងឹត។ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​បាន​គេង ឲ្យ​លើស​កន្លះ​ម៉ោង​ផង ហើយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​មិនងាយ​គេង​លក់​វិញ​ទេ។ ស្វាមី​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​កំពុង​តែ​សម្រាក​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ថា “ជម្ងឺ​មហារីក​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល និង​ឆ្អឹង​ខ្នង​របស់​គាត់”។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ចាប់ ជួស​គាត់។ នេះ​​ជា​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់​ណាស់! តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ វិញ្ញាណ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត តាម​រយៈ​ការ​អធិស្ឋាន​ដ៏​ខ្ជាប់​ខ្ជួន។ អ្នក​អាច​និយាយ​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ជួយ​រំលែក​បន្ទុក ដ៏​មាន​ន័យ សម្រាប់​ពួក​គេ។ តើ​វា​មាន​ន័យ ​ដោយ​របៀប​ណា?

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ១១:២៨-៣០ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ប្រទាន​ការ​សម្រាក​ដល់​វិញ្ញាណ​ដែល​នឿយ​ព្រួយ។ អ្វី​ដែល​ចម្លែកនោះ​គឺ យើង​អាច​ទទួល​ការ​សម្រាក​នោះ​បាន នៅ​ពេល​ដែល​យើង​បន្ទន់​ខ្លួន​ទទួល​នឹម​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ឱប​ក្រសោប​យក​បន្ទុក​របស់​ទ្រង់។ ទ្រង់​បាន​បញ្ជាក់​នៅ​ក្នុង​ខ.៣០​ថា “នឹម​ខ្ញុំ​ងាយ​ទេ ហើយ​បន្ទុក​ខ្ញុំ​ក៏​ស្រាល”។ ពេល​ណា​យើង​អនុញ្ញាត​ព្រះយេស៊ូវ ឲ្យ​លើក​បន្ទុក​ចេញ​ពី​ខ្នង​យើង ហើយ​យើង​ទទួល​នឹម​របស់​ទ្រង់ នោះ​យើង​នឹង​បាន​នៅ​ជាប់​នឹង​ទ្រង់ បោះ​ជំហាន​ទៅ​មុខ​ទន្ទឹម​នឹងទ្រង់ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់។​ ពេល​យើង​បន្ទន់​ខ្លួន​ទទួល​បន្ទុក​ទ្រង់ យើង​មាន​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​ការ​រង​ទុក្ខ​របស់​ទ្រង់ ដែល​នាំឲ្យ​យើង​មាន​ចំណែក នៅ​ក្នុង​ការកម្សាន្ត​ចិត្ត​របស់​ទ្រង់​ផង​ដែរ​(២កូរិនថូស ១:៥)។

ក្តី​កង្វល់​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ចំពោះ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ជា​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់។ តែ​ខ្ញុំ​អរគុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជួយ​រំលែក​បន្ទុក​គាត់ ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន ធ្វើ​ឲ្យ​បន្ទុក​នោះ​មាន​ន័យ។ បន្តិច​ម្តង​ៗ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គេង​លក់​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​ភ្ញាក់​ឡើង​នៅ​ពេល​ព្រឹក។ ខ្ញុំ​នៅបន្ត​ជួយ​រំលែក​បន្ទុក​ដ៏​មាន​ន័យ​នោះ គឺ​ជា​នឹម​ដែល​ងាយ និង​បន្ទុក​ដ៏​ស្រាល ​នៅ​ក្នុង​ការ​ដើរ​ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ —ELISA MORGAN

តើអ្នកចង់បន្សល់ទុកកេរដំណែលអ្វី?

លោក​ថូម៉ាស អេឌីសិន(Thomas Edison) បាន​ឆ្នៃ​បង្កើត​អំពូល​ភ្លើង​ដំបូង​គេ ដែល​អាច​ប្រើ​ប្រាស់​បាន។ លោក​យ៉ូណាស សក(Jonas Salk) បាន​បង្កើត​វ៉ាក់សាំង​ជម្ងឺ​គ្រុន​ស្វិត​ដៃ​ជើង។ អ្នក​ស្រី​អេមី ខាមៃឃល(Amy Carmichael) បាន​និពន្ធ​បទ​ទំនុក​សកល​ជា​ច្រើន ដែល​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ជា​ច្រើន​បាន​ច្រៀង នៅ​ក្នុង​កម្ម​វីធី​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ចុះ​ចំណែក​ឯ​អ្នក​វិញ? តើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ដាក់​អ្នក​នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ ដើម្បី​អ្វី​ដែរ? តើ​អ្នក​នឹង​ប្រើ​ជីវិត​របស់​អ្នក យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ?

បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ជំពូក​៤ បាន​ប្រាប់​យើង​ថា នាង​អេវ៉ា “បាន​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ ហើយ​ក៏​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់ ឈ្មោះ​កាអ៊ីន”។ បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ពរ​កាអ៊ីន​ជា​លើកទី​មួយ នាង​ក៏​បាន​ប្រកាស់​ថា នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ ដោយ​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ប្រោស​ប្រទាន​ដល់​នាង​(ខ.១)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ នាង​អេវ៉ា​បាន​បង្ហាញ​អំពី​អារម្មណ៍​ដ៏​រំភើប​រីករាយ​បំផុត ដែល​កូន​ទីមួយ​របស់​នាងបាន​ចាប់​កំណើត បាន​ជា​នាង​ប្រកាស់​ថា កូន​នោះ គឺជា​ការ​ប្រោស​ប្រទាន​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ពោល​គឺ​នាង​បាន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ។  ទី​បំផុត តាម​រយៈ​ពូជ​របស់​នាង​អេវ៉ា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​ដល់​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ តាម​រយៈ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ព្រះ​អង្គ​(យ៉ូហាន ៣:១៦)។ នាង​បាន​បន្សល់​នូវ​កេរ​ដំណែល​ដ៏​អស្ចារ្យ!

ការ​បំពេញ​តួនាទី​ជា​ឪពុក​ម្តាយ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ការ​រួម​ចំណែក​ដ៏​យូរ​អង្វែង ជួយ​ដល់​ពិភព​លោក​នេះ។ ការ​រួម​ចំណែក​ជួយ​នោះ ក៏​រាប់​បញ្ចូល​សកម្ម​ភាពមាន​ប្រយោជន៍​ជា​ច្រើន​ដែល​អ្នក​បាន​ធ្វើ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ការ​សរសេរ​និពន្ធ ការ​កាត់​ដេរ​ខោអាវ ឬ​ការ​គូរ​គំនូរ​ជា​ដើម។ ម្យ៉ាង​ទៀត អ្នក​អាច​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដ៏​ល្អ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ស្រេក​ឃ្លាន​ឥទ្ធិ​ពល​នៃ​ការ​កោត​ខ្លាច​ព្រះ។ ពុំ​នោះទេ ការ​រួម​ចំណែក​របស់​អ្នក​នឹង​បន្ត​កើត​មាន តាម​របៀប​ដែល​អ្នក​នឹក​ស្មានមិន​ដល់ បន្ទាប់​ពី​អ្នក​បាន​លា​ចាក​លោក​នេះ។…

រឿងនីមួយៗបង្កប់ព្រះនាមទ្រង់

មានពេលមួយ ខ្ញុំបានបើកព្រះគម្ពីររូបភាព សម្រាប់កុមារ ហើយក៏បានចាប់ផ្តើមអានខគម្ពីរនោះឲ្យចៅៗរបស់ខ្ញុំស្តាប់។ ភ្លាមៗនោះ យើងមានការជក់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះរឿងដែលនិយាយអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះ ដែលបានពិពណ៌នាជាពាក្យសម្រាយ។ ខ្ញុំក៏បានគូសចំណាំទំព័រដែលយើងកំពុងតែអាននោះ រួចបិទសៀវភៅនោះ ដើម្បីមើលក្របរបស់វា ឃើញចំណងជើងដែលគេបានដាក់ឲ្យថា : រឿងរបស់ព្រះយេស៊ូវ ក្នុងព្រះគម្ពីរ : រឿងនីមួយៗមានបង្កប់ព្រះនាមទ្រង់។
ជាការពិតណាស់ រឿងនីមួយៗមានបង្កប់ព្រះនាមទ្រង់។

ខ្ញុំសូមនិយាយដោយស្មោះត្រង់ថា ជួនកាល ពេលខ្ញុំអានរឿងក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប ជាពិសេសក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ខ្ញុំក៏ពិបាកយល់ដែរ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នកដែលមិនស្គាល់ព្រះ ហាក់ដូចជាមានជ័យជម្នះមកលើរាស្រ្តរបស់ទ្រង់? យើងដឹងថា ចរិកលក្ខណៈរបស់ទ្រង់បរិសុទ្ធ ហើយបំណងព្រះទ័យទ្រង់ក៏ល្អ តែហេតុអ្វីបានជាទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភាពសាហាវព្រៃផ្សៃយ៉ាងនោះ កើតមានចំពោះរាស្រ្តទ្រង់?

បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ទ្រង់បានជួបសិស្សទ្រង់ពីរនាក់ នៅតាមផ្លូវទៅកាន់ភូមិអេម៉ោស។ កាលនោះ ពួកគេមើលទ្រង់មិនស្គាល់ ហើយកំពុងតែមានការខកចិត្ត ចំពោះការសុគតរបស់ព្រះមែស៊ី ដែលពួកគេធ្លាប់តែសង្ឃឹមរង់ចាំនោះ(លូកា ២៩:១៩-២៤)។ គឺសង្ឃឹមថា ទ្រង់នឹងយាងមកប្រោសលោះសាសន៍អ៊ីស្រាអែល(ខ.២១)។ បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូវក៏បាន “ស្រាយន័យសេចក្តី ដែលតម្រូវដល់ទ្រង់ ពីក្នុងគម្ពីរទាំងឡាយ ឲ្យគេស្តាប់ ចាប់តាំងពីគម្ពីរលោកម៉ូសេ និងគម្ពីរពួកហោរារៀងមក”(ខ.២៧)។

រឿងនីមួយៗក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប សុទ្ធតែបង្កប់ព្រះនាមទ្រង់ សូម្បីតែនៅក្នុងរឿងដែលពិបាកយល់ ព្រោះរឿងទាំងនោះបានបើកបង្ហាញភាពប្រេះបែក ក្នុងពិភពលោករបស់យើង និងបង្ហាញឲ្យយើងដឹងថា យើងត្រូវការព្រះសង្រ្គោះមួយអង្គ។ គ្រប់សកម្មភាព ហេតុការណ៍…

ភាពស្មោះត្រង់នៅគ្រប់ទីកន្លែង

កាលពីមុន មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំម្នាក់ បានធ្វើជាអ្នកប្រឹក្សាយោបល់របស់ខ្ញុំ។ មានពេលមួយ គាត់បានគូររូបមនុស្សស្គមដូចឈើចាក់ធ្មេញម្នាក់ នៅលើក្រដាស់មួយសន្លឹក។ គាត់ក៏បានហៅរូបនោះថា “ខ្លួនរបស់យើង ពេលនៅម្នាក់ឯង”។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានគូរទម្រង់ក្រៅជុំវិញរូបនោះ ដែលមានទំហំធំជាងរូបនោះប្រហែល២បីសង់ទីម៉ែត្រធ្វើឲ្យរូបមនុស្សនោះធាត់ជាងមុខ ហើយក៏បានហៅវាថា “ខ្លួនយើង នៅទីសាធារណៈ”។ គាត់ពន្យល់ថា ភាពខុសគ្នារវាងខ្លួនរបស់យើង ពេលនៅម្នាក់ឯង និងខ្លួនយើងនៅទីសាធារណៈ គឺស្ថិតនៅត្រង់ភាពស្មោះត្រង់របស់យើង។

ពេលខ្ញុំកំពុងតែស្តាប់ការបង្រៀនរបស់គាត់ ខ្ញុំក៏បានឆ្ងល់ថា ពេលដែលខ្ញុំនៅក្បែរអ្នកដទៃ តើខ្ញុំមានភាពស្មោះត្រង់ ដូចពេលដែលខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងដែរឬទេ?

ពេលដែលសាវ័កប៉ុលសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស ការបង្រៀនរបស់គាត់បាននិយាយអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលត់ដំខាងវិញ្ញាណ ឲ្យមានលក្ខណៈដូចព្រះយេស៊ូវ។ ជិតដល់ចុងបញ្ចប់នៃសំបុត្ររបស់គាត់(២កូរិនថូស ១០:១០) គាត់ក៏បានលើកឡើង អំពីពួកចោទប្រកាន់ ដែលបានធ្វើការរិះគន់មកលើភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ ដោយចោទប្រកាន់គាត់ថា គាត់ជាមនុស្សទន់ខ្សោយ ហើយមានភាពក្លាហានតែនៅក្នុងសំបុត្ររបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកអ្នកចោទប្រកាន់ទាំងនោះបានប្រើវោហាស័ព្ទរបស់ខ្លួន ធ្វើជាអាជីពដើម្បីរកកំរៃពីអ្នកស្តាប់។ សាវ័កប៉ុលមានការរៀនសូត្រជ្រៅជ្រះ តែគាត់បាននិយាយស្តី ដោយប្រើពាក្យសម្តីសាមញ្ញៗ និងច្បាស់លាស់។ គឺដូចដែលគាត់បានមានប្រសាសន៍ក្នុងសំបុត្រមុនៗថា “ឯពាក្យសំដី និងវោហាអធិប្បាយរបស់ខ្ញុំ ក៏មិនមែនដោយពាក្យឧត្តុង្គឧត្តម ដែលពូកែបញ្ចុះបញ្ចូលនោះដែរ គឺដោយការសំដែងចេញជាព្រះវិញ្ញាណ និងព្រះចេស្តាវិញទេតើ”(១កូរិនថូស ២:៤)។ នៅក្នុងសំបុត្របន្ទាប់ គាត់ក៏បានបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ ដោយមានប្រសាសន៍ថា “ត្រូវឲ្យមនុស្សយ៉ាងនោះបានយល់ថា កាលណាយើងខ្ញុំនៅជាមួយ នោះយើងខ្ញុំនឹងប្រព្រឹត្ត ដូចជាយើងខ្ញុំបានសរសេរចុះក្នុងសំបុត្រ ពីកាលដែលមិនបាននៅជាមួយដែរ”(២កូរិនថូស ១០:១១)។…

ការឱបតុក្កតាខ្លាឃ្មំ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​តុក្កតា “ខ្លា​ឃ្មំ” ធ្វើ​ជា​អំណោយ​ សម្រាប់​ចៅ​របស់​ខ្ញុំ។ វា​ជា​តុក្កតា​ដ៏​ធំ​មួយ ដែល​គេ​បានញាត់​គ​ខាង​ក្នុង ដែល​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​គាត់។ ពី​ដំបូង ចៅ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ភ្ញាក់​ផ្អើល។​ ហើយ​ដោយ​សារ​ការ​ចង់​ដឹង​ចង់​យល់ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ពិនិត្យ​មើល យ៉ាង​ក្លា​ហាន។​ គាត់​យក​ម្រាម​ដៃ​របស់​គាត់​ទៅ​ប៉ះ​ច្រមុះ​ខ្លា​ឃ្មំ​នោះ​ ហើយ​ពេល​ដែល​ខ្លា​ឃ្មំ​ដួល​ទៅ​មុខ មក​លើ​ដៃ​របស់​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​វិញ ដោយ​អំណរ។ ចៅ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ទ្រូង​ដ៏​ស្រមូវ​របស់​ខ្លាឃ្មំ ហើយ​ឱប​វា​យ៉ាង​ណែន។ ស្នាម​ញញឹម​របស់​គាត់​បាន​លេច​ឡើង​នៅ​ថ្ពាល់​គាត់ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​ក្រាប​ពី​លើរោម​ទន់​ៗ​របស់​ខ្លាឃ្មំ​។ ក្មេង​តូច​ម្នាក់​នេះ មិន​ដឹង​ថា តុក្កតា​ខ្លា​ឃ្មំ​មិន​អាច​ស្រឡាញ់​គាត់​នោះ​ទេ។ គាត់​មាន​អារម្មណ៍ថា តុក្កតា​ខ្លា​ឃ្មំ​នោះ​ស្រឡាញ់​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​តប​ស្នង​វិញ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​គាត់ អស់​ពី​ចិត្ត។​

ក្នុង​សំបុត្រ​ទី​មួយ ក្នុង​ចំណោម​សំបុត្រ​បី​ច្បាប់​ដំបូង ដែល​សាវ័ក​យ៉ូហាន​សរសើរ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​ដំបូង គាត់​បាន​បង្រៀន​ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​ថា “យើង​រាល់​គ្នា​បាន​ស្គាល់ ហើយ​ក៏​ជឿ​ចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ដល់​យើង ព្រះ​ទ្រង់​ជា​តួ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់”(១យ៉ូហាន ៤:១៦)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​យើង​រាល់​គ្នា ដោយ​ព្រះ​ហស្ត​បើក​ចំហរ​ចាំ​ទទួល​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​(យ៉ូហាន ៣:១៦)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​យើង ដោយ​ការ​លះ​បង់ ដោយ​ឥត​សំចៃ តាម​រយៈ​ព្រះ​យេស៊ូវ។

លោក​យ៉ូហាន​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា “ឯ​យើង​រាល់​គ្នា យើង​ស្រឡាញ់​ទ្រង់ ពី​ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​ស្រឡាញ់​យើង​ជា​មុន”(១យ៉ូហាន ៤:១៩)។ ពេល​យើង​ជឿ​ថា ព្រះ​ស្រឡាញ់​យើង នោះ​យើង​ក៏​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់តប​ស្នង​មក​វិញ។…

អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញ

ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ព្រលឹម ខ្ញុំ​បាន​បើក​បង្អួច​ផ្ទះ មើល​ទៅ​ព្រៃ ដែល​នៅ​ក្រោយ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​សត្វ​ស្ទាំង ឬ​សត្វ​ទីទុយ​មួយ​ក្បាល​ទំ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម កំពុង​រក​មើល​ចំណី ក្នុង​តំបន់​នោះ។ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​សត្វ​ឥន្រ្ទី​ក្បាល​ត្រងោល​កំពុង​តែ​ទប់​ខ្លួន​នៅ​លើមែក​មួយ ដែល​នៅ​ខ្ពស់ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​ភូមិ​សាស្រ្ត​នៅ​ទីនោះ គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​តំបន់​ទាំង​មូល​ជា​របស់​វា​អញ្ចឹង។ វា​ទំនង​ជា​កំពុង​តែ​ស្វែង​រក “អាហារ​ពេល​ព្រឹក”។ វា​មើល​មក​ក្រោម ដូច​ស្តេច​ដែល​ទត​មើល​ពី​កន្លែង​ខ្ពស់។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​២របាក្សត្រ ១៦ លោក​ហាណានី ដែល​ជា​ហោរា​របស់​ព្រះ បាន​ទូល​ស្តេច​មួយ​អង្គ ឲ្យ​ជ្រាប​ថា សកម្មភាព​របស់​ទ្រង់ កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ទត​មើល​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គាត់​ទូល​ស្តេច​អេសា ដែល​ជា​ស្តេច​នៃនគរ​យូដា​ថា “​ទ្រង់​បាន​ពឹង​ដល់​ស្តេច​ស៊ីរី មិន​បាន​ពឹង​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​ទ្រង់”(ខ.៧)។ បន្ទាប់​មក លោក​ហាណានី​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា “​ព្រះនេត្រ​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ចេះ​តែ​ទត​ច្រវាត់ នៅ​គ្រប់​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល ដើម្បី​នឹង​សំដែង​ព្រះចេស្តា ជួយ​ដល់​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្មោះត្រង់​ចំពោះ​ទ្រង់”(ខ.៩)។ ដោយសារ​ស្តេច​អេសា​បាន​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ជំនួយ​ខុស ទ្រង់​តែង​តែ​ជួប​សង្រ្គាម​ជា​និច្ច។

ពេល​យើង​អាន​បទ​គម្ពីរ​នេះ យើង​ប្រហែល​ជា​យល់​ច្រឡំ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ទត​មើល​យើង​គ្រប់​ជំហាន ដើម្បី​ចាំ​វាយ​ផ្ចាល់​យើង ដូច​សត្វ​បក្សី​ដែល​ចាំ​ចាប់​ចំណី។ ប៉ុន្តែ ពាក្យ​ពេចន៍​ដែល​លោក​ហាណានី​បាន​ថ្លែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ ​គឺ​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ភាព​វិជ្ជ​មាន​ទៅ​វិញ​ទេ។ គាត់​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​ទត​មើល​ជា​និច្ច ហើយ​រង់​ចាំយើង​ស្រែក​រក​ទ្រង់ ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ។

តើ​ព្រះ​នេត្រ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ បាន​ទត​មើល​មក​លោកិយ​នេះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់ នៅ​ក្នុង​យើង​រាល់​គ្នា ដោយ​របៀប​ណា​ខ្លះ? តើ​ទ្រង់​អាច​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម និង​ជំនួយ​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ?…

ស្នាព្រះហស្តសម្រាប់អ្នក

ជីដូន​របស់​ខ្ញុំ​ជា​ជាង​កាត់​ដេរ​ដ៏​ស្ទាត់​ជំនាញ ដែល​បាន​ឈ្នះ​ការ​ប្រកួត នៅ​ក្នុង​ស្រុក​កំណើត​របស់​គាត់ នៅ​រដ្ឋ​តិច​សាស់។ ពេញ​មួយ​ជីវិត​គាត់ គាត់​បាន​អប​អរ​ឱកាស ឬ​ព្រឹត្តិការ​ពិសេស​ៗ ដោយ​ប្រើ​អំណោយ​ទាន​កាត់​ដេរ​ដោយ​ផ្ទាល់​ដៃ។ ឧទាហរណ៍ គាត់​បាន​ចាក់​អាវ​រងា​ពណ៌​ឈាម​ជ្រូក ធ្វើ​ជា​អំណោយ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​វិទ្យាល័យ។ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ដេរ​ភួយ​ពណ៌​បៃតង​ខ្ចី សម្រាប់​ថ្ងៃ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​ខ្ញុំ។ ពេល​ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ជាយ​អាវ និង​ភួយ​ទាំង​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ហត្ថលេខា​របស់​គាត់ ដែល​បាន​សរសេរ​ថា “ផលិត​ដោយ​ជីដូន​របស់​អ្នក”។ ពាក្យ​ដែល​គាត់​បាន​ប៉ាក់​ពី​លើ​ក្រណាត់​ទាំង​នោះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​បង្ហាញ​ក្តី​ជំនឿ​របស់​គាត់​ផង​ដែរ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ ដោយ​បញ្ជាក់​អំ​ពី​គោល​បំណង​នៃ​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ពួក​គេ​គឺ​ជា “ស្នា​ដៃ ដែល​ទ្រង់​បង្កើត​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទយេស៊ូវ​សំរាប់​ការ​ល្អ ដែល​ព្រះ​បាន​រៀបចំ​ជា​មុន ឲ្យ​យើង​រាល់​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​តាម”(២:១០)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ពាក្យ “ស្នាដៃ” គឺមាន​ន័យ​ថា ស្នា​ដៃ​សីល្បៈ ឬ​ស្នា​ដៃ​ឯក។ បន្ទាប់​មក សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​ពិពណ៌​នា​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​យើង ឲ្យធ្វើ​ជា​ស្នា​ព្រះហស្ត​ទ្រង់ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ការ​ល្អ ឬ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ទ្រង់ ក្នុង​លោកិយ​នេះ។ យើង​មិន​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ​ខ្លួន​ឯង ដោយ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​ព្រះ​បាន​បង្កើត​យើង​មក ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់ នោះ​ទ្រង់​ក៏​អាច​ប្រើ​យើង ដើម្បី​នាំ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ទ្រង់​ផង​ដែរ។​

ជី​ដូន​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឈ្ងោក​ទៅ​រក​ម្ជុល​របស់​គាត់ ដើម្បី​ដេរអាវ និង​ភួយ ដើម្បី​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​គាត់​មានចំពោះ​ខ្ញុំ​ និង​បង្ហាញ​ចិត្ត​ដែល​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​គោល​បំណង​នៃ​ជីវិត នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ។…

ខុសបរិបទ

ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​តម្រង់​ជួរ​ រង់​ចាំ​ឡើង​ជិះ​យន្ត​ហោះ មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ប៉ះ​ស្មា​ខ្ញុំ​។​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ងាក​មក​រក​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ស្វាគមន៍​ដ៏​កក់​ក្តៅ។ គាត់​ក៏​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “អេលីសា(Elisa)! នៅ​ចាំ​ខ្ញុំ​ទេ? ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ចូន(Joan)”។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ខំ​នឹក​គិត អំពី​មនុស្ស​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នាក់ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ចូន ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅ​តែ​នឹក​មិន​ឃើញ​ថា ធ្លាប់​ស្គាល់​គាត់​ពី​ពេល​ណា។ តើ​គាត់​ជា​អ្នក​ជិត​ខាង ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​រស់​នៅ​ក្បែរ កាល​ពី​មុន? ឬ​ជា​មិត្ត​រួម​ការងារ​កាល​ពី​មុន? ខ្ញុំ​រក​នឹក​មិន​ឃើញ​ទេ។

ពេល​គាត់​ឃើញ​ខ្ញុំ​ពិបាក​រក​នឹក​ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “អេលីសា យើង​ធ្លាប់​ស្គាល់​គ្នា​កាល នៅ​រៀន​នៅ​វិទ្យាល័យ​”។ ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​នឹក​ឃើញ​ថា កាល​នោះ គឺ​នៅ​ពេល​យប់​ថ្ងៃ​សុក្រ នៅ​ទីលាន​ប្រកួត​កីឡា​បាល់​ទាត់ យើង​បាន​ស្រែក​ហូរ​កញ្រ្ចៀវ ពី​កន្លែង​ឈរ​ទស្សនា។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​គិត​ដល់​បរិបទ​មួយ​នេះ​ហើយ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​គាត់​ឡើង​វិញ។

ក្រោយ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សុគត​ហើយ នាង​ម៉ារា មក​ពី​ស្រុក​ម៉ាកដាឡា ក៏​បាន​ទៅ​ផ្នូរ​របស់​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ពេល​ព្រឹក​ព្រលឹម ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ថ្ម​បាន​យក​ចេញ​ពី​មាត់​ផ្នូរ​ហើយ​(យ៉ូហាន ២០:១-២)។ នាង​ក៏​បាន​រត់​ទៅ​ហៅ​សាវ័ក​ពេត្រុស និង​សាវ័ក​យ៉ូហាន។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​ផ្នូរ​វិញ ជា​មួយ​នឹង​នាង ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ផ្នូរ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ទទេ(ខ.៣-១០)។ តែ​នាង​ម៉ារា​បាន​ឈរ​យំ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ផ្នូរ​(ខ.១១)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ នៅ​ទីនោះ “នាង​មើល​ទ្រង់​មិន​ស្គាល់​ទេ”(ខ.១៤) ដោយ​នឹក​ស្មាន​ថា ទ្រង់​ជា​អ្នក​ថែ​ចំការ​(ខ.១៥)។

តើ​ហេតុ​អ្វី បាន​ជា​នាង​មើល​ព្រះយេស៊ូវ​មិន​ស្គាល់ យ៉ាង​ដូច្នេះ? តើ​ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​នាង​ពិបាក​នឹង​មើល​ទ្រង់​ស្គាល់​ឬ?…