ប្រភេទ  |  នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

ចូរគេចចេញ ហើយរត់ឲ្យឆ្ងាយ

អាលី(Ali) គឺ​ជា​ក្មេង​ជំទង់​ដែល​មាន​រូប​សម្រស់​ល្អ ឆ្លាត ហើយ​មាន​ដុង​ពី​កំណើត ហើយ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង ក៏​ជា​មនុស្ស​ដែលមាន​ក្តី​ស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​រៀន​ចប់​ថ្នាក់​វិទ្យា​ល័យ មាន​អ្វី​មួយ​ជំរុញ​នាង​ឲ្យ​សាក​ល្បង​គ្រឿង​ញៀន​ហេរ៉ូអ៊ិន។ ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង​ក៏​បាន​សង្កេត​ឃើញ​នាង​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល ហើយ​បាន​បញ្ជូន​នាង ទៅ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​នីតិ​សម្បទា បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ផល​ប៉ះ​ពាល់ ដែល​គ្រឿង​ញៀន​មាន​មក​លើ​នាង។ បន្ទាប់​ពី​នាង​បាន​ទទួល​ការ​ព្យាបាល​ហើយ គេក៏​បានសួរ​នាង​ថា តើ​នាង​នឹង​និយាយ​ប្រាប់​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​នាង​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ អំពី​ការ​សាក​ល្បង​គ្រឿង​ញៀន។ នាង​ក៏​បាន​ឲ្យ​យោបល់ថា “ចូរ​គេច​ចេញ ហើយ​រត់​ទៅ​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ពី​វា”។ នាង​បាន​ជំរុញ​ថា “បើ​គ្រាន់​តែ​និយាយ​ថា ទេ គឺ​មិន​ទាន់​គ្រប់​គ្រាន់​ទេ”។

គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ អាលី​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​រក​ការ​ញៀន​ថ្នាំ​វិញ ហើយ​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ក្នុង​វ័យ​២២​ឆ្នាំ ដោយសារ​កា​រប្រើ​ថ្នាំញៀន​លើស​កំរិត។ ក្នុង​គោល​បំណង ដើម្បី​រារាំង​អ្នក​ដទៃ​កុំ​ឲ្យ​មាន​វាសនា​ដូច​នាង ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង​ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ចិត្តខ្ទេច​ខ្ទំា ក៏​បាន​បង្ហាញ​មុខ នៅ​ក្នុង​កម្ម​វិធី​ពត៌​មាន​ក្នុង​តំបន់ ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ស្តាប់​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ “រត់​គេច ដើម្បី​អាលី” ដោយ​នៅ​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ពី​ស្ថាន​ភាព ដែល​អាច​ទាញ​នាំ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ជួប​គ្រឿង​ញៀន និង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដទៃ​ទៀត។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជំរុញ​កូន​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​គាត់ គឺ​លោក​ធីម៉ូថេ(និង​យើង​រាល់​គ្នា) ឲ្យ​រត់​ចេញ​ពី​ការ​អាក្រក់(២ធីម៉ូថេ ២:២២) ហើយ​សាវ័ក​ពេត្រុស​ក៏​បាន​ដាស់​តឿន​ផង​ដែរ​ថា “អារក្ស​ដែល​ជា​ខ្មាំងសត្រូវ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា វា​តែង​ដើរ​ក្រវែល ទាំង​គ្រហឹម​ដូច​ជា​សិង្ហ ដើម្បី​នឹង​រក​អ្នក​ណា​ដែល​វា​នឹង​ត្របាក់​លេប​បាន ចូរ​តស៊ូ​នឹង​វា ដោយ​មាន​ចិត្ត​ជឿ​មាំមួន”(១ពេត្រុស ៥:៨-៩)។

ក្នុង​ចំណោម​យើង​រាល់​គ្នា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដែល​មាន​ភាព​ស៊ាំ​នឹង​ការ​ល្បួង​ឡើយ។ ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់ ការ​ល្អ​​បំផុត​ដែល​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ គឺ​ត្រូវ​គេច​ឲ្យ​ផុត​ពី​កន្លែង ឬ​ស្ថាន​ភាព…

លើសពីការទទួលទឹក

ខ្ញុំ​មាន​អនុស្សាវរីយ៍​ជា​ច្រើន​នៅ​ព្រះ​វិហារ កាល​នៅ​ក្មេង ដែល​ក្នុង​ចំណោម​នោះ ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​ថា មាន​ពេល​មួយ គ្រូ​គង្វាល​ម្នាក់​កំពុងតែ​ដើរ​តាម​ផ្លូវ នៅ​ចន្លោះ​កន្លែង​អង្គុយ​ក្នុង​ព្រះ​វិហារ ដោយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​នឹក​ចាំ​អំពី​ទឹក នៃ​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​ដែល​យើងបាន​ទទួល​។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​អាច​នឹក​ចាំ​អំពី​ទឹក​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច? បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​សាច​ទឹក​ដាក់​យើងម្នាក់​ៗ ដែល​ពេល​នោះ ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​ក្មេង​តូច​ម្នាក់ ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​រីក​រាយ ហើយ​ក៏​មាន​ការ​ភាន់​ភាំង​ផង​ដែរ។​

ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​យើង​គួរ​តែ​គិត​អំពី​ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក? ពេល​ដែល​មនុស្ស​ម្នាក់​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក គាត់​បាន​ទទួល​លើស​ពីទឹក។ ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​ជា​និមិត្រ​រូប​តំណាង​ឲ្យ ការ​ប្រដាប់​កាយ​ដោយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ(កាឡាទី ៣:២៧)។ អាច​និយាយ​បានម្យ៉ាង​ទៀត​ថា ពិធី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​គឺ​ជា​ការ​អប​អរ​ថា យើង​បាន​ក្លាយ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​នៅ​ក្នុង និង​តាម​រយៈ​យើង។​

ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត បទ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា បើ​យើង​បាន​ប្រដាប់​កាយ​ដោយ​ព្រះគ្រីស្ទ​ហើយ គឺ​មាន​ន័យ​ថា យើង​បាន​រកឃើញ​អត្ត​សញ្ញាណ​ថ្មី​មួយ នៅ​ក្នុង​ទ្រង់។ យើង​ជា​កូន​របស់​ព្រះ(ខ.២៦)។ យើង​ត្រូវ​បាន​ផ្សះផ្សា​ឲ្យ​ជា​នឹង​ព្រះ​វិញ ដោយ​សេចក្តី​ជំនឿ មិន​មែន​ដោយ​សារ​ការ​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​សញ្ញា​ចាស់​នោះ​ទេ(ខ.២៣-២៥)។ យើង​មិន​មាន​ការ​បែក​បាក់​គ្នា ដោយ​សារ​ភេទ វប្ប​ធម៌ និង​វណ្ណៈ​នោះ​ឡើយ។ យើង​ត្រូវ​បាន​រំដោះ​ឲ្យ​មាន​សេរី​ភាព និង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​រួប​រួម តាម​រយៈ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ពេល​នេះ យើង​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ទ្រង់(ខ.២៩)។

ដូចនេះ យើង​មាន​ហេតុ​ផល​ល្អ​ៗ​ជា​ច្រើន ដែល​ត្រូវ​នឹក​ចំា​អំពី​ការ​ទទួល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក និង​អ្វី​ៗ​ដែល​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក​បាន​ធ្វើជា​តំណាង​ឲ្យ។ យើង​មិន​គ្រាន់​តែ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​សកម្ម​ភាព​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​យើង​ក៏​ផ្តោត​ទៅ​លើ​សេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា យើង​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​បាន​ក្លាយ​ជា​កូន​របស់​ព្រះ។ យើង​បាន​រក​ឃើញ​អត្ត​សញ្ញាណ អនាគត និង​សេរី​ភាព​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ក្នុង​ទ្រង់។—PETER…

ការឆ្លើយតបនឹងការ Troll

ក្នុង​បណ្តាញ​សង្គម​សព្វ​ថ្ងៃ អ្នក​ប្រហែល​ជា​ធ្លាប់​ឮ​គេ​ប្រាប់​អ្នក កុំ​ឲ្យ​ឆ្លើយ​តប ឬ​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​ការ​បង្ហោះ​សារ​ត្រូល​(Troll) ដែល​អ្នក​ប្រើ​ប្រាប់​បណ្តាញ​សង្គម​ខ្លះ​បាន​ធ្វើ​ឡើង ដើម្បី​រិះ​គន់ បរិហា​កេរ្តិ៍ ឬ​វាយ​ប្រហារ ក្នុង​បំណង​ធ្វើ​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​ឈឺ​ចាប់ ឬទទួល​រង​នូវ​ការ​ខូច​ខាត​ក្នុង​កំរិត​ណា​មួយ​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​យើង​មិន​អើពើរ​ចំពោះ​ការ​បញ្ចេញ​យោបល់ ឬ​comment ប្រភេទ​នេះ ពួក​គេ​នឹង​កាន់​តែ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​បន្ត​ជម្លោះ​នោះ។​

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ មនុស្ស​ដែល​មិន​ចង់​មាន​ការ​សន្ទនា​គ្នា​ក្នុង​ន័យ​ស្ថាបនា គឺ​មិន​មែន​ទើប​តែ​មាន​ក្នុង​សម័យ​នេះ​ទេ។ បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ២៦:៤ ក៏​បាន​និយាយ​ទាក់​ទង​នឹង​បញ្ហា​នេះ​ផង​ដែរ។ បទ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​ដាស់​តឿន​យើង​ថា ការ​ប្រកែក​ជា​មួយ ​មនុស្ស​ដែល​ក្រអឺត​ក្រទម និង​មិន​ចេះ​ទទួល​យោបល់​គេ អាច​នាំ​ឲ្យ​យើង​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភាព​អន់​ថយ​ដូច​ពួក​គេ​ផង​ដែរ។

តែសូម្បី​តែ​មនុស្ស​ដែល​រឹង​ចចេស​បំផុត ក៏​ជា​មនុស្ស​​មាន​តម្លៃ ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​រូប​ភាព​ដូច​ព្រះ​អង្គ។ បើសិន​ជា​យើង​ប្រញាប់​ដើរ​ចេញ​ពី​ពួក​គេ​ពេក យើង​អាច​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ក្រអឺត​ក្រទម ឬ​មិន​ព្រម​ទទួល​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ(មើល​ម៉ាថាយ ៥:២២)។

ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ២៦:៥ បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ការ​ណែនាំ ដែល​ផ្ទុយ​នឹង​ការណែនាំ​ក្នុង​បណ្តាញ​សង្គម។​ ព្រោះ​យើង​ចំា​បាច់​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន និង​ការ​អធិស្ឋាន ដើម្បី​ឲ្យ​អាច​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​ពួក​គេ តាម​មធ្យោ​បាយ​ដ៏​ល្អ​បំផុត ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​នីមួយ​ៗ​(មើល​កូល៉ុស ៤:៥-៦)។ ជួន​កាល យើង​ឆ្លើយ​តបចំពោះ​គេ​ដោយ​ចិត្ត​សុភាព និង​ក្តី​ស្រឡាញ់ តែ​ពេល​ខ្លះ ការ​មិន​និយាយ​អ្វី​សោះ គឺ​ជា​ការ​ឆ្លើយ​តប​ដ៏​ល្អ​បំផុត។​

ប៉ុន្តែ ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​នីមួយៗ យើង​អាច​រក​ឃើញ​សន្តិ​ភាព ដោយ​ដឹង​ថា​ព្រះ​ទ្រង់​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​ចិត្ត​មនុស្ស​ម្នាក់ៗ ដោយ​អំណាច​ចេស្តា​ទ្រង់ គឺ​ដូច​កាល​ដែល​ទ្រង់​បាន​នាំ​យើង​ចូល​មក​ជិត​ព្រះ​អង្គ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ចិត្ត​រឹង​ចចេស​(រ៉ូម ៥:៦)។​…

ការរួបរួម

កាល​ឆ្នាំ១៧២២ មាន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ម៉ូរ៉ាវាន​មួយ​ក្រុម​តូច រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មួយ ដែល​សព្វ​ថ្ងៃ​មាន​ឈ្មោះ​ថា សាធារណៈ​រដ្ឋ​ឆេក ហើយ​ពួក​គេ​រក​បាន​កន្លែង​ជ្រក​កោន នៅ​ក្នុង​គេហដ្ឋាន​របស់​អ្នក​ធំ​ម្នាក់ ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​ការ​បៀត​បៀន​ពី​ជា​ជន​ជាតិ​អាឡឺម៉ង់។ ក្នុងអំឡុង​ពេល​៤​ឆ្នាំ មាន​មនុស្ស​ជាង​៣០០​នាក់​បាន​ចូល​មក​រស់​នៅ​ទីនោះ។ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​បាន​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​សហគមន៍​ដ៏​ល្អ សម្រាប់​ជន​ភាស​ខ្លួន​ដែល​រត់​គេច​ពី​ការ​បៀត​បៀន​នោះ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​មួយ​នេះ​ប្រែ​ជា​មាន​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ការមិន​ចុះ​សម្រុង​គ្នា។ ការ​មាន​ទស្សនៈ​ខុស​ៗ​គ្នា អំពី​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់។ អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ធ្វើ​បន្ទាប់​មកទៀត ហាក់​ដូច​ជា​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ដ៏​តូច​មួយ ប៉ុន្តែ វា​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ភាព​ផុស​ផុល​ដែល​មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ ដោយ​ពួក​គេ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ស្រុះ​ស្រួល​គ្នា ជា​ជាង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​មិន​យល់​ស្រប​នឹង​គ្នា។ ជា​លទ្ធ​ផល​ពួក​គេ​ក៏មាន​ការ​រួប​រួម​គ្នា។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ជឿ​ព្រះ ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​អេភេសូរ​ឲ្យ​រស់​នៅ ដោយ​ការ​រួប​រួម​គ្នា។ អំពើ​បាប​តែង​តែ​នាំ​ឲ្យ​មានបញ្ហា ភាព​អាត្មា​និយម និង​ការ​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង។ ប៉ុន្តែ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស ឲ្យ “រស់​ជា​មួយ​ព្រះគ្រីស្ទ” ពួក​ជំនុំ​ក្រុង​អេភេសូរ ត្រូវ​បាន​ត្រាស​ហៅ ឲ្យ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អត្ត​សញ្ញាណ​ថ្មី​របស់​ខ្លួន ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ជាក់​ស្តែង​(អេភេសូរ ៥:២)។ ពី​ដំបូង ពួក​គេ​ត្រូវ “ខំ​ប្រឹង​រក្សា​សេចក្តី​រួបរួម​គ្នា​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ ដោយ​សេចក្តី​មេត្រី ទុក​ជា​ចំណង​”(៤:៣)។

ការ​រួប​រួម​នេះ មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​មិត្ត​ភាព ដែល​បាន​បង្កើត តាម​រយៈ​កម្លាំង​របស់​មនុស្ស​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ យើង​ត្រូវ​តែ “មាន​ចិត្ត​សុភាព ហើយ​ស្លូតបូត​គ្រប់​ជំពូក​ទាំង​អត់ធ្មត់ ហើយ​ទ្រាំ​ទ្រ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​ស្រឡាញ់”(ខ.២)។ តាម​ទស្សនៈ​របស់​មនុស្ស យើង​មិន​អាច​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ដូច​នេះ​ទេ។ យើង​មិន​អាច​ឈាន​ទៅ​ដល់​ការ​រួប​រួម តាម​រយៈ​កម្លាំង​របស់​យើង​ទេ តែ​យើង​អាចធ្វើ​វា​បាន តាម​រយៈ​អំណាច​ចេស្តា​ដ៏​ឥត​ខ្ចោះ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់…

តើអ្នកហ៊ានប្រាប់គេថា អ្នកជឿព្រះអង្គទេ?

ខ្សែ​ភាព​យន្ត ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា លោក​ប៉ុល ជា​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចំាង​ស៊ី​ជម្រៅ អំពី​ការ​បៀត​បៀន​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ក្នុង​សម័យ​ពួក​ជំនុំ​ដំបូង។ ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នេះ សូម្បី​តែ​តួរ​អង្គ​បន្ទាប់​បន្សំ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ផង​ដែរ​ថា ការ​ដើរ​តាម​ព្រះយេស៊ូវ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ប៉ុណ្ណា។ ពួក​គេ​បាន​ទទួល​រង​ការ​វាយ​ដំ និង​ការ​បៀត​បៀន​ជា​ច្រើន​ទៀត នៅ​ក្នុង​វគ្គ​មួយ​ចំនួន ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​នេះ។

ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ជួប​ផល​វិបាក​ដ៏​ធ្ងន់​ធ្ងរ ពេល​ដែល​គេ​ដឹង​ថា យើង​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ហើយ​នៅ​តាម​តំបន់​ជា​ច្រើន ​ក្នុង​ពិភព​លោក​នេះ ការ​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​តែ​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់។ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​សព្វ​ថ្ងៃ អាច​ប្រាប់​យើង អំពី​ប្រភេទ​នៃ​ការ​បៀត​បៀន​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ជួប​ប្រទះ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុង​ចំណោម​យើង អ្នក​ខ្លះ​មាន​ការ​ខឹង​សម្បា​ភ្លាម​ៗ ពេល​ដែល​គេ​ចម្អក​ឲ្យ​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ខ្លួន ពុំ​នោះ​ទេ​ យើង​សង្ស័យ​ថា គេ​ប្រហែល​ជា​មិន​ដំឡើង​តំណែង​ ឬប្រាក់​ខែ​ឲ្យ​យើង ដោយ​សារ​តែ​ជំនឿ​របស់​យើង​ជា​ដើម។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ការ​លះ​បង់​ឋានៈ​ក្នុង​សង្គម និង​ការ​លះ​បង់​ជីវិត​របស់​យើង មាន​ភាព​ខុស​គ្នា​ខ្លាំង​ណាស់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ជា​និច្ច​ជា​កាល ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន ស្ថេរ​ភាព​ផ្នែក​ហិរញ្ញ​វត្ថុ និង​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ក្នុង​សង្គម គឺ​ជា​កត្តា​ជំរុញ​ចិត្ត​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា ​សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ទូទៅ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ នៅ​សម័យ​ដើម​ដំបូង​បំផុត មាន​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន ដែល​មាន​បញ្ហា​នេះ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន នៅ​តែ​បដិសេធ​ទ្រង់​(យ៉ូហាន ១២:៣៧) តែ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​អ្នក​ដឹក​នាំ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ទទួលជឿ​​ទ្រង់(ខ.៤២)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ “គេ​មិន​ហ៊ាន​ប្រាប់​ដល់​អ្នក​ណា​សោះ​ថា ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ជឿ​ទ្រង់ ……

ការអ្វីក៏ដោយដែលយើងធ្វើ

ក្នុង​សៀវភៅ​ដែល​លោក​ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) បាន​និពន្ធ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ភាព​ភ្ញាក់​ផ្អើល ដោយ​សារ​ក្តី​អំណរ គាត់​បាន​សារ​ភាព​ថា គាត់​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ កាល​គាត់​មាន​អាយុ​៣៣​ឆ្នាំ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​មានៈ ប្រឆាំង និង​ល្វីង​ជូរ​ចត់ ហើយ​ភ្នែក​គាត់​តែង​តែ​បាញ់​ទៅ​រក​ផ្លូវ​សម្រាប់​រត់​គេច”។ លោក​លូអ៊ីស​មាន​ការ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះ និង​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​ជា​ច្រើន ហើយ​ក៏​ជួប​ឧបស័គ្គ​ជា​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ជំនឿ តែ​សេចក្តី​ពិត និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​តែ​អាច​កែ​ប្រែ​ជីវិត​គាត់ ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ការពារ​សេចក្តី​ជំនឿ​ ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន និង​ដោយ​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់។ លោក​លូអ៊ីស​បាន​ប្រកាស់ អំពី​សេច​ក្តី​ពិត និងសេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ តាម​រយៈ​ការ​និពន្ធ​អត្ថ​បទ និង​រឿង​ប្រលោម​លោក​ដ៏​មាន​អំណាច ដែល​គេ​នៅ​តែ​បន្ត​អាន សិក្សា និងចែក​រំលែក បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​លា​ចាក​លោក ជាង​៥៥​ឆ្នាំ​មក​ហើយ។ ទី​បន្ទាល់​នៃ​ជីវិត​របស់​គាត់​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ជំនឿ​របស់​គាត់ ដែល​ជឿ​ថា មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​នៅ​តែ​អាច​កំណត់​គោល​ដៅ ឬ​មាន​ក្តី​ស្រមៃ​ថ្មី​មួយ សម្រាប់​ជីវិត ទោះ​ពួក​គេ​មាន​វ័យ​ចាស់​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ។

កាល​ណា​យើង​ធ្វើ​ផែន​ការ ហើយ​ដេញ​តាម​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​យើង ចូរ​យើង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បន្សុទ្ធ​ចិត្ត និង​គំនិត​របស់​យើង ហើយ​ប្រទាន​កម្លាំង ឲ្យ​យើង​អាច​ទុក​ដាក់​ការ​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​ធ្វើ ដាច់​ដល់​ព្រះ​អង្គ(សុភាសិត ១៦:១-៣)។ យើង​អាច​រស់​នៅ ដើម្បី​ថ្វាយ​សិរីល្អ​ដល់​ព្រះ​អាទិករ​ដ៏​មាន​គ្រប់​ចេស្តា​នៃ​យើង ដែល​ទ្រង់​ធ្វើ​ការ​ទាំង​អស់ ឲ្យ​សម​នឹង​ប្រយោជន៍​របស់​វា​(ខ.៤)។ សូម​ឲ្យ​សកម្ម​ភាព ពាក្យ​សម្តី និង​គំនិត​របស់​យើង​ទាំង​អស់ បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​អស់​ពី​ចិត្ត ដែល​ជា​ដង្វាយ​ដ៏​គាប់ព្រះ​ទ័យ​ទ្រង់ ខណៈ​ពេល​ដែល​ទ្រង់​ថែរក្សា​យើង​(ខ.៧)។

សមត្ថ​ភាព​យើង​មាន​កំណត់…

តើអ្នកបានផ្សាំងអណ្តាតហើយឬនៅ?

អ្នកស្រីបឺរីល ម៉ាខាម(Beryl Markham)បាន​និពន្ធ​សៀវ​ភៅ​មួយ​ក្បាល ដើម្បី​ពិពណ៌នា​ជា​លម្អិត អំពី​ការ​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​មួយក្បាល ដែល​មាន​ភាព​រឹង​ចចេស​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពេល​ដែល​គាត់​ព្យាយាម​កាន់​តែ​ខ្លាំង វា​ក៏​កាន់​តែ​រឹង​ក្បាល។ ទោះ​គាត់​បាន​ប្រើ​វិធី​សាស្រ្ត​អ្វី​ក៏​ដោយ ក៏​គាត់​នៅ​តែ​មិន​អាច​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​ដ៏​មាន​អំណួត​មួយ​ក្បាល​នេះ​បាន​ដដែល។ តែ​ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ឈ្នះ​ចិត្តដ៏​រឹង​ទទឹង​របស់​វា។

តើ​យើង​ដឹង​ទេ​ថា យើង​ក៏​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ផ្សាំង​អណ្តាត​របស់​យើង​ផង​ដែរ? នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាំង​អណ្តាត​របស់​យើង តើ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ពិបាក ដូច​អ្នក​ស្រី​បឺរីល​ផ្សាំង​សត្វ​សេះ​របស់​គាត់​ឬ​ទេ? សាវ័ក​យ៉ាកុប​បាន​ប្រៀប​ប្រដូច​អណ្តាត ទៅ​នឹង​ដែក​បង្ខាំងនៅ​ក្នុង​មាត់​សេះ ឬ​ចង្កូត​នាវា​(យ៉ាកុប ៣:៣-៥) តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ពោល​ជា​ពាក្យ​ទំនួញ​ថា “មាន​ទាំង​ពាក្យ​សរសើរ និង​ពាក្យ​ប្រទេច​ផ្តាសា ចេញ​មក​ពី​មាត់​តែ​១​នោះ​ឯង បង​ប្អូន​អើយ មិន​គួរ​គប្បី​ឲ្យ​មាន​ដូច្នោះ​ឡើយ”(ខ.១០)។

ដូច​នេះ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ឲ្យ​យើង​អាច​ប្រយុទ្ធ​ឈ្នះ​អណ្តាត​របស់​ខ្លួន​ឯង​បាន? សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​បង្រៀន​អំពី​របៀប​ផ្សាំង​អណ្តាត​ផង​ដែរ។ ទីមួយ គឺ​ត្រូវ​និយាយ​តែ​ការ​ពិត​(អេភេសូរ ៤:២៥)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ត្រង់​ចំណុច​នេះ យើង​មិន​ចេះ​តែនិយាយ​ការ​ពិត ឲ្យ​តែ​រួច​ពី​មាត់ ដោយ​ឥត​បើ​គិត ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ឈឺ​ចាប់​នោះ​ទេ។ ព្រោះ​នៅ​ខ​បន្ទាប់ ​សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀតថា “មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​មាន​ពាក្យ​អាក្រក់​ណា​មួយ ចេញ​ពី​មាត់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ ចូរ​បញ្ចេញ​តែ​ពាក្យ​ណា​ដែល​ល្អៗ សំរាប់​នឹង​ស្អាង​ចិត្ត​តាម​ត្រូវ​ការ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ផ្តល់​ព្រះគុណ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្តាប់”(ខ.២៩)។ យើង​ក៏​អាច​ដក​ភាព​កខ្វក់​ចេញ​ពី​ពាក្យ​សម្តី​របស់យើង ដោយ​ដក​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​ជូរ​ល្វីង ក្តៅ​ក្រហាយ កំហឹង ឡូឡា ជេរ​ប្រមាថ និង​គ្រប់​ទាំង​សេចក្តី​អាក្រក់ ចេញ​ពី​យើង​រាល់គ្នា(ខ.៣១)។ នេះ​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​ងាយ​ស្រួល​ធ្វើ​ទេ បើ​សិន​ជា​យើង​ព្យាយាម​ធ្វើ​វា ដោយ​ពឹង​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង​នោះ។ តែ​អរព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ…

ល្អលើសពេលណាទាំងអស់

ព្រះ​វិហារ​ធំ​ណូត្រឺ ដេម នៅ​ទីក្រុង​ប៉ារីស គឺ​ជា​សំណង់​អគារ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​គួរ​ជា​ទី​ទស្សនា។ ស្ថាបត្យ​កម្ម​របស់​វា គឺ​ពិត​ជា​អស្ចារ្យ ​ហើយ​បង្អួច​របស់​វា​ដែល​លម្អ​ដោយ​កញ្ចក់​ពណ៌ និង​ផ្ទៃ​ខាង​ក្នុង​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត ក៏​គួរ​ឲ្យ​គយ​គន់​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​អគារ​នេះបាន​ឈរ​យ៉ាង​ខ្ពស់​ត្រដែត នៅ​ក្នុង​ទេសភាព​នៃ​ទីក្រុង​ប៉ារីស​អស់​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ៍ វា​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ខូច​ខាត។ ពេល​វេលា និងការ​បំពុល​បរិយាកាស​មាន​ផល​ប៉ះ​ពាល់​យ៉ាង​ខ្លាំង​មក​លើ​វា ហើយ​ពេល​នេះ​ជា​ពេល​ដែល​សំណង់​អគារ​ដ៏​រុង​រឿង​នេះ ត្រូវ​ការ​ការ​ជួស​ជុល។

អគារ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នេះ ត្រូវ​បាន​គេ​សាង​សង់​នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​៨ និង​ជា​ទី​សំគាល់​នៃ​ទីក្រុង​ប៉ារីស​។ អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​សំណង់​អគារ​នេះ​កំពុង​តែ​នាំ​គ្នា​ជួយ​សង្រ្គោះ​វា។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន រដ្ឋា​ភិបាល​បារាំង​បាន​ត្រៀម​លុយ​ជាង​៦​លាន​ដុល្លា ដើម្បី​ជួយ​ជួស​ជុល​ព្រះវិហារ​ធំ​នេះ ឲ្យ​ល្អ​ដូច​ដើម​វិញ។ ទម្រ​ដ៏​ខ្ពស់​ត្រដែត​របស់​វា​ត្រូវ​តែ​មាន​ការ​ទ្រទ្រង់​ឲ្យ​រឹង​មាំ​ឡើង​វិញ។​ សំណង់​ថ្ម​ជា​ច្រើន​ នៅផ្នែក​ខាង​ក្នុង​របស់​វា ចាំបាច់​ត្រូវ​សាង​សង់​ឡើង​វិញ ហើយ​ដំបូល​ទៀត​សោត ក៏​ត្រូវ​ការ​ការ​ជួស​ជុល​ផង​ដែរ។ គេ​នឹង​ចំណាយថវិការ​នោះ ដើម្បី​ជួស​ជុល​វា​ឡើង​វិញ ព្រោះ​សំណង់​ព្រះ​វិហារ​ធំ​មួយ​នេះ​បាន​ឈរ​នៅ ធ្វើ​ជា​និមិត្ត​រូប​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។

រូប​កាយ​របស់​យើង ក៏​មាន​លក្ខណៈ​មិន​ខុស​ពី​អគារ​ប៉ុន្មាន​ទេ។ រូប​កាយ​យើង​នឹង​មាន​សភាព​ចាស់ និង​ពុក​ផុយ​ជាង​មុន! ប៉ុន្តែ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ពន្យល់​ថា យើង​មាន​ដំណឹង​ល្អ​មួយ គឺ​ថា : យើង​បាត់​បង់​សម្រស់​រូប​កាយ​របស់​យើង ដោយ​ជៀស​មិន​ផុត ប៉ុន្តែ ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង ដែល​ជា​ចំណុច​ស្នូល​នៃ​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​យើង អាច​បន្ត​មាន​ភាព​ថ្មី​ឡើង​វិញ និង​លូត​លាស់​ទៅរក​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ជា​និច្ច​(២កូរិនថូស ៤:១៦)។

ពេល​ដែល​យើង​បាន​ដាក់​គោល​ដៅ​ថា យើង​នឹង​រស់​នៅ ដើម្បី​បំពេញ​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់​(៥:៩) យើង​នឹង​នៅ​តែបន្ត​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដើម្បី​បំពេញ និង​កែ​ប្រែ​យើង​(៣:១៨ អេភេសូរ…

តើអ្នកនឹងនៅតែមានការភ័យខ្លាចឬទេ?

កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៥៧ អ្នក​ស្រី​មេលបា ផាទីលូ បៀលស៍(Melba Pattillo Beals) ត្រូវ​បាន​ជ្រើស​រើស ឲ្យ​ចូល​ក្នុង​ក្រុម “លីធលរ៉ក់ណាញ” ដែល​ជា​ក្រុម​សិស្ស​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ​៩​នាក់​ដំបូង​គេ ដែល​គេ​ឲ្យ​ចូល​រៀន​ក្នុង​វិទ្យាល័យ​សេនទ្រល ដែល​ពី​មុន​មាន​តែ​សិស្សស្បែក​សរ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​អាច​ចូល​រៀន​បាន នៅ​ទី​ក្រុង​លីធលរ៉ក់ រដ្ឋ​អាខេនសាស់។ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៨ គាត់​បាន​បោះ​ពុម្ភ​ផ្សាយ​សៀវភៅ​ជីវ​ប្រវត្តិ ក្រោម​ចំណង​ជើង​ថា ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ភ័យ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ : រឿង​របស់​ខ្ញុំ ស្តី​អំពី​ការ​កសាង​ក្តី​ជំនឿ នៅ​ក្រោម​ភ្លើង​ដែល​កំពុង​ឆេះ ។ ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ គាត់​បាន​និយាយ​អំពី​ប្រវត្តិ​ដ៏​ជូរ​ចត់ ដែល​បាន​ជួប​រឿង​អយុត្តិធម៌ និង​ការ​បៀត​បៀន ដែលគាត់​បាន​អត់​ទ្រាំ ក្នុង​ការ​ប្រឈម​មុខ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ក្នុង​នាម​ជា​សិស្ស​ដែល​មាន​អាយុ​១៥​ឆ្នាំ។​

ប៉ុន្តែ គាត់ក៏​បាន​សរសេរ​អំពី​ជំនឿ​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ ដែល​គាត់​មាន​មាន​ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ក្នុង​ពេល​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត​បំផុត ពេល​ដែលការ​ភ័យ​ខ្លាច​ស្ទើរ​តែ​គ្រប​សង្កត់​គាត់​ជាប់ គាត់​បាន​សូត្រ​ខគម្ពីរ​មួយ​ចំនួន ដែល​គាត់​បាន​រៀន​ពី​ជីដូន​របស់​គាត់ កាល​ពី​ក្មេង។ ពេល​ដែល​គាត់​សូត្រ​ខគម្ពីរ​ទាំង​នោះ គាត់​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ ដែល​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នាង ហើយ​ខគម្ពីរ​នោះ​ក៏​បានជួយ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ចិត្ត​ក្លា​ហាន នៅ​ក្នុង​ការ​អត់​ទ្រាំ​នឹង​ទុក្ខ​លំបាក។

អ្នក​ស្រី​បៀល​បាន​សូត្រ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​២៣ ជា​ញឹក​ញាប់ ដោយ​រក​ឃើញ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត នៅ​ក្នុង​ការ​សារ​ភាព​ថា “ទោះ​បើ​ទូល​បង្គំ​ដើរ​កាត់​ច្រក​ភ្នំ​នៃ​ម្លប់​សេចក្តី​ស្លាប់​ក៏​ដោយ គង់​តែ​មិន​ខ្លាច​សេចក្តី​អាក្រក់​ណា​ឡើយ ដ្បិត​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ទូល​បង្គំ”(ខ.៤)។ ត្រចៀក​របស់​គាត់ នៅ​តែ​ចាំ​សម្លេង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​របស់​ជី​ដូន​គាត់ ដែល​បាន​ធានា​គាត់​ថា “ព្រះ​ជា​ម្ចាស់គង់​នៅ​ជិត​បង្កើយ​ជា​និច្ច ហើយ​ចៅ​គ្រាន់​តែ​ស្រែក​រក​ព្រះ​អង្គ​ប៉ុណ្ណោះ”។

ទោះ​ស្ថាន​ភាព​របស់​យើង​ម្នាក់​ៗ អាច​មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​ពី​គ្នា​ក្តី យើង​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​អត់​ទ្រាំ​នឹង​ទុក្ខ​លំបាក…

យើងដឹងជាមុន ថានរណាជាអ្នកឈ្នះ

អ្នក​ត្រួត​ពិនិត្យ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ការ​គាំទ្រ​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ក្រុម​កីឡាករ​វាយ​កូន​បាល់​បេសប៊ល​មហា​វិទ្យាល័យ​មួយ ។ ឆ្នាំ​នេះ ពួក​គេ​បាន​ប្រកួត​ឈ្នះ​ពាន​រង្វាន់​ជើង​ឯក​ប្រចាំ​ប្រទេស ដូច​នេះ មិត្ត​រួម​ការងារ​ម្នាក់​ក៏​បាន​ផ្ញើ​សារ​មក​គាត់ ដើម្បី​អប​អរ​សា​ទរ។ ប៉ុន្តែ បញ្ហា​របស់​គាត់​នៅ​ពេល​នោះ គឺ​គាត់​មិន​មាន​ឱកាស​មើល​ការ​ប្រកួត​ផ្តាច់​ព្រ័ត្រ​សោះ។ គាត់​ថា គាត់​មាន​អារម្មណ៍​តប់​ប្រមល់​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ដឹង​អំពី​លទ្ធ​ផល​នៃ​ការ​ប្រកួត ដោយ​មិន​បាន​ទស្សនា​ដោយ​ផ្ទាល់។ ប៉ុន្តែ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ស្គាល់ថា យ៉ាង​ហោច​ណាស់ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ទស្សនា​ការ​ចាក់​ផ្សាយ​ឡើង​វិញ នូវ​ប្រកួត​នោះ គាត់​នឹង​មិន​មាន​អារម្មណ៍​ភ័យ​អរ ​ពេល​ដែល​ការ​ប្រកួត​ជិត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់។ ព្រោះ​គាត់​បាន​ដឹង​រួច​ហើយ​ថា ក្រុម​មួយ​ណា​ឈ្នះ​។

យើង​មិន​ដឹង​ថា ថ្ងៃ​ស្អែក​នឹង​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ខ្លះ​ទេ។ ថ្ងៃ​ខ្លះ យើង​អាច​មាន​អារម្មណ៍​ថា ធុញ​ទ្រាន់ និង​ហត់​នឿយ តែ​ថ្ងៃ​ខ្លះ យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា សប្បាយ​រីក​រាយ។ តែ​នៅ​មាន​ពេល​ខ្លះ​ទៀត ជីវិត​យើង​អាច​មាន​ការ​លំបាក និង​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង អស់​រយៈ​ពេល​យូរ​ទៀត​ផង។

ប៉ុន្តែ ទោះ​ជីវិត​យើង​មាន​ការ​ឡើង​ចុះ​ៗ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ យើង​នៅ​តែ​អាច​ជាប់​នៅ ក្នុង​សន្តិ​ភាព​របស់​ព្រះ យ៉ាង​មាន​សុវត្ថិ​ភាព​។ ព្រោះ​យើង​ដឹង អំពី​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រឿង​ជីវិត​របស់​យើង គឺ​ដឹង​ថា យើង​ជា​អ្នក​ឈ្នះ។

ព្រះ​គម្ពីរ​វិវរណៈ ដែល​ជា​កណ្ឌ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ព្រះ​គម្ពីរ បាន​បើក​វាំង​នន បង្ហាញ​ឆាក​ឈុត​ចុង​ក្រោយ​នោះ ដែល​មាន​លក្ខណៈ​គួរ​ឲ្យ​ចង់​ទស្សនា។ សាវ័ក​យ៉ូហាន​បាន​ពិពណ៌​នា អំពី​ឈុត​ឆាក​នៃ​ជ័យ​ជម្នះ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ទស្សនា​បំផុត​នោះ បន្ទាប់​ពី​ការ​ឈ្នះ​សេចក្តី​ស្លាប់ និង​ការ​អាក្រក់​ជា​ចុង​ក្រោយ​(២០:១០,១៤)។ នៅ​ពេល​នោះ ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​គេ គេ​នឹង​ធ្វើ​ជា​រាស្ត្រ​របស់​ទ្រង់ ហើយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​ដល់​គេ(ខ.៣) ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ជូត​ទឹក​ភ្នែក…