ប្រភេទ  |  នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

កន្លែងដ៏កក់ក្តៅ

រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​លោក​រូប៊ី បាន​បាត់​បង់​ភរិយា ហើយ​អ្នក​ស្រី​សាប្រ៊ីណា​បាន​បាត់​បង់​ស្វាមី យ៉ាង​សោក​សៅ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្លង់​ស្នេហ៍  ហើយ​ក៏​បាន​រៀប​ការ។​ គ្រួសារ​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​គ្រួសារ​តែ​មួយ។ ពួក​គេ​បាន​សង់​ផ្ទះ​ថ្មី​មួយខ្នង ហើយ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​វា​ថា ហាវីឡាហ៍(ពាក្យ​ភាសា​ហេព្រើរ មាន​ន័យ​ថា “លូត​លាស់​ចេញ​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់”)។ វា​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ការ​បង្កើត​អ្វី​ដែល​ស្រស់​ស្អាត ចេញ​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​និយាយ​ថា ពួក​គេ​មិន​បាន​សង់​ផ្ទះ​នោះ ដើម្បី​បំភ្លេច​អតីត​កាល​ឡើយ ប៉ុន្តែ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ងើប​ឡើង​ចេញ​ពី​ផេះ​ផង់ និង​មាន​សង្ឃឹម​ឡើង​វិញ។ សម្រាប់​ពួក​គេ ផ្ទះ​នោះ​ជា​កន្លែង​ដ៏​កក់​ក្តៅ ជា​កន្លែង​អរ​សប្បាយ​នឹង​ជីវិត និង​ជា​កន្លែង​ដែល​នឹង​មាន​អនាគត​ដ៏​ភ្លឺ​ស្វាង។​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​លក្ខណៈ​នៃ​ជីវិត​របស់​យើង ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ជីវិត​យើង​ងើប​ឡើង ចេញ​ពី​ផេះ​ផង់ ហើយ​នាំ​យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​មហា​គ្រួសារ​ដ៏​កក់​ក្តៅ។ ពេល​ណា​យើង​ទទួល​ព្រះ​អង្គ  ព្រះ​អង្គ​នឹង​ចូល​គង់ក្នុង​ចិត្ត​យើង​(អេភេសូរ ៣:១៧)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​នាំ​យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​ទ្រង់ តាម​រយៈ​ព្រះយេស៊ូវ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ក្លាយ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ព្រះ​អង្គ(១:៥-៦)។ ទោះ​យើង​នឹង​ឆ្លង​កាត់​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​អាច​ប្រើ​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​នោះ ដើម្បី​សម្រេច​គោល​បំណង​ដ៏​ល្អ ក្នុង​ជីវិត​យើង។​

ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ យើង​មាន​ឱកាស​លូត​លាស់ ក្នុង​ការ​យល់​ដឹង អំពី​ព្រះ ដោយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ យើង​អាច​អរសប្បាយចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទានមក​យើង។ ក្នុង​ព្រះ​អង្គ យើង​មាន​ភាព​ពេញ​លេញ ក្នុង​ជីវិត ដែល​យើង​មិន​អាច​រក​បាន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​(៣:១៩)។ ហើយ​យើង​មាន​សេចក្តី​សន្យា ដែល​ថា ទំនាក់​ទំនង​នេះ​នឹង​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​រៀង​រហូត។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រទាន​យើង នូវ​គ្រួសារ​ដ៏​កក់​ក្តៅ និង​មូល​ហេតុ​ដែល​យើង​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ ក្នុង​ជីវិត…

កន្លែងដែលពិបាកបំផុត

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ លោក​ជែហ្វ(Geoff) ជា​គ្រូ​គង្វាល​យុវជន នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង ដែល​គាត់​ធ្លាប់​ញៀន​ថ្នាំ កាល​ពី​មុន។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​កែ​ប្រែ​ចិត្ត និង​កាលៈ​ទេសៈ​របស់​គាត់ តាម​របៀប​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍។ គាត់​ថា គាត់​ចង់​ជួយ​ការពារ​ក្មេង​ៗ កុំ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស និង​ជួប​ការ​ឈឺ​ចាប់ ដែល​គាត់​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់ ហើយ​ព្រះ​យេស៊ូវ​នឹង​ជួយ​ពួក​គេ​ជាប្រាកដ។ កាល​ពី​មុន ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រំដោះ​គាត់​ឲ្យ​រួច​ពី​ភាព​ជា​ទាសករ​នៃ​ថ្នាំ​ញៀន ហើយ​ពេល​នេះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​កិច្ចការ​ដ៏​សំខាន់​ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ ទោះ​គាត់​មាន​ប្រវត្តិ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ក៏​ដោយ។​

ពេល​ដែល​ក្តី​សង្ឃឹម​ហាក់​ដូច​ជា​រលាយ​អស់ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អាច​នាំ​ការ​ល្អ​ចេញ​ពី​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​អាក្រក់ តាម​របៀប​ដែលយើង​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់។ គេ​បាន​លក់​លោក​យ៉ូសែប ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ទាសករ​នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ ហើយ​ក្រោយ​មក គេ​ក៏​បាន​ចោទបង្ខូច​គាត់ ហើយ​ចាប់​គាត់​ដាក់​គុក។ គាត់​បាន​ជាប់​គុក​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ដោយ​មិន​មាន​នរណា​ម្នាក់​នឹក​ចាំ​ពី​គាត់។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​លើក​គាត់​ឡើង​វិញ ហើយ​ដាក់​គាត់​នៅ​ក្នុង​មុខ​តំណែង​ដ៏​មាន​អំណាច បន្ទាប់​ពី​ស្តេច​ផារ៉ោន ដែល​នៅទីនោះ គាត់​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ​ជីវិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​បង​ប្អូន ដែល​បាន​បោះ​បង់​ចោល​គាត់​ផង​ដែរ។ នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ លោក​យ៉ូសែប​ក៏​បាន​រៀបការ ហើយ​មាន​កូន។ គាត់​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ទីពីរ​របស់​គាត់​ថា អេប្រាអឹម(ជា​ភាសា​ហេព្រើរ​មាន​ន័យ​ថា “មាន​ផល​ផ្លែ​ទ្វេរ​ជា​ពីរ”) ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ថា មូល​ហេតុ​ដែល​គាត់​បាន​ដាក់ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ដូច​នេះ គឺ​ដោយ​សារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​គាត់​មាន​កូន ក្នុង​ស្រុក​ដែល​គាត់​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក​(លោកុប្បត្តិ ៤១:៥២)។

រឿង​របស់​លោក​ជែហ្វ និង​លោក​យ៉ូសែប កើត​ក្នុង​សម័យ​ខុស​គ្នា​ប្រហែល​បី ទៅ​បួន​ពាន់​ឆ្នាំ តែ​បាន​នាំ​យើង​ងាក​ទៅ​រកសេចក្តី​ពិត​ដែល​មិន​ចេះ​ប្រែ​ប្រួល គឺសេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា កន្លែង​ដែល​ពិបាក​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​យើង អាច​ជា​កន្លែង​ដែល​មានជីវ​ជាតិ សម្រាប់​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ និង​ប្រទាន​ពរ​ដល់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​អំណាច​របស់​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​នៃ​យើង…

មិនទាន់បរាជ័យទេ

លោក ស៊ី អេស លូអ៊ីស(C. S. Lewis) ជា​អ្នក​និពន្ធ​រឿង ពង្សាវតា​នៃ​នគរ​ណានា : ស្តេច​តោ មេ​ធ្មប់ និង​ទូខោអាវ​ ។ ក្នុង​រឿង​នេះ បណ្តា​ជន​ទាំង​អស់ នៅ​នគរ​ណានា​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​ដែល​អាស្លាន​(Aslan) ដែល​ជា​ស្តេច​តោ​ដ៏​មាន​អំណាច បាន​បង្ហាញ​ខ្លួន​សារ​ជា​ថ្មី បន្ទាប់​ពី​បាន​អវត្ត​មាន​អស់​ពេល​ជា​យូរ​មក។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ​ក្តី​អំណរ​របស់​ពួក​គេ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ទុក្ខ​ព្រួយ ពេល​ដែល​អាស្លាន​ចុះ​ចាញ់ តាម​ការ​ទាម​ទា​របស់​មេធ្មប់ស ដែល​ជា​តួ​ចិត្ត​អាក្រក់។ គេ​គិត​ថា អាស្លាន​បរាជ័យ​ហើយ តែ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ស្គាល់​ឫទ្ធានុភាព​របស់​គាត់ ពេល​ដែល​គាត់​គ្រហឹម​ដោយ​សម្លេង​ដែល​លាន់​ឮ​ខ្លាំង​ស្ទើរ​បែក​ក្រដាស់​ត្រចៀក ធ្វើ​ឲ្យ​មេធ្មប់​នោះ​រត់​គេច ដោយ​ភាព​តក់​ស្លត់។ ទោះ​អ្វី​ៗ​ហាក់​ដូច​ជា​បាត់​បង់​ទៅ​ហើយ​ក្តី ទី​បំផុត​ អាស្លាន​បាន​បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា គាត់​មាន​ឫទ្ធ​អំណាច​ខ្លាំង​ជាង​មេធ្មប់​កំណាច​នោះ។

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​អ្នក​បម្រើ​របស់​លោក​អេលីសេ ដែល​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម ពេល​ដែល​គាត់​បានក្រោក​ឡើង នៅ​ពេល​ព្រឹក​មួយ ឃើញ​ខ្លួន​គាត់ និង​លោក​អេលីសេ ត្រូវ​ពួក​សត្រូវ​ឡោម​ព័ទ្ធ។ គាត់​ក៏​បាន​លាន់​មាត់ថា “វរហើយ ចៅហ្វាយ​ខ្ញុំ​អើយ តើ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច”(២ពង្សាវតាក្សត្រ ៦:១៥)។ លោក​ហោរាក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ចិត្ត​ស្ងប់​ថា “កុំ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​ដែល​នៅ​ខាង​យើង មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​ពួក​ដែល​នៅ​ខាង​គេ​ទៅ​ទៀត” (ខ.១៦)។ បន្ទាប់​មក លោក​អេលីសេ​ក៏​បាន​អធិស្ឋាន​ថា “ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ សូម​ទ្រង់​ប្រោស​ឲ្យ​ភ្នែក​វា​បាន​មើល​ឃើញ”(ខ.១៧)។ ដូចនេះ…

ហួសពីលទ្ធភាពដែលអាចស្រមៃ

បទ​ចម្រៀង ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​អាច​ស្រមៃ” ដែល​លោក​បាត មីលឡាត(Bart Millard) បាន​និពន្ធ បាន​ក្លាយ​ជា​បទ​ចម្រៀង​គ្រីស្ទាន ដែល​ល្បី​ល្បាញ​បំផុត កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០១។ បទ​ចម្រៀង​នេះ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ភាព​អស្ចារ្យ ដែល​យើង​នឹង​ជួប ពេល​ដែល​យើង​បាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ទំនុង​ច្រៀង​ដែល​លោក​មីលឡាដ​បាននិពន្ធ​នេះ បាន​នាំ​មក​នូវ​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ នៅ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់​ពី​កូន​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ អាយុ​១៧ឆ្នាំ ឈ្មោះ​មែលីសា បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍ ហើយ​យើង​ក៏​បាន​នឹក​ស្រមៃ​ថា នាង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ក្តី​អំណរ​ដ៏​អស្ចារ្យ។

ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​គេ​ប្រើ​ពាក្យ “ស្រមៃ” តាម​របៀប​ផ្សេង​ពី​នេះ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ បន្ទាប់​ពី​មែលីសា​លា​ចាក​លោក។ ឪពុក​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​មែលីសា​បាន​ចូល​មក​ជិត​ខ្ញុំ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ខ្វល់ និង​ឈឺ​ចាប់​ចំពោះ​ការ​បាត់​បង់​របស់​យើង​ផង​ដែរ ដោយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា  ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ពិបាក​ហួស​ពី​លទ្ធ​ភាព​ដែល​ពួក​គេ​អាច​ស្រមៃ។

ការ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​បង្ហាញ​អារម្មណ៍​ដូច​នេះ គឺ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ណាស់។ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ចូល​រួម​សោក​ស្តាយ ចំពោះ​ការ​បាត់​បង់​របស់​យើង ដោយ​ចិត្ត​អាណិត​អាសូរ ដែល​ហួស​ពី​លទ្ធ​ភាព​ដែល​ពួក​គេ​អាច​ស្រមៃ។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​មាន​បន្ទូល អំពី​ជម្រៅ​នៃ​ការ​បាត់​បង់​ដ៏​ធំ​ធេង ដែល​ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​ដើរ​កាត់ “ជ្រលង​ភ្នំ​ដែល​ងងឹតបំផុត”(ទំនុកដំកើង ២៣:៤)។ ពេល​ដែល​យើង​បាត់​បង់​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់ ពេល​ខ្លះ​យើង​មិន​ដឹង​ថា យើង​នឹង​ឆ្លងកាត់​ពេល​ដ៏​ងងឹត​នោះ ដោយ​របៀប​ណា​ទេ។​ គឺ​វា​ពិបាក​ហួស​ពី​លទ្ធភាព​ដែល​យើង​អាច​ស្រមៃ។

ប៉ុន្តែ ដោយសារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សន្យា​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង នៅ​ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ​ងងឹត​បំផុត នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ដ៏​អស្ចារ្យ​សម្រាប់​ពេល​អនាគត ដោយ​ធានា​យើង​ថា​ យើង​នឹង​បាន​ទៅ​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​អង្គ…

ព្រះវត្តមានតែងតែនៅជាមួយ

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ប្រកួត​បាល់​ទាត់​ពាន​រង្វាន់​ពិភព​លោក ឆ្នាំ២០១៨ លោក​រ៉ាដេមែល ហ្វាល់ខៅ(Radamel Falcao) ដែល​ជា​កីឡាករ​ឈាន​មុខ របស់​ប្រទេស​កូឡុំប៊ី បាន​ទាត់​បាល់​បញ្ចូល​ទី​របស់​ក្រុម​ប៉ូឡូញ នៅ​នាទី​ទី​៧០ នាំ​ឲ្យ​ក្រុម​របស់​ខ្លួន​ទទួល​ជ័យ​ជម្នះ​ ក្នុង​ការ​ប្រកួត​ថ្ងៃ​នោះ។  ការ​ទាត់​បាល់​បញ្ចូល​ទី​មួយ​គ្រាប់​នេះ គឺ​ជា​គ្រាប់​ទី​១៣​របស់​លោក​ហ្វាល់ខៅ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកួត​អន្តរ​ជាតិ គឺ​មាន​ន័យ​ថា គាត់​បាន​ទាល់​បាល់​បញ្ចូល​ទី បាន​ច្រើន​ជាង​កីឡាករ​កូឡុំប៊ី​ដទៃ​ទៀត នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​ប្រកួត​អន្តរ​ជាតិ។

ជា​ញឹក​ញាប់ លោក​ហ្វាល់​ខៅ​ច្រើន​តែ​ប្រើ​ជោគ​ជ័យ​របស់​គាត់ នៅ​ក្នុង​ទីលាន​ប្រកួត​បាល់​ទាត់ ដើម្បី​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជំនឿ​របស់​គាត់ ដោយ​ជា​រឿង​ៗ គាត់​បាន​លើក​អាវ​យឺត​របស់​គាត់​ឡើង បន្ទាប់​ពី​បាន​ទាល់​បាល់​បញ្ចូល​ទី ដើម្បី​បង្ហាញ​អាវ​យឺត​ខាង​ក្នុង ដែល​មាន​ពាក្យ​សរសេរ​ពី​លើ​ថា “Con Jesus nunca estara solo:” ដែល​មាន​ន័យ​ថា “ដោយ​សារ​ព្រះវត្ត​មាន​ព្រះ​យេស៊ូវ នោះ​អ្នក​នឹង​មិន​ដែល​នៅ​ឯកោ​ឡើយ”។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ ពាក្យ​ដែល​គាត់​បាន​សរសេរ​នៅ​លើ​អាវ​យឺត​គាត់​ បាន​រំឭក​យើង អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​រាល់​ថ្ងៃ​ដែរ ដរាប​ដល់​បំផុត​កល្ប”(ម៉ាថាយ ២៨:២០)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​ជិត​ដល់​ពេល​យាង​ឡើង​ស្ថាន​សួគ៌​វិញ ព្រះ​អង្គ​បាន​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ពួក​សិស្ស​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ធានា ​ចំពោះ​ពួក​គេ​ថា​ព្រះ​អង្គ​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ជា​និច្ច តាម​រយៈ​ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​អង្គ​(ខ.២០ យ៉ូហាន ១៤:១៦-១៨)។ ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះ​គ្រីស្ទ នឹង​កម្សាន្ត​ចិត្ត ដឹក​នាំ ការពារ និង​ចម្រើន​កម្លាំង​ពួក​គេ ពេល​ដែល​ពួក​គេ​នាំ​ព្រះ​រាជ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ ទៅ​ទីក្រុង​ជិត​ឆ្ងាយ​។ ហើយ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជួប​ភាព​ឯកោ​ខ្លាំង នៅ​កន្លែង​ដែល​ពួក​គេ​មិនធ្លាប់​រស់​នៅ​ ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នឹង​រំឭក​ពួក​គេ…

សេចក្តីស្រឡាញ់ ក្នុងពេលបែកបាក់

មាន​ពេល​មួយ ការ​ពិភាក្សា​ជា​សាធារណៈ​អំពី​ច្បាប់​ដ៏​ចម្រូង​ចម្រាស់​របស់​ប្រទេស​សឹង្ហ​បូរី បាន​ផ្ទុះ​ឡើង ធ្វើ​ឲ្យ​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ មាន​ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា ដោយ​សា17រ​ពួក​គេ​មាន​ទស្សនៈ​ខុស​ៗ​គ្នា អំពី​ច្បាប់​នោះ។ អ្នក​ខ្លះ​បាន​ហៅ​អ្នក​ដទៃ​ថា​ “មនុស្ស​គំនិត​ចង្អៀត” ឬ​ចោទ​ប្រកាន់​ពួក​គេ​ថា បាន​បន្ទាប​បន្ថោក​ជំនឿ​ខ្លួន​ឯង។

រឿង​ចម្រូង​ចម្រាស់​អាច​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់​ដ៏​មុត​ស្រួច នៅ​ក្នុង​ចំណោម​មហា​គ្រួសារ​របស់​ព្រះ ដោយ​នាំ​មក​នូវ​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​បំបាក់​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួន​ឯង​មាន​ចំណុច​ខ្វះ​ខាត​ច្រើន​ណាស់ នៅ​ក្នុង​ការ​អនុវត្តន៍​តាម​ការ​បង្រៀន​ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ។ ហើយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា ខ្ញុំ​ក៏​មាន​កំហុស​ផង​ដែរ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​រិះ​គន់​អ្នក​ដទៃ ដែល​មាន​ទស្សនៈ​ខុស​ពី​ខ្ញុំ។

ការ​បញ្ចេញ​ទស្សនៈ​ខុស​ៗ​គ្នា អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់ តែ​បំណង​ចិត្ត​របស់​យើង​អាច​ជា​ប្រភព​នៃ​បញ្ហា​នោះ។ តើ​យើង​គ្រាន់​តែ​មិន​យល់​ស្រប​ចំពោះ​ទស្សនៈ​របស់​គេ ឬ​យើង​មាន​ចេទនា​ចង់​ជាន់​ពន្លិច​អ្នក​ដែល​បាន​បញ្ចេញ​ទស្សនៈ​នោះ?

តែ​មាន​ពេល​ខ្លះ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ប្រាប់​គេ​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ អ្វី​ដែល​គេ​និយាយ​នោះ គឺ​ជា​ការ​បង្រៀន​ខុស​ឆ្គង​ទេ។ បើ​សិន​វា​ជា​ការ​បង្រៀន​ខុស​ឆ្គង​មែន ​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ប្រាប់​គេ អំពី​គោល​ជំហរ​របស់​យើង។ បទ​គម្ពីរ​អេភេសូរ ៤:២-៦ បាន​រំឭក​យើង​ថា យើង​ត្រូវ​កែ​តម្រង់​គ្នា ដោយ​ការ​បន្ទាប​ខ្លួន ចិត្ត​សុភាព ការ​អត់​ធ្មត់ និង​សេចក្តី​ស្រឡាញ់។ ហើយ​ដែល​សំខាន់បំផុត​នោះ យើង​ត្រូវ​ខំ​ប្រឹង​ “រក្សា​សេចក្តី​រួបរួម​គ្នា​របស់​ព្រះវិញ្ញាណ”(ខ.៣)។

បញ្ហា​ចម្រូង​ចម្រាស់​ខ្លះ​នឹង​នៅ​បន្ត​កើត​មាន។ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​បាន​រំឭក​យើង​ថា គោល​ដៅរបស់​យើង​គួរ​តែ​ដើម្បី​ស្អាង​ជំនឿ​អ្នក​ដទៃ គឺ​មិន​ត្រូវ​ជាន់​ពន្លិច​ពួក​គេ​នោះ​ឡើយ(ខ.២៩)។ តើ​យើង​កំពុង​តែ​ព្យាយាមប្រកែក​ឲ្យ​ឈ្នះ​គេ ដើម្បី​បំបាក់​មុខ​គេ​ឬ? ឬ​យើង​កំពុង​តែ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ជួយ​យើង ឲ្យ​យល់​អំពី​សេចក្តី​ពិត​របស់​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ពេល និង​ផ្លូវ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​នឹក​ចាំ​ថា យើង​មាន​ជំនឿ​តែ​មួយ នៅ​ក្នុង​ព្រះ​អម្ចាស់​តែ​មួយ?(ខ.៤-៦)។—LESLIE KOH

សត្វកណ្តុរដែលចេះគ្រហឹម

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ខ្ញុំ និង​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ បាន​ទៅ​បោះ​ជំរុំ​ពីរ​បី​ថ្ងៃ នៅ​វាល​រហោស្ថាន សេល​វេយ ប៊ីធ័ររូត នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​រដ្ឋ​អ៊ីដាហូ។ នៅ​ទីនោះ​ជា​តំបន់​ដែល​មាន​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ​រស់​នៅ តែ​យើង​បាន​យក​ថ្នាំ​សម្រាប់​បាញ់​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ និង​សម្អាត​កន្លែង​បោះ​ជំរុំ​របស់​យើង ហើយ​យើង​មិន​រំពឹង​ថា នឹង​ជួប​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ​គ្រីសលី​ឡើយ។​

នៅ​ពេល​យប់​មួយ នៅ​ពាក់​កណ្តាល​អាធ្រាត ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សម្លេង​រេនឌី​កំពុង​តែ​រើ​បម្រះ​ចុះ​ឡើង  ដើម្បី​ចេញ​ពី​ភួយ​របស់​គាត់​។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​យក​ពិល​របស់​ខ្ញុំ​មក​ឈួល​មើល ដោយ​គិត​ថា គាត់​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​ក្រញាំ​របស់​សត្វ​ខ្លា​ឃ្មុំ ដែល​កំពុង​តែ​បញ្ចេញ​ភាព​កាច​សាហាវ​របស់​វា។

ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​សត្វ​កណ្តុរ​វាល​មួយ​ក្បាល មាន​កម្ពស់​ប្រហែល​មួយ​ទឹក​កន្លះ កំពុង​តែ​អង្គុយ​ត្រង់​ខ្លួន​ឡើងលើ គ្រវី​ក្រញាំ​របស់​វា។ វា​បាន​ខាំ​មួក​របស់​រេនឌី​ជាប់​យ៉ាង​មាំ នឹង​ធ្មេញ​របស់​វា។ សត្វ​ដ៏​តូច​ល្អិត​នេះ​បាន​ខាំ​ទាញ​មួករបស់​រេនឌី របូត​ចេញ​ពី​ក្បាល​គាត់។  ពេល​ខ្ញុំ​អស់​សំណើច សត្វ​កណ្តុរ​ក៏​បាន​ទម្លាក់​មួក​គាត់​ចុះ ហើយ​ក៏​បាន​រត់​ទៅ​បាត់​។ យើង​ក៏​បាន​ចូល​គេង នៅ​ក្នុង​ភួយ​យើង​វិញ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​គេង​លក់​ឡើង​វិញ​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​គិត​អំពី​អារក្ស​សាតាំង ដែល​តែង​តែ​ក្រវែល​យើង​ជា​និច្ច។

សូម​យើង​គិត អំពី​ពេល​ដែល​សាតាំង​បាន​ល្បួង​ព្រះ​យេស៊ូវ(ម៉ាថាយ ៤:១-១១)។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​មេល្បួង ដោយ​ប្រើ​ខគម្ពីរ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​នឹក​ចាំ​ថា ព្រះ​វរបិតា​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​បញ្ហា​នេះ ក្នុងព្រះ​គម្ពីរ ដូច​នេះ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ​វរបិតា​ជា​និច្ច។ ពេល​នោះ អារក្ស​ក៏​បាន​រត់​គេច​ចេញ​ពី​ព្រះ​អង្គ។

សា​តាំង​តែង​តែ​ចង់​លេប​ត្របាក់​យើង តែ​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ចាំ​ថា វា​ក៏​ជា​ស្នា​ព្រះហស្ត​ដែល​ព្រះ​បាន​បង្កើត ដូច​ជា​សត្វ​កណ្តុរ​ដ៏​តូច​ល្អិត​នោះ​ដែរ។ លោក​យ៉ូហាន​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ព្រះ​ដែល​គង់​ក្នុង​អ្នក​រាល់​គ្នា…

ពេលដែលជីវិតមានការពិបាក

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​អស់​កម្លាំង​ល្ហិត​ល្ហៃ ទាំង​ផ្លូវ​កាយ ផ្លូវ​ចិត្ត និង​អារម្មណ៍។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទៅ​តម្រេត​ខ្លួន​សម្រាក នៅលើ​កៅ​អី​មាន​ដៃ។ ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​តាម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ទី​លំ​នៅ ពី​រដ្ឋ​កាលីហ្វូញ៉ា ទៅ​រដ្ឋ​វីសខុនសីន។ ពេល​យើង​មក​ដល់ ឡាន​របស់​យើង​ក៏​បាន​ខូច ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​គ្មាន​យាន​ជំនិះ​សម្រាប់​ប្រើ​ប្រាស់​អស់​រយៈ​ពេល​២​ខែ។​ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ស្វាមី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់​ទី បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​វះ​កាត់​ខ្នង ដោយ​មិន​បាន​រំពឹង​ទុក ហើយ​ការ​ឈឺ​ចាប់​ដ៏​រាំរៃ​របស់​ខ្ញុំ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​រៀប​ចំ​របស់​របរ​ក្នុង​ផ្ទះ​ កាន់​តែ​មាន​ភាព​ស្មុគ្រ​ស្មាញ​។ ផ្ទះ​ដែល​យើង​ទើប​មក​នៅ​ថ្មី​នោះ ជា​ផ្ទះ​ចាស់​មួយ​ខ្នង ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​ត្រូវ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា ហើយ​ត្រូវចំណាយ​ប្រាក់​ជា​ច្រើន។ ឆ្កែ​របស់​យើង​ដែល​មាន​វ័យ​ចាស់​ ហើយ​មាន​បញ្ហា​សុខ​ភាព​ទៀត។ ទោះ​កូន​ឆ្កែ​ដែល​យើង​ទើប​យក​មក​ចិញ្ចឹមបាន​នាំ​មក​នូវ​ក្តី​អំណរ​ជា​ច្រើន​ក្តី ការ​ចិញ្ចឹម​សត្វ​ដែល​រពឹស​ខ្លាំង​យ៉ាង​នេះ បាន​នាំ​ឲ្យ​យើង​រវល់​កាន់​តែ​ខ្លាំង លើស​ពី​ការ​រំពឹង​ទុក។ អាកប្ប​កិរិយា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រែ​ជា​មាន​ភាព​ជូរ​ល្វីង។ ​តើ​ខ្ញុំ​អាច​មាន​ជំនឿ​ដែល​មិន​រង្គើរ​ដោយ​របៀប​ណា ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​នៃ​ទុក្ខ​លំបាក​ដ៏​រលាក់​យ៉ាង​នេះ?

ពេល​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ ទោះ​ខ្លួន​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ចាក់​បង្ហូរ​អារម្មណ៍​របស់​ទ្រង់​ចេញ​មក ដោយ​មិន​ខ្លាច​គ្រោះ​ថ្នាក់ ហើយ​បាន​ស្វែង​រក​ការ​ជ្រក​កោន នៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​(ទំនុកដំកើង ១៦:១)។ ទ្រង់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​អ្នក​ផ្គត់​ផ្គង់ និង​ការពារ​ទ្រង់​(ខ.៥-៦) បាន​ជា​ទ្រង់​សរសេរ​ដំកើង​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ហើយ​ដើរ​តាមការ​ប្រឹក្សា​របស់​ព្រះ​អង្គ(ខ.៧)។ ទ្រង់​បាន​បញ្ជាក់​ថា ទ្រង់​នឹង​មិន​រង្គោះ​រង្គើរ​ឡើយ ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​មើល​ទៅ​ព្រះ​អម្ចាស់​ជា​និច្ច(ខ.៨)។ ដូច​នេះ ទ្រង់​បាន​អរ​សប្បាយ និង​សម្រាក​យ៉ាង​សុខ​សាន្ត ដោយ​អំណរ ចំពោះ​ព្រះ​វត្ត​មាន​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​(ខ.៩-១១)។

យើង​ក៏​អាច​អរ​សប្បាយ​ផង​ដែរ ដោយ​ដឹង​ថា សន្តិ​ភាព​ក្នុង​ចិត្ត​យើង…

បានរួចពីទ្រុងហើយ

ពេល​ដែល​លោក​ម៉ាទីន លែដ(Martin Laird) ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ចេញ​ដើរ​លេង គាត់​បាន​ជួប​បុរស​ម្នាក់ ដែល​មាន​ឆ្កែរ​ពូជ​ប្រម៉ាញ់ Blue Terriers បួន​ក្បាល។ ក្នុង​ចំណោម​ឆ្កែ​ទំាង​នោះ ឆ្កែ​បី​ក្បាល​កំពុង​តែ​រត់​ចុះ​ឡើង ដោយ​សេរី​នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា  តែ​ឆ្កែ​មួយ​ក្បាល​ទៀត​ចេះ​តែ​រត់​ជុំវិញ ជា​រង្វង់​តូច​ៗ​តែ​ម្នាក់​ឯង នៅ​កន្លែង​ដដែល នៅ​ក្បែរ​ម្ចាស់​វា។ ទី​បំផុត លោក​លែដ​ក៏​បាន​សួរ​បុរស​នោះ អំពី​អត្ត​ចរិក​ដ៏​ចម្លែក​របស់​ឆ្កែ​នោះ។ បុរស​នោះ​ក៏​បាន​ពន្យល់​គាត់​ថា វា​ជា​សត្វឆ្កែ​ដែល​គេ​បាន​រំដោះ ពី​កន្លែង​ដែល​គេ​បាន​ឃុំ​ឃាំង​វា​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។ សត្វ​ឆ្កែ​នោះ​បាន​បន្ត​រត់​ជុំវិញ​ជារង្វង់​ដូច​នេះ ដោយ​សារ​វា​ធ្លាប់​តែ​រត់​ជា​រង្វង់​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្ហាញ​ថា ពេល​ណា​យើង​ជាប់​អន្ទាក់ ដោយ​គ្មាន​ក្តី​សង្ឃឹម គឺ​មាន​តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទេ ដែល​អាច​ជួយ​រំដោះ​យើង​បាន។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “​ចំណង​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​រុំ​ជុំវិញ​ទូលបង្គំ ហើយ​ជំនន់​នៃ​សេចក្តី​ទុច្ចរិត​បាន​បំភ័យ​ទូលបង្គំ ចំណង​នៃ​ស្ថាន​ឃុំ​ព្រលឹង​មនុស្ស​ស្លាប់​ក៏​រួប​ជុំវិញ​ទូលបង្គំ

អន្ទាក់​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​បាន​ទាក់​ទូលបង្គំ (ទំនុកដំកើង ១៨:៤-៥)។ ពេល​ដែល​គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ទាល់​ច្រក គាត់​ក៏​បាន​អំពាវ​នាវ​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ​(ខ.៦)។ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ចុះ​ពី​លើ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់​មក ចាប់​ស្រង់គាត់​ចេញ​ពី​ទឹក​ធំ​នោះ។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​អាច​ធ្វើ​ដូច​នេះ សម្រាប់​យើង​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​អាច​វាយ​បំបាក់​ច្រវ៉ាក់ និង​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ទ្រុង​ដែល​កំពុង​តែ​ឃុំ​ឃាំង​យើង។ ព្រះ​អង្គ​អាច​រំដោះ​យើង ហើយ​នាំ​យើង​ចេញ​ទៅ​ទី​ធំ​ទូលាយ​(ខ.១៩)។ ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​ណាស់ បើ​យើង​នៅ​តែ​បន្ត​រស់​នៅ ដូច​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​តែ​ជាប់​នៅ​ក្នុង​ទ្រុង​ទៀត​នោះ។ ដោយ​កម្លាំង​របស់​ព្រះអង្គ ​ចូរ​យើង​កុំ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ក្តី​អាម៉ាស់ ឬ​ការ​គាប​សង្កត់​នោះ​ឡើយ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​រំដោះ​យើង ឲ្យ​រួច​ពី​ទ្រុង​នៃ​សេចក្តី​ស្លាប់​ហើយ។ ដូច​នេះ យើង​អាច​រត់​លេង​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ទ្រុង ដោយ​សេរី។​—WINN…

ភាពអស្ចារ្យនៃព្រិលពណ៌ស

នៅ​សតវត្សរ៍​ទី​១៧ លោក​អ៊ីសាក់ ញូតុន(Isaac Newton)បាន​ប្រើ​កញ្ចក់​ព្រីស ដើម្បី​សិក្សា​អំពី​របៀប​ដែល​ពន្លឺ​បានជួយ​ឲ្យ​យើង​មើល​ឃើញ​ពណ៌​ខុស​ៗ​គ្នា។ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ថា ពេល​ដែល​ពន្លឺ​ឆ្លង​កាត់​វត្ថុ​ណា​មួយ  វត្ថុ​នោះ​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ពណ៌​ដ៏​ជាក់​លាក់​មួយ។ តែ​តាម​ពិត ព្រឹល​ដែល​មាន​ពណ៌​សរក្បុះ បាន​កើត​ឡើង​ពី​ដុំ​គ្រីស្តាល់​ទឹកកក​តូច​ល្អិត​ជា​ច្រើន​ផ្តុំ​ចូល​គ្នា ដែល​សុទ្ធ​តែ​មាន​ពណ៌​ស្រអាប់។ ពេល​ដែល​ពន្លឺ​បាន​ឆ្លង​កាត់​ដុំ​គ្រីស្តាល់​ទឹកកក​ទាំង​អស់​នោះ ​យើងឃើញ​ថា ដុំ​ព្រឹល​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ពណ៌​ស​ក្បុស។

ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​អំពី​អំពើ​បាប​របស់​មនុស្ស ដោយ​និយាយ​អំពី​ពណ៌​របស់​វា​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​មាន​បន្ទូល​តាម​រយៈ​ហោរា​អេសាយ ដើម្បី​ប្រឈម​មុខ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​ប្រជាជន​យូដា ហើយ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ​មាន​ពណ៌​ក្រហម​ទែង​ហើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​អង្គ​បាន​សន្យា​ថា​ អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ​នឹង​បាន​ស​ដូច​ហិមៈ​ ឬ​ព្រិល​(អេសាយ ១:១៨)។ តើ​ប្រែ​ជា​ស​ដូច​ហិមៈ ដោយ​របៀប​ណា? ប្រជា​ជន​យូដា​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​របស់​ខ្លួន ហើយ​ស្វែង​រក​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។

ដោយ​សារ​ព្រះ​យេស៊ូវ នោះ​យើង​អាច​ចូល​ទៅ​ទទួល​ការ​អត់​ទោស​បាប​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នៅ​ពេល​ណា​ក៏​បាន។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ហៅ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ថា “ពន្លឺ​នៃ​លោកិយ” ហើយ​មាន​បន្ទូល​ថា អស់​អ្នក​ណា​ដែល​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ “មិន​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត​ឡើយ គឺ​នឹង​មាន​ពន្លឺ​នៃ​ជីវិត​វិញ”(យ៉ូហាន ៨:១២)។ ពេល​ណា​យើង​សារ​ភាព​អំពើ​បាប​របស់​យើង ព្រះ​ជាម្ចាស់​នឹង​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង ហើយ​ពន្លឺ​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ដែល​បាន​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង ក៏​បាន​ចាំង​មក​កាត់​វិញ្ញាណ​យើង។ បាន​សេចក្តី​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទត​ឃើញ​យើង ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​ទត​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ គឺ​ល្អ​ឥត​កន្លែង​បន្ទោស​បាន។

យើង​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​នៅ​ជាប់​ក្នុង​កំហុស និង​ក្តី​អាម៉ាស់ ដោយសារ​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​អាច​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សេចក្តី​ពិត​នៃ​ការ​អត់​ទោស​បាប​របស់​ព្រះ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង “ស​ដូច​ហិមៈ”។—LINDA WASHINGTON