តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Xochitl Dixon

រីកចម្រើនទំាងអស់គ្នា

ស្វាមីរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះ អ័ឡិន(Alan) បាន​ឈរ​នៅ​ក្រោម​ពន្លឺ​ភ្លើង ដែល​បញ្ចាំង​ពី​លើ​បង្គោល​ដ៏​ខ្ពស់​ត្រដែត មក​លើ​ទីលាន​ប្រកួត ខណៈ​ពេល​ដែល​ក្រុម​ដែល​មក​ប្រកួត​នឹង​ក្រុម​គាត់ បាន​វាយ​កូន​បាល់​ខ្ទាត​ទៅ​លើ​អាកាស។ គាត់​ក៏​បាន​រត់​បោះ​ពួយទៅ​រក​ផ្នែក​ដែល​ងងឹត​បំផុត ក្នុង​ទីលាន​ប្រកួត ដោយ​ភ្នែក​គាត់​ផ្តោត​ទៅ​លើ​កូន​បាល់​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​បុក​របង​ដែល​គេ​បាន​សង់​ពី​សំណាញ់​ដែក។​

ក្រោយ​មក នៅ​យប់​ដដែល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ហុច​ទឹកកក​ឲ្យ​គាត់​ស្អំ។ ខ្ញុំ​សួរ​គាត់​ថា តើ​គាត់​មាន​ឈឺ​កន្លែង​ណា​ទេ? គាត់​ឈ្លី​ស្មាខ្លួន​ឯង​ហើយ​និយាយ​ថា គាត់​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ជាង​នេះ បើ​សិន​ជា​មិត្ត​រួម​ក្រុម​គាត់ បាន​ដាស់​តឿន​គាត់​ កុំ​ឲ្យ​រត់​ទៅ​បុក​របង​។

ក្រុម​កីឡាករ​ដំណើរ​ការ​បាន​ល្អ​បំផុត នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​ការ​រួម​គ្នា។ គាត់​អាច​ជៀស​ផុត​ពី​របួស​នោះ បើ​សិន​ជា​មិត្ត​រួមក្រុម​តែ​ម្នាក់ ស្រែក​ប្រាប់​គាត់ ដើម្បី​ដាស់​តឿន​គាត់ ពេល​គាត់​រត់​សំដៅ​ទៅ​រក​របង ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។​

ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​រំឭក​យើង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រៀប​ចំ​ឲ្យ​មាន​សមាជិក​នៃ​ពួក​ជំនុំ ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​រួម​គ្នា ហើយ​ជួយ​មើល​គ្នា​ ដូចក្រុម​កីឡាករ​អញ្ចឹង​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ ចំពោះ​របៀប​ដែល​យើង​ប្រកប​ទាក់​ទងគ្នា ព្រោះ​សកម្ម​ភាព​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់ អាច​នាំ​ផល​ប៉ះ​ពាល់​មក​លើ​សហគមន៍​នៃ​អ្នក​ជឿ​ទំាង​មូល​(កូល៉ុស ៣:១៣-១៤)។ ពេល​ណា​យើង​ឱប​ក្រសោប​យក​ឱកាស ដើម្បី​បម្រើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក មាន​ការ​ប្តូរ​ផ្តាច់​ទំាង​ស្រុង ចំពោះ​ការ​រួប​រួម និង​សន្តិភាព ពួក​ជំនុំ​យើង​នឹង​រីក​ច្រើន(ខ.១៥)។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​ថា  “ចូរ​ឲ្យ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះគ្រីស្ទ បាន​សណ្ឋិត​នៅ​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​បរិបូរ ដោយ​ប្រាជ្ញា​គ្រប់​យ៉ាង ទាំង​បង្រៀន ហើយ​ទូន្មាន​គ្នា ដោយ​នូវ​ទំនុក​ដំកើង ទំនុក​បរិសុទ្ធ និង​ចំរៀង​ខាង​ឯ​វិញ្ញាណ”(ខ.១៦)។ ពេល​ណា​យើង​នៅ​ជាប់​នឹងព្រះ​បន្ទូល យើង​អាច​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​ការពារ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក តាម​រយៈ​ទំនាក់​ទំនង​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់…

ផ្លូវនៃការនឹកចាំ ដែលព្រះទ្រង់បានសង់

ពេល​ដែល​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ ដែល​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ បាន​ជួប​ប្រទះ​រឿង​ដ៏​ពិបាក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រំឭក​គាត់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​តែង​តែ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់ និង​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​គាត់​ជា​និច្ច ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​អាច​រក​ការងារ​ធ្វើ។ ខ្ញុំក៏​បាន​រំឭក អំពី​ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ចម្រើន​កម្លាំង​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​យើង ហើយ​ប្រទាន​នូវ​សន្តិ​ភាព នៅ​ពេល​ដែល​ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​បានបរាជ័យ​នៅ​ក្នុង​ការ​តយុទ្ធ​នឹង​ជម្ងឺ​មហារីក​ឈាម។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​លើក​ឡើង អំពី​រឿង​នៃ​សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ ដែល​យើង​បានសរសេរ​នៅ​លើ​ក្រដាស់​សៀត​ចូល​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ ហើយ​ក៏​បាន​បញ្ជាក់​ថា ព្រះ​អង្គ​តែង​​តែ​គោរព​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ​អង្គ​ជានិច្ច​។ ខ្ញុំ​បាន​នាំ​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​នៃ​ការ​នឹក​ចាំ ដែល​គ្រួសារ​យើង​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ដោយ​រំឭក​គាត់​ អំ​ពី​របៀប​ដែលព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​អាច​ឲ្យ​យើង​ពឹង​ផ្អែក​បាន ពេល​យើង​ឆ្លង​កាត់​ពេល ដែល​ពិបាក​ដូច​ការ​ដើរ​កាត់​ជ្រលង​ភ្នំ និង​ឡើង​ទៅ​កំពូលភ្នំ​។ ទោះ​យើង​កំពុង​តែ​មាន​ទុក្ខ​លំបាក ឬ​អរ​សប្បាយ​ក្តី ព្រះ​វត្ត​មាន​ ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ​អង្គ ​តែង​តែ​គ្រប់​គ្រាន់​ជា​និច្ច។​

ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ពង្រឹង​ជំនឿ តាម​របៀប​នេះ ហើយ​ក៏​បាន​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រចនា​យើង​មក ឲ្យ​មាន​ទម្លាប់​ចែក​ចាយ​រឿង ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​ឲ្យ​ជឿ​ព្រះ​អង្គ។ ពេល​ដែល​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​នឹក​ចាំ​ អំពី​រឿង​ទំាង​អស់​ដែល​ព្រះទ្រង់​បាន​ធ្វើ កាល​ពី​មុន នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​តម្រៀប​ថ្ម​មូល​នៃ​ការ​ទុក​ចិត្ត នៅ​លើ​ផ្លូវ​នៃ​ការ​នឹក​ចាំ​របស់​ពួក​គេ។​

ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ឃើញ​ព្រះ​ទ្រង់​ស្មោះ​ត្រង់ ចំពោះ​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ​អង្គ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ(ចោទិយកថា ៤:៣-៦)។ ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​ស្តាប់​ឮ និង​ឆ្លើយ​តប​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ពួក​គេ​ជា​និច្ច​(ខ.៧)។ ពួក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​អរ​សប្បាយ និង​ជជែក​ជា​មួយ​អ្នក​ជំនាន់​ក្រោយ​(ខ.៩) ដោយ​ចែក​ចាយ​ ព្រះ​បន្ទូល​ដ៏​បរិសុទ្ធ ដែល​ព្រះ​ដ៏​ពិត ទ្រង់​បាន​បណ្តាលឲ្យ​តែង និង​រក្សា​ទុក​(ខ.១០)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​និយាយ​ប្រាប់​អ្នក​ជំនាន់​ក្រោយ អំពី​ព្រះ​ចេស្តា សេចក្តី​មេត្តា និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ នោះជំនឿ​របស់​យើង និង​ជំនឿ​របស់​អ្នក​ដទៃ…

ព្រះទ្រង់ជ្រាប

បន្ទាប់​ពី​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​អ្នក​ស្រី​ម៉ាប៊ែល(Mabel) ទើប​តែ​ផ្លាស់​មក​រស់​នៅ​កន្លែង​ថ្មី រ៉ាយអិន(Ryan) ដែល​ជា​កូន​ប្រុស​របស់គាត់ អាយុ​៧​ឆ្នំា មាន​ការ​ទើស​ទាល់​យ៉ាង​ខ្លាំង ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​រៀប​ចំ​ខ្លួន ដើម្បី​ចូល​រួម នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​បោះ​ជំរុំ​រដូវ​ក្តៅ នៅសាលា​រៀន​ថ្មី​របស់​គាត់។ អ្នក​ស្រី​ម៉ាបែល​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គាត់ ដោយ​និយាយ​បញ្ជាក់​ថា គាត់​យល់​ អំពី​ការ​លំបាក ​ដែល​បណ្តាល​មក​ពី​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំ​នៅ​នេះ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​ព្រឹក​មួយ​នោះ  រ៉ាយ​អិន​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ភាព​ម៉ូ​មៅ​ជ្រុល ខុស​ពី​ធម្មតា ដែល​នេះ​មិន​មែន​ជា​ចរិយា​សម្បត្តិ​របស់​គាត់​ទេ។

អ្នក​ស្រី​ម៉ាប៊ែល ​ក៏​បាន​សួរ​គាត់ ដោយ​ចិត្ត​អាណឹត​ថា “តើ​កូន​មាន​រឿង​អី?”

រ៉ាយ​អិន​ក៏​បាន​សម្លឹង​មើល តាម​ម៉ាត់​បង្អួច ហើយ​និយាយ​ទំាង​ញាក់​ស្មា​ថា​ “កូន​មិន​ដឹង​ដែរ​ ម៉ាក់។ កូន​មាន​អារម្មណ៍​លាយ​ឡំច្រើន​ណាស់”។​

អ្នក​ស្រី​ម៉ាប៊ែល មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​ក្នុង​ចិត្ត ពេល​ដែល​គាត់​កម្សាន្ត​ចិត្ត​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់។ គាត់​បាន​ព្យាយាម​រិះ​រក​វិធី​ជួយ​កូនប្រុស​គាត់។ គាត់​ប្រាប់​រ៉ាយ​អិន​ថា ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ​នេះ ក៏​នាំ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ការ​ពិបាក​ផង​ដែរ។ គាត់ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​រ៉ាយអិន​ថា ព្រះជា​ម្ចាស់​នឹង​នៅ​តែ​គង់​នៅ​ក្បែរ​ជា​និច្ច ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​អំពី​រឿង​គ្រប់​យ៉ាង សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​​ដែល​ពួក​គេ​មិន​អាចយល់ ឬ​មិន​អាច​រៀប​រាប់​អំពី​ភាព​នឿយ​ណាយ​របស់​ពួក​គេ​ក៏​ដោយ។ គាត់​ក៏​បាន​បបួល​កូន​ប្រុស​គាត់ ​ឲ្យទៅ​លេង​មិត្ត​ភក្តិ​ មុន​ពេល​សាលា​រៀន​ចាប់​ផ្តើម​ឆ្នាំ​សិក្សា​ថ្មី។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​រៀប​គម្រោង ហើយ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដែល​បាន​ជ្រាប​ថា កូនរបស់​ទ្រង់​មាន​ការ​ពិបាក​ក្នុង​អារម្មណ៍។​

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១៤៧ ធ្លាប់​មាន​អារម្មណ៍​ដែល​ពិបាក​ខ្លាំង ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​នៃ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ស្គាល់​អត្ថ​ប្រយោជន៍​នៃ​ការ​សរសើរ​ដំកើង ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ដែល​ជ្រាប​គ្រប់​ការ​ទំាង​អស់ និង​ជា​អ្នក​ទ្រទ្រង់​អ្វី​ៗគ្រប់​យ៉ាង ហើយ​ជា​អ្នក​ព្យាបាល​របួស​ផ្លូវ​កាយ និង​ផ្លូវ​អារម្មណ៍(ខ.១-៦)។ គាត់​ក៏​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ…

ការធ្វើការជាមួយព្រះជាម្ចាស់

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​លោក​ប៊ីល អ៊ែស(Bill Ashe) ទៅ​លេង​ប្រទេស​មិចស៊ីកូ នៅឆ្នាំ១៩៦២ គាត់​បាន​ជួយ​ជួសជុល​អណ្តូង​ស្នប់​មួយ នៅ​មណ្ឌល​កុមារ​កំព្រា​មួយ​កន្លែង។​ អណ្តូង​ស្នប់​នោះ​ដំណើរ​ការ​ដោយ​រហាត់​ខ្យល់។ កាល​ពី​១៤​ឆ្នំា​មុន គាត់​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ​ឲ្យ​បម្រើ​ព្រះ  ដោយ​ជួយ​ផ្គត់​ផ្គង់ទឹក​ស្អាត ដល់​អ្នក​ភូមិ​ក្រី​ក្រ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​បង្កើត​អង្គការ​មិន​រក​ប្រាក់​ចំណេញ​មួយ។​​ គាត់​ថា “ព្រះ​ជាម្ចាស់​បានដាស់​តឿន​ខ្ញុំ ឲ្យ​ប្រើ​ពេល​វេលា​ឲ្យ​មាន​ប្រយោជន៍​បំផុត ដោយ​ស្វែង​រក​មនុស្ស​ដែល​មាន​ចិត្ត​ចង់​នាំ​ទឹក​ស្អាត ទៅ​កាន់​តំបន់​ក្រី​ក្រ​ដាច់​ស្រយ៉ាល”។

ក្រោយ​មក បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ដឹង អំពី​តម្រូវ​ការ​ទឹក​ស្អាត នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក តាម​រយៈ​ការ​ស្នើរ​សុំ​របស់​គ្រូ​គង្វាល និង​អ្នក​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​រាប់​ពាន់​នាក់ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ជាង​១០០ គាត់​ក៏​បាន​អញ្ជើញ​អ្នក​ដទៃ ឲ្យ​ចូល​រួម​ការងារ​នេះ។​

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​រួម​គ្នា​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ និង​អ្នក​ដទៃ តាម​មធ្យោ​បាយ​ផ្សេង​ៗ។  ពេល​ដែល​ពួក​ជំនុំនៅ​ក្រុង​កូរិន​ថូស​ប្រកែក​គ្នា អំពី​គ្រូ​ដែល​ពួក​គេ​ពេញ​ចិត្ត សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​បញ្ជាក់​ថា គាត់​មាន​តួនាទី​ជា​អ្នក​បម្រើ​ព្រះ​យេស៊ូវ និង​ជា​មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​លោក​អ័ប៉ូឡូស ដោយ​ពឹង​ផ្អែក​ទាំង​ស្រុង​ទៅ​លើ​ព្រះ ដើម្បី​លូត​លាស់​ខាង​វិញ្ញាណ​(១កូរិនថូស ៣:១-៧)។ គាត់​បាន​រំឭក​យើង​ថា ការងារ​ដែល​ព្រះ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ គឺ​មាន​តម្លៃ​មក​ពីព្រះ​អង្គ​(ខ.៨)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ការ​ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ ដើម្បី​បម្រើ​ព្រះ គឺ​ជា​ឯក​សិទ្ធិ ហេតុ​នេះ​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ស្អាង​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​កែ​ប្រែ​ជីវិត​យើង ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់(ខ.៩)។

ទោះ​ព្រះ​វរបិតា​ដ៏​មាន​ចេស្តា មិន​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​របស់​យើង ដើម្បី​សម្រេច​ព្រះ​រាជ​កិច្ច​ដ៏​ធំ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ដោយ ក៏ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​លទ្ធ​ភាព និង​អញ្ជើញ​យើង ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​ជា​ដៃ​គូរ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ។​—Xochitl Dixon

សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះកំពុងធ្វើការ

មាន​ពេល​មួយ​កំហឹង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​កម្តៅ​បន្តិច​ម្តង​ៗ ពេល​ដែល​ស្រ្តី​ម្នាក់​បាន​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ ស្តី​បន្ទោស​ឲ្យខ្ញុំ​ ហើយ​និយាយ​ដើម​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​គេ​រាល់​គ្នា​ដឹង អំពី​ការ​អាក្រក់​ដែល​នាង​បាន​ធ្វើ ពោល​គឺ​ចង់​ឲ្យនាង​រង​ទុក្ខ​វេទ​នា ដូច​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រង​ទុក្ខ​ដោយ​សារ​ទង្វើរ​របស់​នាង។ ខ្ញុំ​មាន​កំហឹង និង​ចិត្ត​ល្វីង​ជូរ​ចត់​ចំពោះនាង ទាល់​តែ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ឈឺ។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ដក​ការ​ឈឺ​ចាប់ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​ខ្ញុំ។ តើ​ខ្ញុំ​អាច​រៀប​គម្រោង​សង​សឹក​គេ​ដោយ​របៀប​ណា ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែទូល​អង្វរ​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ដក​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ខ្ញុំ​ចេញ? បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ព្រះ​អង្គ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​ខ្ញុំ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ខ្ញុំ​មិន​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​របស់​ខ្ញុំ? ខ្ញុំ​ដឹង​ថា អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ឈឺ​ចាប់ ច្រើន​តែ​ធ្វើឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ឈឺ​ចាប់ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ជួយ​ខ្ញុំ​ ឲ្យ​អត់​ទោស​ឲ្យ​ស្រ្តី​នោះ ហើយ​ស្វែង​រក​ការផ្សះ​ផ្សា។

ស្តេច​ដាវីឌ​ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ បាន​ជ្រាប អំពី​ការ​លំបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ ខណៈ​ពេលដែល​ទ្រង់​ស៊ូទ្រាំ​នឹង​អំពើ​អយុត្តិ​ធម៌។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​ពី​ចិត្ត ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បម្រើ​ប្រកប​ដោយ​ក្តីស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែ ស្តេច​សូល នៅ​តែ​មាន​ការ​ច្រណែន និង​ចង់​សម្លាប់​គាត់​ចោល​(១សាំយ៉ូអែល ២៤:១-២)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​រង​ទុក្ខ​លំបាក​ជា​ច្រើន ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​របស់​គាត់ ហើយ​រៀប​ចំ​ផ្លូវឲ្យ​គាត់​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជា​ស្តេច ប៉ុន្តែ គាត់​នៅ​តែ​សម្រេច​ចិត្ត​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិ​នាម​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជា​ជាង​សង​សឹក​(ខ.៣-៧)។ គាត់​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​គាត់​ត្រូវ​ធ្វើ ដោយ​ព្យាយាម​ផ្សៈ​ផ្សា​ជា​មួយ​ស្តេច​សូល ហើយ​ថ្វាយ​លទ្ធ​ផល​ ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់ជា​អ្នក​សម្រេច(ខ.៨-២២)។

ពេល​ដែល​អ្នក​ដទៃ​បាន​ធ្វើ​អាក្រក់​មក​លើ​យើង ហើយ​មិន​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​អាក្រក់ យើង​មាន​ការ​ពិបាក​ចិត្ត ចំពោះ​រឿង​អយុត្តិ​ធម៌​នេះ។ ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​សេចក្តី​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះ ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង និង​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ នោះ​យើង​អាច​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​គេ ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​អត់​ទោស​ឲ្យ​យើង ហើយ​ទទួល​ព្រះ​ពរ…

ពន្លឺក្នុងពេលងងឹត

មាន​ពេល​មួយ ព្យុះ​ដែល​មាន​ផ្គរ​រន្ទះ​ខ្លាំង បាន​បក់​កាត់​ក្រុង​របស់​ខ្ញុំ ដោយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​សំណើម​ក្នុង​កំរិត​ខ្ពស់ ហើយ​ផ្ទៃមេឃ​ក៏​បាន​ប្រែ​ជា​ងងឹត។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នាំ​ឆ្កែ​របស់​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ខាលី(Callie) ​ទៅ​ដើរ​លេង​ខាង​ក្រៅ​ពេល​ល្ងាច។ ពេល​នោះ​ ខ្ញុំបាន​គិត​អំពី​បញ្ហា​ប្រឈម​នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ​របស់​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ទៅ​រដ្ឋ​ផ្សេង ដែល​ជា​បន្ទុក​កាន់​តែ​ធ្ងន់ ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ។​ ដោយ​សារ​ចិត្ត​នឿយ​ណាយ ចំពោះ​អ្វី​ៗ​ដែល​បាន​កើត​ឡើង ខុស​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​ការ​រំពឹង​ចង់​បាន និង​ក្តី​សង្ឃឹម​ដ៏​ខ្ពស់​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ក៏បាន​យឺត​យ៉ាវ នៅ​ក្នុង​ការ​ឲ្យ​ខាលី​ហិត​ក្លិន​ស្មៅ។ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សម្លេង​ទឹក​អូរ​ហូរ​នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ពន្លឺភ្លើង​តូច​ល្អិត​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ផ្លឹប​ភ្លែត​ៗ ពី​លើ​ផ្កា​ព្រៃ​ដែល​បាន​ដុះ​ឡើង​តាម​ច្រាំង​អូរ។ តាម​ពិត ពួកវា​ជា​សត្វ​អំពិល​អំពែក។​

ពេល​នោះ​ព្រះ​អម្ចាស់​ក៏​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​ខ្ញុំ​ ដោយ​សន្តិ​ភាព ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គយ​គន់​ពន្លឺ​ផ្លឹប​ភ្លែត​ៗ​របស់​សត្វ​អំពិល​អំពែក ក្នុង​ស្បែ​អន្ធ​កាល។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​បទ​ចម្រៀង​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​ច្រៀងថា ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​អុជ​ប្រទីប​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​ភ្លឺ​ឡើង​(ទំនុកដំកើង ១៨:២៨)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ប្រកាស់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើឲ្យ​សេចក្តី​ងងឹត​របស់​ទ្រង់ ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ពន្លឺ គឺ​បាន​បង្ហាញ​ថា ទ្រង់​មាន​ការ​ទុក​ចិត្ត ចំពោះ​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់ និង​ការ​ការពារ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​(ខ.២៩-៣០)។ ដោយ​មាន​ជំនួយ​មក​ពី​ព្រះ នោះ​ទ្រង់​អាច​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​បញ្ហា​គ្រប់​យ៉ាង​(ខ.៣២-៣៥)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ទ្រង់​គ្រប់​កាលៈ​ទេសៈ​ទាំង​អស់ បាន​ជា​ទ្រង់​សន្យាថា​នឹង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ចំណោម​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​ឡាយ ហើយ​ច្រៀង​សរសើរ​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៣៦-៤៩)។

ទោះ​យើង​កំពុង​តែ​អត់​ទ្រំា​នឹង​ខ្យល់​ព្យុះ ក្នុង​ជីវិត​យើង ឬ​កំពុង​អរសប្បាយ​នឹង​ភាព​ស្ងប់​សុខ បន្ទាប់​ពី​ព្យុះ​ភ្លៀង​បាន​កន្លងផុត​ទៅ សន្តិ​ភាព ឬ​សេចក្តី​សុខ​សាន្ត​នៃ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ បាន​បំភ្លឺ​ផ្លូវ​យើង ឆ្លង​កាត់​ភាព​ងងឹត។ ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់ នឹង​តែង​តែ​ធ្វើ​ជា​កម្លាំង ជម្រក និង​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ទ្រទ្រង់ និង​រំដោះ​យើង​ជា​និច្ច។—XOCHITL DIXON

ជំនឿដែលបានចាក់ឫសជ្រៅ

មាន​ដើម​សែន​មួយ​ដើម ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ថា ដើម​សែន​បរិសុទ្ធ។ វា​បាន​ដុះ​នៅ​ក្បែរ​ព្រះវិហារ​សភាភិបាល​បាស្គីង រីជ អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​៦​រយ​ឆ្នាំ​មក រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​គេ​កាប់​រំលំ​វា។ ពេល​ដែល​វា​ដុះ​បាន​ល្អ​បំផុត មែក​ខ្វាត់​ខ្វែង​របស់វា​បាន​លូត​ខ្ពស់ ហើយ​វែង។ ខ្យល់​ត្រជាក់​បាន​បក់​មក​រំភើយ ធ្វើ​ឲ្យ​ស្លឹក​ពណ៌​បៃតង និង​ផ្លែ​របស់​វា​លាន់​សូរ​ក្រិក​ៗ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ក្រោម​គល់​របស់​វា មាន​ប្រព័ន្ធ​ឫស​ដែល​ពិត​ជា​មាន​ភាព​អស្ចារ្យ​ណាស់។ ឫស​កែវ​របស់​ដើម​សែន​ចាក់​ត្រង់​ទៅ​ក្រោម តាម​ខ្សែ​បន្ទាត់​ឈរ ដោយ​ផ្គត់​ផ្គង់​ដើម​របស់​វា ដោយ​ជីវជាតិ​គ្រប់​គ្រាន់។ ឫស​ស្ញែង​ដ៏​ច្រើន​សណ្ឋឹក​បាន​ដុះ​ចេញ​ពីឫសកែវ​នោះ តាម​ខ្សែ​បន្ទាត់​ដេក​រីក​សាយ​ពេញ​ក្រោម​ដី ដើម្បី​ផ្គត់​ផ្គង់​ដើម​របស់​វា នូវ​សំណើម និង​ជីវជាតិ​ពេញ​មួយ​ជីវិត។ ប្រព័ន្ធ​ឫស​ដ៏​សាំញ៉ាំ​របស់​វា ច្រើន​តែ​លូត​លាស់​ធំ​ជាង​ដើម ដែល​វា​កំពុង​តែ​ទ្រ​ទ្រង់ និង​បាន​ធ្វើ​ជា​សរសៃ​ឈាម និង​យុថ្កា ដែល​ជួយ​ឲ្យ​ដើម​របស់​វា​ឈរ​នឹង។​

ភាគ​ច្រើន​នៃ​ការ​លូត​លាស់​នៃ​ជីវិត​យើង បាន​កើត​ឡើង នៅ​ក្រោម​ផ្ទៃ​ខាង​លើ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ដើម​សែន​ដ៏​ធំ​សម្បើម​នោះ​ឡើយ។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ជា​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច អំពី​ការ​ព្រោះ​គ្រាប់​ពូជ ដល់​ពួក​សិស្ស​របស់​ព្រះ​អង្គ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​ដុះ​យ៉ាង​រឹង​មាំ នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​វរបិតា។ កាល​ណា​យើងលូត​លាស់ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្គាល់​ព្រះ ដូច​ដែល​បាន​បើក​សម្តែង ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ នោះ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ក៏​បាន​ទ្រទ្រង់​ប្រព័ន្ធ​ឫស​នៃជំនឿ​យើង។​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ​ឲ្យ​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ​មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង ដោយ​ឆ្លង​កាត់​កាលៈ​ទេសៈ​ដែល​ប្រែ​ប្រួល​ជានិច្ច ទុក្ខ​លំបាក ការ​បៀត​បៀន និង​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​(ម៉ាថាយ ១៣:១៨-២៣)។

ព្រះ​វរបិតា​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​យើង បាន​ប្រទាន​អាហារ ចម្អែត​ចិត្ត​របស់​យើង ដោយ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​អង្គ​កែ​ប្រែ​ចរិយា​សម្បត្តិ​របស់​យើង ព្រះ​អង្គ​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​នៅ​ជុំវិញ​យើង បាន​ឃើញ​ជំនឿ​របស់​យើង​ ដែល​បាន​ចាក់​ឫស​ជ្រៅ​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ។​—Xochitl…

មូលហេតុដែលយើងត្រូវអរសប្បាយ

នៅ​ពេល​សាលា​បើក​បវេសនកាល រៀង​រាល់​ពេល​រសៀល ស៊ីជេ(C.J.) ដែល​ជា​ក្មេង​អាយុ​១៤​ឆ្នាំ តែង​តែ​ចុះ​ពី​ឡាន​ក្រុង ហើយ​ដើរ​បណ្តើរ​រាំ​បណ្តើរ តាម​ផ្លូវ​ចូល​ផ្ទះ។ ម្តាយ​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ថត និង​ចែក​រំលែក​វីដេអូ​សកម្មភាព​រាំ​របស់​គាត់ ។ គាត់​រាំ ព្រោះ​គាត់​អរសប្បាយ​នឹង​ជីវិត​គាត់ ហើយ “ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​សប្បាយ​ចិត្ត” នឹង​ការ​រាំ​របស់​គាត់។​ ថ្ងៃ​មួយ មាន​អ្នកប្រមូល​សំរាម​ពីរ​នាក់​បាន​ផ្អាក​ការងារ​​ដ៏​មមាញឹក​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​លោត បង្វិល​ខ្លួន និង​គ្រវី​ចង្កេះ​រាំ ជា​មួយ​នឹង​ក្មេង​ប្រុសម្នាក់​នេះ ដែល​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​រាំ​ជា​មួយ​គាត់។ អ្នក​ទំាង​បី​នាក់​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អំណាច​នៃ​ក្តី​អំណរ​ដ៏ស្មោះ​ត្រង់ ដែល​ឆ្លង​ពី​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៅ​មនុស្ស​ម្នាក់។​

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ១៤៩ បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ប្រភព​ដើម នៃ​ក្តី​អំណរ​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ និង​គ្មាន​លក្ខ​ខណ្ឌ ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ ឲ្យ​រួម​គ្នា “ច្រៀង​បទ​ថ្មី ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់”(ខ.១)។ គាត់​បាន​អញ្ជើញ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ “អរសប្បាយ​នឹង​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​ពួក​គេ​មក” និង “ត្រេកអរ​ក្នុងមហាក្សត្រ​របស់​ខ្លួន”(ខ.២)។ ព្រះ​អង្គ​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​ថ្វាយ​បង្គំ​ទ្រង់ ដោយ​ការ​រាំ និង​តន្រ្តី​(ខ.១-៣)។ តើ​ហេតុ​អ្វី? ព្រោះ “ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​រាស្ត្រ​ទ្រង់ ទ្រង់​តាក់​តែង​មនុស្ស​រាបសា ដោយ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ”(ខ.៤)។

ព្រះ​វរបិតា​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​នៃ​យើង បាន​បង្កើត​យើង​មក និង​បាន​ទ្រទ្រង់​ចក្រ​វាល​ទាំង​មូល។ ព្រះ​អង្គ​អរ​ព្រះ​ទ័យ​ចំពោះយើង ដោយសារ​យើង​ជា​កូន​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់។ ព្រះ​អង្គ​បាន​រចនា​យើង​មក ស្គាល់​យើង និង​បាន​អញ្ជើញ​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ។ ​គឺ​ពិត​ជា​កិត្តិយស​ណាស់! ព្រះ​ដ៏​រស់…

អ្នកបង្កើតស្ថានព្រះច័ន្ទ

បន្ទាប់​ពី​ពួក​អវកាស​យានិក​បាន​ចុះ​ចត​យាន្ត​អវកាស​អ៊ីហ្គល នៅ​លើ​ដី​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ លោក​នេល អាមស្រ្តង(Neil Armstrong) ក៏​បាន​ប្រកាស់​ថា “នេះ​ជា​ការ​បោះ​ជំហាន​ដ៏​តូច​មួយ​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់ តែ​ជា​ការ​បោះ​ជំហាន​យក្សសម្រាប់​មនុស្ស​ជាតិ”។ គាត់​ជា​មនុស្ស​ទី​មួយ ដែល​បាន​ដើរ​នៅ​លើ​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ។ ក្រោយ​មក មាន​អវកាស​យានិក​ដទៃ​ទៀត ក៏​បាន​ឡើង​ដល់​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ​ផង​ដែរ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទំាង​លោក​ជីន ឃ័រណាន(Gene Cernan) ដែល​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ នៃ​បេសក​កម្ម​អាប៉ូឡូ​ចុង​ក្រោយ។ លោក​ឃ័រណាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ពេល​ខ្ញុំ​បាន​ឈរ​នៅលើ​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ ហើយ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា កំពុង​តែ​នៅ​លើ​ភព​ផែន​ដី ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ស្ងប់​ស្ងែង​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​អ្វីដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប … ភព​នេះ​ពិត​ជា​ស្រស់​ស្អាត​ណាស់ គឺ​មិន​អាច​កើត​មាន​ដោយ​ឯក​ឯង​ឡើយ។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ប្រាកដ​ជាមាន​នរណា​ម្នាក់ ដែល​ធំ​ជាង​អ្នក និង​ធំ​ជាង​ខ្ញុំ  ដែល​បាន​រៀប​ចំ​ឲ្យ​មាន​ស្ថាន​នេះ​ឡើង”។ តាម​ទស្សនៈ​របស់​ពួក​គេនៅ​ក្នុង​ទីអវកាស​ដ៏​សែន​ជ្រៅ ពួក​គេ​បាន​យល់​ឃើញ​ថា ពួក​គេ​មាន​ភាព​តូច​ល្អិត​ណាស់ បើ​ធៀប​នឹង​វិសាល​ភាពនៃ​ចក្រ​វាល​ទាំង​មូល។​

លោក​ហោរា​យេរេមា ក៏​បាន​ពិចារណា អំពី​ភាព​ធំ​ឧត្តម្ភ​នៃ​ព្រះ ដែល​ជា​ព្រះ​អាទិករ និង​ព្រះ​ដែល​ទ្រទ្រង់​ផែន​ដី និងអ្វី​ៗ​ដែល​នៅ​ក្រៅ​ផែន​ដី។ ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​បាន​សន្យា​ថា នឹង​បើក​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ តាម​របៀបដែល​ជិត​ស្និទ្ធ ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ការ​អត់​ទោស និង​ក្តី​សង្ឃឹម​(យេរេមា ៣១:៣៣-៣៤)។ លោក​យេរេមា​ក៏​បាន​បញ្ជាក់ អំពី​ភាព​ធំ​ឧត្តម​របស់​ព្រះ ដោយ​ពិពណ៌នា​ថា “ឯ​ព្រះ ដែល​ប្រទាន​ព្រះអាទិត្យ សំរាប់​ជា​ពន្លឺ​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ ហើយ​តាំង​របៀប​នៃ​ព្រះចន្ទ និង​តារា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​សំរាប់​បំភ្លឺ​នៅ​ពេល​យប់”(ខ.៣៥)។ ព្រះ​អាទិករ និង​ព្រះ​ដ៏​មាន​ចេស្តា​នៃ​យើង…

សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្ថិតស្ថេរ

កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ដែល​មាន​អាយុ៤​ឆ្នាំ មាន​ស៊ុម​ធ្វើ​ពី​ឈើ​មួយ មាន​រូប​រាង​ដូច​បេះ​ដូង ដែល​គេ​បានភ្ជាប់​ពី​លើ​បន្ទះ​លោហៈ ដោយ​មាន​អក្សរ​ឆ្លាក់​នៅ​ចំ​កណ្តាល​ថា ជា​រៀង​រហូត ។ គាត់​បាន​ឲ្យ​ស៊ុម​នោះ​មក​ខ្ញុំ ហើយប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “ម៉ាក់ កូន​ស្រឡាញ់​ម៉ាក់​ជា​រៀង​រហូត”។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អរគុណ​គាត់ ដោយ​ឱប​គាត់ ហើយ​ប្រាប់​គាត់​ថា “កូនធ្វើ​ឲ្យ​ម៉ាក់​ស្រឡាញ់​កូន​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ហើយ”។

កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​អំណោយ​មិន​អាច​កាត់​ថ្លៃ​នេះ​មក​ខ្ញុំ ដើម្បី​ធានា​ថា គាត់​នឹង​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ជា​រៀង​រហូត។ នៅ​ថ្ងៃដែល​មាន​ការ​ពិបាក ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រើ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម​របស់​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ ដោយ​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា​ ព្រះ​អង្គ​បាន​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ។​

ស៊ុម​នោះ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​អំណោយ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស់​កល្ប​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​បង្ហាញ​ នៅ​ក្នុងព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ​ទាំង​មូល និង​បញ្ជាក់ ដោយ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​អង្គ។ យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​លើ​សេចក្តី​ល្អ​ដែល​មិន​ប្រែប្រួល​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ច្រៀង​សរសើរ ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​និច្ច គឺដូច​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​សរសើរ​ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ១៣៦:១)។ យើង​អាចសរសើរ​ដំកើង​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​ធំ​ប្រសើរ​លើស​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​(ខ.២-៣) ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​មិន​ចេះ​ចប់ និង​ប្រាជ្ញា​ដែល​គ្មាន​ដែន​កំណត់​របស់​ព្រះ​អង្គ (ខ.៤-៥)។ ព្រះ​ដែល​ស្រឡាញ់​យើង​ជា​រៀង​រហូត ជា​ព្រះ​អាទិករ​នៃ​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែន​ដី ដែល​ស្គាល់​យើង និង​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង ហើយ​ក៏​បានគ្រប់​គ្រង​ពេល​វេលា ផង​ដែរ​(ខ.៦-៩)។

យើង​អាច​អរ​សប្បាយ ព្រោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ក៏​ជា​សេចក្តីស្រឡាញ់ ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​ព្រះ​អាទិករ ​ដ៏​មាន​គ្រប់​ចេស្តា បាន​ចាក់​បង្ហូរ​មក​លើ​ជីវិត របស់​កូន​ព្រះ​អង្គ…