តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ John Blase

គង់នៅជាមួយយើង

មាន​ពេល​មួយ ពេល​ខ្ញុំ​ដើរ​ទិញ​ឥវ៉ាន់ ក្នុង​ហាង​ទំនិញ ខ្ញុំ​ឃើញ​ស្រ្តី​ម្នាក់ កំពុង​ឈរ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ធ្នើរ​ដាក់​ទំនិញ ដែល​នៅ​ខ្ពស់​ជាង​គេ។ នៅ​លើ​ធ្នើរ​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​ដប​ទឹក​ជ្រលក់​ស្ពេ​កាទី (នំ​បញ្ចុក​អ៊ីតាលី)ជា​ច្រើន​ដប។​ ខ្ញុំ​ក៏​កំពុង​តែ​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​គាត់ អស់​ពេល​ពីរ​បី​នាទី ដោយ​ភ្នែក​ផ្តោត​ទៅ​រក​ធ្នើ​ឥវ៉ាន់​នោះ​ផង​ដែរ ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ជ្រើស​រើស​យក​ដប​មួយ​ណា។ នាង​បាន​មើល​ទៅ​ធ្នើ​នោះ​ទាល់​តែ​ភ្លឹក មិន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​មិន​មាន​បញ្ហា នៅ​ក្នុង​ការ​ឈោង​ទៅ​រក​ធ្នើ​ដែល​នៅ​គេ​នោះ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មាន​កម្ពស់​ខ្ពស់​គួរ​សម​ដែរ។ តែ​នាង​មាន​កម្ពស់​ទាប​ពេក មិន​អាច​ឈោង​ដល់ បាន​ជា​ខ្ញុំ​សួរ​នាំ​នាង​ថា តើ​ខ្ញុំ​អាច​ជួយ​នាង​បាន​ទេ។ គាត់​ក៏​ភ្ញាក់​ខ្លួន​ព្រើត ហើយ​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​មិន​ដឹង​សោះ​ថា ខ្ញុំកំពុង​ឈរ​ក្បែរ​នេះ។ គាត់​ក៏​ពឹង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជួយ​យក​ដប​នោះ​ឲ្យ​គាត់​ ។

ពួកសាវ័ក​ក៏​ធ្លាប់​ជួប​រឿង​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជួប​ហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​ឃ្លាន​អាហារ នៅ​កន្លែង​ដាច់​ស្រយ៉ាល ហើយ​ម៉ោង​ក៏​ជ្រុល​ហើយ បាន​ជា​ពួក​គេ​ទូល​សូម​ព្រះ​យេស៊ូវ ឲ្យ​ប្រាប់​ហ្វូង​មនុស្ស ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ដើម្បី​ឲ្យពួក​គេ​អាច​ទៅ​ទិញ​អាហារ​នៅ​ភូមិ​ជុំវិញ”(ម៉ាថាយ ១៤:១៥)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រាប់​ពួក​គេ ឲ្យ​ផ្គត់​ផ្គង់ហ្វូង​មនុស្ស​ទាំង​នោះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “នៅ​ទី​នេះ​យើង​ខ្ញុំ​គ្មាន​អ្វី​ទេ មាន​តែ​នំបុ័ង​៥​ដុំ ហើយ​និង​ត្រី​ពីរ​ប៉ុណ្ណោះ”(ខ.១៧)។ ពេល​នោះ ពួក​គេ​ហាក់​ដូច​ជា​គិត​តែ​អំពី​ការ​ខ្វះ​ខាត​របស់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ។ តែ​ពួក​គេ​ភ្លេច​ហើយថា ព្រះ​យេស៊ូវ​កំពុង​តែ​គង់​នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ ដោយ​ទ្រង់​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​នំប៉័ង​កើន​ឡើង​ជា​ច្រើន​សណ្ឋឹក ហើយ​ទ្រង់​ក៏​ជា​នំប៉័ង​ជីវិត​ផង​ដែរ។

ជួន​កាល យើង​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​បញ្ហា​ប្រឈម​ខ្លាំង​ពេក ហើយ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ ដោយ​ប្រើ​ទស្សនៈ​របស់​យើង ដែល​ច្រើន​តែ​មាន​កំរិត បាន​ជា​យើង​ភ្លេច​ថា ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដែល​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ កំពុង​តែគង់​នៅ​ក្បែរ​យើង​ជា​និច្ច។ ព្រះ​អង្គ​ជា​អេម៉ាញូអែល…

សំបុត្រលើកទឹកចិត្ត

រូប៊ី(Ruby) ចូល​ចិត្ត​រត់ ច្រៀង រាំ និង​លេង ដូច​ក្មេង​អាយុ​៤​ឆ្នាំ​ដទៃទៀតដែរ។ ប៉ុន្តែ នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​រអ៊ូរ​ទាំ​អំពី​ការ​ឈឺចាប់ នៅ​ក្បាល​ជង្គង់​របស់​នាង។ ឪពុក​ម្តាយ​របស់​រូប៊ី​ក៏​បាន​នាំ​នាង​ទៅ​ជួប​ពេទ្យ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​ដ៏​តក់​ស្លត់ ដោយ​គ្រូពេទ្យ​បាន​រក​ឃើញ​ថា នាង​មាន​ជម្ងឺ​មហារីក​ជាលីកា​ប្រសាទ ដំណាក់​កាល​ទី៤​។ នេះ​ជា​រឿង​ដ៏​សោក​សៅ​ណាស់។ ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង ក៏​បាន​ប្រញាប់​នាំ​នាង ទៅ​សម្រាក​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ។

ការ​សម្រាក​ព្យាបាល​របស់​រូប៊ី​នៅ​ពេទ្យ ក៏​បាន​អូស​បន្លាយ​ពេល​ដ៏​យូរ ដោយ​ឈាន​ចូល​ទៅ​ដល់​រដូវ​កាល​នៃ​បុណ្យ​ណូអែល ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​កាន់​តែ​ពិបាក​បន្ត​ស្នាក់​នៅ​ទៀត។ ក្នុង​ចំណោម​ពេទ្យ​របស់​រូប៊ី មាន​ពេទ្យ​ម្នាក់​បាន​ផ្តល់​យោបល់ ឲ្យ​គេដាក់​ប្រអប់​សំបុត្រ​នៅ​ក្រៅ​បន្ទប់​នាង ដើម្បី​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ អាច​ផ្ញើ​សំបុត្រ ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​សម្រាប់​នាង។

បន្ទាប់​មក ការ​អំពាវ​នាវ​ក៏​បាន​កើត​មាន ក្នុង​ហ្វេស​ប៊ុក ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ នាង​ក៏​បាន​ទទួល​សំបុត្រ​ជា​ច្រើន ពី​មិត្ត​ភក្តិ និង​អ្នក​ដែល​នាង​មិន​ដែល​ស្គាល់​សោះ។ រឿង​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដល់​គេ​រាល់​គ្នា ជា​ពិសេស​គឺ​រូប៊ី។ ជា​សរុប​រូប៊ី​បាន​ទទួល​សំបុត្រ​ជាង​១​សែន​ច្បាប់ ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ច្រើន​ជាង​មុន​បន្តិច ហើយ​ទី​បំផុត ​នាង​ក៏​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។

សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ក្រុង​កូល៉ុស គឺ​ជា​ប្រភេទ​សំបុត្រ​ដែល​រូប៊ី​បាន​ទទួល​(កូល៉ុស ១:២)។ ពាក្យ​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ នៅ​លើ​ទំព័រ​សំបុត្រ​នោះ បាន​ពាំ​នំា​សេចក្តី​សង្ឃឹម ឲ្យ​ពួក​គេ​បន្ត​បង្កើត​ផល​ផ្លែ និង​ចំណេះ​ដឹង ព្រម​ទាំង​កម្លាំង និង​ការ​ស៊ូ​ទ្រំា និង​អត់​ធ្មត់​(ខ.១០-១១)។ សូម​យើង​ស្រមៃ​ថា​ តើ​ពាក្យ​ទាំង​នោះ​បាន​ធ្វើ​ជា​ថ្នាំពេទ្យ​ដ៏​ល្អ​យ៉ាង​ណា សម្រាប់​ពួក​អ្នក​ស្មោះ​ត្រង់…

ត្រចៀកកើតមក សម្រាប់ស្តាប់

កញ្ញា​ដាយអ៊ែន គ្រូហ្គ័រ(Diane Kruger) ​គឺ​ជា​តារា​ភាព​យន្ត ដែល​គេ​បាន​ឲ្យ​ដើរ​តួរ ក្នុង​រឿង​មួយ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​មាន​ភាព​ល្បី​ល្បាញ។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​រឿង​នោះ នាង​ត្រូវ​ដើរ​តួរ​ជា​ភរិយា និង​ម្តាយ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ដែល​ជួប​ការ​បាត់​បង់​ប្តី និង​កូន ហើយ​នាង​មិន​ធ្លាប់​ជួប​ការ​បាត់​បង់​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ​យ៉ាង​នេះ ដោយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទេ។ នាង​មិន​ដឹង​ថា គេ​អាច​ជឿ​លើ​សមត្ថ​ភាព​សម្តែង​របស់​នាង​ឬ​អត់​ទេ។ ប៉ុន្តែ នាង​បាន​ទទួល​យក​ការ​សម្តែង​នេះ ហើយ​ដើម្បី​ត្រៀម​ខ្លួន​ដើរ​តួរ ក្នុង​រឿង​នេះ នាង​ក៏​បាន​ទៅ​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា ដែល​គេ​បាន​រៀប​ចំ សម្រាប់​ជួយ​អ្នក​ដែល​កំពុង​តែ​ឆ្លង​កាត់​ជ្រលង នៃ​ការទួញ​សោក​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ។

ពី​ដំបូង នាង​បាន​ផ្តល់​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​យោបល់ ពេល​ដែល​អ្នក​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​នោះ បាន​ចែក​ចាយ​អំពី​រឿង​របស់​ពួក​គេ។ នាង​ចង់​ជួយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ប៉ុន្តែ យូរ​ៗ​ទៅ នាង​ក៏​បាន​ឈប់​និយាយ ហើយ​គ្រាន់​តែ​ស្តាប់​គេ​និយាយ​វិញ។​ គឺ​ទាល់​តែ​ដល់​ពេល​នោះ ទើប​នាង​ចាប់​ផ្តើម​យល់ អំពី​បទ​ពិសោធន៍ ទុក្ខ​លំបាក និង​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ។ ហើយ​នាង​យល់​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​ពួក​គេ ដោយសារ​នាង​ប្រើ​ត្រចៀក​ស្តាប់​ពួក​គេ​និយាយ ។

មាន​ពេល​មួយ ហោរា​យេរេមា​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ថា បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ប្រើ “ត្រចៀក” ស្តាប់ព្រះ​សូរ​សៀង​ព្រះ​អម្ចាស់។​ ហោរា​រូប​នេះ​មិន​បាន​សំចៃ​ពាក្យ​សម្តី​ឡើយ។ គាត់​បាន​ហៅ​ពួក​គេ​ថា “ជន​ជាតិ​ល្ងីល្ងើ ហើយ​ឥត​យោបល់”(យេរេមា ៥:២១)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​យើង​ជា​និច្ច ដោយ​មាន​បន្ទូល​ជា​ពាក្យ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ការ​បង្រៀន ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ការ​ដាស់​តឿន។ ព្រះ​វរបិតា​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​រៀន…

ការបម្រើអ្នកដ៏តូចបំផុត

មាន​ពេល​មួយ កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រៀប​ចំ​ខ្លួន​ទៅ​រៀន លឿន​ជាង​ពេល​រាល់​ដង ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈាង​ចូលហាង​កាហ្វេ នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទៅ​សាលា​របស់​នាង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យល់​ព្រម។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បើក​ឡាន​ជិត​ដល់​ផ្លូវ​បត់​ចូល​ហាង​កាហ្វេ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​នាង​ថា “តើ​កូន​ចង់​ចែក​រំលែក​ក្តី​អំណរ​របស់​កូន នៅ​ពេល​ព្រឹក​នេះ​ទេ?” នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា នាង​ចង់​ចែក​រំលែក។

យើង​ក៏​បាន​កម្មង់​ទិញ​អាហារ​របស់​យើង ហើយ​ទៅ​បង់​លុយ នៅ​ក្បែរ​បង្អួច​ហាង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រាប់​អ្នក​រត់​តុ​ថា យើង​ចង់​បង់​លុយ​ឲ្យ​ស្រ្តី​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ដែល​នៅ​ក្រោយ​យើង​ផង​ដែរ។ កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បញ្ចេញ​ទឹក​មុខ​ញញឹម​ស្រស់។

បើ​ប្រៀប​ធៀប​រឿង​នេះ នឹង​រឿង​ធំ​ៗ​ជា​ច្រើន ការ​ទិញ​កាហ្វេ​មួយ​ពែង ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់ ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​អ្វី​ធំ​ដុំ​ទេ។ តើពិត​មែន​ទេ? ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ការ​ទិញ​កាហ្វេ​មួយ​ពែង ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​អំពើ​ល្អ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​សម្រាប់​អ្នក​តូច​បំផុត ក្នុង​ចំណោម​យើង​ឬ​ទេ?(ម៉ាថាយ ២៥:៤០)។ សូម​យើង​គិត អំពី​អ្នក ​ដែល​នៅ​ក្រោយ​យើង ឬ​នៅ​បន្ទាប់​យើង។ ហើយ​បន្ទាប់​មក សូម​យើង​ធ្វើ “អំពើ​ល្អ​មួយ” ដែល​ប្រហែល​ជា​ការ​ទិញ​កាហ្វេ ឬ​ប្រហែល​ជា​ការ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​លើស​នេះ ឬ​តូច​ជាង​នេះ សម្រាប់​គាត់។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា កាល​ណា​យើង “ធ្វើ​ការ​ទាំង​នោះ”(ខ.៤០) ដល់​អ្នក​តូច​បំផុត​ក្នុង​ពួក​បង​ប្អូន​យើង​នេះ នោះ​ឈ្មោះ​ថា បាន​ធ្វើ​ដល់​ទ្រង់​ដែរ​។

នៅ​ពេល​ព្រឹក​នោះ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បើក​ឡាន​ចេញ​ពី​ហាង​កាហ្វេ​នោះ​ទៅ យើង​ក៏​បាន​ឃើញ​ស្រ្តី​ម្នាក់​នោះកំពុងទទួល​កាហ្វេ​ពី​អ្នក​រត់​តុ​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ​នោះ។ ស្នាម​ញញឹម​ស្រស់ បាន​លេច​ឡើង នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ។—JOHN BLASÉ

ការសួររកទិសដៅ

ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​មាន​អំណោយ​ទាន​មួយ គឺ​គាត់​តែង​តែ​ស្គាល់​ទិស ។ បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​មាន​សមត្ថ​ភាព​ដូច​នេះ​ដែរ នោះ​មិន​ដឹង​ជា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ។ សុភាវគតិ​របស់​គាត់ បាន​ឲ្យ​គាត់​ដឹង​ថា ទិស​ខាង​ជើង ត្បូង លិច និង​កើត​នៅ​ខាង​ណា។ គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​សមត្ថ​ភាព​នេះ​ពី​កំណើត។ ហើយ​គាត់​តែង​តែ​ប្រាប់​ទិស មិន​ដែល​ខុស​ឡើយ គឺ​លើក​លែង​តែ​នៅ​ពេល​យប់មួយ​។

នៅ​ពេល​យប់​នោះ ប៉ា​ខ្ញុំ​បាន​វង្វេង​ផ្លូវ។ គាត់​និង​ម្តាយ​ខ្ញុំ បាន​ទៅ​ចូល​រួម​កម្ម​វិធី​មួយ ក្នុង​ក្រុង​ដែល​គាត់​មិន​ដែល​ធ្លាប់​ទៅ​ពី​មុន​មក ហើយ​ក៏​បាន​ចាក​ចេញ​មក​ផ្ទះ​វិញ នៅ​ពេល​យប់​ងងឹត។ គាត់​ជឿ​ជាក់​ថា គាត់​ស្គាល់​ផ្លូវ​ត្រឡប់​មក​ផ្លូវ​ធំ​វិញ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​វង្វេង​ផ្លូវ​ហើយ។ គាត់​បាន​បើក​ឡាន​ត្រឡប់​ថយ​ក្រោយ​វិញ។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ច្រឡំ​ផ្លូវ ហើយ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​តប់​ប្រមល់។ ម្តាយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គាត់​ថា ការ​ស្វែង​រក​ផ្លូវ គឺ​ជា​ការ​ពិបាក ប៉ុន្តែ គាត់​គួរ​តែ​ប្រើ​ទូរស័ព្ទ​របស់​គាត់​ ដើម្បី​រក​មើល​ទិស ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ។

ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា លោក​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​មាន​អាយុ​៧៦​ឆ្នាំ បាន​សុំ​ឲ្យ​គេ​ជួយ​ប្រាប់​ទិស សម្រាប់​ការ​ធ្វើដំណើរ​ជា​លើក​ទីមួយ ក្នុង​ជីវិត​គាត់ គឺ​គាត់​បាន​សុំ​ឲ្យ​ទូរស័ព្ទ​របស់​គាត់​ជួយ​ប្រាប់​ទិស​ធ្វើ​ដំណើរ។

ស្តេច​ដាវីឌ គឺ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​មាន​បទ​ពិសោធន៍​ដ៏​ច្រើន​សម្បូរ​បែប ក្នុង​ជីវិត។ ប៉ុន្តែ បទ​ទំនុក​ដំកើង​របស់​គាត់​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា នៅ​ពេល​ខ្លះ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​មាន​អារម្មណ៍​ថា វង្វេង ទាំង​ខាង​វិញ្ញាណ និង​ផ្លូវ​អារម្មណ៍​។ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក ១៤៣ ក៏​បាន​និយាយ​អំពី​ពេល​នោះ​ផង​ដែរ។ កាល​នោះ…