ប្រភេទ  |  នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

សម្លេងនៅពេលយប់

ទ​គម្ពីរ​ទំ​នុក​ដំ​កើង ជំពូក ១៣៤ មា​ន​តែ​៣ខ​ទេ តែវា​ជា​ភ​ស្តុតា​ងប​ញ្ជាក់​ថា កិច្ច​ការ​ដ៏​តូចអាច​​មា​ន​​ន័​យច្រើនស​ន្ធឹក។ ក្នុង​ជំ​ពូ​ក​​នេះ​ ពីរ​​ខ​​ដំបូ​ង​និយា​យ​​អំពី​កា​​រ​លើកទឹកចិត្ត​ដ​ល់​ពួ​ក​សង្ឃ​ដែល​ធ្វើកា​រប​ម្រើ​ ក្នុងដំណាក់ព្រះ រៀង​រាល់​យ​ប់។ អគារ​ព្រះវិហារ​ងងឹត ហើយ​ហាក់​ដូច​នៅទទេ គ្មាន​អ្វីដែលគួរឲ្យក​ត់សំ​គាល់​ទេ។ តែ​អ្នក​បម្រើ​ព្រះទាំង​នេះ​បាន​ទទួល​ការ​លើកទឹ​ក​ចិត្ត​ឲ្យ “ប្រណម្យ​ដៃ​ទៅ​ឯ​ទី​បរិសុទ្ធ   ហើយ​សូម​ឲ្យ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ព្រះពរ​”(ខ.២)។  រីឯខ​.៣វិញ  គឺ​​ជា​សម្លេង​របស់​ពួកជំនុំ​ ដែល​បន្លឺ​ឡើ​ង ក្នុ​ងពេ​ល​យប់​ងងឹត និង​ឯក​កោនោះ​ថា “សូម​​ឲ្យ​ព្រះយេហូវ៉ា ដែល​ទ្រង់​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែនដី ទ្រង់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ពី​ក្រុង​ស៊ីយ៉ូន​មក​ផង”។

ការនេះបា​នធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ ​អំពី​អ្នកបម្រើ​ព្រះអម្ចាស់ដ​ទៃទៀ​ត ក្នុង​ពេលសព្វថ្ងៃ​ ដែល​មានដូច​ជាគ្រូគង្វាល និង​ក្រុម​គ្រួសាររបស់ពួក​គេ ដែលកំ​ពុ​ងប​ម្រើ​ព្រះក្នុង​ព្រះវិហារ​តូចៗ នៅតំ​បន់​ដា​ច់​ស្រយ៉ាល។ ជាញឹ​កញា​ប់ ពួក​គេច្រើ​ន​តែ​មានការបា​ក់ទឹក​ចិត្ត ត្រូវ​ល្បួង​ឲ្យអ​ស់​សង្ឃឹម ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេប្រឹងប្រែងអស់ពីចិត្ត​ ទំាង​ធ្វើការបម្រើដោយគ្មា​នគេចាប់អារម្មណ៍ និង​ឲ្យរង្វាន់។ ជួន​កាល ពួកគេឆ្ង​ល់ថា តើមាន​នរណា​ខ្វល់​អំពី​ការអ្វី​ដែល​ពួកគេកំពុង​ធ្វើទេ?​ តើ​មាន​នរណា​គិត​ពី​ពួកគេ អធិស្ឋាន​ឲ្យពួ​កគេ​ ឬ​ចាត់​ទុក​ពួក​គេ​ជាផ្នែកមួយ​នៃ​ជីវិត​ខ្លួ​នដែ​រឬ​ទេ​?

សម្រាប់​អ្ន​កដែ​ល​មាន​អារម្មណ៍​ឯក​កោ ឬគិត​ថាខ្លួន​គ្មានសារៈសំ​ខាន់ ខ្ញុំ​សូម​លើក​ទឹ​កចិ​ត្ត​ថា ទោះបី​ជាកិ​ច្ចការ​រប​ស់អ្ន​ក​មានទំ​ហំតូ​ចមែន តែ​ខ្លួន​អ្នកជាព្រះវិហារបរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​។ ព្រះអា​ទិករដែល​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃមេឃ និង​ផែនដី​ ទ្រង់កំ​ពុង​ធ្វើកា​រ​​នៅក្នុ​ង និង​តាម​រយៈ​អ្នក។ ចូរ “​ប្រណម្យ​​ដៃ​ឡើង” ហើយស​រសើរ​ដំកើ​ងព្រះអ​ង្គចុះ។-David Roper

ដំណឹងល្អទាំងមូល

កាល​ពី​ពេលថ្មី​ៗនេះ ដាឡាស់(Dallas) ចៅ​ប្រុ​ស​រប​ស់​ខ្ញុំ​ ដែល​មាន​អា​យុ​៥​ឆ្នាំ​ បាន​សួរ​ខ្ញុំថា “ហេតុ​អ្វី​បា​ន​ជា​ព្រះយេស៊ូវ​សុគ​ត​​នៅ​លើឈើឆ្កា​ង?” ពេល​ឮ​គាត់​សួរដូ​ចនោះ ខ្ញុំក៏​បាននាំ​គា​ត់ជជែក​គ្នាប​ន្តិច​អំពី​សំណួ​រនេះ។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ពន្យល់​គា​ត់​ពី​អំពើ​បាប និង​ការ​ដែ​ល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ស្ម័គ្រ​ព្រះ​ទ័យ​លះប​ង់​ព្រះជ​ន្ម ដើម្បី​លោះបាប​យើ​ង។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​រត់​លេង ជាមួ​យ​បង​ប្អួន​រប​ស់គា​ត់​។ ពីរ​បីនា​ទីក្រោ​យ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮ​គាត់និយាយគ្នាជាមួយ​ខេធី(Katie) ដែលជា​បង​ប្អូ​ន​ជី​ដូនមួ​យ​របស់​គាត់ មាន​អាយុ​ដំណាល​គាត់​ដែ​រ។ គាត់​បាន​ប្រា​ប់នា​ង ​ អំពី​មូ​ល​ហេតុដែលព្រះ​យេស៊ូវ​បា​ន​សុ​គត។ ខេធី​ក៏បា​ន​ត​ប​ទៅ​គា​ត់វិ​ញ​ថា “ព្រះយេស៊ូវ​មិនបានសុគ​តទេ​”។ ដាឡាស់ក៏​បា​ន​តប​ថា “បាទ ទ្រង់សុគត​មែន លោក​តាបា​ន​ប្រាប់​ខ្ញុំថា​​ ទ្រង់បានសុគ​ត​លើឈើ​ឆ្កាង​”។

ពេល​នោះ ​ខ្ញុំក៏​បា​ន​ដឹ​ងថា​ ខ្ញុំ​មិន​បា​ន​ប្រាប់​គា​ត់​ឲ្យ​អស់​សេ​ចក្តីទេ។ ដូច​នេះ ខ្ញុំក៏​បា​នជ​ជែក​ជាមួ​យគា​ត់​ម្តងទៀ​ត ដោយ​ពន្យល់ប្រាប់​គាត់​ឡើ​ង​វិញ​ អំពី​ការ​សុគ​តរ​បស់​ព្រះយេ​ស៊ូ​វ ហើយ​ប្រាប់​គា​ត់ថា ព្រះយេស៊ូ​វ​បាន​មា​ន​ព្រះជន្ម​រស់​ឡើ​ង​វិញ​ បន្ទាប់​ពីទ្រ​ង់​បា​ន​សុគត​បីថ្ងៃ​។   គាត់​ក៏បា​ន​ដឹ​ងថា​   ព្រះយេស៊ូវ​មា​ន​ព្រះជ​ន្មរ​ស់​នៅ​ស​ព្វថ្ងៃ​ ទ្រង់​មិន​បា​នសុ​គត​ជារ​ហូត​ទេ​។

ការ​នេះបាន​រំឭ​កខ្ញុំថា​ ពេល​យើង​ផ្សា​យដំ​ណឹង​ល្អ​ យើង​ត្រូវ​ផ្សា​យឲ្យចប់​ចុ​ង​ចប់​ដើម។​ ពេល​ដែល​បុរស​ម្នាក់​ម​កពី​នគរអេធីយ៉ូពី សួរលោក​ភីលីព អំពី​បទ​គម្ពីរ​មួ​យ​ផ្នែក ដែល​គាត់​មើល​មិន​យល់ លោកភីលី​ព​ក៏បា​នប​ក​ស្រាយ​បទគ​ម្ពីរ​នោះឲ្យ​គា​ត់​ស្តា​ប់ ហើយក៏​បានផ្សា​យដំ​ណឹង​ល្អ​អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ ដ​ល់​គាត់”(កិច្ចការ ៨:៣៥)។

ពេល​យើង​ផ្សា​យ​ដំ​ណឹងល្អអំពីព្រះយេ​ស៊ូវ យើង​អាច​ប្រាប់គេថា​ យើងរាល់​គ្នាជា​ម​នុស្សមានបាប យើងត្រូវការសេចក្តីសង្រ្គោះ តែព្រះ​រាជបុត្រា​នៃព្រះដែល​គ្មានបាបសោះ បានយាងម​ក​សុគត ដើម្បីជួយសង្រ្គោះយើង ឲ្យរួចពីបាប…

អាថ៌កំបាំងដែលមើលមិនឃើញ

មាន​បាតុ​ភូត​ជា​ច្រើ​នដែ​លបា​នកើ​ត​ឡើ​ង ក្នុង​ចក្រ​វា​លដែ​​ល​ធំឥត​ព្រំ​ដែន​ តែ​ភាគ​ច្រើ​ន យើងមិ​នដឹងថា មានអ្វីកើ​ត​ឡើងខ្លះទេ។ មាន​របស់​ជាច្រើន ដែល​មានរូបរាង្គតូចពេក ឬផ្លាស់ទី​លឿនពេ​ក ឬ​យឺត​ពេក ដែល​ធ្វើឲ្យយើ​ង​មិនអាចមើលឃើញ។ ទោះជា​យ៉ាងណាក៏ដោយ​ ដោយសារ​មាន​បច្ចេក​វិទ្យាទំនើប នោះ​លោក​លូ​អ៊ីស ស្វាតបឺក(Luis Schwartzberg) ដែល​ជា​អ្នកប​ង្កើត​ខ្សែ​ភា​ពយ​ន្ត​ អាច​បង្ហា​ញ​នូ​វវី​ដេអូស្តី​អំពី​របស់​ដែល​តូចៗ​ទាំ​ង​នោះ ដែល​មាន​ដូ​ច​ជាមា​ត់របស់ស​ត្វ​ដង្កូវ​មេអំ​បៅ ភ្នែក​របស់​សត្វ​រុ​យ និង​ការ​លូត​លាស់​របស់​ដើម​ផ្សិត​ជា​ដើម។

ដោយ​សារ​សមត្ថ​ភាពយើង​មានកំ​ណត់ នោះ​យើងមិ​ន​អាចមើល​ភាព​លម្អិត​នៃ​វត្ថុ​ទាំង​ឡា​យ ក្នុ​ងពិភ​ពខា​ងសាច់ឈាមឲ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ​ឡើ​យ តែ​ការ​នេះ​បានរំឭកយើងផង​ដែរ​ថា សមត្ថភាព​ខាងវិញ្ញាណ​រប​ស់យើងក៏​មា​ន​ដែនកំ​ណត់​ផង​ដែ​រ ពោលគឺ​យើងមិ​នអា​ចដឹងអំ​ពី​អ្វីៗទាំ​ងអស់ ដែល​កំពុ​ង​កើត​ឡើង ក្នុង​ពិភពខាង​វិញ្ញាណ​បាន​ឡើ​យ។ ព្រះ​ទ្រង់កំពុ​ង​ធ្វើកិច្ច​កា​ររបស់​ទ្រង់នៅ​ជុំវិញខ្លួ​នយើង​ តាម​របៀប​ដ៏អស្ចារ្យ​ហួស​ពីកា​រ​ស្មា​ន។ ប៉ុន្តែ ភ្នែក​ខាងវិញ្ញាណរ​ប​ស់យើ​ង មាន​ដែន​កំណ​ត់ បា​នជា​យើ​ងមិនអា​ច​មើលឃើញ​ការ​អ្វី​ដែ​លទ្រ​ង់​កំពុ​ង​ធ្វើ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោ​យ ​ហោរាអេ​លីសេ ពិត​ជាបាន​មើលឃើញនូវកិ​ច្ចការដ៏អស្ចារ្យ ដែល​ព្រះទ្រង់កំពុងធ្វើ។ ព្រះទ្រង់ថែមទាំងបានបើក​ភ្នែកអ្នក​បម្រើរ​បស់​គាត់​ ដែលមាន​ពេញ​ដោយការ​កោតខ្លាច ឲ្យ​បានមើល​ឃើ​ញក​ង​ទ័ព​នៃស្ថាន​សួគ៌​ ដែល​ទ្រង់​បាន​ចាត់​ឲ្យ​ម​កប្រយុទ្ធជួស​ពួ​ក​គេ(២ពង្សាវតាក្សត្រ ៦:១៧)។

ការ​ភ័យ​ខ្លា​ច ធ្វើឲ្យ​យើ​ង​មាន​អារម្មណ៍​ទន់​ខ្សោ​យ ហើយ​មិន​អាច​ធ្វើអ្វី​កើត ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យយើងគិតថា​ យើងកំ​ពុង​តែ​នៅឯ​ក​កោក្នុ​ងពិ​ភព​លោក​នេះ។ ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់​បា​ន​ធានាយើ​ងថា​ ព្រះវិញ្ញាណនៃ​ទ្រ​ង់ ដែល​គ​ង់នៅ​ក្នុ​ងយើ​ង ទ្រង់​ធំជា​ង​អំណាច​ទាំង​អស់ នៅក្នុ​ង​លោកិយ(១យ៉ូហាន ៤:៤)។

ពេល​ដែល​យើ​ង​មាន​កា​រ​បាក់​ទឹ​ក​ចិ​ត្ត ដោយ​សារ​​កា​រអាក្រ​ក់ដែ​ល​យើង​មើលមិ​ន​ឃើញ យើងអា​ច​គិ​តអំ​ពី​ការ​ល្អដែ​លទ្រ​ង់​កំពុ​ង​ធ្វើ​ ដែល​យើង​មិន​អា​ចមើ​ល​ឃើ​ញនោះ​។​-Julie Ackerman Link

កិច្ចការដ៏មានតម្លៃ

នៅចុង​សត​វត្សរ៍​ទី​៤ ចក្រ​ភព​រ៉ូម​ក៏បានឈប់​ចាប់អ្នកដើ​រ​តាម​ព្រះគ្រីស្ទ យក​ទៅឲ្យសត្វ​តោស៊ី ឲ្យ​ពល​រដ្ឋ​រ៉ូម៉ាំង​មើល​កម្សាន្ត​ទៀត​។ ប៉ុន្តែ ល្បែង​មរណៈ​នៅ​តែបន្ត​មាន ដោយ​គេនៅ​តែឲ្យអ្ន​ក​ប្រយុទ្ធប​ន្ត​កាប់សម្លាប់​គ្នា ឲ្យគេ​មើ​ល​កម្សាន្ត ក្នុង​ទីលាន​ប្រកួតជាធម្មតា រហូតដល់ពេលមួយ មាន​មនុស្សម្នាក់បានលោតចេញពីកន្លែងទស្សនា ចូលទៅ​ក្នុងទីលានប្រកួត ហើយ​ក៏បានព្យាយាម​ឃាត់គូរប្រយុទ្ធ​ទាំងពីរនាក់នោះ ឲ្យឈ​ប់កាប់សម្លាប់​គ្នា​ទៀ​ត​។ គាត់​ឈ្មោះធេលេម៉ាកូស(Telemachus) ជា​អ្នកបម្រើព្រះ​មកពីវាលរ​ហោស្ថា​ន។ កាល​នោះ គាត់ម​ក​លំហែ​កាយ​ក្នុ​ងទី​ក្រុង​រ៉ូម តែ​គាត់​មិ​ន​អា​ចអ​ត់ទ្រាំ​នឹង​កា​រ​កាប់​សម្លាប់​គ្នា​ ដ៏​ពេញ​និយមនេះ​។ តាម​កំណ​ត់ហេ​តុ​រប​ស់លោក​ធេអូដូរេត(Theodoret) ដែលជា​អ្នក​ដឹក​នាំពួ​កជំនុំ និង​ជាអ្ន​កប្រវត្តិសា​ស្ត្រ បា​​នឲ្យ​ដឹងថា​ លោកធេលេម៉ាកុសបា​ន​ស្រែ​ក​អំពាវ​នាវ ឲ្យគេ​ប​ញ្ឈប់​អំពើ​ហឹង្សានោះ​ទៀត តែ​គាត់​ត្រូវ​ពួក​បណ្តាជន​សម្លាប់ដោយ​ចោលនឹ​ង​ថ្ម​។ អធិរាជ ហូណូរាស(Honorius) ក៏បាន​ដឹងអំ​ពីសកម្ម​ភាពដ៏ក្លាហាន​របស់គាត់ ហើ​យក៏​បា​នប​ញ្ជារ​ឲ្យគេ​លុបបំបាត់ការ​ប្រកួត​នោះ​។

អ្នក​ខ្លះប្រ​ហែល​ជា​ចង់​ចោ​ទ​ជាសំ​ណួ​រថា​ “តើមានតែ​លោក​ធេលេម៉ាកុសទេឬ​ ដែល​បា​នលះ​ប​ង់ជី​វិត ដើម្បីប្រ​ឆាំង​នឹង​ការ​អាក្រក់​នោះ​​?” ការ​នេះបានធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំនឹ​ក​ចាំ អំពី​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បានចោទសួ​រ​ខ្លួន​ឯង​ថា “ហេតុ​​អ្វី​​បា​ន​ជា​យើង​មាន​សេចក្តី​អន្តរាយ រាល់​ពេល​វេលា​ដែរ?”(១កូរិនថូស ១៥:៣០)។ ក្នុង​បទ​គ​ម្ពីរ ២កូរិនថូស ១១:២២-៣៣ គាត់បានពិ​ពណ៌​នា​ អំពី​ទុក្ខ​លំបា​កដែ​ល​គាត់​មាន ដោយសារ​សេចក្តី​ស្រ​ឡាញ់ ចំពោះ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ ដែលក្នុ​ង​ចំណោម​នោះ មាន​ទុក្ខ​លំបាក​ជាច្រើន ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យគាត់បា​ត់​បង់ជីវិត។ តើ​អ្វីដែ​ល​គា​ត់ធ្វើនោះ​ មាន​តម្លៃឬ​ទេ​?

សាវ័​កប៉ុ​លបានរងទុក្ខ​លំបាក​គ្រប់​យ៉ាង ក្នុង​ការ​ងារបម្រើព្រះ​ ហើយគា​ត់​បានក្លាយ​ជាអ្នកបម្រើព្រះ​​ដ៏ជោគជ័យ។ ការ​លះបង់​អ្វីដែលមិនស្ថិតស្ថេ​រ ដើម្បី​ទទួ​លបា​ន​នូវ​ព្រះព​រ​ដ៏អស់កល្បជានិច្ច ជាការបណ្តាក់ទុនដ៏ល្អ​។ ក្នុង​គ្រារស់ឡើ​ង​វិញ…

ដើរនៅលើទឹក

ពេល​ខ្ញុំ​រៀន​បើ​​ក​ទូ​ក​ក្តោង គេ​បា​នត​ម្រូ​វ​ឲ្យខ្ញុំដើ​រ​លើ​បន្ទះ​ក្តារ ដែល​អណ្តែត​លើ​ទឹក​ឃ្លីងឃ្លោង ហើយ​ឈោង​ឡើ​ង​កូនទូកក្តោង។ ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​ដើរលើបន្ទះក្តានោះទេ ​ព្រោះខ្ញុំមិ​ន​ពូកែទប់​ខ្លួន​ឲ្យ​នឹ​ង ហើយ​មិន​ចង់ធ្លា​ក់ចូ​ល​ក្នុង​ទឹក នៅ​ចន្លោះ​បន្ទះ​ក្តារ និង​ទូកនោះ ពេល​ខ្ញុំព្យាយា​ម​ឈោង​ឡើង​។ ខ្ញុំ​ស្ទើរតែចង់បោះបង់ការរៀនបើកទូកក្តោង។ គ្រូ​បង្វឹក​ក៏​បា​ន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ ឲ្យ​មើលទៅ​គាត់ ព្រោះគា​ត់នៅ​ឈរចាំលើ​ទូកនោះ ហើយ​គាត់នឹងជួយទប់ខ្ញុំ​ បើសិ​នជាខ្ញុំ​រអិល​ជើង។ ខ្ញុំក៏បា​នធ្វើតាមអ្វី​ដែលគាត់​ប្រា​ប់ ហើយ​ពេលនេះ ខ្ញុំ​មានសញ្ញាប័​ត្រ​ជំនាញ​បើកបរ​ទូកក្តោងមូ​ល​ដ្ឋាន ប្រកប​ដោយមោទនភាព។

ជា​ទូទៅ មនុស្ស​យើងមិនចូលចិ​ត្តប្រថុយ​នឹងគ្រោះថ្នា​ក់ទេ។ មនុស្ស​ជាច្រើនមានការស្ទាក់ស្ទើ​រ មិន​ហ៊ាន​បោះជំ​ហាន​ចេញ​ពី​កន្លែង​ស្រណុក​ស្រួ​ល ព្រោះមិ​នចង់​បរា​ជ័យ ទទួល​រង​ការ​ឈឺចាប់​ ឬ​ខ្លាច​ខ្មាស​គេ។​ ប៉ុន្តែ បើសិ​ន​ជា​យើង​បណ្តោយ​ឲ្យកា​រ​ភ័យ​ខ្លាចចងរឹត​យើងជាប់​ នោះ​យើងមិនអា​ច​ធ្វើអ្វី​កើ​ត​ទេ​។

គ្រូអ​ធិប្បាយ​ព្រះបន្ទូលជា​ច្រើន​ ​ចូល​ចិត្តលើក​យករឿ​ង​លោក​ពេត្រុស​ដើរ​លើទឹក មក​អធិប្បាយ ព្រមទាំ​ង​រៀបរាប់អំពី​​កា​រ​ដែល​គាត់​បរា​ជ័​យ ដោយ​សារ​គាត់​បា​នលិចទៅ​ក្នុងទឹក​(ម៉ាថាយ ១៤:២២​-៣៣)។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិ​នដែ​ល​បាន​ឮ​គេ​អធិប្បាយ អំពី​អាកប្ប​កិរិយារ​បស់​ពួ​កសាវ័ក​ដទៃទៀត ពេល​ពួក​គេ​ឃើញលោ​កពេត្រុស​ដើរលើទឹកទេ។ ខ្ញុំ​យ​ល់​ថា ក្នុង​រឿងនេះ ​គាត់​បាន​ទទួល​ជ័យជម្នះ។ ព្រោះគា​ត់​បានសម្រេច​ចិត្ត​ដើរឆ្លងកាត់​​គ្រោះថ្នា​ក់ ទៅរក​ព្រះយេស៊ូវ ទោះ​ជា​គាត់មានកា​រ​ភ័យខ្លាច​ក៏ដោយ។ ប្រហែល​ជាមា​ន​តែអ្ន​កដែល​មិន​ដែលហ៊ាន​ធ្វើសោះទេ​ ដែល​​ជា​មនុស្ស​​បរា​ជ័យ​នោះ។

ព្រះយេស៊ូវបានឆ្លងកាត់គ្រោះថ្នាក់គ្រប់យ៉ាង ដើម្បី​យើងរាល់គ្នា​។ តើយើងបាន​ត្រៀមខ្លួនប្រថុយ​នឹងគ្រោះថ្នាក់ ដើម្បីធ្វើអ្វីខ្លះថ្វាយទ្រង់?-Marion Stroud

ភាពស្រស់ស្អាតនៅគ្រប់ទិសទី

កូន​ប្រុស​រ​ប​ស់ខ្ញុំ ចូលចិ​ត្តបេះផ្កាស្រងែម្យ៉ា​ងដែលមានពណ៌លឿង ដូច​ផ្កាស្បៃរឿង ឲ្យ​ម្តាយ​របស់​វា​។ រហូតមកដល់ពេ​លនេះ  ភរិ​យារ​បស់ខ្ញុំនៅតែចូលចិត្តទទួលផ្កានោះ​ពីវា ដោយ​ឥតធុញ​ទ្រាន់។ ខ្ញុំបា​នគិ​ត​ថាផ្កា​នោះគ្រា​ន់​តែ​ជា​ផ្កាស្មៅប៉ុណ្ណោះ​ តែ​កូន​ប្រុ​សដ៏តូច​របស់​ខ្ញុំ​បានឲ្យ​តម្លៃផ្កានោះណាស់។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបាននាំ​ក្មេងតូច​ដ៏គួរឲ្យ​ស្រ​ឡាញ់ម្នាក់​នេះ​ដើរ​ផ្សាជាមួយខ្ញុំ។ ពេល​យើង​ដើរ​កាត់កន្លែង​ល​ក់ផ្កា​ វា​ក៏​បា​នចង្អុល​ទៅផ្កាស្រ​ងែពណ៌លឿងនោះ ដោយ​ចិត្ត​រំភើបរីករា​យ ហើយ​ក៏បា​ន​ប្រាប់ខ្ញុំ​ឲ្យទិញផ្កានោះ ឲ្យម្តាយរបស់វា។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​អស់សំណើច។

អ្នក​ខ្លះនឹកចាំ អំពីអំ​ពើ​បាបរបស់​អ័ដាំម ពេល​ពួកគេគិតអំពីស្រងែ។ ពេល​អ័ដាម និង​នាង​អេវ៉ា​បរិភោគ​ផ្លែដឹ​ង​ខុស​ត្រូវ ដែល​ព្រះបាន​ហាម ពួក​គេបាននាំបណ្តាសា​ ចូល​ទៅក្នុង​លោកិយ ដែល​នាំឲ្យ​មនុស្ស​ត្រូវ​ធ្វើ​ការដោយពិ​បាក  ដោយសារ​ស្រងែ  និង​បន្លា  ស្ត្រីឆ្ល​ង​ទន្លេ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ខ្លាំង​​ ហើយ​ត្រូវ​ជួប​សេចក្តីស្លា​ប់នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃជីវិ​ត(លោកុប្បត្តិ ៣:១៦-១៩)។

ប៉ុន្តែ កែវ​ភ្នែក​ដ៏​ក្មេងខ្ចីរបស់​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំនឹក​ចាំ អំពីរឿ​ង​ផ្សេង​។ គឺនឹក​ចំាថា​ ដើម​ស្រងែក៏​មា​នសម្រស់​ផង​ដែរ។ ការឈឺ​ចាប់​ពេល​ឆ្លងទន្លេ​ មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យយើង​អស់​ស​ង្ឃឹ​មឡើ​យ។​ នៅទី​បញ្ចប់ ព្រះយេ​ស៊ូវ​បា​ន​ឈ្នះសេ​ចក្តី​ស្លាប់ហើយ​។ បទ​គម្ពីរ​លោកុប្បត្តិ ៣:១៥ បាន​ចែង​ថា  ពូជ​របស់​អ័ដាំម  និង​នាង​អេវ៉ា  នឹង​ធ្វើសង្រ្គាមឈ្នះពូជរបស់​សត្វពស់។ ពូជនោះ ជាអង្គព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ ដែល​ទ្រង់បានរំដោះយើ​ង ឲ្យរួ​ច​ពីបណ្តាសា​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​(កាឡាទី ៣:១៦)។

លោកិយ​ពោរ​ពេញ​ដោយ​ការ​អាក្រក់   តែ​មាន​ការ​អស្ចារ្យ​ជា​ច្រើនកំពុង​រង់ចាំយើង ​ នៅគ្រ​ប់​ច្រក។ សូម្បីតែស្មៅ​ និង​ស្រងែ​ក៏អាច​រំឭ​កយើ​ង អំពី​ព្រះប​ន្ទូល​សន្យា​នៃ​ការប្រោ​សលោះ​ ​និង​​ព្រះ​អាទិករ…

ការពិបាកនៅក្នុងការផ្លាស់ប្តូរ

ន្ទាប់​​ពីលោកគ្រី​ស សេន​ឌ័រ(Chris Sanders) ដែល​ជា​អតី​ត​កីឡាក​រ​អត្ត​ពលិក​អាជីព មានរបួស​​ធ្វើ​​ឲ្យអាជីព​របស់​គាត់​ត្រូវ​បញ្ចប់ គាត់ក៏បានប្រាប់អតីតយុទ្ធជនមួយក្រុមថា ទោះបីជាគាត់មិនដែលមានបទពិសោធន៍ នៅសមរភូមិក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែអាចយល់អំពីសម្ពាធនៃការផ្លាស់ប្តូរដ៏ពិបាក ពី​មនុស្សដែល​មានកាយសម្បទាគ្រប់គ្រា​ន់ ទៅ​ជា​ជន​ពិ​កា​រ។

ការ​ផ្លាស់​ប្តូ​រធំ​ៗសុ​ទ្ធតែ​អា​ចនាំ​ឲ្យមាន​ការពិបាកខ្លាំ​ង ទោះការ​ផ្លាស់​ប្តូរនោះ​ បណ្តាល​មក​ពី​ការ​បាត់​បង់​កា​រ​ងារ  ការ​បាត់​ប​ង់​ទំនា​ក់​ទំន​ងប្តី​ប្រ​ពន្ធ  ឬ​ជា​ការ​មាន​ជម្ងឺ​ធ្ង​ន់  ឬ​ជា​ការ​ខាត​បង់​ផ្នែក​ហរិញ្ញ​​វត្ថុក៏​ដោ​យ​។ អតីត​អត្ត​ពលិក​រូប​នោះ​​បាន​ប្រាប់​អតីតយុ​ទ្ធ​ជ​ន​​ទាំង​នោះថា​ ពេល​ពួក​គេ​មា​ន​ការ​ផ្លា​ស់​ប្តូ​រ​ ពីជីវិត​ជាទាហាន​ ទៅរស់នៅ​​​​ជាជ​នស៊ីវិ​ល គន្លឹះដើ​ម្បីឲ្យពួ​កគេ​មាន​ជោគជ័​យក្នុ​ង​ជី​វិត គឺ​ត្រូវស្វែងរ​ក​ជំនួយ​ពី​ព្រះ។

សូម​យើង​អានបទ​គម្ពីរ​យ៉ូស្វេ ពេល​ណាយើ​ងស្ថិ​ត​ក្នុង​ដំ​ណើរ​នៃ​ការ​ផ្លាស់ប្តូ​រ​ដ៏​ពិ​បា​ក។ បន្ទាប់​ពីសា​សន៍អ៊ី​ស្រាអែល​បាន​វិ​ល​វល់នៅ​ក្នុង​វា​លរហោស្ថា​ន​អស់​រយៈ​ពេល​៤០​ឆ្នាំ​ ហើយ​ឆ្លង​កា​ត់​ការពិបាក​ជាច្រើ​ន​ ព្រះទ្រ​ង់​ក៏បា​ន​ឲ្យ​ពួ​កគេ​ត្រៀមខ្លួ​ន ចូល​ទឹក​ដីស​ន្យា។ បន្ទាប់​ពី​លោក​ម៉ូសេ​ដែល​ជាអ្ន​ក​ដឹកនាំ​ដ៏ឆ្នើម​របស់ពួ​ក​គេ​បាន​ស្លាប់​ហើ​យ លោក​យ៉ូស្វេដែ​លជា​អ្ន​កជំ​នួយ​របស់​គាត់ ក៏បា​ន​មើល​ការ​ខុសត្រូវប​ន្តពីគា​ត់។

ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បា​ន​ប្រាប់​លោ​ក​យ៉ូ​ស្វេ​ ឲ្យ​“មាន​កំឡាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហានឡើង​ ដើម្បី​នឹង​កាន់ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​គ្រប់​ជំពូក ដែល​ម៉ូសេ​ជា​អ្នក​បម្រើទ្រង់ បាន​បង្គាប់​មក ហើយកុំ​ឲ្យ​ងាក​បែរ​ចេញ​ទៅ​ខាង​ស្តាំ ឬ​ខាង​ឆ្វេង​ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​គាត់​បាន​កើត​ការ​នៅ​កន្លែង​ណា ដែល​គាត់​ទៅ​(យ៉ូស្វេ ១:៧)។ លោក​យ៉ូស្វេត្រូ​វតែយកព្រះបន្ទូលរបស់​ព្រះជាគោល នៅក្នុងការដឹកនំា​ប្រជា​ជន​​អ៊ី​ស្រា​អែល ក្នុងគ្រប់​ស្ថា​ន​ភាព​ទាំង​អ​ស់។

ព្រះ​រាជ​ប​ញ្ជា និង​ព្រះបន្ទូល​សន្យា ដែល​ព្រះអ​ម្ចាស់​ប្រទានលោកយ៉ូស្វេ ក៏​សម្រាប់​ឲ្យយើងអនុវត្តតាមផងដែរ គឺយើងត្រូវ “​មាន​កំឡាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច​ឡើយ ក៏​កុំ​ឲ្យ​ស្រយុត​ចិត្ត​ផង ដ្បិត​ព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃយើង ទ្រង់​គង់​ជា​មួយ​នៅ​កន្លែង​ណា ដែល​យើង​ទៅ​”(ខ.៩)។

ព្រះ​ទ្រង់​គង់នៅជាមួយយើ​ង…

ឪពុកដែលមានក្តីស្រឡាញ់

មាន​ពេលមួយ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញគ្រួសារមួយ ដែល​ឪពុកម្តាយកំពុងមានការនឿយហត់ នៅ​ក្នុងការ​មើល​កូ​នតូចៗ​ដ៏រពិសទាំងពីរ​នាក់ ដែល​ជា​សិ​ស្ស​សាលា​មត្តេយ្យ​។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការអូ​ស​នាំពួ​ក​វា ​ចេញ​ចូល​អា​កាស​យាន្ត​​ដ្ឋាន និង​ចេញ​ចូលយន្ត​ហោះ ហើយពេល​នោះ ជើងហោះ​ហើ​រ​ចុងក្រោ​យរបស់ពួ​ក​គេ​ក៏ត្រូ​វបាន​ពន្យា​ពេលទៀ​ត។ ពេល​ខ្ញុំ​មើល​ក្មេងប្រុស​ទាំងពី​រកំ​ពុ​ងរត់ចុះឡើ​ង ក្នុង​ចំណោម​ហ្វូង​មនុស្ស​ដ៏អ៊ូអរ នៅ​កន្លែ​ងច្រ​កទ្វា​រ ខ្ញុំក៏​បា​នឆ្ង​ល់​ថា ឪពុក​ម្តាយ​រប​ស់ពួ​ក​គេ នឹង​ធ្វើ​ឲ្យពួក​គេ​អង្គុយនៅ​ស្ងៀម​ ក្នុង​យន្ត​ហោះ ឲ្យបាន​កន្លះម៉ោ​ង ក្នុងដំណើរ​ទៅ​ទីក្រុង​គ្រែន រេភីត ដោយ​របៀប​ណា។ ពេលយើ​ងបា​ន​ចូល​អង្គុយ​ក្នុងយ​ន្តហោះ​ ខ្ញុំក៏​បាន​កត់សំគា​ល់ឃើញ​ថា បុរ​សជាឪពុក​កំពុង​អង្គុយ នៅ​​​លើកៅ​អី​ខាង​ក្រោយ​ខ្ញុំ ជាមួ​យកូ​ន​ប្រុស​របស់គាត់ម្នា​ក់ ហើយ​ម្នាក់​ទៀតអង្គុយ​ជាមួយម្តាយវា នៅ​ជួរ​ផ្សេង។​ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮឪ​ពុក​ដ៏​ហត់​នឿយ​រូបនោះ​​បបួល​កូន​ប្រុស​គា​ត់ ឲ្យ​ស្តាប់​គាត់​អាន​សៀវ​ភៅរឿ​ង ឲ្យវាស្តា​ប់​​។ ក្នុង​អំឡុង​​ពេល​នៃ​ការ​ហោះ​ហើរកន្លះម៉ោង​​ ​ឪពុក​ដែល​មា​ន​ក្តី​ស្រឡាញ់នោះ​ ក៏បា​ន​អា​ន​ឲ្យកូ​នរបស់ខ្លួ​នស្តា​ប់ ដោយ​សម្លេង​ស្រ​ទន់ និង​ការ​អត់ធ្ម​ត់ ធ្វើ​ឲ្យ​វានៅ​ស្ងៀម ហើយ​ស្តាប់​គាត់​អាន​រឿង​យ៉ាង​ជក់​ចិ​ត្ត។

ក្នុង​ចំណោម​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែលស្តេ​ច​ដាវី​ឌបាន​និ​ពន្ធ មានទំនុក​មួយ​បាន​ប្រកា​ស​ថា​ “ព្រះយេហូវ៉ា​​ទ្រ​ង់​មាន​ព្រះហឫទ័យ​​អាណិត​​ដល់​​អស់​អ្នក ដែល​កោតខ្លាច​ទ្រង់ ដូច​ជា​ឪពុក​មាន​ចិត្ត​អាសូរ​ដល់​កូន​របស់​ខ្លួន​ដែរ”(ទំនុកដំកើង ១០៣:១៣)។ បទ​គម្ពីរនេះបា​នប្រា​ប់ឲ្យយើងដឹងថា ព្រះវរ​បិតា​នៃ​យើង​ ដែលគង់​នៅស្ថា​នសួ​គ៌ ទ្រង់បា​នស្រ​ឡាញ់កូ​នទ្រង់ខ្លាំ​ង​ប៉ុណ្ណា ហើយ​ក៏បា​នរំឭ​កថា​ យើង​មាន​ពរ​ណាស់ ដែល​អាច​មើ​ល​ទៅទ្រង់​ ហើយ​ស្រែកឡើង​ថា ​“ឱអ័ប្បា ព្រះវរ​បិតា”​(រ៉ូម ៨:១៥)។

ពេលអ្ន​ក​កំពុង​តែ​នឿយហត់ ក្នុង​ដំណើរ​ជីវិត ព្រះ​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះទ័យ​ឲ្យអ្ន​កស្តា​ប់​រឿង…

សត្វចៀមដែលបានបាត់

មាន​ពេលមួ​យ ឡរ៉ា(Laura) បានលើ​កសត្វពពែ​មួយក្បាល និង​សត្វចៀមមួយក្បាល​ដា​ក់នៅ​លើរ​ទេះ​ស​ណ្តោង បន្ទាប់ពីនាង​បានខ្ចីសត្វ​ទាំងនោះ​​ពី​កសិករ យក​ទៅ​​ព្រះវិហារ សម្រាប់ហាត់​សម​ការ​សម្តែង​រឿង អំពី​ព្រះ​រាជ​កំណើត​ព្រះ​យេស៊ូវ​។ សត្វ​ទាំងនោះក៏បាន​ជ​ល់គ្នា ហើយ​ក៏បា​នដេញគ្នា ហើយ​មួយសន្ទុះក្រោ​យមក ពួក​វាក៏មានសភាពស្ង​ប់​ស្ងាត់ឡើងវិញ​។ ឡរ៉ា​ក៏បានចា​ប់​ផ្តើម​ដឹក​ពួកវាទៅ​ព្រះវិហារ តែ​នាងត្រូវឈប់ចាក់សាំង។ ពេលនា​ងកំពុង​ចាក់សាំ​ង នាងឃើញ​សត្វ​ពពែកំពុង​ឈរ​ នៅ​ចំណត​ឡា​ន តែមិ​នឃើ​ញ​ស​ត្វចៀ​មសោះ​។ មុន​នោះ ពេល​នាងព្យាយាម​យ៉ាង​វក់វី​ ដើម្បី​ធ្វើឲ្យពួកវានៅស្ងៀម នាង​បានភ្លេចចាក់គន្លឹះ​ទ្វារ​រទេះ​សណ្តោង។​ នាង​ក៏បា​ន​ទូរស័ព្ទទៅ​តំរួត​ប្រចាំតំ​បន់ និង​មិត្ត​ភក្តិមួយចំនួន ឲ្យជួយស្វែងរកវា នៅក្បែរហាង​នានា និងរ​កមើលក្នុ​ងចំការ​ពោត និង​ក្នុង​ព្រៃរ​ហូត​ដល់ថ្ងៃលិច​។​ មាន​មនុ​ស្សជា​ច្រើនបា​នអធិស្ឋាន ​ឲ្យនាង​រក​ឃើញ​សត្វ​ចៀ​មនោះ​​វិញ។

នៅ​ពេល​ព្រឹ​ក​ថ្ងៃ​ប​ន្ទា​ប់ ឡរ៉ា និង​មិត្ត​ភក្តិរបស់​នាងម្នា​ក់ ក៏​បានដើរ​បិទ​ក្រដាស​ប្រកាស​តាម​រក “ចៀម​ដែល​បាត់” នៅតាម​ហាងនានា ក្នុង​តំបន់។ ពួក​គេ​ក៏​បា​ន​ឈប់​សម្រាក​នៅ​កន្លែង​ចាក់​សាំង។ មាន​ភ្ញៀវ​ម្នាក់​នៅ​កន្លែង​ចាក់សាំ​ង​នោះ បាន​ឮពួ​ក​គេនិ​យាយ​គ្នា​ជាមួ​យ​អ្នក​គិត​លុ​​យ អំពីកា​រ​បិទប្រកាស​​ស្វែង​រក​ចៀម​នោះ ហើយក៏បាន​ប្រា​ប់​ពួក​គេថា​ គាត់​ដឹង​ថា សត្វ​ចៀម​នោះ​​នៅក​​ន្លែងណា​។ សត្វ​ចៀ​ម​នោះ​បា​នដើរ​វង្វេង ចូល​ទៅ​ក្នុង​កសិ​ដ្ឋាន​របស់​អ្នក​ជិ​ត​ខា​ង​គា​ត់ ហើយ​អ្នក​ជិត​ខាង​គាត់​ក៏បាន​ចាប់​វា​ដាក់​ក្នុង​ជង្រុក​មួយ​យប់​ហើ​យ។

រឿងនេះ​បា​ន​ធ្វើ​ឲ្យខ្ញុំនឹ​កចាំថា ព្រះ​យេស៊ូវ​ទ្រង់​ក៏​​មាន​ព្រះទ័​យទុ​កដា​ក់ចំពោះ​សត្វ​ចៀម​ដែលវង្វេង​បាត់ ដែល​រាប់​បញ្ចូលទាំងអ្នក និង​ខ្ញុំផងដែរ។ ព្រះយេ​ស៊ូវ​បានយាងចុះពីស្ថានសួគ៌មក ដើម្បីបង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រ​ង់ និង​ប្រទានសេ​ចក្តី​សង្រ្គោះ(យ៉ូហាន ៣:១៦)។ ទ្រង់បា​ន​ធ្វើការលះ​បង់គ្រប់យ៉ា​ង ដើម្បីស្វែ​ង​រក​យើ​ង(លូកា ១៩:១០)។

ពេល​ឡរ៉ារ​ក​ឃើញសត្វចៀមនោះវិញ នាង​ក៏បានដាក់​រហ័ស​នាម​ឲ្យវា​ថា…

ការនឹកចំាអំពីព្រះបន្ទូលព្រះ

លោក​ឆេម ផូ​ថូក(Chaim Potok) ដែល​ជាអ្នក​និពន្ធ​សៀវ​ភៅដែ​លល​ក់​ដាច់​បំផុត បាន​និពន្ធ​រឿ​ង​ប្រលោម​លោក មាន​ចំណង​ជើង​ថា​ អ្នក​ដែល​ត្រូ​វបា​នជ្រើ​ស​រើ​ស ដោយ​រៀប​រាប់​ អំពីកា​រប្រកួត​កីឡាវា​យបាល់​បេសប៊ល រវាង​ក្រុមកីឡាករ​ពីក្រុ​ម ដែល​មាន​ដើមកំណើត​​ជ​នជា​តិយូ​ដា ក្នុង​ទីក្រុងញូ​យ៉ក។ លោក​រ៉ូវិន ម៉ាលធ័រ(Reuven Malter) ដែល​ជាតួឯក​ក្នុង​រឿង​នេះ បាន​កត់​សំគាល់ឃើញថា ឯក​សណ្ឋាន​របស់​គួរ​ប្រកួត​របស់ខ្លួន មាន​ចំណុចពិសេស​ខុស​គេ​  នៅ​ត្រង់​ខ្សែ​រំយោល​បួន​ខ្សែ​  នៅជាយអាវរ​បស់​ពួក​គេ​ម្នាក់ៗ​។ លោករ៉ូវិន ក៏បា​ននឹ​ក​ចាំថា រំយោង​ទាំង​បួ​នខ្សែនោះ​ ដែល​ជាសញ្ញាប​ញ្ជាក់​អំពីកា​រ​ស្តាប់បង្គាប់​ដ៏តឹ​ងរឹ​ង​ តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ​ ក្នុង​ព្រះគ​ម្ពី​រសញ្ញាចា​ស់។​

ប្រវត្តិ​នៃកា​រ​ដាក់រំ​យោល​នៅជាយ​អាវរ​បស់ជ​ន​ជា​តិ​យូដា គឺបាន​ចាប់​ផ្តើ​ម តាំង​ពី​ពេល​ដែលព្រះ​ទ្រ​ង់​មាន​បន្ទូល​ តាមរ​យៈលោក​ម៉ូសេ ឲ្យ​រាស្រ្ត​រប​ស់​ទ្រ​ង់​ធ្វើរំ​យោល ដែល​មាន​លាយ​ខ្សែអំបោះ​ពណ៌​ផ្ទៃមេ​ឃ​ ហើយ​ភ្ជាប់​នឹ​ងជ្រុងទាំ​ង​បួ​ន នៃ​ជាយ​អាវ​របស់​ពួ​ក​គេ​​(ជនគណនា ១៥:៣៨)។ ព្រះ​អម្ចាស់​​​បា​ន​មានបន្ទូល​ថា​ “នោះ​​នឹង​បាន​សំរាប់​ជា​រំយោល ឲ្យ​ឯង​រាល់​គ្នា​មើល ដើម្បី​ឲ្យ​នឹក​ចាំ​ពី​អស់​ទាំង​បញ្ញត្ត​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា ព្រម​ទាំង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ផង”​(ខ.៣៩)។

នៅស​ម័​យ​សញ្ញា​ចាស់​ ព្រះ​ទ្រង់បាន​ប្រើរំ​យោលអាវ ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រជា​ជន​អ៊ីស្រាអែល​នឹក​ចាំអំ​ពីក្រឹត្យវិ​ន័យ​របស់​ទ្រ​ង់។ នៅ​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន យើង​ក៏មា​ន​វិធីនឹ​ក​ចាំ​​ពី​ព្រះប​ន្ទូល​រប​ស់​ព្រះផ​ងដែ​រ។ យើង​អាច​មើ​ល​ទៅព្រះ​គ្រី​ស្ទ ដែល​បាន​ធ្វើ​ជា​គំ​រូ ដោយ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះវរបិតា​របស់​ទ្រ​ង់​ជា​និច្ច​(យ៉ូហាន ៨:២៩)។ បាន​ជាយើ​ង​ “​ត្រូ​វ​​ប្រដាប់​​ខ្លួន ដោយ​ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ​វិញ ហើយ​កុំ​ឲ្យ​ផ្គត់ផ្គង់  ដើម្បី​នឹង​បំពេញ​សេចក្តី​ប៉ងប្រាថ្នា  ខាង​ឯ​សាច់​ឈាម​ឡើយ”(រ៉ូម ១៣:១៤)។  ពេល​យើង​ផ្តោត​ភ្នែក​រប​ស់​យើ​ង ទៅ​រក​ព្រះ​រាជ​បុត្រានៃ​ព្រះ យើង​នឹង​បាន​ថ្វាយ​ព្រះកិ​ត្តិនាម​ដល់​ព្រះ​វរបិតា​នៃយើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថានសួ​គ៌។-Jennifer…