ប្រកួតដោយអំណរ

កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ ប្រាយអិន(Brian) គឺជាគ្រូបង្វឹកកីឡាបាល់បោះ នៅវិទ្យាល័យ។ នៅឆ្នាំមួយនោះ ខណៈពេលដែលក្រុមកីឡាកររបស់គាត់ កំពុងតែប្រកួត នៅក្នុងការប្រកួតកីឡាបាល់បោះប្រចាំរដ្ឋវ៉ាស៊ីនតោន អ្នកក្រុងជាច្រើននាក់ បានចោទសួរពួកគេដោយបំណងល្អថា តើពួកគេនឹងប្រកួតឈ្នះ នៅឆ្នាំនេះទេ? កីឡាករ និងគ្រូបង្វឹកនៅក្នុងក្រុមទាំងពីរ ដែលបានប្រកួតនៅថ្ងៃនោះ មានអារម្មណ៍តានតឹងយ៉ាងខ្លាំង បានជាប្រាយអិនប្រាប់ក្រុមរបស់គាត់ ឲ្យប្រកួតដោយអំណរ។

រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីពាក្យចុងក្រោយ ដែលសាវ័កប៉ុលបាននិយាយទៅកាន់ពួកចាស់ទុំ នៅក្រុងអេភេសូរថា គាត់នឹងបង្ហើយការរត់ប្រណាំងរបស់គាត់ ដោយអំណរ(កិច្ចការ ២០:២៤)។ ត្រង់ចំណុចនេះ គោលបំណងរបស់គាត់ គឺដើម្បីបញ្ចប់កិច្ចការ ដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទានមកគាត់។ គាត់បានតាំងចិត្ត និងអធិស្ឋានសូមឲ្យគាត់បានបង្ហើយការរត់ប្រណាំងនោះ ដោយអំណរ។ ចំណែកក្រុមរបស់ប្រាយអិនវិញ ពួកគេក៏បានតាំងចិត្តប្រកួតដោយអំណរ ហើយនៅឆ្នាំនោះ ក្រុមរបស់គាត់ក៏បានឈ្នះពាន់រង្វាន់ជើងឯកប្រចាំរដ្ឋ។

យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែមានហេតុផល នៅក្នុងការរអ៊ូរទាំ ដោយសារដំណឹងដែលធ្វើឲ្យបាក់ទឹកចិត្ត និងភាពតានតឹងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ឬបញ្ហាសុខភាពជាដើម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទាននូវក្តីអំណរ ដែលឈ្នះបញ្ហាទាំងអស់នេះ ឲ្យតែយើងទូលសូមទ្រង់។ និយាយរួម យើងអាចទទួលក្តីអំណររបស់ព្រះយេស៊ូវ (យ៉ូហាន ១៥:១១)។
ក្តីអំណរ ឬអំណរអរ ជាផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណ ដែលព្រះយេស៊ូវបានប្រទាន(កាឡាទី ៥:២២)។ ដូចនេះ រៀងរាល់ពេលព្រឹក ចូរយើងកុំភ្លេចទូលសូមទ្រង់ឲ្យជួយយើង ឲ្យរត់ប្រណាំងខាងវិញ្ញាណ ដោយអំណរ។ លោករីឆាត…

ព្រះអម្ចាស់សប្បាយព្រះទ័យ

កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ជីដូនរបស់ខ្ញុំបានផ្ញើកញ្ចប់ក្រដាស់មួយមកខ្ញុំ ដែលក្នុងនោះ មានពេញទៅដោយរូបថតចាស់ៗ ហើយពេលដែលខ្ញុំមើលរូបថតទាំងនោះម្តងមួយសន្លឹកៗ ខ្ញុំក៏បានចាប់ចិត្តនឹងរូបមួយជាងគេ។ ក្នុងរូបថតនោះ ខ្ញុំឃើញ រូបខ្ញុំកាលអាយុ២ឆ្នាំ កំពុងអង្គុយនៅចុងម្ខាងនៃជើងក្រាន សម្រាប់ដុតកម្តៅផ្ទះ។ ហើយប៉ារបស់ខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយកៀកកម៉ាក់ខ្ញុំ នៅចុងម្ខាងទៀតនៃជើងក្រាននោះ។ អ្នកទាំងពីរមើលមកខ្ញុំ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ និងទឹកមុខរីករាយ។

ដោយសារខ្ញុំបានបិទវាលើទូខោអាវរបស់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំអាចមើលឃើញវា ជារៀងរាល់ពេលព្រឹក។ វាបានរំឭកខ្ញុំ អំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលពួកគាត់មានចំពោះខ្ញុំ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមពិតទៅ សូម្បីតែសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ឪពុកម្តាយក៏មិនល្អឥតខ្ចោះដែរ។ ខ្ញុំបានរក្សាទុករូបថតនោះ ព្រោះវាបានរំឭកខ្ញុំថា ទោះសេចក្តីស្រឡាញ់របស់មនុស្ស អាចមានចំណុចខ្វះខាតនៅពេលខ្លះក៏ដោយ ក៏សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ តែងតែល្អឥតខ្ចោះជានិច្ច ហើយព្រះគម្ពីរបានចែងថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងតែទតមើលមកខ្ញុំ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ដូចដែលឪពុកម្តាយខ្ញុំបានមើលមកខ្ញុំ នៅក្នុងរូបថតនោះដែរ។

ហោរាសេផានាបានពិពណ៌នាអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ តាមរបៀបដែលគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ គាត់បានពិពណ៌នាថា ព្រះជាម្ចាស់បានអរសប្បាយនឹងរាស្រ្តរបស់ទ្រង់ ដោយបន្លឺសម្លេងច្រៀង។ រាស្រ្តរបស់ទ្រង់មិនសក្តិសមនឹងទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់នេះទេ។ ព្រោះពួកគេមិនបានស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ ឬមិនបានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ ដោយចិត្តអាណឹតអាសូរ។ ប៉ុន្តែ លោកសេផានាបានសន្យាថា ទីបញ្ចប់ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ក៏បានលប់ពីលើកំហុសរបស់ពួកគេ។ ទ្រង់នឹងលើកលែងទោសឲ្យពួកគេ(សេផានា ៣:១៥) ហើយទ្រង់ក៏នឹងមានសេចក្តីរីករាយចំពោះពួកគេផងដែរ(ខ.១៧)។ ទ្រង់នឹងប្រមូលរាស្រ្តទ្រង់ ដាក់នៅក្នុងរង្វង់ដៃទ្រង់ និងនាំពួកគេត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ហើយស្អាងពួកគេឡើង(ខ.២០)។

នេះជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលសក្តិសមនឹងឲ្យខ្ញុំយកមកជញ្ជឹងគិត រៀងរាល់ពេលព្រឹក។—AMY…

កុំលេងបិទពួនជាមួយព្រះជាម្ចាស់

កាលពីក្មេង ខ្ញុំចូលចិត្តលេងបិទពួនណាស់។ ពេលខ្ញុំឮសម្លេងសំរឹបជើងរបស់បងប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ ដែលមានអាយុ៥ឆ្នាំ កំពុងដើរនៅកៀនជ្រុងផ្ទះ ខ្ញុំគិតថា “គាត់រកខ្ញុំឃើញឥឡូវហើយ”។ គាត់ក៏បានដើរមកជិតខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង។ នៅសល់តែ៥ជំហានទៀតប៉ុណ្ណោះ។ ទីបំផុតគាត់ក៏បានរកខ្ញុំឃើញ។
មនុស្សភាគច្រើនមានអនុស្សាវរីយ៍លេងបិទពួន កាលនៅក្មេង។ តែជួនកាល ក្នុងការរស់នៅ យើងខ្លាចគេរកឃើញអ្វី ដែលយើងព្យាយាមលាក់បាំង ហើយការភ័យខ្លាចនេះ មិនសប្បាយដូចការលេងបិទពួនទេ តែវាមានឬសគុល នៅក្នុងសុភាវគតិរបស់យើង ដែលចេះតែចង់រត់គេច។ និយាយរួម យើងមិនចង់ឲ្យគេមើលឃើញអ្វី ដែលយើងបានលាក់បាំង។

ក្នុងនាមយើងជាមនុស្ស ក្នុងលោកិយដែលធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាប យើងបានលេងល្បែង “បិទពួន” ជាមួយព្រះ ជាញឹកញាប់។ វាប្រៀបដូចជាល្បែងដែលធ្វើពុតជាលាក់ខ្លួន តែព្រះជាម្ចាស់ទតមើលឃើញអ្វីៗទាំងអស់ នៅក្នុងគំនិត និងការសម្រេចចិត្តរបស់យើង។ យើងដឹងថា គ្មានការអ្វីអាចលាក់បាំងពីទ្រង់ឡើយ តែយើងហាក់ដូចជាគិតថា ទ្រង់មិនអាចទតឃើញ។

តែព្រះជាម្ចាស់នៅតែបន្តស្វែងរកយើង។ ទ្រង់ត្រាសហៅយើងឲ្យចេញមកក្រៅ។ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យនឹងទតមើលយើង ទោះយើងបានធ្វើរឿងដែលគួរឲ្យខ្មាស់អៀនយ៉ាងណាក៏ដោយ។ កាលអ័ដាមដែលជាមនុស្សដំបូង បានធ្វើបាបជាលើកទីមួយ គាត់ក៏បានលាក់ខ្លួន។ ពេលនោះ ទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូលហៅគាត់ថា “ឯងនៅឯណា?” (លោកុប្បត្តិ ៣:៩)។ នេះជាសំណួរដែលចាក់ចុចចិត្តអ្នក និងបានត្រាសហៅយើង ដោយសម្លេងដ៏ស្រទន់ថា “កូនសំឡាញ់ ចូរកូនឈប់លាក់ខ្លួន ហើយចេញមកខាងក្រៅ ដើម្បីចាប់ផ្តើមទំនាក់ទំនងជាមួយបិតាឡើងវិញ”។

យើងប្រហែលជាស្ទាក់ស្ទើរ មិនហ៊ានចេញមកក្រៅ ដោយសម្អាងទៅលើហេតុផលរបស់យើង។…

បញ្ចប់ការច្រណែន

លោកអេឌហ្គា ដេហ្កាស(Edgar Degas) គឺជាវិចិត្រករបារាំងដ៏ល្បីល្បាញ ដែលគេបាននឹកចាំអំពីគាត់នៅទូទាំងពិភពលោក ដោយសាររូបគំនូរអ្នករបាំបាឡេ ដែលគាត់បានគូរ។ តែកម្រនឹងមានអ្នកដឹង អំពីការច្រណែន ដែលគាត់មានចំពោះមិត្តភក្តិរបស់គាត់ គឺលោកអេដូវ៉ាដ ម៉ានែត(Édouard Manet) ដែលជាកំពូលវិចិត្រម្នាក់ទៀត និងជាគូរប្រជែងរបស់គាត់។ លោកដេហ្កាសបាននិយាយអំពីលោកម៉ានែតថា អ្វីៗដែលលោកម៉ានែតធ្វើ តែងតែមានភាពលេចធ្លោភ្លាមៗតែម្តង ខណៈពេលដែលគាត់បានជួបការឈឺចាប់ឥតឈប់ឈរ ហើយធ្វើមិនដែលត្រូវសោះ។

សាវ័កប៉ុលបានរាប់បញ្ចូលការច្រណែន នៅក្នុងចំណោមលក្ខណៈដែលអាក្រក់បំផុតរបស់មនុស្ស គឺអាក្រក់ដូច “សេចក្តីទុច្ចរិតគ្រប់យ៉ាង គឺសេចក្តីកំផិត សេចក្តីកំណាច សេចក្តីលោភ និងសេចក្តីព្យាបាទ ក៏មានសេចក្តីឈ្នានីស”(រ៉ូម ១:២៩)។ សាវ័កប៉ុលបានបញ្ជាក់ថា ការច្រណែននោះ គឺកើតចេញពីគំនិតចោលម្សៀត និងការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ជាជាងថ្វាយបង្គំព្រះ(ខ.២៨)។

អ្នកនិពន្ធឈ្មោះ គ្រីស្ទីណា ហ្វក់(Christina Fox) បានមានប្រសាសន៍ថា ការច្រណែនកើតមាន ក្នុងចំណោមអ្នកជឿព្រះ គឺដោយសារចិត្តរបស់យើងបានងាកចេញពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិត។ គាត់ថា ពេលណាយើងមានការច្រណែន គឺមានន័យថា យើងកំពុងតែដេញតាមការសប្បាយដែលគ្មានតម្លៃ របស់លោកិយនេះ ជាជាងមើលទៅព្រះយេស៊ូវ។ សរុបមក យើងបានភ្លេចថា យើងជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ។

តែយើងមានដំណោះស្រាយមួយ គឺត្រូវវិលត្រឡប់ទៅព្រះជាម្ចាស់វិញ។ សាវ័កប៉ុលបានបង្គាប់យើង ឲ្យថ្វាយផ្នែកទាំងអស់នៃជីវិតយើង ដាច់ដល់ព្រះជាម្ចាស់(រ៉ូម ៦:១៣)។ ការថ្វាយខ្លួនដល់ព្រះ ក៏រាប់បញ្ចូលការថ្វាយការងារ…

ព្រះវត្តមាននៅក្នុងព្យុះ

មានពេលមួយអគ្គីភ័យបានលេបត្របាក់ផ្ទះមួយខ្នង ដែលជាទីលំនៅរបស់ក្រុមគ្រួសារមួយ មានគ្នា៦នាក់ ដែលជាសមាជិកព្រះវិហាររបស់ខ្ញុំ។ បុរសជាឪពុក និងកូនប្រុសរបស់គាត់បានរួចជីវិត តែគាត់ត្រូវសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ ខណៈពេលដែលភរិយា ម្តាយ និងកូនតូចៗរបស់គាត់ ពីរនាក់ទៀតបានបាត់បង់ជីវិតក្នុងឧបទ្ទវហេតុនោះ។ គួរឲ្យសោកសា្តយណាស់ ដែលហេតុការណ៍ដ៏ឈឺចាប់ដូចនេះ នៅតែបន្តកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត នៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ ពេលដែលយើងគិតដល់សោកនាដកម្មទាំងនោះ យើងប្រហែលជាចង់សួរថា ហេតុអ្វីបានជាការអាក្រក់ ចេះតែកើតឡើង មកលើមនុស្សល្អ? នេះជាសំណួរដែលមនុស្សបានចោទឡើង តាំងពីយូរមកហើយ ហើយយើងក៏មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែរ ពេលដែលបានដឹងថា សំណួរចាស់មួយនេះ មិនមានចម្លើយថ្មីទេ។

តែសេចក្តីពិតដែលមានចែងក្នុងកណ្ឌគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៤៦ បានបន្លឺឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ហើយគេក៏បានឱបក្រសោបយកជាច្រើនដង។ គឺដូចដែលខ.១បានចែងថា “ព្រះទ្រង់ជាទីពឹងជ្រក ក៏ជាកំឡាំងនៃយើងខ្ញុំ ជាជំនួយដែលនៅជាប់ជាមួយក្នុងគ្រាអាសន្ន”(ខ.១)។ ខ.២ និងខ.៣ បានពិពណ៌នា អំពីគ្រោះធម្មជាតិ ដែលក្នុងនោះ ផែនដី និងភ្នំញ័ររញ្ជួយ និងរើធ្លាក់ចុះ ហើយទឹកសមុទ្រក៏កក្រើករំពើក។ យើងមានអារម្មណ៍ភ័យញ័រ ពេលដែលយើងស្រមៃថា ខ្លួនយើងកំពុងតែស្ថិតក្នុងខ្យល់ព្យុះ ដែលបានពិពណ៌នា ក្នុងទំនុកដំកើងនេះ។ ប៉ុន្តែ ជួនកាល យើងក៏បានធ្លាក់ចូលក្នុងទុក្ខលំបាក ដែលមានដូចជាការឈឺចុកចាប់ ដោយសារជម្ងឺដំណាក់កាលចុងក្រោយ វិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុដែលធ្វើឲ្យយើងដួលចុះ ឬភាពតក់ស្លត់ ដោយសារការស្លាប់របស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ជាដើម។

យើងងាយនឹងប្រើហេតុផលរបស់មនុស្ស ដោយគិតថា យើងមានបញ្ហា ដោយសារព្រះជាម្ចាស់មិនបានគង់នៅចាំជួយយើង។…

ក្នុងភាពកម្សោយរបស់យើង

អ្នកស្រី អ៊ែន សៀហ្វ មៀលល័រ(Anne Sheafe Miller) បានស្លាប់កាលពីឆ្នាំ១៩៩៩ នៅអាយុ៩០ឆ្នាំ តែកាលពីឆ្នាំ១៩៤២ គាត់ស្ទើរតែបាត់បង់ជីវិត ដោយសារជាតិពុលក្នុងឈាម បន្ទាប់ពីគាត់បានរលូតកូន ហើយការព្យាបាលគ្រប់យ៉ាងបានបរាជ័យ។ នៅមន្ទីរពេទ្យដែលគាត់បានសម្រាកព្យាបាលនោះ មានអ្នកជម្ងឺម្នាក់ បាននិយាយថា ខ្លួនមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងអ្នកវិទ្យាសាស្រ្ត ដែលកំពុងតែធ្វើការសិក្សាទៅលើថ្នាំដ៏អស្ចារ្យមួយ។ ពេលនោះ វេជ្ជបណ្ឌិតរបស់អ្នកស្រីអ៊ែន ក៏បានជំរុញរដ្ឋាភិបាលឲ្យបើកថ្នាំនោះ ឲ្យអ្នកស្រីអ៊ែន ក្នុងបរិមាណដ៏តិចតួច។ ក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃ កម្តៅខ្លួនគាត់ក៏បានធ្លាក់ចុះមកធម្មតាវិញ! ថ្នាំដែលបានជួយសង្រ្គោះជីវិតគាត់នោះ គឺជាថ្នាំពីនីសាលីន។

ចាប់តាំងពីពេលដែលមនុស្សធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាប មនុស្សជាតិទាំងអស់បានទទួលលទ្ធផលដ៏ហិនហោច នៃអំពើបាប(រ៉ូម ៥:១២)។ មានតែការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ និងអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ ដែលជួយឲ្យយើងអាចទទួលការប្រោសឲ្យជា(៨:១-២)។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានជួយឲ្យយើងអាចអរសប្បាយ នឹងជីវិតពេញបរិបូរនៅលើផែនដី និងជីវិតអស់កល្ប ក្នុងព្រះវត្តមាននៃព្រះជាម្ចាស់(ខ.៣-១០)។ “មួយទៀត បើព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអង្គ ដែលបានប្រោសឲ្យព្រះយេស៊ូវរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ទ្រង់សណ្ឋិតក្នុងខ្លួនអ្នករាល់គ្នា នោះព្រះអង្គនោះឯង ដែលបានប្រោសឲ្យព្រះគ្រីស្ទរស់ពីស្លាប់ឡើង ទ្រង់នឹងប្រោសរូបកាយនៃអ្នករាល់គ្នាដែលទៀងតែស្លាប់ ឲ្យមានជីវិតឡើងដែរ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ ដែលសណ្ឋិតនៅក្នុងខ្លួនអ្នករាល់គ្នា”(ខ.១១)។

ពេលដែលនិស្ស័យសាច់ឈាមរបស់យើង ដែលជាប់អំពើបាបធ្វើឲ្យជីវិតរបស់អ្នកចុះខ្សោយ ចូរយើងមើលទៅព្រះយេស៊ូវ ដែលជាប្រភពនៃសេចក្តីសង្រ្គោះរបស់យើង ហើយចម្រើនកម្លាំងឡើង ដោយអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់(ខ.១១-១៧)។ “ព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ក៏ជួយសេចក្តីកំសោយរបស់យើង” ដោយទ្រង់ “ជួយអង្វរជំនួសយើង ដោយដំងូរដែលរកថ្លែងពុំបានវិញ”(ខ.២៦-២៧)។—RUTH O'REILLY-SMITH

ជួយសង្រ្គោះមនុស្សអាក្រក់

សព្វថ្ងៃនេះ វីរៈបុរស នៅក្នុងសៀវភៅរឿងអមដោយរូបភាព នៅតែមានការពេញនិយម។ គេបានយកសាច់រឿង ក្នុងសៀវភៅរឿងអមដោយរូបភាពទាំងនោះ មកផលិតជាខ្សែភាពយន្ត។ នៅឆ្នាំ២០១៧ ខ្សែភាពយន្តវីវរៈបុរសដ៏អស្ចារ្យ ៦រឿង រកបានប្រាក់៤ពាន់លានដុល្លាអាមេរិក ពីការចាក់បញ្ចាំង។ ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្ស មានការទាក់ទាញចំពោះខ្សែភាពយន្តខ្នាតធំប្រភេទនេះម្ល៉េះ?

មូលហេតុប្រហែលមកពីខ្សែភាពយន្តប្រភេទនោះ មានលក្ខណៈចម្លងតាមរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលរឿងដ៏ធំប្រសើរ។ ក្នុងរឿងរបស់ទ្រង់ គឺមានវីវបុរសម្នាក់ មានតួរចិត្តអាក្រក់ម្នាក់ និងមានមនុស្ស ដែលត្រូវការការជួយសង្រ្គោះ ហើយមានហេតុការណ៍ដ៏អស្ចារ្យជាច្រើន។

ក្នុងរឿងនេះ សាតាំងជាតួរចិត្តអាក្រក់ជាងគេ និងជាខ្មាំងសត្រូវនៃវិញ្ញាណរបស់យើង។ ប៉ុន្តែ ក៏មានតួរចិត្តអាក្រក់ “តូចៗ”ជាច្រើនផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ក្នុងកណ្ឌដានីយ៉ែល ស្តេចនេប៊ូក្នេសា ស្ថិតក្នុងចំណោមតួចិត្តអាក្រក់តូចៗទាំងនោះឯង។ ទ្រង់ជាអធិរាជដែលគ្រប់គ្រងនគរជាច្រើន នៅក្នុងពិភពលោក។ ទ្រង់បានសម្រេចព្រះទ័យថា នឹងសម្លាប់នរណាដែលមិនថ្វាយបង្គំរូបចម្លាក់ដ៏ធំសម្បើមរបស់ទ្រង់(ដានីយ៉ែល ៣:១-៦)។ ពេលដែលមន្ត្រីបីនាក់ ដែលជាសាសន៍យូដា បានបដិសេធមិនព្រមថ្វាយបង្គំរូបចម្លាក់នោះ(ខ.១២-១៨) ទ្រង់ក៏បានប្រហារជីវិតពួកគេ ដោយបោះចូលទៅក្នុងគុកភ្លើង តែព្រះជាម្ចាស់ក៏បានជួយសង្រ្គោះពួកគេ ដោយការអស្ចារ្យ(ខ.២៤-២៧)។

ប៉ុន្តែ ការផ្លាស់ប្តូរគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលក៏បានកើតឡើង នៅពេលដែលស្តេចអាក្រក់នោះ បានចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរចិត្ត។ បន្ទាប់ពីស្តេចនេប៊ូក្នេសាបានឃើញហេតុការណ៍នេះហើយ ទ្រង់ក៏បានឆ្លើយតប ដោយបន្ទូលថា “សូមឲ្យព្រះនៃសាដ្រាក់ មែសាក់ និងអ័បេឌ-នេកោ បានប្រកបដោយព្រះពរ ជាព្រះដែលទ្រង់បានចាត់ទេវតារបស់ទ្រង់ ឲ្យមកប្រោសពួកបំរើទ្រង់ ដែលទុកចិត្តដល់ទ្រង់…

ភាពស្មោះត្រង់នៅគ្រប់ទីកន្លែង

កាលពីមុន មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំម្នាក់ បានធ្វើជាអ្នកប្រឹក្សាយោបល់របស់ខ្ញុំ។ មានពេលមួយ គាត់បានគូររូបមនុស្សស្គមដូចឈើចាក់ធ្មេញម្នាក់ នៅលើក្រដាស់មួយសន្លឹក។ គាត់ក៏បានហៅរូបនោះថា “ខ្លួនរបស់យើង ពេលនៅម្នាក់ឯង”។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានគូរទម្រង់ក្រៅជុំវិញរូបនោះ ដែលមានទំហំធំជាងរូបនោះប្រហែល២បីសង់ទីម៉ែត្រធ្វើឲ្យរូបមនុស្សនោះធាត់ជាងមុខ ហើយក៏បានហៅវាថា “ខ្លួនយើង នៅទីសាធារណៈ”។ គាត់ពន្យល់ថា ភាពខុសគ្នារវាងខ្លួនរបស់យើង ពេលនៅម្នាក់ឯង និងខ្លួនយើងនៅទីសាធារណៈ គឺស្ថិតនៅត្រង់ភាពស្មោះត្រង់របស់យើង។

ពេលខ្ញុំកំពុងតែស្តាប់ការបង្រៀនរបស់គាត់ ខ្ញុំក៏បានឆ្ងល់ថា ពេលដែលខ្ញុំនៅក្បែរអ្នកដទៃ តើខ្ញុំមានភាពស្មោះត្រង់ ដូចពេលដែលខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងដែរឬទេ?

ពេលដែលសាវ័កប៉ុលសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស ការបង្រៀនរបស់គាត់បាននិយាយអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលត់ដំខាងវិញ្ញាណ ឲ្យមានលក្ខណៈដូចព្រះយេស៊ូវ។ ជិតដល់ចុងបញ្ចប់នៃសំបុត្ររបស់គាត់(២កូរិនថូស ១០:១០) គាត់ក៏បានលើកឡើង អំពីពួកចោទប្រកាន់ ដែលបានធ្វើការរិះគន់មកលើភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ ដោយចោទប្រកាន់គាត់ថា គាត់ជាមនុស្សទន់ខ្សោយ ហើយមានភាពក្លាហានតែនៅក្នុងសំបុត្ររបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកអ្នកចោទប្រកាន់ទាំងនោះបានប្រើវោហាស័ព្ទរបស់ខ្លួន ធ្វើជាអាជីពដើម្បីរកកំរៃពីអ្នកស្តាប់។ សាវ័កប៉ុលមានការរៀនសូត្រជ្រៅជ្រះ តែគាត់បាននិយាយស្តី ដោយប្រើពាក្យសម្តីសាមញ្ញៗ និងច្បាស់លាស់។ គឺដូចដែលគាត់បានមានប្រសាសន៍ក្នុងសំបុត្រមុនៗថា “ឯពាក្យសំដី និងវោហាអធិប្បាយរបស់ខ្ញុំ ក៏មិនមែនដោយពាក្យឧត្តុង្គឧត្តម ដែលពូកែបញ្ចុះបញ្ចូលនោះដែរ គឺដោយការសំដែងចេញជាព្រះវិញ្ញាណ និងព្រះចេស្តាវិញទេតើ”(១កូរិនថូស ២:៤)។ នៅក្នុងសំបុត្របន្ទាប់ គាត់ក៏បានបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ ដោយមានប្រសាសន៍ថា “ត្រូវឲ្យមនុស្សយ៉ាងនោះបានយល់ថា កាលណាយើងខ្ញុំនៅជាមួយ នោះយើងខ្ញុំនឹងប្រព្រឹត្ត ដូចជាយើងខ្ញុំបានសរសេរចុះក្នុងសំបុត្រ ពីកាលដែលមិនបាននៅជាមួយដែរ”(២កូរិនថូស ១០:១១)។…

ព្រះអង្គសង្រ្គោះ ដែលស្គាល់យើង

មានពេលមួយកូនប្រុសខ្ញុំ ដែលកំពុងអង្គុយនៅកៅអីក្រោយខ្ញុំ បានសួរខ្ញុំថា “ប៉ា ម៉ោងប៉ុន្មានហើយ?” ខ្ញុំក៏បានប្រាប់គាត់ថា ម៉ោង៥កន្លះហើយ។ ពេលនោះខ្ញុំក៏ដឹងច្បាស់ថា គាត់នឹងនិយាយអ្វីទៀត។ គាត់ថា “ទេ ម៉ោង ៥ ២៨នាទីទេតើ!”ខ្ញុំក៏បានមើលទឹកមុខគាត់ ដែលកំពុងតែញញឹមស្រស់ ដែលហាក់ដូចជាកំពុងតែប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់បានតាមខ្ញុំ17ទាន់ហើយ។ ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍រីករាយផងដែរ ដោយសារខ្ញុំស្គាល់ចិត្តគាត់ ក្នុងនាមខ្ញុំជាឪពុក។

ខ្ញុំស្គាល់ចិត្តកូនៗរបស់ខ្ញុំ គឺមិនខុសពីឪពុកម្តាយដទៃទៀត ដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកូនរបស់ខ្លួនយ៉ាងដូច្នោះដែរ។ ខ្ញុំដឹងថា ពួកគេនឹងឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច ពេលដែលខ្ញុំដាស់ពួកគេឲ្យភ្ញាក់ពីគេង។ ខ្ញុំក៏ដឹងថា ពួកគេចង់ញាំម្ហូបអ្វី នៅពេលអាហារថ្ងៃត្រង់។ ខ្ញុំបានដឹងអំពីចំណង់ចំណូលចិត្ត បំណងចិត្ត និងជម្រើសជាច្រើនរាប់មិនអស់របស់ពួកគេ។

ប៉ុន្តែ ទោះជាខ្ញុំបានដឹងច្រើនយ៉ាងនេះក្តី ខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្គាល់ពួកគេឲ្យបានមួយរយភាគរយ ទាំងក្នុងចិត្ត និងសម្បកក្រៅ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានស្គាល់យើងនោះឡើយ។
ក្នុងបទគម្ពីរយ៉ូហាន ជំពូក១ យើងឃើញថា ព្រះយេស៊ូវបានស្គាល់ចិត្តរាស្រ្តរបស់ទ្រង់យ៉ាងច្បាស់។ ឧទាហរណ៍ ពេលដែលទ្រង់ឃើញណាថាណែលមកឯទ្រង់ ក៏មានព្រះបន្ទូលពីគាត់ថា “នុ៎ះន៍ ជាសាសន៍អ៊ីស្រាអែលពិតមែន ដែលឥតមានចិត្តឧបាយ”(ខ.៤៧)។ នោះណាថាណែលទូលសួរថា “លោកស្គាល់ខ្ញុំពីណាមក?” ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា “មុនដែលភីលីពហៅមក កាលអ្នកនៅក្រោមដើមល្វានៅឡើយ នោះខ្ញុំបានឃើញហើយ”(ខ.៤៨)។

យើងប្រហែលជាមិនដឹងពីមូលហេតុ ដែលព្រះយេស៊ូវសម្រេចព្រះទ័យមានបន្ទូលលម្អិត អំពីណាថាណែលយ៉ាងដូចនេះឡើយ តែគាត់ដឹងថាហេតុអ្វី។ គាត់មានអំណរជាពន់ពេក បានជាគាត់ទូលទ្រង់ថា…

ពាក្យសម្តីដែលធ្វើឲ្យរបួស

កាលខ្ញុំនៅក្មេង មានក្មេងប្រុសម្នាក់បាននិយាយចម្អកឲ្យខ្ញុំថា “ស្បែកដណ្តប់ឆ្អឹង ស្បែកដណ្តប់ឆ្អឹង”។ ក្មេងម្នាក់ទៀត ក៏បានស្រែកដាក់ខ្ញុំថា “ឈើចាក់ធ្មេញ”។ ពេលមានការវាយប្រហារដោយពាក្យសម្តីដូចនេះ នៅសម័យនោះ គេចូលចិត្តឆ្លើយតបវិញថា “ឈើ និងថ្មអាចបំបាក់ឆ្អឹងខ្ញុំបាន តែពាក្យសម្តីមិនអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺទេ”។ ប៉ុន្តែ ទោះខ្ញុំគ្រាន់តែជាក្មេងស្រីដ៏តូចម្នាក់មែន ខ្ញុំដឹងថា ការឆ្លើយតបដូចនេះ គឺមិនត្រឹមត្រូវទេ។ ពាក្យសម្តីអាក្រក់ ដែលនិយាយចេញមក ដោយឥតបើគិត ពិតជាធ្វើឲ្យឈឺចាប់ ជួនកាល វាធ្វើឲ្យមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង ដោយបន្សល់ទុកនូវរបួសក្នុងចិត្ត ដែលជ្រៅ ហើយមានការឈឺចាប់យូរជាងរបួសផ្លូវកាយ ដែលត្រូវគេវាយនឹងដំបងឈើ ឬថ្ម។

នាងហាណាក៏បានដឹងផងដែរថា ពាក្យសម្តីដែលនិយាយចេញមកដោយឥតបើគិត បានធ្វើឲ្យមានការឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា។ លោកអែលកាណាដែលជាស្វាមី បានស្រឡាញ់នាង តែនាងមិនមានកូនសោះ ខណៈពេលដែលប្រពន្ធទីពីររបស់គាត់ ឈ្មោះពេនីណា បានបង្កើតកូនជាច្រើននាក់ឲ្យគាត់។ ក្នុងវប្បធម៌របស់មនុស្សនៅសម័យនោះ គេច្រើនតែឲ្យតម្លៃស្រ្តី ដោយផ្អែកទៅលើចំនួនកូនដែលពួកនាងមាន។ ហេតុនេះហើយនាងពេនីណាក៏បានធ្វើឲ្យនាងហាណាមានការឈឺចាប់កាន់តែខ្លាំង ដោយចម្អកឲ្យនាង ដោយសារនាងគ្មានកូន ធ្វើឲ្យនាងកើតមានសេចក្តីកំហឹង។ នាងពេនីណានៅតែបន្តចម្អកឲ្យនាងទៀត រហូតដល់នាងយំ ហើយញាំអាហារលែងចូល(១សាំយ៉ូអែល ១:៦-៧)។

ហើយលោកអែលកាណាក៏បានឆ្លើយតបចំពោះនាង ដោយពាក្យសម្តីឥតបើគិតថា “ហាណាអើយ ហេតុអ្វីបានជានាងយំ ហើយមិនបរិភោគដូច្នេះ ម្តេចក៏នាងកើតទុក្ខ តើខ្ញុំមិនវិសេសដល់នាង ជាជាងមានកូនប្រុស១០នាក់ទេឬអី?”(ខ.៨)។ គាត់ប្រហែលជានិយាយដូចនេះ ដោយបំណងល្អទេ តែវាបានធ្វើឲ្យនាងនៅតែមានការឈឺចាប់។…