តអ្នកនិពន្ធ

មើលទាំងអស់

អត្ថបទដោយ Adam R. Holz

ចិត្តដែលចូលចិត្តច្រៀងសរសើរព្រះ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សម្លេង​ច្រៀង​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ ពី​ជាន់​លើ​មក នៅ​ម៉ោង​៦:៣៣ ព្រឹក ថ្ងៃសៅរ៍។ ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ក្នុង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ មិន​ទាន់​មាន​នរណា​ម្នាក់​ក្រោក​ពី​ដំណេក​ទេ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សម្លេង​ច្រៀង​រដិប​រដុប​របស់​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ខ្ញុំគិត​ខុស​ហើយ។​ នាង​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង ទាំង​មិន​ទាន់​ស្វាង​នៅ​ឡើយ។

កូន​ស្រី​ពៅ​ខ្ញុំ គឺ​ជា​អ្នក​ចម្រៀង។ តាមពិ​ត នាង​មិន​អាច​ឈប់​ច្រៀង​បាន​ឡើយ។ នាង​ច្រៀង ពេល​ណា​នាង​ក្រោក​ពី​ដំណេក។ ពេល​នាង​ទៅ​សាលា។ ពេល​នាង​ចូល​គេង។ នាង​បាន​ចាប់​កំណើត​មក ដោយ​មាន​បទ​ចម្រៀង ក្នុង​ចិត្ត​នាង ហើយ​ភាគ​ច្រើន ​បទ​ចម្រៀង​របស់​នាង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ នាង​សរសើរ​ព្រះ ដោយ​មិន​រើស​ពេល​វេលា និង​ទីកន្លែង។​

ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​សម្លេង​របស់​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ ដែល​មាន​ភាព​សាមញ្ញ ភាព​ប្តូរ​ផ្តាច់ ​និង​ភាព​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នាង បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ចេញ​ពី​ក្នុង​ចិត្ត ដោយ​ក្តី​អំណរ​ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​អញ្ជើញ​ឲ្យ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ ដែល​មាន​ចែងពេញ​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប។ គឺ​ដូច​ដែល​បទ​គម្ពីរ ទំនុកដំកើង ជំពូក៩៥  បាន​ចែង​ថា “មក​ចុះ យើង​នឹង​ច្រៀង​ថ្វាយ​ព្រះយេហូវ៉ា ចូរ​យើង​ឡើង​សំឡេង​ដោយ​អំណរ ដល់​ថ្មដា​នៃ​សេចក្តី​សង្គ្រោះ​របស់​យើង”(ខ.១)។ ពេល​ដែល​យើង​អាន​ខគម្ពីរ​បន្ទាប់​ទៀត យើង​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ការ​សរសើរ​ដំកើង​នេះ បាន​ហូរ​ចេញ​មក  ពេល​យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​ជា​នរណា​(“ដ្បិត​ព្រះយេហូវ៉ា​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​យ៉ាង​ធំ ហើយ​ជា​មហាក្សត្រ​យ៉ាង​ខ្ពស់​លើ​អស់​ទាំង​ព្រះ”​ ខ.៣) និង​ដឹង​ថា​ ​យើង​ជា​នរណា​(“ដ្បិត​ទ្រង់​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​ហើយ

យើង​ខ្ញុំ​ក៏​ជា​ហ្វូង​ចៀម​នៅ​ទី​គង្វាល​របស់​ទ្រង់…

ពេលដែលយើងលែងមានបញ្ហា

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​ជិត​ដល់​ផ្ទះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ទ្រនិច​នាឡិការ​សីតុណ្ហ​ភាព​ម៉ាស៊ីន​ឡាន​កំពុង​តែ​ឡើងកាន់​តែ​ខ្លាំង។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អែប​ខាង ហើយ​ពន្លត់​ម៉ាស៊ីន រួច​ចេញ​ក្រៅ​ឡាន។ ផ្សែង​បាន​ហុយ​ចេញ​ពី​គំរប​ក្បាល​ឡាន។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រុញ​ឡាន​ថយ​ក្រោយ​បាន​ប្រហែល​មួយ​ម៉ែត្រ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ប្រេង​ម៉ាស៊ីន​មួយ​ថ្លុក នៅ​លើ​ដី។ ភ្លាម​ៗ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង។ រ៉ង​ម៉ាស៊ីន​បាន​ខូច​ហើយ។​

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ត្អូញ​ត្អែរ។ យើង​ទើប​តែ​បាន​ចំណាយ​លុយ​ជា​ច្រើន នៅ​ក្នុង​ការ​ជួស​ជុល​ផ្សេង​ទៀត។ ហេតុ​អ្វី​វា​ខូច​នេះ​ខូច​នោះ ​មិនចេះ​ចប់​សោះ? ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រអ៊ូរទាំ​ដោយ​ចិត្ត​ជូរ​ល្វីង។ ហេតុ​អ្វី​ឡាន​នេះ​មិន​ឈប់​ខូច?

តើ​អ្នក​ធ្លាប់​ជួប​រឿង​បែប​នេះ​ទេ? ជួន​កាល យើង​បាន​ជៀស​ចេញ​ពី​រឿង​វិបត្តិ​មួយ ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​មួយ ហើយ​បាន​បង់​ថ្លៃឈ្នួល​អ្វី​មួយ​ហើយ តែ​ត្រូវ​ជួប​រឿង​មួយ​ទៀត។ ជួន​កាល បញ្ហា​ទាំង​នោះ​អាច​ធំ​ជាង​រឿង​ឡាន​ខូច​ទៅ​ទៀត។ ឧទាហរណ៍ លទ្ធផល​នៃ​ការ​ពិនិត្យ​សុខ​ភាព​ដែល​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ ការ​ស្លាប់​ដែល​មិន​បាន​ព្រៀង​ទុក ឬ​ការ​បាត់​បង់​ដ៏​អាក្រក់​ណា​មួយ​ជា​ដើម។

ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​នោះ យើង​ស្រេក​ឃ្លាន​ចង់​បាន​ពិភព​លោក ដែល​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ ឬ​បញ្ហា​តិច​ជាង​នេះ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សន្យាថា អ្នក​ជឿ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​បាន​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​ផែន​ដី​ថ្មី។ ព្រះ​អង្គ​បាន​រំឭក​ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ជំពូក​១៦​ថា “នៅ​លោកីយ៍​នេះ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​សេចក្តី​វេទនា​មែន ប៉ុន្តែ ត្រូវ​សង្ឃឹម​ឡើង ដ្បិត​ខ្ញុំ​បាន​ឈ្នះ​លោកីយ៍​ហើយ” (ខ.៣៣)។ ក្នុង​ជំពូក​នេះ ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល អំពី​សេចក្តី​វេទ​នា​ធ្ងន់​ធ្ងរ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ការ​បៀត​បៀន ដោយ​សារ​ជំនឿ​របស់​យើង​ជា​ដើម​។ ប៉ុន្តែ​ ព្រះ​អង្គ​បាន​បង្រៀន​ថា  អ្នក​ដែល​សង្ឃឹម​លើ​ព្រះ​អង្គ​ នឹង​មិន​ជួប​សេចក្តី​វេទនា​ទាំង​នោះ ជា​រៀង​រហូត​ឡើយ។​

បញ្ហា​ទំាង​តូច​ធំ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​រស់​នៅ​របស់​យើង​មាន​ការ​ពិបាក។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ថា…

ការបើកបរខាងវិញ្ញាណ

នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន​បើក​បរ​រថ​យន្ត មាន​មេ​រៀន​ដ៏​ជាក់​លាក់​ជា​ច្រើន​ ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ចាំ​អស់។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​រៀន​សូត្រ តាម​អក្សរ​កាត់មួយ ដែល​បាន​ដាក់​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាលខ្ញុំ។

អក្សរ​កាត់​នោះ គឺ​ចេញ​មក​ពី​ពាក្យ ពិនិត្យ​មើល សម្គាល់ ព្យាករណ៍ សម្រេច​ចិត្ត និង​អនុវត្ត។ ពាក្យ​នីមួយ​ៗ​គឺ​ជា​ដំណាក់​កាល​នៃ​ការ​បើក​បរ ដែល​គេ​បាន​បង្រៀន​យើង ឲ្យ​អនុវត្ត​ជា​ប្រចំា ពេល​យើង​បើក​បរ​រថ​យន្ត។ បាន​សេចក្តីថា យើង​ត្រូវ​តែពិនិត្យ​មើល ផ្លូវ​ថ្នល់​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់។​ យើង​ត្រូវសម្គាល់ ឧប​ស័គ្គ។ យើង​ត្រូវ ព្យាករណ៍ អំពី​រឿង​ដែលអាច​បណ្តាល​មក​ពី​ឧបស័គ្គ​នោះ។ យើងត្រូវ សម្រេចចិត្ត ថា យើង​នឹង​ឆ្លើយ​តប​ដូច​ម្តេច ចំពោះ​ឧបស័គ្គ​នោះ ហើយ​បន្ទាប់​មក បើ​សិន​ជា​ចាំ​បាច់ យើង ត្រូវអនុវត្ត តាម​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​នោះ។​ នេះ​ជា​យុទ្ធ​សាស្រ្ត ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើងតាំង​ចិត្ត ដើម្បី​ជៀស​វាង​គ្រោះ​ថ្នាក់។​

ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ខាង​វិញ្ញាណ ក៏​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​នឹង​ការ​រៀន​បើក​បរ​ផង​ដែរ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេភេសូរ ជំពូក៥​ សាវ័កប៉ុល​បាន​ប្រាប់​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ​ថា “ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន​ដោយ​មធ្យ័ត ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដើរ​យ៉ាង​ណា កុំ​ឲ្យ​ដើរដូច​ជា​មនុស្ស​ឥត​ប្រាជ្ញា​ឡើយ ត្រូវ​តែ​ដើរ​ដោយ​មាន​ប្រាជ្ញា​វិញ”(ខ.១៥)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ សាវ័ក​ប៉ុល​ដឹង​ថា មានឧបស័គ្គ​មួយ​ចំនួន ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ ដើរ​ខុស​ផ្លូវ ទៅ​តាម​ផ្លូវ​ជីវិត​ចាស់ ក្នុង​ជីវិត​ថ្មី​ក្នុង​ព្រះយេស៊ូវ​(ខ.៨,១០-១១)។ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​ណែនាំ​ពួក​ជំនុំ​ដែល​កំពុង​លូត​លាស់​នេះ ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។​

នៅ​ក្នុង​ការ​ដើរ​នោះ យើង​ត្រូវ​មាន​ការ​ពិនិត្យ​មើល ដោយ​កត់​សម្គាល់​ឧប​ស័គ្គ​នៅ​ខាង​មុខ​ ហើយ​ជៀស​វាង​ការ​ជំពប់​ដួល ដែល​មាន​ដូច​ជា​ការ​ស្រវឹង​ស្រា និង​រស់​នៅ​តាម​ចិត្ត​ឯង​(ខ.១៨)។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ…

ដូចដើមឈើដែលបង្កើតផលផ្លែជាបរិបូរ

ខ្ញុំ​តែង​តែ​មាន​ចិត្ត​ជា​អ្នក​សន្សំ​វត្ថុ​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត។ កាល​ពី​ក្មេង ខ្ញុំ​បាន​សន្សំ​តែម​សំបុត្រ កាត​បេសប៊ល និង​សៀវភៅរឿង​ប្រឌិត។ ឥឡូវ​នេះ ក្នុង​នាម​ជា​ឪពុក​ម្នាក់ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​កូន​ៗ​ខ្ញុំ​មាន​ចំណង់​ចំណូល​ចិត្ត​ដូច​ខ្ញុំ​ផង​ដែរ។ ជួន​កាល​ ខ្ញុំឆ្ងល់​ថា តើ​ក្មេង​ៗ​ត្រូវ​ការ​តុក្កតា​ខ្លា​ឃ្មំ​ថេឌី​បន្ថែម​ទៀត​ទេ? ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ការ​ស្វែង​រក​របស់​បន្ថែម មិន​មែន​ដោយ​សារ​យើង​ត្រូវ​ការ​វា​នោះ​ឡើយ តែ​វា​ជា​របស់​ថ្មី​នោះ​មាន​ចំណុច​ទាក់​ទាញ​អ្វី​ម្យ៉ាង។ ឬ​ជួន​កាល យើង​ក៏​មាន​ការ​ចាប់​ចិត្ត​ចំពោះ​របស់​ចាស់​ៗ ឬ​អ្វី​ដែល​កម្រ​ផង​ដែរ។ ទោះ​មាន​អ្វី​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ក្តី​ស្រមៃ​ក៏​ដោយ​ យើង​ត្រូវ​បាន​ល្បួង​ឲ្យ​ជឿ​ថា បើយើង​មាន​របស់ “មួយ​នេះ ឬ​មួយ​នោះ” ជីវិត​យើង​នឹង​ល្អ​ជាង​មុន យើង​នឹង​សប្បាយ​ចិត្ត និង​ស្កប់​ចិត្ត។​

ប៉ុន្តែ របស់​ទាំង​នោះ​មិន​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ស្កប់​ចិត្ត​ឡើយ។ ហេតុ​អ្វី? ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​យើង​មក ឲ្យ​ស្កប់​ចិត្ត តាម​រយៈ​ព្រះអង្គ គឺ​មិន​មែន​ដោយ​សារ​របស់​របរ នៅ​ក្នុង​លោកិយ ដូច​ដែល​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​គិត​នោះ​ឡើយ។​

បញ្ហា​ដ៏​តាន​តឹង​នេះ មិន​មែន​ទើប​តែ​កើត​មាន​ក្នុង​សម័យ​យើង​ឡើយ។ ជាក់​ស្តែង​ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត បាន​ធ្វើ​ការ​ប្រៀប​ធៀប​ជីវិត​ពីរ​ប្រភេទ : គឺ​ជីវិត ដែល​ដេញ​តាម​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​ជីវិត​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះ និង​ចែក​រំលែក ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស​។ តាម​បទ​គម្ពីរ សុភាសិត ១១:២៨ ជីវិត​បែប​សម្ភារៈ​និយម គឺ​ជា​ជីវិត​ដែល​មិន​ចេះ​ស្កប់​ស្កល់ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​ដួល​ចុះ តែ​ជីវិត​ដែល​រស់​នៅ​តាម​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ នឹង​ចម្រើន​ឡើង ដូច​ដើម​ឈើ​ដែល​មាន​ស្លឹក​ខៀវ​ខ្ចី។​

នេះ​ជា​ការ​ប្រៀប​ធៀប​ដ៏​មាន​ន័យ! តើ​យើង​ចង់​រស់​នៅ ក្នុង​ជីវិត​ដែល​ចម្រើន​ឡើង និង​មាន​ផល​ផ្លែ ឬ​ជីវិត​ដែលប្រហោង​ក្នុង…

ឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលរលាក់បំផុតនៃជីវិត

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ការ​ជិះ​ទូក​ចុះ​តាម​ល្បាក់​ទឹក ជា​មួយ​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម។ អ្នក​នាំ​ផ្លូវក៏​បាន​ស្រែក​ប្រាប់ ក្រុមដែល​អង្គុយ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​គាត់ ឲ្យ​ចែវ​ទូក​ទៅ​មុខ​ឲ្យ​បាន​បី​ច្រវ៉ា។ ក្រុម​ខាង​ឆ្វេង ក៏​ខំ​ចូក​ចែវ ដោយ​ទាញ​នាំ​ទូក​ចេញ​ពី​កន្លែងដែល​មាន​ទឹក​កួច​ខ្លាំង។ អស់​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​នោះ យើង​បាន​រៀន អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​ស្តាប់​តាម​ការ​ណែ​នាំ របស់​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​របស់​យើង។  សម្លេង​ដ៏​នឹង​ធឹង​របស់​គាត់​​បាន​ជួយ​ឲ្យ​គ្នា​យើង​៦​នាក់ ដែល​មាន​បទ​ពិសោធន៍​តិច​តួច ក្នុង​ការ​អុំទូក ឲ្យ​ធ្វើ​ការ​រួម​គ្នា ដើម្បី​ទាញ​នាំ​ទូក ទៅ​រក​កន្លែង​ដែល​មាន​សុវត្ថិ​ភាព​បំផុត តាម​បណ្តោយ​ខ្សែ​ទឹក ដែល​កំពុង​ហូរធ្លាក់​ចុះ​មក​យ៉ាង​គំហុក។​

ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​យើង​ ក៏​មាន​ដំណើរ​ដូច​ការ​ជិះ​ទូក​ចុះ​តាម​ល្បាក់​ទឹក​ផង​ដែរ តើ​មែន​ទេ? ពេល​ខ្លះ ការ​អុំទូក​មាន​ភាព​រលូន​ទៅ​មុខ។ បន្ទាប់​មក មួយ​រំពេច​នោះ យើងក៏​បាន​ប្រញាប់​ចូក​ចែវ​ទូក​យ៉ាង​រហ័ស ដើម្បី​ជៀស​ចេញ​ពី​កន្លែង​ទឹក​កួច ដែល​កើត​ឡើង​ភ្លាម​ៗ។ ពេល​ដ៏​តាន​តឹង​នេះ ធ្វើឲ្យ​យើង​ដឹង​ថា យើង​ត្រូវ​ការ​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ​ដែល​មាន​ជំនាញ​ម្នាក់  ដើម្បី​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​ណែនាំ​ដែល​អាច​ទុក​ចិត្ត​បាន ដើម្បី​ជួយ​នាំ​យើង​ឆ្លង​កាត់​ពេល​ដ៏​រំជើប​រំជួល។​

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ៣២ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា​ “អញ​នឹង​បង្ហាត់​បង្រៀន​ឲ្យ​ឯង​ស្គាល់​ផ្លូវ ដែល​ឯង​ត្រូវ​ដើរ”(ខ.៨)។ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ស្តាប់​តាម​ព្រះ​អង្គ យើង​ក៏​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​សារ​ភាព​អំពើ​បាប​របស់​យើង​(ខ.៥) ហើយ​អធិស្ឋាន ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៦)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ព្រះ​បន្ទូល ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បានសន្យា​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ទូន្មាន​យើង ដោយ​ព្រះ​នេត្រ​មើល​យើង​ជា​និច្ច(ខ.៨)។​ គឺ​បាន​រំឭក​យើង​ថា ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​អង្គបាន​បង្ហូរ​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ នៅ​ចុង​ជំពូក​នេះ អ្នក​និពន្ធ​ទំនុក​ដំកើង ក៏​បាន​សន្និដ្ឋាន​ថា “សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​មិន​ចេះ​ប្រែ​ប្រួល​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ក៏​ហ៊ម​ព័ទ្ធ​អ្នក​ដែល​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ”(ខ.១០)។ ហើយ​កាល​ណា​យើងទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ…

ស្ថិតនៅក្នុងការជួសជុល

ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ មាន​លក្ខណៈ​ចង្អៀត។ ខ្ញុំក៏​បាន​គិត​ថា គេ​ទើប​តែ​អ៊ុត​កៅ​ស៊ូ​ ឥឡូវ​នេះ គេ​កំពុងតែ​គាស់​កាយ​ផ្លូវ​នោះ​ទៀត​ហើយ!  ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​ការ​ជួស​ជុល​ផ្លូវ​នេះ​មិន​ចេះ​ចប់​មិន​ចេះ​ហើយ​សោះ? ខ្ញុំមិន​ដែល​ឃើញ​គេ​ដាក់​ផ្លាក​សញ្ញា​ថា “ក្រុម​ហ៊ុន​បាន​បញ្ចប់​ការ​សាង​សង់​ផ្លូវ​នេះ​ជា​ស្ថាពរ។ សូម​បើក​បរ​នៅ​លើ​ផ្លូវដ៏​ប្រណឹត​នេះ​ដោយ​ក្តី​រីក​រាយ”

ប៉ុន្តែ ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​ខ្ញុំ ក៏​មាន​លក្ខណៈ​មិន​ខុស​ពី​ការ​ជួស​ជុល​ផ្លូវ​នេះ​ឡើយ។ ក្នុង​ដំណាក់​កាល​ដំបូង​នៃជីវិត​ខ្ញុំ​ជា​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ​ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ស្រមៃ​ដល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​ពេល​ដែល​អ្វី​ៗ​នឹង​មានភាព​រលូន ដូច​ផ្លូវ​ថ្នល់​ដែល​បាន “អ៊ុត​កៅ​ស៊ូ​ហើយ”។ ៣០​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សារ​ភាព​ថា ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត ដូច​ផ្លូវ​ថ្នល់​ដែល​កំពុង​ជួស​ជុល។ ការ​ជួស​ជុល ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ចេះ“ចប់” គឺ​មិន​ខុស​ពី​ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំកំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​នោះ ដែល​តែង​តែ​មាន​ក្រឡុក។ ជួន​កាល បញ្ហា​នេះ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​នឿយ​ណាយ​ផង​ដែរ។​

ប៉ុន្តែ បទ​គម្ពីរ​ហេព្រើរ ជំពូក​១០ មាន​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​ដ៏​អស្ចារ្យ​មួយ។ ខ.១៤ បាន​ចែង​ថា “​ទ្រង់​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​អ្នក ដែល​បាន​ញែក​ជា​បរិសុទ្ធ​ហើយ បាន​គ្រប់​លក្ខណ៍​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ដោយ​សារ​ដង្វាយ​តែ​១​នោះ”។ ព្រះ​រាជ​កិច្ចដែល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​បាន​ធ្វើ នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង បាន​សង្រ្គោះ​យើងរួច​ហើយ​ ។ គឺ​បាន​សង្រ្គោះ​ទាំង​ស្រុង និង​យ៉ាង​ល្អ​ឥតខ្ចោះ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នៅ​តែ​បន្ត​កែ​ប្រែ​ជីវិត​យើង នៅ​លើ​ផែន​ដី។ គឺ​កែ​ប្រែ​ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ដូច​ព្រះ​អង្គ គឺ​ព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង “កាន់​តែ​មាន​ភាព​បរិសុទ្ធ”។

ថ្ងៃ​មួយ យើង​នឹង​បាន​ជួប​ព្រះ​អង្គ​មុខ​ទល់​នឹង​មុខ ហើយ​យើង​នឹង​បាន​ដូច​ព្រះ​អង្គ​(១យ៉ូហាន ៣:២)។ ប៉ុន្តែ ទំរាំ​តែដល់​ពេល​នោះ យើង​ត្រូវ “ឆ្លង​កាត់​ការ​ជួស​ជុល” ដោយ​រង់​ចាំ​ថ្ងៃ​ដ៏​រុង​រឿង…

សត្វក្ងានដែលកំសត់បំផុត

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គេ​យក​បាល់​មួយ​មក​ចោល នៅ​កន្លែង​ចត​ឡាន?  ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ជិត​វា ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា វត្ថុ​មូល​ៗ​ពណ៌​ប្រផេះ​នោះ មិន​មែន​ជា​បាល់​ទេ។ តាម​ពិត វា​ជា​សត្វក្ងាន​ព្រៃ កាណាដា កំសត់​បំផុត ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឃើញ។​

ជា​ញឹក​ញាប់ សត្វ​ក្ងាន​ព្រៃ​ច្រើន​តែ​មក​ជួប​ជុំ​គ្នា នៅ​ទីធ្លា ក្បែរ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​របស់​ខ្ញុំ នៅ​ក្នុង​រដូវ​ផ្កា​រីក និង​រដូវ​ស្លឹក​ឈើជ្រុះ​។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃ​នេះ​ ខ្ញុំ​ឃើញ​តែ​មួយ​ក្បាល​ទេ។ វា​បាន​បត់​ក​ទៅ​ក្រោយ ដោយ​បង្កប់​ក្បាល​វា​នៅ​ពីក្រោម​ស្លាប។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា តើ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ឯង​ទៅ​ណា​អស់​ហើយ?  សត្វ​ដ៏​កំសត់​នេះ នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង។ មើល​ទៅ​វា ដូច​ឯកោ​ណាស់។ ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ឱប​វា​ទេ។(កំណត់សំគាល់: សូម​កុំ​សាក​ល្បង​ឱប​វា​អី ប្រយ័ត្ន​គ្រោះ​ថ្នាក់)

ខ្ញុំ​កម្រ​បាន​ឃើញ​សត្វ​ក្ងាន ដែល​មាន​ភាព​ឯកោ​យ៉ាង​នេះ​ណាស់។ គេ​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ថា តាម​ធម្មតា សត្វ​ក្ងាន​ព្រៃ​ទៅ​ណា​មក​ណា​ជា​ក្រុម ដោយ​ពួក​វា​ហើរ​នៅ​លើ​មេឃ​ទំាង​ហ្វូងៗ ដែល​មើល​ពី​ចម្ងាយ​មាន​រាង​ដូច​អក្សរ​V។ ពួក​វា​បាន​កើត​មក​សម្រាប់​នៅ​ជា​ក្រុម។​

ក្នុង​នាម​យើង​ជា​មនុស្ស យើង​ក៏​បាន​កើត​មក សម្រាប់​រស់​នៅ​ជា​សហគមន៍​ផង​ដែរ​(មើល លោកុប្បត្តិ ២:១៨)។ ហើយ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​សាស្តា ៤:១០ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​បាន​ពិពណ៌នា​ថា យើង​ងាយ​នឹង​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ប៉ុណ្ណា ពេល​ដែល​យើង​នៅ​តែ​ឯង។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “វរហើយ អ្នក​ណា​ដែល​ដួល​ក្នុង​កាល​ដែល​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង ឥត​មាន​គ្នា​នឹង​ជួយ​ជ្រោង​ឡើង​វិញ”។ ទ្រង់​ក៏​បាន​មាន​បន្ទូល​បន្ថែម​ទៀត​ថា “ហើយ​បើ​មាន​ខ្មាំង​ណា​មក ដែល​មាន​កំឡាំង​ជាង នោះ​២​នាក់​នឹង​អាច​ទប់​ទល់​បាន ឯ​ពួរ​៣​ធ្លុង​មិន​ងាយ​ដាច់​ទេ”(ខ.១២)។…

ឱកាសនីមួយៗ

ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ប្រចាំថ្ងៃ ការ​ស្វែង​រក និង​ឆក់​យក​ឱកាស​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​វេលា គឺ​ជា​កត្តា​ដ៏​សំខាន់ ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​អាច​ទទួល​ជោគ​ជ័យ នៅ​ក្នុង​ការ​បំពេញ​ភារកិច្ច​អ្វី​មួយ។ ដើម្បី​ឆក់​ឱកាស​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​វេលា យើង​ត្រូវ​មាន​ភាព​រហ័ស​រហួន និង​ឆ្លាត​វ័យ តែ​ក៏​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ឱកាស​នោះ​ផង​ដែរ ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ពេល​វេលា និង​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់។

យើង​ងាយ​នឹង​ផ្តោត​ចិត្ត ឬ​ថែម​ទាំង​មាន​ចិត្ត​ងប់​ងល់​ចំពោះ​កិច្ចការ​របស់​យើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ស្វែង​រក​ឱកាស ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ជា​អតិបរមា។ បញ្ហា​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចោទ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល​ដូច​នេះ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ឱកាស​ខាង​វិញ្ញាណ ឲ្យ​ច្រើន​ជា​អតិបរមា​ឬ​ទេ?

សាវ័ក​ប៉ុល​ដឹង​ថា យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រៀប​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ឆក់​ឱកាស​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ព្រះ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​កូល៉ុស ជំពូក​៤ គាត់​បាន​បង្រៀន​ឲ្យ​យើង​អធិស្ឋាន​ទូល​សូម​ឱកាស សម្រាប់​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​(ខ.៣)។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ជំរុញ​ចិត្ត​យើង​ថា “ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​នឹង​ពួក​អ្នក​ក្រៅ​ដោយ​ប្រាជ្ញា ទាំង​លៃ​យក​ឱកាស​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​ផង”(ខ.៥)។ គាត់​មិន​ចង់​ឲ្យ​យើង​ខក​ខាន មិន​បាន​ឆក់​ឱកាស ដើម្បី​នាំ​អ្នក​ដទៃ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នោះ​ឡើយ ។ ប៉ុន្តែ ដើម្បី​នាំ​គេ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ​អង្គ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ចំពោះ​តម្រូវ​ការ​របស់​ពួក​គេ រួច​នាំ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះអង្គ ដោយ​ប្រើ​ពាក្យ​សម្តី ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​គុណ(ខ.៦)។

ក្នុង​ពិភព​លោក​យើង​សព្វ​ថ្ងៃ មាន​រឿង​ជា​ច្រើន ដែល​កំពុង​ដណ្តើម​ពេល​វេលា និង​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​របស់​យើង។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​យើង ឲ្យ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សង្គម ដោយ​ស្វែង​រក​ឱកាស​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដើម្បី​នាំ​គេ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះអង្គ​។—Adam Holz

ការផ្តោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុង

បច្ចេក​វិទ្យា​សព្វ​ថ្ងៃ ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​តែ​ទាម​ទា​ចំណាប់​អារម្មណ៍​ពី​យើង​ជា​និច្ច។ អ៊ីនធើណិត​គឺ​ជា“ភាព​អស្ចារ្យ” ក្នុង​សម័យ​ទំនើប (ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​អាច​ប្រើ​ប្រាស់​វា​យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល នៅ​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​ទំនើប) ដែល​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង នូវ​លទ្ធភាព​ដ៏​អស្ចារ្យ ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ចំណេះ​ដឹង និង​ពត៌​មាន​របស់​មនុស្ស នៅ​ក្នុង​ឧបករណ៍​ដែល​យើង​អាច​កាន់​នៅ​ក្នុង​ដៃ​យើង​បាន។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ការ​ចូល​មើល​អ៊ីន​ធើណិត​ជាប់​ជា​និច្ច ឬ​ញឹក​ញាប់​ពេក​ អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខាត​បង់។

អ្នក​ស្រី​លីនដា ស្តូន(Linda Stone) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បាន​និយាយ​ពី​ផល​វិបាក​របស់​អ៊ីនធើណិត ដែល​បាន​ទាក់​ទាញ​អារម្មណ៍​របស់​យើង​ជាប់​ជា​និច្ច​។ គាត់​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ក្នុង​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន អ៊ីន​ធើណិត​បាន​ជំរុញ​ចិត្ត​មនុស្ស ឲ្យ​ចេះ​តែ​ចង់​ដឹង​ចង់​យល់ អំពី​ការ​អ្វី​ដែល​កំពុង​តែ​កើត​ឡើង​ក្នុង​សង្គម ​គឺ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា កុំ​ឲ្យ​រំលង​រឿង​ណា​មួយ​ឡើយ។ បញ្ហា​នេះ​អាច​នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​ចិត្ត​ថប់​បារម្ភ​ដ៏​រាំរ៉ៃ។

សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​ការ​ថប់​បារម្ភ ដោយ​សារ​មូល​ហេតុ​ផ្សេង​ៗ តែ​គាត់​ក៏​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា ​វិញ្ញាណ​របស់​យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ចំា​បាច់​ត្រូវ​ស្វែង​រក​សន្តិ​ភាព នៅ​ក្នុង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​អ្នក​ជឿ​ថ្មី ដែល​បាន​ជួប​ការ​បៀត​បៀន(១ថែស្សាឡូនិច ២:១៤) នៅ​ចុង​សំបុត្រ​នោះ គាត់​បាន​ជំរុញ​អ្នក​ជឿ​ទាំង​អស់ ថា “ចូរ​អរ​សប្បាយ​ជា​និច្ច ចូរ​អធិស្ឋាន​ឥត​ឈប់​ឈរ ចូរ​អរ​ព្រះ​គុណ​ក្នុង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់” (៥:១៦-១៨)។

ការ​អធិស្ឋាន “ឥត​ឈប់​ឈរ” ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ងាយ​ស្រួល​ទេ។ ប៉ុន្តែ យើង​ត្រូវ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​យើង​បាន​បើក​មើលទូរ​ស័ព្ទ​របស់​យើង ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ប៉ុន្មាន​ដង? ចុះ​បើ​សិន​ជា​យើង​ងាក​មក​ជជែក​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​អរ​ព្រះ​គុណ ទូល​អង្វរ ឬ​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ​វិញ តើ​ជីវិត​យើង​នឹង​ល្អ​ប្រសើរ​យ៉ាង​ណា?

ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ចុះ​បើ​សិន​ជា​យើង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទម្លាប់​ដែល​ចេះ​តែ​ចង់​មើល​នេះ​មើល​នោះ…

ធ្វើដូចម្តេចឲ្យអ្នកមានគ្រឹះរឹងមាំ?

អ្នក​ប្រហែល​ជា​ធ្លាប់​ឮ​គេ​និយាយ អំពី​ប៉ម​ផ្អៀង​ភីសា​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​អ៊ីតាលី ប៉ុន្តែ តើ​អ្នក​ធ្លាប់​ឮ​គេ​និយាយ អំពី​ប៉ម​ផ្អៀង នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​សាន់ហ្វ្រាន់​ស៊ីស្កូ​ទេ? គេ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ប៉ម​នោះ​ថា​  ប៉ម​សហស្សវត្សរ៍។ វា​ជា​អគារ​៥៨​ជាន់ ដែល​គេ​បាន​សាង​សង់ ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៨។ វា​បាន​ឈរ ដោយ​មោទនៈ​ភាព នៅ​ក្នុង​តំបន់​ពាណិជ្ជ​កម្ម​នៃ​ទីក្រុង​សាន់​ហ្វ្រាន់​ស៊ីស្កូ តែវា​ផ្អៀង​បន្តិច។

តើ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​វា​ផ្អៀង? គឺ​ដោយ​សារ​ពួក​វិស្វករ មិន​បាន​ជីក​គ្រឹះ​ឲ្យ​មាន​ជម្រៅ ដែល​ជ្រៅ​ល្មម​នឹង​អាច​ឲ្យ​អគារ​នោះ​មាន​ភាពរឹង​មាំ​បាន។ ដូច​នេះ គេ​កំពុង​តែ​បង្ខំ​វិស្វករ​ទាំង​នោះ ឲ្យ​ពង្រឹង​គ្រឹះ​របស់​វា​ឲ្យ​បាន​រឹង​មាំ​ជាង​មុន ដែល​នោះ​ជា​ការ​ជួស​ជុល ដែល​អាច​អស់​ទឹក​ប្រាក់ ច្រើន​ជាង​ការ​ចំណាយ​ទៅ​លើ​ការ​សាង​សង់​អគារ​នេះ​ទាំង​ស្រុង តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​មក។ អ្នក​ខ្លះ​ជឿ​ថា វា​ជា​ការជួស​ជុល​ដ៏​ចាំ​បាច់ ដើម្បី​ជួយ​ការពារ​អគារ​នោះ​កុំ​ឲ្យ​ដួល​រលំ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​រញ្ជួយ​ដី។

នេះ​ជា​មេរៀន​ដ៏​ឈឺ​ចាប់ សម្រាប់​វិស្វករ​ទាំង​នោះ។ គ្រឹះ​ពិត​ជា​សំខាន់​ចំពោះ​អគារ​ណាស់។ ពេល​ដែល​គ្រឹះ​របស់​អ្នក​មិន​រឹង​មាំ គ្រោះ​មហន្ត​រាយ​អាច​កើត​ឡើង​បាន​យ៉ាង​ងាយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បង្រៀន​អំពី​រឿង​នេះ នៅ​ក្នុង​ការ​អធិប្បាយ​របស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​លើ​ភ្នំ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ៧:២៤-២៧ ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រៀប​ធៀប​អ្នក​សង់​ផ្ទះ​ពីរ​នាក់​​ ដែល​ម្នាក់​សង់​ផ្ទះ​នៅ​លើ​ថ្ម ហើយ​ម្នាក់​ទៀត​សង់​នៅ​លើ​ដី​ខ្សាច់។ ពេល​ដែល​ខ្យល់​ព្យុះ​បក់​បោក​មក មាន​តែ​ផ្ទះ​ដែល​សង់​នៅ​លើ​គ្រឹះ​រឹង​មាំ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​អាច​ឈរ​នៅយ៉ាង​មាំ​មួន។​

តើ​អ្នក​អាច​រៀន​សូត្រ​អ្វី​ខ្លះ ពី​រឿង​នេះ? ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​លើក​ឡើង​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ជីវិត​របស់​យើង​ត្រូវ​តែ​សង់​នៅ​លើ​ការ​ស្តាប់បង្គាប់ និង​ការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អង្គ​(ខ.២៤)។ ពេល​ណា​យើង​សម្រាក​ក្នុង​ព្រះ​អង្គ ជីវិត​យើង​អាច​រក​បាន​គ្រឹះ​ដ៏​រឹង​មាំ តាម​រយៈ​អំណាច​ចេស្តា និង​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ​អង្គ។

ព្រះ​គ្រីស្ទ​មិន​បាន​សន្យា​ថា យើង​នឹង​រស់​នៅ ដោយ​គ្មាន​ព្យុះ​ភ្លៀង​ក្នុង​ជីវិត​នោះ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ…