តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Xochitl Dixon

មិនអស់សង្ឃឹម

ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ទៅ​ពិនិត្យ​សុខ​ភាព​រក​ឃើញ​ថា គាត់​មាន​ជម្ងឺ​មហារីក វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ក៏​ប្រាប់​គាត់​ឲ្យ​កាត់​ចិត្ត។ នាង​ក៏​បាន​ទូរស័ព្ទ​មក​ខ្ញុំ ទាំង​ខ្សិប​ខ្សួល ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​អំ​ពី​ស្វាមី និង​កូន​តូច​ៗ​របស់​នាង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​សំណូម​ពរ​អធិស្ឋាន​បន្ទាន់​របស់​គាត់ ដល់​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​យើង​ដទៃ​ទៀត។ យើង​ក៏​មាន​អំណរ​ឡើង ពេល​ដែល​វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ទីពីរ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​នាង កុំ​ឲ្យ​អស់​សង្ឃឹម ហើយ​បាន​បញ្ជាក់​ថា ក្រុម​គ្រូ​ពេទ្យ​របស់​គាត់ នឹង​ប្រឹង​ប្រែង​ឲ្យ​អស់​ពី​លទ្ធ​ភាព ដើម្បី​ព្យាបាល​នាង។ នៅ​ថ្ងៃ​ខ្លះ​នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ពិបាក​ជាង​ថ្ងៃ​ផ្សេង​ទៀត ប៉ុន្តែ នាង​បាន​ផ្តោត​ចិត្ត​ទៅ​លើ​ព្រះ ជា​ជាង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ទុក្ខ​លំបាក​ដែល​នាងកំពុង​ប្រឈម​មុខ។ នាង​មិន​បោះ​បង់​ចោល​ការ​តស៊ូ​ឡើយ។

ជំនឿ​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ស៊ូទ្រាំ ហើយ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ស្រ្តី​ម្នាក់​ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​លូកា​ ជំពូក៨​។ នាង​បាន​រង​ទុក្ខ​វេទនា ការ​ខក​ចិត្ត និង​ភាព​ឯកោ ដែល​បាន​អូស​បន្លាយ​ពេល​អស់​១២​ឆ្នាំ​ហើយ។ ពេល​ដែល​នាង​ដឹង​ថា​ ព្រះយេស៊ូវ​យាង​មក នាង​ក៏​បាន​តាម​ពី​ក្រោយ​ទ្រង់ ហើយ​លូក​ដៃ​ទៅ​ពាល់​ជាយ​ព្រះ​ពស្ត្រ​ទ្រង់។ នាង​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​ភ្លាម​ៗ ដោយ​សារ​ជំនឿ​របស់​នាង ដែល​ជា​ក្តី​សង្ឃឹម​ដ៏​មុត​មាំ … ដោយ​ជឿថា​ ព្រះ​យេស៊ូវ​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ ដែល​មនុស្ស​មិន​អាច​ធ្វើបាន … ទោះ​នាង​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​អស់​សង្ឃឹម​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​(ខ.៤៣-៤៤)។

យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ចាប់ ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​ទី​បញ្ចប់ ​ឬស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​សង្ឃឹម ឬ​ក៏​កំពុង​តែ​រង់​ចំា​អ្វី​មួយ​ ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​អាច​អត់​ធ្មត់​បាន​តទៅ​ទៀត។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បន្ត​ទុក​ចិត្ត​ព្រះយេស៊ូវ ជួន​កាល យើង​មិន​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជាដែល​យើង​ចង់​បាន។ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​អញ្ជើញ​យើង ឲ្យ​បន្តឈោង​ទៅ​រក​ទ្រង់ ទុក​ចិត្ត​ទ្រង់ ហើយ​បន្ត​មាន​សង្ឃឹម ព្រម​ទាំង​ជឿថា​ ទ្រង់​តែង​តែ​អាច​ប្រោស​យើង តែង​តែ​អាច​ឲ្យ​យើង​ទុក​ចិត្ត…

ដើរដូចអ្នកប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងពូកែ

អេមា(Emma) ជា​យុវតី​អាយុ​១៨​ឆ្នាំ ដែល​បាន​ជជែក​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ នៅ​លើ​បណ្តាញ​សង្គម  ទោះ​គេ​បាន​រិះ​គន់​នាង ដោយសារ​នាង​មាន​ក្តី​អំណរ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ឆេះ​ឆួល ចំពោះ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ក៏​ដោយ។ អ្នកខ្លះ​បាន​វាយ​ប្រហារ​នាង ដោយ​ទិទៀន​រូប​សម្រស់​របស់​នាង។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​និយាយ​ថា នាង​ខ្វះ​បញ្ញា ដោយសារ​នាងមាន​ចិត្ត​ប្តូរ​ផ្តាច់​ចំពោះ​ព្រះ។ ពាក្យ​សម្តី​ដ៏​សាហាវ​ទាំង​នោះ បាន​ចាក់​ចូល​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​អេម៉ា តែ​នាង​នៅ​តែ​បន្ត​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ដោយ​ជំនឿ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ក្លាហាន សម្រាប់​ព្រះ​យេស៊ូវ និង​អ្នក​ដទៃ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ជួន​កាល នាង​ត្រូវ​បាន​ល្បួង​ឲ្យ​ជឿ​ថា អត្ត​សញ្ញាណ និង​តម្លៃ​របស់​នាង ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដោយ​ការ​រិះ​គន់​របស់​អ្នក​ដទៃ។ ពេល​ដែល​នាង​មាន​អារម្មណ៍​បែប​នេះ នាង​ក៏​បាន​ទូល​សូម​ជំនួយ​មក​ពី​ព្រះ ដោយ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​បាន​បៀត​បៀន​នាង និង​ជញ្ជឹង​គិត​ព្រះ​បន្ទូល ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ និង​អត់​ទ្រាំ​ដោយ​សេចក្តី​ក្លាហាន និង​ទំនុក​ចិត្ត ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​បាន​បណ្តាល​ឡើង ក្នុង​ចិត្ត​នាង។

លោក​គេ​ឌាន​បាន​ជួប​ការ​ធ្វើ​ទុក្ខ​បុក​ម្នេញ​ដ៏​សាហាវ ពី​សាសន៍​មី​ឌាន​(ពួកចៅហ្វាយ ៦:១-១០)។ ព្រះ​ទ្រង់​បានហៅ​គាត់​ថា “អ្នក​ក្លាហាន​ដ៏​ពូកែ” តែ​គាត់​នៅ​តែ​មាន​ការ​សង្ស័យ ការ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​របស់​ខ្លួន​ឯង និង​ខ្លាច​គ្រោះ​ថ្នាក់​(ខ.១១-១៥)។ គាត់​បាន​ទូល​សួរ​ព្រះ​អម្ចាស់​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត អំពី​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ទ្រង់ និង​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​របស់​គាត់​ ប៉ុន្តែ ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ចុះ​ចូល​ចំពោះ​ទ្រង់ ដោយ​ជំនឿ។

ពេល​ណា​យើង​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ យើង​អាច​រស់​នៅ ដោយ​ជឿ​ជាក់​ថា អ្វី​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​យើង គឺ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ការ​ពិត។ ការ​បៀត​បៀន​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​សង្ស័យ អំពី​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​យើង  ប៉ុន្តែ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​នោះ…

សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ

នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​កុមារ ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា សំបុត្រ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ អ្នក​ស្រី​គ្លេនីស នេលីស(Glenys Nellist) បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កុមារ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រកប​ទាក់​ទង​ជា​មួយ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដោយ​ផ្ទាល់​ៗ​ខ្លួន ឲ្យ​បាន​ជិត​ស្និទ្ធ។ សៀវភៅ​កុមារ​ទំាង​នេះ មាន​ភ្ជាប់​សំបុត្រ​មួយ​ច្បាប់​មក​ពី​ព្រះ ដែល​ក្នុង​នោះ មាន​ចន្លោះ​ទទេរ សម្រាប់​ឲ្យ​ក្មេង​ៗ​សរសេរ​ឈ្មោះ​ខ្លួន​ឯង នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រឿង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​នីមួយ​ៗ។ ការ​យល់​អំពី​សេចក្តី​ពិត​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ដោយ​ផ្ទាល់​ៗ​ខ្លួន គឺ​ពិត​ជា​មាន​សារៈ​សំខាន់​ណាស់ ព្រោះ​ការ​នេះ​បាន​ជួយ​អ្នក​អាន​វ័យ​ក្មេង​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​ដឹង​ថា ព្រះ​គម្ពីរមិន​គ្រាន់​តែ​ជា​សៀវភៅ​រឿង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ សៀវភៅ​នេះ​បាន​បង្រៀន​ពួក​គេ​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ពួក​គេ ហើយ​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​ព្រះ​គម្ពីរ មក​កាន់​កូន​ទាំង​ឡាយ ដែល​ទ្រង់​បាន​ស្រឡាញ់យ៉ាង​ខ្លាំង។

ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​សៀវភៅ​នេះ​សម្រាប់​ក្មួយ​ប្រុស​ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​សរសេរ​ឈ្មោះ​គាត់ នៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ទទេរ​ នៅ​ក្នុង​ដើមដំបូង​នៃ​សំបុត្រ​មក​ពី​ព្រះ។ ក្មួយ​ប្រុស​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​សប្បាយ​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​ឈ្មោះ​គាត់ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​នោះ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​ស្រឡាញ់​គាត់​ដែរ។ យើង​ពិត​ជា​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់ ដែល​បាន​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ជា្រល​ជ្រៅ និង​ពេញ​លេញ​នៃ​ព្រះ​អាទិករ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​យើង​រាល់​គ្នា។

ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​មក​ពួក​អ៊ីស្រាអែល តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ​ ទ្រង់​ក៏​បាន​ឲ្យ​ពួក​គេ​គិត​អំពី​អ្វី​ដែល​មាន​នៅ​លើ​មេឃ។ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​បញ្ជាក់​ថា ទ្រង់​គ្រប់​គ្រង ហ្វូង​ផ្កាយ ដែល​ជា​ពល​បរិវា​(អេសាយ ៤០:២៦) ទ្រង់​បាន​កំណត់​តម្លៃ​របស់​ផ្កាយ​រាល់​តួ ហើយ​ដឹក​នំា​ពួក​វា​នីមួយ​ៗ ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​។ ទ្រង់​បាន​ធានា​រាស្រ្ត​ទ្រង់​ថា ទ្រង់​នឹង​មិន​ភ្លេច ឬ​បាត់​បង់​ដួង​ផ្កាយ​ណា​មួយ ឬ​ភ្លេច​កូន​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​ណា​មួយ​របស់​ទ្រង់ ដែល​ទ្រង់​បាន​សូន​ឲ្យ​ចេញ​ជា​រូប​រាង ដោយ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរនោះឡើយ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​អប​អរ​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​ដ៏​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ​ដែលមាន​ចែង​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ យើង​អាច​សរសេរ​ឈ្មោះ​របស់​យើង​នៅ​ក្នុង​នោះ​ផង​ដែរ។…

ការអ្វីក៏ដោយដែលយើងធ្វើ

ក្នុង​សៀវភៅ​ដែល​លោក​ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) បាន​និពន្ធ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ភាព​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដោយ​សារ​ក្តី​អំណរ គាត់​បាន​សារ​ភាព​ថា គាត់​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ កាល​គាត់​មាន​អាយុ​៣៣​ឆ្នាំ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​មានៈ ប្រឆាំង និង​ល្វីង​ជូរ​ចត់ ហើយ​ភ្នែក​គាត់​តែង​តែ​បាញ់​ទៅ​រក​ផ្លូវ​សម្រាប់​រត់​គេច”។ លោក​លូអ៊ីស​មាន​ការ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះ និង​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​ជា​ច្រើន ហើយ​ក៏​ជួប​ឧបស័គ្គ​ជា​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ជំនឿ តែ​សេចក្តី​ពិត និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​តែ​អាច​កែ​ប្រែ​ជីវិត​គាត់ ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ការពារ​សេចក្តី​ជំនឿ​ ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន និង​ដោយ​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់។ លោក​លូអ៊ីស​បាន​ប្រកាស់ អំពី​សេច​ក្តី​ពិត និងសេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ តាម​រយៈ​ការ​និពន្ធ​អត្ថ​បទ និង​រឿង​ប្រលោម​លោក​ដ៏​មាន​អំណាច ដែល​គេ​នៅ​តែ​បន្ត​អាន សិក្សា និងចែក​រំលែក បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​លា​ចាក​លោក ជាង​៥៥​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ ទី​បន្ទាល់​នៃ​ជីវិត​របស់​គាត់​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់ ដែល​ជឿ​ថា មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​នៅ​តែ​អាច​កំណត់​គោល​ដៅ ឬ​មាន​ក្តី​ស្រមៃ​ថ្មី​មួយ សម្រាប់​ជីវិត ទោះ​ពួក​គេ​មាន​វ័យ​ចាស់​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ។

កាល​ណា​យើង​ធ្វើ​ផែន​ការ ហើយ​ដេញ​តាម​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​យើង ចូរ​យើង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បន្សុទ្ធ​ចិត្ត និង​គំនិត​របស់​យើង ហើយ​ប្រទាន​កម្លាំង ឲ្យ​យើង​អាច​ទុក​ដាក់​ការ​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​ធ្វើ ដាច់​ដល់​ព្រះ​អង្គ(សុភាសិត ១៦:១-៣)។ យើង​អាច​រស់​នៅ ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​អាទិករ​ដ៏​មាន​គ្រប់​ចេស្តា​នៃ​យើង ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​ទាំង​អស់ ឲ្យ​សម​នឹង​ប្រយោជន៍​របស់​វា​(ខ.៤)។ សូម​ឲ្យ​សកម្ម​ភាព ពាក្យ​សម្តី និង​គំនិត​របស់​យើង​ទាំង​អស់ បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​អស់​ពី​ចិត្ត ដែល​ជា​ដង្វាយ​ដ៏​គាប់ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់ ខណៈ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ថែរក្សា​យើង​(ខ.៧)។

សមត្ថ​ភាព​យើង​មាន​កំណត់…

ការរស់នៅ ការអធិស្ឋាន និងការស្រឡាញ់

លោក​ចេស អូវិន(Jesse Owens) ជា​កីឡាករ​រត់​ប្រណាំង​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ ដែល​បាន​រស់​នៅ​ជា​បុរស​នៃ​សេចក្តី​ជំនឿ ដ៏​ក្លា​ហាន ដោយសារ​គាត់​បាន​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ពី​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​គាត់ ដែល​ជា​អ្នក​ជឿ​ដ៏​រឹង​មាំ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រកួត​កីឡា​អូឡាំពិក កាល​ពី​ឆ្នាំ ១៩៣៦ លោក​អូវិន ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ជន​ជាតិ​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ​មួយ​ចំនួន​តូច នៅ​ក្នុង​ក្រុម​កីឡាករ​អាមេរិក ហើយគាត់​បាន​ទទួល​មេដាយ​មាស​ចំនួន​៤ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​ណាហ្ស៊ី​ដែល​ពេញ​ដោយ​​ក្តី​សម្អប់ និង​លោក​អ៊ីត្លែរ(Hitler) ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ។ គាត់​ក៏​បាន​រាប់​អាន​គ្នា​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​ជា​មួយ​នឹង​កីឡាករ​អាឡឺម៉ង់​ម្នាក់ ឈ្មោះ លូហ្ស ឡង(Luz Long)។

នៅ​សម័យ​នោះ ជីវិត​របស់​លោក​លូហ្ស​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​ដោយ​ការ​ឃោសនា​របស់​ពួក​ណាហ្ស៊ី ប៉ុន្តែ ការ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ជំនឿ តាម​រយៈ​ការ​រស់​នៅ​ដ៏​សាមញ្ញ​របស់​លោក​អូវិន បាន​ជិះ​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​លោក​លូហ្ស។ ក្រោយ​មក លោក​ឡង​ក៏​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​អូវិន​ថា “នៅ​ម៉ោង ដែល​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ជា​មួយ​អ្នក​ជា​លើក​ទី​មួយ នៅ​ទីក្រុង​ប៊ែរឡាំង ពេល​ដែល​អ្នក​កំពុងតែ​លត់​ជង្គង់​នៅ​លើ​ដី ខ្ញុំ​ដឹង​ថា អ្នក​កំពុង​តែ​អធិស្ឋាន… ពេល​នោះ ខ្ញុំ​គិត​ថា ខ្ញុំ​ចង់​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​ដែរ”។

ទីបន្ទាល់​របស់​លោក​អូវិន​បាន​បង្ហាញ អំពី​របៀប​ដែល​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​អាច​អនុវត្ត​តាម​ការ​បង្រៀន​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល​ឲ្យ “ស្អប់​ការ​អាក្រក់” ហើយ “ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក”(រ៉ូម ១២:៩-១០)។ លោក​អូវិន​អាច​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ការ​អាក្រក់​ដែល​នៅ​ជុំវិញខ្លួន​គាត់ ដោយ​ការ​ស្អប់ តែ​គាត់​បាន​ជ្រើស​រើស​ការ​រស់​នៅ ដោយ​ជំនឿ និង​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដល់​លោក​លូហ្ស ដែល​ក្រោយមក​បាន​ក្លាយ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់ ហើយ​មាន​ចិត្ត​ចង់​ទទួល​ជឿ​ព្រះ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​មាន “ការ​ខ្ជាប់​ខ្ជួន​ក្នុង​ការ​អធិស្ឋាន”(ខ.១២) ទ្រង់​ក៏​បាន​ចម្រើន​កម្លាំង​យើង ឲ្យ “រស់នៅដោយមាន​គំនិត​ដែល​ចុះ​សម្រុង​គ្នា”(ខ.១៦)។

ពេល​ដែល​យើង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ការ​អធិស្ឋាន…

តើអ្នកនឹងប្រើអំណោយទានយ៉ាងដូចម្តេច?

ខណៈ​ពេល​ដែល​តន្រ្តី​បាន​បន្លឺ​ឡើង ក្នុង​កម្ម​វិធី​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ លោក​លេន ប្រោន(Lane Brown) ដែល​ជា​វិចិត្រករ ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​តែ​ពណ៌​សខ្មៅ ក៏​បាន​បោះ​ជំហាន​ឡើង​វេទិការ។ គាត់​ក៏​បាន​ឈរ​នៅ​ពី​មុខផ្ទាំង​ក្រណាត់​ពណ៌​សរ​ធំមួយ​ផ្ទាំង ដោយ​បែរ​ខ្នង​មក​ពួក​ជំនុំ រួច​គាត់​ក៏​បាន​ជ្រលក់​ជក់​របស់​គាត់ ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ថ្នាំ​ពណ៌​ខ្មៅ។ គាត់​ក៏​បាន​គូវាស​យ៉ាង​រលូន បង្កើត​ជា​រូប​ឈើ​ឆ្កាង​មួយ។ គាត់​ក៏​បាន​បន្ត​និយាយ​រឿង ដោយ​ប្រើ​រូប​ភាព ដែល​គាត់បាន​គូវាស​នឹង​ជក់​ចុះ​ឡើង​ៗ បង្កើត​ជា​រូប​ភាព​ព្រះយេស៊ូវ​ជាប់​ឆ្កាង និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ គាត់​ក៏​បាន​លាប​ពណ៌​ខ្មៅ​ពី​លើ​ផ្ទាំង​ក្រណាត់​នោះ នៅ​ត្រង់​ផ្នែក​ធំ​ៗ ហើយ​ក៏​បាន​បន្ថែម​ពណ៌​ខៀវ និង​ពណ៌​ស ដើម្បី​បញ្ចប់​ផ្ទាំង​គំនូរ​អរូបីយ​របស់​គាត់ ក្នុង​រយៈ​ពេល​តិច​ជាង​៦​នាទី។ គាត់​ក៏​បាន​លើក​ផ្ទំាង​គំនូរ​នោះ​ឡើង ហើយ​ត្រឡប់​ក្បាល​វា​ប្រច្រាស​ចុះ​ក្រោម ដើម្បី​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​រូប​ដែល​បង្កប់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ គឺ​រូប​ព្រះ​ភក្រ្ត​ព្រះយេស៊ូវដែល​ពេញ​ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​អាណិតអាសូរ។

លោក​ប្រោន​ក៏​បាន​និយាយ​ថា គាត់​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់ បាន​ស្នើរ​ឲ្យ​គាត់​គូរូប​ដ៏រហ័ស​នោះ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​កម្ម​វិធី​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ។ តែ​ឥឡូវ​នេះ គាត់​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​អន្តរ​ជាតិ ដើម្បី​ដឹក​នាំ​គេថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ ដោយ​ប្រើ​រូប​គំនូរ​របស់​គាត់ ក្នុង​ការ​ចែក​ចាយ​អំពី​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដល់​អ្នក​ដទៃ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បញ្ជាក់ អំពី​តម្លៃ និង​គោល​បំណង​នៃ​អំណោយ​ទាន ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទានដល់​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់​ផ្សេង​ៗពី​គ្នា។ សមាជិក​ម្នាក់​ៗ ក្នុង​មហា​គ្រួសារ​របស់​ព្រះ​អង្គ សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​បាន​បំពាក់​ដោយ​អំណោយ​ទាន​ផ្សេង​ៗ​គ្នា ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​អម្ចាស់ និង​ស្អាង​គ្នា​ឡើង ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់(រ៉ូម ១២:៣-៥)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ស្គាល់​អំណោយ​ទាន​ខ្លួន​ឯង ហើយ​ប្រើ​អំណោយ​ទាន​ទំាង​នោះ ដើម្បី​បង្រៀន​អ្នក​ដទៃ ហើយ​នាំ​គេ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ ​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ និង​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ភាព​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម និង​អំណរ​(ខ.៦-៨)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​យើង​ម្នាក់​ៗ​នូវ​អំណោយ​ទាន​ខាង​វិញ្ញាណ…

តើគាត់ជានរណា?

កាលខ្ញុំ និងស្វាមីខ្ញុំធ្វើដំណើរវិលត្រឡប់ មកពីក្រេបទឹកឃ្មំ យើងបានរង់ចាំការត្រួតពិនិត្យវ៉ាលីរបស់យើង នៅអាកាសយាន្តដ្ឋាន។ ខ្ញុំក៏បានកេះដៃគាត់ ហើយចង្អុលទៅបុរសម្នាក់ ដែលកំពុងឈរ ប្រហែលជាពីរបីម៉ែត្រពីយើង។
ស្វាមីខ្ញុំក៏បានសួរខ្ញុំថា តើគាត់ជានរណា?
ខ្ញុំក៏បាននិយាយប្រាប់ស្វាមីខ្ញុំដោយចិត្តរំភើបរីករាយថា បុរសម្នាក់នោះ គឺជាតួកុន នៅក្នុងរឿងដ៏ល្បី បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បានដើរទៅរកគាត់ ហើយសុំគាត់ឲ្យថតរូបជាមួយយើង។ ២៤ឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំនៅតែមានចិត្តរីករាយ នៅក្នុងការនិយាយអំពីរឿង ដែលខ្ញុំបានជួបតារាភាពយន្តដ៏ល្បីនៅថ្ងៃនោះ។

បើយើងមិនបានស្គាល់តួកុនដ៏ល្បីម្នាក់ នោះមិនទាស់ខុសអ្វីទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសូមអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានឲ្យខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គ ដោយផ្ទាល់ខ្លួន។ ស្តេចដាវីឌដែលជាអ្នកនិពន្ធបទទំនុកដំកើងបានពោលថា “តើមហាក្សត្រដ៏មានសិរីល្អនេះជាអ្នកណា?”(ទំនុកដំកើង ២៤:៨)។ ទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូលរៀបរាប់ថា ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ចេស្តា ទ្រង់ក៏ជាព្រះអាទិករ ព្រះដ៏ទ្រទ្រង់ និងគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់។ គឺដូចដែលស្តេចដាវីឌបានបន្លឺសម្លេងច្រៀងថា “ផែនដី និងសារពើនៅផែនដី ជារបស់ផងព្រះយេហូវ៉ា ព្រមទាំងលោកីយ៍ និងបណ្តាអ្នកដែលនៅលោកីយ៍ផង។ ដ្បិតទ្រង់បានប្រតិស្ឋានផែនដីនៅលើសមុទ្រ ហើយបានតាំងឲ្យមាំមួននៅលើទឹកទាំងពួង”(ខ.១-២)។ ស្តេចដាវីឌក៏បានប្រកាស់ ដោយចិត្តស្ញែងខ្លាចថា ព្រះជាម្ចាស់ខ្ពស់លើទាំងអស់ តែយើងអាចចូលទៅជិតទ្រង់នៅពេលណាក៏បាន(ខ.៣-៤)។ យើងអាចស្គាល់ព្រះអង្គ ទទួលកម្លាំងពីព្រះអង្គ ហើយទុកចិត្តថា ព្រះអង្គនឹងប្រយុទ្ធជំនួសយើង កាលណាយើងរស់នៅថ្វាយព្រះអង្គ(ខ.៨)។

ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យយើងមានឱកាសប្រកាសថា ព្រះអង្គជាអង្គបុគ្គលដែលមានព្រះនាមល្បីល្បាញបំផុត ដែលសក្តិសមនឹងឲ្យយើងនាំអ្នកដទៃឲ្យស្គាល់ព្រះអង្គដែរ។ ពេលដែលយើងបង្ហាញឲ្យគេស្គាល់លក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ទ្រង់ តាមរយៈការរស់នៅរបស់យើង អ្នកដែលមិនស្គាល់ទ្រង់អាចនឹងមានហេតុនឹងសួរថា “តើព្រះអង្គជានរណា?”…

ផ្កាដែលរីក ក្នុងវាលរហោស្ថាន

នៅវាលរហោស្ថានម៉ូចាវេ មានផ្នូកខ្សាច់ ជ្រលងភ្នំដ៏ក្រៀមក្រោះ និងជ្រោះ ព្រមទាំងភ្នំដែលភាគច្រើន មិនមានដើមឈើដុះ។ ប៉ុន្តែ លោកអេតម៉ាន់ យេគ័រ(Edmund Jaeger) ដែលជាជីវវិទូអាមេរិក បានសង្កេតឃើញថា រៀងរាល់ពីរបីឆ្នាំម្តង ភ្លៀងបានធ្លាក់ចុះមកជាបរិបូរ ដែលនាំឲ្យមានដើមផ្កាដុះដេដាស និងរីកស្គុះស្គាយ គ្របដណ្តប់ពីលើដីខ្សាច់ ឬដីដែលមានថ្មច្រើន នៅក្នុងវាលរហោស្ថាននោះ”។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ផ្កាព្រៃដែលបានដុះនៅវាលរហោស្ថានមូចាវេ មិនមែនជាបាតុភូតិដែលកើតមានជារៀងរាល់ឆ្នាំនោះទេ។ អ្នកស្រាវជ្រាវទាំងឡាយបានបញ្ជាក់ថា ទាល់តែដីស្ងួតហែងនោះ មានព្យុះភ្លៀងធ្លាក់ចុះមកជោគជាំ ហើយទទួលកម្តៅពីថ្ងៃ ឲ្យត្រូវពេល ទើបផ្កាព្រៃទាំងនោះអាចគ្របដណ្តប់វាលរហោស្ថាននោះ ដោយពណ៌ចម្រុះដ៏ស្រស់ស្អាត់។

ត្រង់ចំណុចនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពរឲ្យជីវិតកើតមាន នៅលើសណ្ឋានដីដ៏សោះកក្រោះ។ រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីហោរាអេលីយ៉ា។ កាលនោះ គាត់បានថ្លែងព្រះរាជសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ អំពីការជំនុំជម្រះ ដែលប្រជាជាតិទាំងអស់នឹងទទួល ហើយបន្ទាប់មក គាត់ក៏បានធ្វើការបើកសម្តែង អំពីក្តីសង្ឃឹម ដែលនាំឲ្យមានការលើកទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង(អេសាយ ៣៥)។ គាត់មានប្រសាសន៍ថា “ទីរហោស្ថាន ហើយទីហួតហែង នឹងមានសេចក្តីអំណរ ឯសមុទ្រខ្សាច់ នឹងរីករាយ ហើយផ្កាឡើងដូចជាកុលាប”(ខ.១)។ គាត់ប្រកាស់ថា រាស្រ្តរបស់ព្រះ ដែលទ្រង់បានសង្រ្គោះ នឹងបានចូលក្នុងនគរទ្រង់ ដោយ “ច្រៀង ហើយនឹងមានសេចក្តីអំណរដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ពាក់នៅលើក្បាលគេ គេនឹងបានសេចក្តីត្រេកអរ និងសេចក្តីរីករាយ…

ក្តីស្រឡាញ់ដែលគ្មានការភ័យខ្លាច

កាល​ពី​មុន ខ្ញុំ​បាន​យក​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ធ្វើ​ជា​ខែល ដើម្បី​ការ​ពារ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ កុំ​ឲ្យ​ឈឺ​ចាប់។ ដោយ​សារ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ខ្ញុំបាន​ជៀស​វាង​ការ​អ្វី ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ និង​ជៀស​វាង​ការ​ដេញ​តាម​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ និង​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ការ​បាត់​បង់ ការ​ឈឺ​ចិត្ត និង​ការ​បដិសេធន៍ បាន​រារាំង​ខ្ញុំ មិន​ឲ្យ​បង្កើត​ទំនាក់​ទំនង​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់ ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​អ្នក​ដទៃ។ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ ក្លាយ​ជា​ភរិយា​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្វះ​សុវត្ថិភាព ថប់បារម្ភ​ និង​មាន​ការ​ប្រច័ណ្ឌ និង​ក្លាយ​ជា​ម្តាយ​ដែល​ការពារ​កូន​ខ្លាំង​ពេក និង​ព្រួយ​បារម្ភ​អំពី​កូន​ពេក។​ ទោះ​ជា​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា ទ្រង់​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​របៀប​ដែល​ខ្ញុំ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ទ្រង់ និង​អ្នក​ដទៃ។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ថែរក្សា​ខ្ញុំ នោះខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​សុវត្ថិ​ភាព ហើយ​មាន​ចិត្ត​ចង់​ចាត់​ទុក​តម្រូវ​ការ​អ្នក​ដទៃ ជា​សំខាន់​ជាង​តម្រូវ​ការ​ខ្លួន​ឯង។

ព្រះ​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​(១យ៉ូហាន ៤:៧-៨)។ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង គឺ​ជា​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវជម្រៅ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា​(ខ.៩-១០)។ ដោយ​សារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​យើង ហើយ​រស់​ក្នុង​យើង យើង​អាច​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ដឹង​ថា​ទ្រង់​ជា​នរណា ហើយ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​(ខ.១១-១២)។

ពេល​យើង​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ ទ្រង់​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់ ដល់​យើង​រាល់គ្នា​(ខ.១៣-១៥)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ជួយ​យើង ឲ្យ​ស្គាល់ និង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ទ្រង់​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ផ្លាស់​ប្រែ ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ល្អ​ដូច​ព្រះ​យេស៊ូវ(ខ.១៦-១៧)។ ការ​លូត​លាស់​ នៅ​ក្នុងការ​ទុក​ចិត្ត និង​ជំនឿ អាច​លុបបំបាត់​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បន្តិច​ម្តង​ៗ ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់យើង…

សេចក្តីស្រឡាញ់មិនព្រមឈប់

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​ចូល​ដល់​វ័យ​១៩​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ផ្សេង ដែល​នៅ​ចម្ងាយ​១១០០​គីឡូ​ម៉ែត្រ ពី​ម្តាយ​ខ្ញុំ។ កាល​នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​មាន​ឧបករណ៍​ផ្ញើសារ​អេឡិចត្រូនិក ឬ​ទូរស័ព្ទ​ចល័ត​មួយ​គ្រឿង​ប្រើ​ទេ ។ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ចាកចេញ​ទៅ​ទិញ​ទំនិញ​ពី​ព្រលឹម ហើយ​ក៏​បាន​ភ្លេច​ថា ខ្ញុំ​បាន​ណាត់​ពេល​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់​តាម​ទូរស័ព្ទ។ ក្រោយ​មក នៅ​ពេល​យប់​ឡើង មាន​ប៉ូលីស​ពីរ​នាក់​បាន​មក​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​របស់​ខ្ញុំ។ ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​ព្រួយ​បារម្ភ ព្រោះ​ពី​មុន​មក ខ្ញុំ​មិន​ដែល​អាក់​ខាន នៅ​ក្នុង​ការ​ណាត់​ពេល​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់ តាម​ទូរស័ព្ទ​ឡើយ។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ទូរស័ព្ទ​មក​ជា​ច្រើន​ដង ហើយ​ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ​កំពុង​ជាប់​រវល់​ទៀត គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​រក​អាជ្ញាធរ ហើយ​ទទូច​គេ​ឲ្យ​រក​មើល​ខ្ញុំ។ ក្នុង​ចំណោម​ប៉ូលីស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ មាន​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “វា​ជា​ព្រះពរ​របស់​ព្រះ ដែល​អ្នក​មាន​ម្តាយដែល​ស្រឡាញ់​អ្នក ហើយ​មិន​ព្រម​ឈប់​តាម​រក​អ្នក​”។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​ម្តាយ​ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ទូរស័ព្ទ​នោះ​បាន​អស់​ថ្ម មិន​ដឹង​តាំង​ពី​ពេល​ណា ដោយសារ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​សាក​ថ្ម។ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​សុំ​ទោស​គាត់​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ផ្សព្វផ្សាយ​ដំណឹង​ដ៏​ល្អ​នេះ ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្តិ ដែល​មុន​នោះ គាត់​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ខ្ញុំ​បាន​បាត់​ខ្លួន​ហើយ។ ពេលខ្ញុំ​ទម្លាក់​ទូរស័ព្ទ​ចុះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ថា គាត់​និយាយ​លើសបន្តិច​ហើយ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ ដែល​បាន​ដឹង​ថា គាត់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​យ៉ាង​នេះ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ធ្វើ​ការ​ពិពណ៌នា​យ៉ាង​ក្បោះ​ក្បាយ អំពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ហើយ​បាន​តាម​រក​កូន​របស់​ទ្រង់​ដែល​បាន​វង្វេង។ ក្នុង​នាម​ទ្រង់​ជា​អ្នក​គង្វាល​ល្អ ទ្រង់​ក៏​បាន​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់ និង​ស្វែង​រក​ចៀម​ដែល​បាត់​បង់ ដោយ​បញ្ជាក់​អំពី​តម្លៃ​ដែល​មិន​អាច​កាត់​ថ្លៃ​បាន របស់​កូន​ស្ងួន​ភ្ញា​នីមួយ​ៗ​របស់​ព្រះ (លូកា ១៥:១-៧)។

ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់…