តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Xochitl Dixon

សេចក្តីមេត្តារបស់ព្រះកំពុងធ្វើការ

មាន​ពេល​មួយ​កំហឹង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​កម្តៅ​បន្តិច​ម្តង​ៗ ពេល​ដែល​ស្រ្តី​ម្នាក់​បាន​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ ស្តី​បន្ទោស​ឲ្យខ្ញុំ​ ហើយ​និយាយ​ដើម​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​គេ​រាល់​គ្នា​ដឹង អំពី​ការ​អាក្រក់​ដែល​នាង​បាន​ធ្វើ ពោល​គឺ​ចង់​ឲ្យនាង​រង​ទុក្ខ​វេទ​នា ដូច​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រង​ទុក្ខ​ដោយ​សារ​ទង្វើរ​របស់​នាង។ ខ្ញុំ​មាន​កំហឹង និង​ចិត្ត​ល្វីង​ជូរ​ចត់​ចំពោះនាង ទាល់​តែ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ឈឺ។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ដក​ការ​ឈឺ​ចាប់ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​ខ្ញុំ។ តើ​ខ្ញុំ​អាច​រៀប​គម្រោង​សង​សឹក​គេ​ដោយ​របៀប​ណា ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែទូល​អង្វរ​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ដក​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ខ្ញុំ​ចេញ? បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ព្រះ​អង្គ​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​ខ្ញុំ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ខ្ញុំ​មិន​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​របស់​ខ្ញុំ? ខ្ញុំ​ដឹង​ថា អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ឈឺ​ចាប់ ច្រើន​តែ​ធ្វើឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​ឈឺ​ចាប់ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទូល​សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ជួយ​ខ្ញុំ​ ឲ្យ​អត់​ទោស​ឲ្យ​ស្រ្តី​នោះ ហើយ​ស្វែង​រក​ការផ្សះ​ផ្សា។

ស្តេច​ដាវីឌ​ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ បាន​ជ្រាប អំពី​ការ​លំបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ ខណៈ​ពេលដែល​ទ្រង់​ស៊ូទ្រាំ​នឹង​អំពើ​អយុត្តិ​ធម៌។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​ពី​ចិត្ត ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បម្រើ​ប្រកប​ដោយ​ក្តីស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែ ស្តេច​សូល នៅ​តែ​មាន​ការ​ច្រណែន និង​ចង់​សម្លាប់​គាត់​ចោល​(១សាំយ៉ូអែល ២៤:១-២)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​រង​ទុក្ខ​លំបាក​ជា​ច្រើន ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​របស់​គាត់ ហើយ​រៀប​ចំ​ផ្លូវឲ្យ​គាត់​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជា​ស្តេច ប៉ុន្តែ គាត់​នៅ​តែ​សម្រេច​ចិត្ត​ថ្វាយ​ព្រះ​កិត្តិ​នាម​ដល់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជា​ជាង​សង​សឹក​(ខ.៣-៧)។ គាត់​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​គាត់​ត្រូវ​ធ្វើ ដោយ​ព្យាយាម​ផ្សៈ​ផ្សា​ជា​មួយ​ស្តេច​សូល ហើយ​ថ្វាយ​លទ្ធ​ផល​ ឲ្យ​ព្រះ​ទ្រង់ជា​អ្នក​សម្រេច(ខ.៨-២២)។

ពេល​ដែល​អ្នក​ដទៃ​បាន​ធ្វើ​អាក្រក់​មក​លើ​យើង ហើយ​មិន​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​អាក្រក់ យើង​មាន​ការ​ពិបាក​ចិត្ត ចំពោះ​រឿង​អយុត្តិ​ធម៌​នេះ។ ប៉ុន្តែ ដោយ​សារ​សេចក្តី​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះ ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យើង និង​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ នោះ​យើង​អាច​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​គេ ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​អត់​ទោស​ឲ្យ​យើង ហើយ​ទទួល​ព្រះ​ពរ…

ពន្លឺក្នុងពេលងងឹត

មាន​ពេល​មួយ ព្យុះ​ដែល​មាន​ផ្គរ​រន្ទះ​ខ្លាំង បាន​បក់​កាត់​ក្រុង​របស់​ខ្ញុំ ដោយ​បន្សល់​ទុក​នូវ​សំណើម​ក្នុង​កំរិត​ខ្ពស់ ហើយ​ផ្ទៃមេឃ​ក៏​បាន​ប្រែ​ជា​ងងឹត។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នាំ​ឆ្កែ​របស់​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ខាលី(Callie) ​ទៅ​ដើរ​លេង​ខាង​ក្រៅ​ពេល​ល្ងាច។ ពេល​នោះ​ ខ្ញុំបាន​គិត​អំពី​បញ្ហា​ប្រឈម​នៃ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទី​លំនៅ​របស់​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ទៅ​រដ្ឋ​ផ្សេង ដែល​ជា​បន្ទុក​កាន់​តែ​ធ្ងន់ ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ។​ ដោយ​សារ​ចិត្ត​នឿយ​ណាយ ចំពោះ​អ្វី​ៗ​ដែល​បាន​កើត​ឡើង ខុស​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​ការ​រំពឹង​ចង់​បាន និង​ក្តី​សង្ឃឹម​ដ៏​ខ្ពស់​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ក៏បាន​យឺត​យ៉ាវ នៅ​ក្នុង​ការ​ឲ្យ​ខាលី​ហិត​ក្លិន​ស្មៅ។ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សម្លេង​ទឹក​អូរ​ហូរ​នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ពន្លឺភ្លើង​តូច​ល្អិត​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ផ្លឹប​ភ្លែត​ៗ ពី​លើ​ផ្កា​ព្រៃ​ដែល​បាន​ដុះ​ឡើង​តាម​ច្រាំង​អូរ។ តាម​ពិត ពួកវា​ជា​សត្វ​អំពិល​អំពែក។​

ពេល​នោះ​ព្រះ​អម្ចាស់​ក៏​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​ខ្ញុំ​ ដោយ​សន្តិ​ភាព ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គយ​គន់​ពន្លឺ​ផ្លឹប​ភ្លែត​ៗ​របស់​សត្វ​អំពិល​អំពែក ក្នុង​ស្បែ​អន្ធ​កាល។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​បទ​ចម្រៀង​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​ច្រៀងថា ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​អុជ​ប្រទីប​របស់​ទ្រង់​ឲ្យ​ភ្លឺ​ឡើង​(ទំនុកដំកើង ១៨:២៨)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ប្រកាស់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើឲ្យ​សេចក្តី​ងងឹត​របស់​ទ្រង់ ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ពន្លឺ គឺ​បាន​បង្ហាញ​ថា ទ្រង់​មាន​ការ​ទុក​ចិត្ត ចំពោះ​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់ និង​ការ​ការពារ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​(ខ.២៩-៣០)។ ដោយ​មាន​ជំនួយ​មក​ពី​ព្រះ នោះ​ទ្រង់​អាច​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​បញ្ហា​គ្រប់​យ៉ាង​(ខ.៣២-៣៥)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ទ្រង់​គ្រប់​កាលៈ​ទេសៈ​ទាំង​អស់ បាន​ជា​ទ្រង់​សន្យាថា​នឹង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ចំណោម​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​ឡាយ ហើយ​ច្រៀង​សរសើរ​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៣៦-៤៩)។

ទោះ​យើង​កំពុង​តែ​អត់​ទ្រំា​នឹង​ខ្យល់​ព្យុះ ក្នុង​ជីវិត​យើង ឬ​កំពុង​អរសប្បាយ​នឹង​ភាព​ស្ងប់​សុខ បន្ទាប់​ពី​ព្យុះ​ភ្លៀង​បាន​កន្លងផុត​ទៅ សន្តិ​ភាព ឬ​សេចក្តី​សុខ​សាន្ត​នៃ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ បាន​បំភ្លឺ​ផ្លូវ​យើង ឆ្លង​កាត់​ភាព​ងងឹត។ ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់ នឹង​តែង​តែ​ធ្វើ​ជា​កម្លាំង ជម្រក និង​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ទ្រទ្រង់ និង​រំដោះ​យើង​ជា​និច្ច។—XOCHITL DIXON

ជំនឿដែលបានចាក់ឫសជ្រៅ

មាន​ដើម​សែន​មួយ​ដើម ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ថា ដើម​សែន​បរិសុទ្ធ។ វា​បាន​ដុះ​នៅ​ក្បែរ​ព្រះវិហារ​សភាភិបាល​បាស្គីង រីជ អស់​រយៈ​ពេល​ជាង​៦​រយ​ឆ្នាំ​មក រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​គេ​កាប់​រំលំ​វា។ ពេល​ដែល​វា​ដុះ​បាន​ល្អ​បំផុត មែក​ខ្វាត់​ខ្វែង​របស់វា​បាន​លូត​ខ្ពស់ ហើយ​វែង។ ខ្យល់​ត្រជាក់​បាន​បក់​មក​រំភើយ ធ្វើ​ឲ្យ​ស្លឹក​ពណ៌​បៃតង និង​ផ្លែ​របស់​វា​លាន់​សូរ​ក្រិក​ៗ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ក្រោម​គល់​របស់​វា មាន​ប្រព័ន្ធ​ឫស​ដែល​ពិត​ជា​មាន​ភាព​អស្ចារ្យ​ណាស់។ ឫស​កែវ​របស់​ដើម​សែន​ចាក់​ត្រង់​ទៅ​ក្រោម តាម​ខ្សែ​បន្ទាត់​ឈរ ដោយ​ផ្គត់​ផ្គង់​ដើម​របស់​វា ដោយ​ជីវជាតិ​គ្រប់​គ្រាន់។ ឫស​ស្ញែង​ដ៏​ច្រើន​សណ្ឋឹក​បាន​ដុះ​ចេញ​ពីឫសកែវ​នោះ តាម​ខ្សែ​បន្ទាត់​ដេក​រីក​សាយ​ពេញ​ក្រោម​ដី ដើម្បី​ផ្គត់​ផ្គង់​ដើម​របស់​វា នូវ​សំណើម និង​ជីវជាតិ​ពេញ​មួយ​ជីវិត។ ប្រព័ន្ធ​ឫស​ដ៏​សាំញ៉ាំ​របស់​វា ច្រើន​តែ​លូត​លាស់​ធំ​ជាង​ដើម ដែល​វា​កំពុង​តែ​ទ្រ​ទ្រង់ និង​បាន​ធ្វើ​ជា​សរសៃ​ឈាម និង​យុថ្កា ដែល​ជួយ​ឲ្យ​ដើម​របស់​វា​ឈរ​នឹង។​

ភាគ​ច្រើន​នៃ​ការ​លូត​លាស់​នៃ​ជីវិត​យើង បាន​កើត​ឡើង នៅ​ក្រោម​ផ្ទៃ​ខាង​លើ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ដើម​សែន​ដ៏​ធំ​សម្បើម​នោះ​ឡើយ។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ជា​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច អំពី​ការ​ព្រោះ​គ្រាប់​ពូជ ដល់​ពួក​សិស្ស​របស់​ព្រះ​អង្គ ព្រះ​អង្គ​បាន​មាន​បន្ទូល​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​ដុះ​យ៉ាង​រឹង​មាំ នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​វរបិតា។ កាល​ណា​យើងលូត​លាស់ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្គាល់​ព្រះ ដូច​ដែល​បាន​បើក​សម្តែង ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ នោះ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ក៏​បាន​ទ្រទ្រង់​ប្រព័ន្ធ​ឫស​នៃជំនឿ​យើង។​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ​ឲ្យ​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ​មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង ដោយ​ឆ្លង​កាត់​កាលៈ​ទេសៈ​ដែល​ប្រែ​ប្រួល​ជានិច្ច ទុក្ខ​លំបាក ការ​បៀត​បៀន និង​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​(ម៉ាថាយ ១៣:១៨-២៣)។

ព្រះ​វរបិតា​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​យើង បាន​ប្រទាន​អាហារ ចម្អែត​ចិត្ត​របស់​យើង ដោយ​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​អង្គ​កែ​ប្រែ​ចរិយា​សម្បត្តិ​របស់​យើង ព្រះ​អង្គ​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​នៅ​ជុំវិញ​យើង បាន​ឃើញ​ជំនឿ​របស់​យើង​ ដែល​បាន​ចាក់​ឫស​ជ្រៅ​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ។​—Xochitl…

មូលហេតុដែលយើងត្រូវអរសប្បាយ

នៅ​ពេល​សាលា​បើក​បវេសនកាល រៀង​រាល់​ពេល​រសៀល ស៊ីជេ(C.J.) ដែល​ជា​ក្មេង​អាយុ​១៤​ឆ្នាំ តែង​តែ​ចុះ​ពី​ឡាន​ក្រុង ហើយ​ដើរ​បណ្តើរ​រាំ​បណ្តើរ តាម​ផ្លូវ​ចូល​ផ្ទះ។ ម្តាយ​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ថត និង​ចែក​រំលែក​វីដេអូ​សកម្មភាព​រាំ​របស់​គាត់ ។ គាត់​រាំ ព្រោះ​គាត់​អរសប្បាយ​នឹង​ជីវិត​គាត់ ហើយ “ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​សប្បាយ​ចិត្ត” នឹង​ការ​រាំ​របស់​គាត់។​ ថ្ងៃ​មួយ មាន​អ្នកប្រមូល​សំរាម​ពីរ​នាក់​បាន​ផ្អាក​ការងារ​​ដ៏​មមាញឹក​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​លោត បង្វិល​ខ្លួន និង​គ្រវី​ចង្កេះ​រាំ ជា​មួយ​នឹង​ក្មេង​ប្រុសម្នាក់​នេះ ដែល​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​រាំ​ជា​មួយ​គាត់។ អ្នក​ទំាង​បី​នាក់​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អំណាច​នៃ​ក្តី​អំណរ​ដ៏ស្មោះ​ត្រង់ ដែល​ឆ្លង​ពី​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៅ​មនុស្ស​ម្នាក់។​

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ១៤៩ បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ប្រភព​ដើម នៃ​ក្តី​អំណរ​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ និង​គ្មាន​លក្ខ​ខណ្ឌ ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ ឲ្យ​រួម​គ្នា “ច្រៀង​បទ​ថ្មី ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់”(ខ.១)។ គាត់​បាន​អញ្ជើញ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ “អរសប្បាយ​នឹង​ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​ពួក​គេ​មក” និង “ត្រេកអរ​ក្នុងមហាក្សត្រ​របស់​ខ្លួន”(ខ.២)។ ព្រះ​អង្គ​ត្រាស់​ហៅ​យើង ឲ្យ​ថ្វាយ​បង្គំ​ទ្រង់ ដោយ​ការ​រាំ និង​តន្រ្តី​(ខ.១-៣)។ តើ​ហេតុ​អ្វី? ព្រោះ “ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​រាស្ត្រ​ទ្រង់ ទ្រង់​តាក់​តែង​មនុស្ស​រាបសា ដោយ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ”(ខ.៤)។

ព្រះ​វរបិតា​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​នៃ​យើង បាន​បង្កើត​យើង​មក និង​បាន​ទ្រទ្រង់​ចក្រ​វាល​ទាំង​មូល។ ព្រះ​អង្គ​អរ​ព្រះ​ទ័យ​ចំពោះយើង ដោយសារ​យើង​ជា​កូន​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់។ ព្រះ​អង្គ​បាន​រចនា​យើង​មក ស្គាល់​យើង និង​បាន​អញ្ជើញ​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ។ ​គឺ​ពិត​ជា​កិត្តិយស​ណាស់! ព្រះ​ដ៏​រស់…

អ្នកបង្កើតស្ថានព្រះច័ន្ទ

បន្ទាប់​ពី​ពួក​អវកាស​យានិក​បាន​ចុះ​ចត​យាន្ត​អវកាស​អ៊ីហ្គល នៅ​លើ​ដី​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ លោក​នេល អាមស្រ្តង(Neil Armstrong) ក៏​បាន​ប្រកាស់​ថា “នេះ​ជា​ការ​បោះ​ជំហាន​ដ៏​តូច​មួយ​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់ តែ​ជា​ការ​បោះ​ជំហាន​យក្សសម្រាប់​មនុស្ស​ជាតិ”។ គាត់​ជា​មនុស្ស​ទី​មួយ ដែល​បាន​ដើរ​នៅ​លើ​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ។ ក្រោយ​មក មាន​អវកាស​យានិក​ដទៃ​ទៀត ក៏​បាន​ឡើង​ដល់​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ​ផង​ដែរ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទំាង​លោក​ជីន ឃ័រណាន(Gene Cernan) ដែល​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ នៃ​បេសក​កម្ម​អាប៉ូឡូ​ចុង​ក្រោយ។ លោក​ឃ័រណាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ពេល​ខ្ញុំ​បាន​ឈរ​នៅលើ​ស្ថាន​ព្រះ​ច័ន្ទ ហើយ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា កំពុង​តែ​នៅ​លើ​ភព​ផែន​ដី ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ស្ងប់​ស្ងែង​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​អ្វីដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប … ភព​នេះ​ពិត​ជា​ស្រស់​ស្អាត​ណាស់ គឺ​មិន​អាច​កើត​មាន​ដោយ​ឯក​ឯង​ឡើយ។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ប្រាកដ​ជាមាន​នរណា​ម្នាក់ ដែល​ធំ​ជាង​អ្នក និង​ធំ​ជាង​ខ្ញុំ  ដែល​បាន​រៀប​ចំ​ឲ្យ​មាន​ស្ថាន​នេះ​ឡើង”។ តាម​ទស្សនៈ​របស់​ពួក​គេនៅ​ក្នុង​ទីអវកាស​ដ៏​សែន​ជ្រៅ ពួក​គេ​បាន​យល់​ឃើញ​ថា ពួក​គេ​មាន​ភាព​តូច​ល្អិត​ណាស់ បើ​ធៀប​នឹង​វិសាល​ភាពនៃ​ចក្រ​វាល​ទាំង​មូល។​

លោក​ហោរា​យេរេមា ក៏​បាន​ពិចារណា អំពី​ភាព​ធំ​ឧត្តម្ភ​នៃ​ព្រះ ដែល​ជា​ព្រះ​អាទិករ និង​ព្រះ​ដែល​ទ្រទ្រង់​ផែន​ដី និងអ្វី​ៗ​ដែល​នៅ​ក្រៅ​ផែន​ដី។ ព្រះ​ដែល​បាន​បង្កើត​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​បាន​សន្យា​ថា នឹង​បើក​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ តាម​របៀបដែល​ជិត​ស្និទ្ធ ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ការ​អត់​ទោស និង​ក្តី​សង្ឃឹម​(យេរេមា ៣១:៣៣-៣៤)។ លោក​យេរេមា​ក៏​បាន​បញ្ជាក់ អំពី​ភាព​ធំ​ឧត្តម​របស់​ព្រះ ដោយ​ពិពណ៌នា​ថា “ឯ​ព្រះ ដែល​ប្រទាន​ព្រះអាទិត្យ សំរាប់​ជា​ពន្លឺ​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ ហើយ​តាំង​របៀប​នៃ​ព្រះចន្ទ និង​តារា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​សំរាប់​បំភ្លឺ​នៅ​ពេល​យប់”(ខ.៣៥)។ ព្រះ​អាទិករ និង​ព្រះ​ដ៏​មាន​ចេស្តា​នៃ​យើង…

សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្ថិតស្ថេរ

កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ដែល​មាន​អាយុ៤​ឆ្នាំ មាន​ស៊ុម​ធ្វើ​ពី​ឈើ​មួយ មាន​រូប​រាង​ដូច​បេះ​ដូង ដែល​គេ​បានភ្ជាប់​ពី​លើ​បន្ទះ​លោហៈ ដោយ​មាន​អក្សរ​ឆ្លាក់​នៅ​ចំ​កណ្តាល​ថា ជា​រៀង​រហូត ។ គាត់​បាន​ឲ្យ​ស៊ុម​នោះ​មក​ខ្ញុំ ហើយប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “ម៉ាក់ កូន​ស្រឡាញ់​ម៉ាក់​ជា​រៀង​រហូត”។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អរគុណ​គាត់ ដោយ​ឱប​គាត់ ហើយ​ប្រាប់​គាត់​ថា “កូនធ្វើ​ឲ្យ​ម៉ាក់​ស្រឡាញ់​កូន​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ហើយ”។

កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​អំណោយ​មិន​អាច​កាត់​ថ្លៃ​នេះ​មក​ខ្ញុំ ដើម្បី​ធានា​ថា គាត់​នឹង​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ជា​រៀង​រហូត។ នៅ​ថ្ងៃដែល​មាន​ការ​ពិបាក ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រើ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម​របស់​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ ដោយ​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ថា​ ព្រះ​អង្គ​បាន​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ។​

ស៊ុម​នោះ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​អំណោយ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស់​កល្ប​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​បង្ហាញ​ នៅ​ក្នុងព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ​ទាំង​មូល និង​បញ្ជាក់ ដោយ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​អង្គ។ យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​លើ​សេចក្តី​ល្អ​ដែល​មិន​ប្រែប្រួល​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ច្រៀង​សរសើរ ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ​ថា សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​និច្ច គឺដូច​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​សរសើរ​ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ១៣៦:១)។ យើង​អាចសរសើរ​ដំកើង​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​ធំ​ប្រសើរ​លើស​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​(ខ.២-៣) ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ​មិន​ចេះ​ចប់ និង​ប្រាជ្ញា​ដែល​គ្មាន​ដែន​កំណត់​របស់​ព្រះ​អង្គ (ខ.៤-៥)។ ព្រះ​ដែល​ស្រឡាញ់​យើង​ជា​រៀង​រហូត ជា​ព្រះ​អាទិករ​នៃ​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែន​ដី ដែល​ស្គាល់​យើង និង​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង ហើយ​ក៏​បានគ្រប់​គ្រង​ពេល​វេលា ផង​ដែរ​(ខ.៦-៩)។

យើង​អាច​អរ​សប្បាយ ព្រោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ក៏​ជា​សេចក្តីស្រឡាញ់ ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​ព្រះ​អាទិករ ​ដ៏​មាន​គ្រប់​ចេស្តា បាន​ចាក់​បង្ហូរ​មក​លើ​ជីវិត របស់​កូន​ព្រះ​អង្គ…

ចូរយើងច្រៀងសរសើរដំកើង

រៀង​រាល់​ថ្ងៃ នៅ​ម៉ោង​៣:១៦ រសៀល នាឡិការ នៅ​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​របស់​ស៊ែលលី(Shelley) តែង​តែ​រោទ៍​ឡើង ហើយ​នាង​ក៏​បាន​ឈប់​សម្រាក​មួយ​ភ្លែត ដើម្បី​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ។ នាង​បាន​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ និង​ទទួល​ស្គាល់​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ទោះ​នាង​បាន​ប្រកប​ជា​មួយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ហើយ​ក្តៅ នាង​នៅ​តែ​ចូល​ចិត្ត​ការ​ឈប់​សម្រាក​មួយ​ភ្លែត ដើម្បី​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ ព្រោះ​ការ​នេះ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​នាង​អរសប្បាយ​នឹង​ការ​ប្រកប​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ។​

វា​ជា​ការ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​របស់​នាង ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​អំណរ ដែល​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ខ្ញុំ ឲ្យ​សម្រេច​ចិត្ត​ញែក​ពេល​វេលា​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដើម្បី​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​គ្រីស្ទ សម្រាប់​ការ​លះ​បង់​របស់​ព្រះ​អង្គ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​សង្រ្គោះ។ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​នឹង​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង នៅ​ពេល​ដែល​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ទាំង​អស់​រំលែក​ពេល​បន្តិច ដើម្បី​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ តាម​របៀប​ដែល​ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក ៦៧ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​ដល់​ទិដ្ឋភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត នៃ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​របស់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ដែល​លាត​សន្ធឹង​រហូត​ដល់​ចុង​បំផុត​នៃ​ផែន​ដី។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង បាន​ទូល​អង្វរ​សូមព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ ដោយ​ប្រកាស់​ថា គាត់​ចង់​លើក​ដំកើង​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អង្គ ឲ្យ​បាន​ខ្ពស់​ឡើង ក្នុង​គ្រប់​ទាំង​ជាតិសាសន៍​(ខ.១-២)។ គាត់​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា “សូម​ឲ្យ​ជន​ទាំងឡាយ​សរសើរ​ដល់​ទ្រង់ ឲ្យ​ជន​ទាំង​អស់​សរសើរ​ដល់​ទ្រង់”(ខ.៣)។ គាត់​ក៏​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ការ​គ្រប់​គ្រង និង​ការ​ដឹក​នាំ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៤)។ ក្នុង​នាម​គាត់​ជា​ស្មរ​បន្ទាល់​ដ៏​រស់ នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​អស្ចារ្យ និង​ព្រះ​ពរ​ដ៏​បរិបូរ​របស់​ព្រះ អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ដឹក​នាំ​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​សរសើរ​ដំកើង​ដ៏​មាន​អំណរ​(ខ.៥-៦)។

សេចក្តី​ស្មោះ​ត្រង់​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ចំពោះ​កូន​ស្ងួន​ភ្ងា​របស់​ព្រះ​អង្គ បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ។ ពេល​យើង​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ អ្នក​ដទៃ​ក៏​អាច​ចូល​រួម​ជា​មួយ​យើង នៅ​ក្នុង​ការ​ទុក​ចិត្ត កោត​ខ្លាច​ និង​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ប្រកាស់​ថា…

ព្រះជាម្ចាស់មានតម្លៃលើសអ្វីៗទាំងអស់

កាល​ពី​មុន ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ទទួល​ការ​ឈឺ​ចាប់ ដោយសារ​អ្នក​ជឿ​ដទៃ​ទៀត ហេតុ​នេះ​ហើយ គាត់​ក៏​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ខ្ញុំ ដោយ​កំហឹង ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​បាន​ថ្វាយ​ជីវិត​ដល់​ព្រះ​អង្គ។ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា “តើ​ពេល​នេះ កូន​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​ម៉ាក់​ឬ? ម៉ាក់​មិន​ឲ្យ​កូន​វិនិច្ឆ័យ​ម៉ាក់​ជា​ដាច់​ខាត”។ គាត់​ក៏​បាន​បិទ​ទូរស័ព្ទ ហើយ​មិន​ព្រម​និយាយ​រក​ខ្ញុំ​ពេញ​មួយ​ឆ្នាំ។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​សោក​សៅ​ណាស់ ប៉ុន្តែ ទី​បំផុត ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ទំនាក់​ទំនង​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សំខាន់​ជាង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​បំផុត។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់ រៀង​រាល់​ពេល​គាត់​បដិសេធ​មិន​ព្រម​លើក​ទូរ​ស័ព្ទ ហើយ​ក៏​បាន​សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ជួយ​​ខ្ញុំ​អាច​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​គាត់។

ទី​បំផុត យើង​ក៏​បាន​ផ្សះផ្សា​រគ្នា។ ពីរបី​ខែ​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “កូន​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ច្រើន​ណាស់។ ម៉ាក់​គិត​ថា ម៉ាក់​ចង់​ស្តាប់​កូន​និយាយ​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​បន្ថែម​ទៀត”។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ដែល​នៅ​សល់ ដោយ​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដទៃ។​

ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​លះ​បង់​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។ រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចំា​អំពីរឿង​បុរស​អ្នក​មាន​ម្នាក់ ដែល​បាន​ស្កាត់​មក​ជួប​ព្រះ​យេស៊ូវ ដើម្បី​សួរ​ព្រះ​អង្គ ពី​របៀប​ទទួល​ជីវិត​អស់​កល្ប​ជា​មរតក ប៉ុន្តែ បុរស​នោះ​ក៏​បាន​ដើរ​ចេញ​ទៅ​វិញ ដោយ​ទុក​ព្រួយ​ ព្រោះ​គាត់​មិន​ចង់​លះ​បង់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​គាត់​ឡើយ(ម៉ាកុស ១០:១៧-២២)។

ការ​លះ​បង់​អ្វី​ៗ ឬ​មនុស្ស​ដែល​យើង​គិត​ថា​យើង​អាច​ពឹង​ផ្អែក គឺ​មិន​មែន​ជា​ការ​ងាយ​ស្រួល​ទេ(ខ.២៣-២៥)។ ប៉ុន្តែ អ្វី​ៗ​ដែល​យើង​បាន​លះ​បង់ ឬ​បាត់​បង់​ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ នឹង​មិន​អាច​មាន​តម្លៃ​លើស​អំណោយ​នៃ​ជីវិត​អស់​កល្ប​ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ​ឡើយ។  ព្រះ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​យើង ស្ម័គ្រ​ព្រះ​ទ័យ​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់ ដើម្បី​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ឲ្យ​រួច​ពី​បាប។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ហ៊ុម​ព័ទ្ធ​យើង ដោយ​សន្តិ​ភាព​របស់​ព្រះ​អង្គ…

នេះជាពេលអធិស្ឋានម្តងទៀត

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​បត់​ឡាន​ចូល​តាម​ផ្លូវ​ក្នុង​ទីធ្លា​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ដោយ​បោយ​ដៃ​ដាក់​អ្នក​ស្រី​ម៉ារាម(Mariam) និង​កូន​ស្រី​តូច​របស់​គាត់ ឈ្មោះ​អេឡេហ្សាប៊ែត(Elizabeth) ដែល​ជា​អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​និង​អ្នក​ស្រី​ម៉ារាម​ច្រើន​តែ​ជជែកគ្នា​លេង ដោយ​មិន​បាន​ព្រៀង​ទុក ដោយ​សន្យា​ថា យើង​នឹង​ជែក​គ្នា​តែ​ពីរ​បី​នាទី​ទេ តែ​ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​បាន​ជជែកលើស​ពីរ​បី​នាទី។ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ អេឡេហ្សាប៊ែត​បាន​ទម្លាប់​ខ្លួន​នឹង​ការ​ជជែក​គ្នា​លេង ដែល​មិន​បាន​ព្រៀង​ទុក​នេះ ដែល​ជា​ញឹក​ញាប់ វា​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​អធិស្ឋាន។ នាង​ឡើង​ដើម​ឈើ ដែល​បាន​ដុះ​នៅ​ចំ​កណ្តាល​ទី​ធ្លា​មុខ​ផ្ទះ​របស់​នាង ដោយ​សំយ៉ុង​ជើង​នៅ​លើ​មែក​ឈើ ហើយ​រវល់​លេង​តែ​ម្នាក់​ឯង ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ និង​ម្តាយ​នាង​ជជែក​គ្នា។ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក អេលីហ្សាប៊ែត​ក៏​បាន​លោត​ចុះ​ពី​លើ​ដើម​ឈើ​នោះ ហើយ​រត់​មក​កន្លែង​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ឈរ។ នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ដៃយើង ដោយ​ទឹក​មុខ​ញញឹម ហើយ​បន្លឺ​សម្លេង​ដែល​ស្ទើរ​តែ​ពិរោះ​ដូចបទ​ចម្រៀង​ថា “តោះ​យើង​អធិស្ឋាន​ទៀត” ។ អេលីហ្សាប៊ែត​នៅ​ក្មេង តែ​ហាក់​ដូច​ជា​ដឹង​ថា ការ​អធិស្ឋាន​មាន​សារៈ​សំខាន់​ប៉ុណ្ណា ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​របស់​យើង។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ជឿ ឲ្យ “មាន​កំឡាំង​ឡើង​ក្នុង​ព្រះអម្ចាស់ ដោយ​ឫទ្ធិបារមី​របស់​ព្រះចេស្តា​ទ្រង់” (អេភេសូរ ៦:១០) ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​លើក​ឡើង អំពី​តួនាទី​ដ៏​សំខាន់ នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​ជាប់​ជា​និច្ច។ គាត់​បានពិពណ៌នា អំពី​ភាព​ចាំ​បាច់​នៃ​គ្រឿង​សឹក ដែល​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​ត្រូវ​ការ ក្នុង​ការ​ដើរ​ជា​មួយ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់ប្រទាន​នូវ​ការ​ការពារ ការ​យល់​ដឹង និង​ជំនឿ ក្នុង​សេចក្តី​ពិត​របស់​ព្រះ​អង្គ(ខ.១១-១៧)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ គាត់​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់​ថា កម្លាំង​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន គឺ​កើត​ចេញ​ពី​ការ​អធិស្ឋាន ជា​អំណោយ​ដែល​នាំ​មក​នូវ​ជីវិត(ខ.១៨-២០)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្តាប់ និង​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់…

មានគ្នាពីរនាក់ប្រសើរជាង

នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំ អាយរុនមែន ត្រេតលុន នៅ​រដ្ឋ​ហាវ៉ៃ កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៧ កញ្ញា​សាន វេល(Sian Welch) និងកញ្ញា​វេនឌី អ៊ីនក្រាហាំ(Wendy Ingraham) ជា​បាន​ព្យាយាម​ក្រោក​ឈរ​ឡើង ដើម្បី​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​រក​ទី​ផ្តាច់​ព្រ័ត្រ។ ពួក​គេ​មាន​ការ​ខ្សោះ​អស់​កម្លាំង ដោយ​ជើង​ញ័រ​អស់​ទៅ​ហើយ។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ដួល​ទៅ​លើ​ដី ហើយ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ក្រោក​ឈរ តែ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ដួល​ម្តង​ទៀត។ នៅ​សល់​តែ​២០​ម៉ែត្រ​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ ពួក​គេ​ទៅ​ដល់​ទី​ហើយ។  ពេល​ដែល​កញ្ញា​អ៊ីនក្រាហាំ ចាប់​ផ្តើម​លូន​ទៅ​រក​ទី ហ្វូង​មនុស្ស​ក៏​បាន​ទះ​ដៃ​ឡើង។ ពេល​ដែល​គូ​ប្រកួត​របស់​នាងលូន​តាម​ពី​ក្រោយ​នាង ហ្វូង​មនុស្ស​ក៏​បាន​ស្រែក​ហូរ​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ អ៊ីនក្រាហាំ​ក៏​បាន​ទៅ​ដល់​ទី ក្នុង​លេខ​រៀង​ទី​៤ ហើយ​នាង​ក៏​បាន​ផ្តួល​ខ្លួន​ទៅ​លើ​ដៃ​របស់​អ្នក​គាំទ្រ ដែល​ចាំ​ទទួល​នាង។ បន្ទាប់​មក នាងក៏​បាន​ងាក​មក​ក្រោយ ហើយ​ឈោង​ដៃ​ទៅ​រក​កញ្ញា​វេល ដែល​បាន​ដួល​ម្តង​ទៀត។ កញ្ញា​វេល​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ក្រោក​ឡើង ហើយ​ផ្តួល​ខ្លួន​ទៅ​មុខ ដោយ​លាត​ដៃ​សន្ធឹង ទៅ​រក​ដៃ​ដ៏​ទន់​ខ្សោយ​របស់​កញ្ញា​អ៊ីនក្រាហាំ ហើយ​ក៏​បាន​ទៅ​ដល់​ទី​ផ្តាត់​ព្រត្រ។  ពេល​ដែល​នាង​បាន​បញ្ចប់​ការ​ប្រកួត​ក្នុង​លេខ​រៀង​ទី​៥ ហ្វូង​មនុស្ស​ក៏​បាន​ស្រែក​ហូរ​ឡើង ដើម្បី​អប​អរ​នាង។

អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​បញ្ចប់​ការ​ប្រកួត​ចម្ងាយ ២២៥​គីឡូ​ម៉ែត្រ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ការ​ហែល​ទឹក ជិះ​កង់ និង​រត់​ប្រណាំង។ ជោគ​ជ័យ​នេះ​បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​ក្នុង​ជីវិត។ ប៉ុន្តែ ទិដ្ឋភាព​នៃ​កីឡាករ​ដែល​ខ្សោះអស់​កម្លាំង​ស៊ូទ្រាំ​ជា​មួយ​គ្នា​ដូច​នេះ បាន​ដក់​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ ដោយ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សេចក្តី​ពិត​ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរសាស្តា ៤:៩-១១

ការ​ទទួល​ស្គាល់​ថា យើង​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ក្នុង​ជីវិត​(ខ.៩) គឺ​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ខ្មាស់​អៀន​ទេ ជា​ពិសេស ដោយ​សារ​យើង​មិន​អាច​បដិសេធ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ថា យើង​គ្មាន​តម្រូវ​ការ ឬ​មិន​អាច​លាក់​បាំង​តម្រូវ​ការ​របស់​យើង…