តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ John Blase

អ្វីដែលត្រូវអួត

តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងអាចបង្ហាញភាពពិតរបស់យើង? នេះជាសំណួរដ៏ធំមួយ ដែលត្រូវបានឆ្លើយ ក្នុងកូនសៀវភៅរឿងកុមារ ដែលមានចំណងជើងថា តុក្កតាទន្សាយដែលផលិតពីក្រណាត់កាំម្ញី ។ រឿងនេះនិយាយអំពីគ្រឿងលេងរបស់កុមារ ដែលក្នុងនោះតួអង្គតុក្កតាទន្សាយដែលគេបានផលិតពីក្រណាត់កាំម្ញី ព្យាយាមធ្វើខ្លួនវាឲ្យក្លាយជាសត្វទន្សាយពិតៗ ដោយធ្វើឲ្យក្មេងម្នាក់ស្រឡាញ់វា។ ក្នុងចំណោមគ្រឿងក្មេងលេងដទៃទៀត មានតុក្កតាសត្វសោះមួយដែលគេផលិតពីស្បែកសត្វ។ វាមានវ័យចំណាស់ ហើយមានប្រាជ្ញា។ វាបានឃើញគ្រឿងក្មេងលេង ដែលមានគ្រឿងម៉ាស៊ីននៅខាងក្នុងបានមកដល់ ហើយបានអួតអាង ប៉ុន្តែ មិនយូរប៉ុន្មានគ្រឿងក្មេងលេងទាំងនោះក៏បានបែកបាក់ ឬខូច ហើយគេក៏បានទិញគ្រឿងក្មេងលេងផ្សេងទៀតមកជំនួស។ ពួកវាមានរូបរាង្គ និងបញ្ចេញសម្លេងដែលគួរឲ្យស្ញើចសរសើរ ប៉ុន្តែ ការអួតក្អេងក្អាងរបស់ពួកវានឹងលែងមានប្រយោជន៍នៅទីបំផុត ដោយសារមនុស្សមិនបានស្រឡាញ់វាជារៀងរហូតនោះទេ។

ការអួតក្អេងក្អាង ពីដំបូងមើលទៅរឹងប៉ឹងណាស់ ប៉ុន្តែ នៅទីបញ្ចប់ វានឹងសាបរលាបទៅវិញ។ ព្រះគម្ពីរយេរេមាបានចែងអំពីអំណួត នៅក្នុងរឿងបីយ៉ាង ដែលមានដូចជា “ប្រាជ្ញា … កម្លាំង … និងទ្រព្យសម្បត្តិ”(យេរេមា ៩:២៣)។ ហោរាយេរេមាដែលប្រកបដោយប្រាជ្ញា បានរស់នៅយូរល្មមនឹងដឹង អំពីផលវិបាកនៃអំណួត ហើយគាត់ក៏បានប្រឆាំងនឹងអំណួតទាំងនោះ ដោយប្រើសេចក្តីពិតរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដូចដែលបានចែងថា “ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលដូច្នេះថា កុំបីឲ្យអ្នកប្រាជ្ញអួតពីប្រាជ្ញារបស់ខ្លួនឡើយ ក៏កុំឲ្យមនុស្សខ្លាំងពូកែអួតពីកំឡាំងខ្លួន ឬអ្នកមាន អួតពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនដែរ”(ខ.២៤)។

ចូរយើងដែលជាកូនព្រះ អួតតែអំពីព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាព្រះបិតាដ៏ល្អរបស់យើង។ នៅក្នុងរឿងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ទ្រង់ ដែលកំពុងតែបើកសម្តែង យើងចាំបាច់ត្រូវមានការលូតលាស់ ដោយការបន្ទាបខ្លួនកាន់តែខ្លាំង តាមភាពពិតជាក់ស្តែងរបស់យើង។—JOHN…

អនុវត្តនូវអ្វីដែលខ្លួនបានបង្រៀន

លោកយូជិន ភីធ័រសិន(Eugene Peterson) គឺជាគ្រូគង្វាល និងអ្នកនិពន្ធម្នាក់ ដែលមានឱកាសស្តាប់ការបង្រៀន របស់លោកប៉ុល ទួរនា(Paul Tournier) ដែលជាវេជ្ជបណ្ឌិត និងអ្នកប្រឹក្សាយោបលគ្រូគង្វាល ដែលបានទទួលការគោរពពីមនុស្សជាច្រើន។ លោកភីធ័រសិនបានអានអត្ថបទ ដែលនិយាយអំពីការងាររបស់លោកវេជ្ជបណ្ឌិត ហើយក៏បានកោតសរសើរវិធីសាស្រ្តដែលគាត់ប្រើ នៅក្នុងការព្យាបាលជម្ងឺ។ ការបង្រៀននៅថ្ងៃនោះ បាននាំឲ្យលោកភីធ័រសិនមានការស្ងើចសរសើរយ៉ាងខ្លាំងចំពោះគាត់។ ពេលដែលគាត់បានស្តាប់ការបង្រៀននោះ គាត់យល់ថា លោកទួរនាបានរស់នៅ ដូចអ្វីដែលខ្លួននិយាយ ហើយក៏បាននិយាយ ស្របតាមការរស់នៅរបស់ខ្លួន។ អ្វីដែលគាត់ចាប់អារម្មណ៍បំផុត នៅថ្ងៃនោះ គឺការរស់នៅឲ្យស្របនឹងអ្វីដែលខ្លួនបង្រៀន។

ការរស់នៅឲ្យស្របនឹងអ្វីដែលខ្លួនបង្រៀន គឺមានភាពចាំបាច់ណាស់។ សាវ័កយ៉ូហានបាននិយាយសង្កត់ធ្ងន់ថា “អ្នកណាដែលថា ខ្លួននៅក្នុងពន្លឺ តែស្អប់ដល់បងប្អូន នោះឈ្មោះថានៅក្នុងសេចក្តីងងឹត ដរាបដល់សព្វថ្ងៃនេះ”(១យ៉ូហាន ២:៩)។ បានសេចក្តីថា បើយើងមិនស្រឡាញ់បងប្អូនរួមជំនឿរបស់យើងទេ នោះការរស់នៅរបស់យើង មិនស្របនឹងពាក្យសម្តីរបស់យើងទេ។

លោកយ៉ូហានក៏បាននិយាយទៀតថា អ្នកទាំងនោះ “មិនដឹងជាខ្លួនទៅឯណាផង”(ខ.១១) បានសេចក្តីថា សេចក្តីងងឹតបានបំបាំងភ្នែកគេហើយ។

សេចក្តីងងឹតនឹងឈប់បាំងភ្នែកយើងទៀត ពេលដែលយើងរស់នៅឲ្យត្រូវតាមបំណងព្រះទ័យព្រះ ដោយដើរតាមពន្លឺនៃព្រះបន្ទូលទ្រង់។ ជាលទ្ធផល យើងនឹងមានទស្សនៈដែលត្រូវនឹងព្រះទ័យព្រះ ដោយមានគំនិតភ្លឺច្បាស់ ហើយការប្រព្រឹត្តរបស់យើង នឹងសមស្របនឹងការបង្រៀនរបស់យើង។ ពេលអ្នកដទៃសង្កេតមើលយើង គេនឹងចាប់អារម្មណ៍ចំពោះព្រះដែលយើងដឹងច្បាស់ថា យើងកំពុងតែដើរតាម។ —JOHN BLASÉ

កុំឲ្យឱកាសកន្លងផុតទៅ

មុនពេលកម្មវិធីថ្វាយបង្គំពាក់កណ្តាលសប្តាហ៍ចាប់ផ្តើម មនុស្សមួយក្រុមបានជជែកគ្នា អំពីដួងច័ន្ទដែលបានរះពេញវង្ស កាលពីយប់មុន។ ដួងច័ន្ទពេញវង្សនោះ ពិតជាស្រស់ស្អាតណាស់ គឺហាក់ដូចជាវាកំពុងតែអង្គុយនៅលើជើងមេឃ។ អ្នកស្រីវែប(Webb) ជាអ្នកចាស់ទុំជាងគេ ក្នុងការសន្ទនានេះ ជាអ្នកដែលមានសក់ស្កូវ ដែលស្រឡាញ់ដួងច័ន្ទ ដែលជាស្នាព្រះហស្តដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ។ គាត់ដឹងថា នៅពេលនោះ ខ្ញុំនិងភរិយាខ្ញុំមានកូនពីរនាក់ ក្នុងគ្រួសារយើង ហើយគាត់ចង់ជួយខ្ញុំ នៅក្នុងការបង្ហាត់បង្រៀនពួកគេ តាមរបៀបដ៏ត្រឹមត្រូវ។ គាត់ក៏បានប្រាប់ខ្ញុំ កុំឲ្យភ្លេចឆក់ឱកាសនាំកូនៗរបស់ខ្ញុំមើលដួងច័ន្ទ ដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ។

អ្នកស្រីវែបសក្តិសមនឹងធ្វើជាអ្នកនិពន្ធបទទំនុកដំកើងដ៏ល្អម្នាក់។ គាត់បានជញ្ជឹងគិតអំពីស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការពិពណ៌នារបស់ស្តេចដាវីឌ អំពីស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះ នៅលើមេឃ ដែល “ពាក្យសំដី ឬភាសា នោះគ្មានឮឡើយ គ្មានអ្នកណាដែលឮសំឡេងនៃរបស់ទាំងនោះទេ ប៉ុន្តែដំណឹងដែលរបស់ទាំងនោះផ្សាយមក ក៏បានចេញទៅគ្រប់លើផែនដី ហើយសេចក្តីនោះបានឮទៅដល់ទីបំផុតលោកីយ៍(ទំនុកដំកើង ១៩:៣-៤)។ ស្តេចដាវីឌ និងអ្នកស្រីវែប មិនចង់ថ្វាយបង្គំដួងច័ន្ទ ឬផ្កាយឡើយ គឺចង់ថ្វាយបង្គំតែព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតពួកវាមក ដោយព្រះហស្តដ៏ប៉ិនប្រសប់។ ស្ថានសួគ៌ និងផ្ទៃមេឃបានបើកបង្ហាញសិរីល្អរបស់ព្រះ(ខ.១)។

យើងក៏អាចលើកទឹកចិត្តអ្នកដែលនៅក្បែរយើង ដែលរាប់ចាប់តាំងពីក្មេងតូច ក្មេងជំទង់ រហូតដល់ប្តីប្រពន្ធ និងអ្នកជិតខាង ឲ្យឈប់បង្អង់ ដើម្បីមើល និងស្តាប់ការប្រកាស់ និងបង្ហាញនូវសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅជុំវិញខ្លួនយើង។ ការផ្តោតចិត្តទៅលើស្នាព្រះហស្តដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើត អាចនាំឲ្យយើងមានចិត្តចង់ថ្វាយបង្គំទ្រង់។ ចូរយើងកុំឲ្យឱកាសនេះកន្លងផុតទៅឡើយ។…

សេចក្តីសប្បុរសសម្រាប់អ្នកដែលនៅរស់

ខ្ញុំ​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​មួយ ដែល​មាន​ប្រពៃណី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ជា​ច្រើន។ ឧទាហរណ៍ ពេល​ដែល​សមាជិក​ក្រុម​គ្រួសារ ឬ​មិត្ត​ភក្តិ​ជា​ទីស្រឡាញ់​ណា​ម្នាក់​ស្លាប់ ជា​ញឹក​ញាប់ ព្រះវិហារ​របស់​ខ្ញុំ បាន​ដាក់​កៅ​អី​វែង ឬ​ផ្ទាំង​គំនូរ​ណា​មួយ នៅ​តាម​ផ្លូវ​ដើរ​ក្នុង​ព្រះវិហារ ដោយ​មាន​ផ្លាក​ស្ពាន់​មួយ ដែល​មាន​សរសេរ​អក្សរ​ពី​លើ ដើម្បី​នឹកចាំ អំពី​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​មរណៈភាព​នោះ។ គេ​បាន​សរសេរ​ឈ្មោះ​គាត់ នៅ​លើ​ផ្លាក​នោះ ដើម្បី​រំឭក អំពី​ជីវិត​របស់គាត់​ដែល​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅហើយ។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​ការ​រំឭក​យ៉ាង​ដូច​នេះ។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​ឲ្យ​តម្លៃ​រហូត​ដល់​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ប្រពៃណី​នេះ​តែង​តែ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈប់​បង្អង់ ហើយ​ពិចារ​ណា ព្រោះ​ផ្លាកទាំង​នោះ គឺ​ជា​វត្ថុ​ដែល​គ្មាន​ចលនា គ្មាន​ជីវិត។ តើ​យើង​អាច​ប្រើ​គ្រឿង​រំឭក​នេះ ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​អ្នក​ដែល​នៅ​រស់ ដោយ​របៀប​ណា​ខ្លះ?

បន្ទាប់​ពី​យ៉ូណាថាន ដែល​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​ដាវីឌ​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ដាវីឌ​ចង់​នឹក​ចាំ​អំពី​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​បាន​រក្សាពាក្យ​សន្យា ដែល​ខ្លួន​មាន​ចំពោះ​ទ្រង់​(១សំាយ៉ូអែល ២០:១២-១៧)។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​មិន​បាន​ស្វែង​រក​វត្ថុ​ដែល​គ្មានជីវិត ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​រំឭក​ដល់​យ៉ូណាថាន​ឡើយ។ ទ្រង់​រក​ឃើញ​មភីបូសែត ដែល​ជា​បុត្រា​របស់​យ៉ូណាថាន(២សាំយ៉ូអែល ៩:៣)។ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​សប្បុរស(ខ.១) ដល់​មភីបូសែត(ខ.៦-៧) ដោយ​ប្រគល់​ដី​ដល់​គាត់(គឺដី​ដែល​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ស្តេច​សូល ដែល​ជា​ឰយុកោ​) ហើយ​ក៏​បាន​ផ្គត់​ផ្គង់​អាហារ និង​ទឹក​ជា​ប្រចាំ(គឺបរិភោគ​នៅ​តុ​របស់​ស្តេច)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បន្ត​នឹក​ចាំ អំពី​អ្នក​ដែល​បាន​លាចាក​លោក ដោយ​ប្រើ​វត្ថុ​អ្វី​មួយ ជា​ការ​រំឭក​ដល់​ពួក​គេ ចូរយើង​កុំ​ភ្លេច​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​សប្បុរស ដល់​អ្នក​ដែល​នៅ​រស់ តាម​គំរូ​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ​ផង​ដែរ។—JOHN BLASÉ

ក្តីសង្ឃឹមមានឡើងវិញ

តើ​ថ្ងៃ​រះ​នៅ​ទិស​ខាង​កើត​ឬ? តើ​ផ្ទៃ​មេឃ​មាន​ពណ៌​ខៀវ​ឬ? តើ​ទឹក​សមុទ្រ​មាន​រស់​ជាតិ​ប្រៃ​ឬ? តើ​អាតូម​របស់​អង្គធាតុ​កូបាល់ មាន​ទម្ងន់​៥៨,៩​ឬ? ទោះ​អ្នក​មាន​ជំនាញ​ផ្នែក​វិទ្យា​សាស្រ្ត ឬ​គ្រាន់​តែ​ចូល​ចិត្ត​ស្វែង​យល់ អំពី​វិទ្យា​សាស្រ្ត ជា​ការ​កម្សាន្ត​ក្តី យើង​ត្រូវ​ឆ្លើយ​ថា “បាទ ឬ​ចាស” ចំពោះ​សំណួរ​ទាំង​អស់​នេះ។ តាម​ពិត សំណួរ​ដូច​នេះ មាន​បង្កប់​ការ​ចម្អក ព្រោះ​នរណា​ក៏​ដឹង​ដែរ​ថា ថ្ងៃ​រះ​នៅ​ទិស​ខាង​កើត។

បើ​យើង​មិន​ប្រយ័ត្ន​ទេ ជួន​កាល ត្រចៀក​ដ៏​ទាន់​សម័យ​របស់​យើង ប្រហែល​ជា​ស្តាប់​ឮ​ការ​ចម្អក នៅ​ក្នុង​សំណួរ​របស់ព្រះ​យេស៊ូវ​ដែល​បាន​សួរ​បុរស​ម្នាក់​ថា “តើ​អ្នក​ចង់​បាន​ជា​ឬ​ទេ?”(យ៉ូហាន ៥:៦)។ ហើយ​មនុស្ស​សម័យ​ទំនើប ប្រហែល​ជា​ចង់​ឆ្លើយ​ថា “តើ​ព្រះ​អង្គ​និយាយ​លេង​ឬ? ទូល​បង្គំ​ចង់​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ជួយ ប្រហែល​៣៨​ឆ្នាំ​ហើយ!” ប៉ុន្តែ សំណួរ​របស់​ព្រះ​អង្គ​គ្មាន​ការ​ចម្អក​ទេ។ នេះ​ជា​ការ​ពិត​មែន។ ព្រះ​សូរ​សៀង​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ តែង​តែ​មាន​ពេញ​ដោយការ​អាណឹត ហើយ​សំណួរ​របស់​ទ្រង់ តែង​តែ​បាន​ចោទ​សួរ​យើង ដើម្បី​ប្រយោជន៍​យើង​ទាំង​អស់។

ព្រះយេស៊ូវ​ជ្រាប​ថា បុរស​នោះ ពិត​ជា​ចង់​ជា​ពី​ជម្ងឺ។ ទ្រង់​ក៏​ជ្រាប​ផង​ដែរ​ថា គេ​មិន​បាន​ខ្វល់​ពី​គាត់ តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយ​។ មុន​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ​មួយ​នេះ បំណង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ដើម្បី​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​គាត់​ឡើង​វិញ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម ដោយ​សួរ​សំណួរ​ដ៏​មាន​ន័យ​នោះ ហើយ​បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គាត់​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ប្រាប់​គាត់​ថា “ចូរ​ក្រោក​ឡើង យក​គ្រែ​អ្នក​ដើរ​ទៅ”(ខ.៨)។ យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែមាន​ផ្នែក​ណា​មួយ​នៃ​ជីវិត​យើង ដែល​ក្តី​សង្ឃឹម​បាន​ក្រៀម​ស្វិត ដូច​បុរស​ពិការ​នោះ​ដែរ។​ តែ​ទ្រង់​បាន​ទត​ឃើញ​យើង ​ហើយ​បាន​អញ្ជើញ​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​អាណឹត…

ការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះអ្វីៗដែលនៅជុំវិញខ្លួន

មាន​ពេល​មួយ ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ ដែល​មាន​គ្នា​៥​នាក់ បាន​ទៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​នៅ​រដូវ​បុណ្យ​ណូអែល។ នៅ​កន្លែង​មួយ មាន​មនុស្ស​កក​កុញ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដែល​ខ្ញុំ​ដូច​មិន​ធ្លាប់​ឃើញ​មនុស្ស​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ​ទេ។ យើង​បាន​ដើរ​បត់​ចុះ​ឡើង​ៗ កាត់​តាម​ហ្វូង​មនុស្ស ដើម្បី​ទៅ​មើល​កន្លែង​ទេស​ចរណ៍ ដូច​ជា​ទីក្រុង​វ៉ាទីកង់ និង​សំណង់​ស្តាត​ខូលីសៀម​ជា​ដើម។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​បញ្ជាក់​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ឲ្យ​កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន អំពី​ទីតាំង​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ទៅ​ដល់ គឺ​ត្រូវ​ដឹង​ថា ពួក​គេ​កំពុង​នៅ​ទីណា មាន​នរណា​ខ្លះ​នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ ហើយ​មាន​រឿង​អ្វី​កំពុង​កើត​ឡើង។ យើង​កំពុង​រស់​នៅ​សម័យ ដែល​ពិភព​លោក​មិន​មាន​សុវត្ថិ​ភាព ទោះ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ ឬ​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​ក្តី។ ហើយ​ដោយ​សារ​ក្មេង​ៗ(ក៏​ដូច​ជា​មនុស្ស​ធំ)ចូល​ចិត្ត​ប្រើ​ទូរស័ព្ទ​ចល័ត និង​ពាក់​កាស់​នៅ​ត្រចៀក នោះ​ពួក​គេ​មិន​តែង​តែ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ចំពោះ​អ្វី​ៗ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​ឡើយ។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​អធិស្ឋាន ​ឲ្យ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ នៅ​ទីក្រុង​ភីលីព សូម​ឲ្យ​ពួក​គេមាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ចំពោះ​អ្វី​ៗ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​ពួក​គេ គឺ​ដូច​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ភីលីព ១:៩-១១។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​ចង់​ឲ្យ​ពួក​គេ​បង្កើន​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​ មនុស្ស​ និង​អ្វី​ៗ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​ពួក​គេ ហើយ​ដឹង​ថា​ ខ្លួនកំពុង​នៅ​ទីណា។ ប៉ុន្តែ សាវ័ក​ប៉ុល​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ក្រើន​រំឭក​ពួក​គេ ក្នុង​គោល​ដៅ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​សុវត្ថិ​ភាព​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ។ តាម​ពិត គាត់​ចង់​ឲ្យ​រាស្រ្ត​ដ៏​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ បាន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ទទួល​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នៃ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ប្រើ​ក្តី​ស្រឡាញ់​នោះ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ ដោយ​ដឹង​ថា មាន​សេចក្តី​អ្វី​ខ្លះ​ដែល “ល្អ​បំផុត” និង​រស់​នៅ​ក្នុង​សេច​ក្តី “បរិសុទ្ធ និង​ឥត​មាន​កន្លែង​បន្ទោស​បាន” ហើយ​មាន​ពេញ​ដោយ​គុណ​សម្បត្តិ​ដ៏​ល្អ…

គង់នៅជាមួយយើង

មាន​ពេល​មួយ ពេល​ខ្ញុំ​ដើរ​ទិញ​ឥវ៉ាន់ ក្នុង​ហាង​ទំនិញ ខ្ញុំ​ឃើញ​ស្រ្តី​ម្នាក់ កំពុង​ឈរ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ធ្នើរ​ដាក់​ទំនិញ ដែល​នៅ​ខ្ពស់​ជាង​គេ។ នៅ​លើ​ធ្នើរ​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​ដប​ទឹក​ជ្រលក់​ស្ពេ​កាទី (នំ​បញ្ចុក​អ៊ីតាលី)ជា​ច្រើន​ដប។​ ខ្ញុំ​ក៏​កំពុង​តែ​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​គាត់ អស់​ពេល​ពីរ​បី​នាទី ដោយ​ភ្នែក​ផ្តោត​ទៅ​រក​ធ្នើ​ឥវ៉ាន់​នោះ​ផង​ដែរ ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ជ្រើស​រើស​យក​ដប​មួយ​ណា។ នាង​បាន​មើល​ទៅ​ធ្នើ​នោះ​ទាល់​តែ​ភ្លឹក មិន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​មិន​មាន​បញ្ហា នៅ​ក្នុង​ការ​ឈោង​ទៅ​រក​ធ្នើ​ដែល​នៅ​គេ​នោះ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មាន​កម្ពស់​ខ្ពស់​គួរ​សម​ដែរ។ តែ​នាង​មាន​កម្ពស់​ទាប​ពេក មិន​អាច​ឈោង​ដល់ បាន​ជា​ខ្ញុំ​សួរ​នាំ​នាង​ថា តើ​ខ្ញុំ​អាច​ជួយ​នាង​បាន​ទេ។ គាត់​ក៏​ភ្ញាក់​ខ្លួន​ព្រើត ហើយ​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​មិន​ដឹង​សោះ​ថា ខ្ញុំកំពុង​ឈរ​ក្បែរ​នេះ។ គាត់​ក៏​ពឹង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជួយ​យក​ដប​នោះ​ឲ្យ​គាត់​ ។

ពួកសាវ័ក​ក៏​ធ្លាប់​ជួប​រឿង​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជួប​ហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​ឃ្លាន​អាហារ នៅ​កន្លែង​ដាច់​ស្រយ៉ាល ហើយ​ម៉ោង​ក៏​ជ្រុល​ហើយ បាន​ជា​ពួក​គេ​ទូល​សូម​ព្រះ​យេស៊ូវ ឲ្យ​ប្រាប់​ហ្វូង​មនុស្ស ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ដើម្បី​ឲ្យពួក​គេ​អាច​ទៅ​ទិញ​អាហារ​នៅ​ភូមិ​ជុំវិញ”(ម៉ាថាយ ១៤:១៥)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រាប់​ពួក​គេ ឲ្យ​ផ្គត់​ផ្គង់ហ្វូង​មនុស្ស​ទាំង​នោះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “នៅ​ទី​នេះ​យើង​ខ្ញុំ​គ្មាន​អ្វី​ទេ មាន​តែ​នំបុ័ង​៥​ដុំ ហើយ​និង​ត្រី​ពីរ​ប៉ុណ្ណោះ”(ខ.១៧)។ ពេល​នោះ ពួក​គេ​ហាក់​ដូច​ជា​គិត​តែ​អំពី​ការ​ខ្វះ​ខាត​របស់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ។ តែ​ពួក​គេ​ភ្លេច​ហើយថា ព្រះ​យេស៊ូវ​កំពុង​តែ​គង់​នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ ដោយ​ទ្រង់​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​នំប៉័ង​កើន​ឡើង​ជា​ច្រើន​សណ្ឋឹក ហើយ​ទ្រង់​ក៏​ជា​នំប៉័ង​ជីវិត​ផង​ដែរ។

ជួន​កាល យើង​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​បញ្ហា​ប្រឈម​ខ្លាំង​ពេក ហើយ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ ដោយ​ប្រើ​ទស្សនៈ​របស់​យើង ដែល​ច្រើន​តែ​មាន​កំរិត បាន​ជា​យើង​ភ្លេច​ថា ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដែល​បាន​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ កំពុង​តែគង់​នៅ​ក្បែរ​យើង​ជា​និច្ច។ ព្រះ​អង្គ​ជា​អេម៉ាញូអែល…

សំបុត្រលើកទឹកចិត្ត

រូប៊ី(Ruby) ចូល​ចិត្ត​រត់ ច្រៀង រាំ និង​លេង ដូច​ក្មេង​អាយុ​៤​ឆ្នាំ​ដទៃទៀតដែរ។ ប៉ុន្តែ នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​រអ៊ូរ​ទាំ​អំពី​ការ​ឈឺចាប់ នៅ​ក្បាល​ជង្គង់​របស់​នាង។ ឪពុក​ម្តាយ​របស់​រូប៊ី​ក៏​បាន​នាំ​នាង​ទៅ​ជួប​ពេទ្យ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​ដ៏​តក់​ស្លត់ ដោយ​គ្រូពេទ្យ​បាន​រក​ឃើញ​ថា នាង​មាន​ជម្ងឺ​មហារីក​ជាលីកា​ប្រសាទ ដំណាក់​កាល​ទី៤​។ នេះ​ជា​រឿង​ដ៏​សោក​សៅ​ណាស់។ ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង ក៏​បាន​ប្រញាប់​នាំ​នាង ទៅ​សម្រាក​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ។

ការ​សម្រាក​ព្យាបាល​របស់​រូប៊ី​នៅ​ពេទ្យ ក៏​បាន​អូស​បន្លាយ​ពេល​ដ៏​យូរ ដោយ​ឈាន​ចូល​ទៅ​ដល់​រដូវ​កាល​នៃ​បុណ្យ​ណូអែល ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​កាន់​តែ​ពិបាក​បន្ត​ស្នាក់​នៅ​ទៀត។ ក្នុង​ចំណោម​ពេទ្យ​របស់​រូប៊ី មាន​ពេទ្យ​ម្នាក់​បាន​ផ្តល់​យោបល់ ឲ្យ​គេដាក់​ប្រអប់​សំបុត្រ​នៅ​ក្រៅ​បន្ទប់​នាង ដើម្បី​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ អាច​ផ្ញើ​សំបុត្រ ដែល​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន និង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​សម្រាប់​នាង។

បន្ទាប់​មក ការ​អំពាវ​នាវ​ក៏​បាន​កើត​មាន ក្នុង​ហ្វេស​ប៊ុក ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ នាង​ក៏​បាន​ទទួល​សំបុត្រ​ជា​ច្រើន ពី​មិត្ត​ភក្តិ និង​អ្នក​ដែល​នាង​មិន​ដែល​ស្គាល់​សោះ។ រឿង​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដល់​គេ​រាល់​គ្នា ជា​ពិសេស​គឺ​រូប៊ី។ ជា​សរុប​រូប៊ី​បាន​ទទួល​សំបុត្រ​ជាង​១​សែន​ច្បាប់ ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ច្រើន​ជាង​មុន​បន្តិច ហើយ​ទី​បំផុត ​នាង​ក៏​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។

សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ នៅ​ក្រុង​កូល៉ុស គឺ​ជា​ប្រភេទ​សំបុត្រ​ដែល​រូប៊ី​បាន​ទទួល​(កូល៉ុស ១:២)។ ពាក្យ​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ នៅ​លើ​ទំព័រ​សំបុត្រ​នោះ បាន​ពាំ​នំា​សេចក្តី​សង្ឃឹម ឲ្យ​ពួក​គេ​បន្ត​បង្កើត​ផល​ផ្លែ និង​ចំណេះ​ដឹង ព្រម​ទាំង​កម្លាំង និង​ការ​ស៊ូ​ទ្រំា និង​អត់​ធ្មត់​(ខ.១០-១១)។ សូម​យើង​ស្រមៃ​ថា​ តើ​ពាក្យ​ទាំង​នោះ​បាន​ធ្វើ​ជា​ថ្នាំពេទ្យ​ដ៏​ល្អ​យ៉ាង​ណា សម្រាប់​ពួក​អ្នក​ស្មោះ​ត្រង់…

ត្រចៀកកើតមក សម្រាប់ស្តាប់

កញ្ញា​ដាយអ៊ែន គ្រូហ្គ័រ(Diane Kruger) ​គឺ​ជា​តារា​ភាព​យន្ត ដែល​គេ​បាន​ឲ្យ​ដើរ​តួរ ក្នុង​រឿង​មួយ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​មាន​ភាព​ល្បី​ល្បាញ។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​រឿង​នោះ នាង​ត្រូវ​ដើរ​តួរ​ជា​ភរិយា និង​ម្តាយ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ដែល​ជួប​ការ​បាត់​បង់​ប្តី និង​កូន ហើយ​នាង​មិន​ធ្លាប់​ជួប​ការ​បាត់​បង់​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ​យ៉ាង​នេះ ដោយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទេ។ នាង​មិន​ដឹង​ថា គេ​អាច​ជឿ​លើ​សមត្ថ​ភាព​សម្តែង​របស់​នាង​ឬ​អត់​ទេ។ ប៉ុន្តែ នាង​បាន​ទទួល​យក​ការ​សម្តែង​នេះ ហើយ​ដើម្បី​ត្រៀម​ខ្លួន​ដើរ​តួរ ក្នុង​រឿង​នេះ នាង​ក៏​បាន​ទៅ​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា ដែល​គេ​បាន​រៀប​ចំ សម្រាប់​ជួយ​អ្នក​ដែល​កំពុង​តែ​ឆ្លង​កាត់​ជ្រលង នៃ​ការទួញ​សោក​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ។

ពី​ដំបូង នាង​បាន​ផ្តល់​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​យោបល់ ពេល​ដែល​អ្នក​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​នោះ បាន​ចែក​ចាយ​អំពី​រឿង​របស់​ពួក​គេ។ នាង​ចង់​ជួយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ប៉ុន្តែ យូរ​ៗ​ទៅ នាង​ក៏​បាន​ឈប់​និយាយ ហើយ​គ្រាន់​តែ​ស្តាប់​គេ​និយាយ​វិញ។​ គឺ​ទាល់​តែ​ដល់​ពេល​នោះ ទើប​នាង​ចាប់​ផ្តើម​យល់ អំពី​បទ​ពិសោធន៍ ទុក្ខ​លំបាក និង​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ។ ហើយ​នាង​យល់​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​ពួក​គេ ដោយសារ​នាង​ប្រើ​ត្រចៀក​ស្តាប់​ពួក​គេ​និយាយ ។

មាន​ពេល​មួយ ហោរា​យេរេមា​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ថា បាន​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ប្រើ “ត្រចៀក” ស្តាប់ព្រះ​សូរ​សៀង​ព្រះ​អម្ចាស់។​ ហោរា​រូប​នេះ​មិន​បាន​សំចៃ​ពាក្យ​សម្តី​ឡើយ។ គាត់​បាន​ហៅ​ពួក​គេ​ថា “ជន​ជាតិ​ល្ងីល្ងើ ហើយ​ឥត​យោបល់”(យេរេមា ៥:២១)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​យើង​ជា​និច្ច ដោយ​មាន​បន្ទូល​ជា​ពាក្យ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ការ​បង្រៀន ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ការ​ដាស់​តឿន។ ព្រះ​វរបិតា​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​រៀន…

ការបម្រើអ្នកដ៏តូចបំផុត

មាន​ពេល​មួយ កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រៀប​ចំ​ខ្លួន​ទៅ​រៀន លឿន​ជាង​ពេល​រាល់​ដង ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈាង​ចូលហាង​កាហ្វេ នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទៅ​សាលា​របស់​នាង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យល់​ព្រម។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បើក​ឡាន​ជិត​ដល់​ផ្លូវ​បត់​ចូល​ហាង​កាហ្វេ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​នាង​ថា “តើ​កូន​ចង់​ចែក​រំលែក​ក្តី​អំណរ​របស់​កូន នៅ​ពេល​ព្រឹក​នេះ​ទេ?” នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា នាង​ចង់​ចែក​រំលែក។

យើង​ក៏​បាន​កម្មង់​ទិញ​អាហារ​របស់​យើង ហើយ​ទៅ​បង់​លុយ នៅ​ក្បែរ​បង្អួច​ហាង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រាប់​អ្នក​រត់​តុ​ថា យើង​ចង់​បង់​លុយ​ឲ្យ​ស្រ្តី​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ដែល​នៅ​ក្រោយ​យើង​ផង​ដែរ។ កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​បញ្ចេញ​ទឹក​មុខ​ញញឹម​ស្រស់។

បើ​ប្រៀប​ធៀប​រឿង​នេះ នឹង​រឿង​ធំ​ៗ​ជា​ច្រើន ការ​ទិញ​កាហ្វេ​មួយ​ពែង ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់ ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​អ្វី​ធំ​ដុំ​ទេ។ តើពិត​មែន​ទេ? ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ការ​ទិញ​កាហ្វេ​មួយ​ពែង ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​អំពើ​ល្អ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​សម្រាប់​អ្នក​តូច​បំផុត ក្នុង​ចំណោម​យើង​ឬ​ទេ?(ម៉ាថាយ ២៥:៤០)។ សូម​យើង​គិត អំពី​អ្នក ​ដែល​នៅ​ក្រោយ​យើង ឬ​នៅ​បន្ទាប់​យើង។ ហើយ​បន្ទាប់​មក សូម​យើង​ធ្វើ “អំពើ​ល្អ​មួយ” ដែល​ប្រហែល​ជា​ការ​ទិញ​កាហ្វេ ឬ​ប្រហែល​ជា​ការ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​លើស​នេះ ឬ​តូច​ជាង​នេះ សម្រាប់​គាត់។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា កាល​ណា​យើង “ធ្វើ​ការ​ទាំង​នោះ”(ខ.៤០) ដល់​អ្នក​តូច​បំផុត​ក្នុង​ពួក​បង​ប្អូន​យើង​នេះ នោះ​ឈ្មោះ​ថា បាន​ធ្វើ​ដល់​ទ្រង់​ដែរ​។

នៅ​ពេល​ព្រឹក​នោះ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បើក​ឡាន​ចេញ​ពី​ហាង​កាហ្វេ​នោះ​ទៅ យើង​ក៏​បាន​ឃើញ​ស្រ្តី​ម្នាក់​នោះកំពុងទទួល​កាហ្វេ​ពី​អ្នក​រត់​តុ​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ​នោះ។ ស្នាម​ញញឹម​ស្រស់ បាន​លេច​ឡើង នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ។—JOHN BLASÉ