ប្រភេទ  |  May

សម្រាប់អ្នកដែលខ្វះខាត

នៅ​ជាយ​ក្រុង​ប៉ារីស មនុស្ស​ម្នា​បាន​មក​ជួយ​ជន​អនាថា ក្នុង​តំបន់​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ គឺ​មិន​ខុស​ពី​ជាយ​ក្រុង​ដទៃទៀត នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក​ឡើយ។​ គេ​បាន​ច្រក​ខោអាវ​ក្នុង​ថង់ ហើយ​ចង​ព្យួរ​នៅ​តាម​របង សម្រាប់​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​រស់នៅ​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់​យក​ប្រើ​ប្រាស់ តាម​តម្រូវ​ការ។ នៅ​លើ​ថង់​នោះ គេ​បាន​សរសេរ​អក្សរ​ពី​លើ​ថា “នេះ​មិន​មែន​ជាខោអាវ​ដែល​បាន​បាត់​ទេ តែ​ជា​ខោអាវ​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​រងា”។ ការ​ប្រឹង​ប្រែង​នេះ​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជន​អនាថាមាន​អារម្មណ៍​កក់​ក្តៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​បង្រៀន​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​នោះ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការជួយ​អ្នក​ទាល់​ក្រ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ។

ព្រះគម្ពីរ​បាន​និយាយ​សង្កត់​ធ្ងន់ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​ទំនុក​បម្រុង​អ្នក​ក្រ ដោយ​បង្រៀន​យើង​ឲ្យ “លា​ដៃ” ដល់​ពួកគេ​(ចោទិយកថា ១៥:១១)។ យើង​ប្រហែល​ជា​ជួប​ការ​ល្បួង ដែល​នាំ​ឲ្យ​យើង​មិន​ចង់​យក​ភ្នែក​មើល​ទុក្ខ​លំបាករបស់​អ្នក​ក្រ ដោយ​ក្តាប់​ធនធាន​របស់​យើង​យ៉ាង​ណែន ជា​ជាង​ចែក​រំលែក​ដល់​អ្នក​ដទៃ។ តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ជំរុញយើង ឲ្យ​ទទួល​ស្គាល់​ថា នៅ​ទី​ណាក៏​មាន​អ្នក​ខ្វះ​ខាត​ដែរ បាន​ជា​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ពួក​គេ ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស គឺ​មិន​មែន​ដោយ​ចិត្ត​ទើស​ទាល់​នោះ​ទេ(ខ.១០)។ ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា ពេល​ដែល​យើង​ជួយ​ទំនុកបម្រុង​អ្នក​ក្រ យើង​នឹង​ទទួល​បាន​នូវ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ នៅ​នគរ​ស្ថាន​សួគ៌​(លូកា ១២:៣៣)។

អ្នក​ដទៃ​ប្រហែល​ជា​មិន​ទទួល​ស្គាល់​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​យើង​ទេ តែ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ទទួល​ស្គាល់។ ពេល​ដែល​យើង​ទំនុក​បម្រុង​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ចិត្ត​ជ្រះ​ថ្លា យើង​មិន​គ្រាន់​តែ​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​អ្នក​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែយើង​ក៏​បាន​ពិសោធ​នឹង​ក្តី​អំណរ ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ប្រទាន​មក​យើង នៅ​ក្នុង​ការ​ទំនុក​បម្រុង​អ្នក​ដទៃ​។ ឱ​ព្រះ​អម្ចាស់ សូម​ជួយ​យើង​ខ្ញុំ ឲ្យ​បើក​ភ្នែក និង​លា​ដៃ ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​ដល់​អ្នក​ដទៃ តាម​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ​អង្គ! —KIRSTEN HOLMBERG

ក្តីស្រឡាញ់ដែលគ្មានការភ័យខ្លាច

កាល​ពី​មុន ខ្ញុំ​បាន​យក​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ធ្វើ​ជា​ខែល ដើម្បី​ការ​ពារ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ កុំ​ឲ្យ​ឈឺ​ចាប់។ ដោយ​សារ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច ខ្ញុំបាន​ជៀស​វាង​ការ​អ្វី ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ និង​ជៀស​វាង​ការ​ដេញ​តាម​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ និង​ការ​ស្តាប់​បង្គាប់​ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ការ​បាត់​បង់ ការ​ឈឺ​ចិត្ត និង​ការ​បដិសេធន៍ បាន​រារាំង​ខ្ញុំ មិន​ឲ្យ​បង្កើត​ទំនាក់​ទំនង​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់ ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ និង​អ្នក​ដទៃ។ ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ ក្លាយ​ជា​ភរិយា​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្វះ​សុវត្ថិភាព ថប់បារម្ភ​ និង​មាន​ការ​ប្រច័ណ្ឌ និង​ក្លាយ​ជា​ម្តាយ​ដែល​ការពារ​កូន​ខ្លាំង​ពេក និង​ព្រួយ​បារម្ភ​អំពី​កូន​ពេក។​ ទោះ​ជា​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា ទ្រង់​ក៏​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​របៀប​ដែល​ខ្ញុំ​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ទ្រង់ និង​អ្នក​ដទៃ។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ថែរក្សា​ខ្ញុំ នោះខ្ញុំ​ក៏​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​សុវត្ថិ​ភាព ហើយ​មាន​ចិត្ត​ចង់​ចាត់​ទុក​តម្រូវ​ការ​អ្នក​ដទៃ ជា​សំខាន់​ជាង​តម្រូវ​ការ​ខ្លួន​ឯង។

ព្រះ​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​(១យ៉ូហាន ៤:៧-៨)។ ការ​សុគត​របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ​នៅ​លើ​ឈើ​ឆ្កាង គឺ​ជា​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវជម្រៅ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់ សម្រាប់​យើង​រាល់​គ្នា​(ខ.៩-១០)។ ដោយ​សារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់​យើង ហើយ​រស់​ក្នុង​យើង យើង​អាច​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដទៃ ដោយ​ដឹង​ថា​ទ្រង់​ជា​នរណា ហើយ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​(ខ.១១-១២)។

ពេល​យើង​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ ទ្រង់​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​របស់​ទ្រង់ ដល់​យើង​រាល់គ្នា​(ខ.១៣-១៥)។ ពេល​ដែល​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ជួយ​យើង ឲ្យ​ស្គាល់ និង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ទ្រង់​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ផ្លាស់​ប្រែ ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ល្អ​ដូច​ព្រះ​យេស៊ូវ(ខ.១៦-១៧)។ ការ​លូត​លាស់​ នៅ​ក្នុងការ​ទុក​ចិត្ត និង​ជំនឿ អាច​លុបបំបាត់​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​បន្តិច​ម្តង​ៗ ពេល​ដែល​យើង​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ស្រឡាញ់យើង…

គ្រែដែលនៅទទេ

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​អន្ទះ​សារ​ចង់​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​មន្ទីរ​ចាស់​ជរា សេនត៍ ចេមស៍ នៅ​តំបន់​ឆ្នេរ​ម៉ុនតេហ្គូ ប្រទេសចាម៉ៃកា ដើម្បី​ភ្ញាប់​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​លោក​រែនឌល(Rendell) ឡើង​វិញ ដែល​ប្រហែល​ពីរ​ឆ្នាំ​មុន គាត់​បាន​យល់អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ៉ ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មាន​ចំពោះ​គាត់។ អេវី(Evie) ជា​ក្មេង​ជំទង់ នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ចម្រៀង​វិទ្យាល័យ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​មួយ រៀង​រាល់​រដូវ​ផ្ការីក​មក​ដល់។ អេវី​បាន​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ​ជា​មួយ​លោក​រែនឌល ហើយ​ក៏​បាន​បក​ស្រាយ​ពន្យល់ អំពី​ដំណឹង​ល្អ ឲ្យ​គាត់​ស្តាប់  ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ ជា​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​គាត់។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ នៅ​ផ្នែក​ដែល​គេ​បាន​បែក​ចែក​សម្រាប់​ប្រុស​ៗ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​រក​មើល​លោករែនឌល នៅគ្រែ​គេង​របស់​គាត់ តែ​មិន​ឃើញ​គាត់​សោះ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទៅ​កន្លែង​ប្រចាំ​ការ​របស់​ក្រុម​ពេទ្យ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ នូវ​រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឮ។ គាត់​បាន​លាចាក​លោក មុន​ពេល​ខ្ញុំ​មក​ដល់​ប្រាំ​ថ្ងៃ។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ផ្ញើ​សារ​ទៅ​អេវី ទាំង​ទឹក​ភ្នែក ដើម្បី​ប្រាប់​ដំណឹង​ដ៏​សោក​សៅ​នេះ។ នាង​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប តាម​របៀប​ដ៏សាមញ្ញ​ថា “ពេល​នេះ លោក​រែនឌល​កំពុង​តែ​សប្បាយ​រីក​រាយ ជា​មួយ​ព្រះ​យេស៊ូវ។ អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​យើង​បាន​នាំ​គាត់​ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ កាល​គាត់​នៅ​រស់”។

ពាក្យ​សម្តី​របស់​នាង បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​សារៈ​សំខាន់​នៃ​ការ​ត្រៀម​ខ្លួន ដើម្បី​ចែក​ចាយ ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់ ឲ្យ​អ្នកដទៃ​បាន​ស្គាល់​ក្តី​សង្ឃឹម ដែល​យើង​មាន​ក្នុង​ព្រះ​គ្រីស្ទ។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ យើង​មិន​តែង​តែ​មាន​ភាព​ងាយ​ស្រួល នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ អំពី​ព្រះ​មួយ​អង្គ ដែល​តែង​តែ​គង់​នៅ​ក្បែរ​យើង​ជា​និច្ច​នោះ​ទេ(ម៉ាថាយ ២៨:២០) តែពេល​ដែល​យើង​គិត​អំពី​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ដែល​យើង និង​មនុស្ស​ដូច​លោក​រែន​ឌល អាច​ទទួល​បាន…

មិនដែលនៅឯកោ

ខណៈ​ពេល​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ កំពុង​តែ​និពន្ធ​សៀវភៅ​មុគ្គុទេសករ​ព្រះ​គម្ពីរ សម្រាប់​គ្រូ​គង្វាល​ទាំង​ឡាយ នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី គាត់​ក៏​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​វប្បធម៌​នៃ​ការ​រួប​រួម​គ្នា របស់​ប្រជាជាតិ​មួយ​នេះ។ គេ​បាន​ហៅ​វប្បធម៌​នៃ​ការ​រួប​រួម​នេះ ជា​ភាសា​ឥណ្ឌូនេស៊ី​ថា​  ហ្គូតុង រ៉ូយ៉ុង(gotong royong) ដែលមាន​ន័យ​ថា “ការ​ជួយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​”។ វប្បធម៌​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​មក​អនុវត្តន៍​នៅ​ក្នុង​ភូមិ ដោយ​អ្នក​ជិត​ខាងជួយ​សង់​ផ្ទះ​ឲ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ឬ​សង់​ស្ពាន ឬ​ក៏​ធ្វើ​ផ្លូវ​រួម​គ្នា​ជា​ដើម។ គាត់​ថា នៅ​ទីក្រុង គេ​ក៏​ប្រើ​វប្បធម៌​នេះ​ផង​ដែរ​។ ឧទាហរណ៍ ពេល​នរណា​ម្នាក់​ត្រូវ​ទៅ​ជួប​គ្រូពេទ្យ​តាម​ការ​ណាត់​ជួប គាត់​តែង​តែ​មាន​នរណា​ម្នាក់ ទៅ​ជួប​ពេទ្យជា​មួយ​គាត់។ នេះ​ជា​ប្រពៃណី​ដ៏​ល្អ។ ដូច​នេះ ពួក​គេ​មិ​នចាំ​បាច់​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី ឬ​ទៅ​ណា​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ។

នៅ​ទូទាំង​ពិភព​លោក អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​អរសប្បាយ ដោយ​នឹកចាំ​ថា យើង​ក៏​មិន​ដែល​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ដែរ។ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ដែល​ជា​អង្គ​ទី​បី​នៃ​ព្រះ​ត្រៃ​ឯក តែង​តែ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​យើង​ជា​និច្ច។​ ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ព្រះ​វរបិតា​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ បាន​ប្រទាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដល់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ម្នាក់​ៗ ដើម្បី​ “ធ្វើ​ជា​អង្គ​ជំនួយ និង​គង់​នៅជា​មួយ​យើង​អស់​កល្ប​ជា​និច្ច”(យ៉ូហាន ១៤:១៦)។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​សន្យា​ថា ព្រះ​វិញ្ញាណ​នៃ​ព្រះ នឹង​យាង​ចុះ​មក បន្ទាប់​ពី​ទ្រង់​យាង​ឡើង​នគរស្ថាន​សួគ៌​វិញ។ ទ្រង់​មានបន្ទូល​ថា “ខ្ញុំ​មិន​ចោល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឲ្យ​នៅ​កំព្រា​ទេ”(ខ.១៨)។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដែល​ជា​ព្រះវិញ្ញាណនៃ​សេចក្តី​ពិត នឹង​យាង​ចូល​គង់​ក្នុង​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ជា​ព្រះ​អម្ចាស់ និង​ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​(ខ.១៧)។

ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ គឺ​ជា​អ្នក​ជំនួយ អ្នក​កម្សាន្ត​ចិត្ត អ្នក​លើក​ទឹក​ចិត្ត…

សេចក្តីសប្បុរសសម្រាប់អ្នកដែលនៅរស់

ខ្ញុំ​បាន​ចម្រើន​វ័យ​ធំ​ឡើង ក្នុង​ពួក​ជំនុំ​មួយ ដែល​មាន​ប្រពៃណី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ជា​ច្រើន។ ឧទាហរណ៍ ពេល​ដែល​សមាជិក​ក្រុម​គ្រួសារ ឬ​មិត្ត​ភក្តិ​ជា​ទីស្រឡាញ់​ណា​ម្នាក់​ស្លាប់ ជា​ញឹក​ញាប់ ព្រះវិហារ​របស់​ខ្ញុំ បាន​ដាក់​កៅ​អី​វែង ឬ​ផ្ទាំង​គំនូរ​ណា​មួយ នៅ​តាម​ផ្លូវ​ដើរ​ក្នុង​ព្រះវិហារ ដោយ​មាន​ផ្លាក​ស្ពាន់​មួយ ដែល​មាន​សរសេរ​អក្សរ​ពី​លើ ដើម្បី​នឹកចាំ អំពី​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​មរណៈភាព​នោះ។ គេ​បាន​សរសេរ​ឈ្មោះ​គាត់ នៅ​លើ​ផ្លាក​នោះ ដើម្បី​រំឭក អំពី​ជីវិត​របស់គាត់​ដែល​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅហើយ។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ឲ្យ​តម្លៃ ចំពោះ​ការ​រំឭក​យ៉ាង​ដូច​នេះ។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​ឲ្យ​តម្លៃ​រហូត​ដល់​ពេល​សព្វ​ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ ប្រពៃណី​នេះ​តែង​តែ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈប់​បង្អង់ ហើយ​ពិចារ​ណា ព្រោះ​ផ្លាកទាំង​នោះ គឺ​ជា​វត្ថុ​ដែល​គ្មាន​ចលនា គ្មាន​ជីវិត។ តើ​យើង​អាច​ប្រើ​គ្រឿង​រំឭក​នេះ ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​អ្នក​ដែល​នៅ​រស់ ដោយ​របៀប​ណា​ខ្លះ?

បន្ទាប់​ពី​យ៉ូណាថាន ដែល​ជា​មិត្ត​សំឡាញ់​របស់​ដាវីឌ​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ដាវីឌ​ចង់​នឹក​ចាំ​អំពី​ទ្រង់ ហើយ​ក៏​បាន​រក្សាពាក្យ​សន្យា ដែល​ខ្លួន​មាន​ចំពោះ​ទ្រង់​(១សំាយ៉ូអែល ២០:១២-១៧)។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​មិន​បាន​ស្វែង​រក​វត្ថុ​ដែល​គ្មានជីវិត ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​រំឭក​ដល់​យ៉ូណាថាន​ឡើយ។ ទ្រង់​រក​ឃើញ​មភីបូសែត ដែល​ជា​បុត្រា​របស់​យ៉ូណាថាន(២សាំយ៉ូអែល ៩:៣)។ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​សប្បុរស(ខ.១) ដល់​មភីបូសែត(ខ.៦-៧) ដោយ​ប្រគល់​ដី​ដល់​គាត់(គឺដី​ដែល​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ស្តេច​សូល ដែល​ជា​ឰយុកោ​) ហើយ​ក៏​បាន​ផ្គត់​ផ្គង់​អាហារ និង​ទឹក​ជា​ប្រចាំ(គឺបរិភោគ​នៅ​តុ​របស់​ស្តេច)។

ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បន្ត​នឹក​ចាំ អំពី​អ្នក​ដែល​បាន​លាចាក​លោក ដោយ​ប្រើ​វត្ថុ​អ្វី​មួយ ជា​ការ​រំឭក​ដល់​ពួក​គេ ចូរយើង​កុំ​ភ្លេច​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​សប្បុរស ដល់​អ្នក​ដែល​នៅ​រស់ តាម​គំរូ​របស់​ស្តេច​ដាវីឌ​ផង​ដែរ។—JOHN BLASÉ

ការត្រាស់ហៅឲ្យមានចិត្តក្លាហានឡើង

ក្នុង​ចំណោម​រូប​ចម្លាក់​មនុស្ស​ប្រុស(ដែល​មាន​លោក​នេសិន មែនដេឡា លោក​វិនស្តុន ឈើឈីល លោក​មហាត្មៈ គន្ធី និង​អ្នក​ដទៃ​ទៀត) ក្នុង​ទីធ្លា​រដ្ឋ​សភានៅ​ទីក្រុង​ឡុងដ៏ មាន​រូប​ចម្លាក់​របស់​ស្រ្តី​ម្នាក់ ដែល​ឈរ​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង។ រូប​ចម្លាក់​ដែល​ឈរ​ម្នាក់​ឯង​នោះ គឺ​ជា​រូប​ចម្លាក់​អ្នក​ស្រី មីលីសិន ហ្វាសេត(Millicent Fawcett) ដែល​បាន​តស៊ូនៅ​ក្នុង​ការ​ទាម​ទា​ឲ្យ​ស្រ្តី​មាន​សិទ្ធិ​បោះ​ឆ្នោត។ រូប​ចម្លាក់​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន ដោយ​កាន់​ទង់​ជ័យ​មួយ ដែលមាន​សរសេរ​អក្សរ​ពី​លើ ទៅ​ដល់​អ្នក​ទាម​ទា​សិទ្ធិ​ជា​មួយ​គាត់​ថា “សេចក្តី​ក្លាហាន​មួយ អំពាវ​នាវ​ឲ្យ​មាន​សេចក្តីក្លាហាន​នៅ​គ្រប់​ទិសទី”។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ អ្នក​ស្រី​ហ្វាសេត​ចង់​មាន​ន័យ​ថា សេចក្តី​ក្លាហាន​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ជំរុញឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ទៀត​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ផង​ដែរ។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ផ្ទេរ​រាជ​ឲ្យ​បុត្រា​ទ្រង់ ព្រះ​នាម​សាឡូម៉ូន ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ពន្យល់​អំពី​ការទទួល​ខុស​ត្រូវ​ដ៏​ធ្ងន់ ដែល​នឹង​ធ្លាក់​មក​លើ​ស្មា​បុត្រា​អង្គ​នេះ។​ ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ក៏​បាន​ទទួល​បន្ទុក​ដ៏ធ្ងន់ នៅ​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ប្រទេស ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទំាង​ការ​ដឹក​នាំ​រាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល ឲ្យ​ដើរ​តាម​សេចក្តី​បង្គាប់​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់ និង​ការពារ​ទឹក​ដី​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ពួក​គេ ហើយ​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​ការ​សាង​សង់​ព្រះ​វិហារ ដែល​ជា​កិច្ចការ​ដ៏​ធំ​(១របាក្សត្រ ២៨:៨-១០)។

ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ជ្រាប​ថា សាឡូម៉ូន​មាន​ចិត្ត​ដែល​ញ័រ​ភ័យ បាន​ជា​ទ្រង់​លើក​ទឹក​ចិត្ត​សាឡូម៉ូន​ថា “ចូរ​មាន​កំឡាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង ហើយ​ធ្វើ​សំរេច​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច ឬ​រសាយ​ចិត្ត​ឡើយ ដ្បិត​ព្រះយេហូវ៉ា​ដ៏​ជា​ព្រះ គឺ​ជា​ព្រះ​នៃ​អញ ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​ឯង”(ខ.២០)។ សេចក្តី​ក្លាហាន​ដ៏​ពិត​របស់​ស្តេច​សាឡូ​ម៉ូន មិន​បាន​កើត​ចេញ​ពី​ជំនាញ ​ឬ​ទំនុកចិត្ត​របស់​ទ្រង់​ឡើយ តែ​បាន​កើត​ចេញ​ពី​ការ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​វត្ត​មាន និង​កម្លាំង​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​សេចក្តី​ក្លាហាន​ដែល​ស្តេច​សាឡូម៉ូន​ត្រូវ​ការ។

ពេល​ដែល​យើង​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក ជា​ញឹក​ញាប់ យើង​ព្យាយាម​តាំង​ចិត្ត​ឲ្យ​ក្លាហាន ឬ​កំឡា​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​ក្លាហាន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ…

ជាប់ចំណង តែមិនស្ងាត់មាត់ឡើយ

កាល​ពី​រដូវ​ក្តៅ នៃ​ឆ្នាំ១៩៦៣ បន្ទាប់​ពី​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ឡាន​ក្រុង​ពេញ​មួយ​យប់​ អ្នក​ស្រី​ហ្វេនី លូ ហេមើ(Fannie Lou Hamer) ដែល​ជា​សកម្ម​ជន​សិទ្ធិ​ពល​រដ្ឋ និង​អ្នក​ដំណើរ​ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​អាមេរិក​ស្បែក​ខ្មៅ​៦​នាក់​ទៀត ក៏​បានឈប់ ដើម្បី​ញាំ​អាហារ​ពេល​ល្ងាច ក្នុង​ក្រុង​វីណូណា​ រដ្ឋ​មីស៊ីស៊ីពី។ បន្ទាប់ពី​ពួក​អាជ្ញាធរ​ក្នុង​តំបន់ បាន​បង្ខំ​ពួក​គេ​ឲ្យ​ចាក​ចេញ ពួក​គេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន ហើយ​ចាប់​ដាក់​គុក។ ប៉ុន្តែ ការ​បន្ទាប​បន្ថោក​នេះ មិន​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​គ្រាន់​តែការ​ចាប់​ខ្លួន​ដោយ​ខុស​ច្បាប់​នេះ​ឡើយ។ ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗ​ក៏​ត្រូវ​គេ​វាយ​ដំ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែ អ្នក​ស្រីហ្វេនី​បាន​ទទួល​រងធ្ងន់​ជាង​គេ។ បន្ទាប់ពី​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដ៏​សាហាវ ដែល​ស្ទើរ​តែ​ឆក់​យក​ជីវិត​គាត់ គាត់​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា “សាវ័ក​ប៉ុល និងលោកស៊ីឡាស​ បានជាប់គុក ចូរ​ឲ្យ​រាស្រ្ត​របស់​យើង​ចេញ​ទៅ”។ ពេល​នោះ នាង​មិន​ច្រៀង​តែ​ម្នាក់​ឯងទេ​។​ អ្នក​ទោស​ដទៃ​ទៀត ក៏​បាន​ចូល​រួម​ថ្វាយ​បង្គំ​ជា​មួយ​គាត់​ផង​ដែរ ព្រោះ​ពួក​គេ​ជាប់​ឃុំ​តែ​រូបកាយ តែ​មិន​បាន​ជាប់​ឃុំខាង​វិញ្ញាណ​ឡើយ។

តាម​បទ​គម្ពីរ​កិច្ចការ ជំពូក១៦ សាវ័ក​ប៉ុល និង​លោក​ស៊ីឡាស​បាន​ជួប​ការ​ពិបាក​ជា​ច្រើន ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ជាប់​គុក ដោយសារ​ការ​និយាយ​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ ទុក្ខ​លំបាក​មិន​បាន​បង្អាក់​សេចក្តី​ជំនឿ​របស់​ពួក​គេ​ឡើយ​។ “លុះ​ពេល​ប្រហែល​ជា​កណ្តាល​អធ្រាត្រ ប៉ុល និង​ស៊ីឡាស កំពុង​តែ​អធិស្ឋាន ហើយ​ច្រៀង​សរសើរ​ដល់​ព្រះ ឯ​ពួក​អ្នក​ទោស​ក៏​ស្តាប់​ដែរ”(ខ.២៥)។ ​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន នៅ​ក្នុង​គុក​យ៉ាង​ដូច​នេះ បាន​ផ្តល់​ឱកាសឲ្យ​ពួក​គេ​ថ្លែង​ប្រាប់​អ្នក​ដទៃ អំពី​ព្រះយេស៊ូវ។​ “គេ​ក៏​ផ្សាយ​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​ដល់​អ្នកយាមគុក និង​ពួក​គ្រួ​គាត់​ទាំង​អស់​ដែរ”(ខ.៣២)។

មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន មិន​ទំនង​ជា​ជួប​កាលៈ​ទេសៈ​ដែល​ពិបាក​ខ្លាំង​ដូច​សាវ័ក​ប៉ុល…

ព្រះជាម្ចាស់បានសង្រ្គោះជីវិតខ្ញុំ

កាល​អើរ៉ុន(មិន​មែន​ឈ្មោះ​ពិត​របស់​គាត់) មាន​អាយុ​១៥​ឆ្នាំ គាត់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​អធិស្ឋាន​ទៅ​សាតាំង។ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា សាតាំង​គឺ​ជា​ដៃ​គូ​របស់​គាត់។ អើរ៉ុន​ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​កុហក់ លួច និង​បោក​ប្រាស់​ក្រុម​គ្រួសារ និង​មិត្ត​ភក្កិ​គាត់។ គាត់​ក៏​មាន​សុបិន​អាក្រក់​ផង​ដែរ។ គាត់​បាន​ក្រោក​ឡើង នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ហើយ​ក៏​បាន​ឃើញ​អារក្ស​នៅចុង​ជើង​គាត់។ វា​ប្រាប់​គាត់​ថា គាត់​នឹង​ប្រឡង​ជាប់ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​នឹង​ស្លាប់។ តែ​គាត់​ក៏​បាន​ប្រឡង​ជាប់ ហើយ​នៅ​មាន​ជីវិត​រស់។ អើរ៉ុន​ក៏​បាន​រំឭក​ថា ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​ដឹង​ច្បាស់​ថា សាតាំង​គឺ​ជា​អ្នក​កំភូត។

ដោយសារ​គាត់​ចង់​ទៅ​ជួប​ស្រី​ៗ គាត់​ក៏​បាន​ទៅ​ចូល​រួម​កម្ម​វិធី​បុណ្យ​របស់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ ដែល​នៅ​ទីនោះ មាន​បុរសម្នាក់​បាន​សុំ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់។​ គាត់​ថា ពេល​បុរស​នោះ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់ គាត់​មានអារម្មណ៍​ថា សន្តិ​ភាព​បាន​ជ្រួត​ជ្រាប​ពេញ​ខ្លួន​គាត់។​ គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ថា គាត់​បាន​ពិសោធន៍​នឹង​អំណាច​ដែល​ខ្លាំង​ជាង និង​មាន​សេរីភាព​ជាង អំណាច​របស់​សាតាំង។​ បុរស​ដែល​បាន​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​នោះ បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​ផែន​ការ សម្រាប់គាត់ ហើយ​សាតាំង​គឺ​ជា​អ្នក​កុហក។ សម្តី​របស់​បុរស​នោះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ការ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​អំពី​សាតាំង ពេល​ដែល​ទ្រង់​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ប្រឆាំង​នឹង​ទ្រង់​ថា សាតាំង​គឺ​ជា​អ្នក​កំភូត និង​ជា​ឪពុក​នៃ​សេចក្តី​កំភូត​(យ៉ូហាន ៨:៤៤)។

អើរ៉ុន​ក៏​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​សាតាំង ហើយ​បែរ​មក​រក​ព្រះគ្រីស្ទ​វិញ​។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​គាត់​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់(ខ.៤៧)។ គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​បម្រើ​ទ្រង់ ក្នុង​សហគមន៍​នៅ​ទីក្រុង ដោយ​ចែក​ចាយ អំពី​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ ដែល​ទទួល​បានពី​ការ​ដើរ​តាម​ព្រះ​យេស៊ូវ។​ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​បន្ទាល់​អំពី​អំណាច​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​អាច​ជួយ​សង្រ្គោះ គឺ​ដូច​ដែលគាត់​បាន​ថ្លែង​ប្រាប់​គេ​ថា ខ្ញុំ​អាច​និយាយ​ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សង្រ្គោះ​ជីវិត​ខ្ញុំ។…

ការថ្កោលទោសអ្នកដទៃ

អ្នក​ស្រី​លីសា(Lisa) មិន​មាន​ចិត្ត​អាណិត​ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ផឹត​ក្បត់​ឡើយ។ តែ​មាន​ពេល​មួយ​ នាង​ក៏​មាន​ការ​មិនពេញ​ចិត្ត​នឹង​ជីវិត​អាពាហ៍ពិ​ពាហ៍​របស់​នាង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​បាន​ព្យាយាម​ជម្នះ​ចិត្ត ដែល​មាន​ការ​ទាក់​ទាញ​ឲ្យប្រព្រឹត្ត​អំពើ​កំផឹត។ បទ​ពិសោធន៍​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​នេះ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​នាង​មាន​ការ​អាណិត​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ និង​មាន​ការយល់​ដឹង​កាន់​តែ​ច្បាស់​អំពី​ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​បាន​ចែង​ថា “អ្នក​ណា​ដែល​គ្មាន​បាប​សោះ ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ចោល​នាង​នឹង​ថ្ម​ជា​មុន​គេ​ចុះ”(យ៉ូហាន ៨:៧)។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ដូច​នេះ កាល​ទ្រង់​កំពុង​បង្រៀន​នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​ព្រះវិហារ។ ​ពួក​អាចារ្យ និង​ពួក​ផារិស៊ី គេ​នាំ​ស្ត្រី​ម្នាក់ ដែល​បាន​ទាន់​នៅ​ដំណេក​មក​ឯ​ទ្រង់ កាល​គេ​ដាក់​ស្ត្រី​នោះ នៅ​កណ្តាល​ជំនុំ​ហើយ នោះ​ក៏​ទូល​ថា “រីឯ​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ លោក​ម៉ូសេ​បាន​បង្គាប់ ឲ្យ​យើង​ខ្ញុំ​ចោល​ស្ត្រី​យ៉ាង​នេះ​នឹង​ថ្ម ដូច្នេះ តើ​លោក​គិត​ដូច​ម្តេច?”(ខ.៥)។ ដោយសារ​ពួក​គេ​ចាត់​ទុក​ទ្រង់ ជា​ការ​គំរាម​កំហែង ចំពោះ​អំណាច​របស់​ពួក​គេ ពួក​គេ​បាន​សួរ​ទ្រង់​ដូច​នេះ ធ្វើ​ជា​អន្ទាក់ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​តែ​បាន​រឿង​ចោទ​ប្រកាន់​ទ្រង់​(ខ.៦) ហើយ​កំចាត់​ទ្រង់​ចោល​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

ទ្រង់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប​ថា “អ្នក​ណា​ដែល​គ្មាន​បាប​សោះ ចូរ​ឲ្យ​អ្នក​នោះ​ចោល​នាង​នឹង​ថ្ម​ជា​មុន​គេ​ចុះ”។ ពេល​នោះ​ ក្នុងចំណោម​អ្នក​ដែល​ចោទ​ប្រកាន់​នាង គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ហ៊ាន​រើស​ថ្ម ចោល​នាង​សម្លាប់​នោះ​ឡើយ។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ដើរ​ចេញ​ម្នាក់​ម្តង​ៗ។

មុន​ពេល​យើង​ថ្កោល​ទោស​អ្នក​ដទៃ​ដោយ​ការ​រិះ​គន់ ដោយ​មិន​បាន​ពិនិត្យ​មើល​អំពើ​បាប​របស់​យើង ចូរ​យើង​ចាំ​ថា យើង​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ “ខ្វះ​មិន​ដល់​សិរីល្អ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់”(រ៉ូម ៣:២៣)។ ព្រះ​អង្គ​សង្រ្គោះ​របស់​យើង​មិន​បាន​ថ្កោលទោស​ស្រ្តី​នេះ ក៏​ដូច​ជា​យើង​រាល់​គ្នា​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ទ្រង់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ព្រះ​គុណ និង​ក្តី​សង្ឃឹម​(យ៉ូហាន ៣:១៦ ៨:១០-១១)។ ដូច​នេះ ចូរ​យើង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ យ៉ាង​ដូច​នេះ​ផង​ដែរ។—ALYSON KIEDA

ចិត្តរបស់អ្នកអធិស្ឋានតម

ការ​ឃ្លាន​អាហារ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ពិបាក​ទ្រាំ។ គ្រូ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ ឲ្យ​អធិស្ឋាន​តម ដើម្បី​ផ្តោត​ទៅ​លើព្រះ​ជា​ម្ចាស់។​ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ការ​អធិស្ឋាន​តម​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​កាន់​តែ​យូរ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឆ្ងល់​ថា តើ​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​អធិស្ឋាន​តម​៤០​ថ្ងៃ ដោយ​របៀប​ណា?​ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ ដើម្បី​ទទួល​បាន​នូវ​សន្តិ​ភាព កម្លាំង និង​ការ​អត់​ធ្មត់។ ជា​ពិសេស​គឺ​ការ​អត់​ធ្មត់​តែ​ម្តង។

បើ​យើង​មាន​សុខ​ភាព​ផ្លូវ​កាយ​ល្អ ការ​អធិស្ឋាន​តម​អាច​បង្រៀន​យើង អំពី​សារៈសំខាន់​នៃ​អាហារ​ខាង​វិញ្ញាណ​របស់​យើង។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​ថា “មនុស្ស​មិន​មែន​រស់ ដោយសារ​តែ​នំបុ័ងប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺ​រស់​ដោយសារ​គ្រប់​ទាំង​ព្រះបន្ទូល ដែល​ចេញ​ពី​ព្រះឱស្ឋ​ព្រះ​មក​ដែរ”(ម៉ាថាយ ៤:៤)។ ដូច​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ពី​ដំបូង ការអធិស្ឋាន​តម​តែ​ម្យ៉ាង គឺ​មិន​គ្រប់​គ្រាន់​ល្មម​នឹង​នាំ​យើង​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ឡើយ!

តាម​ពិត ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ធ្លាប់​ប្រាប់​រាស្រ្ត​ទ្រង់ តាម​រយៈ​ហោរា​សាការី​ថា ការ​អធិស្ឋាន​តម​របស់​ពួក​គេ គ្មាន​ប្រយោជន៍​ទេ ព្រោះ​វា​មិន​បាន​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បម្រើ​ដល់​អ្នក​ក្រី​ក្រ។​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​សួរ​ត្រង់​ៗ​ថា តើ​ពួក​គេ​ពិត​ជា​បាន​អធិស្ឋាន​តម ដើម្បី​ទ្រង់​មែន​ឬ?(សាការី ៧:៥)។

សំណួរ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ត្រង់​ចំណុច​នេះ បាន​បង្ហាញ​ថា ជា​បឋម បញ្ហា​នៃ​ការ​អធិស្ឋាន​តម​របស់​ពួក​គេ មិន​មែន​បណ្តាល​មក​ពី​បញ្ហា​ក្រពះ​របស់​ពួក​គេ​នោះ​ទេ តែ​គឺ​ដោយសារ​តែ​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ​គ្មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់។​ ពួក​គេ​បាន​បន្ត​បម្រើ​តែ​ខ្លួន​ឯង បាន​ជា​ពួក​គេ​មិន​បាន​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​ទ័យ​ព្រះ។ ដូច​នេះ ទ្រង់​ក៏​បាន​ជំរុញ​ពួក​គេ​ឲ្យ “​សំរេច​តាម​សេចក្តី​យុត្តិធម៌​ដ៏​ពិត ហើយ​សំដែង​សេចក្តី​សប្បុរស និង​សេចក្តី​អាណិត​មេត្តា​ដល់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ចុះ។ កុំ​ឲ្យ​សង្កត់សង្កិន​ស្រី​មេម៉ាយ ពួក​កំព្រា ពួក​អ្នក​ស្នាក់​នៅ ឬ​មនុស្ស​ទ័លក្រ​ឡើយ”(ខ.៩-១០)។ ​

គោលដៅ​របស់​យើង នៅ​ក្នុង​ការ​លត់​ដំ​ខាង​វិញ្ញាណ គឺ​ដើម្បី​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​យេស៊ូវ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​មាន​ការ​លូត​លាស់​កាន់​តែ​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ទ្រង់…