តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Adam R. Holz

ឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលរលាក់បំផុតនៃជីវិត

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ការ​ជិះ​ទូក​ចុះ​តាម​ល្បាក់​ទឹក ជា​មួយ​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម។ អ្នក​នាំ​ផ្លូវក៏​បាន​ស្រែក​ប្រាប់ ក្រុមដែល​អង្គុយ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​គាត់ ឲ្យ​ចែវ​ទូក​ទៅ​មុខ​ឲ្យ​បាន​បី​ច្រវ៉ា។ ក្រុម​ខាង​ឆ្វេង ក៏​ខំ​ចូក​ចែវ ដោយ​ទាញ​នាំ​ទូក​ចេញ​ពី​កន្លែងដែល​មាន​ទឹក​កួច​ខ្លាំង។ អស់​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​នោះ យើង​បាន​រៀន អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​ស្តាប់​តាម​ការ​ណែ​នាំ របស់​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​របស់​យើង។  សម្លេង​ដ៏​នឹង​ធឹង​របស់​គាត់​​បាន​ជួយ​ឲ្យ​គ្នា​យើង​៦​នាក់ ដែល​មាន​បទ​ពិសោធន៍​តិច​តួច ក្នុង​ការ​អុំទូក ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​រួម​គ្នា ដើម្បី​ទាញ​នាំ​ទូក ទៅ​រក​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិ​ភាព​បំផុត តាម​បណ្តោយ​ខ្សែ​ទឹក ដែល​កំពុង​ហូរធ្លាក់​ចុះ​មក​យ៉ាង​គំហុក។​

ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​យើង​ ក៏​មាន​ដំណើរ​ដូច​ការ​ជិះ​ទូក​ចុះ​តាម​ល្បាក់​ទឹក​ផង​ដែរ តើ​មែន​ទេ? ពេល​ខ្លះ ការ​អុំទូក​មាន​ភាព​រលូន​ទៅ​មុខ។ បន្ទាប់​មក មួយ​រំពេច​នោះ យើងក៏​បាន​ប្រញាប់​ចូក​ចែវ​ទូក​យ៉ាង​រហ័ស ដើម្បី​ជៀស​ចេញ​ពី​កន្លែង​ទឹក​កួច ដែល​កើត​ឡើង​ភ្លាម​ៗ។ ពេល​ដ៏​តាន​តឹង​នេះ ធ្វើឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា យើង​ត្រូវ​ការ​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​ដែល​មាន​ជំនាញ​ម្នាក់  ដើម្បី​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​ណែនាំ​ដែល​អាច​ទុក​ចិត្ត​បាន ដើម្បី​ជួយ​នាំ​យើង​ឆ្លង​កាត់​ពេល​ដ៏​រំជើប​រំជួល។​

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ៣២ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា​ “អញ​នឹង​បង្ហាត់​បង្រៀន​ឲ្យ​ឯង​ស្គាល់​ផ្លូវ ដែល​ឯង​ត្រូវ​ដើរ”(ខ.៨)។ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ស្តាប់​តាម​ព្រះ​អង្គ យើង​ក៏​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​សារ​ភាព​អំពើ​បាប​របស់​យើង​(ខ.៥) ហើយ​អធិស្ឋាន ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៦)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ព្រះ​បន្ទូល ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បានសន្យា​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ទូន្មាន​យើង ដោយ​ព្រះ​នេត្រ​មើល​យើង​ជា​និច្ច(ខ.៨)។​ គឺ​បាន​រំឭក​យើង​ថា ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​អង្គបាន​បង្ហូរ​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ នៅ​ចុង​ជំពូក​នេះ អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង ក៏​បាន​សន្និដ្ឋាន​ថា “សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​មិន​ចេះ​ប្រែ​ប្រួល​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ក៏​ហ៊ម​ព័ទ្ធ​អ្នក​ដែល​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ”(ខ.១០)។ ហើយ​កាល​ណា​យើងទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ…

ស្ថិតនៅក្នុងការជួសជុល

ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ មាន​លក្ខណៈ​ចង្អៀត។ ខ្ញុំក៏​បាន​គិត​ថា គេ​ទើប​តែ​អ៊ុត​កៅ​ស៊ូ​ ឥឡូវ​នេះ គេ​កំពុងតែ​គាស់​កាយ​ផ្លូវ​នោះ​ទៀត​ហើយ!  ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​ការ​ជួស​ជុល​ផ្លូវ​នេះ​មិន​ចេះ​ចប់​មិន​ចេះ​ហើយ​សោះ? ខ្ញុំមិន​ដែល​ឃើញ​គេ​ដាក់​ផ្លាក​សញ្ញា​ថា “ក្រុម​ហ៊ុន​បាន​បញ្ចប់​ការ​សាង​សង់​ផ្លូវ​នេះ​ជា​ស្ថាពរ។ សូម​បើក​បរ​នៅ​លើ​ផ្លូវដ៏​ប្រណឹត​នេះ​ដោយ​ក្តី​រីក​រាយ”

ប៉ុន្តែ ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ខ្ញុំ ក៏​មាន​លក្ខណៈ​មិន​ខុស​ពី​ការ​ជួស​ជុល​ផ្លូវ​នេះ​ឡើយ។ ក្នុង​ដំណាក់​កាល​ដំបូង​នៃជីវិត​ខ្ញុំ​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ​ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ស្រមៃ​ដល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​ពេល​ដែល​អ្វី​ៗ​នឹង​មានភាព​រលូន ដូច​ផ្លូវ​ថ្នល់​ដែល​បាន “អ៊ុត​កៅ​ស៊ូ​ហើយ”។ ៣០​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សារ​ភាព​ថា ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត ដូច​ផ្លូវ​ថ្នល់​ដែល​កំពុង​ជួស​ជុល។ ការ​ជួស​ជុល ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ចេះ“ចប់” គឺ​មិន​ខុស​ពី​ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំកំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​នោះ ដែល​តែង​តែ​មាន​ក្រឡុក។ ជួន​កាល បញ្ហា​នេះ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​នឿយ​ណាយ​ផង​ដែរ។​

ប៉ុន្តែ បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ ជំពូក​១០ មាន​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​ដ៏​អស្ចារ្យ​មួយ។ ខ.១៤ បាន​ចែង​ថា “​ទ្រង់​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​អ្នក ដែល​បាន​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ​ហើយ បាន​គ្រប់​លក្ខណ៍​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ដោយ​សារ​ដង្វាយ​តែ​១​នោះ”។ ព្រះ​រាជ​កិច្ចដែល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​ធ្វើ នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង បាន​សង្រ្គោះ​យើងរួច​ហើយ​ ។ គឺ​បាន​សង្រ្គោះ​ទាំង​ស្រុង និង​យ៉ាង​ល្អ​ឥតខ្ចោះ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​បន្ត​កែ​ប្រែ​ជីវិត​យើង នៅ​លើ​ផែន​ដី។ គឺ​កែ​ប្រែ​ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ព្រះ​អង្គ គឺ​ព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង “កាន់​តែ​មាន​ភាព​បរិសុទ្ធ”។

ថ្ងៃ​មួយ យើង​នឹង​បាន​ជួប​ព្រះ​អង្គ​មុខ​ទល់​នឹង​មុខ ហើយ​យើង​នឹង​បាន​ដូច​ព្រះ​អង្គ​(១យ៉ូហាន ៣:២)។ ប៉ុន្តែ ទំរាំ​តែដល់​ពេល​នោះ យើង​ត្រូវ “ឆ្លង​កាត់​ការ​ជួស​ជុល” ដោយ​រង់​ចាំ​ថ្ងៃ​ដ៏​រុង​រឿង…

សត្វក្ងានដែលកំសត់បំផុត

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គេ​យក​បាល់​មួយ​មក​ចោល នៅ​កន្លែង​ចត​ឡាន?  ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ជិត​វា ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា វត្ថុ​មូល​ៗ​ពណ៌​ប្រផេះ​នោះ មិន​មែន​ជា​បាល់​ទេ។ តាម​ពិត វា​ជា​សត្វក្ងាន​ព្រៃ កាណាដា កំសត់​បំផុត ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឃើញ។​

ជា​ញឹក​ញាប់ សត្វ​ក្ងាន​ព្រៃ​ច្រើន​តែ​មក​ជួប​ជុំ​គ្នា នៅ​ទីធ្លា ក្បែរ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​របស់​ខ្ញុំ នៅ​ក្នុង​រដូវ​ផ្កា​រីក និង​រដូវ​ស្លឹក​ឈើជ្រុះ​។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃ​នេះ​ ខ្ញុំ​ឃើញ​តែ​មួយ​ក្បាល​ទេ។ វា​បាន​បត់​ក​ទៅ​ក្រោយ ដោយ​បង្កប់​ក្បាល​វា​នៅ​ពីក្រោម​ស្លាប។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា តើ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ឯង​ទៅ​ណា​អស់​ហើយ?  សត្វ​ដ៏​កំសត់​នេះ នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង។ មើល​ទៅ​វា ដូច​ឯកោ​ណាស់។ ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ឱប​វា​ទេ។(កំណត់សំគាល់: សូម​កុំ​សាក​ល្បង​ឱប​វា​អី ប្រយ័ត្ន​គ្រោះ​ថ្នាក់)

ខ្ញុំ​កម្រ​បាន​ឃើញ​សត្វ​ក្ងាន ដែល​មាន​ភាព​ឯកោ​យ៉ាង​នេះ​ណាស់។ គេ​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា តាម​ធម្មតា សត្វ​ក្ងាន​ព្រៃ​ទៅ​ណា​មក​ណា​ជា​ក្រុម ដោយ​ពួក​វា​ហើរ​នៅ​លើ​មេឃ​ទំាង​ហ្វូងៗ ដែល​មើល​ពី​ចម្ងាយ​មាន​រាង​ដូច​អក្សរ​V។ ពួក​វា​បាន​កើត​មក​សម្រាប់​នៅ​ជា​ក្រុម។​

ក្នុង​នាម​យើង​ជា​មនុស្ស យើង​ក៏​បាន​កើត​មក សម្រាប់​រស់​នៅ​ជា​សហគមន៍​ផង​ដែរ​(មើល លោកុប្បត្តិ ២:១៨)។ ហើយ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​សាស្តា ៤:១០ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​ពិពណ៌នា​ថា យើង​ងាយ​នឹង​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ប៉ុណ្ណា ពេល​ដែល​យើង​នៅ​តែ​ឯង។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “វរហើយ អ្នក​ណា​ដែល​ដួល​ក្នុង​កាល​ដែល​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង ឥត​មាន​គ្នា​នឹង​ជួយ​ជ្រោង​ឡើង​វិញ”។ ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​បន្ថែម​ទៀត​ថា “ហើយ​បើ​មាន​ខ្មាំង​ណា​មក ដែល​មាន​កំឡាំង​ជាង នោះ​២​នាក់​នឹង​អាច​ទប់​ទល់​បាន ឯ​ពួរ​៣​ធ្លុង​មិន​ងាយ​ដាច់​ទេ”(ខ.១២)។…

ឱកាសនីមួយៗ

ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ប្រចាំថ្ងៃ ការ​ស្វែង​រក និង​ឆក់​យក​ឱកាស​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​វេលា គឺ​ជា​កត្តា​ដ៏​សំខាន់ ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​អាច​ទទួល​ជោគ​ជ័យ នៅ​ក្នុង​ការ​បំពេញ​ភារកិច្ច​អ្វី​មួយ។ ដើម្បី​ឆក់​ឱកាស​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​វេលា យើង​ត្រូវ​មាន​ភាព​រហ័ស​រហួន និង​ឆ្លាត​វ័យ តែ​ក៏​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ឱកាស​នោះ​ផង​ដែរ ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ពេល​វេលា និង​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់។

យើង​ងាយ​នឹង​ផ្តោត​ចិត្ត ឬ​ថែម​ទាំង​មាន​ចិត្ត​ងប់​ងល់​ចំពោះ​កិច្ចការ​របស់​យើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ស្វែង​រក​ឱកាស ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ជា​អតិបរមា។ បញ្ហា​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចោទ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល​ដូច​នេះ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ឱកាស​ខាង​វិញ្ញាណ ឲ្យ​ច្រើន​ជា​អតិបរមា​ឬ​ទេ?

សាវ័ក​ប៉ុល​ដឹង​ថា យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រៀប​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ឆក់​ឱកាស​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​កូល៉ុស ជំពូក​៤ គាត់​បាន​បង្រៀន​ឲ្យ​យើង​អធិស្ឋាន​ទូល​សូម​ឱកាស សម្រាប់​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​(ខ.៣)។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ជំរុញ​ចិត្ត​យើង​ថា “ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​នឹង​ពួក​អ្នក​ក្រៅ​ដោយ​ប្រាជ្ញា ទាំង​លៃ​យក​ឱកាស​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​ផង”(ខ.៥)។ គាត់​មិន​ចង់​ឲ្យ​យើង​ខក​ខាន មិន​បាន​ឆក់​ឱកាស ដើម្បី​នាំ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នោះ​ឡើយ ។ ប៉ុន្តែ ដើម្បី​នាំ​គេ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​តម្រូវ​ការ​របស់​ពួក​គេ រួច​នាំ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះអង្គ ដោយ​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​គុណ(ខ.៦)។

ក្នុង​ពិភព​លោក​យើង​សព្វ​ថ្ងៃ មាន​រឿង​ជា​ច្រើន ដែល​កំពុង​ដណ្តើម​ពេល​វេលា និង​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​របស់​យើង។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង ឲ្យ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សង្គម ដោយ​ស្វែង​រក​ឱកាស​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដើម្បី​នាំ​គេ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះអង្គ​។—Adam Holz

ការផ្តោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុង

បច្ចេក​វិទ្យា​សព្វ​ថ្ងៃ ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​តែ​ទាម​ទា​ចំណាប់​អារម្មណ៍​ពី​យើង​ជា​និច្ច។ អ៊ីនធើណិត​គឺ​ជា“ភាព​អស្ចារ្យ” ក្នុង​សម័យ​ទំនើប (ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​អាច​ប្រើ​ប្រាស់​វា​យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល នៅ​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​ទំនើប) ដែល​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង នូវ​លទ្ធភាព​ដ៏​អស្ចារ្យ ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ចំណេះ​ដឹង និង​ពត៌​មាន​របស់​មនុស្ស នៅ​ក្នុង​ឧបករណ៍​ដែល​យើង​អាច​កាន់​នៅ​ក្នុង​ដៃ​យើង​បាន។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ការ​ចូល​មើល​អ៊ីន​ធើណិត​ជាប់​ជា​និច្ច ឬ​ញឹក​ញាប់​ពេក​ អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខាត​បង់។

អ្នក​ស្រី​លីនដា ស្តូន(Linda Stone) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បាន​និយាយ​ពី​ផល​វិបាក​របស់​អ៊ីនធើណិត ដែល​បាន​ទាក់​ទាញ​អារម្មណ៍​របស់​យើង​ជាប់​ជា​និច្ច​។ គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ក្នុង​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន អ៊ីន​ធើណិត​បាន​ជំរុញ​ចិត្ត​មនុស្ស ឲ្យ​ចេះ​តែ​ចង់​ដឹង​ចង់​យល់ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​កំពុង​តែ​កើត​ឡើង​ក្នុង​សង្គម ​គឺ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា កុំ​ឲ្យ​រំលង​រឿង​ណា​មួយ​ឡើយ។ បញ្ហា​នេះ​អាច​នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​ចិត្ត​ថប់​បារម្ភ​ដ៏​រាំរ៉ៃ។

សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​ការ​ថប់​បារម្ភ ដោយ​សារ​មូល​ហេតុ​ផ្សេង​ៗ តែ​គាត់​ក៏​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា ​វិញ្ញាណ​របស់​យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ចំា​បាច់​ត្រូវ​ស្វែង​រក​សន្តិ​ភាព នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​អ្នក​ជឿ​ថ្មី ដែល​បាន​ជួប​ការ​បៀត​បៀន(១ថែស្សាឡូនិច ២:១៤) នៅ​ចុង​សំបុត្រ​នោះ គាត់​បាន​ជំរុញ​អ្នក​ជឿ​ទាំង​អស់ ថា “ចូរ​អរ​សប្បាយ​ជា​និច្ច ចូរ​អធិស្ឋាន​ឥត​ឈប់​ឈរ ចូរ​អរ​ព្រះ​គុណ​ក្នុង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់” (៥:១៦-១៨)។

ការ​អធិស្ឋាន “ឥត​ឈប់​ឈរ” ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ងាយ​ស្រួល​ទេ។ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​យើង​បាន​បើក​មើលទូរ​ស័ព្ទ​របស់​យើង ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ប៉ុន្មាន​ដង? ចុះ​បើ​សិន​ជា​យើង​ងាក​មក​ជជែក​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​អរ​ព្រះ​គុណ ទូល​អង្វរ ឬ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ​វិញ តើ​ជីវិត​យើង​នឹង​ល្អ​ប្រសើរ​យ៉ាង​ណា?

ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ចុះ​បើ​សិន​ជា​យើង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទម្លាប់​ដែល​ចេះ​តែ​ចង់​មើល​នេះ​មើល​នោះ…

ធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នកមានគ្រឹះរឹងមាំ?

អ្នក​ប្រហែល​ជា​ធ្លាប់​ឮ​គេ​និយាយ អំពី​ប៉ម​ផ្អៀង​ភីសា​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អ៊ីតាលី ប៉ុន្តែ តើ​អ្នក​ធ្លាប់​ឮ​គេ​និយាយ អំពី​ប៉ម​ផ្អៀង នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​សាន់ហ្វ្រាន់​ស៊ីស្កូ​ទេ? គេ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ប៉ម​នោះ​ថា​  ប៉ម​សហស្សវត្សរ៍។ វា​ជា​អគារ​៥៨​ជាន់ ដែល​គេ​បាន​សាង​សង់ ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៨។ វា​បាន​ឈរ ដោយ​មោទនៈ​ភាព នៅ​ក្នុង​តំបន់​ពាណិជ្ជ​កម្ម​នៃ​ទីក្រុង​សាន់​ហ្វ្រាន់​ស៊ីស្កូ តែវា​ផ្អៀង​បន្តិច។

តើ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​វា​ផ្អៀង? គឺ​ដោយ​សារ​ពួក​វិស្វករ មិន​បាន​ជីក​គ្រឹះ​ឲ្យ​មាន​ជម្រៅ ដែល​ជ្រៅ​ល្មម​នឹង​អាច​ឲ្យ​អគារ​នោះ​មាន​ភាពរឹង​មាំ​បាន។ ដូច​នេះ គេ​កំពុង​តែ​បង្ខំ​វិស្វករ​ទាំង​នោះ ឲ្យ​ពង្រឹង​គ្រឹះ​របស់​វា​ឲ្យ​បាន​រឹង​មាំ​ជាង​មុន ដែល​នោះ​ជា​ការ​ជួស​ជុល ដែល​អាច​អស់​ទឹក​ប្រាក់ ច្រើន​ជាង​ការ​ចំណាយ​ទៅ​លើ​ការ​សាង​សង់​អគារ​នេះ​ទាំង​ស្រុង តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​មក។ អ្នក​ខ្លះ​ជឿ​ថា វា​ជា​ការជួស​ជុល​ដ៏​ចាំ​បាច់ ដើម្បី​ជួយ​ការពារ​អគារ​នោះ​កុំ​ឲ្យ​ដួល​រលំ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​រញ្ជួយ​ដី។

នេះ​ជា​មេរៀន​ដ៏​ឈឺ​ចាប់ សម្រាប់​វិស្វករ​ទាំង​នោះ។ គ្រឹះ​ពិត​ជា​សំខាន់​ចំពោះ​អគារ​ណាស់។ ពេល​ដែល​គ្រឹះ​របស់​អ្នក​មិន​រឹង​មាំ គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​អាច​កើត​ឡើង​បាន​យ៉ាង​ងាយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បង្រៀន​អំពី​រឿង​នេះ នៅ​ក្នុង​ការ​អធិប្បាយ​របស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​លើ​ភ្នំ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ៧:២៤-២៧ ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រៀប​ធៀប​អ្នក​សង់​ផ្ទះ​ពីរ​នាក់​​ ដែល​ម្នាក់​សង់​ផ្ទះ​នៅ​លើ​ថ្ម ហើយ​ម្នាក់​ទៀត​សង់​នៅ​លើ​ដី​ខ្សាច់។ ពេល​ដែល​ខ្យល់​ព្យុះ​បក់​បោក​មក មាន​តែ​ផ្ទះ​ដែល​សង់​នៅ​លើ​គ្រឹះ​រឹង​មាំ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​អាច​ឈរ​នៅយ៉ាង​មាំ​មួន។​

តើ​អ្នក​អាច​រៀន​សូត្រ​អ្វី​ខ្លះ ពី​រឿង​នេះ? ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​លើក​ឡើង​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ជីវិត​របស់​យើង​ត្រូវ​តែ​សង់​នៅ​លើ​ការ​ស្តាប់បង្គាប់ និង​ការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ​(ខ.២៤)។ ពេល​ណា​យើង​សម្រាក​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ ជីវិត​យើង​អាច​រក​បាន​គ្រឹះ​ដ៏​រឹង​មាំ តាម​រយៈ​អំណាច​ចេស្តា និង​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ​អង្គ។

ព្រះ​គ្រីស្ទ​មិន​បាន​សន្យា​ថា យើង​នឹង​រស់​នៅ ដោយ​គ្មាន​ព្យុះ​ភ្លៀង​ក្នុង​ជីវិត​នោះ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ…

ព្រះអង្គជ្រាបថា យើងកំពុងជួបបញ្ហាអ្វី

ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឡាន​របស់​ខ្ញុំ ពន្លឺ​ផ្លេក​ៗ​បាន​ទាក់​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ងាក​មើល​វា ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ដែក​គោល​មួយ នៅ​ជាប់​នឹង​ចំហៀង​កង់​ខាង​ក្រោយ​​ឡានរបស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ប្រឹង​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្តាប់ ក្រែង​លោ​បាន​ឮ​សម្លេង​ខ្យល់​បាញ់​ចេញ​ពី​ក្នុង​កង់​ឡាន​ដូច​សម្លេង​ហួច។ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​ដែក​គោល​នោះ​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​កង់​នោះ​ណែន​ល្អ គឺ​មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​កង់​នោះធូរ​អស់​ខ្យល់​ទេ។

ពេល​ខ្ញុំ​បើក​ឡាន​ទៅ​កន្លែង​លក់​កង់​ឡាន ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា តើ​ដែក​គោល​នោះ បាន​ជាប់​នឹង​កង់​ឡាន​ខ្ញុំ​ យូរ​ប៉ុណ្ណា​ហើយ? តើ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ? ប៉ុន្មាន​សប្តាហ៍​ហើយ? តើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ការពារ​ខ្ញុំ ឲ្យ​រួច​ពី​ការ​គម្រាម​កំហែង ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ដឹង តាំង​ពី​ពេល​ណា?

ជួន​កាល យើង​រស់​នៅ ដោយ​យល់​ច្រឡំ​ថា យើង​អាច​គ្រប់​គ្រង​ស្ថាន​ភាព​របស់​យើង។ ប៉ុន្តែ ដែក​គោល​ដែល​ជាប់​កង់​ឡាន​នោះ បាន​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា យើង​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​ស្ថាន​ភាព​របស់​យើង​ឡើយ។

ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា ជីវិត​យើង​កំពុង​បាត់​បង់​ម្ចាស់​ការ មិន​នឹង​នរ យើង​អាច​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដ្បិត​យើង​អាច​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ​បាន។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១៨ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ សម្រាប់​ការ​ថែរក្សា​របស់ព្រះអង្គ (ខ.៣៤-៣៥)។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​សារភាព​ថា “គឺ​ជា​ព្រះ​ដែល​ក្រវាត់​ទូលបង្គំ​ដោយ​កំឡាំង … ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជំហាន​ទូលបង្គំ​បាន​ទូលាយ​ចេញ​ទៅ ហើយ​ជើង​ទូលបង្គំ​មិន​បាន​រឥល​ភ្លាត់​ឡើយ”(ខ.៣២,៣៦)។ ក្នុង​បទ​កំណាព្យ​សរសើរ​ដំកើង​នេះ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​សរសើរ​ព្រះ​វត្តមាន​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​បាន​ជួយ​ទ្រទ្រង់​ជីវិត​របស់​ទ្រង់​(ខ.៣៥)។

សម្រាប់​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់ ខ្ញុំ​មិន​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ដើរ​ចូល​ទីលាន​ប្រយុទ្ធ​ដូច​ស្តេច​ដាវីឌ​ឡើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ការ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ឡើយ។ តែ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ជួប​ភាព​វឹកវរ​ជា​ញឹកញាប់។​

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​អាច​សម្រាក ដោយ​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​ជា​និច្ច ទោះ​ជីវិត​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ជួប​បញ្ហា នៅលើ​ផែនដី​នេះ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​កន្លែង​ណា ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​ជួប​ប្រទះ​អ្វី​ខ្លះ។…

ប៉ា នៅឯណា?

មាន​ពេល​មួយ​កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ទូរស័ព្ទ​មក​ខ្ញុំ ដោយ​ការ​ភិត​ភ័យ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​បើក​ឡាន ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​ចូល​ផ្ទះ។ នាង​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “ប៉ា នៅឯណា?” ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​នៅ​ម៉ោង​៦ ដើម្បី​ជូន​នាង​ទៅ​ហាត់​សម​ការ​សម្តែង​រឿង។ ខ្ញុំ​បាន​មក​ដល់​ផ្ទះទាន់​ម៉ោង​ហើយ។ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ សម្លេង​របស់​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ បាន​បង្ហាញ​ថា គាត់​ខ្វះ​ទំនុក​ចិត្ត​ចំពោះ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ភ្លាម​ៗ​ថា “ប៉ា​នៅ​ទីនេះ​ទេ ហេតុ​អ្វី​កូន​មិន​ទុក​ចិត្ត​ប៉ា?”

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​ពាក្យ​នេះ​ចេញ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ​ថា តើ​មាន​ពេល​ប៉ុន្មាន​ដង​ហើយ ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​វរបិតា ដែល​គង់​នៅ​ស្ថានសួគ៌? នៅ​ពេល​ខ្លះ ខ្ញុំ​មាន​ភាព​តាន​តឹង​យ៉ាង​ខ្លាំង ខ្ញុំ​ក៏​ខ្វះ​ភាព​អត់​ធ្មត់​ផង​ដែរ។ ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ គឺ​ពិបាក​នឹង​ទុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ធ្វើ​តាម​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​ព្រះអង្គថា “ព្រះវរបិតា តើ​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ទីណា?”

ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ភាព​តាន​តឹង និង​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់ ជូន​កាល ខ្ញុំ​មាន​ការ​សង្ស័យ​ចំពោះ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ ឬ​ថែម​ទាំង​សង្ស័យ​ចំពោះ​សេចក្តី​ល្អ និង​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ដែល​ទ្រង់​មាន​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ផង​ដែរ។ ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​មាន​បញ្ហា​នេះ​ដែរ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ចោទិយកថា ជំពូក​៣១ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ត្រៀម​ខ្លួន​ចូល​ទឹក​ដី​សន្យា ដោយ​ដឹង​ថា លោក​ម៉ូសេ ដែល​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ ​នឹង​មិន​បាន​ចូល​ទឹក​ដី​សន្យា​ឡើយ។ លោក​ម៉ូសេ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​កំឡា​ចិត្ត​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ ដោយ​រំឭក​ពួក​គេ​ថា “គឺ​ព្រះ​យេហូវ៉ាដែល​នឹង​យាង​នាំ​មុខ​ឯង​ទៅ ព្រម​ទាំង​គង់​ជា​មួយ​នឹង​ឯង ទ្រង់​មិន​ដែល​ខាន​នឹង​ប្រោស​ឯង​ឡើយ ក៏​មិន​ដែល​លះ​ចោល​ឯង​ដែរ ដូច្នេះ​កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច ឬ​ស្រយុត​ចិត្ត​ឲ្យ​សោះ”(ខ.៨)។

ព្រះ​ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់​តែង​តែ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ជា​និច្ច។ ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​នេះ​នៅ​តែ​ធ្វើ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ជំនឿ​របស់​យើង ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​(មើល…

ការស៊ូទ្រាំ

កាល​ពី​ពេល​ថ្មី​ៗ​នេះ ឪពុក​ក្មេក​ខ្ញុំ បាន​ចូល​ដល់​វ័យ​៧៨​ឆ្នំា ហើយ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​ជា​គ្រួសារ ដើម្បី​ផ្តល់​កិត្តិយស​ដល់​គាត់ គ្នា​យើង​ម្នាក់​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា តើ​មាន​រឿង​អ្វី​ដែល​សំខាន់​បំផុត ដែល​គាត់​បាន​រៀន ក្នុង​ជីវិត​គាត់ រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ? គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា រឿង​សំខាន់​បំផុត ដែល​គាត់​បាន​រៀន​នោះ គឺ​ការ​ស៊ូទ្រាំ​។

យើង​ប្រហែល​ជា​ចង់​គិត​ថា ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជា​រឿង​ធម្មតា ដែល​មនុស្ស​ជា​ទូទៅ​បាន​ធ្វើ ពី​ពេល​មួយ​ទៅ​ពេល​មួយ។ ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​នោះ ឪពុក​ក្មេក​ខ្ញុំ​មិន​បាន​និយាយ​សំដៅ​ទៅ​លើ​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ ដោយ​គំនិត​វិជ្ជ​មាន​ដែល​ងងឹត​ងងល់​នោះឡើយ។ ព្រោះ​គាត់​បាន​ស៊ូទ្រាំ​នឹង​ការ​លំបាក​ៗ​ជា​ច្រើន ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជិត​៨​ទសវត្សរ៍​កន្លង​មក​នេះ។ គាត់​បាន​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​បន្ត​មមុល​ទៅ​មុខ គឺ​មិន​មែន​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ក្តី​សង្ឃឹម​ដែល​មិន​ច្បាស់​លាស់ អំពី​ពេល​អនាគត​នោះ​ទេ តែ​គាត់​បានទុក​ចិត្ត​លើ​កិច្ចការ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ ក្នុង​ជីវិត​គាត់។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្រៀន​យើង​ថា ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន ដោយ​ប្រើ​កម្លាំង​ចិត្ត​តែ​ម្យ៉ាង​។ យើង​ស៊ូទ្រាំ ព្រោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​ថា ព្រះ​អង្គ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង ហើយ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​កម្លាំង​មក​យើង​រាល់​គ្នា ហើយ​ទ្រង់​នឹង​សម្រេច​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង​ជីវិត​យើង។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ​ថា “កុំឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ ដ្បិត​អញ​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ឯង កុំ​ឲ្យ​ស្រយុត​ចិត្ត​ឲ្យ​សោះ ពី​ព្រោះ​អញ​ជា​ព្រះ​នៃ​ឯង អញ​នឹង​ចំរើន​កំឡាំង​ដល់​ឯង អើ អញ​នឹង​ជួយ​ឯង អើ អញ​នឹង​ទ្រ​ឯង ដោយ​ដៃ​ស្តាំ​ដ៏​សុចរិត​របស់​អញ”(អេសាយ ៤១:១០)។

តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​យើង​អាច​ស៊ូទ្រាំ? យោង​តាម​កណ្ឌ​គម្ពីរ​អេសាយ ការ​ស្គាល់​ចរិយា​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ គឺ​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះនៃ​សេចក្តី​សង្ឃឹម​របស់​យើង។ ការ​ស្គាល់​សេចក្តី​ល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​ដក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ការ​ភ័យខ្លាច ហើយ​ងាក​មក​តោង​ឲ្យ​ជាប់​ព្រះ​វរបិតា…

យើងដឹងជាមុន ថានរណាជាអ្នកឈ្នះ

អ្នក​ត្រួត​ពិនិត្យ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ការ​គាំទ្រ​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ក្រុម​កីឡាករ​វាយ​កូន​បាល់​បេសប៊ល​មហា​វិទ្យាល័យ​មួយ ។ ឆ្នាំ​នេះ ពួក​គេ​បាន​ប្រកួត​ឈ្នះ​ពាន​រង្វាន់​ជើង​ឯក​ប្រចាំ​ប្រទេស ដូច​នេះ មិត្ត​រួម​ការងារ​ម្នាក់​ក៏​បាន​ផ្ញើ​សារ​មក​គាត់ ដើម្បី​អប​អរ​សា​ទរ។ ប៉ុន្តែ បញ្ហា​របស់​គាត់​នៅ​ពេល​នោះ គឺ​គាត់​មិន​មាន​ឱកាស​មើល​ការ​ប្រកួត​ផ្តាច់​ព្រ័ត្រ​សោះ។ គាត់​ថា គាត់​មាន​អារម្មណ៍​តប់​ប្រមល់​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ដឹង​អំពី​លទ្ធ​ផល​នៃ​ការ​ប្រកួត ដោយ​មិន​បាន​ទស្សនា​ដោយ​ផ្ទាល់។ ប៉ុន្តែ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ស្គាល់ថា យ៉ាង​ហោច​ណាស់ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ទស្សនា​ការ​ចាក់​ផ្សាយ​ឡើង​វិញ នូវ​ប្រកួត​នោះ គាត់​នឹង​មិន​មាន​អារម្មណ៍​ភ័យ​អរ ​ពេល​ដែល​ការ​ប្រកួត​ជិត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់។ ព្រោះ​គាត់​បាន​ដឹង​រួច​ហើយ​ថា ក្រុម​មួយ​ណា​ឈ្នះ​។

យើង​មិន​ដឹង​ថា ថ្ងៃ​ស្អែក​នឹង​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ខ្លះ​ទេ។ ថ្ងៃ​ខ្លះ យើង​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា ធុញ​ទ្រាន់ និង​ហត់​នឿយ តែ​ថ្ងៃ​ខ្លះ យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា សប្បាយ​រីក​រាយ។ តែ​នៅ​មាន​ពេល​ខ្លះ​ទៀត ជីវិត​យើង​អាច​មាន​ការ​លំបាក និង​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង អស់​រយៈ​ពេល​យូរ​ទៀត​ផង។

ប៉ុន្តែ ទោះ​ជីវិត​យើង​មាន​ការ​ឡើង​ចុះ​ៗ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ យើង​នៅ​តែ​អាច​ជាប់​នៅ ក្នុង​សន្តិ​ភាព​របស់​ព្រះ យ៉ាង​មាន​សុវត្ថិ​ភាព​។ ព្រោះ​យើង​ដឹង អំពី​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រឿង​ជីវិត​របស់​យើង គឺ​ដឹង​ថា យើង​ជា​អ្នក​ឈ្នះ។

ព្រះ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ដែល​ជា​កណ្ឌ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ បាន​បើក​វាំង​នន បង្ហាញ​ឆាក​ឈុត​ចុង​ក្រោយ​នោះ ដែល​មាន​លក្ខណៈ​គួរ​ឲ្យ​ចង់​ទស្សនា។ សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​ឈុត​ឆាក​នៃ​ជ័យ​ជម្នះ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ទស្សនា​បំផុត​នោះ បន្ទាប់​ពី​ការ​ឈ្នះ​សេចក្តី​ស្លាប់ និង​ការ​អាក្រក់​ជា​ចុង​ក្រោយ​(២០:១០,១៤)។ នៅ​ពេល​នោះ ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​គេ គេ​នឹង​ធ្វើ​ជា​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​ដល់​គេ(ខ.៣) ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ជូត​ទឹក​ភ្នែក…