តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Lisa M. Samra

ឈ្មោះដែលព្រះបានដាក់ឲ្យ

គេ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ហៅ​ក្រៅ ឲ្យ​អ្នក​ប្រឹក្សា​យោបល់​ទាំង​ឡាយ នៅ​ក្នុង​កន្លែង​បោះ​ជំរុំ ដែល​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ចូលរួម ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ។ តាម​ធម្មតា ឈ្មោះ​ហៅ​ក្រៅ​ទាំង​នោះ ត្រូវ​បាន​មិត្ត​ភក្តិ​ជា​អ្នក​ដាក់​ឲ្យ​គ្នា ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើរឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ខ្មាស់​អៀន ទម្លាប់​ដែល​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច ឬ​សកម្ម​ភាព​កម្សាន្ត​ដែល​គេ​ចូល​ចិត្ត។​

ឈ្មោះ​ហៅ​ក្រៅ គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​សម្រាប់​ប្រើ​នៅ​ក្នុង​ការ​បោះ​ជំរុំ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ ក៏​ឃើញ​គេ​ប្រើ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​ផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ហៅ​សាវ័ក​យ៉ាកុប និង​យ៉ូហាន​ថា “កូន​ផ្គរ​លាន់”(ម៉ាកុស ៣:១៧)។ ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ កម្រ​មាន​នរណា​ម្នាក់​ដាក់​ឈ្មោះ​ហៅ​ក្រៅ ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ណាស់ តែ​រឿង​នេះ​បាន​កើត​ឡើង ពេល​ដែល​ស្រ្តី​ម្នាក់ឈ្មោះ​ណាអូមី បាន​សុំ​ឲ្យ​គេ​ហៅ​គាត់​ថា “ម៉ារ៉ា” ដែល​មាន​ន័យ​ថា “ភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់”(នាង​រស់ ១:២០) ដោយសារ​ស្វាមី និង​កូន​ប្រុស​ទាំង​ពីរ​របស់​នាង​បាន​ស្លាប់​ចោល​នាង​អស់។ នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិតនាង​មាន​ភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់(ខ.២១)។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ ឈ្មោះ​ដែល​ណាអូមី​ដាក់​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង មិន​ស្ថិត​ស្ថេរ​នោះ​ឡើយ ព្រោះ​គាត់​មិន​ជួប​ការបាត់​បង់​ដ៏​សោក​សៅ​ជា​រៀង​រហូត​ឡើយ។ ក្នុង​ពេល​ដែល​នាង​កាន់​ទុក្ខ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រទាន​ពរ​នាង តាម​រយៈនាង​រស់ ដែល​ជា​កូន​ប្រសារ​ស្រី​របស់​នាង ដែល​បាន​រៀប​ការ ហើយ​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់។ ដូចនេះ នាង​ណាអូមី​ក៏​មាន​គ្រួសារ​ថ្មី​មួយ។

ជួនកាល យើង​ប្រហែល​ជា​ចង់​ដាក់​ឈ្មោះ​ហៅ​ក្រៅ​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ថា “មនុស្ស​បរា​ជ័យ” ឬ “មនុស្ស​គ្មាន​គេ​ស្រឡាញ់” ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ទុក្ខ​លំបាក ដែល​យើង​បាន​ជួប​ប្រទះ ឬ​កំហុស​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ ប៉ុន្តែ យើង​នឹង​មិន​ជួប​ទុក្ខលំបាក​ជា​រៀង​រហូត​ឡើយ។ យើង​អាច​ហៅ​ខ្លួន​យើង​ថា “ស្ងួន​ភ្ញា” ​ជា​ឈ្មោះ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​យើង(រ៉ូម…

ពេលដែលមិត្តសំឡាញ់ក្បត់

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៩ កន្លែង​តាំង​ពិពណ៌​សិល្បៈ​ទូទាំង​ពិភព​លោក បាន​ធ្វើ​ការ​រំឭក​ខួប​នៃ​ការ​ស្លាប់​គំរប់​៥០​0ឆ្នាំ របស់​លោក​លីអូណាដូ ដាវីនស៊ី(Leonardo da Vinci)។ គាត់​បាន​គូរ​គំនូរ​ជា​ច្រើន​ផ្ទាំង និង​បាន​ធ្វើ​ការ​រុក​រក​ឃើញ​ជា​ច្រើន ក្នុង​ផ្នែក​វិទ្យា​សាស្រ្ត ដែល​សព្វថ្ងៃ​នេះ គេ​បាន​យក​ស្នាដៃ​របស់​គាត់​មក​ដាក់​តាំង​ពិពណ៌​នៅ​ទូកញ្ចក់ ប៉ុន្តែ ក្នុង​ចំណោម​នោះ មាន​ផ្ទំាង​គំនូរ​តែ​៥​ផ្ទាំងប៉ុណ្ណោះ ដែលបាន​គូរ​ចប់​សព្វ​គ្រប់ ត្រូវ​បាន​គេ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ជា​ស្នា​ដៃ​របស់​គាត់ ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ផ្ទាំង​គំនូរ​អំពី​ពិធី​លៀង​ព្រះ​អម្ចាស់​ផង​ដែរ។​

ផ្ទាំង​គំនូរ​លើ​ជញ្ជាំង​ដ៏​ស្មុគ្រ​ស្មាញ​នេះ បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​អាហារ​ចុង​ក្រោយ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សោយ ជា​មួយ​ពួក​សាវ័ក ​ដូច​ដែល​បាន​ពិពណ៌​នា ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន។ អត្ថ​ន័យ​នៃ​ផ្ទាំង​គំនូរ​នេះ បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​ភ័ន្ត​ភាំង​របស់​ពួក​សាវ័ក ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ មាន​ម្នាក់​នឹង​ក្បត់​ព្រះ​អង្គ(យ៉ូហាន ១៣:២១)។ ពួក​សាវ័ក​ក៏​បាន​ចោទ​សួរគ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ថា តើ​នរណា​នឹង​ក្បត់​ព្រះ​អង្គ ខណៈ​ពេល​ដែល​លោក​យូដាស​លួច​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម នៅ​ពេល​យប់ ដើម្បី​ទៅ​ប្រាប់​ពួក​អាជ្ញាធរ អំពី​ទីតាំង​របស់​គ្រូ និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់។

អំពើ​ក្បត់​របស់​យូដាស​បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​ឈឺចាប់ គឺ​ដូច​ដែល​បាន​បង្ហាញ ក្នុង​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ថា “អ្នក​ដែល​បរិភោគ​នំបុ័ង ជា​មួយ​នឹង​ទូលបង្គំ នោះ​បាន​លើក​កែងជើង ទាស់​នឹង​ទូលបង្គំ​វិញ”(ខ.១៨)។ យូដាស​ក៏​ជា​មិត្ត​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ដែរ បាន​ជាគាត់​អាច​ញាំ​អាហារ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ហើយ ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ​នេះ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះ​យេស៊ូវ​រង​ទុក្ខ។

យើង​ម្នាក់​ៗ​ប្រហែល​ជា​ធ្លាប់​ត្រូវ​មិត្ត​ភក្តិ​ក្បត់។ តើ​យើង​អាច​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​ឈឺ​ចាប់​នេះ ដោយ​របៀប​ណា? សូម​កុំ​អស់​សង្ឃឹម​ឡើយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ ទំនុកដំកើង ៤១:៩ ដើម្បី​បង្ហាញ​ថា…

ពេលដែលគេមិនរាប់រក

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​កណ្តាល​ហ្វូង​មនុស្ស​ដ៏​កក​កុញ ដើម្បី​មើល​ការ​បង្ហោះ​​ម៉ូតូ​ដ៏​អស្ចារ្យ។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​ខ្ញុំ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ប្រឹង​ចំអឺត​ជើង ដើម្បី​​មើល​ឃើញ​ការ​សម្តែង​នេះ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ក្រឡេក​មើល​ជុំវិញ​ខ្លួន ឃើញ​ក្មេង​បីនាក់​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម នៅ​ក្បែរ​នោះ ប្រហែល​​ពួក​គេ​មិន​អាច​ទៅ​ឈរ​នៅ​មុខ​ហ្វូង​មនុស្ស ដើម្បី​ទស្សនាការ​សម្តែង​នេះ។​

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ក្មេង​ៗ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​លោក​សាខេ ដែល​ជា​អ្នក​យក​ពន្ធ​ដែល​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ស្តុក​ស្តម្ភ​(លូកា ១៩:២)។ ជា​ញឹក​ញាប់ ជន​ជាតិ​យូដា​ច្រើន​តែ​យល់​ឃើញ​ថា ពួក​អ្នក​យក​ពន្ធ គឺ​ជា​ជន​ក្បត់​ជាតិ ដែល​ធ្វើ​ការ​ឲ្យ​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង ដោយ​ប្រមូល​ពន្ធ​ពី​ជន​រួម​ជាតិ​ខ្លួន​ដែល​ជា​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់ ពួក​គេ​ក៏បាន​ទា​រប្រាក់​បន្ថែម​ពី​លើ​ពន្ធ​ដារ ដាក់​ក្នុង​ឃ្លាំងទ្រព្យ​របស់​ខ្លួនផងដែរ។ ដូច​នេះ សហគមន៍​របស់​លោក​សាខេ ទំនង​ជា​មិន​រាប់រក​គាត់​ទេ។​

ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​កាត់​ទីក្រុង​យេរីខូ លោក​សាខេ​ចង់​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ ប៉ុន្តែ មិន​អាច​មើល​ឃើញ ដោយ​សារមាន​មនុស្ស​ច្រើន​ពេក។ ដូច​នេះ គាត់​ប្រហែល​ជា​អស់​សង្ឃឹម និង​ឯកោ​ណាស់ បាន​ជា​គាត់​ឡើង​ដើម​ឧទុម្ពរ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ឃើញ​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៣-៤)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​ទត​ឃើញ​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ប្រកាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ធ្វើ​ជា​ភ្ញៀវ​នៅ​ផ្ទះ​គាត់(ខ.៥)។

រឿង​របស់​លោក​សាខា​បាន​រំឭក​យើង​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​យាង​មក ដើម្បី “ស្វែង​រក និង​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​បាត់​បង់” ដោយ​ប្រទាន​ការ​រាប់​រក និង​អំណោយ​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​(ខ.៩-១០)។ យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា គេ​មិន​រាប់​រក ឬ​ត្រូវ​បាន​រុញ​ច្រាន ឲ្យ​នៅ “ក្រោយ​ហ្វូង​មនុស្ស” តែ​ពេល​នោះ យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​នៅ​តែ​អាច​រក​យើង​ឃើញ។​—Lisa M. Samra

ពេលណាយើងស្ថិតក្នុងភាពងងឹត

មាន​ពេល​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ និង​មនុស្ស​រាប់​លាន​នាក់ នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​មើល​សូគ្រាស​ដែល​បាំង​ពន្លឺ​ទាំង​ស្រុង ជា​បាតុភូតិ​ដ៏​កម្រ ដោយ​ពេល​នោះ ព្រះ​ច័ន្ទ​បាន​បាំង​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ​ទាំង​ស្រុង ដែល​បាន​ចែង​ចាំ​ងមក​ចំ​តំបន់​របស់​យើង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ត្រៀម​ឧបករណ៍​ការពារ​ភ្នែក និង​ទី​កន្លែង​ដ៏​សមរម្យ​សម្រាប់​ទស្សនា ព្រម​ទំាង​នំ​ផៃ​ខ្លះ​ៗ ដែល​យើង​បាន​ដុត​ដោយ​ខ្លួន​ឯង នៅ​ផ្ទះ។

សូគ្រាស​នោះ បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ភាព​ងងឹត​គ្រប​ដណ្តប់​ ​នៅ​ពេល​រសៀល ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ភ្លឺ​ចិញ្ចាច ក្នុងរដូវ​ក្តៅ។ សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ សូគ្រាស​នោះ​បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​កម្សាន្ត​សប្បាយ និង​នឹក​ចាំ អំពី​អំណាច​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​មាន មក​លើ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​អង្គ​(ទំនុក​ដំកើង ១៣៥:៦-៧) ប៉ុន្តែ ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​ទាំង​មូល គេ​ច្រើន​តែ​គិត​ថា ភាព​ងងឹត​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ គឺ​ជា​រឿង​មិន​ធម្មតា និង​ប្រថ្នូល​អាក្រក់​(និក្ខមនំ ១០:២១ និង ម៉ាថាយ ២៧:៤៥) ជា​ទី​សម្គាល់​ដែល​បង្ហាញ​ថា អ្វី​ៗ​មិន​ដំណើរ​ការ ដូច​ធម្មតា​ឡើយ។

ហោរា​អេម៉ុស​ក៏​បាន​ជួប​ភាព​ងងឹត​ផង​ដែរ ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​ដែល​ពួក​ស្តេច​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​កំពុង​តែ​បាក់បែក​គ្នា។ លោក​អេម៉ុស​បាន​ព្រមាន​នគរ​ខាង​ជើង​ថា សេចក្តី​ហិន​វិនាស​នឹង​ធ្លាក់​មក​លើ​ពួក​គេ បើ​សិន​ជា​ពួក​គេ​នៅតែ​បន្ត​ងាក​បែរ​ចេញ​ពីព្រះ​។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ប្រទាន​ទី​សម្គាល់​មួយ ដោយ “​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះអាទិត្យ​លិច​ទៅ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​ត្រង់ ឲ្យ​ផែនដី​បាន​ទៅ​ជា​ងងឹត កំពុង​ដែល​មេឃ​នៅ​ស្រឡះ​”(អេម៉ុស ៨:៩)។

ប៉ុន្តែ បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ធំ​បំផុត​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​ពេល​នោះ គឺ​ដើម្បី​កែ​តម្រង់​ពួក​គេ ឲ្យ​ងាក​មក​ដើរ​ផ្លូវ​ត្រូវ​ឡើង​វិញ​។ សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់ ត្រូវ​គេ​និរទេស ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ឈ្លើយ​ក្នុង​នគរ​ដទៃ ព្រះ​អង្គ​បាន​សន្យា​ថា ថ្ងៃ​មួយ ព្រះ​អង្គ​នឹង​នាំ​សំណល់​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ត្រឡប់​មក​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​វិញ…

វាំងននរហែក

ពេល​ដែល​យន្ត​ហោះ​ធ្វើ​ដំណើរ ចូល​ដល់​ល្បឿន​មធ្យម​របស់​វា អ្នក​បម្រើ​នៅ​លើ​យន្ត​ហោះ​ក៏​បាន​បើក​វាំង​នន ដែល​បាន​បាំង​បន្ទប់​អ្នក​ដំណើរ​ថ្នាក់​ជាន់​ខ្ពស់ ហើយខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ភាព​ខុស​គ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង រវាង​តំបន់​ផ្សេង​ៗ​នៅ​ក្នុងយន្ត​ហោះ។ អ្នក​ដំណើរ​ខ្លះ​ត្រូវ​ឡើង​ជិះ​យន្ត​ហោះ​មុន​គេ ដោយ​អរ​សប្បាយ​នឹង​កៅ​អី​ដែល​ល្អ​ជាង​គេ ដែល​មាន​កន្លែង​ទ្រ​ជើង និង​សេវ៉ា​កម្ម​ផ្ទាល់​ខ្លួន ដោយ​សារ​ពួក​គេ​មាន​លទ្ធ​ភាព​បង់​ប្រាក់​ច្រើន​ជាង ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​កន្លែង​អង្គុយល្អ​ជាង។ វាំង​នន​នោះ​ក៏​បាន​រំឭក​ខ្ញុំ​ផង​ដែរ អំពី​ការ​បែង​ចែក​រវាង​ខ្ញុំ និង​ពួក​គេ។​

ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​មនុស្ស​ជាតិ​ទាំង​មូល យើង​ក៏​អាច​រក​ឃើញ​ការ​បែង​ចែក​ទី​កន្លែង សម្រាប់​ក្រុម​មនុស្ស​ផ្សេង​គ្នា​ផងដែរ​។ ជាក់​ស្តែង​ការ​បែង​ចែក​ទី​កន្លែង ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ នៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​ផង​ដែរ ​តែ​មិន​មែន​ដោយ​សារ​ក្រុម​មួយ​មាន​លទ្ធ​ភាព​បង់​ប្រាក់​ច្រើន​ជាង​ក្រុម​មួយ​ទៀត​នោះ​ឡើយ​។​  អស់​អ្នក​ដែល​មិន​មែន​ជា​ជន​ជាតិ​យូដា ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​តែ​នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​ខាង​ក្រៅ​ប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់​មក ​គឺ​ទីធ្លា​សម្រាប់​ស្រ្តី ដែលនៅ​ជិត​ទីធ្លា​ដែល​គេ​បាន​រៀប​ចំ​សម្រាប់​តែ​ប្រុស​ៗ។  ជា​ចុង​ក្រោយ ទី​បរិសុទ្ធ​បំផុត​គឺ​ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ តាម​របៀប​ពិសេស​ខុស​ពី​កន្លែង​ផ្សេង។ កន្លែង​នោះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​បាំង​ដោយ​វាំង​នន​មួយ សម្រាប់​ឲ្យ​សង្ឃ​តែ​ម្នាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​នោះ មួយ​ឆ្នាំ​ម្តង ដោយ​មាន​ការ​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ​ជា​មុន​(ហេព្រើរ ៩:១-១០)។

ប៉ុន្តែ អ្វី​ដែល​អស្ចារ្យ​នោះ​គឺ ការ​បែង​ចែក​នោះ​លែង​មាន​ទៀត​ហើយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​លប់​បំបាត់​រនាំង​ណាក៏​ដោយ​ ដែល​អាច​រារាំង​មនុស្ស​មិន​ឲ្យ​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះ ជា​ពិសេស​អំពើ​បាប ដែល​ជា​រនាំង​ធំ​បំផុត​(១០:១៧)។ វាំង​នន​នៅ​ព្រះ​វិហារ​យេរូសាឡិម​បាន​រហែក​ជា​ពីរ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត​(ម៉ាថាយ ២៧:៥០-៥១) ​ គឺ​ជា​សញ្ញា​បញ្ជាក់​ថា ព្រះ​កាយ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ដែល​បាន​ជាប់​ឆ្កាង បាន​ដក​រនាំង​ទាំង​អស់ ដែល​បាន​រារាំង​មនុស្ស​មិន​ឲ្យ​ចូល​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ។ គ្មាន​រនាំង​ណា ដែល​ចំា​បាច់​ត្រូវ​រារាំង​អ្នក​ជឿ​ទាំង​អស់ មិន​ឲ្យ​ពិសោធ​នឹង​សិរីល្អ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ដ៏​រស់​ទៀត​ឡើយ។ —Lisa M. Samra

បើកសម្តែងឲ្យស្គាល់ច្បាស់

ទស្សនិក​ជន​ទំាង​ឡាយ បាន​ស្តាប់​សម្លេង​ដ៏​ពិរោះ​របស់​អ្នក​ស្រី អេមីលី ប្លាន់(Emily Blunt) ដែល​ជា​តួ​ឯក ក្នុង​រឿង ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ការ​វិល​ត្រឡប់​របស់​អ្នក​ស្រី​ម៉ារី ផុបភីន(Mary Poppins)។ ស្វាមី​គាត់​ទើប​តែ​ដឹង​ថា គាត់​មាន​សម្លេង​ល្អ​យ៉ាង​នេះ​ បន្ទាប់​ពី​បាន​រៀប​ការ​រយៈ​ពេល​៤​ឆ្នាំ។ គាត់​បាន​និយាយ​នៅ​ក្នុង​ការ​សម្ភាស​ថា គាត់​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​បាន​ឮ​អ្នកស្រីម៉ារី​ច្រៀង​ជា​លើក​ដំបូង បាន​ជា​គាត់​គិត​ថា តើ​ដល់​ពេល​ណា​ទើប​ភរិយា​គាត់​ព្រម​ប្រាប់​គាត់​ថា ខ្លួន​ចេះ​ច្រៀង?

ជា​ញឹក​ញាប់ ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់ យើង​ច្រើន​តែ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា ពួក​គេ​មាន​អ្វី​មួយ ដែល​យើង​មិន​​នឹក​ស្មាន​ដល់។  ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​ម៉ាកុស ពី​ដំបូង​ពួក​សាវ័ក​មិន​ទាន់ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ច្បាស់​ទេ ហើយ​ក៏​មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​យល់​ឲ្យ​ច្បាស់ អំពី​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជួប​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​លើ​ផ្ទៃ​សមុទ្រ​កាលីឡេ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​បើក​បង្ហាញ​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​ព្រះ​អង្គ​បន្ថែម​ទៀត ដោយ​បញ្ចេញ​ព្រះ​ចេស្តា មក​លើ​អំណាច​ធម្ម​ជាតិ។

បន្ទាប់​ពី​បាន​ប្រទាន​អាហារ​ដល់​មនុស្ស​ជាង​៥​ពាន់​នាក់​ហើយ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ចាត់​ពួក​សិស្ស​ព្រះ​អង្គ ឲ្យ​ចេញ​ទៅ​សមុទ្រ​កាលីឡេ ដែល​នៅ​ទីនោះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ជួប​ខ្យល់​ព្យុះ​ដ៏​កាច​សាហាវ។ ជិត​ដល់​ពេល​ទៀប​ភ្លឺ ពួក​សាវ័ក​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​នរណា​ម្នាក់​កំពុង​តែ​ដើរ​លើ​ទឹក។​ ពេល​នោះ​ពួក​គេ​ស្គាល់​សម្លេង​ព្រះ​គ្រីស្ទ ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​មាន​បន្ទូល​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ថា “​ចូរ​សង្ឃឹម​ឡើង គឺ​ខ្ញុំ​ទេ​តើ កុំ​ភ័យ​អី”(ម៉ាកុស ៦:៥០)។ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹក​សមុទ្រ​ដែល​កំពុង​តែ​រំជួល ប្រែ​ជា​ស្ងប់​វិញ។ ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​អំណាច​ចេស្តា​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះ​អង្គ ពួក​សាវ័ក​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ជា​ពន់​ពេក​(៦:៥១) ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ព្យាយាម​ស្វែង​យល់​ឲ្យ​ច្បាស់ អំពី​អំណាច​ចេស្តា​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​ពួក​គេ​បាន​ឃើញ​នៅ​ពេល​នោះ។

កាល​ណា​យើង​បាន​ពិសោធ​នឹង​អំណាច​ចេស្តា​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន មក​លើ​ខ្យល់​ព្យុះ​នៃ​ជីវិត​យើង…

មានអំណរ នៅក្នុងការអាន

ស៊ុនដូគូ គឺ​ជា​ពាក្យ​ជា​ភាសា​ជប៉ុន ដែល​ខ្ញុំ​តែង​តែ​ត្រូវ​ការ​ជា​និច្ច។ គេ​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ សំដៅ​ទៅ​លើ​សៀវភៅ​មួយ​ជង់នៅ​លើ​តុ នៅ​ចំហៀង​គ្រែ ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​ឲ្យ​គេ​អាន។ សៀវភៅ​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​សក្តានុ​ពល សម្រាប់​ការ​រៀន​សូត្រ ឬ​គេច​ចេញ ទៅ​រក​ពេល​វេលា ឬ​ទី​កន្លែង​ផ្សេង ហើយ​ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ និង​ចំណេះ​ដឹង ដែល​មាន​ក្នុង​ទំព័រ​សៀវភៅ​ទាំង​នោះ។ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មាន​សៀវភៅ​មួយ​ជង់​នោះ នៅ​ក្បែរ​គ្រែ​គេង​របស់​ខ្ញុំ​ជា​និច្ច។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា យើង​អាច​រក​ឃើញ​ក្តី​អំណរ និង​ជំនួយ​ដ៏​ពិត នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដែល​ល្អ​បំផុត គឺ​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​។ ជាក់​ស្តែង ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត ឲ្យ​មុជ​ខ្លួន​ចូល​ឲ្យ​ជ្រៅ ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​សេចក្តី​បង្គាប់​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ សម្រាប់​លោក​យ៉ូស្វេ ដែល​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ថ្មី​របស់​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចាត់​តាំង​ឲ្យដឹក​នាំ​ពួក​គេ ចូល​ក្នុង​ទឹក​ដី​សន្យា​(យ៉ូស្វេ ១:៨)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជ្រាប​ថា លោក​យ៉ូស្វេ​នឹង​ជួប​ប្រទះ​ការ​លំបាក​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ ដូច​នេះ​ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ធានា​ចំពោះ​គាត់​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់​ជា​និច្ច​(ខ.៥)។ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ជួយ​គាត់​តាម​មធ្យោបាយ​ជា​ច្រើន ហើយ​ក៏​តាម​រយៈ​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់ ដែល​គាត់​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។ ដូច​នេះ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​បង្គាប់​គាត់​ថា “កុំ​ឲ្យ​គម្ពីរក្រឹត្យ​វិន័យ​នេះ​ភ្លេច​បាត់​ពី​មាត់​ឯង​ឡើយ គឺ​ត្រូវ​ឲ្យ​នឹក​ជញ្ជឹង​ទាំង​យប់​ទាំង​ថ្ងៃ​វិញ​”(ខ.៨)។​ ទោះ​លោក​យ៉ូស្វេ​មាន​ព្រះ​គម្ពីរ​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ក៏​ដោយ ក៏​គាត់​នៅ​តែ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​សិក្សា​ស្វែង​យល់​ព្រះ​គម្ពីរ​នោះ ជា​ទៀង​ទាត់ ដើម្បី​ទទួល​បាន​នូវ​ចំណេះ​ដឹង និង​ដឹង​ថា​ព្រះ​អង្គ​ជា​នរណា ហើយ​មាន​ព្រះ​ទ័យ​យ៉ាង​ណា​សម្រាប់​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ។​

តើ​អ្នក​ត្រូវ​ការ​ការ​បង្រៀន សេចក្តី​ពិត ឬ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ទេ? សូម​យើង​ចំណាយ​ពេល​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ ហើយ​ស្តាប់​បង្គាប់ ព្រម​ទាំង​ចម្រើន​ឡើង ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​យល់​ច្បាស់ និង​ចង​ចាំ…

ព្រះវត្តមានតែងតែនៅជាមួយ

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រកួត​បាល់​ទាត់​ពាន​រង្វាន់​ពិភព​លោក ឆ្នាំ២០១៨ លោក​រ៉ាដេមែល ហ្វាល់ខៅ(Radamel Falcao) ដែល​ជា​កីឡាករ​ឈាន​មុខ របស់​ប្រទេស​កូឡុំប៊ី បាន​ទាត់​បាល់​បញ្ចូល​ទី​របស់​ក្រុម​ប៉ូឡូញ នៅ​នាទី​ទី​៧០ នាំ​ឲ្យ​ក្រុម​របស់​ខ្លួន​ទទួល​ជ័យ​ជម្នះ​ ក្នុង​ការ​ប្រកួត​ថ្ងៃ​នោះ។  ការ​ទាត់​បាល់​បញ្ចូល​ទី​មួយ​គ្រាប់​នេះ គឺ​ជា​គ្រាប់​ទី​១៣​របស់​លោក​ហ្វាល់ខៅ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត​អន្តរ​ជាតិ គឺ​មាន​ន័យ​ថា គាត់​បាន​ទាល់​បាល់​បញ្ចូល​ទី បាន​ច្រើន​ជាង​កីឡាករ​កូឡុំប៊ី​ដទៃ​ទៀត នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​ប្រកួត​អន្តរ​ជាតិ។

ជា​ញឹក​ញាប់ លោក​ហ្វាល់​ខៅ​ច្រើន​តែ​ប្រើ​ជោគ​ជ័យ​របស់​គាត់ នៅ​ក្នុង​ទីលាន​ប្រកួត​បាល់​ទាត់ ដើម្បី​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជំនឿ​របស់​គាត់ ដោយ​ជា​រឿង​ៗ គាត់​បាន​លើក​អាវ​យឺត​របស់​គាត់​ឡើង បន្ទាប់​ពី​បាន​ទាល់​បាល់​បញ្ចូល​ទី ដើម្បី​បង្ហាញ​អាវ​យឺត​ខាង​ក្នុង ដែល​មាន​ពាក្យ​សរសេរ​ពី​លើ​ថា “Con Jesus nunca estara solo:” ដែល​មាន​ន័យ​ថា “ដោយ​សារ​ព្រះវត្ត​មាន​ព្រះ​យេស៊ូវ នោះ​អ្នក​នឹង​មិន​ដែល​នៅ​ឯកោ​ឡើយ”។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ ពាក្យ​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​នៅ​លើ​អាវ​យឺត​គាត់​ បាន​រំឭក​យើង អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​រាល់​ថ្ងៃ​ដែរ ដរាប​ដល់​បំផុត​កល្ប”(ម៉ាថាយ ២៨:២០)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ជិត​ដល់​ពេល​យាង​ឡើង​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ព្រះ​អង្គ​បាន​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ពួក​សិស្ស​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ធានា ​ចំពោះ​ពួក​គេ​ថា​ព្រះ​អង្គ​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ជា​និច្ច តាម​រយៈ​ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​អង្គ​(ខ.២០ យ៉ូហាន ១៤:១៦-១៨)។ ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​គ្រីស្ទ នឹង​កម្សាន្ត​ចិត្ត ដឹក​នាំ ការពារ និង​ចម្រើន​កម្លាំង​ពួក​គេ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​នាំ​ព្រះ​រាជ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ ទៅ​ទីក្រុង​ជិត​ឆ្ងាយ​។ ហើយ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជួប​ភាព​ឯកោ​ខ្លាំង នៅ​កន្លែង​ដែល​ពួក​គេ​មិនធ្លាប់​រស់​នៅ​ ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នឹង​រំឭក​ពួក​គេ…

មិនដែលភ្លេចយើង

មាន​ពេល​មួយ កូន​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ឲ្យ​លេង​ព្យាណូ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ស្តាប់ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​តស៊ូ​នៅ​ក្នុង​ការ​រៀន​លេង​ព្យាណូ ថ្នាក់​មូល​ដ្ឋាន កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អង្គុយ​ចុះ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​លេង​ណោត C Major។ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជិត​ពីរ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ ខ្ញុំ​បាន​លេង​ព្យាណូ​តែ​បន្តិច​បន្តួច​ទេ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​របៀប​លេង​ព្យាណូ។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លេង​ព្យាណូ ដោយ​គ្មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ដោយ​លេង​ណោត​មួយ​ហើយ បន្ត​ទៅ​ណោត​មួយ​ទៀត រហូត​បាន​៧​ណោត។ ការ​ហ្វឹក​ហាត់​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ណោត និង​តិច​និច​នៃ​ការ​លេង ដក់​ជាប់​យ៉ាង​ជ្រៅ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចាំ​ដៃ ហើយ​មាន​ការ​រេផ្លិច នៅ​ក្នុង​ការ​លេង​ព្យាណូ​យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ។

មាន​រឿង​ជា​ច្រើន ដែល​ដក់​ជាប់​យ៉ាង​ជ្រៅ ក្នុង​ចិត្ត​យើង ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មិន​អាច​ភ្លេច​បាន។ ប៉ុន្តែ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់មាន​ចំពោះ​កូន​របស់​ព្រះ​អង្គ បាន​ដក់​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ត​យើង ជ្រៅ​ជាង​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់ ដែល​យើង​បាន​ជួប។ តាម​ពិត ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​មិន​អាច​បំភ្លេច​យើង​បាន​ឡើយ។ នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​ពួក​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​ដឹង ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ព្រះ​អង្គ​បានបោះ​បង់​ពួក​គេ​ចោល បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​និរទេស​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​(អេសាយ ៤៩:១៤)។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឆ្លើយ​តប​តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ ដោយ​បញ្ជាក់​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​អង្គ​មិន​ដែល​ភ្លេច​ពួក​គេ​ឡើយ​(ខ.១៥)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ថែរក្សា​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​លើស​ក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ម្តាយ​មាន​ចំពោះ​កូន។

ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​ធានា អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​មិន​ចេះ​ប្រែ​ប្រួល​របស់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ព្រះ​អង្គ​ចារឹក​ពួក​គេ​ទុក​នៅ​លើ​ព្រះ​ហស្ត​ព្រះ​អង្គ​ហើយ(ខ.១៦)។ នេះ​ជា​បន្ទូល​ប្រៀប​ប្រដូច​ដ៏​មាន​ន័យ អំពី​ការ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​គ្រប់​ពេល​វេលា ចំពោះ​កូន​របស់​ព្រះ​អង្គ…

ពាក្យសម្តីដែលគ្រោះថ្នាក់ដូចគ្រាប់កាំភ្លើង

បទ​ចម្រៀង​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “នេះ​គឺ​ជា​ខ្ញុំ” ជា​បទ​ចម្រៀង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​គេ​បាន​ចាក់​នៅ​ក្នុងខ្សែ​ភាព​យន្ត​ដ៏​ល្បី​មួយ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា អ្នក​សម្តែង​ដ៏​អស្ចារ្យ​បំផុត ។ រឿង​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ផលិត ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ជីវិត​ពិត​របស់​លោក​ភី ធី បានុម(P.T. Barnum) និង​ក្រុម​សៀក​ចល័ត​របស់​គាត់។ ទំនុក​ច្រៀង​របស់​បទ​ចម្រៀង​នេះ ត្រូវ​បាន​យក​មក​ច្រៀង ដោយ​តួរ​អង្គ​នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នេះ ដែល​បាន​ជួប​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដោយ​ពាក្យ​សម្តី និង​ពាក្យ​ចម្អក​ឡក​ឡឺយ ដោយសារ​ពួក​គេ​មិន​បាន​ត្រាប់​តាម​សង្គម។ ទំនុក​ច្រៀង​នោះ​បាន​រៀប​រាប់​ថា ពាក្យ​សម្តីអាច​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដូច​គ្រាប់​កំា​ភ្លើង និង​កាំបិត​ដែល​បំផ្លាញ​ជីវិត ដោយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​ស្នាម​សម្លាក។

ដោយសារ​បទ​ចម្រៀង​នេះ​មាន​ភាព​ពេញ​និយម នោះ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​របួស ដោយ​សារ​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដូច​អាវុធ ហើយ​វា​ជា​របួស​ដែល​មាន​ពិត​មែន ទោះ​គេ​មើល​វា​មិន​ឃើញ​ក៏​ដោយ។

លោក​យ៉ាកុប​បាន​ដឹង​អំពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​នៃ​ពាក្យ​សម្តី​របស់​យើង ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខូច​ខាត ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​យូរ បាន​ជា​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា អណ្តាត “​ជា​របស់​អាក្រក់​ដែល​ទប់​មិន​បាន ក៏​មាន​ពេញ​ដោយ​ពិស ដែល​នាំ​ឲ្យ​ស្លាប់” (យ៉ាកុប ៣:៨)។ លោក​យ៉ាកុប​បាន​ធ្វើ​ការ​ប្រៀប​ធៀប​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នេះ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​ជឿ​ទាំង​ឡាយ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ពាក្យ​សម្តី​របស់​ពួក​គេ ពិត​ជា​មាន​អំណាច​ដ៏​លើស​លប់។ ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត គាត់​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​អណ្តាត​ដែល​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​មិន​ទាន់​បាន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ផង ក៏​បាន​ងាក​មក​ពោល​ពាក្យ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​របួស​ដល់​អ្នក​ដែល​ព្រះទ្រង់​បាន​បង្កើត ឲ្យ​មាន​រូប​ភាព​ដូច​ទ្រង់(ខ.៩-១០)។

បទ​ចម្រៀង​ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នោះ ក៏​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​គ្រោះ​ថ្នាក់​នៃ​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដោយ​ពាក្យ​សម្តី ដោយ​លើក​ឡើង​ថា យើង​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​មាន​តម្លៃ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បញ្ជាក់​រួច​ហើយ។ ព្រះ​គម្ពីរ​លើក​ឡើង​អំពី​ភាព​ថ្លៃ​ថ្នូរ និង​សម្រស់​របស់​ជីវិត​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ មិន​មែន​ដោយ​សារ​រូប​ភាព​នៅ​សម្បក​ក្រៅ ឬ​ដោយ​សារ​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​នោះ​ទេ តែ​គឺ​ដោយ​សារ​យើង​ម្នាក់​ៗ សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​បាន​ព្រះ​ទ្រង់​រចនា​មក ឲ្យ​មាន​ភាព​ស្រស់​ស្អាត និង​តម្លៃ ជា​ស្នា​ព្រះហស្ត​ដ៏ល្អ​ឯក​របស់​ទ្រង់​(ទំនុកដំកើង…