ជាប់ចំណង តែមិនស្ងាត់មាត់ឡើយ
កាលពីរដូវក្តៅ នៃឆ្នាំ១៩៦៣ បន្ទាប់ពីការធ្វើដំណើរតាមឡានក្រុងពេញមួយយប់ អ្នកស្រីហ្វេនី លូ ហេមើ(Fannie Lou Hamer) ដែលជាសកម្មជនសិទ្ធិពលរដ្ឋ និងអ្នកដំណើរដែលជាជនជាតិអាមេរិកស្បែកខ្មៅ៦នាក់ទៀត ក៏បានឈប់ ដើម្បីញាំអាហារពេលល្ងាច ក្នុងក្រុងវីណូណា រដ្ឋមីស៊ីស៊ីពី។ បន្ទាប់ពីពួកអាជ្ញាធរក្នុងតំបន់ បានបង្ខំពួកគេឲ្យចាកចេញ ពួកគេក៏ត្រូវបានចាប់ខ្លួន ហើយចាប់ដាក់គុក។ ប៉ុន្តែ ការបន្ទាបបន្ថោកនេះ មិនបានបញ្ចប់ដោយគ្រាន់តែការចាប់ខ្លួនដោយខុសច្បាប់នេះឡើយ។ ពួកគេម្នាក់ៗក៏ត្រូវគេវាយដំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែ អ្នកស្រីហ្វេនីបានទទួលរងធ្ងន់ជាងគេ។ បន្ទាប់ពីការវាយប្រហារដ៏សាហាវ ដែលស្ទើរតែឆក់យកជីវិតគាត់ គាត់ក៏បានបន្លឺសម្លេងច្រៀងថា “សាវ័កប៉ុល និងលោកស៊ីឡាស បានជាប់គុក ចូរឲ្យរាស្រ្តរបស់យើងចេញទៅ”។ ពេលនោះ នាងមិនច្រៀងតែម្នាក់ឯងទេ។ អ្នកទោសដទៃទៀត ក៏បានចូលរួមថ្វាយបង្គំជាមួយគាត់ផងដែរ ព្រោះពួកគេជាប់ឃុំតែរូបកាយ តែមិនបានជាប់ឃុំខាងវិញ្ញាណឡើយ។
តាមបទគម្ពីរកិច្ចការ ជំពូក១៦ សាវ័កប៉ុល និងលោកស៊ីឡាសបានជួបការពិបាកជាច្រើន ពេលដែលពួកគេជាប់គុក ដោយសារការនិយាយប្រាប់អ្នកដទៃ អំពីព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ ទុក្ខលំបាកមិនបានបង្អាក់សេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេឡើយ។ “លុះពេលប្រហែលជាកណ្តាលអធ្រាត្រ ប៉ុល និងស៊ីឡាស កំពុងតែអធិស្ឋាន ហើយច្រៀងសរសើរដល់ព្រះ ឯពួកអ្នកទោសក៏ស្តាប់ដែរ”(ខ.២៥)។ ការថ្វាយបង្គំដោយចិត្តក្លាហាន នៅក្នុងគុកយ៉ាងដូចនេះ បានផ្តល់ឱកាសឲ្យពួកគេថ្លែងប្រាប់អ្នកដទៃ អំពីព្រះយេស៊ូវ។ “គេក៏ផ្សាយព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ដល់អ្នកយាមគុក និងពួកគ្រួគាត់ទាំងអស់ដែរ”(ខ.៣២)។
មនុស្សភាគច្រើន មិនទំនងជាជួបកាលៈទេសៈដែលពិបាកខ្លាំងដូចសាវ័កប៉ុល…
ព្រះជាម្ចាស់បានសង្រ្គោះជីវិតខ្ញុំ
កាលអើរ៉ុន(មិនមែនឈ្មោះពិតរបស់គាត់) មានអាយុ១៥ឆ្នាំ គាត់បានចាប់ផ្តើមអធិស្ឋានទៅសាតាំង។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា សាតាំងគឺជាដៃគូរបស់គាត់។ អើរ៉ុនក៏បានចាប់ផ្តើមកុហក់ លួច និងបោកប្រាស់ក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តភក្កិគាត់។ គាត់ក៏មានសុបិនអាក្រក់ផងដែរ។ គាត់បានក្រោកឡើង នៅពេលព្រឹកថ្ងៃមួយ ហើយក៏បានឃើញអារក្សនៅចុងជើងគាត់។ វាប្រាប់គាត់ថា គាត់នឹងប្រឡងជាប់ ហើយបន្ទាប់មក គាត់នឹងស្លាប់។ តែគាត់ក៏បានប្រឡងជាប់ ហើយនៅមានជីវិតរស់។ អើរ៉ុនក៏បានរំឭកថា ក្រោយមក គាត់ក៏បានដឹងច្បាស់ថា សាតាំងគឺជាអ្នកកំភូត។
ដោយសារគាត់ចង់ទៅជួបស្រីៗ គាត់ក៏បានទៅចូលរួមកម្មវិធីបុណ្យរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលនៅទីនោះ មានបុរសម្នាក់បានសុំអធិស្ឋានឲ្យគាត់។ គាត់ថា ពេលបុរសនោះអធិស្ឋានឲ្យគាត់ គាត់មានអារម្មណ៍ថា សន្តិភាពបានជ្រួតជ្រាបពេញខ្លួនគាត់។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា គាត់បានពិសោធន៍នឹងអំណាចដែលខ្លាំងជាង និងមានសេរីភាពជាង អំណាចរបស់សាតាំង។ បុរសដែលបានអធិស្ឋានឲ្យគាត់នោះ បានប្រាប់គាត់ថា ព្រះជាម្ចាស់មានផែនការ សម្រាប់គាត់ ហើយសាតាំងគឺជាអ្នកកុហក។ សម្តីរបស់បុរសនោះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំ អំពីការដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលអំពីសាតាំង ពេលដែលទ្រង់ឆ្លើយតប ចំពោះអ្នកដែលប្រឆាំងនឹងទ្រង់ថា សាតាំងគឺជាអ្នកកំភូត និងជាឪពុកនៃសេចក្តីកំភូត(យ៉ូហាន ៨:៤៤)។
អើរ៉ុនក៏បានងាកចេញពីសាតាំង ហើយបែរមករកព្រះគ្រីស្ទវិញ។ សព្វថ្ងៃនេះគាត់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះជាម្ចាស់(ខ.៤៧)។ គាត់បានធ្វើការបម្រើទ្រង់ ក្នុងសហគមន៍នៅទីក្រុង ដោយចែកចាយ អំពីការផ្លាស់ប្រែ ដែលទទួលបានពីការដើរតាមព្រះយេស៊ូវ។ គាត់ក៏បានធ្វើបន្ទាល់អំពីអំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលអាចជួយសង្រ្គោះ គឺដូចដែលគាត់បានថ្លែងប្រាប់គេថា ខ្ញុំអាចនិយាយដោយទំនុកចិត្តថា ព្រះជាម្ចាស់បានសង្រ្គោះជីវិតខ្ញុំ។…
ការថ្កោលទោសអ្នកដទៃ
អ្នកស្រីលីសា(Lisa) មិនមានចិត្តអាណិតចំពោះអ្នកដែលផឹតក្បត់ឡើយ។ តែមានពេលមួយ នាងក៏មានការមិនពេញចិត្តនឹងជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់នាងយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏បានព្យាយាមជម្នះចិត្ត ដែលមានការទាក់ទាញឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើកំផឹត។ បទពិសោធន៍ដ៏ឈឺចាប់នេះបានជួយឲ្យនាងមានការអាណិតចំពោះអ្នកដទៃ និងមានការយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់អំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលបានចែងថា “អ្នកណាដែលគ្មានបាបសោះ ចូរឲ្យអ្នកនោះចោលនាងនឹងថ្មជាមុនគេចុះ”(យ៉ូហាន ៨:៧)។
ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលដូចនេះ កាលទ្រង់កំពុងបង្រៀននៅក្នុងទីធ្លាព្រះវិហារ។ ពួកអាចារ្យ និងពួកផារិស៊ី គេនាំស្ត្រីម្នាក់ ដែលបានទាន់នៅដំណេកមកឯទ្រង់ កាលគេដាក់ស្ត្រីនោះ នៅកណ្តាលជំនុំហើយ នោះក៏ទូលថា “រីឯក្នុងក្រឹត្យវិន័យ លោកម៉ូសេបានបង្គាប់ ឲ្យយើងខ្ញុំចោលស្ត្រីយ៉ាងនេះនឹងថ្ម ដូច្នេះ តើលោកគិតដូចម្តេច?”(ខ.៥)។ ដោយសារពួកគេចាត់ទុកទ្រង់ ជាការគំរាមកំហែង ចំពោះអំណាចរបស់ពួកគេ ពួកគេបានសួរទ្រង់ដូចនេះ ធ្វើជាអន្ទាក់ ប្រយោជន៍ឲ្យតែបានរឿងចោទប្រកាន់ទ្រង់(ខ.៦) ហើយកំចាត់ទ្រង់ចោលតែប៉ុណ្ណោះ។
ទ្រង់ក៏បានឆ្លើយតបថា “អ្នកណាដែលគ្មានបាបសោះ ចូរឲ្យអ្នកនោះចោលនាងនឹងថ្មជាមុនគេចុះ”។ ពេលនោះ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលចោទប្រកាន់នាង គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានរើសថ្ម ចោលនាងសម្លាប់នោះឡើយ។ ពួកគេក៏បានដើរចេញម្នាក់ម្តងៗ។
មុនពេលយើងថ្កោលទោសអ្នកដទៃដោយការរិះគន់ ដោយមិនបានពិនិត្យមើលអំពើបាបរបស់យើង ចូរយើងចាំថា យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែ “ខ្វះមិនដល់សិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់”(រ៉ូម ៣:២៣)។ ព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់យើងមិនបានថ្កោលទោសស្រ្តីនេះ ក៏ដូចជាយើងរាល់គ្នាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់បានបង្ហាញចេញនូវព្រះគុណ និងក្តីសង្ឃឹម(យ៉ូហាន ៣:១៦ ៨:១០-១១)។ ដូចនេះ ចូរយើងប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ យ៉ាងដូចនេះផងដែរ។—ALYSON KIEDA
ចិត្តរបស់អ្នកអធិស្ឋានតម
ការឃ្លានអាហារ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពិបាកទ្រាំ។ គ្រូរបស់ខ្ញុំបានលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ ឲ្យអធិស្ឋានតម ដើម្បីផ្តោតទៅលើព្រះជាម្ចាស់។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលការអធិស្ឋានតមបានកន្លងផុតទៅកាន់តែយូរ នៅថ្ងៃនោះ ខ្ញុំក៏បានឆ្ងល់ថា តើព្រះយេស៊ូវបានអធិស្ឋានតម៤០ថ្ងៃ ដោយរបៀបណា? ខ្ញុំមានការពិបាក នៅក្នុងការពឹងផ្អែកលើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីទទួលបាននូវសន្តិភាព កម្លាំង និងការអត់ធ្មត់។ ជាពិសេសគឺការអត់ធ្មត់តែម្តង។
បើយើងមានសុខភាពផ្លូវកាយល្អ ការអធិស្ឋានតមអាចបង្រៀនយើង អំពីសារៈសំខាន់នៃអាហារខាងវិញ្ញាណរបស់យើង។ គឺដូចដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា “មនុស្សមិនមែនរស់ ដោយសារតែនំបុ័ងប៉ុណ្ណោះទេ គឺរស់ដោយសារគ្រប់ទាំងព្រះបន្ទូល ដែលចេញពីព្រះឱស្ឋព្រះមកដែរ”(ម៉ាថាយ ៤:៤)។ ដូចដែលខ្ញុំបានដឹងពីដំបូង ការអធិស្ឋានតមតែម្យ៉ាង គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ល្មមនឹងនាំយើងចូលទៅជិតព្រះជាម្ចាស់ឡើយ!
តាមពិត ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់ប្រាប់រាស្រ្តទ្រង់ តាមរយៈហោរាសាការីថា ការអធិស្ឋានតមរបស់ពួកគេ គ្មានប្រយោជន៍ទេ ព្រោះវាមិនបាននាំឲ្យមានការបម្រើដល់អ្នកក្រីក្រ។ ព្រះជាម្ចាស់បានសួរត្រង់ៗថា តើពួកគេពិតជាបានអធិស្ឋានតម ដើម្បីទ្រង់មែនឬ?(សាការី ៧:៥)។
សំណួររបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រង់ចំណុចនេះ បានបង្ហាញថា ជាបឋម បញ្ហានៃការអធិស្ឋានតមរបស់ពួកគេ មិនមែនបណ្តាលមកពីបញ្ហាក្រពះរបស់ពួកគេនោះទេ តែគឺដោយសារតែចិត្តរបស់ពួកគេគ្មានក្តីស្រឡាញ់។ ពួកគេបានបន្តបម្រើតែខ្លួនឯង បានជាពួកគេមិនបានចូលទៅជិតព្រះទ័យព្រះ។ ដូចនេះ ទ្រង់ក៏បានជំរុញពួកគេឲ្យ “សំរេចតាមសេចក្តីយុត្តិធម៌ដ៏ពិត ហើយសំដែងសេចក្តីសប្បុរស និងសេចក្តីអាណិតមេត្តាដល់គ្នាទៅវិញទៅមកចុះ។ កុំឲ្យសង្កត់សង្កិនស្រីមេម៉ាយ ពួកកំព្រា ពួកអ្នកស្នាក់នៅ ឬមនុស្សទ័លក្រឡើយ”(ខ.៩-១០)។
គោលដៅរបស់យើង នៅក្នុងការលត់ដំខាងវិញ្ញាណ គឺដើម្បីចូលទៅជិតព្រះយេស៊ូវ។ ខណៈពេលដែលយើងមានការលូតលាស់កាន់តែមានលក្ខណៈដូចទ្រង់…
ពិសេសយ៉ាងអស្ចារ្យ
សួនសត្វទីក្រុងឡុង បានប្រកាស់ថា មនុស្សមិនមានអ្វីដែលពិសេសទេ។ កាលពីឆ្នាំ២០០៥ សួនសត្វនេះបានចាប់ផ្តើមការតាំងពិពណ៌ដែលមានរយៈពេលបួនថ្ងៃ ក្រោមប្រធានបទ “មនុស្សនៅក្នុងបរិស្ថានរបស់ពួកគេ”។ គេបានជ្រើសរើសមនុស្ស តាមរយៈការប្រកួតតាមអ៊ីនធើណិត ឲ្យចូលមកនៅក្នុងសួនសត្វ។ ដើម្បីជួយទស្សនិកជន ឲ្យមានការយល់ដឹងអំពីមនុស្ស បុគ្គលិកសួនសត្វក៏បានបង្កើតផ្លាកសញ្ញាមួយ ដែលរៀបរាប់ជាលម្អិត អំពីអាហារ និងកន្លែងរស់នៅរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងការគំរាមកំហែងដែលពួកគេជួបប្រទះ។ យោងតាមអ្នកនាំពាក្យរបស់សួនសត្វនេះ គោលដៅនៃការតាំងពិពណ៌នេះ គឺដើម្បីធ្វើឲ្យគេដឹងថា មនុស្សមិនមានភាពពិសេស ដូចជាអ្វីដែលគេបានគិតនោះទេ។ មានអ្នកចូលរួមម្នាក់ ក្នុងការតាំងពិពណ៌នោះហាក់ដូចជាយល់ស្របថា “ពេលដែលយើងមើលឃើញមនុស្សរស់នៅដូចសត្វ ក្នុងកន្លែងនេះ វាបានរំឭកយើងថា យើងមិនពិសេស ដូចអ្វីដែលយើងបានគិតនោះទេ”។
ទស្សនៈខាងលើនេះ គឺពិតជាផ្ទុយពីអ្វីដែលព្រះគម្ពីរបានចែង អំពីមនុស្ស។ គឺដូចមានសេចក្តីចែងថា ព្រះជាម្ចាស់“បានបង្កើត” យើងមកយ៉ាងគួរកោត គួរអស្ចារ្យ ឲ្យមាន “រូបភាពដូចទ្រង់”(ទំនុកដំកើង ១៣៩:១៤ និង លោកុប្បត្តិ ១:២៦-២៧)។
ស្តេចដាវីឌបានចាប់ផ្តើមនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក១៣៩ ដោយរៀបរាប់ថា ព្រះជាម្ចាស់បានស្គាល់ទ្រង់ច្បាស់(ខ.១-៦) ហើយព្រះអង្គមានព្រះវត្តមានគ្រប់ទីកន្លែង ដែលហ៊ុមព័ទ្ធទ្រង់ជានិច្ច(ខ.៧-១២)។ ព្រះជាម្ចាស់មិនគ្រាន់តែបានបង្កើតលក្ខណៈដ៏ពិសេស នៃផ្នែកខាងក្នុង និងខាងក្រៅរបស់ស្តេចដាវីឌប៉ុណ្ណោះទេ(ខ.១៣-១៤) តែព្រះអង្គក៏បានបង្កើតទ្រង់ឲ្យមានវិញ្ញាណដ៏រស់ ដោយប្រទានជីវិតខាងវិញ្ញាណ និងសមត្ថភាពនៅក្នុងការប្រកបស្និទ្ធស្នាលជាមួយព្រះជាម្ចាស់។ ស្តេចដាវីឌក៏បានជញ្ជឹងគិត អំពីស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយឆ្លើយតប ដោយការស្ញែងខ្លាច ការភ្ញាក់ផ្អើល និងការសរសើរដំកើង(ខ.១៤)។…
ផ្លូវសម្រាប់គេចចេញ
អ្នកស្រីអាហ្កាថា គ្រីស្ទី(Agatha Christie) បាននិពន្ធរឿងប្រឌិតបែបស៊ើបអង្កេត ដែលមានចំណងជើងថា នាឡិការ ។ រឿងនេះនិយាយអំពីគូជំលោះដែលបានឈានដល់ការសម្លាប់មនុស្សជាបន្តបន្ទាប់។ ពីដំបូងពួកគេមានផែនការសម្លាប់មនុស្សតែម្នាក់ទេ តែក្រោយមក ពួកគេក៏បានចាប់ផ្តើមសម្លាប់មនុស្សកាន់តែច្រើន ដើម្បីលាក់បាំងបទឧក្រិដ្ឋដំបូងរបស់ពួកគេ។ ពេលដែលអ្នកឃុបឃិតម្នាក់ បានប្រឈមមុខដាក់លោកផយរ៉ត(Poirot) ដែលជាអ្នកស៊ើបអង្កេត អ្នកនោះក៏បានសារភាពថា តាមពិត ពីដំបូង ពួកគេចង់សម្លាប់មនុស្សតែម្នាក់ទេ។
រឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកចាំអំពីពួកអ្នកដឹកនាំសាសនា នៅសម័យព្រះយេស៊ូវ ដែលបានរៀបគម្រោងធ្វើគុតទ្រង់។ បន្ទាប់ពីទ្រង់បានប្រោសឡាសាឲ្យរស់ឡើងវិញ(យ៉ូហាន ១១:៣៨-៤៤) ពួកគេក៏បានប្រជុំគ្នាជាបន្ទាន់ ដើម្បីរៀបគម្រោងធ្វើគុតទ្រង់(ខ.៤៥-៥៣)។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនឈប់តែប៉ុណ្ណេះឡើយ។ បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ពួកអ្នកដឹកនាំសាសនាក៏បាននាំគេនិយាយកុហក់ អំពីរឿងដែលបានកើតឡើងនៅផ្នូររបស់ទ្រង់(ម៉ាថាយ ២៨:១២-១៥)។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏បានចាប់ផ្តើមយុទ្ធនាការបំបិទមាត់អ្នកដើរតាមព្រះយេស៊ូវ(កិច្ចការ ៧:៥៧ ៨:៣)។ ពីដំបូងពួកគេបានរៀបគម្រោង ទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះយេស៊ូវតែមួយអង្គទេ ដើម្បីបុព្វហេតុប្រទេសជាតិរបស់ពួកគេ តែគម្រោងរបស់ពួកគេក៏បានប្រែក្លាយជាការកុហក បោកប្រាស់ដែលបានរីករាលដាល ហើយក៏បាននាំឲ្យមានការសម្លាប់មនុស្សជាច្រើន។
អំពើបាបរុញច្រានយើង ឲ្យធ្វើដំណើរទៅតាមផ្លូវខុស ដោយមិនដឹងថា ត្រូវឈប់នៅកន្លែងណា ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់តែងតែប្រទាននូវផ្លូវសម្រាប់ឲ្យយើងគេចចេញពីផ្លូវខុសនោះ។ លោកកៃផាសដែលជាសម្តេចសង្ឃបាននិយាយថា “បើមានមនុស្សម្នាក់ស្លាប់ជំនួសបណ្តាជន នោះមានប្រយោជន៍ ដល់អ្នករាល់គ្នាជាជាង ដើម្បីកុំឲ្យជាតិយើងនេះត្រូវវិនាសទាំងអស់ឡើយ”(យ៉ូហាន ១១:៥០) តែពេលនោះ គាត់មិនដឹងអំពីសេចក្តីពិត ដែលមានក្នុងពាក្យសម្តីរបស់គាត់ទេ។ ការឃុបឃិតរបស់អ្នកដឹកនាំសាសនានៅពេលនោះ បាននាំឲ្យព្រះយេស៊ូវសុគត តែការសុគតរបស់ទ្រង់បាននាំមកនូវការប្រោសលោះមនុស្សជាតិឲ្យរួចពីបាប។…
កំពូលស្រួចដែលវៀច
ពេលដែលកំពូលស្រួចរបស់ព្រះវិហារបានវៀច គេក៏មានការព្រួយបារម្ភ។ កាលយើងទៅលេងមិត្តភក្តិយើង ពួកគេបានចែកចាយថា កំពូលស្រួចរបស់ព្រះវិហាររបស់ពួកគេបានវៀច ដោយសារខ្យល់ព្យុះដ៏កាចសាហាវមួយបានបក់មក ហើយគេក៏បានធ្វើការដាស់តឿនខ្លះៗ ឲ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្ន។
ព្រះវិហារនោះក៏បានប្រញាប់ជួសជុលកំពូលស្រួចនោះ តែរឿងនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតដល់បញ្ហាខាងវិញ្ញាណដែលយើងជួបប្រទះជាញឹកញាប់។ ជារឿយៗ គេគិតថា ព្រះវិហារជាកន្លែង ដែលអ្វីៗគួរតែមានភាពល្អឥតខ្ចោះ ពោលគឺគេគិតថា ព្រះវិហារមិនមែនជាកន្លែង ដែលយើងអាចបង្ហាញចេញនូវភាពវៀចវេររបស់យើងទេ។ តើការគិតដូចនេះ ត្រឹមត្រូវឬទេ?
ប៉ុន្តែ ក្នុងលោកិយដែលធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាប និងពេញដោយភាពប្រេះស្រាំ យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែមានចិត្តវៀចវេរ ដោយយើងម្នាក់ៗមានចំណុចខ្សោយពីកំណើត។ យើងប្រហែលជាចង់លាក់បាំងភាពកម្សោយរបស់យើង ប៉ុន្តែ ព្រះគម្ពីរបានលើកទឹកចិត្តយើងឲ្យធ្វើផ្ទុយពីនេះ។ ឧទាហរណ៍ ក្នុងបទគម្ពីរ ២កូរិនថូស ជំពូក១២ សាវ័កប៉ុលបាននិយាយអំពីបន្លានៅក្នុងសាច់ សំដៅទៅលើបញ្ហារបស់គាត់ ដែលគាត់មិនបានប្រាប់ថា ជាបញ្ហាអ្វី តែជាភាពកម្សោយ ដែលភាគច្រើនព្រះគ្រីស្ទបានប្រើ ដើម្បីបង្ហាញអំណាចចេស្តារបស់ទ្រង់។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានប្រាប់សាវ័កប៉ុលថា “អំណាចរបស់ទ្រង់បានពេញខ្នាត ក្នុងសេចក្តីកម្សោយរបស់គាត់”(ខ.៩)។ ដូចនេះសាវ័កប៉ុលក៏បានសន្និដ្ឋានថា “ហេតុនោះបានជាខ្ញុំអរសប្បាយក្នុងកាលដែលមានសេចក្តីកំសោយ ក្នុងកាលដែលគេត្មះតិះដៀល ក្នុងសេចក្តីលំបាក កាលគេធ្វើទុក្ខបៀតបៀន ហើយក្នុងសេចក្តីដែលខ្ញុំត្រូវចង្អៀតចង្អល់ ដោយយល់ដល់ព្រះគ្រីស្ទ ដ្បិតកាលណាខ្ញុំខ្សោយ នោះខ្ញុំមានកំឡាំងយ៉ាងចំណានវិញ”(ខ.១០)។
យើងប្រហែលជាមិនចូលចិត្តចំណុចខ្វះខាតរបស់យើងទេ ប៉ុន្តែ ការព្យាយាមលាក់បាំងចំណុចខ្វះខាតរបស់យើង គឺមិនខុសពីការបដិសេធមិនឲ្យព្រះយេស៊ូវធ្វើការក្នុងភាពកម្សោយរបស់យើងនោះឡើយ។ ពេលដែលយើងយាងព្រះយេស៊ូវ ចូលមកកែប្រែភាពវៀចវេររបស់យើង ទ្រង់នឹងជួសជុល ហើយប្រោសលោះយើង តាមរបៀប ដែលយើងមិនអាចធ្វើ…
យើងត្រូវការគ្នាទៅវិញទៅមក
កាលខ្ញុំកំពុងដើរលេងក្នុងព្រៃ ជាមួយកូនៗរបស់ខ្ញុំ យើងក៏បានរកឃើញរុក្ខជាតិតូចមួយដើម មានពណ៌បៃតងដុះជាកញ្ចុំៗ តាមផ្លូវដើរ។ តាមផ្លាកសញ្ញាដែលគេបានដាក់តាមផ្លូវ តាមធម្មតា គេបានហៅរុក្ខជាតិនោះថា ដើមស្លែក្តាន់ ប៉ុន្តែ តាមពិត វាមិនមែនជាដើមស្លែទេ។ វាជាពពួកផ្សិតម្យ៉ាង ដែលកើតឡើងពីបណ្តុំរវាងផ្សិត និងសារ៉ាយ ដែលដុះជាមួយគ្នា ដោយពឹងផ្អែកគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយទទួលផលចំណេញពីគ្នាទៅវិញទៅមក។ ផ្សិត និងសារ៉ាយនោះមិនអាចរស់នៅ ដោយមិនពឹងផ្អែកគ្នាបានទេ ប៉ុន្តែ ពេលដែលពួកវានៅជាមួយគ្នា ពួកវាអាចបង្កើតជារុក្ខជាតិដ៏រឹងមាំ ដែលអាចរស់នៅក្នុងព្រៃស្រល់រហូតដល់៤៥០០ឆ្នាំ។ ដោយសាររុក្ខជាតិនេះអាចធន់នឹងភាពរាំងស្ងួត និងអាកាសធាតុត្រជាក់ វាបានធ្វើជាប្រភពអាហារតែមួយមុខគត់ សម្រាប់សត្វរមំាង ក្នុងរដូវរងាដែលត្រជាក់ខ្លាំង។
ទំនាក់ទំនងរវាងផ្សិត និងសារ៉ាយនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតដល់ទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្សនិងមនុស្ស។ យើងពឹងផ្អែកគ្នាទៅវិញទៅមក។ ដើម្បីលូតលាស់ និងរីកចម្រើន យើងចាំបាច់ត្រូវពឹងពាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។
ពេលដែលសាវ័កប៉ុលសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅក្រុងកូល៉ុស គាត់បានពិពណ៌នា អំពីទំនាក់ទំនងដែលយើងត្រូវមាន។ គាត់ថា ក្នុងទំនាក់ទំនង យើងត្រូវ “ប្រដាប់កាយ ដោយចិត្តក្តួលអាណិត សប្បុរស សុភាព សំឡូត និងចិត្តអត់ធ្មត់”(កូល៉ុស ៣:១២)។ យើងគួរតែអត់ទោសឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយរស់នៅ ក្នុងសន្តិភាព “ធ្វើជាអវយវៈក្នុងរូបកាយតែមួយ”(ខ.១៥)។
យើងមិនងាយនឹងបានរស់នៅ ដោយសន្តិភាពជាមួយក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិឡើយ។ ប៉ុន្តែ ពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធចម្រើនកម្លាំងយើង ឲ្យបង្ហាញចេញនូវការបន្ទាបខ្លួន និងការអត់ទោសបាប…
ព្រះហស្តដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់
ជើងហោះហើរពីក្រុងញូយ៉ក ទៅក្រុងសាន អាន់តូនីញ៉ូបានចាប់ផ្តើមចេញដំណើរ២០នាទីហើយ តែគម្រោងហោះហើរក៏បានផ្លាស់ប្តូរ ធ្វើឲ្យភាពជ្រួលច្របល់កើតមាន។ ពេលដែលម៉ាស៊ីនមួយ ក្នុងចំណោមម៉ាស៊ីនទាំងឡាយរបស់យន្តហោះខូច បំណែករបស់ម៉ាស៊ីនបានខ្ទាតមកត្រូវបង្អូចមួយធ្វើឲ្យបែកកញ្ចក់ ហើយចូលទៅខាងក្នុងយន្តហោះ បណ្តាលឲ្យកាប៊ីនយន្តហោះបន្ថយសំពាធខ្យល់នៅខាងក្នុង។ គួរឲ្យស្តាយណាស់ អ្នកដំណើរបួនប្រាំនាក់មានរបួស ហើយអ្នកដំណើរម្នាក់បានបាត់បង់ជីវិតនៅក្នុងហេតុការណ៍នោះ។ អ្នកបើកយន្តហោះ នៅក្នុងបន្ទប់បើកបរ ធ្លាប់បានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលធ្វើជាពីឡុតយន្តហោះចម្បាំងរបស់កងទ័ពជើងទឹក។ បើសិនជាគាត់មិនមានស្មារតីនឹងនរ និងជាអ្នកបើកបរដែលមានសមត្ថភាពទេ នោះហេតុការណ៍នេះអាចក្លាយជាសោកនាដកម្មដែលធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៀត។ ក្រោយមក កាសែតក្នុងតំបន់ដែលខ្ញុំរស់នៅ បានចេញផ្សាយពត៌មាន ដែលមានចំណងជើងថា “ក្រោមការគ្រប់គ្រងដ៏អស្ចារ្យ”។
ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ជំពូក៣១ ស្តេចដាវីឌបានមានបន្ទូលថា ទ្រង់បានស្គាល់ព្រះហស្តដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដែលបានថែរក្សាទ្រង់។ ហេតុនេះហើយបានជាទ្រង់អាចមានបន្ទូល ដោយទំនុកចិត្តថា “ទូលបង្គំប្រគល់ព្រលឹងវិញ្ញាណនៅក្នុងព្រះហស្តទ្រង់”(ខ.៥)។ ស្តេចដាវីឌជ្រាបថា ព្រះអម្ចាស់នៅតែអាចឲ្យទ្រង់ទុកចិត្តបាន សូម្បីតែក្នុងពេលដែលជីវិតមានភាពជ្រួលច្របល់។ ដោយសារស្តេចដាវីឌត្រូវសត្រូវតាមបៀតបៀន នោះការរស់នៅរបស់ទ្រង់ មានការពិបាកយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះទ្រង់ងាយនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ក្តី ទ្រង់នៅតែមិនអស់សង្ឃឹម។ ក្នុងពេលដែលគេធ្វើទុក្ខទ្រង់ ទ្រង់នៅតែអាចដកដង្ហើមធំ ដោយអារម្មណ៍ធូរស្បើយ ហើយមានអំណរឡើង ព្រោះព្រះដ៏ស្មោះត្រង់ និងពេញដោយក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ជាប្រភពនៃទំនុកចិត្តរបស់ទ្រង់(ខ.៥-៧)។
អ្នកប្រហែលជាធ្លាក់ចូលទៅក្នុងរដូវកាលនៃជីវិត ដែលការវាយប្រហារបានកើតមានពីគ្រប់ទិស ហើយអ្នកពិបាកមើលឃើញផ្លូវដែលនៅខាងមុខ។ ក្នុងពេលដែលមានភាពមិនច្បាស់លាស់ ភ័ន្តច្រឡំ និងជ្រួលច្របល់នោះ យើងអាចដឹងច្បាស់ថា អ្នកដែលនៅជាប់ក្នុងព្រះអម្ចាស់ គឺកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តដ៏អស្ចារ្យ។—ARTHUR JACKSON
ការឱបតុក្កតាខ្លាឃ្មំ
មានពេលមួយ ខ្ញុំបានទិញតុក្កតា “ខ្លាឃ្មំ” ធ្វើជាអំណោយ សម្រាប់ចៅរបស់ខ្ញុំ។ វាជាតុក្កតាដ៏ធំមួយ ដែលគេបានញាត់គខាងក្នុង ដែលបានជួយឲ្យខ្ញុំបង្ហាញចេញនូវក្តីស្រឡាញ់ចំពោះគាត់។ ពីដំបូង ចៅរបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយតប ដោយការងឿងឆ្ងល់។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានភ្ញាក់ផ្អើល។ ហើយដោយសារការចង់ដឹងចង់យល់ គាត់ក៏បានធ្វើការពិនិត្យមើល យ៉ាងក្លាហាន។ គាត់យកម្រាមដៃរបស់គាត់ទៅប៉ះច្រមុះខ្លាឃ្មំនោះ ហើយពេលដែលខ្លាឃ្មំដួលទៅមុខ មកលើដៃរបស់គាត់ គាត់ក៏បានឆ្លើយតបទៅវិញ ដោយអំណរ។ ចៅរបស់ខ្ញុំក៏បានផ្អែកទៅលើទ្រូងដ៏ស្រមូវរបស់ខ្លាឃ្មំ ហើយឱបវាយ៉ាងណែន។ ស្នាមញញឹមរបស់គាត់បានលេចឡើងនៅថ្ពាល់គាត់ ខណៈពេលដែលគាត់ក្រាបពីលើរោមទន់ៗរបស់ខ្លាឃ្មំ។ ក្មេងតូចម្នាក់នេះ មិនដឹងថា តុក្កតាខ្លាឃ្មំមិនអាចស្រឡាញ់គាត់នោះទេ។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា តុក្កតាខ្លាឃ្មំនោះស្រឡាញ់គាត់ ហើយក៏បានតបស្នងវិញ ដោយក្តីស្រឡាញ់របស់គាត់ អស់ពីចិត្ត។
ក្នុងសំបុត្រទីមួយ ក្នុងចំណោមសំបុត្របីច្បាប់ដំបូង ដែលសាវ័កយ៉ូហានសរសើរផ្ញើទៅពួកជំនុំដំបូង គាត់បានបង្រៀនដោយចិត្តក្លាហានថា ព្រះជាម្ចាស់ជាសេចក្តីស្រឡាញ់។ គឺដូចដែលគាត់បានសរសេរថា “យើងរាល់គ្នាបានស្គាល់ ហើយក៏ជឿចំពោះសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលព្រះទ្រង់មានដល់យើង ព្រះទ្រង់ជាតួសេចក្តីស្រឡាញ់”(១យ៉ូហាន ៤:១៦)។
ព្រះជាម្ចាស់ស្រឡាញ់យើងរាល់គ្នា ដោយព្រះហស្តបើកចំហរចាំទទួលយើង ដោយព្រះទ័យស្មោះ(យ៉ូហាន ៣:១៦)។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញចេញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះយើង ដោយការលះបង់ ដោយឥតសំចៃ តាមរយៈព្រះយេស៊ូវ។
លោកយ៉ូហានក៏បានមានប្រសាសន៍ទៀតថា “ឯយើងរាល់គ្នា យើងស្រឡាញ់ទ្រង់ ពីព្រោះទ្រង់បានស្រឡាញ់យើងជាមុន”(១យ៉ូហាន ៤:១៩)។ ពេលយើងជឿថា ព្រះស្រឡាញ់យើង នោះយើងក៏បង្ហាញចេញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់តបស្នងមកវិញ។…