តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Leslie Koh

តើព្រះអង្គគង់នៅទីនេះទេ?

ពេល​ដែល​ភរិយា​របស់​លោក​មៃឃល(Michael)មាន​ជម្ងឺ ដល់​តំណាក់​កាល​ចុង​ក្រោយ គាត់​ចង់​ឲ្យ​ភរិយា​គាត់ពិសោធ​នឹង​សន្តិភាព ដែល​គាត់​បាន​ទទួល តាម​រយៈ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គាត់​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់​ ដល់​នាង តែ​នាង​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​សោះ។​ ថ្ងៃ​មួយ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​ដើរ ក្នុង​បណ្ណា​គារ ​ប្រចាំ​តំបន់ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ព្រះ​អង្គ​អើយ តើ​ទ្រង់គង់​នៅ​ទីនេះ​ទេ?  គាត់​មិន​ដឹង​ថា ភរិយា​គាត់​នឹង​ឆ្លើយ​តប​យ៉ាង​ណា ចំពោះ​សៀវភៅ​នោះ​ទេ បាន​ជា​គាត់​ដើរ​ចេញ​ចូល​ៗ ក្នុង​បណ្ណាគារ​នោះ​ជា​ច្រើន​ដង ទំរាំ​តែ​គាត់​សម្រេច​ចិត្ត​ទិញ​វា នៅ​ទី​បញ្ចប់។​ គាត់​ក៏​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង ​ពេល​ដែល​នាង​ទទួល​យក​សៀវ​ភៅ​នោះ។

សៀវភៅ​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត ហើយ​នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ​ផង​ដែរ។ ពីរ​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក ភរិយា​របស់​លោក​មៃឃល​ក៏​បាន​លាចាក​លោក ដោយ​មាន​សន្តិ​ភាព​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​បាន​សម្រាក ក្នុង​ការ​ធានា​ថា ទ្រង់​នឹង​មិន​ចាក​ចេញ ឬ​បោះ​បង់​ចោល​នាង​ឡើយ។

ពេល​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ត្រាស​ហៅ​លោក​ម៉ូសេ ឲ្យ​ដឹក​នាំ​រាស្រ្ត​ទ្រង់ ចេញ​ពី​នគរ​អេស៊ីព្ទ ទ្រង់​មិន​បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់នឹង​ប្រទាន​អំណាច​ចេស្តា​ដល់​គាត់​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា “ទ្រង់​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់​ជា​និច្ច”(និក្ខមនំ ៣:១២)។ មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួក​សិស្ស​ទ្រង់ ដោយ​សន្យា​ថា នឹង​ប្រទាន​ព្រះ​វត្ត​មាន​ដ៏​អស់​កល្ប​របស់​ព្រះ ដែល​ពួក​គេ​អាច​ទទួល​តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ(យ៉ូហាន ១៥:២៦)។

មាន​ការ​ជា​ច្រើន​ដែល​ព្រះ​អាច​ប្រទាន​យើង ដើម្បី​ជួយ​ឲ្យ​យើង​អាច​ឆ្លង​កាត់​បញ្ហា​ប្រឈម ក្នុង​ជីវិត ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ផ្នែក​សម្ភារៈ ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា និង​ដំណោះ​ស្រាយ​ភ្លាម​ៗ​សម្រាប់​បញ្ហា​របស់​យើង​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ អំណោយ​ល្អ​បំផុត គឺ​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​អង្គ។ យើង​អាច​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត…

គោលបំណង នៅក្នុងការឈឺចាប់ឬ?

មាន​ពេល​មួយ​អ្នក​ស្រី​ស៊ូ ហ្វេន(Siu Fen)​បាន​ទៅ​ពិនិត្យ​សុខ​ភាព រក​ឃើញ​ថា គាត់​មាន​ជម្ងឺ​ខូច​តម្រង​នោម ហើយ​ត្រូវ​ទៅ​លាង​ឈាម​ជា​ប្រចាំ អស់​មួយ​ជីវិត។ ពេល​នោះ គាត់​ចង់​បោះ​បង់​ចោល​ការ​ព្យាបាល។ ដោយសារ​គាត់​ចូល​និវត្តន៍ ហើយ​នៅ​លីវ និង​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយ គាត់​ក៏​បាន​គិត​ថា គាត់​មិន​ត្រូវ​ការ​ពន្យា​ជីវិត​ទេ។ ប៉ុន្តែ មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គាត់ ឲ្យ​បន្ត​តស៊ូ ហើយ​ទៅ​លាង​ឈាម​ឲ្យ​ទៀត​ទាត់ ដោយ​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ជួយ​គាត់។

ពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ប្រើ​បទ​ពិសោធន៍​របស់​គាត់​ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់​ ដែល​ទៅ​ថ្វាយ​បង្គំ​នៅ​ព្រះ​វិហារ​ជា​មួយ​គាត់។ ស្រ្តី​នោះ​មាន​ជម្ងឺ​ចុះ​ខ្សោយ​កម្លាំង ហើយ​មានអារម្មណ៍​ឯ​កោ ដោយ​សារ​មាន​មនុស្ស​តិច​ណាស់ ដែល​ពិត​ជា​អាច​យល់​ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​នាង​កំពុង​ឆ្លង​កាត់។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ស្រី​ស៊ូ ហ្វ៊ែន អាច​យល់​អំពី​ការ​ឈឺ​ចាប់ ក្នុង​ផ្លូវ​កាយ និង​ផ្លូវ​អារម្មណ៍​របស់​គាត់​ ហើយ​អាច​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ផ្ទាល់​ខ្លួន ជា​មួយ​គាត់​ផង​ដែរ។ បទ​ពិសោធន៍​របស់​អ្នក​ស្រី​ស៊ូ ហ្វ៊ែន បាន​ជួយ​ឲ្យ​គាត់​អាច​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ​ស្រ្តី​នោះ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​អាច​ផ្តល់​ឲ្យ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ជា​ច្រើន ដែល​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មិន​អាច​ផ្តល់​ឲ្យ​បាន។ គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ពេល​នេះ គាត់​ដឹង​ហើយ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នៅ​តែ​អាច​ប្រើ​គាត់។

យើង​អាច​ពិបាក​យល់​អំពី​មូល​ហេតុ ដែល​យើង​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់។ តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អាច​ប្រើ​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង តាម​របៀប​ដែល​យើង​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់។ ពេល​ដែល​យើង​ងាក​ទៅ​រក​ទ្រង់ ដើម្បី​ទទួល​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​មាន​ទុក្ខ​លំបាក ទ្រង់​នឹង​ចម្រើន​កម្លាំង​យើង ឲ្យ​អាច​ជួយ​អ្នក​ដទៃ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មើល​ឃើញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ នៅ​ក្នុង​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​គាត់។…

ដំណឹងដ៏អស្ចារ្យ!

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​អាន​កាសែត​ប្រចាំ​តំបន់ ឃើញ​មាន​អត្ថ​បទ​ដ៏​ខ្លី​មួយ តែ​វា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​កក់​ក្តៅ។ អត្ថ​បទ​នោះ​បាន​ពិពណ៌នា​ថា បន្ទាប់​ពី​អ្នក​ទោស​មួយ​ក្រុម​បាន​ចូល​រួម ក្នុង​កម្ម​វិធី​រឹត​ចំណង​គ្រួសារ ផ្អែក​ទៅ​លើ​សេចក្តី​ជំនឿ​លើ​ព្រះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​អនុញ្ញាត​ដ៏​កម្រ ឲ្យ​ជួប​ជុំ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន ដោយ​បើក​ចំហ។ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ មាន​អ្នក​ខ្លះ​មិន​បាន​ជួប​កូន​ៗ​របស់​ខ្លួន​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។ ថ្ងៃ​នោះ ពួក​គេ​មិន​បាន​ជួប​គ្នា នៅ​ក្នុង​បន្ទប់ ដែល​មាន​កញ្ចក់​ខណ្ឌ​ជា​ពីរ​នោះ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពួក​គេ​អាច​ប៉ះ និង​ឱប​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​ខ្លួន។ ទឹក​ភ្នែក​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ស្រក់​ចុះ​មក ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មាន​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាល កាន់​តែ​ខ្លាំង​ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន ហើយ​របួស​របស់​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា។

សម្រាប់​អ្នក​អាន​ភាគ​ច្រើន នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​រឿង​ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​នោះ ការ​ឱប​គ្នា​ជា​ព្រឹត្តិ​ការណ៍ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ ហើយ​សម្រាប់​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត ដំណើរ​ការ​នៃ​ការ​អត់​ឱន​ទោស និង​ការ​ផ្សះផ្សា​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម។

ការ​អត់​ទោស​បាប ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​សម្រាប់​យើង និង​ការ​ផ្សះផ្សា​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន តាម​រយៈ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ទ្រង់ គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​សេចក្តី​ពិត​ដ៏​សាមញ្ញ នៃ​ជំនឿ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ អត្ថ​បទ​កាសែត​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ បាន​និយាយ​អំពី​ការ​ផ្សៈផ្សា ដែល​បាន​រំឭក​យើង​ថា ការ​លៈ​បង់​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​ជា​ដំណឹង​ដ៏​អស្ចារ្យ មិន​គ្រាន់​តែ​សម្រាប់​លោកិយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​សម្រាប់​អ្នក និង​ខ្ញុំ​ផង​ដែរ។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​ណា​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ពិបាក​ពេក ដោយ​សារ​កំហុស​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ នោះយើង​អាច​តោង​ឲ្យ​ជាប់​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ​។ សេចក្តី​មេត្តា​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ជា​ដំណឹង​ល្អ​ដែល​ប្រកាស​ថា ដោយ​សារព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សុគត​ជំនួស​យើង នោះ​យើង​អាច​ចូល​មក​រក​ព្រះ​វរបិតា ដោយ​ឲ្យ​ទ្រង់​លាង​សម្អាត​បាប​របស់​យើង ឲ្យ “សដូច​ព្រិល”(ទំនុកដំកើង ៥១:៧)។ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​បែប​នោះ ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ថា…

ការរៀបចំ សម្រាប់ធ្វើការល្អ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​និង​ភរិយា​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​វិស្សម​កាល នៅ​ប្រទេស​ក្រៅ។ ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ដើរ​តាម​ផ្លូវ មាន​មនុស្ស​មាឌ​ធំ​ម្នាក់ ដែល​យើង​មិន​ដែល​ស្គាល់ បាន​ដើរ​មក​រក​យើង ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​រាថយ ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​។ ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​របស់​យើង​លើក​នោះ​បាន​ជួប​រឿង​អាក្រក់​ជា​ច្រើន​មក​ហើយ។ យើង​ត្រូវ​គេ​ស្រែក​គំហក​ដាក់ ត្រូវ​គេបោក​ប្រាស់ និង​ត្រូវ​គេ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សារ។ តើ​យើង​នឹង​ត្រូវ​ជួប​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​មួយ​ទៀត​ឬ? ពេល​នោះ គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់​ តាម​ពិត​បុរស​នោះ គ្រាន់​តែ​ចង់​បង្ហាញ​កន្លែង ដែល​យើង​អាច​មើល​ទេសភាព​ដ៏ស្រស់​ស្អាត​បំផុត​របស់​ទីក្រុង​របស់​គាត់​ប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ហុច​ដុំ​ស្ករ​សូកូឡា​មួយ​ដុំ​មក​យើង ដោយ​ទឹកមុខ​ញញឹម ហើយ​ក៏​បាន​ចាក​ចេញ​ទៅ។ អំពើ​ល្អដ៏​តូច​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​រីករាយ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ និយាយ​រួម ការ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​របស់​យើង​មាន​ន័យ។  រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​ដឹង​គុណ ចំពោះ​បុរស​ម្នាក់​នោះ និង​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​អំណរ​ឡើង​វិញ។

តើ​ហេតុ​អ្វី បាន​ជា​បុរស​ម្នាក់​នោះ​ដើរ​មក​រក​មនុស្ស​ពីរ​នាក់ ដែល​គាត់​មិន​ដែល​ស្គាល់ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ? តើ​គាត់​កំពុង​តែដើរ​រក​នរណា​ម្នាក់ ដែល​គាត់​អាច​ឲ្យ​ស្ករ​សូកូឡា​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​សប្បាយ​ចិត្ត​ឬ?

វា​ពិត​ជា​អស្ចារ្យ​ណាស់ ដែល​អំពើ​ល្អ​ដ៏​តូច​បំផុត អាច​នាំ​មក​នូវ​ស្នាម​ញញឹម​ស្រស់​បំផុត  ហើយ​ថែម​ទាំង​អាច​នាំនរណា​ម្នាក់ ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​សារៈ​សំខាន់ នៃ​ការ​ធ្វើ​ការ​ល្អ​(យ៉ាកុប ២:១៧,២៤)។ បើ​យើង​បាន​ទទួល​ការ​ជម្រុញ​ចិត្ត ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​ល្អ នោះ​យើង​មាន​ការធានា​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មិន​គ្រាន់​តែ​ជួយ​ឲ្យ​យើង​អាច​ធ្វើ​ការ​ល្អ​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ តែ​ថែម​ទាំង​បាន “រៀប​ចំ​ទុក​ជា​មុន ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ការ​ល្អ” ទៀត​ផង​(អេភេសូរ ២:១០)។

ថ្ងៃ​នេះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រហែល​ជា​បាន​រៀប​ចំ​យើង ឲ្យ​ទៅ​ជួប​នរណា​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​ត្រូវ​ការ​ពាក្យ​លើក​ទឹក​ចិត្ត នៅ​ថ្ងៃនេះ…

ពេលដែលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលថា ទេ

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ធ្វើ​ទាហាន នៅ​អាយុ​១៨​ឆ្នាំ ដូច​យុវជន​សឹង្ហ​បូរី​ទំាង​អស់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន ដោយ​ចិត្ត​ស្រេក​ឃ្លាន​ចង់​បាន​មុខ​នាទី​ដែល​ស្រួល​ៗ ដូច​ជា អ្នក​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ការិយា​ល័យ ឬ​អ្នក​បើក​បរ​ជា​ដើម។​  ដោយសារ​ខ្ញុំ​មិន​មាន​កាយ​សម្បទា​រឹង​មាំ​ ខ្ញុំសង្ឃឹម​ថា គេ​នឹង​មិន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឆ្លង​កាត់​ការ​ហ្វឹក​ហាត់​ការ​ប្រយុទ្ធ ដែល​ពិបាក​ៗ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​មួយ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ មាន​ខគម្ពីរ​មួយ​បាន​លេច​ឡើង ចេញ​ពី​ទំព័រ​ព្រះ​គម្ពីរ គឺ​ខ​គម្ពីរ​ដែល​ចែង​ថា “គុណ​របស់​អញ​ល្មម​ដល់​ឯង​ហើយ … ”(២កូរិនថូស ១២:៩)។

មុន​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​អារម្មណ៍​បែប​នេះ​ទៀត​ឡើយ។ ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ឆ្លើយ​តប​ការ​អធិស្ឋានរបស់​ខ្ញុំ​ហើយ។ បើ​សិន​ជា​គេ​ចាត់​តាំង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ពិបាក នោះ​ទ្រង់​នឹង​ថែរក្សា ហើយ​ផ្គត់​ផ្គង់​ខ្ញុំ​មិន​ខាន។

ដូច​នេះ ទី​បំផុត គេ​ក៏​បាន​ចាត់​តាំង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ហ្វឹក​ហាត់​ក្នុង​កង​រថពាស​ដែក ដោយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​តែង​តែ​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ។​ សព្វ​ថ្ងៃនេះ ពេល​ខ្ញុំ​ក្រឡេក​មក​មើល​អនុស្សាវរីយ៍​កាល​នៅ​ហ្វឹក​ហាត់​ទាហាន ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​ទ្រង់​មិន​បាន​ប្រទាន​នូវអ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​បាន ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ។ ការ​ហ្វឹក​ហាត់​ទាហាន និង​បទ​ពិសោធន៍​ទាំង​នោះ បាន​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ភាព​រឹង​មាំ​ផ្នែក​ផ្លូវកាយ ផ្លូវ​ចិត្ត ហើយ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ទំនុក​ចិត្ត ដើម្បី​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភាព​ពេញ​វ័យ។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ២៥:១-៥ បន្ទាប់​ពី​ហោរា​អេសាយ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ អំពី​ការ​ដាក់​ទោស​មក​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​ការរំដោះ​ឲ្យ​រួច​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ពួក​គេ នៅ​ពេល​បន្ទាប់​មក​ទៀត គាត់​ក៏​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ សម្រាប់​ផែន​ការ​ដែល​ទ្រង់មាន​សម្រាប់​ពួក​គេ។ លោក​អេសាយ​ក៏​បាន​កត់​សំគាត់​ផង​ដែរ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ “បាន​រៀប​ផែន​ការ​តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយ” ដើម្បី​ឲ្យ“ការ​ដ៏​អស្ចារ្យ​ទាំង​នោះ” បាន​កើត​ឡើង(ខ.១) ​ប៉ុន្តែ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ…

សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ

ពេល​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​អ្នក​ស្រី​ស៊ូ(Sue)លែង​លះ​គ្នា កាល​គាត់​នៅ​តូច ជម្លោះ​ផ្លូវ​ច្បាប់​ទាក់​ទង​នឹង​សិទ្ធិ​អាណាព្យាបាល និងបញ្ហា​របស់​គាត់​ជា​ច្រើន​ទៀត ក៏​បាន​កើត​ឡើង ហើយ​គេ​ក៏​បាន​សម្រេច​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​រស់​នៅ​ ក្នុង​មណ្ឌល​កុមារ​កំព្រា​មួយ​រយៈ។ នៅ​ទីនោះ គាត់​ត្រូវ​ក្មេង​ធំ​ជាង​ធ្វើ​បាប ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ឯ​កោ ដូច​ត្រូវ​គេ​បោះ​បង់​ចោល។ ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​មក​មើល​គាត់​តែ​មួយ​ខែ​ម្តង​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​នាង​ស្ទើរ​តែ​មិន​ដែល​បាន​ឃើញ​មុខ​ប៉ា​របស់​គាត់។ ទោះ​ជាយ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ម្តាយ​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា បទ​បញ្ជា​របស់​ផ្ទះ​នោះ​បាន​រារាំង​មិន​ឲ្យ​គាត់ មក​លេង​គាត់​ឲ្យ​បាន​ញឹក​ញាប់ តែ​គាត់​បាន​មក​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​របង​ផ្ទះ​នោះ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​សង្ឃឹម​ថា នឹង​បាន​ឃើញ​កូន​ស្រី​គាត់ តែ​បន្តិច​ក៏​អស់​ចិត្ត។ គាត់​និយាយ​ថា ជួន​កាល គាត់​គ្រាន់​តែ​ចង់​ឃើញ​កូន​ស្រី​គាត់​លេង​នៅ​ក្នុង​សួន​ច្បារ ហើយ​ចង់​ដឹង​ថា នាង​សុខ​សប្បាយ​ឬ​ទេ។

ពេល​ដែល​អ្នក​ស្រី​ស៊ូ​ចែក​ចាយ​អំពី​រឿង​នេះ​ដល់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ជួន​កាល យើង​ប្រហែល​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា ត្រូវ​គេ​បោះ​បង់​ចោល និង​ឯ​កោ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ទុក្ខ​លំបាក។ យើង​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​កំពុង​តែ​ថែរក្សា​យើង​គ្រប់​ពេល​វេលា(ទំនុក​ដំកើង ៣៣:១៨)។ ទោះយើង​មិន​អាច​មើល​ទ្រង់​ឃើញ​ក៏​ដោយ ក៏​ទ្រង់​នៅ​តែ​គង់​ក្បែរ​យើង​ជា​និច្ច។ ព្រះ​នេត្រ និង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ទ្រង់ តែង​តែ​នៅជាប់​នឹង​យើង​ជា​និច្ច ទោះ​យើង​ទៅ​ទី​ណា​ក៏ដោយ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ឪពុក​ម្តាយ​ដែល​ស្រឡាញ់​កូន​នោះ​ទេ។ តែ​ដោយ​សារ​ទ្រង់​ជា​ព្រះ នោះ​ទ្រង់​អាច​ជួយ​យើង​បាន​គ្រប់​ពេល ។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​៩១ បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​រំដោះ ការពារ និង​លើក​កូន​របស់​ទ្រង់​ឡើង។ ព្រះ​អង្គ​មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​ទី​ជ្រក​កោន និង​ជម្រក​ប៉ុណ្ណោះ​ឡើយ​។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ដើរ​កាត់​ជ្រលង​ដ៏​ងងឹត​នៃ​ជីវិត យើង​អាច​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត…

មិនបញ្ឈប់ការសាងសង់

ពេល​ដែល​លោក​សាយម៉ុន​មាន​ឱកាស​ទទួល​មុខ​នាទី​ថ្មី នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ គាត់​ជឿ​ថា វា​ជា​ឱកាស ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន។ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​អធិស្ឋាន សូម​ព្រះ​ទ្រង់​ជួយ​គាត់ ក្នុង​ការ​សម្រេច​ចិត្ត និង​ការ​ដឹក​នាំ គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែប្រទាន​ឲ្យ​គាត់​មាន​ឱកាស ដើម្បី​មាន​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​កាន់​តែ​ធំ​ជាង​មុន។ អ្វី​ៗ​ក៏​មាន​ភាព​រលូន ហើយ​ចៅ​ហ្វាយ​របស់​គាត់ ក៏​បាន​គាំទ្រ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​របស់​គាត់។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​មក អ្វី​ៗ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​មាន​បញ្ហា។ មិត្ត​រួម​ការងារ​របស់​គាត់​ខ្លះ មិន​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ការ​ឡើង​តំណែង​របស់​គាត់ ហើយ​ក៏​បាន​បដិសេធន៍​មិន​ព្រម​សហការណ៍​ជា​មួយ​គាត់។ គាត់​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ឆ្ងល់​ថា តើ​គាត់​គួរ​តែ​បោះ​បង់​ចោល​ឬ​អត់?

ពេល​ដែល​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​វិល​ត្រឡប់​មក​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ដើម្បី​កសាង​ដំណាក់​របស់​ព្រះ​ឡើង​វិញ ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច និង​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​(អែសរ៉ា ៤:៤)។ ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​បាន​ផ្អាក​ការ​សាង​សង់ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ធ្វើ​បន្ត​ទៀត ពេល​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ តាម​រយៈ​ហោរា​ហាកាយ និង​ហោរា​សាការី​(៤:២៤-៥:២)។

ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​ក៏​បាន​មក​រក​រឿង​ពួក​គេ​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត។ ប៉ុន្តែ លើក​នេះ ពួក​គេ​បាន​អត់​ទ្រាំ ដោយ​ដឹង​ថា “ព្រះ​នេត្រ​នៃ​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ បាន​ទត​មើល​ពួក​គេ​”(៥:៥)។ ពួកគេ​ក៏​បាន​ប្រកាន់​ខ្ជាប់ តាម​ការ​ណែនាំ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ក៏​បាន​​ទុក​ចិត្ត​ថា ទ្រង់​នឹង​ចម្លង​ពួក​គេ ឲ្យ​ឆ្លង​កាត់​ការ​ប្រឆាំង ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​ជួប​ប្រទះ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ព្រះទ័យ​របស់​ស្តេច​ពើរស៊ី ឲ្យ​គាំ​ទ្រ​ការ​សាង​សង់​ព្រះ​វិហារ ដល់​ចប់​សព្វ​គ្រប់(ខ.១៣-១៤)។

យ៉ាង​ណា​មិញ លោក​សាយមុន​ក៏​បាន​ស្វែង​រក​ប្រាជ្ញា​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ក្នុង​សម្រេច​ចិត្ត​ថា តើ​គាត់​គួរ​តែ​បន្ត​ការងារ​របស់​គាត់ ឬត្រូវ​ស្វែង​រក​មុន​នាទី​ថ្មី។ ពេល​គាត់​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​កំពុង​ត្រាស​ហៅ​គាត់ ឲ្យ​បន្ត​នៅ​ធ្វើ​ការ គាត់​ក៏​បាន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​កម្លាំងរបស់​ទ្រង់…

តែងតែស្វាគមន៍ជានិច្ច

បន្ទាប់​ពី​អែនជី(Angie) បាន​តស៊ូ នៅ​ក្នុង​ការ​រៀន​សូត្រ​ឲ្យ​បាន​ចំណាត់​ថ្នាក់​ល្អ អស់​បី​បួន​ឆ្នាំ​មក ទី​បំផុត គេ​បាន​ដក​នាង​ចេញ​ពី​សាលា​បឋម​សិក្សា​ដែល​ឈាន​មុខ​គេ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្ទេរ​ទៅ​សាលា “ធម្មតា”។ នៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​អប់រំ​ដែល​មាន​ការ​ប្រកួត​ប្រជែង​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា នៅ​ប្រទេស​សឹង្ហ​បូរី គេ​សង្ឃឹម​ថា ការ​បាន​ទៅ​រៀន​នៅ​សាលា “ល្អ” នឹង​នាំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​អនាគត​ល្អ ហេតុ​នេះ​ហើយ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ក៏​បាន​គិត​ថា ការ​ផ្ទេរ​ចេញ​ពី​សាលា​ដ៏​ឈាន​មុខ​នេះ គឺ​ជា​បរាជ័យ​របស់​អេនជី​។

ឪពុក​ម្តាយ​របស់​អេនជី មាន​ការ​ខក​ចិត្ត ហើយ​អេនជី​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា នាង​ហាក់​ដូច​ជា​ត្រូវ​គេ​ទម្លាក់​អញ្ចឹង។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ចូល​រៀន​នៅ​សាលា​ថ្មី មិន​ទាន់​បាន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ផង ក្មេង​ស្រី​អាយុ​៩​ឆ្នាំ​ម្នាក់​នេះ ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​ទៅ​រៀន​ជា​មួយ​សិស្ស​ចំណាត់​ថ្នាក់​មធ្យម មាន​ន័យ​យ៉ាង​ណា​ចំពោះ​ខ្លួន​នាង។ នាង​ក៏​បាន​ប្រាប់​ម្តាយ​នាង​ថា នាង​ចង់​រៀន​នៅ​សាលា​ថ្មី​នេះ។ ទី​បំផុត នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា គេ​បាន​ទទួល​ស្វាគមន៍​នាង​ហើយ។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​លោក​សាខេ ដែល​មាន​អារម្មណ៍​រំភើប​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​យាង​ចូល​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​យក​ពន្ធ​ម្នាក់​នេះ​(លូកា ១៩:៥)។​ ព្រះ​គ្រីស្ទ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​សោយ​អាហារ​ជា​មួយ​ អ្នក​ដែល​បាន​ដឹង​ថា​ខ្លួន​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត ហើយ​មិន​ស័ក្តិ​សម​នឹង​ទទួល​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ(ខ.១០)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​រក​យើង ហើយ​ស្រឡាញ់​យើង ទោះ​យើង​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ម្តេច​ក៏​ដោយ ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា យើង​នឹង​បាន​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ តាម​រយៈ​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់។ ទ្រង់​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​ភាពល្អ​ឥត​ខ្ចោះ តាម​រយៈ​ព្រះ​គុណ​របស់​ទ្រង់​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ។

ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ជា​ការ​តស៊ូ​ជា​ប្រចាំ ដោយ​ដឹង​ថា ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​បាន​ខ្វះ​មិន​ដល់​សិរីល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ តែ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា…

សួរព្រះជាម្ចាស់ជាមុនសិន

ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដំបូង​ នៃ​ជីវិត​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​បាន​ខិត​ខំ​ស្វែង​យល់​ អំពី​ចំណង់​ចំណូល​ចិត្ដ​របស់​ភរិយា​ខ្ញុំ។ តើគាត់​ចង់​ញ៉ាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច ដ៏​ស្ងប់​ស្ងាត់​នៅ​ផ្ទះ ឬ​ទៅ​ញ៉ាំ​អាហារ នៅ​ភោជ្ជនីយ​ដ្ឋាន​ថ្លៃ​ៗ? តើ​វា​មិន​អី​ទេ​ឬ ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​ចំណាយពេល​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​ប្រុស​ៗ ឬ​គាត់​រំពឹង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ទុក​ពេល​ទំនេរ ចុង​សប្តាហ៍​សម្រាប់​គាត់?  មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ទាយ​ស្មាន និង​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​តែ​ម្នាក់​ឯង​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា តើ​គាត់​ចង់​បាន​មួយ​ណា?

គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ ដោយ​ញញឹម​យ៉ាង​កក់​ក្តៅ​ថា ខ្ញុំ​រើស​យក​មួយ​ណា ក៏​បាន​ដែរ។ គាត់​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​គិត​ដល់​គាត់។

ពេល​ខ្លះ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះទ័យ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ ហើយ​តើ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​ការងារ​មួយ​ណា។ បើ​គ្រាន់​តែ​អធិស្ឋាន​ទូល​សូម​ការ​ដឹក​នាំ និង​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ ​គឺ​មិន​ទាន់​គ្រប់​គ្រាន់​ល្មម នឹង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​ចម្លើយ​ដ៏​ជាក់​លាក់​ណា​មួយ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ មាន​ចម្លើយ​មួយ ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់ នោះ​គឺ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទុក​ចិត្ត​លើ​ព្រះ​អម្ចាស់ ហើយ​ត្រូវ​មាន​ក្ដី​អំណរ​ក្នុង​ទ្រង់ ព្រម​ទាំង​ត្រូវ​ថ្វាយ​គ្រប់​ទាំង​ផ្លូវ​របស់​ខ្ញុំ​ដល់​ទ្រង់ (ទំនុក​ដំកើង ៣៧:៣-៥)។

គឺ​ពេល​នោះ​ហើយ ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា តាម​ធម្មតា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន ឲ្យ​យើង​មាន​សេរីភាព ក្នុង​ការ​ជ្រើស​រើស ឲ្យ​តែ​យើង​ព្យាយាម​យក​ផ្លូវ​ទ្រង់​ជា​ទី​មួយ ជា​ជាង​រើស​យក​ផ្លូវ​ខ្លួន​ឯង។ បាន​សេចក្តី​ថា យើង​ត្រូវ​ជម្រុះ​ចោល​ជម្រើស​ណា​ដែល​ខុស ឬទ្រង់​មិន​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ ដូច​ជា អំពើ​អសីល​ធម៌ អំពើ​បាប ឬ​អំពើ​ដែល​មិន​ចម្រើន ដល់​ទំនាក់​ទំនង​របស់​យើង ជា​មួយ​ទ្រង់។ បើ​មាន​ជម្រើស​ណា​ទៀត ដែល​គាប់​ព្រះ​ហប្ញ​ទ័យ​ព្រះ…

អំណរក្នុងការចែកទាន ឬការឲ្យ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​ជួប​រឿង​ក្រៀម​ក្រំ ពេញ​មួយ​សប្ដាហ៍។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ល្វើយ មិន​ចង់​ធ្វើ​ការ​ងារ​អ្វី​ទាំង​អស់​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដឹង​ថា មក​ពី​មូល​ហេតុ​អ្វី​ដែរ។

ជិត​ដល់​ចុង​សប្តាហ៍ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា អ៊ុំ​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់ មាន​ជំងឺ​ខូច​តម្រង​នោម។​ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គាត់​ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ខ្ញុំ​បែរ​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ថា ចង់​ពន្យា​ពេល​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​គាត់​ទៅ​វិញ។ ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ខ្ញុំ​ក៏ ​បាន​ព្យាយាម​ទៅ​ផ្ទះ​គាត់​ឲ្យ​ខាន​តែ​បាន ដែល​នៅ​ទីនោះ យើង​ក៏​បាន​បរិភោគ​អាហារ ជជែក​គ្នា​លេង ហើយ​អធិស្ឋាន​ជា​មួយ​គ្នា។ មួយ​ម៉ោង​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​គាត់ ដោយ​ទទួល​អាម្មណ៍​ស្រស់​ស្រាយ  ​ជា​លើក​ដំបូង ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​សប្តាហ៍​នោះ​។ តាម​ពិត ការ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​សុខ​ទុក្ខ​របស់​អ្នក​ដទៃ ជា​ជាង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ខ្លួន​ឯង បាន​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ប្រសើរ​ឡើង។

អ្នកជំនាញ​ផ្នែក​ចិត្ត​សាស្រ្ត​បាន​រក​ឃើញ​ថា ការ​ធ្វើ​ទាន ឬ​ការ​ឲ្យ អាច​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ការ​ស្កប់​ចិត្ត ពេល​ដែល​អ្នក​ឲ្យ បាន​មើល​ឃើញ​ថា អ្នក​ទទួល​មាន​ការ​ដឹង​គុណ​ចំពោះ​ការ​ឲ្យ​នោះ។ អ្នក​ជំនាញ​មួយ​ចំនួន ថែម​ទាំង​បាន​ជឿ​ថា​ មនុស្ស​មាន ចិត្ត​សប្បុរស តាំង​ពី​កំណើត​មក!

ប្រហែល​មក​ពី​ហេតុ​នេះ​ហើយ នៅ​ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដល់​ពួក​ជំនុំ នៅ​ទីក្រុង​ថែស្សាឡូនីច ឲ្យ​កសាង​សហគមន៍​នៃ​សេចក្តី​ជំនឿ គាត់​ក៏​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ឲ្យ​ជួយ​អ្នក​ដែល​ទន់​ខ្សោយ(១ថែស្សាឡូនីច ៥:១៤)។ មុន​នោះ គាត់​បាន​ដក​ស្រង់​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ ដែល​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “​ដែល​ឲ្យ នោះ​បាន​ពរ​ជា​ជាង​ទទួល” (កិច្ចការ ២០:៣៥)។ ទោះ​បី​ក្នុង​បរិបទ​នេះ សាវ័ក​ប៉ុល​កំពុង​តែ​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​លើ​ការ​ធ្វើ​ទាន…