តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Lisa M. Samra

កិច្ចការដដែល

ខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ពេលដែលខ្ញុំបានកត់សំគាល់ឃើញស្នាមសាក់ នៅលើកែងជើងរបស់មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំម្នាក់ ឈ្មោះអេរិន(Erin)។ ស្នាមសាក់នោះ គឺជារូបប៊ូលីងបុកផ្តួលដបប៊ូលីង។ អេរិនមានចិត្តចង់សាក់រូបដូចនេះ បន្ទាប់ពីគាត់បានស្តាប់បទចម្រៀងរបស់សារ៉ា ក្រូ(Sara Groves) ដែលមានចំណងជើងថា “ការតម្រៀមដបប៊ូលីង”។ ទំនុកច្រៀងដ៏មានន័យនោះ បានលើកទឹកចិត្តប្រិយមិត្តអ្នកស្តាប់ទាំងឡាយ ឲ្យស្វែងរកក្តីអំណរ នៅក្នុងកិច្ចការដដែល ដែលពួកគេធ្វើជាប្រចាំ ដែលពេលខ្លះ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ហាក់ដូចជាគ្មានន័យ មិនខុសពីការតម្រៀបដបប៊ូលីង សម្រាប់ឲ្យគេបោះបាល់ប៊ូលីងបំបុក ហើយបន្តធ្វើដូចនេះម្តងហើយម្តងទៀត។

ការបោកខោអាវ ការដាំស្ល ការបោសជូតផ្ទះ ។ល។ គឺសុទ្ធតែជាកិច្ចការដែលយើងធ្វើម្តងហើយម្តងទៀត។ ជីវិតយើងហាក់ដូចជាមានពេញទៅដោយកិច្ចការ ដែលយើងបានធ្វើហើយ យើងក៏ត្រូវធ្វើដដែលៗ។ នេះមិនមែនជាការលំបាកដែលទើបតែកើតមាននៅពេលសព្វថ្ងៃនោះទេ តែជាភាពនឿយណាយតាំងពីយូរមកហើយ គឺដូចដែលមានចែងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសាស្តា ដែលជាកណ្ឌព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។ កណ្ឌនេះបានចាប់ផ្តើម ដោយអ្នកនិពន្ធរៀបរាប់អំពីបញ្ហានៃសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់មនុស្ស ដែលមានភាពច្រំដែល(១:២-៣) ដែលហាក់ដូចជាគ្មានប្រយោជន៍ ឬគ្មានន័យអ្វីសោះ ព្រោះ “របស់ដែលមានពីមុនមក គឺរបស់នោះឯងដែលនឹងមានតទៅទៀត ហើយការដែលបានធ្វើពីមុនមក គឺការនោះឯងដែលនឹងធ្វើរៀងតទៅដែរ”(ខ.៩)។

ប៉ុន្តែ អ្នកនិពន្ធនៃកណ្ឌសាស្តានៅតែអាចរកឃើញក្តីអំណរ និងអត្ថន័យ ក្នុងកិច្ចការទាំងនោះ ដូចមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំដែរ ដោយនឹកចាំថា ភាពស្កប់ចិត្តរបស់យើងកើតមាន នៅពេលដែលយើង “កោតខ្លាចដល់ព្រះ ហើយកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់”(១២:១៣)។ យើងអាចរកបានការកម្សាន្តចិត្ត ដោយដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យតម្លៃ ចំពោះភាពសាមញ្ញ និងផ្នែកដែលហាក់ដូចជាគួរឲ្យធុញទ្រាន់…

រូបមន្តក្នុងព្រះគម្ពីរ

លោក​ក្រេក(Greg) និង​អ្នក​ស្រី អេលីហ្សាប៊ែត(Elizabeth) មាន​ទម្លាប់ “និយាយ​រឿង​កំប្លែង​ពេល​យប់” ជា​ទៀង​ទាត់ ជា​មួយ​កូនៗ​ទាំង​បួន​នាក់ ដែល​នៅ​រៀន​នៅ​ឡើយ។ កូន​របស់​គាត់​ម្នាក់​ៗ បាន​យក​រឿង​កំប្លែង​មួយ​ចំនួន ដែលពួក​គេ​បាន​អាន ឬ​បាន​ឮ​(ឬ​ប្រឌិត ដោយ​ខ្លួន​ឯង) ក្នុង​អំឡុង​សប្តាហ៍​នីមួយ​ៗ មក​និយាយ​នៅ​តុ​បាយ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច។ ប្រពៃណី​នេះ​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​អនុស្សាវរីយ៍ នៃ​ការ​កម្សាន្ត​សប្បាយ ដែល​ពួក​គេ​បាន​ចែក​រំលែក​ដល់​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក នៅ​តុ​អាហារ។ លោក​ក្រេក និង​អ្នក​ស្រី​អេលីហ្សាប៊ែត ថែម​ទាំង​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា ការ​សើច​សប្បាយ​បាន​នាំ​ឲ្យ​កូន​ៗ​របស់​ពួក​គេ​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ ដោយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក។

លោក​ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា ការ​សន្ទនា​ដ៏​រីក​រាយ នៅ​តុ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច មាន​អត្ថ​ប្រយោជន៍​ច្រើន​ណាស់ បាន​ជា​គាត់​សរសេរ​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​គាត់​ថា “ការសើច​សប្បាយ​ជា​មួយ​គ្នា​ក្នុង​គ្រួសារ នៅ​តុ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច គឺ​ជា​ទម្លាប់​ដ៏​ល្អ នៅ​ក្រោយ​ពេល​ថ្ងៃ​លិច”។

បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ១៧:២២ បាន​ចែង​ថា “ចិត្ត​ដែល​សប្បាយ​ជា​ថ្នាំ​យ៉ាង​វិសេស តែ​វិញ្ញាណ​បាក់​បែក​រមែង​ឲ្យ​ឆ្អឹង​រីង​ស្ងួត​ទៅ”។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត​នេះ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ “រូប​មន្ត” សម្រាប់​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ និង​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ដោយ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​មាន​អំណរ ដែល​ជា​ថ្នាំ​ដែល​ចំណាយ​តិច តែ​ទទួល​លទ្ធ​ផល​ល្អ​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក​។

យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ការ​រូប​មន្ត​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​នេះ។ ពេល​ដែល​យើង​នាំ​មក​នូវ​ក្តី​អំណរ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​សន្ទនា​ វា​អាច​បញ្ជៀស​ការ​មិន​ចុះ​សម្រុង​គ្នា។ វា​អាច​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ពិសោធ​នឹង​សន្តិ​ភាព បន្ទាប់​ពី​យើង​មាន​ភាព​តប់​ប្រមល់​ឬបន្ទាប់​ពី​ការ​ប្រឡង​នៅ​សាលា ឬ​ក៏បន្ទាប់​ពី​យើង​ជួប​រឿង​ស្មុគ្រ​ស្មាញ​នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​ជាដើម។ សំណើច​ក្នុង​គ្រួសារ…

លាងស្អាតទាំងស្រុង

មាន​ពេល​មួយ​ប៊ិក​ពណ៌​ខៀវ​មួយ​ដើម បាន​បង្កប់​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​ផ្នត់​កន្សែង​ពោះ​គោ​ពណ៌​សរ​របស់​ខ្ញុំ។ ពេល​ដែល​ម៉ាស៊ីន​បោក​ខោអាវ​កំពុង​តែ​បោក​គក់​កន្សែង​ពោះ​គោ ប៊ិក​នោះ​មិន​បាន​ខូច​ទេ តែ​វា​ក៏​បាន​ផ្ទុះ​ខ្ទេច ក្នុង​ម៉ាស៊ីន​សំងួតខោអាវ​។ ពេល​នោះ ទឹក​ប៊ិក​ពណ៌​ខៀវ​បាន​ប្រឡាក់​ពេញ​ក្នុង​ម៉ាស៊ីន​សំងួត។ កន្សែង​ពោះ​គោ​ពណ៌​សរ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ខូច​អស់។ ទោះ​ខ្ញុំ​ប្រើ​សាប៊ូ​ច្រើន​យ៉ាង​ណា​ នៅ​តែ​មិន​អាច​បោក​វា​ឲ្យ​ជ្រះ​ស្នាម​ប្រឡាក់​នោះ​បាន​ដដែល។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​យក​កន្សែង​ពោះ​គោ​នោះ ទៅ​ដាក់​នៅ​លើ​គំនរ​កន្ទប ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​លោក​យេរេមា ដែល​ជា​ហោរា​នៅ​សម័យ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​បាន​ពោល​ទំនួញ អំពី​ផល​វិបាក​ដ៏​ហិន​ហោច នៃ​អំពើ​បាប។ ដោយសារ​ពួក​បណ្តា​ជន​បាន​បដិសេធ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ងាក​មក​រក​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ(យេរេមា ២:១៣) លោក​យេរេមា ក៏​បាន​ប្រកាស់ថា ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ស្នាម​ប្រឡាក់ នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ដ្បិត​ទោះ​បើ​ឯង​លាង​ខ្លួន​ដោយ​ក្បុង ហើយ​ប្រើ​សាប៊ូ​ជា​ច្រើន​ក៏​ដោយ គង់​តែ​ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ឯង នៅ​មាន​កត់​ជាប់​ចំពោះ​អញ​នៅ​ឡើយ​ដែរ”(ខ.២២)។ ពួក​គេ​គ្មានអំណាច​អ្វី ដើម្បី​ជួស​ជុល​ការ​ខូច​ខាត ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​នោះ​ឡើយ។

បើ​យើង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​សមត្ថ​ភាព​ខ្លួន​ឯង នោះ​យើង​មិន​អាច​ដក​ស្នាម​ប្រឡាក់​នៃ​អំពើ​បាប​ចេញ​ពី​ខ្លួន​ឯង​បាន​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន។ តាម​រយៈ​អំណាច​នៃ​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ ទ្រង់​បាន “​សំអាត​យើង​រាល់​គ្នា ពី​គ្រប់​អំពើ​បាប​ទាំង​អស់”(១យ៉ូហាន ១:៧)។

គេ​ប្រហែល​ជា​ពិបាក​នឹង​ជឿ​ថា ទ្រង់​អាច​សម្អាត​បាប​របស់​យើង​បាន តែ​យើង​ត្រូវ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា គ្មាន​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប​ណា ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​អាច​ដក​ចេញ​ទាំង​ស្រុង​នោះ​ទេ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ និងត្រៀម​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​លាង​សម្អាត​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប សម្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ងាក​បែរ​មក​រក​ទ្រង់(ខ.៩)។ តាម​រយៈ​ព្រះ​គ្រីស្ទ យើង​អាច​រស់​នៅ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​សេរីភាព និង​ក្តី​សង្ឃឹម។—LISA SAMRA

ព្រះអាទិករ និងព្រះដ៏ទ្រទ្រង់

លោក​ភីលីព(Phillipe) ដែល​ជា​អ្នក​ផលិត​នាឡិការ​ស្វីស បាន​ប្រើ​កែវ​ពង្រីក និង​ដង្កៀប​តូច​ៗ ដើម្បី​ពន្យល់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​លម្អិត អំពី​របៀប​ដែល​គាត់​ដោះ​គ្រឿង​តូច​ល្អឹត​នីមួយ​ៗ​របស់​នាឡិការ​អូតូម៉ាទិច ដើម្បី​សម្អាត ហើយ​ផ្គុំ​ចូល​គ្នា នៅ​ក្នុង​នាឡិការ​ដ៏​ពិសេស​នោះ​វិញ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​មើល​គ្រឿង​ល្អិត​ៗ​ទាំង​នោះ លោក​ភីលីព​ក៏​បានបង្ហាញ​រេស្ស័រ ដែល​ជា​គ្រឿង​ផ្សំ​ដ៏​សំខាន់​នៃ​នាឡិការ​នោះ។ រេស្ស័រ​នោះ គឺ​ជា​ផ្នែក​សំខាន់​ជាង​គេ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ពឺ​ទាំង​អស់​មាន​ចលនា ធ្វើ​ឲ្យ​នាឡិការ​ដើរ​ទៀង​ពេល។ បើ​គ្មាន​វា​ទេ នោះ​នាឡិការ​អូតូម៉ាទិច មិន​អាច​ដំណើរ​ការ​បាន​ឡើយ ទោះ​នាឡិការ​អូតូម៉ាទិក​នោះ ត្រូវ​បាន​គេផ​លិត ដោយ​ជំនាញ​ពិសេស​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី​ដ៏​មាន​ន័យ ក្នុង​កណ្ឌ​ហេព្រើរ អ្នក​និពន្ធ​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ញឹក​ញាប់ ដោយ​ប្រើពាក្យ​ពេចន៍​យ៉ាង​ប៉ិន​ប្រសប់​ថា ទ្រង់​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែនដី។ ផ្នែក​លម្អិត​នីមួយ​ៗ​នៃ​ចក្រ​វាល​របស់​យើង ត្រូវ​បាន​ព្រះ​យេស៊ូវ​បង្កើត​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ ដូច​ជា​គ្រឿង​ដ៏​តូច​ល្អិត នៃ​នាឡិការ​អូតូម៉ាទិក​(ហេព្រើរ ១:២)។ ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្កើត​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង គឺ​រាប់​ចាប់​ពី​ប្រព័ន្ធ​ព្រះ​អាទិត្យ​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ រហូត​ដល់​ស្នាម​ម្រាម​ដៃ​ដ៏​តូច​ល្អិត។

ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​មិន​គ្រាន់​តែជា​ព្រះ​អាទិករ​ដែល​បាន​បង្កើត​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ទ្រង់​ក៏​មាន​សារៈ​សំខាន់ ចំពោះ​ដំណើរ​ការ និង​ការ​ចម្រើន​ឡើង​នៃ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់​ផង​ដែរ គឺ​ប្រៀប​ដូច​ជា​រេស្ស័រ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​នាឡិការ​ដំណើរការ។ ព្រះ​ហស្ត​របស់​ទ្រង់ បាន​បន្ត “ទ្រទ្រង់​គ្រប់​របស់​ទាំង​អស់ ដោយសារ​ព្រះបន្ទូល​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្តា​នៃ​ទ្រង់”(ខ.៣) ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្វី​ទាំង​អស់​ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្កើត មាន​ដំណើរ​ការ​រួម​គ្នា នៅ​ក្នុង​ភាព​លម្អិត​ដ៏​ស្មគ្រ​ស្មាញ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​អ្នក​មាន​ឱកាស​ពិសោធន៍​នឹង​សម្រស់ នៃ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ សូម​ចាំ​ថា “របស់​ទាំង​អស់​ស្ថិត​ស្ថេរ ដោយ​សារ​ទ្រង់”(កូឡ៉ុស ១:១៧)។ ចូរ​យើង​ទទួល​ស្គាល់​តួនាទី​ចម្បង​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​ក្នុង​ការ​បង្កើត…

សុចរិត ក្នុងចំណោមប្រជាជាតិ

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ និង​ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​មើល​សារៈមន្ទីរ​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍ យ៉ាត យ៉ាសេម នៅ​ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល យើង​បាន​ចូល​ក្នុង​សួន​ច្បារ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា សុចរិត​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជា​ជាតិ​ទាំង​ឡាយ។ សួន​ច្បារ​នេះ​បាន​ផ្តល់​កិត្តិ​យស ​ដល់​បុរស និង​ស្រ្តី​ដែល​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ​ជន​ជាតិ​យូដា ឬ​ជ្វីប ក្នុង​របប​ប្រល័យ​ពូជ​សាសន៍​ហូឡូខោះ​។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ទស្សនា​វិមាន​រំឭក​នេះ យើង​ក៏​បាន​ជួប​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម មក​ពី​ប្រទេស​ហូឡង់។ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ មាន​ស្រ្តី​ម្នាក់​បាន​មក​ទីនោះ ដើម្បី​មើល​ឈ្មោះ​ជីដូន​ជីតា​របស់​នាង នៅ​ក្នុង​បញ្ជី​ឈ្មោះ ដែល​គេ​បានឆ្លាក់​នៅ​លើ​ផ្លាក​ដ៏​ធំ​មួយ។ ដោយសារ​យើង​មាន​ចិត្ត​ចង់​ដឹង​ចង់​ឮ យើង​ក៏​បាន​សាក​សួរ​អំពី​ប្រវត្តិ​គ្រួសារ​របស់​នាង។

តា និងយាយ​របស់​នាង គឺ​លោក​គ្រូ​គង្វាល ភីធ័រ(Rev. Pieter) និង​អ្នកស្រី អេដ្រៀនណា មូល័រ(Adriana Müller) បានជួយ​សង្គ្រោះ​ជីវិត​ក្មេង​ប្រុស​ជន​ជាតិ​យូដា​ម្នាក់ ដែល​មាន​អាយុ​ពីរ​ឆ្នាំ ដោយ​នាំ​គាត់​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ក៏បាន​លាក់​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​គាត់ ដោយ​ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ​ជា​កូន​ពៅ​គេ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ទាំង​៨​នាក់​របស់​ពួក​គេ​ពី​ឆ្នាំ​១៩៤៣ ដល់​ឆ្នាំ១៩៤៥។

រឿង​នេះ​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យើង​ណាស់ បាន​ជា​យើង​សួរ​នាង​ថា “តើ​ក្មេង​ប្រុស​នោះ បាន​រួច​ជីវិត នៅ​សម័យ​នោះ​ទេ?”​ពេល​នោះ មាន​បុរស​ម្នាក់​មាន​វ័យ​ចាស់​ជាង​នាង ដែល​កំពុង​ឈរ​ក្នុង​ក្រុម​នោះ ក៏​ដើរ​ចេញ​មក ហើយ​ប្រកាស​ថា ក្មេង​ប្រុស​នោះ​គឺ​ជា​គាត់​ហ្នឹង​ហើយ។

ពេល​ខ្ញុំ​គិត​អំពី​សេចក្តី​ក្លាហាន​របស់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ដែល​បាន​ជួយ​សង្រ្គោះ​ប្រជាជន​យូដា ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះ​នាង​អេសធើរ។ នៅ​សម័យ​នោះ ស្តេច​អ័ហាស៊ូរុស​បាន​ចេញ​ព្រះ​រាជ​ក្រឹត្យ ឲ្យ​គេ​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​យូដា​បំផុត​ពូជ ​ប្រហែល​ជា​ក្នុង​ឆ្នាំ​៣៥០​មុន​គ្រីស្ទ​សករាជ។ ព្រះ​នាង​អេសធើរ​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា ខ្លួន​អាច​ជៀស​ផុត​ពី​ការ​កាប់​សម្លាប់…

ព្រឹលនៅរដូវរងា

ពេល​រដូវរងា​មក​ដល់ ជា​រឿយ​ៗ ខ្ញុំ​បាន​ក្រោក​ពី​ដំណេក ដោយ​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ចំពោះ​ទិដ្ឋភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​នៃ​ ពិភព​លោក​ដែលបាន​គ្រប​ដណ្តប់ ដោយ​ព្រឹល​ដ៏​សុខ​សាន្ត និង​ស្ងាត់​ស្ងៀម។ នៅ​ពេល​នោះ ព្រឹល​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​មក ដោយ​ភាព​ស្រទន់ គឺ​ខុស​ពី​រដូវ​ផ្ការីក ដែល​មាន​សម្លេង​ផ្គរ​លាន់​ដ៏​កក្រើក ដែល​បាន​ប្រកាស​អំពី​វត្ត​មាន​របស់​ខ្លួន​នៅ​ពេល​យប់។

ក្នុង​បទ​ចម្រៀង​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “បទ​ចម្រៀង​នៃ​ព្រឹល​រដូវ​រងា” អ្នក​ស្រី​អូដ្រេយ អាសាត(Audrey Assad) បាន​ច្រៀង​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​អាច​យាង​ចុះ​មក​ផែន​ដី ដោយ​អំណាច​ចេស្តា ដូច​ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុត​ត្បូង ប៉ុន្តែ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​យាង​មក​យ៉ាងស្ងាត់​ស្ងៀម យ៉ាង​សុភាព ដូច​ព្រឹល​ដែល​ធ្លាក់​យ៉ាង​ស្រទន់ នៅ​រដូវ​រងា នៅ​ពេល​យប់ នៅ​ក្រៅ​បង្អួច​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។

ការ​យាង​មក​ប្រសូត្រ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដោយ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់។ ទ្រង់​មិន​បាន​ប្រសូត​នៅ​ក្នុង​រាជ​វាំង​ឡើង ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​ប្រសូត​នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ដែល​មិន​ទំនង ដែល​ជា​ទីស្នាក់​អាស្រ័យ​ដ៏​តូច​ទាប​ នៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម​។ ហើយ​ទ្រង់​បាន​ផ្ទុំ​នៅ​ក្នុង​ស្នូក​សត្វ ដោយ​មិន​មាន​គ្រែ​សមរម្យ​(លូកា ២:៧)។ ទ្រង់​ក៏​មិន​បាន​ប្រសូត​នៅ​លើ​គំនរ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ដែរ ។ ឪពុក​ម្តាយ​ទ្រង់​បាន​ត្រឹម​តែ​អាច​យក​សត្វ​ព្រាប​មួយ​គូ មក​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញ​បូជា ពេល​ដែល​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ថ្វាយ​ទ្រង់​ដល់ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ព្រះ​វិហារ(ខ.២៤)។

ការ​យាង​មក​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ព្រះ​កាយ ចូល​ក្នុង​លោកិយ​នេះ ត្រូវ​បាន​ហោរា​អេសាយថ្លែង​ជា​បទ​ទំនាយ អំពីព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ ដែល​យាង​មក ដោយ​មិន​បាន​ស្រែក ឬ​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​ឡើយ(អេសាយ ៤២:២) ហើយ​ទ្រង់​ក៏​មិន​បាន​យាង​មក​ដោយ​អំណាច​ចេស្តា ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​បាក់​ដើម​ត្រែង ឬ​ធ្វើ​ឲ្យ​រលត់​ភ្លើង​ប្រឆេះ​ដែល​ខំ​ឆេះ​នោះ​ដែរ​(ខ.៣)។…

ផ្ទាំងគំនូរដ៏មានន័យ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​អង្គុយ​នៅ​ទីធ្លា​នៃ​ព្រះ​វិហារ​វីស៊ីថេសិន ក្នុង​ក្រុង​អេន​ ខារេម ប្រទេស​អ៊ីស្រាអែល។ ពេល​នោះ​ ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ស្ងើច​សរសើរ ចំពោះ​សម្រស់​នៃ​ផ្ទាំង​គំនូរ​៦៧​ផ្ទាំង ដែល​កើត​ពី​ការ​ផ្គុំ​កញ្ចក់​ពណ៌​តូច​ៗ​ចូល​គ្នា​បង្កើត​ជា​រូប​ភាព ហើយ​នៅ​ក្នុងផ្ទំាង​គំនូរ​ទាំង​នោះ មាន​បទ​គម្ពីរ លូកា ១:៤៦-៥៥ ដែល​គេ​បាន​សរសេរ ជា​ច្រើន​ភាសា។ តាម​ទំនៀម​ទំលាប់ គេ​បាន​ហៅ​បទគម្ពីរ​នេះ​ថា មែក​នីហ្វ៊ីខាត ជា​ពាក្យ​ក្នុង​ភាសា​ឡាតាំង ដែល​មាន​ន័យ​ថា “លើក​ដំកើង”។ បទ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​ចែង​អំពី​ការ​ឆ្លើយ​តប របស់​នាង​ម៉ារា ចំពោះ​ការ​ប្រកាស​ថា នាង​នឹង​ក្លាយ​ជា​មាតា​នៃ​ព្រះ​មែស៊ី។

គេ​បាន​ចារ​ពី​លើ​រូប​គំនូរ​នីមួយ​ៗ ដោយ​ពាក្យ​ពេចន៍​របស់​នាង​ម៉ារា ដែល​បាន​ថ្លែង​ថា “ព្រលឹង​ខ្ញុំ​លើក​ដំកើង​ព្រះអម្ចាស់ វិញ្ញាណ​ខ្ញុំ​ក៏​រីករាយ​នឹង​ព្រះ​ដ៏​ជា​ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ​នៃ​ខ្ញុំ … ពី​ព្រោះ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្តា ទ្រង់​បាន​ប្រោស​សេចក្តី​យ៉ាង​ល្អ​វិសេស​ដល់​ខ្ញុំ”(ខ.៤៦-៤៩)។ ក្នុង​ផ្ទាំង​គំនូរ​នីមួយ​ៗ ក៏​មាន​បទ​ចម្រៀង​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​ដក​ស្រង់​ពី​ព្រះ​គម្ពីរ ជា​បទ​ចម្រៀង​សរសើរ​ដំកើង ដែល​ក្នុង​នោះ នាង​ម៉ារា​បាន​រៀប​រាប់ អំពី​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់ ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ មាន​ចំពោះ​នាង និង​ចំពោះ​ប្រជា​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។​

ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ទទួល​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ នាង​ម៉ារា​បាន​អរ​សប្បាយ ចំពោះ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ ដែល​នាង​បាន​ទទួល(ខ.៤៧)។ នាង​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​សេចក្តី​មេត្តា​ករុណា ចំពោះ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល អស់​ជា​ច្រើន​ជំនាន់(ខ.៥០)។ នាង​ក៏​បាន​រំឭក អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ថែរក្សា​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល បាន​ជា​នាង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ ព្រោះ​ទ្រង់​ធ្វើ​នូវ​ការ​ដ៏​អស្ចារ្យ​សម្រាប់​រាស្រ្ត​ទ្រង់(ខ.៥១)។ នាង​ក៏​បាន​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ ព្រះ​ហស្ត​ទ្រង់បាន​ផ្គត់​ផ្គត់​ការ​រស់​នៅ​របស់​នាង ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​(ខ.៥៣)។…

ព្រះជាម្ចាស់គង់នៅទីនេះ

នៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ មាន​ផ្លាក​មួយ ដែល​យើង​បាន​សរសេរ​ពាក្យ​ស្លោក​ពី​លើ​ថា “ទោះ​យើង​ដឹង ឬ​មិន​ដឹង​ក្តី ព្រះ​ទ្រង់​តែង​តែ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ជា​និច្ច”។

លោក​ហូសេ គឺ​ជា​ហោរា​នៅ​គ្រា​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​បាន​រស់​នៅ ក្នុង​ចុង​សតវត្សរ៍​ទី​៨ មុន​គ្រីស្ទ​សករាជ(ឆ្នាំ៧៥៥ ដល់ ៧១៥ មុន​គ្រីស្ទ​សក​រាជ)។ គាត់​បាន​សរសេរ​ពាក្យ ដែល​ស្រដៀង​នឹង​ពាក្យ​ស្លោក​នេះ ទៅ​កាន់​សាសន៍​ហេព្រើរ ដោយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ឲ្យ “ខំ​ទទួល​ស្គាល់​ទ្រង់”(ហូសេ ៦:៣) ព្រោះ​ពួក​គេ​បាន​បំភ្លេច​ទ្រង់(៤:១)។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ភ្លេច​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ងាក​ចេញ​ពី​ទ្រង់​(ខ.១២) ហើយ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ពួក​គេ​ក៏​លែង​មានព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​គំនិត​របស់​ខ្លួន​ទៀត(ទំនុកដំកើង ១០:៤)។

ក្នុង​រឿង​នេះ លោក​ហូសេ​បាន​នាំ​មក​នូវ ការ​ដាស់​តឿន​ដ៏​សាមញ្ញ តែ​សំខាន់ ឲ្យ​យើង​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​នឹក​ចាំ ថា ទ្រង់​គង់​នៅ​ក្បែរ​យើង ហើយ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ជីវិត​យើង ទាំង​ក្នុង​ពេល​មាន​អំណរ ក៏​ដូច​ជា​ពេល​មាន​ទុក្ខ។

ការ​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ អាច​មាន​ន័យ​ថា ពេល​ដែល​យើង​បាន​ឡើង​តំណែង នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ យើង​ត្រូវ​ទទួល​ស្គាល់ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ពរ ឲ្យ​យើង​មាន​ប្រាជ្ញា ឲ្យ​សម្រេច​កិច្ច​ការ ទាន់​ពេល​វេលា តាម​ថវិការ​ដែល​បាន​កំណត់​ជា​ដើម។ ម្យ៉ាង​ទៀត បើ​សិន​ជា​យើង​ធ្វើ​ការ​ស្នើ​សុំ​អ្វី​មួយ ហើយ​ត្រូវ​គេ​បដិសេធន៍ នោះ​យើង​អាច​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ព្រះ​អង្គ នៅ​តែ​គង់​នៅជា​មួយ​យើង​ជា​និច្ច ដើម្បី​ជួយ​ទ្រ​ទ្រង់​យើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ទុក​ចិត្ត​ថា ទ្រង់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​របស់​ទ្រង់ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​យើង។

បើ​សិន​ជា​យើង​មិន​អាច​ចូល​រៀន​នៅ​មហា​វិទ្យាល័យ​បាន​ដូច​ចិត្ត នោះ​យើង​អាច​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​កំពុង​គង់​នៅជា​មួយ​យើង…

អំណាចនៃការប៉ះ

វេជ្ជបណ្ឌិត ប៉ុល ប្រ៊ែន(Paul Brand) គឺ​ជា​បេសកជន​ពេទ្យ​ដំបូង ដែល​បាន​ទៅ​បំពេញ​បេសក​កម្ម​នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​២០។ គាត់​បាន​ឃើញ​ស្លាក​ស្នាម​នៃ​ជម្ងឺ​ឃ្លង់ ដោយ​ផ្ទាល់​ភ្នែក។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ណាត់​ជួប​អ្នក​ជម្ងឺ គាត់​ក៏​បាន​ប៉ះ​អ្នក​ជម្ងឺ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​លទ្ធ​ភាព​នៃ​ការ​ព្យាបាល។ បុរស​ដែល​ជា​អ្នក​ជម្ងឺ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក។ អ្នក​ជំនួយ​របស់​គាត់ ក៏​បាន​ពន្យល់​វេជ្ជ​បណ្ឌិត ប្រ៊ែនថា “អ្នក​បាន​ប៉ះ​គាត់។​មិន​ដែល​មាន​នរណា​ប៉ះ​គាត់ អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំហើយ។ ទឹក​ភ្នែក​នោះ ជា​ទឹក​ភ្នែក​នៃ​ក្តីអំណរ”។

ក្នុង​ដំណាក់​កាល​ដំបូង​នៃ​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ មាន​បុរស​កើត​ឃ្លង់​ម្នាក់​បាន​ចូល​មក​ក្បែរ​ទ្រង់ ដែល​ពី​ដើម​គេ​ប្រើពាក្យ​ជម្ងឺ​ឃ្លង់ សំដៅ​ទៅ​លើ​ប្រភេទ​ជម្ងឺ​សើរ​ស្បែក ដែល​ឆ្លង។ ដោយសារ​គាត់​មាន​រោគ​ឃ្លង់ នោះ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​គាត់​នៅ​ក្រៅ​សហគមន៍​របស់​គាត់។ បើ​សិន​ជា​អ្នក​កើត​ឃ្លង់ ឃើញ​ថា ខ្លួន​ឯង​នៅ​ជិត​មនុស្ស​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ ដោយ​ចៃដន្យ នោះ​គាត់​ត្រូវ​ស្រែក​ឡើង​ថា “ខ្ញុំ​ស្មោក​គ្រោក​ៗ” ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​នៅ​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ពី​គាត់(លេវីវិន័យ ១៣:៤៥-៤៦)។ ហេតុនេះ​ហើយ បុរស​នោះ​ប្រហែល​ជា​បាន​រស់​នៅ​ជា​ច្រើន​ខែ ឬ​ឆ្នាំ ដោយ​គ្មាន​ការ​ទំនាក់​ទំន​ងជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ​។

ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ពេញ​ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​អាណិត​ចំពោះ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​លូក​ព្រះ​ហស្ត​ទៅ​ពាល់​គាត់។ ព្រះ​យេស៊ូវ​មានអំណាច​ចេស្តា ដែល​អាច​ប្រោស​ជម្ងឺ​ឲ្យ​គេ​ជា ដោយ​គ្រាន់​តែ​មាន​បន្ទូល​មួយ​ព្រះ​ឱស(ម៉ាកុស ២:១១-១២)។ ប៉ុន្តែ ពេលដែល​ទ្រង់​បាន​ជួប​បុរស​ម្នាក់​នេះ ដែល​មាន​ភាព​ឯកកោ និង​ត្រូវ​គេ​បដិសេធន៍ ដោយ​សារ​ជម្ងឺ​នៅ​លើ​រូប​កាយ​គាត់ ទ្រង់​ក៏បាន​ប៉ះ​គាត់ ដើម្បី​បញ្ជាក់​ដល់​គាត់​ថា គាត់​មិន​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ទេ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ទទួល​គាត់​ផង​ដែរ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​ឱកាស យើង​អាច​ចែក​ផ្សាយ​ព្រះគុណ និង​បង្ហាញ​សេចក្តី​អាណិត ដោយ​ការប៉ះ​ដ៏​ស្រទន់ ដែល​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ភាព​ថ្លៃ​ថ្នូរ…

រឿងរបស់ព្រះយេស៊ូវ

កាល​ពី​ក្មេង ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ទៅ​មើល​សៀវភៅ នៅ​បណ្ណាគារ​តូច​មួយ ប្រចាំ​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ។ ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​មើល​ទៅធ្នើរ​សៀវ​ភៅ ដែល​គេ​បាន​តម្រៀម​សៀវភៅ​សម្រាប់​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ហេតុ​ផល​ថា ខ្ញុំ​អាច​អាន​សៀវភៅ​មួយ​ណា​ក៏បាន។ ដោយសារ​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ក្លៀវក្លា​ខ្លាំង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ភ្លេច​ការ​ពិត​ដ៏​សំខាន់​មួយ។ តាម​ពិត គេ​បាន​បន្ថែម​សៀវភៅ​ថ្មី​ៗ នៅ​ក្នុង​ធ្នើរ​ទាំង​នោះ ជា​ទៀង​ទាត់។ ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​អាន​សៀវភៅ​ទំាង​នោះ​ក៏​ដោយ ​ក៏​ខ្ញុំនៅ​តែ​អាន​មិន​ទាន់ ព្រោះ​សៀវ​ភៅ​ថ្មី​ៗ​ច្រើន​ពេក។ សៀវភៅ​ថ្មី​ៗ​បាន​បន្ត​បំពេញ​ធ្នើរ​សៀវភៅ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ៗ។

បើ​សាវ័ក​យ៉ូហាន​រស់​នៅ ក្នុង​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន គាត់ទំនង​ជា​មាន​ការ​ស្ញើច ចំពោះ​សៀវភៅ​ជា​ច្រើន ដែល​គេ​អាច​រក​បាន​         នៅ​សម័យ​នេះ ព្រោះ​កាល​គាត់​និពន្ធ​កណ្ឌ​គម្ពីរដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន កណ្ឌ​យ៉ូហាន​ខ្សែ​ទី​១ ទី២ និង​ទី​៣ ព្រម​ទាំង​កណ្ឌគ​ម្ពីរ​វិវរណៈ  គាត់​បាន​សរសេរ​ដោយ​ដៃ នៅ​លើ​ក្រាំង។ លោក​យ៉ូហាន​បាន​និពន្ធ​កណ្ឌ​ទាំង​នោះ ដោយសារ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​គាត់ ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ស្នរ​បន្ទាល់ ឲ្យ​គេ​បាន​ដឹង​អំពី​កំណត់​ហេតុ​នៃ​ដំណើរ​ព្រះ​ជន្ម និង​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​គាត់​បាន​ដឹង និង​ឃើញ​ផ្ទាល់​ភ្នែក(១យ៉ូហាន ១:១-៤)។ ប៉ុន្តែ សំណេរ​របស់​សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​និយាយ តែ​មួយ​ផ្នែក​តូច នៃ​ការ​ទាំង​អស់ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ និង​បង្រៀន ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ទ្រង់​បំពេញ​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​នៅ​ផែន​ដី។ តាម​ពិត គាត់​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា បើ​សិន​ជា​គេ​ត្រូវ​សរសេរ អំពី​ការ​ទំាង​អស់​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ “នោះ​លោកីយ៍​ទាំង​មូល​ក៏​មិន​ល្មម​គ្រាន់ ដើម្បី​នឹង​ដាក់​អស់​ទាំង​សៀវភៅ ដែល​ត្រូវ​សរសេរ​នោះ​ផង”(យ៉ូហាន ២១:២៥)។

ការ​អះអាង​របស់​សាវ័ក​យ៉ូហាន នៅ​ត្រង់​ចំណុច​នេះ នៅ​តែ​ត្រឹម​ត្រូវ ក្នុង​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន។ ទោះ​គេ​បាន​សរសេរ​សៀវភៅ…