តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ John Blase

គ្រាន់តែផ្កាភ្លើងតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ

មាន​ពេល​មួយ​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ថា  “នាង​មើល​តាម​បង្អូច​បណ្ណាគារ​ ឃើញ​ភ្លើង​ដែល​កំពុង​ឆាប​ឆេះ​នៅ​ខាង​ក្រៅ”។ របៀប​នៃ​ការ​និយាយ​របស់​នាង​បាន​បង្ហាញ​ថា នាង​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ យើង​ក៏​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា អគារ​មហា​វិទ្យាល័យ​របស់​នាង គឺ​ជា​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិភាព​បំផុត សម្រាប់​នាង និង​និស្សិត​ជិត​៣​ពាន់​នាក់។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៨ ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ​វូលសេយ បាន​រាល​ដាល​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស លឿន​ជាង​ការ​រំពឹង​គិត​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា ជា​ពិសេស​ភ្នាក់​ងារ​ពន្លត់​អគ្គី​ភ័យ។ ឆ្នាំ​នោះ​តំបន​ជ្រលង​ភ្នំ នៅ​រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា មាន​អាកាស​ធាតុ​ក្តៅ និង​ស្ងួត​បំផុត ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត ទន្ទឹម​នឹង​នោះ បូក​រួម​នឹង​ខ្យល់​បក់​បោក​ខ្លាំង​ខុស​ធម្មតា ពី​តំបន់​សាន់​តា អាណា បាន​នាំ​ផ្កា​ភ្លើង​តែ​បន្តិច ចូល​ទៅ​ដុត​បំផ្លាញ​ព្រៃឈើ អស់​៤​ម៉ឺន​ហិចតា និង​បំផ្លិច​បំផ្លាញ​សំណង់​អគារ​អស់​១៦០០​ខ្នង ហើយ​បណ្តាល​ឲ្យ​មនុស្ស​បី​នាក់ បាត់​បង់​ជីវិត។​ នៅ​ក្នុង​រូប​ថត ដែល​គេ​បាន​ថត បន្ទាប់​ពី​គេ​បាន​ទប់​ស្កាត់​ការ​រាល​ដាល​នៃ​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ​នេះ យើង​ឃើញ​តំបន់​ឆ្នេរ​បាន​ប្រែក្លាយ​ជា​វាល​រហោ​ស្ថាន ដែល​ក្រៀម​ក្រោះ គ្មាន​ជីវិត ដូច​ផ្ទៃ​ដី​នៅ​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ។​

ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​យ៉ាកុប អ្នក​និពន្ធ​បាន​និយាយ​អំពី​វត្ថុ​តូច​ៗ តែ​មាន​អំណាច​ណាស់ ដែល​មាន​ដូច​ជា ​ដែក​បង្ខាំ​ក្នុង​មាត់​សេះ និង​ចង្កូត​សំពៅ​(៣:៣-៤)។ យើង​ប្រហែល​ជា​ធ្លាប់​ស្គាល់​ឧបករណ៍​ទាំង​នេះ​ហើយ។ ប៉ុន្តែ គាត់​បាន​និយាយ​អំពី​វត្ថុ​ម្យ៉ាង ដែល​យើង​គ្រប់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ស្គាល់ សុទ្ធ​តែ​មាន​ដូច​គ្នា គឺ​អណ្តាត។ ជំពូក​នោះ​បាន​បង្រៀន​គ្រូ​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​ទំាង​ឡាយ មុន​គេ​(ខ.១) បន្ទាប់​មក ការ​បង្រៀន​នេះ​ក៏​សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា​ផង​ដែរ។​

អណ្តាត​តូច​ទេ តែ​វា​អាច​នាំ​មក​នូវ​វិនាស​កម្ម​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ។​

អណ្តាត​ដ៏​តូច​របស់​យើង មាន​អំណាច​ណាស់ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ដ៏​ធំ​របស់​យើង មាន​អំណាច​ជាង។…

ដើរតាមគន្លងយ៉ាងត្រឹមត្រូវ

ដើម្បី​ភ្ជួរ​ដី​ឲ្យ​ត្រូវ​ជួរ កសិករ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​បើក​ត្រាក់​ទ័រ ដោយ​មើលទៅ​មុខ​ឲ្យ​ត្រូវទិសដៅ ហើយ​កាន់​ចង្កូត​ឲ្យ​នឹង។ ប៉ុន្តែ ​សូម្បី​តែ​អ្នក​ដែល​មាន​ភ្នែក​ភ្លឺ​ល្អ​បំផុត ក៏​នៅ​តែ​ភ្ជួរ​ខុសជួរ​ ហើយ​សូម្បី​តែ​អ្នក​ដែល​មាន​ដៃ​រឹង​មាំ​បំផុត ក៏​នៅ​តែ​មាន​ការ​ចុករោយ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ នៅ​ប្រទេស​ជឿន​លឿន គេ​បាន​ប្រើ​ចង្កូត​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ ដែល​ជា​បច្ចេក​វិទ្យា​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ប្រព័ន្ធ​ជីភីអេស ដែល​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ត្រាក់​ទ័រ​ភ្ជូរ​ដី ដាំ​ដំណាំ ប្រមូល​ផល និង​បាញ់​ថ្នាំ ឬ​ជី ត្រូវ​ជួរ​ល្អ។ វិធី​សាស្រ្ត​នេះ​គឺ​ពិត​ជា​មានប្រសិទ្ធ​ភាព​ណាស់ ដោយ​កសិករ​មិន​ចាំ​បាច់​កាន់​ចង្កូត​ឡើយ។​ សូម​ស្រមៃ​ថា អ្នក​កំពុង​តែ​អង្គុយ​នៅ​លើ​ត្រាក់​ទ័រ​ធំ​មួយគ្រឿង ដែល​កំពុង​តែ​ភ្ជួរ​ដី ដោយ​អ្នក​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​កាន់​ចង្កួត តែ​បែរ​ជា​អាច​កាន់​នំប៉័ង​សាំង​វិច​សាច់​គោ​ញាំ​យ៉ាង​ឆ្ងាញ់ពិសារ​។ ព្រោះ​ឧបករណ៍​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ត្រាក់​ទ័រ​របស់​អ្នក​បើក​ត្រង់​ទៅ​មុខ ត្រូវ​តាម​គន្លង ដោយ​មិន​ពិបាក​ទប់​ចង្កូត​។​

អ្នក​ប្រហែល​ជា​នៅ​ចាំ​ព្រះ​នាម​របស់​ស្តេច​យ៉ូសៀស។ ទ្រង់​បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ជា​ស្តេច ក្នុង​ព្រះ​ជន្ម “៨​ឆ្នាំ”(២ពង្សាវតាក្សត្រ ២២:១)។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ពេល​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ប្រហែល​២៥​ឆ្នាំ លោក​ហ៊ីល​គីយ៉ា​ដែល​ជា​សម្តេច​សង្ឃ​ក៏បាន​រក​ឃើញ “គម្ពីរ​ក្រឹត្យ​វិន័យ” ក្នុង​ព្រះ​វិហារ(ខ.៨)។ បន្ទាប់​មក គេ​ក៏​បាន​អាន​គម្ពីរ​នោះ​ឲ្យ​ស្តេច​វ័យ​ក្មេង​អង្គ​នេះ​ស្តាប់។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ហែក​ព្រះ​ពស្ត្រ​ទ្រង់ ដោយការ​សោក​សង្រេង ចំពោះ​ការ​ដែល​ពួក​ឰយុកោ​របស់​ទ្រង់​មិន​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ស្តេច​យ៉ូសៀស​ក៏​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំ​ពើ​ដ៏ “ត្រឹម​ត្រូវ នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​នេត្រ​ព្រះ​អម្ចាស់”(ខ.២)។ គម្ពីរ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​នោះ​ក៏​បានក្លាយ​ជា​ឧបករណ៍​សម្រាប់​ដឹក​នាំ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​រេរា​ម្តង​ទៅ​ឆ្វេង ម្តង​ទៅ​ស្តាំ​នោះ​ឡើយ។ ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​នោះ​បាន​តម្រង់​ផ្លូវ​របស់​ពួក​គេ។​

ការ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​គម្ពីរ​ដឹក​នាំ​ជីវិត​យើង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ជួយ​ឲ្យ​ជីវិត​យើង​រស់​នៅ​ស្រប​តាម​ការ​ស្គាល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និងស្រប​តាម​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់។ ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ជា​ឧបករណ៍​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើង​បោះ​ជំហាន​ត្រង់​ទៅ​មុខ តាម​ផ្លូវ​ព្រះ…

កូនដូចឪពុក

មាន​ពេល​មួយ កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​មើល​រូប​ថត​មួយ​សន្លឹក​ដែល​មាន​ពណ៌​ស្លេក ហើយ​ក៏​ងាក​មក​លើ​ខ្ញុំ​ រួច​មើល​ទៅ​ឪពុក​ខ្ញុំ ហើយ​ងាក​មក​មើល​ខ្ញុំ និង​ឪពុក​ខ្ញុំ​ទៀត។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​បើក​ភ្នែក​ធំ​ៗ។ ពួក​គេ​ក៏​លាន់​មាត់​ថា “ប៉ា ប៉ា​មាន​មុខ​មាត់​ដូច​លោកតា កាល​នៅ​ក្មេង​ណាស់!” ខ្ញុំ និង​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ញញឹម ព្រោះ​វា​ជា​រឿង​ដែល​យើង​បាន​ដឹង​តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយ ប៉ុន្តែ កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​បាន​ដឹង​ដូច​យើង​ដែរ។ ដើម្បី​មើល​ឲ្យ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ និង​ឪពុក​ខ្ញុំ​មាន​មុខ​មាត់​ដូច​គ្នា គេ​ត្រូវ​យក​រូប​ថត​របស់គាត់​កាល​ពី​ក្មេង​មក​មើល ដែល​កាល​នោះ គាត់​ជា​យុវជន មាន​កម្ពស់​ខ្ពស់ មាន​សក់​ពណ៌​ខ្មៅ ខ្ទង់​ច្រមុះ​ខ្ពស់​ និង​ត្រចៀក​ធំ​។ ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​ទេ តែ​ខ្ញុំ​គឺ​ជា​កូន​របស់​គាត់​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ។​

ពួក​សិស្ស​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ភីលីព ធ្លាប់​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​អង្គ​ថា “ព្រះអម្ចាស់​អើយ សូម​បង្ហាញ​ព្រះវរបិតា​ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​ឃើញ​ផង នោះ​យើង​ខ្ញុំ​ពេញ​ចិត្ត​ហើយ”(យ៉ូហាន ១៤:៨)។ ពេល​នោះ​មិន​មែន​ជា​លើក​ទី​មួយ​ឡើយ ដែល​គេ​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​អង្គ​ដូច​នេះ តែ​លើក​នោះ​ ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​ឆ្លើយ​ប្រាប់​គាត់​ថា “អ្នក​ណា​ដែល​ឃើញ​ខ្ញុំ នោះ​ក៏​បាន​ឃើញ​ព្រះវរបិតា​ដែរ”(ខ.៩)។ រួច​ព្រះ​អង្គ​ក៏​មាន​បន្ទូល​ទៀត​ថា “តើ​អ្នក​មិន​ជឿ​ថា ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវរបិតា ហើយ​ព្រះវរបិតា​គង់​នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ​ទេ​ឬ​អី?”(ខ.១០)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បញ្ជាក់​ថា លក្ខណៈ​សម្បត្តិ និង​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន គឺ​ដូច​ព្រះ​វរបិតា​ទាំង​ស្រុង គឺ​ខុស​ពី​ការ​ដែល​មុខ​មាត់​ខ្ញុំ កាត់​ទៅ​រក​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ។​

នៅ​ពេល​នោះ​ ព្រះ​យេស៊ូវ​ចង់​មាន​បន្ទូល​ត្រង់​ៗ ជា​មួយ​ពួក​សិស្ស​របស់​ព្រះ​អង្គ និង​ជា​មួយ​យើង។ បើ​យើង​ចង់​ដឹង​ថា ព្រះវរបិតា​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ម្តេច ចូរ​មើល​ទៅ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ចុះ ។​—John Blasé

រឿងដែលធ្វើឲ្យជីវិតផ្លាស់ប្រែ

កាល​ពី​ក្មេង ខ្ញុំ​មាន​អនុស្សាវរីយ៍​ល្អ​ជា​ច្រើន ជា​មួយ​នឹង​ការ​អាន ឬ​ស្តាប់​រឿង​និទាន។ ថ្ងៃ​មួយ ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់មក​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​នាំ​សៀវ​ភៅ​រឿង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​អម​ដោយ​រូប​ភាព។ វា​ជា​សៀវ​ភៅ​ធំ​មួយ​ក្បាល​ មាន​ក្រប​ក្រាស់​ និង​មាន​ចំណង​ជើង​ថា អ្នក​គង្វាល​ល្អ សៀវភៅ​រឿង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ។ រៀង​រាល់​ពេល​ល្ងាច មុន​ពេល​ចូល​គេង ខ្ញុំ និង​បងប្រុស​ខ្ញុំ​អង្គុយ​ស្តាប់​គាត់​អាន​រឿង​ឲ្យ​យើង​ស្តាប់ យ៉ាង​ជក់​ចិត្ត។ រឿង​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​និពន្ធ​មក តាំង​ពី​សម័យ​យូរលង់​មក​ហើយ ដោយ​និយាយ​អំពី​មនុស្ស​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍ និង​និយាយ​អំពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ស្រឡាញ់​ពួក​គេ។ រឿង​ទាំង​នោះ បាន​ក្លាយ​ជា​កែវ​ពង្រីក​មួយ ដែល​យើង​អាច​ប្រើ ដើម្បី​មើល​ទៅ​ពិភព​លោក​ដ៏​ធំ​ធេង។

ព្រះយេស៊ូវ​ជា​អ្នក​តំណាល​រឿង​ដ៏​អស្ចារ្យ​បំផុត ដែល​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​ប្រៀប​ផ្ទឹម​បាន។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ថា យើងម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ចូល​ចិត្ត​ស្តាប់​រឿង ហេតុ​នេះ​ហើយ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ប្រើ​ការ​តំណាល​រឿង ជា​មធ្យោបាយ ដើម្បីផ្សព្វ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ក្នុង​ចំណោម​រឿង​ទាំង​នោះ មាន​ដូច​ជា រឿង​បុរស​ព្រោះ​គ្រាប់​ពូជ​(ម៉ាកុស ៤:២៦) រឿង​គ្រាប់​ពូជ​ដ៏​តូច​ល្អិត ដែល​ដុះ​ចេញ​ជា​ដើម​ដ៏​ធំ (ខ.៣១) ។ល។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​ម៉ាកុស បាន​បង្ហាញ​យ៉ាងច្បាស់​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រើ​ការ​តំណាល​រឿង នៅ​ក្នុង​ការ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ជា​ទូទៅ​(ខ.៣៤) ដើម្បី​ជួយពួក​គេ ឲ្យ​មើល​ឃើញ​លោកិយ​កាន់​តែ​ច្បាស់ និង​មាន​ការ​យល់​ដឹង​កាន់​តែ​ត្រឹម​ត្រូវ​ អំពី​ព្រះ ដែល​ស្រឡាញ់​ពួកគេ​។

ការ​ចាំ​រឿង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ​គឺ​ពិត​ជា​មាន​ប្រយោជន៍​ណាស់ ព្រោះ​យើង​អាច​ប្រើ​រឿង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដើម្បី​ផ្សាយ​ដំណឹងល្អ នៃ​សេចក្តី​មេត្តា និង​ព្រះ​គុណ ដល់​អ្នក​ដទៃ។—John Blasé

អ្នកថ្វាយដោយអំណរ

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ភរិយា​ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​ទំនិញ ដោយ​បង់​ប្រាក់​លើស​តម្លៃ​របស់​វា ហើយ​គេ​ក៏​បាន​បង្វិល​លុយ​ដែលបាន​បង់​លើស​នោះ​មក​ឲ្យ​17គាត់​វិញ។ គាត់​មិន​បាន​រំពឹង​ថា គេ​នឹង​សង​គាត់​វិញ​ទេ តែ​គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​ប្រាក់​បង្វិល​នោះ នៅ​ក្នុង​ប្រអប់​សំបុត្រ​របស់​គាត់។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ មិត្ត​ល្អ​ម្នាក់​បាន​ចែក​ចាយ​ អំពី​តម្រូវ​ការ​របស់​ស្រ្តី នៅប្រទេស​ផ្សេង ដែល​ជា​អ្នក​មាន​គំនិត​ធ្វើ​អាជីវ​កម្ម និង​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ខ្លួន​មាន​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ឡើង តាម​រយៈ​ការ​អប់​រំ និង​ការ​រក​ស៊ី។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ជា​ញឹក​ញាប់ បញ្ហា​ហិរញ្ញ​វត្ថុ គឺ​ជា​ឧប​ស័គ្គ​ទីមួយ​របស់​ពួក​គេ។

ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​ប្រាក់​បង្វិល​នោះ ទៅ​ផ្តល់​ប្រាក់​កម្ចី​ដល់​អង្គការ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​មួយ​ ដែល​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើការ​ជួយ​ស្រ្តី​ទាំង​នោះ។ ពេល​ដែល​គេ​សង​ប្រាក់​កម្ចី​នោះ​មក​វិញ គាត់​ក៏​បាន​យក​លុយ​នោះ​ទៅ​ផ្តល់​ប្រាក់​កម្ចី​ឲ្យអ្នក​ផ្សេង​ទៀត។ គាត់​ក៏​បន្ត​ធ្វើ​ដូច​នេះ​ ហើយ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ គាត់​បាន​ផ្តល់​ប្រាក់​កម្ចី​ឲ្យ​ស្រ្តី​ទាល់​ក្រ​២៧​នាក់ ដើម្បី​ជួយ​ដល់​ជីវិភាព​របស់​ពួក​គេ។ ភរិយា​ខ្ញុំ​មាន​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​សប្បាយ​ចិត្ត ប៉ុន្តែ គាត់​កម្រ​មាន​ទឹកមុខ​ញញឹម​ខ្លាំង ដូច​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថ្មី​ៗ អំពី​ភាព​រីក​ចម្រើន ដែល​កំពុង​កើត​ឡើង ក្នុង​ជីវិត​របស់ស្រ្តី​ទាំង​នោះ ដែល​គាត់​មិន​ដែល​បាន​ជួប​ពី​មុនមក​សោះ។

បទ​គម្ពីរ​២កូរិនថូស ៩:៧ បាន​ចែង​ថា “​ព្រះ​ទ្រង់​ស្រឡាញ់​ដល់​អ្នក​ណា​ដែល​ថ្វាយ​ដោយ​អំណរ” ប៉ុន្តែ ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ច្រើន​តែ​ឮ​គេ​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់​អំ​ពី អ្នក​ថ្វាយ ។ ប៉ុន្តែ ការ​ថ្វាយ​របស់​យើង គឺ​ត្រូវ​មាន​លក្ខណៈ​ដ៏​ជាក់​លាក់​របស់​វា គឺ​គួរ​តែ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង ដោយ “មិន​ស្ទាក់​ស្ទើរ ឬ​បង្ខំ”ឡើយ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង​ឲ្យ​ព្រោះគ្រាប់​ពូជ “ដោយ​សទ្ធា” (ខ.៦-៧)។ ម្យ៉ាង​ទៀត ការ​ថ្វាយ​របស់​យើង ក៏​ត្រូវ​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ “អំណរ”។…

រឿងដែលមិនត្រូវមើលរំលង

នៅ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក ការ​ប្រកួត​ជិះ​គោ​ឡើង​ក​មិន​ទាន់​ផ្សាំង គឺ​ជា​កីឡា​ដ៏​ពេញ​និយម។ គេ​សង្កេត​ឃើញ​អ្នក​ប្រកួតខ្លះ​កំបុត​មេ​ដៃ។ វា​ជា​របួស​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ជា​ធម្មតា នៅ​ក្នុង​កីឡារ​នេះ នៅ​ពេល​ដែល​មេ​ដៃ​របស់​ពួក​គេ​ទាក់ជាប់​នឹ​ងខ្សែ ហើយ​កម្លាំង​ទាញ​កន្រ្តាក់​មួយ​ទំហឹង​របស់សត្វ​គោ​ ក៏​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​គេ​បាត់​បង់​មេ​ដៃ​នោះ​។ បញ្ហា​នេះ​មិន​បាន​បញ្ចប់​អាជីព​របស់​ពួក​គេ​ទេ ប៉ុន្តែ អវត្ត​មាន​របស់​មេ​ដៃ​បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​ពិបាក​ជា​ច្រើន។ អ្នក​នឹង​ដឹង​ថា វា​ពិបាក​ប៉ុណ្ណា ពេល​ដែល​អ្នក​ព្យា​យាម​ដុះ​ធ្មេញ ឬ​ដាក់​លេវ​អាវ សិត​សក់​របស់​អ្នក ចង​ខ្សែ​ស្បែក​ជើង ឬ​មួយព្យាយាម​ញាំ​អាហារ ដោយ​មិន​ប្រើ​មេដៃ​ជា​ជំនួយ។ មេដៃ​ជា​អវយវៈ​ដ៏​តូច នៃ​រូប​កាយ​របស់​យើង ដែល​យើង​ច្រើនតែ​មើល​រំលង​តួនាទី​ដ៏​សំខាន់​របស់​វា។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ឡើង​អំពី​បញ្ហា​ស្រដៀង​គ្នា​នេះ នៅ​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ។ សមាជិក​ពួក​ជំនុំ​ដែល​គេ​មិន​សូវ​ចាប់​អារម្មណ៍ ឬ​កម្រ​បញ្ចេញ​យោបល់ ជួន​កាល​មាន​អារម្មណ៍​ថា អ្នក​ដទៃ​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ត្រូវ​ការ​ពួក​គេ(១កូរិនថូស ១២:២១)។ តាម​ធម្មតា គេ​មិន​លើក​យក​បញ្ហា​នេះ​មក​និយាយ​ទេ ប៉ុន្តែ ពេល​ខ្លះ បញ្ហា​នេះ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​រឿង​ធំ។​

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ និង​ការ​គោរព ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ឲ្យ​ស្មើ​ភាព​គ្នា(ខ.២៥)។ យើង​ម្នាក់​ៗ​គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​រូប​កាយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​(ខ.២៧) ទោះ​យើង​បាន​ទទួល​អំណោយ​ទាន​អ្វី​ក៏​ដោយ ហើយ​យើង​ក៏​ត្រូវ​ការ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ក្នុង​ចំណោម​យើង មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​បំពេញ​តួនាទី​ជា​ភ្នែក និង​ច្រមុះ​ក្នុងក្រុម​ជំនុំ ហើយ​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​មាន​តួនាទី​ដូច​មេដៃ។ ប៉ុន្តែ យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​មាន​តួនាទី​សំខាន់​ដូច​គ្នា ក្នុង​រូប​កាយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ជួន​កាល លើស​ពី​ការ​យល់​ឃើញ​របស់​យើង​ទៀត​ផង។  —JOHN BLASÉ

យើងជាធូលីដី

មាន​ពេល​មួយ ឪពុក​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់​កំពុង​តែ​បាត់​បង់​ភាព​អត់​ធ្មត់។ កូន​របស់​គាត់​ដែល​ចេះ​ដើរ​តេស​តាស់​ចេះ​តែ​ស្រែក​ថា “ការ៉េម! ការ៉េម!” គាត់​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ការ​គ្រប់​គ្រង​កូន នៅ​ក្នុង​កណ្តាល​ចំណោម​ហ្វូង​មនុស្ស​ នៅ​ក្នុង​ផ្សារ​ទំនើប។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​កូន​គាត់​ថា គាត់​នឹង​ទិញ​ការ៉េម​ឲ្យ​វា​ញាំ តែ​គាត់​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​មួយ សម្រាប់​ម្តាយ​របស់​វា​សិន។ វា​ក៏​ស្រែកទៀត​ថា​ “អត់​ទេ! ទិញ​ការ៉េម”។ បន្ទាប់​មក រឿង​នេះ​ក៏​បាន​ទាក់​ទាញ​ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​ស្រ្តី​ម្នាក់ មាន​មាឌ​តូច ​មាន​សំលៀក​បំពាក់​ស្អាត​បាត ដោយ​មាន​ស្បែក​ជើង ដែល​សម​នឹង​ការ​បូប​យួរ​ដៃ​របស់​ខ្លួន។ នាង​ក៏​បាន​ចូល​មក​ជិត​ពួក​គេ។ ឪពុក​របស់​ក្មេង​ក៏​បាន​ប្រាប់​នាង​ថា​ “កូន​នេះ​ទម្រើស​ណាស់”។ ស្ត្រី​នោះ​ក៏​បាន​ញញឹម ហើយ​តប​ថា​ “ក្មេង​នេះនៅ​តូច​ណាស់។ វា​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​អ្នក​មាន​ចិត្ត​អត់​ធ្មត់ នឹង​មាន​ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ​ចំពោះ​វា”។ រឿង​នេះ​មិន​បាន​បញ្ចប់​ភ្លាម​ៗ​ទេ តែ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​របស់​ស្រ្តី​នោះ គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ឪពុក​នឹង​កូន​នោះ​ត្រូវ​ការ​ក្នុង​ពេល​នោះ។

ពាក្យ​សម្តី​របស់​ស្រ្តី​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១០៣។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ សេ្តច​ដាវីឌ​បានពិពណ៌នា អំពី​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល “​មាន​សេចក្តី​មេត្តា​ករុណា ហើយ​នឹង​អាណិត​អាសូរ ទ្រង់​យឺត​នឹង​ខ្ញាល់ ហើយ​មាន​សេចក្តី​សប្បុរស​ដ៏​បរិបូរ”(ខ.៨)។ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ប្រៀប​ប្រដូច​ថា ព្រះ​អង្គ “មាន​ព្រះទ័យ​អាណិត​ដល់អស់​អ្នក​ដែល​កោត​ខ្លាច​ទ្រង់​ ដូច​ជា​ឪពុក​មាន​ចិត្ត​អាសូរ​ដល់​កូន​របស់​ខ្លួន​ដែរ”(ខ.១៣)។ ព្រះ​ដ៏​ជា​ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង “ដ្បិត​ទ្រង់​ស្គាល់​រាង​កាយ​របស់​យើង ក៏​នឹក​ចាំ​ថា យើង​គ្រាន់​តែ​ជា​ធូលី​ដី​ប៉ុណ្ណោះ”(ខ.១៤)។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ថា យើង​តូច ហើយ​ផុយ​ស្រួយ។

យើង​ច្រើន​តែ​ជួប​បរាជ័យ ហើយ​ងាយ​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ពិបាក​ពេក ដោយ​សារ​ការ​អ្វី​ដែល​ពិភព​លោក​ដ៏​ធំ​នេះ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង។ តែ​យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​មាន​ព្រះ​ទ័យ​អត់​ធ្មត់…

ជីវិតពេញបរិបូរ

កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩១៨ ពេល​ដែល​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​១​ជិត​ចប់ លោក​អេរិក អេនស្រ្តម(Eric Enstrom) ដែល​ជា​ជាង​ថត បាន​ប្រមូល​រូប​ថត​ដែល​គាត់​បាន​ថត ក្នុង​ពេល​កន្លង​មក។ គាត់​ចង់​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​រូប​ថត ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ភាព​ពេញ​លេញ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​អារម្មណ៍​ថា កំពុង​តែ​មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចូល​ចិត្ត​រូប​ថត​គាត់​ណាស់។ ក្នុង​រូប​ថត​នោះ គេ​ឃើញ​រូប​តា​ចាស់​ម្នាក់​ដែល​មាន​ពុក​មាត់​ស្រម៉ូម កំពុង​តែ​អង្គុយ​ឈ្ងោក ហើយ​ដៃសង្រួម​ចូល​គ្នា ដើម្បី​អធិស្ឋាន។ នៅ​ពី​មុខ​គាត់ គឺ​គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​សៀវ​ភៅ​មួយ​ក្បាល វ៉ែន​តា​មួយ​ បបររាវ​ៗ​មួយ​ចាន នំប៉័ង​មួយ​ដុំ និង​កាំបិត​មួយ។ ពោល​គឺ​គាត់​មាន​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ឯង។

អ្នក​ខ្លះ​ប្រហែល​ជា​និយាយ​ថា រូប​ថត​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ពី​ភាព​ខ្វះ​ខាត។ ប៉ុន្តែ លោក​អេស្រ្តម​ចង់​បង្ហាញ​អត្ថ​ន័យ​ដែល​ផ្ទុយ​ពីនេះ។ គាត់​ចង់​ប្រាប់​គេ​ថា បុរស​នោះ​កំពុង​តែ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ដ៏​ពេញ​លេញ ដោយ​សារ​គាត់​មាន​ជីវិត​ដែល​ដឹង​គុណ​ព្រះ​សម្រាប់​គ្រប់ការ​ទាំង​អស់។ យើង​ក៏​អាច​មាន​ជីវិត​ដូច​គាត់​ផង​ដែរ ទោះ​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ​បែប​ណា​ក៏​ដោយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រកាស់​ដំណឹង​ល្អ នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ជំពូក​១០​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​យាង​មក​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​មាន​ជីវិត​ដែល​ពេញ​បរិបូរ(ខ.១០)។ កាល​ណា​យើង​គិត​ថា ភាព​ពេញ​លេញ​នោះ គឺ​ជា​ការ​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ច្រើន នោះ​មាន​ន័យ​ថា​យើង​កំពុង​តែ​មាន​ការ​យល់​ខុស ចំពោះ​ដំណឹង​ល្អ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ហើយ។ ភាព​ពេញ​លេញ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​នេះ គឺ​មិន​អាច​វាស់ តាម​ស្តង់​ដា​របស់លោកិយ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ភាព​សម្បូរ​សប្បាយ ឬ​អចលន​ទ្រព្យ​នោះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវ​វាស់​ស្ទង់​តាម​ផ្លូវ​ចិត្ត គំនិត វិញ្ញាណ និងកម្លាំង​ដែល​ចម្រើន​ឡើង ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ ចំពោះ​ព្រះ​ដែល​ជា​អ្នក​គង្វាល​ដ៏​ល្អ ដែល​បាន​លះ​បង់ “ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់ ​សម្រាប់​ចៀម”(ខ.១១)…

ជីវិតដែលមានទម្លាប់ច្រៀងសរសើរព្រះ

ម្តាយ​របស់​លោក​វ៉លលេស ស្ទេកន័រ(Wallace Stegner) បាន​លា​ចាក​លោក ក្នុង​អាយុ​៨០​ឆ្នាំ។ ពេល​ដែល​លោក​វ៉លលេស​មាន​អាយុ​៨០​ឆ្នាំ ទី​បំផុត​គាត់​ក៏​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​មួយ​ច្បាប់​ផ្ញើ​ទៅ​ម្តាយ​គាត់ ទោះ​វា​បាន​យឺត​ពេល​ទៅ​ហើយ​ក្តី។ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​នោះ គាត់​បាន​សរសើរ​ចរិយា​សម្បត្តិ​របស់​ម្តាយ​គាត់​ដែល​ជា​ស្រ្តី បាន​រៀប​ការ និង​ចិញ្ចឹម​កូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់ ក្នុង​ភាពយ៉ាប់​យឺន​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ភាគ​ខាង​លិច​នៃ​សហ​រដ្ឋ​អាមេរិក។ ម្តាយ​របស់​គាត់​ជា​ឧត្តម​ភរិយា និង​ម្តាយ​ ដែល​ចូល​ចិត្ត​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ ទោះ​ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ដែល​គេ​មិន​ចង់​រាប់​អាន​ក៏​ដោយ។ លោក​វ៉លលេស​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​កម្លាំង​ដែល​ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​មក តាម​រយៈ​ការ​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ។ គឺ​ដូច​ដែល​លោក​វ៉លលេស​បាន​សរសេរ​ថា “អ្នក​ម្តាយតែង​តែ​ស្វែង​រក​ឱកាស​ច្រៀង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ជា​និច្ច”។ ដរាប​ណា​ម្តាយ​របស់​គាត់​នៅ​មាន​ជីវិត ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ​ព្រះ សម្រាប់​ព្រះ​ពរ​ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ។

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ក៏​បាន​ស្វែង​រក​ឱកាស​ច្រៀង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ផង​ដែរ។ គាត់​ច្រៀង​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ជួប​រឿង​ល្អ ក៏​ដូច​ជា​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ជួប​រឿង​អាក្រក់។ គាត់​មិន​បាន​ច្រៀង​ដោយ​បង្ខំ​ចិត្ត​ តែ​គាត់​បាន​ច្រៀង ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ចង់ ឆ្លើយ​តប ​ចំពោះ “ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែន​ដី”(១៤៦:៦) និង​បាន​ប្រទាន​អាហារ​ដល់​អ្នក​ស្រេក​ឃ្លាន(ខ.៧) និង “ប្រោស​មនុស្ស​ខ្វាក់​ឲ្យ​មើល​ឃើញ”(ខ.៨) ហើយ “បាន​ចិញ្ចឹម​ក្មេង​កំព្រា និង​ស្រ្តី​មេម៉ាយ”(ខ.៩)។ ការ​ច្រៀង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ គឺ​ជាទម្លាប់​នៃ​ការ​រស់​នៅ​ដ៏ល្អ ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើង​មាន​កម្លាំង​ឡើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ទុក​ចិត្ត​លើ​ព្រះ​របស់​លោក​យ៉ាកុប ដែល​មាន​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់​ជា​រៀង​រហូត(ខ.៥-៦)។

ដែល​យើង​មាន​សម្លេង​ពិរោះ​ឬ​អត់ គឺ​មិន​មែន​ជា​បញ្ហា​ឡើយ។ អ្វី​ដែល​សំខាន់​នោះ គឺ​យើង​ច្រៀង​ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​សេចក្តី​ល្អដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ជា​ទម្លាប់​នៃ​ការ​រស់​នៅ​ដ៏​ល្អ។ សូម​យើង​ច្រៀង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង​ផង​ដែរ។—JOHN BLASE

កុំភ្លេចអ្នកឲ្យ

មុន​ពេល​ដែល​ថ្ងៃ​ណូអែល​មក​ដល់ ស្រ្តី​ម្នាក់​មាន​បញ្ហា​ជា​មួយ​កូន​ៗ​របស់​គាត់ ដោយ​សារ​ពួក​គេ​មិន​មាន​ការ​ដឹង​គុណ។ គាត់​ដឹង​ថា កូន​របស់​គាត់​ងាយ​នឹង​មាន​ផ្នត់​គំនិត​បែប​នេះ ប៉ុន្តែ គាត់​ក៏​ចង់​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ចិត្ត​គំនិត​ឲ្យ​បាន​ល្អ។ ដូច​នេះ គាត់ក៏​បាន​យក​បូរ​ពណ៌​ក្រហម​មក​បិទ​ពី​លើ​កុង​តាក់​ភ្លើង ទ្វារ​ទូចាន និង​ទូទឹកកក ម៉ាស៊ីន​បោក​ខោអាវ និង​ម៉ាស៊ីន​សម្ងួត​ខោ​អាវ និង​ក្បាល​រូប៊ីណេ។​ បូរ​នីមួយ​ៗ​មាន​ភ្ជាប់​ក្រដាស់​តូច​ៗ​មួយ​សន្លឹក ដែល​មាន​សរសេរ​អក្សរ​ពី​លើ​ថា “យើង​ងាយ​នឹង​មើល​រំលេង​អំណោយ​មួយ​ចំនួន ដែល​ព្រះ​ប្រទាន​យើង ដូច​នេះ ម៉ាក់​ក៏​បាន​យក​បូរ​មក​ចង​ពី​លើ​វា។ ព្រះ​អង្គ​ល្អ​ចំពោះ​ក្រុម​គ្រួសារ​យើង​ណាស់​។ ដូច​នេះ ចូរ​យើង​កុំ​ភ្លេច​ឲ្យ​សោះ​ថា​ អំណោយ​ទាំង​នោះ​មក​ពី​ណា”។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ចោទិយកថា ជំពូក៦ យើង​ឃើញ​ថា អនាគត​របស់​ប្រជាជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ការ​ចូល​កាន់​កាប់​ទឹក​ដីដែល​មាន​ស្រាប់។ ដូច​នេះ ពួក​គេ​នឹង​ផ្លាស់​​ទៅចូល​រស់​នៅ ក្នុង​ទីក្រុង​ធំ​ៗ ដែល​មាន​ភាព​សម្បូរ​សប្បាយ ដែល​ពួក​គេ​មិន​បាន​កសាង​(ខ.១០) និង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ជា​ច្រើន ដែល​មាន​របស់​ល្អ​ៗ ដែល​ពួក​គេ​បាន​រក ហើយ​បាន​ទទួល​ផល​ពី​អណ្តូង​ទឹក និង​ចំការ​ទំពាំង​បាយ​ជូរ និង​ដើម​អូលីវ ដែល​ពួក​គេ​មិន​បាន​ជីក ឬ​ដាំ(ខ.១១)។ ពួក​គេ​អាច​ដឹង​យ៉ាង​ងាយ​ថា ព្រះ​ពរ​ទាំង​អស់​នេះ មាន​ប្រភព​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ គឺ “ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ”(ខ.១០)។ ហើយ​ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​របស់​ទាំង​នេះ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ លោក​ម៉ូសេ​ចង់​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន គឺ​មិន​ត្រូវ​ភ្លេច​ប្រភព​នៃ​អំណោយ​ទាំង​នោះ​ឡើយ(ខ.១២)។

ក្នុង​រដូវ​កាល​ខ្លះ នៃ​ជីវិត​យើង យើង​ងាយ​នឹង​ភ្លេច​ប្រភព​នៃ​ព្រះ​ពរ។ ប៉ុន្តែ ចូរ​យើង​កុំ​មើល​រំលង​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ ដែល​ជាប្រភព​នៃ​ព្រះពរ​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​បាន​ទទួល​នោះ​ឡើយ។—JOHN BLASÉ