ប្រភេទ  |  February

អាថ៌កំបាំងនៃការស្កប់ចិត្ត

ជួន​កាល ខ្ញុំ​សង្ស័យ​ថា ឆ្មា​របស់​ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ខ្លាច​ខ្ញុំ​ភ្លេច​វា។ ពេល​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​យួរ​គ្រឿង​ទេស​មួយ​ថង់ វា​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ទៅ​ពិនិត្យ​មើល​របស់​ដែល​មាន​ក្នុង​ថង់​នោះ។ ពេល​ខ្ញុំ​កាត់​បន្លែ វា​ក៏​បាន​ឈរ​ជើង​ពីរ ដោយភ្នែក​សម្លឹង​មើល​បន្លែ​នោះ ហើយ​អង្វរ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចែក​រំលែក​ជា​មួយ​វា។ ប៉ុន្តែ ពេល​ណា​ខ្ញុំ​ឲ្យ​របស់​អ្វី​មួយ​ ដែល​វា​ចាប់​ចិត្ត វា​ក៏​បាន​បាត់​បង់​ចំណាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​វត្ថុ​នោះ​ភ្លាម ដោយ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​ឆ្ងាយ ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ធុញ​ទ្រាន់។​

ប៉ុន្តែ បើ​ខ្ញុំ​មាន​ភាព​តឹង​រឹង ចំពោះ​មិត្ត​សំឡាញ់​ដ៏​តូច​ល្អិត​មួយ​ក្បាល​នេះ ដោយ​សារ​ទង្វើរ​របស់​វា នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ខុស​ពីមនុស្ស​មាន​ពុត​ឡើយ។ អាកប្ប​កិរិយ៉ា​របស់​វា​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​អំពី​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ចេះ​តែ​ចង់​បាន​នេះ​ចង់បាន​នោះ​មិន​ចេះ​ចប់។ រឿង​នេះ​គឺ​ជា​ការ​ចម្អក​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​បង្រៀន​យើង​ថា ការ​ស្កប់​ចិត្ត​មិន​កើត​មាន​ឡើង​ ដោយ​ឯក​ឯង​ឡើយ តែ​យើង​ត្រូវ​រៀន​ស្កប់​ចិត្ត​(ភីលីព ៤:១១)។ តាម​ចិត្ត​របស់​យើង យើង​ច្រើន​តែ​ចង់​ដេញ​តាម​របស់​អ្វី ដែល​យើង​គិត​ថា អាច​បំពេញ​ចិត្ត​យើង ហើយ​យើង​ក៏​ប្រញាប់​ទៅ​រក​របស់​ផ្សេង​ទៀត ពេល​ណា​យើង​ដឹង​ថា វា​មិន​អាច​បំពេញ​ចិត្ត​យើង​បាន។ នៅ​ពេល​ខ្លះ​ទៀត ភាព​មិន​ស្កប់​ចិត្ត​របស់​យើង បាន​កើត​ចេញ​ពី​ការ​ថប់​បារម្ភ ចំពោះ​ការ​គម្រាម​កំហែង​ទាំង​អស់ ដែល​យើង​សង្ស័យ​ថា ប្រហែល​ជា​នឹង​កើត​មាន​ចំពោះ​យើង បាន​ជា​យើង​ខំ​ការពារ​ខ្លួន។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ជួន​កាល យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​រឿង​ដែល​យើង​ខ្លាច​បំផុត ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្តី​អំណរដ៏​ពិត។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជួប​រឿង​អាក្រក់​ៗ​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​គាត់ បាន​ជា​គាត់​អាច​ធ្វើ​បន្ទាល់ អំពី “អាថ៌​កំបាំង” នៃ​ការ​ស្កប់​ចិត្ត​ដ៏​ពិត​(ខ.១១-១២) ហើយ​យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា កាល​ណា​យើង​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បំពេញ​ចិត្ត​យើង យើង​នឹង​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​សន្តិ​ភាព ឬ​សេចក្តី​សុខ​សាន្ត ដែល​ល្អ​ហួស​ពាក្យ​ពណ៌នា​(ខ.៦-៧)  ហើយ​ចូល​កាន់​តែ​ជ្រៅ ទៅ​ក្នុង​ជម្រៅ​នៃ​អំណាច​ចេស្តា សម្រស់…

ជំនឿសម្រាប់ស៊ូទ្រាំ

លោកអឺនេស ស៊ែកក្លេតុន(Ernest Shackleton ឆ្នាំ1874–1922) បាន​បរាជ័យ នៅ​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ដំណើរ​បេសកម្ម​ឆ្លង​កាត់​ទ្វីប​អត់តាកទិក កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩១៤។ នាវា​របស់​គាត់ ដែល​មាន​រហ័ស​នាម​ថា ស៊ូទ្រាំ បាន​ជាប់​គាំង នៅ​ក្នុង​ទឹក​កក​ក្រាស់​ៗ ក្នុង​សមុទ្រ​វេដេល។ វា​ជា​ពេល​ដែល​គាត់ និង​ក្រុម​នាវិក​របស់​គាត់​ត្រូវ​រត់​ប្រណាំង​នឹង​ពេល​វេលា​ដែលនៅ​សល់​កាន់​តែ​តិច​ទៅ​ៗ​ ដោយ​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់។ ពួក​គេ​មិន​មាន​មធ្យោបាយ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ តំបន់​ផ្សេង​ទៀត​នៃ​ពិភព​លោក​ទេ ដូច​នេះ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ប្រើ​ទូក​សង្រ្គោះ ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ ទៅ​ឆ្នេរ ដែល​នៅ​ជិត​បំផុត នៅ​កោះ​អ៊ីលីហ្វិន។ លោក​ស៊ែក​ក្លេតុន និង​ពួក​នាវិក​៥​នាក់​បាន​អុំទូក​នោះ​ អស់​រយៈ​ពេល​២សប្តាហ៍ បាន​ចម្ងាយ​ប្រហែល​១២០០​គីឡូ​ម៉ែត្រ កាត់​មហា​សមុទ្រ ទៅ​ដល់​រដ្ឋ​ចចជា​ខាង​ត្បូង ដើម្បី​ស្វែង​រក​ជំនួយ សម្រាប់​ពួក​នាវិក​ភាគ​ច្រើន ដែល​កំពុង​រង់​ចាំ​នៅ​លើ​កោះ។ ដំណើរ​បេសកកម្ម “ដ៏​បរាជ័យ”នេះ ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដ៏​ជោគ​ជ័យ ចូល​ទៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត ពេល​ដែល​នាវិក​ទាំង​អស់​របស់​លោក​ស៊ែកក្លេតុន​បាន​រួច​ផុត​ពី​សេចក្តី​ស្លាប់ ដោយ​សារ​សេចក្តី​ក្លាហាន និង​ការ​ស៊ូទ្រាំ​របស់​ពួក​គេ។​

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​យល់​អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ការ​ស៊ូ​ទ្រាំ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​សមុទ្រ​ដែល​មាន​ខ្យល់​ព្យុះ ទៅ​ទីក្រុង​រ៉ូម ដើម្បី​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​កាត់​ទោស ដោយសារ​គាត់​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​បើក​សម្តែង​ពី​ទេវតា​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់ ឲ្យ​ដឹង​ថា​ សំពៅ​នោះ​នឹង​លិច​មិន​ខាន​។ ប៉ុន្តែ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អស់​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ដំណើរជា​មួយ​គាត់​ថា ពួក​គេ​នឹង​រួច​ជីវិត​ទាំង​អស់​គ្នា តាម​ការ​សន្យា​របស់​ព្រះ ទោះ​ជា​នាវា​នោះ​ត្រូវ​បាត់​បង់​ក៏​ដោយ​(កិច្ចការ ២៧:២៣-២៤)។

ពេល​ដែល​យើង​ជួប​គ្រោះ​មហន្ត​រាយ យើង​ច្រើន​តែ​ចង់​ឲ្យ​ព្រះ​កែ​ប្រែ​អ្វី​ៗ ឲ្យ​មាន​ភាព​ល្អ​ឡើង​វិញ​ភ្លាម។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជាម្ចាស់​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​ជំនឿ សម្រាប់​ស៊ូទ្រាំ…

ការផ្លាស់ប្តូរមិននឹកស្មានដល់

កាល​ពី​ខែ​មករា ឆ្នាំ១៩៤៣ ខ្យល់​ក្តៅ​បាន​បក់​មក​ទីក្រុង​ស្ពៀហ្វ៊ីស រដ្ឋ​ដាកូតា​ខាង​ត្បូង ធ្វើ​ឲ្យ​កម្តៅ​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស​ពី-២០°C ទៅ ៧°C។ ដូច​នេះ​សីតុណ្ហភាព​បាន​កើន​ឡើង​២៧​អង្សាសេ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដែល​ពីរ​វិនាទី​ប៉ុណ្ណោះ។ ​

ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​សីតុណ្ហភាព​ដែល​អាក្រក់​បំផុត ដែល​បាន​កត់​ទុក​ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​នៃ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ក្នុង​រយៈ​ពេល​២៤ម៉ោង គឺ​ជា​ការ​កើន​សីតុណ្ហ​ភាព​៥៧​អង្សាសេ កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧២ នៅ​ក្រុង​ឡូម៉ា រដ្ឋ​មុនតាណា ដែល​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គេ​ឃើញ​សីតុណ្ហភាព​លោក​ផ្លោះពី-៤៨°C ទៅ ៩°C។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ភ្លាម​ៗ​នេះ មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​បាតុ​ភូតិ​អាកាស​ធាតុ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ ជួន​កាល វា​ក៏​ជាលក្ខណៈ​នៃ​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ផង​ដែរ។ លោក​យ៉ាកុប​បាន​រំឭក​យើង​ថា “ឥឡូវ​នេះ ឯ​ពួក​អ្នក​ដែល​ថា ថ្ងៃ​នេះ ឬ​ថ្ងៃ​ស្អែក​យើង​នឹង​ទៅ​ឯ​ក្រុង​ណា​មួយ ហើយ​និង​នៅ​ស្រុក​នោះ​អស់​១​ឆ្នាំ ដើម្បី​នឹង​រក​ស៊ី​ឲ្យ​បាន​ចំណេញ។ អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ដឹង​ជា​នឹង​កើត​មាន​យ៉ាង​ណា​ដល់​ថ្ងៃ​ស្អែក​ទេ”(៤:១៣-១៤)។ យើង​អាច​ជួប​ការ​បាត់​បង់ ដែល​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ ឬ​ទទួល​លទ្ធ​ផល​ពិនិត្យ​សុខ​​ភាព​ដែល​គួរ​ឲ្យ​តក់​ស្លត់។  ឬ​ក៏​ជួប​ការ​ខាត​បង់​ផ្នែក​ហិរញ្ញ​វត្ថុ​ជាដើម ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ភ្លាម​ៗ ដោយ​មិន​បាន​ឲ្យ​ដំណឹង​ជា​មុន។​

ជីវត​យើង​ជា​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ ដែល​មាន​ធាតុ​ផ្សំ​ជា​ច្រើន ដែល​មិន​អាច​ទាយ​ស្មាន​បាន។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​ បាន​ជា​សាវ័កយ៉ាកុប​បាន​ដាស់​តឿន​យើង ឲ្យ​ងាក​ចេញ​ពី “សេចក្តី​អំណួត”(ខ.១៦) ដែល​មិន​បាន​គិត​ដល់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ចេស្តា​ជា​ធំ។ គាត់​បាន​ឲ្យ​យោបល់​យើង​ថា “គួរ​តែ​បាន​និយាយ​ដូច្នេះ​វិញ​ថា បើ​យើង​រស់​នៅ ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នោះ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ការ​នេះ ឬ​ការ​នោះ”(ខ.១៥)។ ហេតុការណ៍​ក្នុង​ជីវិត​យើង គឺ​មិន​ទៀង​ទេ ប៉ុន្តែ យើង​អាច​ដឹង​ច្បាស់ថា ទោះ​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​ពេល​ដែល​ពិបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​មិន​បោះ​បង់​យើង​ចោល​ឡើយ។…

គំនិតដែលនាំឲ្យមានអំណរ

លោកប៊ីល សាពីរ៉ូ(Bill Shapiro)បាន​សម្ភាស​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ក្រោម​ប្រធាន​បទ ក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​យើង​រក្សា​ទុក  ។ មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ​ដែល​គាត់​បាន​សម្ភាស បាន​និយាយ អំពី​របស់​ទ្រព្យ​ណា​មួយ ដែល​មាន​សារៈ​សំខាន់ និង​នាំ​មក​នូវ​ភាពសប្បាយ​រីក​រាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង សម្រាប់​ពួក​គេ បាន​ជា​ពួក​គេ​មិន​ចង់​ឃ្លាត​ចេញ​ពី​វា។

ការ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជញ្ចឹង​គិត អំពី​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​ផែនដី ដែល​មាន​តម្លៃ​បំផុត ចំពោះ​ខ្ញុំ និង​នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ក្តី​អំណរ។ ក្នុង​នោះ របស់​ទីមួយ គឺ​ជា​កាត​វិក្កយ​ប័ត្រដ៏​សាមញ្ញ​មួយ ដែល​មាន​អាយុ​៤០​ឆ្នាំ ដែល​ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​សរសេរ​ដោយ​ផ្ទាល់ដៃ។ របស់​ទីពីរ​គឺ​ជា​ពែង​តែ​ពណ៌​ផ្កា​ឈូក របស់​ជី​ដូន​ខ្ញុំ។ អ្នក​ដទៃ​ប្រហែល​ជា​ចាត់​ទុក​អនុស្សាវរីយ​ល្អ​ៗ ជា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​មាន​តម្លៃ ដែល​មាន​ដូច​ជា ពាក្យ​សរសើរ​ដែល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ ស្នាម​ញញឹម​របស់​ចៅ ឬ​មេរៀន​ដ៏​ពិសេស​ដែលពួក​គេ​ទទួល​បាន​ពី​ព្រះ​គម្ពីរ​ជា​ដើម។​

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ របស់​អ្វី​ដែល​យើង​ច្រើន​តែ​បង្គរ​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត​យើង គឺ​ជា​ការ​អ្វី​ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​មាន​ទុក្ខ​ព្រួយ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ របស់​ទាំង​នោះ​មាន​ដូច​ជា ទីមួយ : ការ​ថប់​បារម្ភ ដែល​បាន​លាក់​ខ្លួន តែ​អាច​ចេញ​មក​រំខាន​យើង​យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល, ទីពីរ : កំហឹង​ដែល​ពួន​ក្នុង​ចិត្ត​យើង ដោយ​ត្រៀម​វាយ​ប្រហារ​គ្រប់​ពេល ហើយ​ទីបី : ភាព​ល្វីង​ជូរ​ចត់ ដែល​បាន​ស៊ី​បំផ្លាញ​ស្នូល​នៃ​គំនិត​របស់​យើង យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម។

ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ក្រុង​ភីលីព គាត់​បាន​លើក​ឡើង អំពី “ការ​គិត” តាម​បែប​ដែល​វិជ្ជ​មាន​ជាង​នេះ។ គាត់​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីនោះ ឲ្យ​អរ​សប្បាយ​ជា​និច្ច ឲ្យ​មាន​ភាព​សម្លូត​ និង​ថ្វាយ​ការអ្វី​ទាំង​អស់​ដាច់​ដល់​ព្រះ ដោយ​ការ​អធិស្ឋាន​(ភីលីព ៤:៤-៩)។

ពេល​ដែល​យើង​ស្វែង​យល់…

ក្លាយជាអ្នកមានខាងឯព្រះ

ឪពុក​ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​អំឡុង​សម័យ​វិបត្តិ​សេដ្ឋ​កិច្ច​ពិភព​លោក ដូច​នេះ ពួក​គាត់​បាន​ស្គាល់​ទុក្ខ​លំបាក​ជា​ច្រើន ក្នុង​វ័យ​កុមារ។ ជា​លទ្ធ​ផល ពួក​គាត់​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ ដែល​មាន​ការ​សន្សំ​សំចៃ​ខ្ពស់ ដោយ​ពួកគាត់​ខិត​ខំ​ធ្វើការ និង​ចេះ​ចាត់​ចែង​ប្រាក់​ដែល​ព្រះ​ប្រទាន ដោយ​ចិត្ត​ដែល​ដឹង​គុណ​ព្រះ​អង្គ។ ទន្ទឹង​នឹង​នោះ ពួក​គាត់មិន​ដែល​មាន​ចិត្ត​លោភ​លន់​ឡើយ។ ពួក​គាត់បាន​លះ​បង់​ពេល​វេលា អំណោយ​ទាន និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ដល់​ព្រះវិហារ​របស់​ខ្លួន ​និង​ក្រុម​ការងារ​មនុស្សធម៌ ព្រមទាំង​អ្នក​ខ្វះ​ខាតផងដែរ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ពួក​គាត់​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​លុយ​ យ៉ាង​ឆ្លាត​វ័យ និង​បាន​ចែក​រំលែក ដោយ​ចិត្ត​រីក​រាយ។

ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះយេស៊ូវ ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​នឹក​ចាំ​ការ​បង្រៀន​របស់​សាវ័ក​ប៉ុល ដែល​បាន​ដាស់​តឿន នៅ​ក្នុងព្រះ​គម្ពីរ​ថា “ឯ​ពួក​អ្នក​ដែល​ចង់​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ស្តុកស្តម្ភ នោះ​នឹង​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ល្បួង និង​អន្ទាក់ ហើយ​ក្នុង​បំណង​ជា​ច្រើន ដែល​ផ្តេស​ផ្តាស ហើយ​ធ្វើ​ទុក្ខ​ដល់​ខ្លួន ក៏​ពន្លិច​មនុស្ស​ទៅ​ក្នុង​សេចក្តី​ហិនវិនាស និង​សេចក្តី​អន្តរធាន​វិញ”(១ធីម៉ូថេ ៦:៩)។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ធ្វើ​ការ​ដាស់​តឿន​នេះ ពេល​ដែល​គាត់​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​ធីម៉ូថេ ដែល​ជា​គ្រូ​គង្វាល​វ័យ​ក្មេង នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ ដែល​នៅ​ទីនោះ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​បាន​ល្បួង​ទាំង​អ្នក​មាន និង​អ្នក​ក្រ។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ដាស់​តឿន​ទៀត​ថា “ការ​ដែល​ស្រឡាញ់​ប្រាក់ នោះ​ហើយ​ជា​មេ​ឫស​នៃ​សេចក្តី​អាក្រក់​គ្រប់​យ៉ាង ដែល​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ឈោង​តាម ហើយ​ត្រូវ​លួងលោម​ឲ្យ​ឃ្លាត​ចេញ​ពី​សេចក្តី​ជំនឿ ទាំង​ចាក់​ទំលុះ​ខ្លួន​គេ ដោយ​សេចក្តី​ព្រួយ​លំបាក​ជា​ច្រើន”(ខ.១០)។

ដូច​នេះ តើ​មាន​អ្វី​ជា​ថ្នាំ​បន្សាប​សម្រាប់​ភាព​លោភ​លន់? ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា​ ដើម្បី​ជម្នៈ​ភាព​លោភ​លន់ យើង​ត្រូវ​ក្លាយ​ជា “អ្នក​មាន​ខាង​ឯ​ព្រះ”(មើល​លូកា ១២:១៣-២១)។ យើង​ត្រូវ​យក​ព្រះ​អង្គ​ជា​ក្តី​អំណរ​ទីមួយ​របស់​យើង ដោយ​ស្វែង​រក​បំណង​ព្រះ​ទ័យ…

ព្រះយេស៊ូវបានរំដោះហើយ

មុន​ពេល​លោក​ខេស៊ី(KC)ថ្វាយ​ជីវិត​ដល់​ព្រះ​យេស៊ូវ គាត់​បាន​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ដែល​ញៀន​ថ្នាំ។ គាត់​ថា កាល​នោះ គាត់​បាន​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ម្តាយ​គាត់​អស់​រយៈ​ពេល​យ៉ាង​យូរ រហូត​ដល់​ពេល​ដែល​ម្តាយ​គាត់​ចាក​ចេញ​ពី​គាត់។ គាត់​បាន​សារ​ភាព​ថា គាត់​បាន​ព្យាយាម​រក​លុយ​ទិញ​ថ្នាំ​ញៀន ដោយ​ការ​លួច​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អ្នក​ដទៃ និង​សូម្បី​តែ​មនុស្ស​ជាទីស្រឡាញ់​របស់​គាត់​ក៏​ដោយ។ ឥឡូវ​នេះ ជីវិត​ចាស់​នោះ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​ហើយ ដោយ​គាត់​បាន​កត់​ចំណាំ​ថ្ងៃ​ ខែ ឆ្នាំ ដែល​គាត់​បាន​ជា​ស្អាត​ពី​ការ​ញៀន​ថ្នាំ។ ពេល​ណាខ្ញុំ​ និង​លោក​ខេស៊ី​អង្គុយ​សិក្សា​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​ជា​មួយ​គ្នា​ជា​ទៀង​ទាត់ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ជីវិត​គាត់​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ខុស​ពី​មុខ។

បទ​គម្ពីរ​ម៉ាកុស ៥:១៥ បាន​ចែង​អំពី​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ត្រូវ​អារក្ស​ចូល ហើយ​ក្រោយ​មក ​ក៏​មាន​ជីវិត​ផ្លាស់​ប្រែ​ផង​ដែរ។ មុន​ពេល​គាត់​ទទួល​ការ​ប្រោស​ឲ្យ​ជា គាត់​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម គ្មាន​ផ្ទះ​សម្បែង(ខ.៣-៥)។ ប៉ុន្តែ អ្វី​ៗ​គ្រប់​យ៉ាងមាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​យេស៊ូវ​រំដោះ​គាត់ ឲ្យ​រួច​ពី​វិញ្ញាណ​អាក្រក់(ខ.១៣)។ ប៉ុន្តែ មុន​ពេល​គាត់​ជួប​ព្រះ​យេស៊ូវ ជីវិត​គាត់​មិន​មាន​ភាព​ប្រក្រតី គឺ​មិន​ខុស​ពី​លោក​ខេស៊ី​ឡើយ។ ភាព​វឹកវរ​ក្នុង​ខ្លួន​គាត់​ ដែល​បង្ហាញ​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ គឺខុស​ពី​មនុស្ស​ជា​ច្រើន ក្នុង​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន។ មនុស្ស​ខ្លះ​ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្នុង​អគារ​ដែល​គេ​បោះ​បង់​ចោល ក្នុង​យាន​យន្ត​ ឬ​កន្លែង​ដទៃ​ទៀត។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ផ្ទាល់​ខ្លួន តែ​កំពុង​តែ​មាន​ភាព​ឯកោ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​មាន​ច្រវ៉ាក់​រុំព័ទ្ធ​ចិត្ត និង​គំនិត ហើយ​បាន​ផ្តាច់​ខ្លួន​ចេញ​ពី​អ្នក​ដទៃ។

តែ​យើង​អាច​ថ្វាយ​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ក្តី​អាម៉ាស់​របស់​យើង​ពី​អតីត​កាល និង​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ដាច់​ដល់​ព្រះ​អង្គ។ ហើយព្រះ​អង្គ​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​ស្វាគមន៍ អស់​អ្នក​ដែល​រត់​មក​រក​ព្រះ​អង្គ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ(ខ.១៩)។—ARTHUR JACKSON

សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានការលះបង់

មាន​ពេល​មួយ​ខាឡា(Carla) បាន​ទូរស័ព្ទ និង​ផ្ញើសារ​ទៅ​ប្អូន​ប្រុស​របស់​នាង។ នាង​ក៏​បាន​ទៅ​ឈរ​នៅ​មុខ​ក្លោង​ទ្វារផ្ទះ​របស់​ប្អូន​ប្រុស​នាង ដោយ​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច ឲ្យ​ប្អូន​ប្រុស​នាង​ឆ្លើយ​តប។ ប្អូន​ប្រុស​របស់​នាង​កំពុង​តែ​មាន​ជម្ងឺ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត និង​កំពុង​ជម្នះ​ការ​ញៀន​ថ្នាំ ដោយ​លាក់​ខ្លួន​ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ។ ខាឡា​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ជួយ​គាត់ ឲ្យ​ឈប់​នៅម្នាក់​ឯង​ទៀត ដោយ​យក​អាហារ​ដែល​គាត់​ចូល​ចិត្ត​ញាំ​ដាក់​ក្នុង​ថង់​ ភ្ជាប់​ជា​មួយ​ខគម្ពីរ​លើក​ទឹក​ចិត្ត មក​ចង​ព្យួរ​នៅ​លើ​ខ្លោង​ទ្វារ​ផ្ទះ។

ប៉ុន្តែ នាង​ក៏​បាន​របូត​ដៃ​ជ្រុះ​ថង់​អាហារ​នោះ ពី​លើ​ឈើ​ស្រួច​ៗ​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ក្លោង​ទ្វារ​ផ្ទះ​នោះ ធ្វើ​ឲ្យ​វា​រហែក ហើយ​របស់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ក្នុង​ថង់​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​ដី​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រោម។ នាង​ចង់​ធ្វើ​ការ​នេះ​សម្រាប់​គាត់ ដោយបំណង​ល្អ និង​ក្តី​ស្រឡាញ់ តែ​វា​បាន​ជ្រុះ​ទៅ​លើ​ដី​អស់។ តើ​ប្អូន​ប្រុស​របស់​នាង​ដឹង​ថា នាង​បាន​ធ្វើ​ការ​ដ៏​ល្អ​នេះ​សម្រាប់​គាត់​ឬ​ទេ? តើ​នាង​អាច​សម្រេច​បេសកកម្ម​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម​នេះ​ទេ? នាង​គ្រាន់​តែ​អាច​សង្ឃឹម និង​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់ ខណៈ​ពេល​ដែល​នាង​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ប្រោស​គាត់​ឲ្យ​ជា។​

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​មនុស្ស​លោក​ខ្លាំង​ណាស់ បាន​ជា​ព្រះ​អង្គ​លះ​បង់​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​តែ​មួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​ឲ្យ​គេ​ទំលុះ​ព្រះ​កាយ​ព្រះ​អង្គ​ជាប់​នឹង​ឈើ​ឆ្កាង​រហូត​ដល់​អស់​ព្រះ​ជន្ម ដើម្បី​លោះ​យើង​ឲ្យ​រួច​ពី​អំពើ​បាប ក្នុង​លោកិយ ដែល​កំពុង​តែ​ហត់​នឿយ និង​ព្រួយ​លំបាក​(យ៉ូហាន ៣:១៦)។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ៥៣:៥ ហោរា​អេសាយ​បាន​ថ្លែង​ទំនាយ អំពី​ការ​លះ​បង់​របស់​ព្រះ​អង្គ ដើម្បី​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​នេះ។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​មក​ថា ព្រះ​អង្គ “​ត្រូវ​របួស ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​រំលង​របស់​យើង ក៏​ត្រូវ​វាយ​ជាំ ដោយ​ព្រោះ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​យើង​ទេ ឯ​ការ​វាយផ្ចាល​ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​បាន​ជា​មេត្រី នោះ​បាន​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​ទ្រង់ ហើយ​យើង​រាល់​គ្នា​បាន​ប្រោស​ឲ្យ​ជា ដោយសារ​ស្នាម​រំពាត់​នៅ​អង្គ​ទ្រង់(ខ.៦)។ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ទទួល​អំពើ​ទុច្ច​រិត​របស់​យើង​រាល់​គ្នា(ខ.៦)។

ព្រះ​យេស៊ូវ​គឺ​ជា​អំណោយ​មក​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​​អាច​ប្រទាន ឲ្យ​យើង​មាន​កម្លាំង​ និង​ទស្សនៈ​​ថ្មីៗ ក្នុង​ជីវិត​របស់យើង​…

សេចក្តីសន្យាតាំងពីសម័យបុរាណ

កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៩ លោក​បណ្ឌិត គេប្រៀល បាខេយ(Gabriel Barkay) និង​ក្រុម​ការងារ​របស់​គាត់ បាន​រក​ឃើញ​ក្រាំង​ប្រាក់​ពីរ ក្នុង​ទី​បញ្ចុះ​សព​មួយ នៅ​ក្រៅ​ទី​ក្រុង​យេរូសាឡិម ដែល​ជា​ទីក្រុង​ដ៏​ចំណាស់។ ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៤ បន្ទាប់​ពីការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​យ៉ាង​ម៉ត់​ចត់ អស់​២៥​ឆ្នាំ អ្នក​ជំនាញ​បាន​បញ្ជាក់​ថា នៅ​ក្នុង​ក្រាំង​នោះ មាន​អត្ថ​បទ​ព្រះ​គម្ពីរ​ដែល​មានចំណាស់​បំផុត ដែល​គេ​បាន​កប់​ទុក​ក្នុង​ឆ្នាំ​៦០០ មុន​គ្រីស្ទ​សក​រាជ។ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​បំផុត​នោះ គឺ​ក្រាំង​ទាំង​នោះ​មាន​កត់​ទុក​នូវ​សេចក្តី​អធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ​របស់​ពួក​សង្ឃ ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ថ្លែង​ទៅ​កាន់​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ថា​ “សូម​ឲ្យ​ព្រះយេហូវ៉ា​ប្រទាន​ពរ ហើយ​រក្សា​ឯង សូម​ឲ្យ​ព្រះយេហូវ៉ា​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះភក្ត្រ​ទ្រង់​ភ្លឺ​មក​ដល់​ឯង ព្រម​ទាំង​ផ្តល់​ព្រះគុណ​ដល់​ឯង​ផង”(ជនគណនា ៦:២៤-២៥)។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​លោក​អើរ៉ុន និង​ពួក​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់(តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ) អំពី​របៀបអធិស្ឋាន​សូម​ព្រះ​ពរ សម្រាប់​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ​ ក្នុង​នាម​ជា​តំណាង​របស់​ព្រះ​អង្គ។ អ្នក​ដឹក​នាំ​ទាំង​នេះ ត្រូវ​ទន្ទេញ​ឲ្យ​ចាំពាក្យ​ពេចន៍​ទាំង​អស់ ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រាប់​ឲ្យ​ថ្លែង​ទៅ​កាន់​ពួក​បណ្តាជន​តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​អង្គ។ សូម​ចាំ​ថា ពាក្យ​ពេចន៍​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ បាន​សង្កត់​ធ្ងន់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​អ្នក​ប្រទាន​ព្រះ​ពរ ព្រោះ​បទ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​ប្រើ​ពាក្យ “ព្រះយេហូវ៉ា” បីដង ហើយ​ប្រើ​ពាក្យ “ឯង”៦ដង គឺ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ​ទទួល​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ជំនួយ​មក​ពី​ព្រះអង្គ។

ចូរ​យើង​ចំណាយ​ពេល​បន្តិច ដើម្បី​ជញ្ជឹង​គិត អំពី​បទ​គម្ពីរ​នេះ ដែល​បាន​ប្រាប់​យើង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹងប្រទាន​ពរ​យើង។ បទ​គម្ពីរ​នេះ​ក៏​បាន​រំឭក​យើង អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គ្មាន​ព្រំដែន​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​រំឭក​យើងថា ព្រះ​អង្គ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​យើង​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា។ បើ​អ្នក​មាន​អារម្មណ៍​ថា អ្នក​កំពុង​តែ​ដាច់​ឆ្ងាញពី​ព្រះ​អង្គ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ នោះ​ចូរ​តោង​ឲ្យ​ជាប់​សេចក្តី​សន្យា ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ដ៏​បុរាណ​នេះ។…

កន្លែងដ៏កក់ក្តៅ

រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ បន្ទាប់​ពី​លោក​រូប៊ី បាន​បាត់​បង់​ភរិយា ហើយ​អ្នក​ស្រី​សាប្រ៊ីណា​បាន​បាត់​បង់​ស្វាមី យ៉ាង​សោក​សៅ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្លង់​ស្នេហ៍  ហើយ​ក៏​បាន​រៀប​ការ។​ គ្រួសារ​ទាំង​ពីរ​ក៏​បាន​ក្លាយ​ជា​គ្រួសារ​តែ​មួយ។ ពួក​គេ​បាន​សង់​ផ្ទះ​ថ្មី​មួយខ្នង ហើយ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​វា​ថា ហាវីឡាហ៍(ពាក្យ​ភាសា​ហេព្រើរ មាន​ន័យ​ថា “លូត​លាស់​ចេញ​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់”)។ វា​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​ការ​បង្កើត​អ្វី​ដែល​ស្រស់​ស្អាត ចេញ​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​និយាយ​ថា ពួក​គេ​មិន​បាន​សង់​ផ្ទះ​នោះ ដើម្បី​បំភ្លេច​អតីត​កាល​ឡើយ ប៉ុន្តែ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ងើប​ឡើង​ចេញ​ពី​ផេះ​ផង់ និង​មាន​សង្ឃឹម​ឡើង​វិញ។ សម្រាប់​ពួក​គេ ផ្ទះ​នោះ​ជា​កន្លែង​ដ៏​កក់​ក្តៅ ជា​កន្លែង​អរ​សប្បាយ​នឹង​ជីវិត និង​ជា​កន្លែង​ដែល​នឹង​មាន​អនាគត​ដ៏​ភ្លឺ​ស្វាង។​

រឿង​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​លក្ខណៈ​នៃ​ជីវិត​របស់​យើង ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ជីវិត​យើង​ងើប​ឡើង ចេញ​ពី​ផេះ​ផង់ ហើយ​នាំ​យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​មហា​គ្រួសារ​ដ៏​កក់​ក្តៅ។ ពេល​ណា​យើង​ទទួល​ព្រះ​អង្គ  ព្រះ​អង្គ​នឹង​ចូល​គង់ក្នុង​ចិត្ត​យើង​(អេភេសូរ ៣:១៧)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​នាំ​យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​ទ្រង់ តាម​រយៈ​ព្រះយេស៊ូវ ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​ក្លាយ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ព្រះ​អង្គ(១:៥-៦)។ ទោះ​យើង​នឹង​ឆ្លង​កាត់​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​អាច​ប្រើ​ពេល​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​នោះ ដើម្បី​សម្រេច​គោល​បំណង​ដ៏​ល្អ ក្នុង​ជីវិត​យើង។​

ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ យើង​មាន​ឱកាស​លូត​លាស់ ក្នុង​ការ​យល់​ដឹង អំពី​ព្រះ ដោយ​ទន្ទឹម​នឹង​នោះ យើង​អាច​អរសប្បាយចំពោះ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ដែល​ព្រះ​អង្គ​ប្រទានមក​យើង។ ក្នុង​ព្រះ​អង្គ យើង​មាន​ភាព​ពេញ​លេញ ក្នុង​ជីវិត ដែល​យើង​មិន​អាច​រក​បាន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​(៣:១៩)។ ហើយ​យើង​មាន​សេចក្តី​សន្យា ដែល​ថា ទំនាក់​ទំនង​នេះ​នឹង​ស្ថិត​ស្ថេរ​ជា​រៀង​រហូត។ ព្រះ​យេស៊ូវ​ប្រទាន​យើង នូវ​គ្រួសារ​ដ៏​កក់​ក្តៅ និង​មូល​ហេតុ​ដែល​យើង​ត្រូវ​អរ​សប្បាយ ក្នុង​ជីវិត…

កន្លែងដែលពិបាកបំផុត

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ លោក​ជែហ្វ(Geoff) ជា​គ្រូ​គង្វាល​យុវជន នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង ដែល​គាត់​ធ្លាប់​ញៀន​ថ្នាំ កាល​ពី​មុន។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​កែ​ប្រែ​ចិត្ត និង​កាលៈ​ទេសៈ​របស់​គាត់ តាម​របៀប​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍។ គាត់​ថា គាត់​ចង់​ជួយ​ការពារ​ក្មេង​ៗ កុំ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស និង​ជួប​ការ​ឈឺ​ចាប់ ដែល​គាត់​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់ ហើយ​ព្រះ​យេស៊ូវ​នឹង​ជួយ​ពួក​គេ​ជាប្រាកដ។ កាល​ពី​មុន ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​រំដោះ​គាត់​ឲ្យ​រួច​ពី​ភាព​ជា​ទាសករ​នៃ​ថ្នាំ​ញៀន ហើយ​ពេល​នេះ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រទាន​កិច្ចការ​ដ៏​សំខាន់​ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ ទោះ​គាត់​មាន​ប្រវត្តិ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ក៏​ដោយ។​

ពេល​ដែល​ក្តី​សង្ឃឹម​ហាក់​ដូច​ជា​រលាយ​អស់ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អាច​នាំ​ការ​ល្អ​ចេញ​ពី​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​អាក្រក់ តាម​របៀប​ដែលយើង​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់។ គេ​បាន​លក់​លោក​យ៉ូសែប ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ទាសករ​នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ ហើយ​ក្រោយ​មក គេ​ក៏​បាន​ចោទបង្ខូច​គាត់ ហើយ​ចាប់​គាត់​ដាក់​គុក។ គាត់​បាន​ជាប់​គុក​អស់​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ដោយ​មិន​មាន​នរណា​ម្នាក់​នឹក​ចាំ​ពី​គាត់។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​លើក​គាត់​ឡើង​វិញ ហើយ​ដាក់​គាត់​នៅ​ក្នុង​មុខ​តំណែង​ដ៏​មាន​អំណាច បន្ទាប់​ពី​ស្តេច​ផារ៉ោន ដែល​នៅទីនោះ គាត់​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ​ជីវិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​បង​ប្អូន ដែល​បាន​បោះ​បង់​ចោល​គាត់​ផង​ដែរ។ នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ លោក​យ៉ូសែប​ក៏​បាន​រៀបការ ហើយ​មាន​កូន។ គាត់​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ទីពីរ​របស់​គាត់​ថា អេប្រាអឹម(ជា​ភាសា​ហេព្រើរ​មាន​ន័យ​ថា “មាន​ផល​ផ្លែ​ទ្វេរ​ជា​ពីរ”) ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​ថា មូល​ហេតុ​ដែល​គាត់​បាន​ដាក់ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូន​ដូច​នេះ គឺ​ដោយ​សារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​គាត់​មាន​កូន ក្នុង​ស្រុក​ដែល​គាត់​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក​(លោកុប្បត្តិ ៤១:៥២)។

រឿង​របស់​លោក​ជែហ្វ និង​លោក​យ៉ូសែប កើត​ក្នុង​សម័យ​ខុស​គ្នា​ប្រហែល​បី ទៅ​បួន​ពាន់​ឆ្នាំ តែ​បាន​នាំ​យើង​ងាក​ទៅ​រកសេចក្តី​ពិត​ដែល​មិន​ចេះ​ប្រែ​ប្រួល គឺសេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា កន្លែង​ដែល​ពិបាក​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​យើង អាច​ជា​កន្លែង​ដែល​មានជីវ​ជាតិ សម្រាប់​ឲ្យ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជួយ និង​ប្រទាន​ពរ​ដល់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​អំណាច​របស់​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​នៃ​យើង…