ប្រភេទ  |  នំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ

មានសេរីភាពនៅទីបញ្ចប់

លោកចន មែកខាធី(John McCarthy) ជា​អ្នក​កាសែត​ជន​ជាតិ​អង់​គ្លេស ដែល​ធ្លាប់​រស់​នៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំឆ្នាំ ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​សង្រ្គាម​ស៊ីវិល​នៅ​ប្រទេស​លេបាណន់។ រយៈពេល២០ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ដោះ​លែង គាត់​ក៏​បានជួប​លោក​គានដូមែនីកូ ភីកូ(Giandomenico Picco) ដែល​បាន​ចរចារ​ឲ្យ​គេ​ដោះ​លែង​គាត់។ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ជួបបេសកជន​អង្គ​ការ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​រូប​នេះ គាត់​គ្រាន់​តែ​និយាយ​ថា “ខ្ញុំ​សូម​អរ​គុណ​លោក ដែល​បាន​ជួយ​ដោះ​លែង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព”។ ពាក្យ​សម្តី​ចេញ​ពី​ចិត្ត​របស់​គាត់ គឺ​មាន​តម្លៃ​ណាស់ ព្រោះ​លោក​ពភីកូ បាន​ប្រថុយ​ជីវិត ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការចរចារ​គ្នា​ដ៏​គ្រោះ​ថ្នាក់ ដើម្បី​រំដោះ​លោក​មែកខាធី និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត ឲ្យ​មាន​សេរីភាព។​

ក្នុង​នាម​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ យើង​អាច​យល់​អំពី​សេរីភាព​ដែល​រក​បាន​យ៉ាង​លំបាក។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​លះ​បង់​ព្រះ​ជន្ម​ព្រះ​អង្គ ដោយ​សុគត​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង​របស់​ពួក​រ៉ូម៉ាំង ដើម្បី​រំដោះ​មនុស្ស​ទំាង​អស់​ឲ្យ​មាន​សេរីភាព​ខាង​វិញ្ញាណ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ក្នុង​នាម​យើង​ជា​កូន​ព្រះ​អង្គ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ប្រកាស់​ប្រាប់​យើង​ថា “ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​ប្រោស​យើង​ឲ្យ​រួច​ហើយ ដូច្នេះ ចូរ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឈរ​ឲ្យ​មាំមួន ក្នុង​សេរីភាព​នោះ​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ត្រូវ​ជាប់​ចំណង​ជា​បាវ​បំរើ​ទៀត​ឡើយ” (កាឡាទី ៥:១)។

កណ្ឌគម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​យ៉ូហាន ក៏​បាន​បង្រៀន​យើង អំពី​សេរីភាព ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ផង​ដែរ ដោយ​កត់​សំគាល់​ថា “បើ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​ប្រោស​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​រួច នោះ​នឹង​បាន​រួច​ជា​ពិត”(យ៉ូហាន ៨:៣៦)។

ប៉ុន្តែ តើ​មាន​សេរីភាព​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច? ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ យើង​ពិសោធន៍​នឹង​សេរីភាព រួច​ពី​បាប និង​ចំណង​របស់​វា ហើយ​ថែមទាំង​រួច​ពី​កំហុស ភាព​អាម៉ាស់ ការ​ព្រួយ​បារម្ភ ការ​កុហក់​របស់​សាតាំង ជំនឿ​ខុស​ឆ្គង ការ​បង្រៀន​ខុស​ឆ្គង និង​ការ​ស្លាប់​អស់កល្ប​ជា​និច្ច។…

បញ្ហាខាងក្នុង

ពីរ​បី​ឆ្នាំ​មុន សត្វ​ត្រសេះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ចិក​ទំលុះ​ជញ្ចាំង នៅ​ចំហៀង​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ។ យើង​គិត​ថា បញ្ហា​មាន​តែ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ផ្ទះ​ទេ។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ និង​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដាក់​ជណ្តើរ​ឡើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ក្នុង​ដំបូល​ផ្ទះ ហើយ​សត្វ​បក្សី​មួយ​ក្បាល​ក៏​បាន​ស្ទុះហើរ​ចេញ​កាត់​មុខ​យើង ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ភ្ញាក់​ព្រើត។ យើង​ក៏​បាន​ដឹង​ថា បញ្ហា​កំពុង​តែ​កើត​មាន​ក្នុង​ផ្ទះ​យើង គឺ​អាក្រក់​លើស​ការរំពឹង​គិត​របស់​យើងទៀត។

ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​មក​ដល់​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ហ្វូង​មនុស្ស​សង្ឃឹម​ថា ព្រះ​អង្គ​នឹង​ជួយ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ខាង​ក្រៅរបស់​ពួក​គេ ដែល​ជា​ការ​សង្កត់​សង្កិន​របស់​ចក្រ​ភព​រ៉ូម៉ាំង។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ស្រែក​ឡើង​ថា “ហូសាណា ដល់​ព្រះ​វង្ស​ហ្លួង​ដាវីឌ ព្រះ​អង្គ​ដែល​យាង​មក​ដោយ​នូវ​ព្រះ​នាម​ព្រះ​អម្ចាស់ ទ្រង់​ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​ពរ ហូសាណា នៅ​ស្ថាន​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត!(ម៉ាថាយ ២១:៩)។ នេះ​ជា​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​រង់​ចាំ។ ព្រះ​មហាក្សត្រ​ដែល​ព្រះ​បាន​ចាត់​តាំង បាន​យាង​មក​ហើយ។ បើ​សិន​ជា​ព្រះ​ដ៏ប្រោស​លោះ ត្រូវ​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​កំណែរ​ទម្រង់​ផ្នែក​នយោ​បាយ សម្រាប់​ពួក​គេ តើ​ព្រះ​អង្គនឹង​ចាប់​ផ្តើម​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ខាង​ក្រៅទាំង​នោះ​ឬ​ទេ? ប៉ុន្តែ កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​ភាគ​ច្រើន​បាន​ចែង​ថា “ក្បួន​ដង្ហែរ​នៃ​ជ័យ​ជម្នះ ចូល​ទីក្រុង​យេរូសឡិម” គឺ​បាន​កើតឡើង មុន​ពេល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បណ្តេញ​ពួក​អ្នក​រក​ស៊ី​ដូរ​លុយ ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ(ខ.១២-១៣)។ ព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​សម្អាត​ផ្ទះ​របស់ទ្រង់ ពី​ក្នុង​មក​ក្រៅ។

ពេល​ដែល​យើង​ស្វាគមន៍​ព្រះ​យេស៊ូវ ធ្វើ​ជា​ស្តេច នោះ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្វី​ៗ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ពី​យើងទៅ។ ព្រះ​អង្គ​នាំ​យើង​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​ការ​អាក្រក់ នៅ​ខាង​ក្នុង។ ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ចូល​ទីក្រុង ដោយ​គង់​នៅ​លើ​ខ្នង​សត្វ​លា គឺបាន​ទទួល​ការ​ស្វាគមន៍ ជា​និមិត្ត​សញ្ញា​នៃ​សន្តិ​ភាព ប៉ុន្តែ គោលដៅ​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ព្រះ​អង្គ​ចុះ​ចាញ់ ដោយគ្មាន​លក្ខ​ខណ្ឌ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ដែល​ជា​ព្រះ​មហាក្សត្រ​របស់​យើង ក៏​តម្រូវ​ឲ្យ​យើង​ចុះ​ចូល​ព្រះ​អង្គ​ផង​ដែរ។—Glenn Packiam

ឥទ្ធិពលដែលឆ្លងទៅដល់ជំនាន់ក្រោយ

មហា​វិទ្យាល័យ​ព្រះ​គម្ពីរ​តូច​មួយ នៅ​ភាគ​ខាង​ជើង​នៃ​ប្រទេស​ហ្កាណា មិន​មាន​លក្ខណៈ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ស្ងប់​ស្ងែង​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជាអគារ​មាន​ដំបូល​ស័ង្ក​សី ជញ្ជាំង​ធ្វើ​ពី​ឥដ្ឋ និង​មាន​សិស្ស​តិច​តួច​ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ លោក​បប់ ហេយេស(Bob Hayes) បានលះ​បង់​អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង ដើម្បី​សិស្ស​ទំាង​នោះ។ គាត់​បាន​បណ្តុះ​បណ្តាល​ពួក​គេ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ ហើយ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ឲ្យ​ផ្សាយ និង​បង្រៀន​ព្រះ​បន្ទូល​ ទោះ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​នៅ​ពេល​ខ្លះ​ក៏​ដោយ។ លោក​បប់​បាន​លាចាក​លោក​កាល​ពីប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន ប៉ុន្តែ មាន​ព្រះ​វិហារ​ និង​សាលា​រៀន​រាប់​សិប​កន្លែង ហើយ​មាន​វិទ្យាសា្ថន​ព្រះ​គម្ពីរ​ពីរ​កន្លែង​ជា​បន្ថែម​ទៀត កំពុង​រីក​ដុះ​ដាល នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​ហ្កាណា ដែល​សុទ្ធ​តែ​បាន​ចាប់​ផ្តើម ដោយ​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​និស្សិត​សាលា​គម្ពីរ​ដ៏​តូច​ទាបនោះ​។

ក្នុង​សម័យ​ស្តេច​អើថាស៊ើកសេស (ឆ្នាំ ៤៦៥ ដល់ ៤២៤ មុនគ្រីស្ទសគរាជ) ហោរា​អែសរ៉ា​បាន​ប្រមូល​ជន​ជាតិ​យូដា​មួយ​ក្រុម ដែល​ត្រូវ​គេ​និរទេស ឲ្យ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម​ជា​មួយ​គាត់។ ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​ឃើញ​មាន​ពូជ​អំបូរ​លេវី ក្នុង​ចំណោមពួក​គេ​ទេ​(អែសរ៉ា ៨:១៥)។ គាត់​ត្រូវ​ការ​ពួក​លេវី ឲ្យ​បម្រើ​ការ​ជា​ពួក​សង្ឃ។ ដូច​នេះ គាត់​ក៏​បាន​បង្គាប់​អ្នក​ដឹក​នាំ ឲ្យ​នាំ​មនុស្សសម្រាប់​ធ្វើ​ការងារ ក្នុង​ព្រះ​វិហារ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​រាល់​គ្នា(ខ.១៧)។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​គាត់​(ខ.១៨-២០) ហើយលោក​អែសរ៉ា​ក៏​បាន​នាំ​ពួក​គេ​អធិស្ឋាន​តម​(ខ.២១)។​

ឈ្មោះ​របស់​លោក​អែសរ៉ា គឺ​មាន​ន័យ​ថា “អ្នក​ជំនួយ” ជា​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ ដែល​ជា​ចំណុច​ស្នូល​នៃ​ភាព​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ល្អ។ នៅក្រោម​ការ​ណែនាំ​ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន​របស់​លោក​អែសរ៉ា គាត់ និង​សិស្ស​របស់​គាត់ ក៏​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​រឭក​ខាង​វិញ្ញាណ ក្នុង​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម(មើលជំពូក ៩-១០)។ អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​នោះ គឺ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត…

ការលះបង់ទាំងអស់

បុរស​ពីរ​នាក់ ដែល​គេ​បាន​នឹក​ចាំ​ថា បាន​បម្រើ​អ្នក​ដទៃ ថ្វាយ​ព្រះ​យេស៊ូវ បាន​បោះ​បង់​អាជីព​របស់​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​វិស័យ​សិល្បៈដើម្បី​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ធ្វើ​កិច្ចការ​ដែល​ពួក​គេ​ជឿ​ថា ព្រះ​បាន​ត្រាស់​ហៅ​ពួក​គេ។ លោក​ចេមស៍ អូ ហ្វ្រាស័រ(James O. Fraser ឆ្នាំ ១៨៨៦-១៨៣៨) បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ឈប់​ដេញ​តាម​អាជីព​ជា​អ្នក​លេង​ព្យាណូ​ក្នុង​សាល​មហោ​ស្រព ក្នុង​ប្រទេស​អង់​គ្លេស ដើម្បី​ទៅ​បម្រើ​ប្រជាជន​លីស៊ូ ក្នុង​ប្រទេស​ចិន។ ចំណែក​ឯ​លោក​យុដសិន វ៉ាន ដឺវែនធ័រ(Judson Van DeVenter ឆ្នាំ១៨៥៥ ដល់ ១៩៣៩) ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​អាមេរិក​វិញ បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ជា​ជាង​ដេញ​តាម​អាជីព​ជាសិល្បៈ​ករ។ ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​សរសេរ​ថា គាត់​បាន​លះ​បង់​ទាំង​អស់។​

អាជីព​ក្នុង​វិស័យ​សិល្បៈ ជា​ការ​ត្រាស់​ហៅ​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ប៉ុន្តែ បុរស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នេះ​បាន​ជឿថា​ ព្រះបាន​ត្រាស់​ហៅ​ពួក​គេ ឲ្យ​លះ​បង់​អាជីព​ដែល​ខ្លួន​ស្រឡាញ់ ដើម្បី​បម្រើ​ព្រះ​អង្គ។ ពួក​គេ​ប្រហែល​ជា​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តាល​ចិត្ត ពី​រឿង​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រាប់​បុរស​ដែល​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ និង​អ្នក​មាន​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ​ឲ្យ​លះ​បង់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ខ្លួន ដើម្បីដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ​(ម៉ាកុស ១០:១៧-២៥)។ ពេល​នោះ​លោក​ពេត្រុស​ក៏​បាន​និយាយ​ថា “យើង​ខ្ញុំ​បាន​លះ​ចោល​ទាំង​អស់​មក​តាម​ទ្រង់​ហើយ” (ខ.២៨)។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ធានា​គាត់​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន​ពរ ១ជា១រយ ដល់​អ្នក​ដើរ​តាម​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​ពេលបច្ចុប្បន្ន និង​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច(ខ.៣០)។ តែ​ទ្រង់​នឹង​ប្រទាន ស្រប​តាម​ប្រាជ្ញា​របស់​ទ្រង់ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា “​នឹង​មាន​មនុស្ស​មុន​ទៅ​ជា​ក្រោយ​ជា​ច្រើន ហើយ​មនុស្ស​ក្រោយ​ទៅ​ជា​មុន​វិញ”(ខ.៣១)។

ទោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ដាក់​យើង​នៅ​កន្លែង​ណា​ក៏​ដោយ…

ក្នុងជម្រៅនៃចិត្តដែលជ្រៅបំផុត

លោកវិចទ័រ យូហ្គូ(Victor Hugo ឆ្នាំ១៨០២-១៨៨៥) ជា​កវី​កំណាព្យ និង​អ្នក​និពន្ធ​រឿង​ប្រលោម​លោក ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​ដែល​មាន​ភាព​ចលាចល​ផ្នែក​សង្គម និង​នយោបាយ ក្នុង​ប្រទេស​បារាំង កាល​ពី​សតវត្សរ៍​ទី​១៩។ គាត់​ប្រហែល​ជា​មាន​ឈ្មោះល្បី ភាគ​ច្រើន ដោយ​សារ​រឿង​ប្រលោម​លោក​ដែល​គាត់​បាន​និពន្ធ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ទុក្ខ​វេទនា ។ ប្រហែល​១​សតវត្សរ៍ក្រោយ​មក គេ​ក៏​បាន​ផលិត​ខ្សែ​វីដេអូ​ចម្រៀង ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​រឿង​ប្រលោម​លោក​នេះ ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ផលិត​កម្មដែល​មាន​ប្រជា​ប្រិយ​ភាព​បំផុត ក្នុង​ជំនាន់​របស់​យើង។ នេះ​មិន​មែន​ជា​រឿង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ឡើយ។  ​លោក​យូហ្គូ​ធ្លាប់​បាន​និយាយ​ថា “តន្រ្តី​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អ្វី​ដែល​គេ​មិន​អាច​និយាយ​ចេញ តែ​មិន​អាច​បិទ​មាត់ មិន​ឲ្យ​និយាយ​បាន”។

អ្នក​និពន្ធ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ក៏​បាន​យល់​ស្រប​មតិ​គាត់​ផង​ដែរ។ បទ​ចម្រៀង និង​សេចក្តី​អធិស្ឋាន​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើងបាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​ការ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ អំពី​ជីវិត និង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ដែល​មិន​អាច​ជៀស​រួច។ បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ក៏​បានប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត​យើង ត្រង់​ចំណុច​ដែល​ជ្រៅ​បំផុត ដែល​យើង​ពិបាក​ចូល​ទៅ​ដល់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ ឧទាហរណ៍ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ៦:៦ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ពោល​ទំនួញ​ថា “ទូលបង្គំ​អស់​កំឡាំង ដោយ​ថ្ងូរ ដំណេក​ទូលបង្គំ​ត្រូវ​ទទឹក​ជោក​ទាល់​ភ្លឺ ទឹក​ភ្នែក​ទូលបង្គំ​ហូរ​ស្រោច​ដាប​គ្រែ”។

ការ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ នៅ​ក្នុង​បទ​ចម្រៀង ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង គឺ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដ៏​អស្ចារ្យ។​ ការ​នេះ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​យើង​ឲ្យ​ថ្វាយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​យើង​ដល់​ព្រះ ដែល​បាន​ស្វាគមន៍​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះ​វត្ត​មាន​នៃការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​អង្គ​ឱប​យើង ដោយ​យល់​ចិត្ត​យើង ដោយ​ព្រះ​ទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់។​

តន្រ្តី​អាច​ជួយ​ឲ្យ​យើង​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​អារម្មណ៍ ដែល​យើង​ពិបាក​បង្ហាញ​ចេញ​មក ដោយ​ពាក្យ​សម្តី ប៉ុន្តែ ទោះ​យើង​បង្ហាញចេញ​មក ដោយ​ការ​ច្រៀង ការ​អធិស្ឋាន ឬ​ការ​ទួញ​យំ​ដោយ​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ក្តី​…

រត់ទៅប្រាប់ដំណឹងល្អ

ការ​រត់​ប្រណាំង​ម៉ារ៉ាតុន​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គឺ​មាន​ប្រភព​មក​ពី​ប្រវត្តិ​របស់​អ្នក​នាំ​សារ​ជន​ជាតិ​ក្រិក​ម្នាក់ ឈ្មោះ ផាយ​ឌីភីឌីស(Pheidippides)។ មាន​រឿង​ព្រេង​មួយ​បាន​ដំណាល​ថា នៅ​ឆ្នាំ​៤៩០ មុន​គ្រីស្ទ​សករាជ គាត់​បាន​រត់​ចម្ងាយ​៤០​គីឡូ​ម៉ែត្រ ពីក្រុង​ម៉ារ៉ាតុន ទៅ​ទីក្រុង​អាថែន ដើម្បី​ប្រកាស់​ថា នគរ​ក្រិក​បាន​ប្រយុទ្ធ​ឈ្នះ​ចក្រ​ភព​ពើរស៊ី ដែល​ជា​ពួក​ឈ្លាន​ពាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​។  សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ គេ​ចូល​រួម​ការ​រត់​ប្រណាំង​ម៉ារ៉ាតុន ដើម្បី​សម្រេច​ជោគ​ជ័យ និង​បំពេញ​បំណង​ផ្ទាល់​ខ្លួន ប៉ុន្តែ លោក​ផាយឌីភីឌីស មាន​គោល​បំណង​ធំ​ជាង​នេះ​ទៀត។ គ្រប់​ជំហាន​ដែល​គាត់​ឈាន​ទៅ​មុខ នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​នោះ គឺ​ដើម្បី​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ដ៏​រីក​រាយ ដល់​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​គាត់។​

ប្រហែល​៥​រយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក មាន​ស្រ្តី​ពីរ​នាក់​ក៏​បាន​រត់ ដើម្បី​នាំ​ដំណឹង​ល្អ​ទៅ​ប្រាប់​គេ គឺ​ដំណឹង​ដែល​សំខាន់​ជាង​គេ ក្នុងប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​មនុស្ស​ជាតិ។ នាង​ម៉ារា និង​នាង​ម៉ារា​ម្នាក់​ទៀត មក​ពី​ស្រុក​ម៉ាក់ដាឡា បាន​មក​ដល់​ផ្នូរ ដែល​ព្រះ​សព​ព្រះយេស៊ូវ​ត្រូវបាន​គេ​បញ្ចុះ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​ផ្នូរ​នោះ​នៅ​ទទេ។ ទេវតា​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ “មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​ហើយ” ហើយ​ក៏​បាន “ប្រញាប់​រត់​ទៅ​ប្រាប់​ពួក​សាវ័ក​របស់​ព្រះ​អង្គ”(ម៉ាថាយ ២៨:៧)។ ស្ត្រី​២​នាក់​នោះ ក៏​ដើរ​ចេញ​ពី​ផ្នូរ​ជា​ប្រញាប់​ទាំង​ភ័យ ហើយ​មាន​សេចក្តី​អំណរ​ជា​ខ្លាំង​ផង ក៏​រត់​ទៅ​ប្រាប់​ដល់​ពួក​សិស្ស​ទ្រង់(ខ.៨)។

សូម​យើង​មាន​ក្តី​អំណរ​ដ៏​ពោរ​ពេញ​ ចំពោះ​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​ឡើង​វិញ​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ​ផង​ដែរ​ ហើយ​សូម​ឲ្យ​ការ​នេះ​បានបណ្តាល​ចិត្ត​យើង ឲ្យ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​អ្នក​ដទៃ។ យើង​ប្រហែល​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ “រត់” ទៅ​ណា​ឆ្ងាយ​ឡើយ តែ​យើង​អាចផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ​ដល់​អ្នក​ជិត​ខាង អំពី​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​យើង។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ឈ្នះ​សេចក្តី​ស្លាប់​ ក្នុង​សង្រ្គាម​ខាង​វិញ្ញាណ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​រស់​នៅ ដោយ​ជ័យ​ជម្នះ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ជា​រៀង​រហូត។—Kirsten Holmberg

លះបង់ត្រីតូច ដើម្បីចាប់ត្រីធំ

អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ដែល​ប្តី​ប្រពន្ធ​ជន​ជាតិ​អង់​គ្លេស​មួយ​គូ ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​តំបន់​អាហ្រ្វិក​ខាង​លិច​ មាន​ទំនាក់​ទំនង​ដ៏រឹង​មាំ​ជា​មួយ​បុរស​ម្នាក់ ក្នុង​ក្រុង​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ ហើយ​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ​ អំ​ពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​យេស៊ូវ និង​រឿង​អំពីសេចក្តី​សង្រ្គោះ​ដល់​គាត់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់​នេះ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ នៅ​ក្នុង​ការ​បោះ​បង់​ចោល​ភាព​ស្មោះស្ម័គ្រ ចំពោះ​សាសនា​របស់​ជន​ជាតិ​គាត់ ទោះ​គាត់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា សេចក្តី​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ជា​សេចក្តី​ពិត ដែល​ធំ​ប្រសើរ​ជាង​ក៏ដោយ។ គាត់​ក៏​មាន​ការ​បារម្ភ​ខ្លាច​បាត់​បង់​ប្រាក់​ចំណូល ព្រោះ​គាត់​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ម្នាក់ របស់​សាសនា​នោះ ហើយ​ពឹង​ផ្អែក​លើប្រាក់​ឧបត្ថម្ភ​ពី​អ្នក​កាន់​សាសនា​នោះ។ គាត់​ក៏​ខ្លាច​បាត់​បង់​កត្តិ​យស ក្នុង​សហគមន៍​របស់​គាត់។

គាត់​ក៏​បាន​ពន្យល់​ដោយ​ចិត្ត​ក្រៀម​ក្រំ​ថា គាត់​ប្រៀប​ដូច​ជា​អ្នក​នេសាទ​ត្រី​ម្នាក់ ដែល​រាវ​ចាប់​ត្រី​ក្នុង​ទឹក​អូរ។ គាត់​ចាប់​បាន​ត្រី​តូច​មួយ តែ​មាន​ត្រី​ធំ​ជាង​បាន​ហែល​មក​ក្បែរ​គាត់។ ដើម្បី​ចាប់​ត្រី​ធំ​ជាង គាត់​ត្រូវ​តែ​ព្រលែង​ត្រី​ដែល​តូច​ជាង។

បុរស​អ្នក​មាន​ម្នាក់​ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ម៉ាថាយ ជំពូក ១៩ ក៏​មាន​បញ្ហា​ស្រដៀង​នេះ​ផង​ដែរ។ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ចូលមក​ក្បែរ​ព្រះ​យេស៊ូវ គាត់​ក៏​បាន​ទូល​សួរ​ព្រះ​អង្គ​ថា “លោក​គ្រូ​ល្អ​អើយ តើ​ត្រូវ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ល្អ​អ្វី ឲ្យ​បាន​ជីវិត​រស់​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច?”(ខ.១៦)។ គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​សួរ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​ចង់​ថ្វាយ​ជីវិត​គាត់​ទាំង​ស្រុង ដាច់​ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវទេ​។ គាត់​មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​អ្នក​មាន​ទ្រព្យ​ស្តុក​ស្តម្ភ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​មាន​មោទនៈ​ភាព​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង ដែល​ជា​អ្នក​កាន់​តាម​ក្រឹត្យ​វិន័យ។ គាត់​ចង់​មាន​ជីវិត​អស់​កល្ប​ តែ​គាត់​នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​អ្វី​ផ្សេង​ខ្លាំង​ជាង ហើយ​ក៏​បាន​បដិសេធន៍​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​គ្រីស្ទ​។ ពេល​ណា​យើង​បន្ទាប​ខ្លួន​ថ្វាយ​ជីវិត​ដល់​ព្រះយេស៊ូវ ហើយ​ទទួល​យក​អំណោយ​នៃ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ នោះ​ព្រះ​អង្គ​ត្រាស់​ហៅ​យើង​ថា “ចូរ​មក​តាម​ខ្ញុំ”(ខ.២១)។—Cindy Hess Kasper

យើងអាចដឹងថា ព្រះអង្គគង់នៅក្បែរ

មាន​ពេល​មួយ​ចៅ​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ​អាយុ​៤​ឆ្នាំ បាន​ប្រាប់​ជីដូន​របស់​គាត់ ឈ្មោះ​ខារី(Cari)ថា គាត់​ដឹង​ថា ព្រះ​កំពុង​តែ​គង់​នៅកន្លែង​ណា។ ជីដូន​គាត់​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា តើ​ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​កន្លែង​ណា?​ គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា ទ្រង់​កំពុង​មាន​ព្រះ​ជន្ម​គង់​នៅ ក្នុង​ព្រៃ​ក្បែរ​ផ្ទះ​យើង។ ពេល​ដែល​ខារី​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​ការ​សន្ទនា​នេះ នាង​ឆ្ងល់​ថា តើ​មាន​អ្វី​ជំរុញ​ឲ្យ​ចៅ​ប្រុស​គាត់​មាន​ការ​គិត​ដូចនេះ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “ខ្ញុំ​ដឹង។ កាល​យើង​ដើរ​លេង ក្នុង​ព្រៃ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​គាត់​មក​លេង​យើង​កាល​លើក​មុន ខ្ញុំ​បានប្រាប់​គាត់​ថា យើង​មិន​អាច​មើល​ព្រះ​ឃើញ តែ​យើង​អាច​ឃើញ​ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ធ្វើ”។ ពេល​ដែល​យើង​ដើរ​កាត់​កន្លែងដែល​មាន​ខ្សាច់​ច្រើន នៅ​ជាប់​មាត់​ស្ទឹង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា “ចៅ​មើល​ឃើញ​ស្នាម​ជើង​របស់​តា​ទេ? សត្វ និង​ដើម​ឈើ ហើយនិង​ស្ទឹង គឺ​​ប្រៀប​បាន​ស្នាម​ជើង​របស់​ព្រះ។ យើង​ដឹង​ថា ព្រះ​អង្គ​ក៏​គង់​នៅ​ទីនេះ​ផង​ដែរ ដោយ​សារ​យើង​អាច​មើល​ឃើញអ្វីៗ​ដែល​ទ្រង់​បាន​បង្កើត។”

អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​ជំពូក ១០៥ ក៏​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ភស្តុតាង​នៃ​ការ​បង្កើត​របស់​ព្រះ ដោយ​លាន់​មាត់​ថា “”ឱ​ព្រះយេហូវ៉ា​អើយ អស់​ទាំង​ស្នាដៃ​របស់​ទ្រង់​មាន ច្រើន​ប្រការ​ណាស់​ហ្ន៎ ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ទាំង​អស់​ដោយ​ប្រាជ្ញា ផែនដី​បាន​ពេញ​ដោយ​របស់​ដែល​ទ្រង់​បង្កើត”(ខ.២៤)។ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ដើម​ជា​ភាសា​ហេព្រើរ ពាក្យ “ប្រាជ្ញា” ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ជា​ញឹក​ញាប់ ដើម្បី​ពិពណ៌នា អំពី​ស្នាដៃ​បង្កើត​ដ៏​ប៉ិន​ប្រសប់។ ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះក្នុង​ធម្មជាតិ​ប្រកាស់​ អំពី​ព្រះ​វត្ត​មាន​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ចង់សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ​អង្គ។

បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក​១០៤ បាន​ចាប់​ផ្តើម និង​បញ្ចប់​ទៅ​វិញ ដោយ​ពាក្យ​ថា “ចូរ​សរសើរ​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា”(ខ.១,៣៥)។ ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​អាទិករ ដែល​នៅ​ជុំវិញ​យើង រាប់​ចាប់​តាំង​ពី​ដៃ​របស់​ទារក រហូត​ដល់​ភ្នែក​របស់​សត្វ​ឥន្រ្ទី គឺ​សុទ្ធ​តែ​បានប្រាប់​យើង…

ជំនឿដ៏រឹងមាំ

ពេល​ដែល​វេជ្ជបណ្ឌិត​បាន​ពិនិត្យ​សុខ​ភាព​កូន​ប្រុស​ដំបូង​របស់​អ្នក​ស្រី​ឌីអាននេ បូកូ ឃីម(Diane Dokko Kim) ​រកឃើញ​ថា កូន​នោះមាន​ជម្ងឺ​អូទីហ្សិម គាត់ និងស្វាមី​របស់​គាត់​ក៏បាន​សោក​សង្រេង ដោយត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​ថែរក្សា​កូនដែល​ពិការ​ផ្លូវ​បញ្ញា​អស់​មួយ​ជីវិត។  ក្នុង​សៀវភៅ​ដែល​គាត់​និពន្ធ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ជំនឿ​ដ៏​រឹង​មាំ  គាត់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា គាត់​មាន​ការពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ក្តី​ស្រមៃ និង​ការ​រំពឹង​ចង់​បាន សម្រាប់​អនាគត​របស់​កូន​ប្រុស​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់​ពួក​គេ។ ប៉ុន្តែ តាមរយៈ​ដំណើរ​ការ​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​នេះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​ទ្រង់​អាច​គ្រប់​គ្រង​កំហឹង ការ​សង្ស័យ និង​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​ពួក​គេ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ខណៈ​ពេល​ដែល​កូន​ប្រុស​របស់​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ឈាន​ទៅ​រក​ភាព​ពេញ​វ័យ អ្នក​ស្រី​ឌីអាននេ ក៏​បាន​ប្រើ​បទពិសោធន៍​របស់​គាត់ ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឪពុក​ម្តាយ​ដទៃ​ទៀត ដែល​មាន​កូន​ពិការ។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​គេ អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​សន្យា​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ អំណាច​ដែល​គ្មាន​ដែន​កំណត់ និង​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​ដែល​ពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ។ គាត់​បាន​លើក​ទឹកចិត្ត​គេ​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​សោក​សង្រេង ពេល​ណា​ក្តី​ស្រមៃ ការ​រំពឹង​ចង់​បាន ឬ​ផ្លូវ​នៃ​ជីវិត​យើង​រលាយ​បាត់​បង់។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ជំពូក​២៦ ហោរា​អេសាយ​បាន​ប្រកាសថា រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អាច​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​អម្ចាស់​ជា​រៀង​រហូត ព្រោះ “ព្រះ​ទ្រង់​ជា​ថ្មដា​ដ៏​នៅ​អស់​កល្ប​ជានិច្ច”(ខ.៤)។ ព្រះ​អង្គ​អាច​ទ្រទ្រង់​យើង ដោយ​សន្តិ​ភាព​ដ៏​អស្ចារ្យ ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​នីមួយ​ៗ(ខ.១២)។ ពេលណា​យើង​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ចរិយា​សម្បត្តិ​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ​របស់​ព្រះ​អង្គ ហើយ​ស្រែក​រក​ព្រះ​អង្គ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែលមាន​បញ្ហា យើង​នឹង​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ឡើង​វិញ​(ខ.១៥)។

ពេល​ណា​យើង​ជួប​ការ​បាត់​បង់ ការ​ខក​ចិត្ត ឬ​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​ពិបាក ព្រះ​ទ្រង់​អញ្ជើញ​យើង ឲ្យ​​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ​ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះត្រង់។ ​ព្រះ​អង្គ​អាច​គ្រប់​គ្រង​អារម្មណ៍​របស់​យើង​ដែល​តែង​តែ​ប្រែ​ប្រួល និង​ឆ្លើយ​តប​សំណួរ​របស់​យើង។ ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែគង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង…

ជាប់សាច់ឈាមនឹងសាសន៍សាំម៉ារី

នៅ​ក្នុង​ការ​ជជែក នៅ​ទីក្រុង​ហ្សាកាតា អំពី​ដើម​កំណើត​របស់​ជន​ជាតិ​ឥណ្ឌូនេស៊ី អ្នក​នយោបាយ​ម្នាក់​បាន​ចែក​ចាយ​ថា ការ​ធ្វើតេស្ត​DNA បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​លទ្ធ​ផល​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​មួយ​ថា គាត់​មាន​ជាប់​ខ្សែ​លោហិត​របស់​សាសន៍​សាំម៉ារី។ គាត់​ថា គាត់មាន​មោទន​ភាព​ចំពោះ​កេរដំណែល​នេះ ព្រោះ​សម្រាប់​ខ្លួន​គាត់​ផ្ទាល់ រឿង​សាសន៍​សាំម៉ារី​ចិត្ត​ល្អ ក្នុង​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប គឺ​បាននិយាយ​អំពី​គំរូនៃ​អំពើ​សប្បុរស​ធម៌ ដែល​គ្មាន​លក្ខ​ខ័ណ្ឌ។​

ប៉ុន្តែ ក្រុម​មនុស្ស​ដំបូង​ដែល​បាន​ស្តាប់​រឿង​សាសន៍​សាំម៉ារី​ចិត្ត​ល្អ ប្រហែល​មិន​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ដូច​គាត់​ទេ។ សាសន៍​យូដាបាន​រើសអើង​សាសន៍​សាំម៉ារី ដោយ​សារ​សាសន៍​សាំម៉ារី​ជាប់​សាច់​ឈាម​ជា​មួយ​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​ទទួល​យក​សាសនាដែល​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ជា​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច ដើម្បី​ប្រាប់​គេ​ថា អ្នក​ជិត​ខាង​ជា​នរណា ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​សាសន៍​សាំម៉ារី​នោះ​ក្លាយ​ជា​វីវរៈ​បុរស​(លូកា ១០:៣០-៣៧)។ ពេល​ដែល​ជន​ជាតិ​យូដា​ម្នាក់​ត្រូវ​ចោរ​ប្លន់​វាយធ្វើ​បាប ដេក​ដួល​នៅ​លើ​ដី ជន​រួម​ជាតិ​គាត់​ពីរ​នាក់​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ដើរ​បង្ហួស​គាត់។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ មាន​សាសន៍សាំម៉ារី​ម្នាក់​បាន​ “ឃើញ​គាត់ ហើយក៏​មាន​ចិត្ត​អាណិត​គាត់”(ខ.៣៣)។ គាត់​ក៏​បាន​នាំ​បុរស​ដែល​រង​របួស​នោះ ទៅ​ព្យាបាល​របួស មុន​ពេល​គាត់​ចាក​ចេញ​ទៅ​បន្ត​ការងារ​របស់​គាត់។ ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា អ្នក​ជិត​ខាង​ល្អ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​មើល​ឃើញតម្រូវ​ការ​យើង ហើយ​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​នោះ។

ក្នុង​សង្គម​យើង​សព្វ​ថ្ងៃ មនុស្ស​មាន​ការ​ជាប់​រវល់​ខ្លាំង​នឹង​កិច្ចការ​ផ្ទាល់​ខ្លួន ហើយ​ក៏​ងាយ​នឹង​ភ្លេច​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ចិត្ត​សប្បុរស​។ យើង​ប្រហែល​មិន​មាន​ជាប់​សាច់ឈាម​នឹង​សាសន៍​សាំម៉ារី​នោះ​ទេ តែ​ក្នុង​នាម​យើង​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ ពេល​ខ្លះ​ យើង​អាច​ទុក​ការ​រវល់ចោល​សិន ដើម្បី​ជួយ​យក​អសារ​អ្នក​ជិត​ខាង​យើង ដែល​កំពុង​តែ​មាន​តម្រូវ​ការ​។​—Dwiyanto Fadjaray