តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Elisa Morgan

ព្រះយេស៊ូវមានព្រះភក្ត្រញញឹម

បើ​គេ​តម្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ដើរ​តួ​ជា​ព្រះ​យេស៊ូវ ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​មួយ តើ​អ្នក​នឹង​សម្តែង​យ៉ាងដូចម្តេច? នេះ​ជា​សំណួរ ដែល​លោក​ប្រ៊ូស ម៉ាឈានោ(Bruce Marchiano) បាន​ជួប ពេល​ដែល​គេ​ឲ្យ​គាត់​សម្តែង​ជា​តួ​ព្រះ​យេស៊ូវ ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ព្រះ​គម្ពីរ​ដោយ​រូប​ភាព ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៣ ក្រោម​ចំណង​ជើង​ថា កណ្ឌ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ។ គាត់​ដឹង​ថា មនុស្ស​រាប់លាន​នាក់​ដែល​បាន​ទស្សនា​រឿង​នេះ នឹង​ធ្វើ​ការ​សន្និ​ដ្ឋាន​អំពី​​ព្រះយេស៊ូវ ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ការ​សម្តែង​របស់​គាត់ ដូច​នេះ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ពិបាក​ពេក នៅ​ក្នុង​ការ​សម្តែង​ជា​តួ​ព្រះ​យេស៊ូវ “ឲ្យ​ត្រូវ”។ គាត់​ក៏​បាន​លុត​ជង្គង់​ចុះ អធិស្ឋាន ហើយ​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​យេស៊ូវ សូម​ឲ្យ​គាត់​សម្តែង​ជា​តួ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​បាន​ល្អ។

លោក​ប្រ៊ូស​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ឆ្លើយ​តប នៅ​ក្នុង​ជំពូក​ទី​១ នៃ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ ដែល​ក្នុង​នោះ អ្នក​និពន្ធ​បាន​ប្រាប់យើង អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​វរបិតា​បាន​ចាក់​ប្រេង​តាំង​ថ្វាយ​ព្រះ​បុត្រា​ទ្រង់ “ដោយ​ប្រេង​នៃ​ក្តី​អំណរ”(១:៩)។ ក្តី​អំណរប្រភេទ​នេះ កើត​ឡើង​ពី​ការ​ប្រកប​ទាក់​ទង​នឹង​ព្រះ​វរបិតា ដែល​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក​អស់​ពី​ចិត្ត។ ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ក្តីអំណរ​ប្រភេទ​នេះ ពេញ​មួយ​ព្រះ​ជន្ម​របស់​ទ្រង់​។ គឺ​ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ ១២:២ បាន​ពិពណ៌នា​ថា “​ទ្រង់​បាន​រង​ទ្រាំ​នៅ​ឈើ​ឆ្កាង ទាំង​មើលងាយ​ចំពោះ​សេចក្តី​អាម៉ាស់​ខ្មាសនោះ ឲ្យ​តែ​បាន​សេចក្តី​អំណរ​ដែល​នៅ​ចំពោះ​ទ្រង់ រួច​ទ្រង់​ក៏​គង់​ខាង​ស្តាំ​បល្ល័ង្ក​នៃ​ព្រះ”។

បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​យល់​អំពី​ការ​បក​ស្រាយ​នេះ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ គាត់​ក៏​បាន​សម្តែង​ជា​តួ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ក្តី​អំណរ តាម​លក្ខណៈ​ដ៏​ពិសេស។ ជា​លទ្ធ​ផល​គេ​ក៏​បាន​ហៅ​គាត់​ថា “អ្នកដើរតួជាព្រះយេស៊ូវ ដែលមានព្រះភក្រ្តញញឹម”។ យើង​ក៏​អាច​លុត​ជង្គង់​ចុះ ហើយ “ទូល​អង្វរ​ដល់​ព្រះយេស៊ូវ សូម​ឲ្យ​យើង​មាន​អាកប្ប​កិរិយា ដូច​ព្រះអង្គ” ផង​ដែរ។ សូម​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​បំពេញ​យើង…

ការអធិស្ឋាន ដូចព្រះយេស៊ូវ

កាក់​នីមួយ​ៗ សុទ្ធ​តែ​មាន​ផ្ទៃ​ពីរ។ ក្នុង​ភាសា​អង់​គ្លេស គេ​ហៅ​ផ្ទៃ​ខាង​មុខ​ថា “ក្បាល” ដែល​តាម​ធម្មតា វា​មាន​រូប​របស់​ប្រមុខ​រដ្ឋ​នៃ​ប្រទេស​ណា​មួយ។ គេ​បាន​ផលិត​កាក់​ដូច​នេះ តាំង​ពី​សម័យ​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង​មក​ម្ល៉េះ។​ គេ​ហៅ​ផ្ទៃ​ខាង​ខ្នងរបស់​កាក់​ថា “កន្ទុយ”។  ការ​ហៅ​ដូច​នេះ គឺ​អាច​មាន​ប្រភព​មក​ពី​កាក់​១០​ភែន​របស់​ចក្រ​ភព​អង់​គ្លេស ដែល​មាន​រូបកន្ទុយ​សត្វ​តោ​បាស់​ទៅ​លើ ក្នុង​លក្ខណៈ​ដូច​ជា​ឡូហ្គោ ឬនិមិត្តសញ្ញាតំណាង។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ ក្នុង​សួន​ច្បារ​កេតសេម៉ានី ដែល​មាន​ពីរ​ផ្នែក​ផង​ដែរ។ ក្នុង​ពេល​ដែល​ជ្រាល​ជ្រៅ​បំផុត​ក្នុង​ព្រះ​ជន្ម​របស់​ព្រះ​អង្គ​នៅ​លើ​ផែន​ដី នៅ​ពេល​យប់​មុន​ពេល​ព្រះ​អង្គ​សុគត នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះវរបិតា​អើយ បើ​សិន​ជា​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នោះ​សូម​យក​ពែង​នេះ​ចេញ​ពី​ទូលបង្គំ​ទៅ ប៉ុន្តែ កុំ​តាម​ចិត្ត​ទូលបង្គំ​ឡើយ សូម​តាម​តែ​ព្រះហឫទ័យ​ទ្រង់​វិញ”(លូកា ២២:៤២)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​មាន​បន្ទូល​ថា “សូម​យក​ពែង​នេះ​ចេញ” ​គឺ​ព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​អធិស្ឋាន​ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់។ គឺ​ព្រះ​អង្គបង្ហាញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ថា នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ចង់​បាន។

បន្ទាប់​មក ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ចូល​ដល់​ការ​អធិស្ឋាន​មួយ​ផ្នែក​ទៀត​ ដែល​ក្នុង​នោះ​ព្រះ​អង្គ​អធិស្ឋាន​ថា “តែ​កុំ​តាម​ចិត្តទូល​បង្គំ​ឡើយ”។ ក្នុង​ផ្នែក​នេះ ព្រះ​អង្គ​បាន​លះ​បង់​ខ្លួន​ឯង។ ការ​លះ​បង់​អាត្មា​ខ្លួន​ឯង​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះ ចាប់​ផ្តើម​ ពេលដែល​យើង​អធិស្ឋាន​ថា “តើ​ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​ធ្វើ​អ្វី?”

ការ​អធិស្ឋាន​ដែល​មាន​ពីរ​ផ្នែក​នេះ ក៏​បាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ជំពូក​២៦ និង ម៉ាកុស ជំពូក​១៤ ហើយ​ក៏​បាន​លើក​ឡើង នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ជំពូក​១៨​ផង​ដែរ។ ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ពីរ​ផ្នែក គឺ​ផ្នែក​ដែលព្រះ​អង្គ​ចង់​ឲ្យ​ព្រះ​វរបិតា​ដក​ពែង​ចេញ​(អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ចង់​បាន) និង​ផ្នែក​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ទូល​សូម​ កុំ​ឲ្យ​តាម​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ(គឺ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​វរបិតា​ចង់​បាន) ដែល​ក្នុង​នោះ…

ការត្រាស់ហៅឲ្យចាកចេញ

កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ខ្ញុំ​បាន​ស្រមៃ​ថា ខ្ញុំ​នឹង​បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​មិត្ត​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ ដែល​នៅ​រៀន​វិទ្យាល័យ​ជា​មួយ​គ្នា តែ​ថ្ងៃ​មួយ យើង​ក៏​បាន​ចែក​ផ្លូវ​គ្នា។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា អនា​គត​របស់​ខ្ញុំ​ប្រែ​ជា​ងងឹត​សូន្យ​សុង ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​រស់​នៅ​ដើម្បី​អ្វី​ទេ។ តែ​ទី​បំផុត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​កំពុង​តែ​ដឹក​នាំ​ខ្ញុំ ឲ្យ​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ ដោយ​បម្រើ​អ្នក​ដទៃ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចូល​រៀន​នៅ​សាលា​ព្រះ​គម្ពីរ។ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​ពិបាក ដើម្បី​ចាក​ចេញ​ឆ្ងាយ ពី​ទី​កន្លែង​កំណើត មិត្ត​ភក្តិ និង​ក្រុម​គ្រួសារ។ ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​ត្រាស់​ហៅ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ចាក​ចេញ។

មាន​ពេល​មួយ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​នៅ​តាម​មាត់​សមុទ្រ​កាលីឡេ ហើយ​ក៏​បាន​ទត​ឃើញ​លោក​ពេត្រុស និង​លោកអន​ទ្រេ ដែល​ជា​ប្អូន​ប្រុស​គាត់ កំពុង​តែ​បង់​សំណាញ់ នេ​សាទ​ត្រី​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ដើម្បី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ត្រាស់​ហៅ​ពួក​គេ​ថា “ចូរ​មក​តាម​ខ្ញុំៗ នឹង​តាំង​អ្នក ឲ្យ​ជា​អ្នក​នេសាទ​មនុស្ស​វិញ”(ម៉ាថាយ ៤:១៩)។ បន្ទាប់​មក ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​ទត​ឃើញ​អ្នក​នេសាទ​ពីរ​នាក់​ទៀត គឺ​លោក​យ៉ាកុប និង​បង​ប្រុស​គាត់ ឈ្មោះ​យ៉ូហាន ហើយ​ក៏​បានត្រាស់​ហៅ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ(ខ.២១)។

ពេល​ដែល​ពួក​សាវ័ក​ទាំង​នេះ​សម្រេច​ចិត្ត​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ ពួក​គេ​ក៏​មាន​អ្វី​ៗ​ជា​ច្រើន ដែល​ត្រូវ​លះ​បង់។​ លោក​ពេត្រុស និង​លោក​អនទ្រ “បាន​ទុក​សំណាញ់​ចោល”(ខ.២០)។ លោក​យ៉ាកុប និង​លោក​យ៉ូហាន​ក៏ “បាន​លះ​បង់​ទូក និង​ឪពុក ហើយដើរ​តាម​ទ្រង់​”ផងដែរ​(ខ.២២)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ កណ្ឌ​គម្ពីរ​លូកា​បាន​ចែង​ថា ពួក​គេ​បាន​ទុក​របស់​ទាំង​អស់​ចោល ហើយ​ដើរ​តាម​ទ្រង់​(លូកា…

សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានការលះបង់

មាន​ពេល​មួយ​ខាឡា(Carla) បាន​ទូរស័ព្ទ និង​ផ្ញើសារ​ទៅ​ប្អូន​ប្រុស​របស់​នាង។ នាង​ក៏​បាន​ទៅ​ឈរ​នៅ​មុខ​ក្លោង​ទ្វារផ្ទះ​របស់​ប្អូន​ប្រុស​នាង ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ឲ្យ​ប្អូន​ប្រុស​នាង​ឆ្លើយ​តប។ ប្អូន​ប្រុស​របស់​នាង​កំពុង​តែ​មាន​ជម្ងឺ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត និង​កំពុង​ជម្នះ​ការ​ញៀន​ថ្នាំ ដោយ​លាក់​ខ្លួន​ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ។ ខាឡា​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ជួយ​គាត់ ឲ្យ​ឈប់​នៅម្នាក់​ឯង​ទៀត ដោយ​យក​អាហារ​ដែល​គាត់​ចូល​ចិត្ត​ញាំ​ដាក់​ក្នុង​ថង់​ ភ្ជាប់​ជា​មួយ​ខគម្ពីរ​លើក​ទឹក​ចិត្ត មក​ចង​ព្យួរ​នៅ​លើ​ខ្លោង​ទ្វារ​ផ្ទះ។

ប៉ុន្តែ នាង​ក៏​បាន​របូត​ដៃ​ជ្រុះ​ថង់​អាហារ​នោះ ពី​លើ​ឈើ​ស្រួច​ៗ​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ក្លោង​ទ្វារ​ផ្ទះ​នោះ ធ្វើ​ឲ្យ​វា​រហែក ហើយ​របស់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ក្នុង​ថង់​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​ដី​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រោម។ នាង​ចង់​ធ្វើ​ការ​នេះ​សម្រាប់​គាត់ ដោយបំណង​ល្អ និង​ក្តី​ស្រឡាញ់ តែ​វា​បាន​ជ្រុះ​ទៅ​លើ​ដី​អស់។ តើ​ប្អូន​ប្រុស​របស់​នាង​ដឹង​ថា នាង​បាន​ធ្វើ​ការ​ដ៏​ល្អ​នេះ​សម្រាប់​គាត់​ឬ​ទេ? តើ​នាង​អាច​សម្រេច​បេសកកម្ម​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម​នេះ​ទេ? នាង​គ្រាន់​តែ​អាច​សង្ឃឹម និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់ ខណៈ​ពេល​ដែល​នាង​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រោស​គាត់​ឲ្យ​ជា។​

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​មនុស្ស​លោក​ខ្លាំង​ណាស់ បាន​ជា​ព្រះ​អង្គ​លះ​បង់​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​តែ​មួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ឲ្យ​គេ​ទំលុះ​ព្រះ​កាយ​ព្រះ​អង្គ​ជាប់​នឹង​ឈើ​ឆ្កាង​រហូត​ដល់​អស់​ព្រះ​ជន្ម ដើម្បី​លោះ​យើង​ឲ្យ​រួច​ពី​អំពើ​បាប ក្នុង​លោកិយ ដែល​កំពុង​តែ​ហត់​នឿយ និង​ព្រួយ​លំបាក​(យ៉ូហាន ៣:១៦)។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ៥៣:៥ ហោរា​អេសាយ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ អំពី​ការ​លះ​បង់​របស់​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នេះ។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​មក​ថា ព្រះ​អង្គ “​ត្រូវ​របួស ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​រំលង​របស់​យើង ក៏​ត្រូវ​វាយ​ជាំ ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​យើង​ទេ ឯ​ការ​វាយផ្ចាល​ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​បាន​ជា​មេត្រី នោះ​បាន​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​ទ្រង់ ហើយ​យើង​រាល់​គ្នា​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ដោយសារ​ស្នាម​រំពាត់​នៅ​អង្គ​ទ្រង់(ខ.៦)។ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ទទួល​អំពើ​ទុច្ច​រិត​របស់​យើង​រាល់​គ្នា(ខ.៦)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​គឺ​ជា​អំណោយ​មក​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​​អាច​ប្រទាន ឲ្យ​យើង​មាន​កម្លាំង​ និង​ទស្សនៈ​​ថ្មីៗ ក្នុង​ជីវិត​របស់យើង​…

សេចក្តីសម្អប់ដែលស៊ីបំផ្លាញ

នៅ​ពិធី​បុណ្យ​សព​របស់​អតីត​ប្រធានា​ធិបតី​អាមេរិក លោក ចច អេឆ ដាប់ប៊លយូ ប៊ូស(George H. W. Bush) លោក​អាឡាន ស៊ីមសិន(Alan Simpson)ដែល​ជា​អតីត​សមាជិក​ព្រឹទ្ធ​សភា​អាមេរិក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “សេចក្តី​ស្អប់​ស៊ី​បំផ្លាញ​មនុស្ស​ណា ដែល​ទុក​វា​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត”។ លោក​ស៊ីមសិន​បាន​ព្យាយាម​ពិពណ៌នា អំពី​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​មិត្ត​សំឡាញ់​ម្នាក់​នេះ ដោយ​រំឭក​ថា លោក​ប្រធានាធិបតី​ទី​៤១​រូប​នេះ​ បាន​ឱប​ក្រសោប​យក​ភាព​រីក​រាយ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ជា​ជាង​រក្សា​ទុក​នូវ​សេចក្តី​សម្អប់ នៅ​ក្នុង​អាជីព​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ និង​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​លោក។​

ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ដូច​គាត់​ដែរ ចុះ​ចំណែក​អ្នក​វិញ។ សេចក្តី​សម្អប់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​លាក់​ទុក​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ បាន​នាំឲ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​រង​នូវ​ការ​ខូច​ខាត​ជា​ច្រើន។

ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​ផ្នែក​វេជ្ជ​សាស្រ្ត​បាន​បង្ហាញ​ថា រូប​កាយ​របស់​យើង​ទទួល​រង​នូវ​ការ​ខូច​ខាត​ជា​ច្រើន ពេល​ណា​យើង​ប្រកាន់​យក​នូវភាព​អវិជ្ជមាន ឬ​បញ្ចេញ​កំហឹង។ សម្ពាធ​ឈាម​របស់​យើង​ក៏​បាន​កើន​ឡើង។ បេះ​ដូង​យើង​លោត​កាន់​តែ​ញាប់។ វិញ្ញាណ​របស់​យើង​ក៏​ចុះ​ខ្សោយ។ ដូចនេះ​ សេចក្តី​សម្អប់​ដែល​យើង​បាន​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត​យើង កំពុង​តែ​ស៊ី​បំផ្លាញ​យើង​ហើយ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ១០:១២ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា “ឯ​សេចក្តី​សំអប់ នោះ​បណ្តាល​ឲ្យ​កើត​មាន​ហេតុ​ទាស់ទែង​គ្នា តែ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ តែង​គ្រប​បាំង​អស់​ទាំង​អំពើ​កំហុស”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​កំពុង​តែ​មាន​បន្ទូល​អំពី​ការទាស់​ទែង ដែល​កើត​ចេញ​ពី​សេចក្តី​សម្អប់ រវាង​កុល​សម្ព័ន្ធ និង​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​ឡាយ។ សេចក្តី​សម្អប់​នេះ​បាន​ជម្រុញ​ឲ្យ​មានការ​សង​សឹក បាន​ជា​អ្នក​ដែល​ស្អប់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក មិន​អាច​ភ្ជាប់​ទំនាក​ទំនង​គ្នា​បាន​ទេ។

ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ បាន​គ្រប​បាំង ឬ​ប្រទាន​ការ​អត់​ឱន​ទោស ទោះ​យើង​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​ក៏​ដោយ។ ការ​នេះ​មិន​មាន​ន័យ​ថា យើង​ត្រូវ​មើល​រំលង​កំហុស ឬ​ចេះ​តែ​បណ្តោយ​គេ​ឲ្យ​ធ្វើ​ខុស​នោះ​ទេ។…

ការឆ្លើយថា បាទ ឬចាស ជាច្រើនដង

នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ណូអែល កាល​ឆ្នាំ​មួយ​នោះ ជី​ដូន​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​ខ្សែក​គុជ​ខ្យង់​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ​ខ្សែ។ គ្រាប់​គុជ​ខ្យង​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឺ​ផ្លេក នៅ​លើ​ក​របស់​ខ្ញុំ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​មួយ ខ្សែ​ក​នោះ​ក៏​បាន​ដាច់។ គ្រាប់​គុជ​មូល​ៗ​ក៏​បាន​ជ្រុះ ហើយ​លោត​ប្រសាច នៅ​លើ​រនាប​ផ្ទះ​របស់​យើង ដែល​ធ្វើ​ពី​ឈើ​ប្រណិត។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លូន​ពី​លើ​រនាប​ផ្ទះ ដើម្បី​រើស​គ្រាប់​គុជ​ដ៏​តូច​ល្អិត​ទំាង​នោះ​ឲ្យ​អស់។ ពេល​ដែល​គ្រាប់​គុជ​ខ្យង​នី​មួយ​ៗ​នៅ​ដាច់​ពី​គ្នា ពួក​វា​មាន​រាង​តូច​ល្អិត​មិន​សូវ​ស្អាត​ទេ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​ត​ភ្ជាប់​ពួក​វា​ធ្វើ​ជា​ខ្សែក គ្រាប់​គុជ​ខ្យង​ទំាង​នោះ​បាន​បង្កើត​នូវ​សម្រស់​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្ងើច​សរសើរ

ជួន​កាល ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ការ​ឆ្លើយ​តប​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ពាក្យ​ថា “ចាស”​ ហាក់​ដូច​ជា​មិន​សូវ​សំខាន់​សោះ គឺប្រៀប​ដូច​ជា​គ្រាប់​គុជ​នីមួយ​ៗ ដែល​នៅ​ដាច់​ពី​គ្នា។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រៀប​ធៀប​ខ្លួន​ខ្ញុំ នឹង​នាង​ម៉ារា​ដែល​ជា​មាតា​របស់​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​មាន​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​ដ៏​អស្ចារ្យ ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ នាង​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ចាស” ចំពោះ​ការ​ត្រាស់​ហៅ​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ឲ្យ​នាងធ្វើ​ជា​ម្តាយ​បង្កើត​របស់​ព្រះ​មែស៊ី។ ពេល​ដែល​ទេវតា​នាំ​ព្រះ​រាជ​សារ​របស់​ព្រះ ​មក​ប្រាប់​នាង នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “ខ្ញុំ​នេះ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះ សូម​ឲ្យ​បាន​សំរេច​ដូច​ពាក្យ​លោក​ចុះ”(លូកា ១:៣៨)។ តើ​នាង​ដឹង​ទេ​ថា នាង​នឹង​ត្រូវ​លះ​បង់​អ្វី​ខ្លះ? តើ​នាង​ដឹង​ទេ​ថា ការ​ឆ្លើយ​ថា “ចាស” ​កាន់​តែ​ពិបាក​ជាង​មុន ពេល​ដែល​នាង​ត្រូវ​លះ​បង់​បុត្រា​របស់​នាង នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង នៅ​ពេល​ខាង​មុខ? ​

បទ​គម្ពីរ​លូកា ២:១៩ បាន​ប្រាប់​យើង​ថា បន្ទាប់​ពី​ពួក​ទេវតា​បាន​លេច​មក ហើយ​ពួក​អ្នក​គង្វាល​បាន​ចូល​មក​ថ្វាយ​បង្គំ​បុត្រ​តូច​ហើយ “នាង​រក្សា​ទុក​រឿង​ទាំង​នោះ ដោយ​រំពឹង​គិត​តែ​ក្នុង​ចិត្ត”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ពាក្យ​ថា…

បន្ទុកដ៏មានន័យ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ដើរ​ពើម​ៗ ក្នុង​ភាព​ងងឹត។ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​បាន​គេង ឲ្យ​លើស​កន្លះ​ម៉ោង​ផង ហើយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​មិនងាយ​គេង​លក់​វិញ​ទេ។ ស្វាមី​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​កំពុង​តែ​សម្រាក​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ថា “ជម្ងឺ​មហារីក​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល និង​ឆ្អឹង​ខ្នង​របស់​គាត់”។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ចាប់ ជួស​គាត់។ នេះ​​ជា​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់​ណាស់! តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ វិញ្ញាណ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត តាម​រយៈ​ការ​អធិស្ឋាន​ដ៏​ខ្ជាប់​ខ្ជួន។ អ្នក​អាច​និយាយ​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ជួយ​រំលែក​បន្ទុក ដ៏​មាន​ន័យ សម្រាប់​ពួក​គេ។ តើ​វា​មាន​ន័យ ​ដោយ​របៀប​ណា?

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ១១:២៨-៣០ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ប្រទាន​ការ​សម្រាក​ដល់​វិញ្ញាណ​ដែល​នឿយ​ព្រួយ។ អ្វី​ដែល​ចម្លែកនោះ​គឺ យើង​អាច​ទទួល​ការ​សម្រាក​នោះ​បាន នៅ​ពេល​ដែល​យើង​បន្ទន់​ខ្លួន​ទទួល​នឹម​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ឱប​ក្រសោប​យក​បន្ទុក​របស់​ទ្រង់។ ទ្រង់​បាន​បញ្ជាក់​នៅ​ក្នុង​ខ.៣០​ថា “នឹម​ខ្ញុំ​ងាយ​ទេ ហើយ​បន្ទុក​ខ្ញុំ​ក៏​ស្រាល”។ ពេល​ណា​យើង​អនុញ្ញាត​ព្រះយេស៊ូវ ឲ្យ​លើក​បន្ទុក​ចេញ​ពី​ខ្នង​យើង ហើយ​យើង​ទទួល​នឹម​របស់​ទ្រង់ នោះ​យើង​នឹង​បាន​នៅ​ជាប់​នឹង​ទ្រង់ បោះ​ជំហាន​ទៅ​មុខ​ទន្ទឹម​នឹងទ្រង់ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់។​ ពេល​យើង​បន្ទន់​ខ្លួន​ទទួល​បន្ទុក​ទ្រង់ យើង​មាន​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​ការ​រង​ទុក្ខ​របស់​ទ្រង់ ដែល​នាំឲ្យ​យើង​មាន​ចំណែក នៅ​ក្នុង​ការកម្សាន្ត​ចិត្ត​របស់​ទ្រង់​ផង​ដែរ​(២កូរិនថូស ១:៥)។

ក្តី​កង្វល់​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ចំពោះ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ជា​បន្ទុក​ដ៏​ធ្ងន់។ តែ​ខ្ញុំ​អរគុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជួយ​រំលែក​បន្ទុក​គាត់ ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន ធ្វើ​ឲ្យ​បន្ទុក​នោះ​មាន​ន័យ។ បន្តិច​ម្តង​ៗ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គេង​លក់​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​ភ្ញាក់​ឡើង​នៅ​ពេល​ព្រឹក។ ខ្ញុំ​នៅបន្ត​ជួយ​រំលែក​បន្ទុក​ដ៏​មាន​ន័យ​នោះ គឺ​ជា​នឹម​ដែល​ងាយ និង​បន្ទុក​ដ៏​ស្រាល ​នៅ​ក្នុង​ការ​ដើរ​ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ —ELISA MORGAN

តើអ្នកចង់បន្សល់ទុកកេរដំណែលអ្វី?

លោក​ថូម៉ាស អេឌីសិន(Thomas Edison) បាន​ឆ្នៃ​បង្កើត​អំពូល​ភ្លើង​ដំបូង​គេ ដែល​អាច​ប្រើ​ប្រាស់​បាន។ លោក​យ៉ូណាស សក(Jonas Salk) បាន​បង្កើត​វ៉ាក់សាំង​ជម្ងឺ​គ្រុន​ស្វិត​ដៃ​ជើង។ អ្នក​ស្រី​អេមី ខាមៃឃល(Amy Carmichael) បាន​និពន្ធ​បទ​ទំនុក​សកល​ជា​ច្រើន ដែល​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ជា​ច្រើន​បាន​ច្រៀង នៅ​ក្នុង​កម្ម​វីធី​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ចុះ​ចំណែក​ឯ​អ្នក​វិញ? តើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ដាក់​អ្នក​នៅ​លើ​ផែន​ដី​នេះ ដើម្បី​អ្វី​ដែរ? តើ​អ្នក​នឹង​ប្រើ​ជីវិត​របស់​អ្នក យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ?

បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ជំពូក​៤ បាន​ប្រាប់​យើង​ថា នាង​អេវ៉ា “បាន​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ ហើយ​ក៏​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់ ឈ្មោះ​កាអ៊ីន”។ បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ពរ​កាអ៊ីន​ជា​លើកទី​មួយ នាង​ក៏​បាន​ប្រកាស់​ថា នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ ដោយ​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ប្រោស​ប្រទាន​ដល់​នាង​(ខ.១)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ នាង​អេវ៉ា​បាន​បង្ហាញ​អំពី​អារម្មណ៍​ដ៏​រំភើប​រីករាយ​បំផុត ដែល​កូន​ទីមួយ​របស់​នាងបាន​ចាប់​កំណើត បាន​ជា​នាង​ប្រកាស់​ថា កូន​នោះ គឺជា​ការ​ប្រោស​ប្រទាន​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ពោល​គឺ​នាង​បាន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ។  ទី​បំផុត តាម​រយៈ​ពូជ​របស់​នាង​អេវ៉ា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​ដល់​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ តាម​រយៈ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ព្រះ​អង្គ​(យ៉ូហាន ៣:១៦)។ នាង​បាន​បន្សល់​នូវ​កេរ​ដំណែល​ដ៏​អស្ចារ្យ!

ការ​បំពេញ​តួនាទី​ជា​ឪពុក​ម្តាយ ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ការ​រួម​ចំណែក​ដ៏​យូរ​អង្វែង ជួយ​ដល់​ពិភព​លោក​នេះ។ ការ​រួម​ចំណែក​ជួយ​នោះ ក៏​រាប់​បញ្ចូល​សកម្ម​ភាពមាន​ប្រយោជន៍​ជា​ច្រើន​ដែល​អ្នក​បាន​ធ្វើ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ការ​សរសេរ​និពន្ធ ការ​កាត់​ដេរ​ខោអាវ ឬ​ការ​គូរ​គំនូរ​ជា​ដើម។ ម្យ៉ាង​ទៀត អ្នក​អាច​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដ៏​ល្អ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ស្រេក​ឃ្លាន​ឥទ្ធិ​ពល​នៃ​ការ​កោត​ខ្លាច​ព្រះ។ ពុំ​នោះទេ ការ​រួម​ចំណែក​របស់​អ្នក​នឹង​បន្ត​កើត​មាន តាម​របៀប​ដែល​អ្នក​នឹក​ស្មានមិន​ដល់ បន្ទាប់​ពី​អ្នក​បាន​លា​ចាក​លោក​នេះ។…

រឿងនីមួយៗបង្កប់ព្រះនាមទ្រង់

មានពេលមួយ ខ្ញុំបានបើកព្រះគម្ពីររូបភាព សម្រាប់កុមារ ហើយក៏បានចាប់ផ្តើមអានខគម្ពីរនោះឲ្យចៅៗរបស់ខ្ញុំស្តាប់។ ភ្លាមៗនោះ យើងមានការជក់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះរឿងដែលនិយាយអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះ ដែលបានពិពណ៌នាជាពាក្យសម្រាយ។ ខ្ញុំក៏បានគូសចំណាំទំព័រដែលយើងកំពុងតែអាននោះ រួចបិទសៀវភៅនោះ ដើម្បីមើលក្របរបស់វា ឃើញចំណងជើងដែលគេបានដាក់ឲ្យថា : រឿងរបស់ព្រះយេស៊ូវ ក្នុងព្រះគម្ពីរ : រឿងនីមួយៗមានបង្កប់ព្រះនាមទ្រង់។
ជាការពិតណាស់ រឿងនីមួយៗមានបង្កប់ព្រះនាមទ្រង់។

ខ្ញុំសូមនិយាយដោយស្មោះត្រង់ថា ជួនកាល ពេលខ្ញុំអានរឿងក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប ជាពិសេសក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ខ្ញុំក៏ពិបាកយល់ដែរ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នកដែលមិនស្គាល់ព្រះ ហាក់ដូចជាមានជ័យជម្នះមកលើរាស្រ្តរបស់ទ្រង់? យើងដឹងថា ចរិកលក្ខណៈរបស់ទ្រង់បរិសុទ្ធ ហើយបំណងព្រះទ័យទ្រង់ក៏ល្អ តែហេតុអ្វីបានជាទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភាពសាហាវព្រៃផ្សៃយ៉ាងនោះ កើតមានចំពោះរាស្រ្តទ្រង់?

បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ទ្រង់បានជួបសិស្សទ្រង់ពីរនាក់ នៅតាមផ្លូវទៅកាន់ភូមិអេម៉ោស។ កាលនោះ ពួកគេមើលទ្រង់មិនស្គាល់ ហើយកំពុងតែមានការខកចិត្ត ចំពោះការសុគតរបស់ព្រះមែស៊ី ដែលពួកគេធ្លាប់តែសង្ឃឹមរង់ចាំនោះ(លូកា ២៩:១៩-២៤)។ គឺសង្ឃឹមថា ទ្រង់នឹងយាងមកប្រោសលោះសាសន៍អ៊ីស្រាអែល(ខ.២១)។ បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូវក៏បាន “ស្រាយន័យសេចក្តី ដែលតម្រូវដល់ទ្រង់ ពីក្នុងគម្ពីរទាំងឡាយ ឲ្យគេស្តាប់ ចាប់តាំងពីគម្ពីរលោកម៉ូសេ និងគម្ពីរពួកហោរារៀងមក”(ខ.២៧)។

រឿងនីមួយៗក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីប សុទ្ធតែបង្កប់ព្រះនាមទ្រង់ សូម្បីតែនៅក្នុងរឿងដែលពិបាកយល់ ព្រោះរឿងទាំងនោះបានបើកបង្ហាញភាពប្រេះបែក ក្នុងពិភពលោករបស់យើង និងបង្ហាញឲ្យយើងដឹងថា យើងត្រូវការព្រះសង្រ្គោះមួយអង្គ។ គ្រប់សកម្មភាព ហេតុការណ៍…

ភាពស្មោះត្រង់នៅគ្រប់ទីកន្លែង

កាលពីមុន មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំម្នាក់ បានធ្វើជាអ្នកប្រឹក្សាយោបល់របស់ខ្ញុំ។ មានពេលមួយ គាត់បានគូររូបមនុស្សស្គមដូចឈើចាក់ធ្មេញម្នាក់ នៅលើក្រដាស់មួយសន្លឹក។ គាត់ក៏បានហៅរូបនោះថា “ខ្លួនរបស់យើង ពេលនៅម្នាក់ឯង”។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានគូរទម្រង់ក្រៅជុំវិញរូបនោះ ដែលមានទំហំធំជាងរូបនោះប្រហែល២បីសង់ទីម៉ែត្រធ្វើឲ្យរូបមនុស្សនោះធាត់ជាងមុខ ហើយក៏បានហៅវាថា “ខ្លួនយើង នៅទីសាធារណៈ”។ គាត់ពន្យល់ថា ភាពខុសគ្នារវាងខ្លួនរបស់យើង ពេលនៅម្នាក់ឯង និងខ្លួនយើងនៅទីសាធារណៈ គឺស្ថិតនៅត្រង់ភាពស្មោះត្រង់របស់យើង។

ពេលខ្ញុំកំពុងតែស្តាប់ការបង្រៀនរបស់គាត់ ខ្ញុំក៏បានឆ្ងល់ថា ពេលដែលខ្ញុំនៅក្បែរអ្នកដទៃ តើខ្ញុំមានភាពស្មោះត្រង់ ដូចពេលដែលខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងដែរឬទេ?

ពេលដែលសាវ័កប៉ុលសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស ការបង្រៀនរបស់គាត់បាននិយាយអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលត់ដំខាងវិញ្ញាណ ឲ្យមានលក្ខណៈដូចព្រះយេស៊ូវ។ ជិតដល់ចុងបញ្ចប់នៃសំបុត្ររបស់គាត់(២កូរិនថូស ១០:១០) គាត់ក៏បានលើកឡើង អំពីពួកចោទប្រកាន់ ដែលបានធ្វើការរិះគន់មកលើភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ ដោយចោទប្រកាន់គាត់ថា គាត់ជាមនុស្សទន់ខ្សោយ ហើយមានភាពក្លាហានតែនៅក្នុងសំបុត្ររបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកអ្នកចោទប្រកាន់ទាំងនោះបានប្រើវោហាស័ព្ទរបស់ខ្លួន ធ្វើជាអាជីពដើម្បីរកកំរៃពីអ្នកស្តាប់។ សាវ័កប៉ុលមានការរៀនសូត្រជ្រៅជ្រះ តែគាត់បាននិយាយស្តី ដោយប្រើពាក្យសម្តីសាមញ្ញៗ និងច្បាស់លាស់។ គឺដូចដែលគាត់បានមានប្រសាសន៍ក្នុងសំបុត្រមុនៗថា “ឯពាក្យសំដី និងវោហាអធិប្បាយរបស់ខ្ញុំ ក៏មិនមែនដោយពាក្យឧត្តុង្គឧត្តម ដែលពូកែបញ្ចុះបញ្ចូលនោះដែរ គឺដោយការសំដែងចេញជាព្រះវិញ្ញាណ និងព្រះចេស្តាវិញទេតើ”(១កូរិនថូស ២:៤)។ នៅក្នុងសំបុត្របន្ទាប់ គាត់ក៏បានបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ ដោយមានប្រសាសន៍ថា “ត្រូវឲ្យមនុស្សយ៉ាងនោះបានយល់ថា កាលណាយើងខ្ញុំនៅជាមួយ នោះយើងខ្ញុំនឹងប្រព្រឹត្ត ដូចជាយើងខ្ញុំបានសរសេរចុះក្នុងសំបុត្រ ពីកាលដែលមិនបាននៅជាមួយដែរ”(២កូរិនថូស ១០:១១)។…