តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Xochitl Dixon

តើអ្នកនឹងប្រើអំណោយទានយ៉ាងដូចម្តេច?

ខណៈ​ពេល​ដែល​តន្រ្តី​បាន​បន្លឺ​ឡើង ក្នុង​កម្ម​វិធី​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ លោក​លេន ប្រោន(Lane Brown) ដែល​ជា​វិចិត្រករ ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​តែ​ពណ៌​សខ្មៅ ក៏​បាន​បោះ​ជំហាន​ឡើង​វេទិការ។ គាត់​ក៏​បាន​ឈរ​នៅ​ពី​មុខផ្ទាំង​ក្រណាត់​ពណ៌​សរ​ធំមួយ​ផ្ទាំង ដោយ​បែរ​ខ្នង​មក​ពួក​ជំនុំ រួច​គាត់​ក៏​បាន​ជ្រលក់​ជក់​របស់​គាត់ ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ថ្នាំ​ពណ៌​ខ្មៅ។ គាត់​ក៏​បាន​គូវាស​យ៉ាង​រលូន បង្កើត​ជា​រូប​ឈើ​ឆ្កាង​មួយ។ គាត់​ក៏​បាន​បន្ត​និយាយ​រឿង ដោយ​ប្រើ​រូប​ភាព ដែល​គាត់បាន​គូវាស​នឹង​ជក់​ចុះ​ឡើង​ៗ បង្កើត​ជា​រូប​ភាព​ព្រះយេស៊ូវ​ជាប់​ឆ្កាង និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ គាត់​ក៏​បាន​លាប​ពណ៌​ខ្មៅ​ពី​លើ​ផ្ទាំង​ក្រណាត់​នោះ នៅ​ត្រង់​ផ្នែក​ធំ​ៗ ហើយ​ក៏​បាន​បន្ថែម​ពណ៌​ខៀវ និង​ពណ៌​ស ដើម្បី​បញ្ចប់​ផ្ទាំង​គំនូរ​អរូបីយ​របស់​គាត់ ក្នុង​រយៈ​ពេល​តិច​ជាង​៦​នាទី។ គាត់​ក៏​បាន​លើក​ផ្ទំាង​គំនូរ​នោះ​ឡើង ហើយ​ត្រឡប់​ក្បាល​វា​ប្រច្រាស​ចុះ​ក្រោម ដើម្បី​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​រូប​ដែល​បង្កប់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ គឺ​រូប​ព្រះ​ភក្រ្ត​ព្រះយេស៊ូវដែល​ពេញ​ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​អាណិតអាសូរ។

លោក​ប្រោន​ក៏​បាន​និយាយ​ថា គាត់​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់ បាន​ស្នើរ​ឲ្យ​គាត់​គូរូប​ដ៏រហ័ស​នោះ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​កម្ម​វិធី​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ។ តែ​ឥឡូវ​នេះ គាត់​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​អន្តរ​ជាតិ ដើម្បី​ដឹក​នាំ​គេថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ ដោយ​ប្រើ​រូប​គំនូរ​របស់​គាត់ ក្នុង​ការ​ចែក​ចាយ​អំពី​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដល់​អ្នក​ដទៃ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បញ្ជាក់ អំពី​តម្លៃ និង​គោល​បំណង​នៃ​អំណោយ​ទាន ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រទានដល់​រាស្រ្ត​របស់​ទ្រង់​ផ្សេង​ៗពី​គ្នា។ សមាជិក​ម្នាក់​ៗ ក្នុង​មហា​គ្រួសារ​របស់​ព្រះ​អង្គ សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​បាន​បំពាក់​ដោយ​អំណោយ​ទាន​ផ្សេង​ៗ​គ្នា ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​អម្ចាស់ និង​ស្អាង​គ្នា​ឡើង ក្នុង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់(រ៉ូម ១២:៣-៥)។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ស្គាល់​អំណោយ​ទាន​ខ្លួន​ឯង ហើយ​ប្រើ​អំណោយ​ទាន​ទំាង​នោះ ដើម្បី​បង្រៀន​អ្នក​ដទៃ ហើយ​នាំ​គេ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ ​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ និង​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ភាព​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម និង​អំណរ​(ខ.៦-៨)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​យើង​ម្នាក់​ៗ​នូវ​អំណោយ​ទាន​ខាង​វិញ្ញាណ…

តើគាត់ជានរណា?

កាលខ្ញុំ និងស្វាមីខ្ញុំធ្វើដំណើរវិលត្រឡប់ មកពីក្រេបទឹកឃ្មំ យើងបានរង់ចាំការត្រួតពិនិត្យវ៉ាលីរបស់យើង នៅអាកាសយាន្តដ្ឋាន។ ខ្ញុំក៏បានកេះដៃគាត់ ហើយចង្អុលទៅបុរសម្នាក់ ដែលកំពុងឈរ ប្រហែលជាពីរបីម៉ែត្រពីយើង។
ស្វាមីខ្ញុំក៏បានសួរខ្ញុំថា តើគាត់ជានរណា?
ខ្ញុំក៏បាននិយាយប្រាប់ស្វាមីខ្ញុំដោយចិត្តរំភើបរីករាយថា បុរសម្នាក់នោះ គឺជាតួកុន នៅក្នុងរឿងដ៏ល្បី បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បានដើរទៅរកគាត់ ហើយសុំគាត់ឲ្យថតរូបជាមួយយើង។ ២៤ឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំនៅតែមានចិត្តរីករាយ នៅក្នុងការនិយាយអំពីរឿង ដែលខ្ញុំបានជួបតារាភាពយន្តដ៏ល្បីនៅថ្ងៃនោះ។

បើយើងមិនបានស្គាល់តួកុនដ៏ល្បីម្នាក់ នោះមិនទាស់ខុសអ្វីទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសូមអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានឲ្យខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គ ដោយផ្ទាល់ខ្លួន។ ស្តេចដាវីឌដែលជាអ្នកនិពន្ធបទទំនុកដំកើងបានពោលថា “តើមហាក្សត្រដ៏មានសិរីល្អនេះជាអ្នកណា?”(ទំនុកដំកើង ២៤:៨)។ ទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូលរៀបរាប់ថា ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានគ្រប់ចេស្តា ទ្រង់ក៏ជាព្រះអាទិករ ព្រះដ៏ទ្រទ្រង់ និងគ្រប់គ្រងលើអ្វីៗទាំងអស់។ គឺដូចដែលស្តេចដាវីឌបានបន្លឺសម្លេងច្រៀងថា “ផែនដី និងសារពើនៅផែនដី ជារបស់ផងព្រះយេហូវ៉ា ព្រមទាំងលោកីយ៍ និងបណ្តាអ្នកដែលនៅលោកីយ៍ផង។ ដ្បិតទ្រង់បានប្រតិស្ឋានផែនដីនៅលើសមុទ្រ ហើយបានតាំងឲ្យមាំមួននៅលើទឹកទាំងពួង”(ខ.១-២)។ ស្តេចដាវីឌក៏បានប្រកាស់ ដោយចិត្តស្ញែងខ្លាចថា ព្រះជាម្ចាស់ខ្ពស់លើទាំងអស់ តែយើងអាចចូលទៅជិតទ្រង់នៅពេលណាក៏បាន(ខ.៣-៤)។ យើងអាចស្គាល់ព្រះអង្គ ទទួលកម្លាំងពីព្រះអង្គ ហើយទុកចិត្តថា ព្រះអង្គនឹងប្រយុទ្ធជំនួសយើង កាលណាយើងរស់នៅថ្វាយព្រះអង្គ(ខ.៨)។

ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យយើងមានឱកាសប្រកាសថា ព្រះអង្គជាអង្គបុគ្គលដែលមានព្រះនាមល្បីល្បាញបំផុត ដែលសក្តិសមនឹងឲ្យយើងនាំអ្នកដទៃឲ្យស្គាល់ព្រះអង្គដែរ។ ពេលដែលយើងបង្ហាញឲ្យគេស្គាល់លក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ទ្រង់ តាមរយៈការរស់នៅរបស់យើង អ្នកដែលមិនស្គាល់ទ្រង់អាចនឹងមានហេតុនឹងសួរថា “តើព្រះអង្គជានរណា?”…

ផ្កាដែលរីក ក្នុងវាលរហោស្ថាន

នៅវាលរហោស្ថានម៉ូចាវេ មានផ្នូកខ្សាច់ ជ្រលងភ្នំដ៏ក្រៀមក្រោះ និងជ្រោះ ព្រមទាំងភ្នំដែលភាគច្រើន មិនមានដើមឈើដុះ។ ប៉ុន្តែ លោកអេតម៉ាន់ យេគ័រ(Edmund Jaeger) ដែលជាជីវវិទូអាមេរិក បានសង្កេតឃើញថា រៀងរាល់ពីរបីឆ្នាំម្តង ភ្លៀងបានធ្លាក់ចុះមកជាបរិបូរ ដែលនាំឲ្យមានដើមផ្កាដុះដេដាស និងរីកស្គុះស្គាយ គ្របដណ្តប់ពីលើដីខ្សាច់ ឬដីដែលមានថ្មច្រើន នៅក្នុងវាលរហោស្ថាននោះ”។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ផ្កាព្រៃដែលបានដុះនៅវាលរហោស្ថានមូចាវេ មិនមែនជាបាតុភូតិដែលកើតមានជារៀងរាល់ឆ្នាំនោះទេ។ អ្នកស្រាវជ្រាវទាំងឡាយបានបញ្ជាក់ថា ទាល់តែដីស្ងួតហែងនោះ មានព្យុះភ្លៀងធ្លាក់ចុះមកជោគជាំ ហើយទទួលកម្តៅពីថ្ងៃ ឲ្យត្រូវពេល ទើបផ្កាព្រៃទាំងនោះអាចគ្របដណ្តប់វាលរហោស្ថាននោះ ដោយពណ៌ចម្រុះដ៏ស្រស់ស្អាត់។

ត្រង់ចំណុចនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពរឲ្យជីវិតកើតមាន នៅលើសណ្ឋានដីដ៏សោះកក្រោះ។ រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីហោរាអេលីយ៉ា។ កាលនោះ គាត់បានថ្លែងព្រះរាជសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ អំពីការជំនុំជម្រះ ដែលប្រជាជាតិទាំងអស់នឹងទទួល ហើយបន្ទាប់មក គាត់ក៏បានធ្វើការបើកសម្តែង អំពីក្តីសង្ឃឹម ដែលនាំឲ្យមានការលើកទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង(អេសាយ ៣៥)។ គាត់មានប្រសាសន៍ថា “ទីរហោស្ថាន ហើយទីហួតហែង នឹងមានសេចក្តីអំណរ ឯសមុទ្រខ្សាច់ នឹងរីករាយ ហើយផ្កាឡើងដូចជាកុលាប”(ខ.១)។ គាត់ប្រកាស់ថា រាស្រ្តរបស់ព្រះ ដែលទ្រង់បានសង្រ្គោះ នឹងបានចូលក្នុងនគរទ្រង់ ដោយ “ច្រៀង ហើយនឹងមានសេចក្តីអំណរដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ពាក់នៅលើក្បាលគេ គេនឹងបានសេចក្តីត្រេកអរ និងសេចក្តីរីករាយ…

ក្តីស្រឡាញ់ដែលគ្មានការភ័យខ្លាច

កាល​ពី​មុន ខ្ញុំ​បាន​យក​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ធ្វើ​ជា​ខែល ដើម្បី​ការ​ពារ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ កុំ​ឲ្យ​ឈឺ​ចាប់។ ដោយ​សារ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ខ្ញុំបាន​ជៀស​វាង​ការ​អ្វី ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ និង​ជៀស​វាង​ការ​ដេញ​តាម​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ និង​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ការ​បាត់​បង់ ការ​ឈឺ​ចិត្ត និង​ការ​បដិសេធន៍ បាន​រារាំង​ខ្ញុំ មិន​ឲ្យ​បង្កើត​ទំនាក់​ទំនង​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់ ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​អ្នក​ដទៃ។ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ ក្លាយ​ជា​ភរិយា​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្វះ​សុវត្ថិភាព ថប់បារម្ភ​ និង​មាន​ការ​ប្រច័ណ្ឌ និង​ក្លាយ​ជា​ម្តាយ​ដែល​ការពារ​កូន​ខ្លាំង​ពេក និង​ព្រួយ​បារម្ភ​អំពី​កូន​ពេក។​ ទោះ​ជា​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា ទ្រង់​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​របៀប​ដែល​ខ្ញុំ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ទ្រង់ និង​អ្នក​ដទៃ។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ថែរក្សា​ខ្ញុំ នោះខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​សុវត្ថិ​ភាព ហើយ​មាន​ចិត្ត​ចង់​ចាត់​ទុក​តម្រូវ​ការ​អ្នក​ដទៃ ជា​សំខាន់​ជាង​តម្រូវ​ការ​ខ្លួន​ឯង។

ព្រះ​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​(១យ៉ូហាន ៤:៧-៨)។ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង គឺ​ជា​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវជម្រៅ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា​(ខ.៩-១០)។ ដោយ​សារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​យើង ហើយ​រស់​ក្នុង​យើង យើង​អាច​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ដឹង​ថា​ទ្រង់​ជា​នរណា ហើយ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​(ខ.១១-១២)។

ពេល​យើង​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ ទ្រង់​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់ ដល់​យើង​រាល់គ្នា​(ខ.១៣-១៥)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ជួយ​យើង ឲ្យ​ស្គាល់ និង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ទ្រង់​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ផ្លាស់​ប្រែ ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ល្អ​ដូច​ព្រះ​យេស៊ូវ(ខ.១៦-១៧)។ ការ​លូត​លាស់​ នៅ​ក្នុងការ​ទុក​ចិត្ត និង​ជំនឿ អាច​លុបបំបាត់​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បន្តិច​ម្តង​ៗ ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់យើង…

សេចក្តីស្រឡាញ់មិនព្រមឈប់

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​ចូល​ដល់​វ័យ​១៩​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ផ្សេង ដែល​នៅ​ចម្ងាយ​១១០០​គីឡូ​ម៉ែត្រ ពី​ម្តាយ​ខ្ញុំ។ កាល​នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​មាន​ឧបករណ៍​ផ្ញើសារ​អេឡិចត្រូនិក ឬ​ទូរស័ព្ទ​ចល័ត​មួយ​គ្រឿង​ប្រើ​ទេ ។ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ចាកចេញ​ទៅ​ទិញ​ទំនិញ​ពី​ព្រលឹម ហើយ​ក៏​បាន​ភ្លេច​ថា ខ្ញុំ​បាន​ណាត់​ពេល​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់​តាម​ទូរស័ព្ទ។ ក្រោយ​មក នៅ​ពេល​យប់​ឡើង មាន​ប៉ូលីស​ពីរ​នាក់​បាន​មក​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​របស់​ខ្ញុំ។ ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​ព្រួយ​បារម្ភ ព្រោះ​ពី​មុន​មក ខ្ញុំ​មិន​ដែល​អាក់​ខាន នៅ​ក្នុង​ការ​ណាត់​ពេល​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់ តាម​ទូរស័ព្ទ​ឡើយ។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ទូរស័ព្ទ​មក​ជា​ច្រើន​ដង ហើយ​ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ​កំពុង​ជាប់​រវល់​ទៀត គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​រក​អាជ្ញាធរ ហើយ​ទទូច​គេ​ឲ្យ​រក​មើល​ខ្ញុំ។ ក្នុង​ចំណោម​ប៉ូលីស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ មាន​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “វា​ជា​ព្រះពរ​របស់​ព្រះ ដែល​អ្នក​មាន​ម្តាយដែល​ស្រឡាញ់​អ្នក ហើយ​មិន​ព្រម​ឈប់​តាម​រក​អ្នក​”។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​ម្តាយ​ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ទូរស័ព្ទ​នោះ​បាន​អស់​ថ្ម មិន​ដឹង​តាំង​ពី​ពេល​ណា ដោយសារ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​សាក​ថ្ម។ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​សុំ​ទោស​គាត់​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ផ្សព្វផ្សាយ​ដំណឹង​ដ៏​ល្អ​នេះ ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្តិ ដែល​មុន​នោះ គាត់​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ខ្ញុំ​បាន​បាត់​ខ្លួន​ហើយ។ ពេលខ្ញុំ​ទម្លាក់​ទូរស័ព្ទ​ចុះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ថា គាត់​និយាយ​លើសបន្តិច​ហើយ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ ដែល​បាន​ដឹង​ថា គាត់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​យ៉ាង​នេះ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ធ្វើ​ការ​ពិពណ៌នា​យ៉ាង​ក្បោះ​ក្បាយ អំពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ហើយ​បាន​តាម​រក​កូន​របស់​ទ្រង់​ដែល​បាន​វង្វេង។ ក្នុង​នាម​ទ្រង់​ជា​អ្នក​គង្វាល​ល្អ ទ្រង់​ក៏​បាន​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់ និង​ស្វែង​រក​ចៀម​ដែល​បាត់​បង់ ដោយ​បញ្ជាក់​អំពី​តម្លៃ​ដែល​មិន​អាច​កាត់​ថ្លៃ​បាន របស់​កូន​ស្ងួន​ភ្ញា​នីមួយ​ៗ​របស់​ព្រះ (លូកា ១៥:១-៧)។

ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់…

អរសប្បាយនឹងភាពប៉ិនប្រសប់

មាន​សត្វ​ជំពុល​ទឹក ឬ​ជែលីហ្វ៊ីស​ដ៏​កម្រ​មួយ​ក្បាល បាន​រេរាំ​តាម​ចរន្ត​ទឹក​សមុទ្ធ ក្នុង​ជម្រៅ​ទឹក​ប្រហែល ១២០០ ម៉ែត្រ នៅ​ក្បែរ​ឆ្នេរ​បាចា រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា។ ខ្លួន​របស់​វា​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ផ្លេក​ៗ ពណ៌​ខៀវ ស្វាយ និង​ស៊ី​ជម្ពូរ និង​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឺ នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដ៏​ងងឹត។ ព្រុយ​របស់​វា​បក់​ទៅ​មក យ៉ាង​ស៊ី​សង្វាក់ ជា​មួយ​នឹង​រំញោច​ពី​មួក​របស់​វា​ដែលមាន​រាង​ដូច​ជួង។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​មើល​វីដេអូ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​បង្ហាញ​អំពី​ជីវិត ​សត្វ​ជំពុល​ទឹក ហេលីត្រេផេស ម៉ាស៊ី​មួយ​ក្បាល​នេះ នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ផ្សាយ​របស់​ប៉ុស្ទ​នេសិននល ជីអូក្រាហ្វ៊ី ខ្ញុំក៏​បាន​គិត​អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ជ្រើស​រើស​ការ​រចនា សម្រាប់​សត្វ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ​នេះ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​រចនា និង​បង្កើត​សត្វ​ជំពុល​ទឹក​២​ពាន់​ប្រភេទ​ទៀត ដែល​អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្ត​បាន​រក​ឃើញ រហូត​មក​ដល់​ខែ​តុលា ឆ្នាំ​២០១៧។

បើ​យើង​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​ព្រះ​អា​ទិករ តើ​យើង​បាន​ឈប់​បង្អង់ ដើម្បី​គិត​អំពី​សេចក្តី​ពិត​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​មាន​ក្នុង​ជំពូក​ទី​១ នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​បរិសុទ្ធ​ឬ​ទេ? ព្រះ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​យើង បាន​នាំ​មក​នូវ​ពន្លឺ និង​ជីវិត ចូល​ទៅ​ក្នុងពិភព​លោក ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​ភាវៈ​ចម្រុះ ដោយ​អំណាច​ចេស្តា​នៃ​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់។ ទ្រង់​បាន​រចនា និង​បង្កើត “ឲ្យ​មាន​មច្ឆា​ជាតិ​រវើក​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ជា​បរិបូរ”(លោកុប្បត្តិ ១:២១)។ តែ​អ្នក​វិទ្យាសាស្រ្ត​បាន​រក​ឃើញ​សត្វ​ដ៏​អស្ចារ្យ​តែមួយ​ផ្នែក​តូច​ ក្នុង​ចំណោម​សត្វ​ទំាង​អស់​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​បង្កើត តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​មក។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​រចនា​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ ក្នុង​ពិភព​លោក ដោយ​មាន​បំណង​ព្រះ​ទ័យ សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​រស់​នៅ​ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ តាំង​ពី​មុន​ពេល​យើង​ដក​ដង្ហើម​ជា​លើក​ទី​១​(ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១៣-១៦)។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើងសរសើរ​ដំកើង​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ យើង​ក៏​អាច​អរសប្បាយ​នឹង​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​បាន​ជួយ​ឲ្យយើង​មាន​ក្តី​ស្រមៃ និង​ការ​បង្កើត​ថ្មី​ជា​មួយ​ទ្រង់…

អំណោយដ៏អស្ចារ្យបំផុត

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​បាបារ៉ា(Barbara) បាន​ផ្ញើ​កាត​លើក​ទឹក​ចិត្ត និង​អំណោយ​រាប់​មិន​អស់ ដោយ​បាន​គិត​ដល់​ខ្ញុំ។ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ ធ្វើជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​ខ្ញុំ​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​ប្រគល់​អំណោយ​ដ៏​ល្អ​បំផុត គឺ​ព្រះ​គម្ពីរ​ទី​មួយ​របស់​ខ្ញុំ។ គាត់​ថា ខ្ញុំ​អាច​មាន​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាល​នឹង​ព្រះ​ជាម្ចាស់​កាន់​តែ​ខ្លាំង ហើយ​មាន​ការ​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ ដោយ​ជួប​ទ្រង់​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ និង​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ​ អធិស្ឋាន ព្រម​ទាំង​ទុក​ចិត្ត ហើយ​ស្តាប់​បង្គាប់​ទ្រង់។ ជីវិត​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ ពេល​ដែល​បាបារ៉ា​នាំ​ខ្ញុំ ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ​កាន់​តែច្បាស់។ បាបារ៉ា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សាវ័ក​ភីលីព។ បន្ទាប់​ពី​ព្រះយេស៊ូវ​ត្រាស​ហៅ​លោក​ភីលីព​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ(យ៉ូហាន ១:៤៣) ពួក​សាវ័ក​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ប្រាប់​លោក​ណាថាណែល ដែល​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​ជា “​ព្រះ​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ចែង​ទុក​ពី​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ ហើយ​ពួក​ហោរា​ក៏​បាន​ទាយ​ពី​ទ្រង់​ផង”(ខ.៤៥)។ ពេល​លោក​ណាថាណែល​មាន​ការ​សង្ស័យ លោក​ភីលីព​មិន​បាន​ប្រកែក​គ្នា រិះ​គន់ ឬ​បោះ​បង់​មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់​នេះ​ចោលទេ។ លោក​ភីលីព​គ្រាន់​តែ​អញ្ជើញ​គាត់ ឲ្យ​ទៅ​ជួប​ព្រះ​យេស៊ូវ​មុខ​ទល់​នឹង​មុខ(ខ.៤៦)។

លោក​ភីលីព​ប្រហែល​ជា​មាន​ក្តី​អំណរ​ណាស់ ពេល​គាត់​បាន​ឮ​លោក​ណាថាណែល​ប្រកាស់​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា “ព្រះរាជ​បុត្រា​នៃ​ព្រះ” និង​ជា “ស្តេច​នៃ​សាសន៍​អ៊ីស្រាអែល”(ខ.៤៩)។ នេះ​ជា​ព្រះ​ពរ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​លោក​ភីលីព​បានដឹង​ថា មិត្ត​ភក្តិ​គាត់​នឹង​បាន​ឃើញ “រឿង​ដែល​អស្ចារ្យ​ជាង​នោះ​ទៀត” ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ថា ពួក​គេ​នឹង​បាន​ឃើញ(ខ.៥០-៥១)។

ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ជា​អ្នក​ផ្តួច​ផ្តើម​ទំនាក់​ទំនង​ជិត​ស្និទ្ធ រវាង​យើង និង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​គង់​នៅ​ក្នុង​អស់​អ្នក ដែល​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ការ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះវិញ្ញាណ​ជួយ​ឲ្យ​យើង​ស្គាល់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដោយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន…

ពីការទួញយំ ក្លាយជាការថ្វាយបង្គំ

អ្នក​ស្រី​គីម​ចាប់​ផ្តើម​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ជម្ងឺ​មហា​រីក​ដោះ ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១៣។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ព្យាបាល​របស់​គាត់​បាន​បញ្ចប់ បាន​រយៈ​ពេល​៤​ថ្ងៃ វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​ថា គាត់​មាន​ជម្ងឺ​សួត​ដែល​កំពុង​តែ​រីក​រាល​ដាល ហើយ​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា គាត់​អាច​រស់​នៅ​បាន​តែ​៣​ទៅ​៥​ឆ្នាំ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ។ គាត់​ក៏​បាន​សោក​សង្រេង ដោយ​អធិស្ឋាន​ទាំង​ខ្សឹក​ខ្សួល ខណៈពេល​ដែល​គាត់​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អារម្មណ៍​របស់​គាត់ នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ដំបូង។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បានជួប​អ្នក​ស្រី​គីម នៅ​ឆ្នាំ​២០១៥ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គាត់​បាន​ថ្វាយ​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​គាត់ ដាច់​ដល់​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​បានបង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ក្តី​អំណរ និង​សន្តិ​ភាព ដែល​គាត់​មាន​ក្នុង​ចិត្ត។ ទោះ​នៅ​ថ្ងៃ​ខ្លះ គាត់​នៅ​តែ​មាន​ការ​ពិបាក ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បន្ត​កែ​ប្រែ​ទុក្ខ​លំបាក​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​រីក​រៃ ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ទីបន្ទាល់​ដ៏​ថ្លៃ​ថា្ល នៃ​ការ​សរសើរ​ដំកើង ពេញ​ដោយ​សង្ឃឹម ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ។

សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ​ដ៏​ពិបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ អាច​កែ​ប្រែ​ការ​ទួញ​យំ​របស់​យើង ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ការ​លោត​រាំ។ ទោះ​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា​របស់​ទ្រង់ មិន​តែង​តែ​ដូច​អ្វី​ដែល​យើង​សង្ឃឹម​ចង់​បាន​ក្តី ​ក៏​យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​ថា ផ្លូវ​របស់​ទ្រង់​តែង​តែ​ល្អ​ជា​និច្ច(ទំនុកដំកើត ៣០:១-៣)។ ទោះ​ដំណើរ​ជីវិត​យើង​បានប្រឡាក់​ទៅ​ដោយ​ទឹក​ភ្នែក​យ៉ាង​ណា​ក្តី ក៏​យើង​នៅ​តែ​មាន​ហេតុ​ផល​ជា​ច្រើន​រាប់​មិន​អស់ ដើម្បី​នឹង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៤)។ យើង​អាច​អរ​សប្បាយ​ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ខណៈ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ជួយ​ឲ្យ​ជំនឿ​យើង​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​(ខ.៥-៧)។ យើង​អាច​ស្រែក​រក​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ទ្រង់​(ខ.៨-១០) ដោយ​អបអរ​ចំពោះ​សេចក្តី​សង្ឃឹម ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន ដល់​អ្នក​ថ្វាយ​បង្គំ​ជា​ច្រើន​ដែល​ទួញ​យំ។ មាន​តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទេ ដែល​អាច​កែ​ប្រែ​ទំនួញ​នៃ​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ក្តី​អំណរ​ដ៏​រស់​រវើក ដែល​មិន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​កាលៈ​ទេសៈ(ខ.១១-១២)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​នៃ​យើង​ដែល​ប្រកប​ដោយ​សេចក្តី​មេត្តា កម្សាន្ត​ចិត្ត​យើង ពេល​ដែល​យើង​មាន​ទុក្ខ​ព្រួយ ទ្រង់​ក៏​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​យើង ដោយ​សន្តិ​ភាព ហើយ​ប្រទាន​កម្លាំង ឲ្យ​យើង​អាច​ចែក​រំលែក​សេចក្តី​អាណឹត ទៅ​ដល់​អ្នក​ដទៃ…

សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលធ្វើឲ្យជីវិតផ្លាស់ប្រែ

មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ខ្ញុំ​មាន​របួស​យ៉ាង​ជ្រៅ នៅ​ក្នុង​ចិត្ត បាន​ជា​ខ្ញុំ​ជៀស​វាង​ទំនាក់​ទំនង​ជិត​ស្និទ្ធ ដោយ​មិនចង់​ជួប​ការ​ឈឺ​ចាប់​ថែម​ទៀត។ ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ នៅ​តែ​ធ្វើ​ជា​មិត្ត​ជិត​ស្និទ្ធ​បំផុត​របស់​ខ្ញុំ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​អ័លែន(Alan)។ ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ពេល​ដែល​យើង​ហៀប​នឹង​លែង​លះ​គ្នា ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​ហ្សាវីយើរ(Xavier) កូន​របស់​យើង​ទៅ​ព្រះវិហារ កាល​ដែល​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​វ័យ​សិស្ស​សាលា​មត្តេយ្យ​នៅ​ឡើយ។ ខ្ញុំ​បាន​អង្គុយ​ នៅ​ក្បែរ​មាត់​ទ្វារ​ចេញ​ក្រៅ ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច មិន​ហ៊ាន​ទុក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ ប៉ុន្តែ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​កំពុង​តែ​ស្រេក​ឃ្លាន​រក​ជំនួយ។

តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ បង​ប្អូន​រួម​ជំនឿ​របស់​យើង​បាន​មក​រក​ខ្ញុំ ហើយ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ ព្រម​ទំាង​បាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ ឲ្យ​ចេះ​ពង្រឹង​ទំនាក់​ទំនង ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ តាម​រយៈ​ការ​អធិស្ឋាន និង​ការ​អាន​ព្រះគម្ពីរ។ មួយ​រយៈ​ក្រោយ​មក សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ និង​កូន​របស់​ទ្រង់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ។

រយៈ​ពេល​២​ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ អ័លែន និង​ហ្សាវីយើរ​បាន​ទៅ​ព្រះ​វិហារ​ទាំង​អស់​គ្នា​ជា​លើក​ទី​មួយ យើង​ក៏​បាន​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក។ ក្រោយ​មក ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​សន្ទនា ប្រចាំ​សប្តាហ៍ ជា​មួយ​ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​មាន​ការ​ខុស​ប្លែក​ពី​មុន ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចែក​ចាយ អំពី​ព្រះយេស៊ូវ​ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់។ ពីរបី​ខែ​កន្លង​ផុត​ទៅ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​ផង​ដែរ។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​កែ​ប្រែ​ជីវិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ដែល​មាន​ដូច​ជា​លោក​សូល​ជា​ដើម ដែល​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​បៀត​បៀន​ពួក​ជំនុំ ដែល​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ភ័យ​ខ្លាច​បំផុត ទាល់​តែ​គាត់​បាន​ជួប​ព្រះ​គ្រីស្ទ(កិច្ចការ ៩:១-៥)។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​ជួយ​លោក​សូល​ឲ្យ​ស្វែង​យល់​បន្ថែម អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ(ខ.១៧-១៩)។  គេ​ក៏​បាន​ឃើញ​គាត់​មាន​ការ​ផ្លាស​ប្រែ​ដ៏​ឆាប់​រហ័ស ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល ដោយ​អំណាច​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ(ខ.២០-២២)។

យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​បាន​ជួប​ព្រះ​យេស៊ូវ…

បរាជ័យរបស់សត្វបង្កង

មាន​ពេល​មួយ បង​ប្អួន​ជី​ដូន​មួយ​របស់​ខ្ញុំ បាន​អញ្ជើញ​ខ្ញុំ ឲ្យ​ទៅ​ចាប់​បង្កង​ក្រហម​ជា​មួយ​គាត់។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ​ណាស់។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ញញឹម ពេល​ដែល​គាត់​ហុច​កូន​ធុង​ជ័រ​មួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ។ ពេល​ខ្ញុំ​សួរ​រក​គំរប​ធុង គាត់​ក៏​បានប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ប្រើ​គំរប​នោះ​ក៏​បាន ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​លើក​សន្ទូច និង​កំទេច​សាច់​មាន់ ដែល​យើង​បាន​ប្រើ​ជា​នុយ។

ក្រោយ​មក ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មើល​សត្វ​បង្កង​តូច​ៗ​ទាំង​នោះ​ព្យាយាម​ឡើង​ពី​លើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដើម្បី​គេច​ចេញ​ពី​ធុង ដែល​ជិត​ពេញ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ប្រើ​គំរប​ធុង​មែន។ ពេល​ណា​បង្កង​ណា​មួយ​ឡើង​ជិត​ដល់​មាត់​ធុង បង្កង​ផ្សេង​ទៀត ក៏​បាន​ទាញ​វា​ទម្លាក់​មក​វិញ នៅ​ក្នុង​ការ​ដណ្តើម​គ្នា​ចេញ​ពី​ក្នុង​ធុង​ដ៏​វឹក​វរ​នោះ។

បរាជ័យ​របស់​សត្វ​បង្កង បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ភាព​ហិន​ហោច ដែល​កើត​ឡើង ពី​ការ​គិត​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ជា​ជាងគិត​ប្រយោជន៍​រួម។ ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​ថែស្សាឡូនិច គាត់​ដឹង​ថា គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ត្រូវ​ការ​ការ​ទំនាក់​ទំនង ដែល​ជួយ​ជ្រោង និង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ គាត់​បាន​ជំរុញ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ដាស់​តឿន​អ្នកដែល​ខ្ជិល​ច្រអូស និង​បង្ក​ការ​រំខាន ហើយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដែល​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ព្រម​ទាំង​ជួយ​អ្នក​ទន់​ខ្សោយ ហើយ​មាន​ការ​អត់​ធ្មត់​ចំពោះ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​(១ថែស្សាឡូនីច ៥:១៤)។

សាវ័កប៉ុល​ក៏​បាន​កោត​សរសើរ​សហគមន៍​របស់​ពួក​គេ ដែល​ចេះ​យក​អសារ​គ្នា​(ខ.១១) រួច​គាត់​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្តពួក​គេ ឲ្យ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ដែល​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់ និង​មេត្រី​ភាព​កាន់​តែ​ខ្លាំង​(ខ.១៣-១៥)។ ការ​ព្យាយាម​បង្កើត​វប្បធម៌​នៃ​ការ​អត់​ទោស ភាព​សប្បុរស និង​សេចក្តី​អាណឹត បាន​ជួយ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​កាន់​តែ​រឹង​មាំ ជា​មួយ​ព្រះជា​ម្ចាស់ និង​ជា​មួយ​អ្នក​ដទៃ(ខ.១៥,២៣)។

ពួក​ជំនុំ​អាច​លូត​លាស់ និង​ធ្វើ​បន្ទាល់​ថ្វាយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ តាម​រយៈ​ការ​រួប​រួម ដោយ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​យ៉ាង​ដូច​នេះ​ឯង។ យើង និង​ពួក​ជំនុំ​របស់​យើង នឹង​មាន​ការ​លូត​លាស់ ពេល​ណា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិនាម​ដល់​ទ្រង់…