ប្រភេទ  |  នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

កម្លាំងទីពីរ

ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ការ​ប្រកួត​រត់​ម៉ារ៉ាតុន​មីវូគី ពេល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​៥៤​ឆ្នាំ ដោយ​មាន​គោលដៅ​ពីរ គឺ​ដើម្បី​រត់​ឲ្យ​ដល់​ទី ហើយ​រត់​ឲ្យ​ចប់ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ក្រោម​៥​ម៉ោង។ ការ​រត់​ក្នុង​ចម្ងាយ​២០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ដំបូង មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ តែ​បើ​សិន​ជា​ចម្ងាយ​២០​គីឡូម៉ែត្រ​បន្ទាប់ មាន​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ដូចនេះ​ដែរ នោះ​មិន​ដឹង​ជា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ។ ប៉ុន្តែ ការ​រត់​ប្រណាំង​មាន​ភាព​ហត់​នឿយ​កាន់​តែ​ខ្លាំង ហើយ​កម្លាំង​ទីពីរ​ដែល​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា នឹង​មាន​ឡើង​វិញ ក៏​មិន​បាន​មក​រក​ខ្ញុំ​ដែរ។ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​ដល់​ទី ការ​រត់​ដែល​ធ្លាប់​តែ​នឹង​នរ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ការ​ដើរ​ដ៏​ឈឺ​ចាប់។

មិន​មែន​មាន​តែ​ការ​រត់​ប្រណាំង​ម៉ារ៉ា​តុន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដែល​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង​ឡើង​វិញ។ ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃ​ជីវិត​ក៏​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង​ឡើង​វិញ​ផង​ដែរ។ ដើម្បី​អត់​ទ្រំា នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃ​ជីវិត អ្នក​ដែល​ហត់​នឿយ និង​ព្រួយ​លំបាក ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ៤០:២៧-៣១ ជា​បទ​កំណាព្យ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ និង​បទ​ទំនាយ​ដ៏​មាន​ន័យ ដែល​បាន​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង ដើម្បី​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។ ព្រះ​បន្ទូល​ដែល​មិន​ចេះ​ហួស​សម័យ​នេះ បាន​ប្រាប់​អ្នក​ដែល​អស់​កម្លាំង និង​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​ដែល​អស់​ចិត្ត ឬឈប់​ខ្វល់​ពី​ពួក​គេ​ (ខ.២៧) ហើយ​ទ្រង់​មិន​ដែល​មើល​រំលង​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង​ឡើយ។ ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់ ត្រង់​ចំណុច​នេះ បាន​ប្រទាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​ការ​ធានា ហើយ​បាន​រំឭក​យើង អំពី​អំណាច និង​ប្រាជ្ញា​ដែល​គ្មាន​ដែន​កំណត់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​(ខ.២៨)។

កម្លាំង​ទីពីរ ដែល​បាន​រៀប​រាប់​ក្នុង​ខ.២៩-៣១ គឺជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ ទោះ​យើង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹម ឬផ្គត់​ផ្គង់​គ្រួសារ ឬ​កំពុង​ជួប​បញ្ហា​សុខ​ភាព ឬ​ហិរញ្ញ​វត្ថុ ឬ​ក៏​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ដោយ​សារ​ភាព​តាន​តឹង​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង ឬបញ្ហា​ប្រឈម​ខាង​វិញ្ញាណ​ក្តី។ នេះ​ជា​កម្លាំង​ដែល​កំពុង​តែ​រង់​ចំា…

លាងស្អាតទាំងស្រុង

មាន​ពេល​មួយ​ប៊ិក​ពណ៌​ខៀវ​មួយ​ដើម បាន​បង្កប់​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​ផ្នត់​កន្សែង​ពោះ​គោ​ពណ៌​សរ​របស់​ខ្ញុំ។ ពេល​ដែល​ម៉ាស៊ីន​បោក​ខោអាវ​កំពុង​តែ​បោក​គក់​កន្សែង​ពោះ​គោ ប៊ិក​នោះ​មិន​បាន​ខូច​ទេ តែ​វា​ក៏​បាន​ផ្ទុះ​ខ្ទេច ក្នុង​ម៉ាស៊ីន​សំងួតខោអាវ​។ ពេល​នោះ ទឹក​ប៊ិក​ពណ៌​ខៀវ​បាន​ប្រឡាក់​ពេញ​ក្នុង​ម៉ាស៊ីន​សំងួត។ កន្សែង​ពោះ​គោ​ពណ៌​សរ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ខូច​អស់។ ទោះ​ខ្ញុំ​ប្រើ​សាប៊ូ​ច្រើន​យ៉ាង​ណា​ នៅ​តែ​មិន​អាច​បោក​វា​ឲ្យ​ជ្រះ​ស្នាម​ប្រឡាក់​នោះ​បាន​ដដែល។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​យក​កន្សែង​ពោះ​គោ​នោះ ទៅ​ដាក់​នៅ​លើ​គំនរ​កន្ទប ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​លោក​យេរេមា ដែល​ជា​ហោរា​នៅ​សម័យ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​បាន​ពោល​ទំនួញ អំពី​ផល​វិបាក​ដ៏​ហិន​ហោច នៃ​អំពើ​បាប។ ដោយសារ​ពួក​បណ្តា​ជន​បាន​បដិសេធ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ងាក​មក​រក​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ(យេរេមា ២:១៣) លោក​យេរេមា ក៏​បាន​ប្រកាស់ថា ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ស្នាម​ប្រឡាក់ នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ដ្បិត​ទោះ​បើ​ឯង​លាង​ខ្លួន​ដោយ​ក្បុង ហើយ​ប្រើ​សាប៊ូ​ជា​ច្រើន​ក៏​ដោយ គង់​តែ​ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ឯង នៅ​មាន​កត់​ជាប់​ចំពោះ​អញ​នៅ​ឡើយ​ដែរ”(ខ.២២)។ ពួក​គេ​គ្មានអំណាច​អ្វី ដើម្បី​ជួស​ជុល​ការ​ខូច​ខាត ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​នោះ​ឡើយ។

បើ​យើង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​សមត្ថ​ភាព​ខ្លួន​ឯង នោះ​យើង​មិន​អាច​ដក​ស្នាម​ប្រឡាក់​នៃ​អំពើ​បាប​ចេញ​ពី​ខ្លួន​ឯង​បាន​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន។ តាម​រយៈ​អំណាច​នៃ​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ ទ្រង់​បាន “​សំអាត​យើង​រាល់​គ្នា ពី​គ្រប់​អំពើ​បាប​ទាំង​អស់”(១យ៉ូហាន ១:៧)។

គេ​ប្រហែល​ជា​ពិបាក​នឹង​ជឿ​ថា ទ្រង់​អាច​សម្អាត​បាប​របស់​យើង​បាន តែ​យើង​ត្រូវ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា គ្មាន​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប​ណា ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​អាច​ដក​ចេញ​ទាំង​ស្រុង​នោះ​ទេ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ និងត្រៀម​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​លាង​សម្អាត​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប សម្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ងាក​បែរ​មក​រក​ទ្រង់(ខ.៩)។ តាម​រយៈ​ព្រះ​គ្រីស្ទ យើង​អាច​រស់​នៅ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​សេរីភាព និង​ក្តី​សង្ឃឹម។—LISA SAMRA

ទោសដែលបានលើកលែង

ពេល​ដែល​បុរស​ម្នាក់​បាន​ដំឡើង​កាំមីរ៉ា​សុវត្ថិ​ភាព នៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ​របស់​គាត់ គាត់​បាន​ពិនិត្យ​មើល​លក្ខណៈ​របស់​វីដេអូ ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រាកដ​ថា ប្រព័ន្ធ​កាំមីរ៉ា​សុវត្ថិ​ភាព​នោះ ពិត​ជា​ដំណើរ​ការ​មែន។ ពេល​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​មនុស្ស​ដែលមាន​ស្មាធំ​ដែល​ពាក់​ខោអាវ​ពណ៌​ក្រមៅ កំពុង​តែ​ដើរ​ទៅ​មក​ក្នុង​ទីធ្លា​ក្រៅ​ផ្ទះ​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​តាម​ដាន​មើល តើ​បុរស​នោះ​បំរុង​ធ្វើ​អ្វី។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ គាត់​ដូច​ជា​ធ្លាប់​ស្គាល់​បុរស​ក្នុង​វីដេអូ​នោះ។ ​ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ថា គាត់​មិន​មែន​កំពុង​តែ​មើល​ជន​ចម្លែក កំពុង​ដើរ​ទៅ​មក​ក្នុង​ទីធ្លា​ផ្ទះ​គាត់​ទេ តែ​តាម​ពិត គាត់​គឺ​ជា​បុរស​ក្នុង​វីដេអូនោះ ដែល​កាំមីរ៉ា​នោះ​បាន​ថត​ទុក​កាល​ពី​ពេល​កន្លង​ទៅ។

តើ​យើង​នឹង​មើល​ឃើញ​អ្វី បើ​សិន​ជា​យើង​អាច​ចេញ​ពី​ក្នុង​ខ្លួន​យើង ហើយ​សង្កេត​មើល​ខ្លួន​ឯង ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ណា​មួយ? ពេល​ដែល​ដាវីឌ​មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ហើយ​ទ្រង់​ត្រូវ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទស្សនៈ​ជា​ថ្មី គឺ​ទស្សនៈ​ដែល​កោត​ខ្លាច​ព្រះ បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ផឹត​ក្បត់​ជា​មួយ​នាង​បាតសេបា ទ្រង់​ក៏​បាន​ឲ្យ​ណាថាន​ជួយ​(២សាំយ៉ូអែល ១២)។

ណាថាន​ក៏​បាន​និទាន​រឿង​មួយ​ឲ្យ​ដាវីឌ​ស្តាប់។ រឿង​នោះ​និយាយ​អំពី​បុរស​អ្នក​មាន​ម្នាក់ ដែល​បាន​ប្លន់​យក​ចៀម​តែមួយ របស់​បុរស​អ្នក​ក្រ​ម្នាក់។ ទោះ​អ្នក​មាន​នោះ​មាន​ចៀម​ទាំង​ហ្វូង​ក្តី គាត់​នៅ​តែ​យក​ចៀម​តែ​មួយ​របស់​អ្នក​ក្រ​នោះ ទៅ​សម្លាប់​ធ្វើ​ម្ហូប។​ ពេល​ដែល​ណាថាន​បាន​បង្ហាញ​ថា រឿង​នេះ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ទង្វើរ​អាក្រក់​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ ទ្រង់​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​អំពើ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​មក​លើ​អ៊ូរី។ ណាថាន​ក៏​បាន​ពន្យល់​អំពី​លទ្ធ​ផល​ដែល​ទ្រង់​ត្រូវ​ទទួល ប៉ុន្តែ ដែល​សំខាន់​ជាង​នេះ​ទៀត​នោះ គាត់​បាន​ធានា​ដល់​ដាវីឌ​ថា “ព្រះ​អម្ចាស់​លើក​លែង​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​ទ្រង់​ហើយ”(ខ.១៣)។

បើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បើក​បង្ហាញ​អំពើ​បាប នៅ​ក្នុង​ជីវិត​យើង បំណង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ទ្រង់ គឺ​មិន​មែន​ដើម្បី​ថ្កោល​ទោស​យើង​ឡើយ តែ​ដើម្បី​ស្អាង​យើង​ឡើង​វិញ ហើយ​ជួយ​យើង​ឲ្យ​ផ្សះផ្សា​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ឈឺ​ចាប់។ ការ​ប្រែចិត្ត​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង​មាន​ភាព​ជិត​ស្និទ្ធ​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ឡើង​វិញ តាម​រយៈ​អំណាច​នៃ​ការ​អត់​ទោស​បាប និង​ព្រះគុណ​ទ្រង់។—JENNIFER BENSON SCHULDT

វាំងននដែលបានរហែកជាពីរ

ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ជាង​ក្រុង​យេរូសាឡិម ផ្ទៃ​មេឃ​បាន​ប្រែ​ជា​ងងឹត។ មាន​បុរស​ម្នាក់​បាន​នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំង​ហ្វូងៗ ចង់​ដើរតាម​គាត់ កាល​ពី​បីរ​ឆ្នាំ​មុន។ តែ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​យក​ទៅ​ឆ្កាង ដោយ​ភាព​អាម៉ាស់ និង​ការ​ឈឺ​ចាប់​បំផុត។ ពេល​នោះ មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ទួញ​យំ ដោយ​ទុក្ខ​សោក​ជា​ខ្លាំង។​ ពន្លឺ​ថ្ងៃ​មិន​បាន​បំភ្លឺ​ផ្ទៃ​មេឃ​នៅ​ពេល​រសៀល​នោះ​ទេ។ ហើយ​ការ​ឈឺ​ចាប់​ដ៏​ខ្លាំង​របស់​បុរស​នោះ នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​បាន​បញ្ចប់ ពេល​ដែល​គាត់​ស្រែក​ឡើង ដោយ​សម្លេង​ឮ​ៗ​ថា “កិច្ចការ​បាន​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ”(ម៉ាថាយ ២៧:៥០ និង យ៉ូហាន ១៩:៣០)។

នៅ​ពេល​នោះ សម្លេង​មួយ​ទៀត បាន​បន្លឺ​ឡើង ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​ដ៏​ធំ នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង គឺ​សម្លេង​ក្រណាត់​រហែក។ ផ្ទាំង​ក្រណាត់​ដ៏​ក្រាស់​ដែល​បាន​ចែក​ខណ្ឌ​ទី​បរិសុទ្ធ ឲ្យ​ដាច់​ពី​ទី​ធ្លា​ខាង​ក្រៅ​ព្រះវិហារ ក៏​បាន​រហែក​ជា​ពីរ ពី​លើ​ចុះ​មកក្រោម ដោយ​ការ​អស្ចារ(ម៉ាថាយ ២៧:៥១)។

វាំង​នន​ដែល​បាន​រហែក​នោះ ជា​និមិត្ត​រូប​តំណាង​ឲ្យ​ភាព​ពិត​នៃ​ឈើ​ឆ្កាង ដែល​មាន​ន័យ​ថា មាន​ផ្លូវ​ថ្មី​មួយ ដែល​បាន​បើក​ទៅ​រក​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ហើយ! ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​ជា​ព្រះ និង​ជា​បុរស​ដែល​បាន​ជាប់​ឆ្កាង និង​សុគត​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ ព្រះ​លោហិត​ទ្រង់​បាន​ហូរ ជា​យញ្ញ​បូជា​ចុង​ក្រោយ ជា​យញ្ញ​បូជា​ដ៏​ពិត និង​គ្រប់​គ្រាន់​(ហេព្រើរ ១០:១០) ដែល​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​ជឿ​ទ្រង់ បាន​អរ​សប្បាយ​នឹង​ការ​អត់​ទោស​បាប និង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​(រ៉ូម ៥:៦-១១)។

នៅ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត នៅ​ថ្ងៃ​សុក្រ​ដ៏​ប្រសើរ​នោះ យើង​បាន​ទទួល​នូវ​ដំណឹង​ល្អ​ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន ដែល​បាន​ប្រកាស​ថា ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង បាន​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ រួច​ពី​បាប…

ពេលចុងក្រោយ

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​គ្រោះ​ថ្នាក់។ ពេល​គេ​លើក​ខ្ញុំ​ចូល​ឡាន​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់ ហើយ​រៀប​នឹង​បិទ​ទ្វារ​ឡាន កូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ កំពុង​តែ​ទាក់​ទង​ទៅ​ភរិយា​ខ្ញុំ​តាម​ទូរ​ស័ព្ទ នៅ​ក្រៅ​ឡាន​សង្រ្គោះ​បន្ទាន់។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ហៅ​ឈ្មោះ​គាត់ ទាំង​ស្រវាំង​ភ្នែក ដែល​បាន​បណ្តាល​មក​ពី​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​ក្បាល។ កាល​នោះ​គាត់​នៅ​ចាំ​ថា ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​យឺត​ៗ​ទៅ​កាន់​គាត់ ដោយ​ឲ្យ​គាត់​ប្រាប់​ម្តាយ​គាត់​ថា ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​នាង​ណាស់។

កាល​នោះ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​លាចាក​លោក​នេះ​ហើយ ហើយ​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​វា​ក្លាយ​ជា​ពាក្យ​ផ្តាំ​ផ្ញើ​ចុង​ក្រោយ។ ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​បែប​នោះ ពាក្យ​បណ្តាំ​ចុង​ក្រោយ គឺ​ជា​ពាក្យ​សម្តី​ដែល​សំខាន់​បំផុត​ចំពោះ​ខ្ញុំ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​ដែល​ខ្មៅ​ងងឹត​បំផុត ទ្រង់​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ទ្រង់​ស្រឡាញ់យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ តាម​របៀប​ដ៏​ជាក់​លាក់។ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ទ្រង់ ដល់​ទាហាន​ដែល​ចម្អក​ឲ្យ​ទ្រង់ និង​បាន​យក​ដែក​គោល​មក​ដំ​ពី​លើ​ទ្រង់​ជាប់​នឹង​ឈើ​ឆ្កាង។ គឺដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ឱ​ព្រះវរបិតា​អើយ សូម​អត់​ទោស​ដល់​អ្នក​ទាំង​នេះ​ផង ដ្បិត​គេ​មិន​ដឹង​ជា​គេ​ធ្វើ​អ្វី​ទេ”(លូកា ២៣:៣៤)។ ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​ឧក្រិដ្ឋ​ជន ដែល​បាន​ជាប់​ឆ្កាង​នៅ​ក្បែរ​ទ្រង់​ថា “ខ្ញុំ​ប្រាប់​អ្នក​ជា​ប្រាកដ​ថា ថ្ងៃ​នេះ អ្នក​នឹង​នៅ​ក្នុង​ស្ថានបរមសុខ​ជា​មួយ​នឹង​ខ្ញុំ​ដែរ”(ខ.៤៣)។ មុន​ពេល​ទ្រង់​ហៀប​នឹង​អស់​ព្រះ​ជន្ម ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​ឃើញ​មាតា​ទ្រង់ និង​សិស្ស​ម្នាក់​ដែល​ទ្រង់​ស្រឡាញ់ កំពុង​ឈរ​នៅ​ទី​នោះ រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​មាតា​ថា “មាតា​អើយ នុ៎ះ​ន៏ កូន​របស់​មាតា”។ រួច​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​សិស្ស​នោះ​ថា “នុ៎ះ​ន៏ ម្តាយ​អ្នក”(យ៉ូហាន ១៩:២៦-២៧)។ បន្ទាប់​មក ពេល​ដែល​ទ្រង់​ជិត​អស់​ព្រះជន្ម ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចុង​ក្រោយ ដោយការ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​វរបិតា ដោយ​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះវរបិតា​អើយ ទូលបង្គំ​សូម​ប្រគល់​វិញ្ញាណ​ដល់​ព្រះហស្ត​ទ្រង់​វិញ”(លូកា ២៣:៤៦)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ជ្រើស​រើស​ការ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ដោយ​ស្ម័គ្រ​ព្រះ​ទ័យ…

ចម្រើនឡើងដូចផ្កា

ចៅ​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ក្មេង​ជាង​គេ ទើប​តែ​មាន​អាយុ​២​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​គាត់ ខ្ញុំ​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​តូច​ៗ។ ថ្មី​ៗ​នេះ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​សម្លេង​ដូច​សត្វ​ព្រាប គាត់​ក៏​បាន​ងើយ​ឡើង​លើ ហើយ​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ។ ភ្លាម​ៗ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​យំ។ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​យំ ដោយសារ​ក្តី​អំណរ លាយ​ជា​មួយ​នឹង​ការ​នឹក​ចាំ អំពី​ស្នាម​ញញឹម​ជា​លើក​ទីមួយ​របស់​កូន​ៗ​ខ្ញុំ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយ តែ​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​ទើបតែ​កើត​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ។ មាន​អនុស្សាវរីយ៍​ខ្លះ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​សប្បាយ ដែល​ពិបាក​នឹង​ពន្យល់។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ ទំនុក​ដំកើង ១០៣ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង ដែល​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​ពេល​ដ៏​មាន​អំណរ​ក្នុង​ជីវិត​យើង ដែល​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស បាន​ជាទ្រង់​សរសេរ​ថា “ចំណែក​ឯ​មនុស្ស ថ្ងៃ​អាយុ​របស់​គេ​ធៀប​ដូច​ជា​ស្មៅ គេ​រីក​ឡើង​ដូច​ជា​ផ្កា​នៅ​ទីវាល ដ្បិត​កាល​ណា​ខ្យល់​បក់​មក​ត្រូវ នោះ​ក៏​សូន្យ​បាត់​ទៅ(ខ.១៥-១៦)។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​អំពី​ភាព​រួញ​ខ្លី​នៃ​ជីវិត​មនុស្ស តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ពិពណ៌នា​ថា ជីវិត​មនុស្ស​ដូចជា​ផ្កា ដែល​មាន​ពេល​លូត​លាស់​បាន​ល្អ ឬ​ចេញ​ផ្កា។ ទោះ​ផ្កា​នីមួយ​ៗ​បាន​រីក ហើយ​រុះ​រោយ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ក្លិន ​និង​ពណ៌ ព្រម​ទាំង​សម្រស់​របស់​វា បាន​នាំ​មក​នូវ​ក្តី​អំណរ​ដ៏​អស្ចារ្យ។ ហើយ​ផ្កា​នីមួយ​ៗ​អាច​ត្រូវ​គេ​បំភ្លេច​ចោល​យ៉ាងឆាប់​រហ័ស​ក្តី ដោយ “​កន្លែង​នោះ​មិន​ស្គាល់​វា​ទៀត”(ខ.១៦) តែ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធានា​ចំពោះ​យើង​ថា “សេចក្តី​សប្បុរស​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ តាំង​ពី​អស់កល្ប​ដរាប​ដល់​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ចំពោះ​អស់​អ្នក​ដែល​កោតខ្លាច​ដល់​ទ្រង់”(ខ.១៧)។

យើង​អាច​អរ​សប្បាយ និង​មាន​ការ​ចម្រើន​ឡើង តែ​មួយ​រយៈ​ពេល ដូច​ជា​ផ្កា តែ​យើង​ក៏​អាច​អរសប្បាយ​នឹង​សេចក្តី​ពិត ដែល​ថា​ព្រះ​អង្គ​នឹង​នៅ​តែ​នឹក​ចាំ…

អរសប្បាយនឹងភាពប៉ិនប្រសប់

មាន​សត្វ​ជំពុល​ទឹក ឬ​ជែលីហ្វ៊ីស​ដ៏​កម្រ​មួយ​ក្បាល បាន​រេរាំ​តាម​ចរន្ត​ទឹក​សមុទ្ធ ក្នុង​ជម្រៅ​ទឹក​ប្រហែល ១២០០ ម៉ែត្រ នៅ​ក្បែរ​ឆ្នេរ​បាចា រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា។ ខ្លួន​របស់​វា​បាន​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ផ្លេក​ៗ ពណ៌​ខៀវ ស្វាយ និង​ស៊ី​ជម្ពូរ និង​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ភ្លឺ នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដ៏​ងងឹត។ ព្រុយ​របស់​វា​បក់​ទៅ​មក យ៉ាង​ស៊ី​សង្វាក់ ជា​មួយ​នឹង​រំញោច​ពី​មួក​របស់​វា​ដែលមាន​រាង​ដូច​ជួង។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​មើល​វីដេអូ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​បង្ហាញ​អំពី​ជីវិត ​សត្វ​ជំពុល​ទឹក ហេលីត្រេផេស ម៉ាស៊ី​មួយ​ក្បាល​នេះ នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ផ្សាយ​របស់​ប៉ុស្ទ​នេសិននល ជីអូក្រាហ្វ៊ី ខ្ញុំក៏​បាន​គិត​អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ជ្រើស​រើស​ការ​រចនា សម្រាប់​សត្វ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ​នេះ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​រចនា និង​បង្កើត​សត្វ​ជំពុល​ទឹក​២​ពាន់​ប្រភេទ​ទៀត ដែល​អ្នក​វិទ្យា​សាស្រ្ត​បាន​រក​ឃើញ រហូត​មក​ដល់​ខែ​តុលា ឆ្នាំ​២០១៧។

បើ​យើង​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​ព្រះ​អា​ទិករ តើ​យើង​បាន​ឈប់​បង្អង់ ដើម្បី​គិត​អំពី​សេចក្តី​ពិត​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​មាន​ក្នុង​ជំពូក​ទី​១ នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ​បរិសុទ្ធ​ឬ​ទេ? ព្រះ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​យើង បាន​នាំ​មក​នូវ​ពន្លឺ និង​ជីវិត ចូល​ទៅ​ក្នុងពិភព​លោក ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​ភាវៈ​ចម្រុះ ដោយ​អំណាច​ចេស្តា​នៃ​ព្រះ​បន្ទូល​ទ្រង់។ ទ្រង់​បាន​រចនា និង​បង្កើត “ឲ្យ​មាន​មច្ឆា​ជាតិ​រវើក​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ជា​បរិបូរ”(លោកុប្បត្តិ ១:២១)។ តែ​អ្នក​វិទ្យាសាស្រ្ត​បាន​រក​ឃើញ​សត្វ​ដ៏​អស្ចារ្យ​តែមួយ​ផ្នែក​តូច​ ក្នុង​ចំណោម​សត្វ​ទំាង​អស់​ដែល​ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​បង្កើត តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​មក។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​រចនា​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ ក្នុង​ពិភព​លោក ដោយ​មាន​បំណង​ព្រះ​ទ័យ សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​រស់​នៅ​ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ តាំង​ពី​មុន​ពេល​យើង​ដក​ដង្ហើម​ជា​លើក​ទី​១​(ទំនុក​ដំកើង ១៣៩:១៣-១៦)។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើងសរសើរ​ដំកើង​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ យើង​ក៏​អាច​អរសប្បាយ​នឹង​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​បាន​ជួយ​ឲ្យយើង​មាន​ក្តី​ស្រមៃ និង​ការ​បង្កើត​ថ្មី​ជា​មួយ​ទ្រង់…

សញ្ញាសំគាល់នៃមិត្តភាព

កាល​នៅ​តូច ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​ប្រទេស​ហ្កាណា ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​កាន់​ដៃ​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ ដើរ​នៅ​ក្នុង​កន្លែងដែល​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​កុះករ​។ គាត់​ជា​ឪពុក និង​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​ខ្ញុំ។ តាម​វប្បធម៌​នៅ​ប្រទេស​ខ្ញុំ ការ​កាន់​ដៃ​គ្នា គឺ​ជា​សញ្ញា​សំគាល់​នៃ​មិត្ត​ភាព។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​ដើរ យើង​បាន​ជជែក​គ្នា អំពី​ប្រធាន​បទ​ផ្សេង​ៗ។ ពេល​ណា​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ឯក​កោ​ ខ្ញុំ​រក​បាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ពី​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​មិត្ត​ភាព​នេះ​ណាស់!

ព្រះ​អម្ចាស់​យេស៊ូវ បាន​ហៅ​សិស្ស​ទ្រង់​ថា មិត្ត​សំឡាញ់ ហើយ​ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ពួក​គេ នូវ​សញ្ញា​សំគាល់​នៃ​មិត្ត​ភាព​របស់​ទ្រង់។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​បាន​ស្រឡាញ់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដូច​ជា​ព្រះវរបិតា ទ្រង់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ដែរ”(យ៉ូហាន ១៥:៩) ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់ សម្រាប់​ពួក​គេ​ទៀត​ផង​(ខ.១៣)។ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ស្គាល់​កិច្ចការ​នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​(ខ.១៥)។ ទ្រង់​បាន​បង្រៀន​ពួក​គេ អំពី​អ្វី​ៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ព្រះ​វរបិតា​បាន​ប្រទាន​ទ្រង់​(ខ.១៥)។ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រទាន​ពួក​គេ នូវ​ឱកាស​រួម​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​មហា​បេសក​កម្ម​របស់​ទ្រង់(ខ.១៦)។

ព្រះយេស៊ូវ​ដើរ​ជា​មួយ​យើង ក្នុង​នាម​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច។ ព្រះ​អង្គ​ស្តាប់ និង​ជ្រាប​អំពី​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​បំណង​ចិត្ត​របស់​យើង។ ពេល​ណា​យើង​មាន​ភាព​ឯកោ និង​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត ព្រះ​យេស៊ូវ​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់ ដែល​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ​យើង​ជា​និច្ច។

យើង​រឹត​ចំណង​មិត្ត​ភាព​ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​ព្រះយេស៊ូវ កាន់​តែ​ខ្លាំង ពេល​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយ​ស្តាប់​បង្គាប់​តាម​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា​ទ្រង់​(ខ.១០,១៧)។ ពេល​ណា​យើង​ស្តាប់​តាម​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា​ទ្រង់ យើង​នឹង “បង្កើត​ផល​ផ្លែ​ដែល​នឹង​ស្ថិត​ស្ថេរ”(ខ.១៦)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​ដើរ​កាត់​ផ្លូវ​ដែល​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​កុះ​ករ និង​នៅ​តាម​វិថី​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ក្នុង​លោកិយ​ដែល​ពេញ​ដោយ​បញ្ហា យើង​អាច​ពឹង​ផ្អែក​លើ​មិត្ត​ភាព​ដែល​យើង​មាន​ជា​មួយ​ព្រះ​អម្ចាស់។ ការ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ដើរ​ជា​មួយ​យើង គឺ​ជា​សញ្ញា​សំគាល់​នៃ​មិត្ត​ភាព​របស់​ទ្រង់។—LAWRENCE DARMANI

ក្តីសង្ឃឹមមានឡើងវិញ

តើ​ថ្ងៃ​រះ​នៅ​ទិស​ខាង​កើត​ឬ? តើ​ផ្ទៃ​មេឃ​មាន​ពណ៌​ខៀវ​ឬ? តើ​ទឹក​សមុទ្រ​មាន​រស់​ជាតិ​ប្រៃ​ឬ? តើ​អាតូម​របស់​អង្គធាតុ​កូបាល់ មាន​ទម្ងន់​៥៨,៩​ឬ? ទោះ​អ្នក​មាន​ជំនាញ​ផ្នែក​វិទ្យា​សាស្រ្ត ឬ​គ្រាន់​តែ​ចូល​ចិត្ត​ស្វែង​យល់ អំពី​វិទ្យា​សាស្រ្ត ជា​ការ​កម្សាន្ត​ក្តី យើង​ត្រូវ​ឆ្លើយ​ថា “បាទ ឬ​ចាស” ចំពោះ​សំណួរ​ទាំង​អស់​នេះ។ តាម​ពិត សំណួរ​ដូច​នេះ មាន​បង្កប់​ការ​ចម្អក ព្រោះ​នរណា​ក៏​ដឹង​ដែរ​ថា ថ្ងៃ​រះ​នៅ​ទិស​ខាង​កើត។

បើ​យើង​មិន​ប្រយ័ត្ន​ទេ ជួន​កាល ត្រចៀក​ដ៏​ទាន់​សម័យ​របស់​យើង ប្រហែល​ជា​ស្តាប់​ឮ​ការ​ចម្អក នៅ​ក្នុង​សំណួរ​របស់ព្រះ​យេស៊ូវ​ដែល​បាន​សួរ​បុរស​ម្នាក់​ថា “តើ​អ្នក​ចង់​បាន​ជា​ឬ​ទេ?”(យ៉ូហាន ៥:៦)។ ហើយ​មនុស្ស​សម័យ​ទំនើប ប្រហែល​ជា​ចង់​ឆ្លើយ​ថា “តើ​ព្រះ​អង្គ​និយាយ​លេង​ឬ? ទូល​បង្គំ​ចង់​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ជួយ ប្រហែល​៣៨​ឆ្នាំ​ហើយ!” ប៉ុន្តែ សំណួរ​របស់​ព្រះ​អង្គ​គ្មាន​ការ​ចម្អក​ទេ។ នេះ​ជា​ការ​ពិត​មែន។ ព្រះ​សូរ​សៀង​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ តែង​តែ​មាន​ពេញ​ដោយការ​អាណឹត ហើយ​សំណួរ​របស់​ទ្រង់ តែង​តែ​បាន​ចោទ​សួរ​យើង ដើម្បី​ប្រយោជន៍​យើង​ទាំង​អស់។

ព្រះយេស៊ូវ​ជ្រាប​ថា បុរស​នោះ ពិត​ជា​ចង់​ជា​ពី​ជម្ងឺ។ ទ្រង់​ក៏​ជ្រាប​ផង​ដែរ​ថា គេ​មិន​បាន​ខ្វល់​ពី​គាត់ តាំង​ពី​យូរ​មក​ហើយ​។ មុន​ពេល​ព្រះយេស៊ូវ​ធ្វើ​ការ​អស្ចារ្យ​មួយ​នេះ បំណង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ទ្រង់ គឺ​ដើម្បី​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​គាត់​ឡើង​វិញ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម ដោយ​សួរ​សំណួរ​ដ៏​មាន​ន័យ​នោះ ហើយ​បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​គាត់​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ប្រាប់​គាត់​ថា “ចូរ​ក្រោក​ឡើង យក​គ្រែ​អ្នក​ដើរ​ទៅ”(ខ.៨)។ យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែមាន​ផ្នែក​ណា​មួយ​នៃ​ជីវិត​យើង ដែល​ក្តី​សង្ឃឹម​បាន​ក្រៀម​ស្វិត ដូច​បុរស​ពិការ​នោះ​ដែរ។​ តែ​ទ្រង់​បាន​ទត​ឃើញ​យើង ​ហើយ​បាន​អញ្ជើញ​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​អាណឹត…

តើព្រះអង្គគង់នៅទីនេះទេ?

ពេល​ដែល​ភរិយា​របស់​លោក​មៃឃល(Michael)មាន​ជម្ងឺ ដល់​តំណាក់​កាល​ចុង​ក្រោយ គាត់​ចង់​ឲ្យ​ភរិយា​គាត់ពិសោធ​នឹង​សន្តិភាព ដែល​គាត់​បាន​ទទួល តាម​រយៈ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គាត់​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់​ ដល់​នាង តែ​នាង​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​សោះ។​ ថ្ងៃ​មួយ ខណៈ​ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​ដើរ ក្នុង​បណ្ណា​គារ ​ប្រចាំ​តំបន់ គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ព្រះ​អង្គ​អើយ តើ​ទ្រង់គង់​នៅ​ទីនេះ​ទេ?  គាត់​មិន​ដឹង​ថា ភរិយា​គាត់​នឹង​ឆ្លើយ​តប​យ៉ាង​ណា ចំពោះ​សៀវភៅ​នោះ​ទេ បាន​ជា​គាត់​ដើរ​ចេញ​ចូល​ៗ ក្នុង​បណ្ណាគារ​នោះ​ជា​ច្រើន​ដង ទំរាំ​តែ​គាត់​សម្រេច​ចិត្ត​ទិញ​វា នៅ​ទី​បញ្ចប់។​ គាត់​ក៏​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង ​ពេល​ដែល​នាង​ទទួល​យក​សៀវ​ភៅ​នោះ។

សៀវភៅ​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត ហើយ​នាង​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ​ផង​ដែរ។ ពីរ​សប្តាហ៍​ក្រោយ​មក ភរិយា​របស់​លោក​មៃឃល​ក៏​បាន​លាចាក​លោក ដោយ​មាន​សន្តិ​ភាព​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​បាន​សម្រាក ក្នុង​ការ​ធានា​ថា ទ្រង់​នឹង​មិន​ចាក​ចេញ ឬ​បោះ​បង់​ចោល​នាង​ឡើយ។

ពេល​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ត្រាស​ហៅ​លោក​ម៉ូសេ ឲ្យ​ដឹក​នាំ​រាស្រ្ត​ទ្រង់ ចេញ​ពី​នគរ​អេស៊ីព្ទ ទ្រង់​មិន​បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់នឹង​ប្រទាន​អំណាច​ចេស្តា​ដល់​គាត់​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​សន្យា​ថា “ទ្រង់​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់​ជា​និច្ច”(និក្ខមនំ ៣:១២)។ មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​ទៅ​កាន់​ពួក​សិស្ស​ទ្រង់ ដោយ​សន្យា​ថា នឹង​ប្រទាន​ព្រះ​វត្ត​មាន​ដ៏​អស់​កល្ប​របស់​ព្រះ ដែល​ពួក​គេ​អាច​ទទួល​តាម​រយៈ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ(យ៉ូហាន ១៥:២៦)។

មាន​ការ​ជា​ច្រើន​ដែល​ព្រះ​អាច​ប្រទាន​យើង ដើម្បី​ជួយ​ឲ្យ​យើង​អាច​ឆ្លង​កាត់​បញ្ហា​ប្រឈម ក្នុង​ជីវិត ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ផ្នែក​សម្ភារៈ ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា និង​ដំណោះ​ស្រាយ​ភ្លាម​ៗ​សម្រាប់​បញ្ហា​របស់​យើង​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ អំណោយ​ល្អ​បំផុត គឺ​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​អង្គ។ យើង​អាច​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ដ៏​ប្រសើរ​បំផុត…