ជំនួយឲ្យមើលឃើញច្បាស់

មានពេលមួយប៉ារបស់ខ្ញុំបាននិយាយថា ការមើលឃើញស្លឹកឈើនៅលើដើមឈើច្បាស់ គឺប្រសើរជាងការមើលទៅដើមឈើ ឃើញតែពណ៌បៃតងព្រិលៗ។ កាលនោះ ខ្ញុំមានអាយុ១៨ឆ្នាំ ហើយមិនចង់ពាក់វែនតាមីញ៉ូបទេ ប៉ុន្តែ វាបានជួយឲ្យខ្ញុំមើលឃើញអ្វីៗបានច្បាស់ជាងមុន គឺឃើញភាពស្រស់ស្អាត មិនមែនឃើញរូបភាពព្រិលៗទៀត។
ពេលខ្ញុំអានព្រះគម្ពីរ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានខគម្ពីរខ្លះ ដែលខ្ញុំមិនអាចយល់ច្បាស់ ហើយខ្ញុំគិតថា វាគ្មានអ្វីដែលគួរឲ្យចង់មើល។ រឿងនេះគឺមិនខុសពីការដែលខ្ញុំមើលទៅដើមឈើ ដោយមិនពាក់វ៉ែនតាមីញ៉ូបនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ គ្មានខគម្ពីរណាដែលគួរឲ្យធុញទ្រាន់ទេ អ្វីដែលសំខាន់នោះ គឺខ្ញុំត្រូវការជំនួយក្នុងការមើលភាពស្រស់ស្អាត ក្នុងភាពលម្អិតនៅក្នុងខគម្ពីរនោះ។
បញ្ហានេះបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ ពេលដែលខ្ញុំអានកណ្ឌគម្ពីរនិក្ខមនំ។ កណ្ឌនេះនិយាយអំពីការដែលព្រះជាម្ចាស់បង្គាប់រាស្រ្តទ្រង់ ឲ្យសង់រោងឧបោសថ ដែលជាកន្លែងទ្រង់គង់នៅជាបណ្តោះអាសន្ន ក្នុងកណ្តាលចំណោមពួកអ៊ីស្រាអែល។ សាច់រឿងលម្អិតក្នុងបទគម្ពីរនេះ ហាក់ដូចជាមានភាពព្រិលៗ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានភាពធុញទ្រាន់។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានឈប់បង្អង់នៅចុងបញ្ចប់នៃជំពូក២៥ ដែលក្នុងនោះ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឲ្យពួកគេសង់ជើងចង្កៀង។ គេត្រូវយកមាសសុទ្ធធ្វើជាជើងចង្កៀង ឯជើងចង្កៀងនោះត្រូវឆ្លាក់ធ្វើឲ្យមានគល់ ដើម នប់ កន្សោមគ្រាប់ ហើយនឹងផ្កាភ្ជាប់ជាមួយគ្នា(ខ.៣១)។ ឯគល់ជើងចង្កៀងត្រូវមាននប់៤វិញ រាងដូចជាគ្រាប់ចំបក់(ខ.៣៤)។
ត្រង់ចំណុចនេះ បើយើងពិនិត្យមើលឲ្យបានលម្អិតបន្តិច យើងឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ចូលសម្រស់នៃធម្មជាតិ ទៅក្នុងរោងឧបោសថរបស់ទ្រង់ ដែលនេះជារឿងដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍។
សាវ័កប៉ុលបានមានបង្រៀនថា “អ្វីៗរបស់ទ្រង់ ដែលរកមើលមិនឃើញ តាំងពីកំណើតលោកីយ៍មក ទោះទាំងព្រះចេស្តាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច និងនិស្ស័យជាព្រះរបស់ទ្រង់ នោះឃើញច្បាស់វិញ ដោយពិចារណាយល់របស់ទាំងប៉ុន្មាន ដែលទ្រង់បានបង្កើតមក”(រ៉ូម…

ត្រីឆ្លាមដែលមិនខាំ

ក្នុងអំឡុងពេលវិស្សមកាល ក្រុមគ្រួសារខ្ញុំបានទៅលេងអាងចិញ្ចឹមត្រី ដែលនៅទីនោះ គេអាចប៉ះត្រីឆ្លាមតូចៗ ដែលគេបានដាក់ក្នុងអាងពិសេសមួយ។ កូនៗរបស់ខ្ញុំមានចិត្តរំភើបណាស់ដែលបានប៉ះពួកវា តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អប៉ុន្មានទេ។ ខ្ញុំក៏បានសួរបុគ្គលិកដែលប្រចាំការនៅទីនោះថា តើត្រីឆ្លាមនោះ ធ្លាប់ត្របាក់ម្រាមដៃគេទេ។ គាត់ក៏បានប្រាប់ខ្ញុំថា មុខនោះបន្តិច គេបានឲ្យចំណីវាស៊ីឲ្យឆ្អែត ហើយបន្ទាប់មក គេក៏បានឲ្យចំណីវាស៊ីបន្ថែមទៀត។ ពួកវានឹងមិនខាំដៃភ្ញៀវទេ ព្រោះពួកវាមិនទាន់ឃ្លានអាហារ។
ពេលដែលខ្ញុំដឹងថា ត្រីឆ្លាមនោះមិនខាំដៃមនុស្ស ដោយសារវាបានស៊ីចំណីឆ្អែត ខ្ញុំក៏បាននឹកចាំ អំពីបទគម្ពីរសុភាសិតដែលបានចែងថា “អ្នកណាដែលឆ្អែតហើយ ទោះទាំងសំណុំឃ្មុំក៏ណាយចិត្តដែរ”(សុភាសិត ២៧:៧)។ ការស្រេកឃ្លាន ដែលមានក្នុងចិត្ត និងវិញ្ញាណយើង អាចធ្វើឲ្យគំនិតយើងមានភាពអន់ខ្សោយ ពេលដែលយើងធ្វើការសម្រេចចិត្ត។ ការស្រេកឃ្លាននោះបាននាំឲ្យយើងជឿថា ការស្វែងរកអ្វីមួយមកចម្អែតខ្លួនឯង គឺមិនមែនជាការទាស់ខុសអ្វីទេ ទោះយើងកេងចំណេញ ឬដើរខ្សែលើនរណាម្នាក់ក៏ដោយ។

តែនេះមិនមែនជាព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់មិនសព្វព្រះទ័យឲ្យយើងរស់នៅ និងធ្វើអ្វីៗ តាមតែការស្រេកឃ្លានរបស់យើងនោះឡើយ។ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យយើងបានពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យយើងធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដោយសន្តិភាព និងភាពនឹងនរ ដែលទ្រង់ប្រទាន។ ពេលដែលយើងនឹកចាំថា ទ្រង់បានស្រឡាញ់យើង ដោយឥតលក្ខខ័ណ្ឌ យើងនឹងមានទំនុកចិត្ត នៅក្នុងការរស់នៅ។ ការនេះក៏ជួយឲ្យយើងអាចមានការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវ ដោយយើងថ្វាយជោគជ័យ របស់ទ្រព្យ និងទំនាក់ទំនងទាំងអស់ដល់ទ្រង់។

មានតែទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះ ដែលជួយឲ្យយើងមានការស្កប់ចិត្តដ៏ពិត។ សូមយើងស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យ ដែលទ្រង់មានចំពោះយើង ដើម្បីឲ្យយើងបាន “ពេញ…

ការបង្វៀងផ្លូវ

យើងអាចមានការពិបាក ពេលដែលយើងឮពាក្យថា “ទេ” ឬ ប្រាប់ឲ្យរង់ចាំនៅពេលក្រោយ ជាពិសេស ពេលដែលយើងយល់ថា ព្រះជាម្ចាស់បានបើកទ្វារឲ្យយើងបម្រើអ្នកដទៃ។ ពេលដែលខ្ញុំទើបតែចាប់ផ្តើមធ្វើការងារបម្រើព្រះ ខ្ញុំបានឃើញឱកាសការងារពីរ ដែលបានបើកឲ្យខ្ញុំបំពេញតម្រូវការរបស់ពួកជំនុំ តាមរយៈអំណោយទាន និងជំនាញរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ទីបំផុត ទ្វារទាំងនោះក៏បានបិទទៅវិញ។ ខ្ញុំក៏មានការខកចិត្ត តែក្រោយមក ខ្ញុំក៏មានឱកាសទទួលមុខតំណែងមួយទៀត ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវបានគេជ្រើសរើស។ ការត្រាសហៅនេះ ក៏បាននាំឲ្យខ្ញុំធ្វើការជាគ្រូគង្វាល ដែលបានធ្វើជាព្រះពរដល់ជីវិតមនុស្សជាច្រើន ក្នុងរយៈពេល ១៣ឆ្នំាកន្លងមកនេះ។

ក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ ជំពូក១៦ សាវ័កប៉ុល និងក្រុមការងាររបស់គាត់បានទទួលការដឹកនាំពីព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យផ្លាស់ប្តូរទិសដៅពីរដង។ ទីមួយ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ទ្រង់ឃាត់ពួកគេ មិនឲ្យផ្សាយព្រះបន្ទូលនៅស្រុកអាស៊ី(ខ.៦)។ បន្ទាប់មក ពួកគេ “នាំគ្នាចុះទៅឯស្រុកមីស៊ាវិញ ហើយខំចូលទៅក្នុងស្រុកប៊ីធូនា ប៉ុន្តែព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះយេស៊ូវមិនអនុញ្ញាតឲ្យចូលទេ”(ខ.៧)។ កាលនោះ ពួកគេមិនទាន់បានដឹងទេថា ព្រះជាម្ចាស់មានផែនការផ្សេងទៀត ដែលត្រឹមត្រូវសម្រាប់ព្រះរាជកិច្ច និងអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានបដិសេធចំពោះផែនការដំបូងរបស់ពួកគេ តែពួកគេមិនបានបាក់ទឹកចិត្តឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានរង់ចាំស្តាប់តាមការដឹកនាំរបស់ទ្រង់ ដោយសេចក្តីជំនឿ(ខ.៩-១០)។

តើនរណាមិនមានការសោកស្តាយ ចំពោះការបាត់បង់ដ៏ឈឺចាប់? យើងអាចមានអារម្មណ៍ថា មានរបួសក្នុងចិត្ត ពេលដែលយើងមិនបានធ្វើការងារ ដែលយើងប្រាថ្នា ឬពេលដែលក្តីស្រមៃយើងមិនក្លាយជាការពិត ឬក៏ការផ្លាស់ប្តូរការងារ មិនបានទទួលលទ្ធផលល្អ ដូចការរំពឹងទុក។ រឿងបែបនេះ…

ការស្រាយចំណង

អង្គការគ្រីស្ទបរិស័ទមួយមានបេសកកម្មបង្រៀន អំពីអំណាចនៃការប្រោសឲ្យជា ដែលមាននៅក្នុងការអត់ឱនទោស។ ពួកគេបានធ្វើសកម្មភាពជាច្រើន ដែលក្នុងនោះ ពួកគេបានសម្តែងរឿងខ្លីមួយ ដោយមានតួសម្តែងពីរនាក់ ត្រូវគេចងផ្អោបឲ្យទល់ខ្នងគ្នា ដែលអ្នកទីមួយជាអ្នកធ្វើខុសមកលើអ្នកទីពីរ។ ក្នុងរឿងនេះ មានតែអ្នកដែលជាជនរងគ្រោះប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចស្រាយចំណងនោះបាន។ បើគាត់មិនស្រាយចំណងនោះទេ គាត់នឹងនៅទល់ខ្នងជាមួយអ្នកដែលបានធ្វើខុសមកលើគាត់ជានិច្ច ទោះគាត់ខំរើបម្រាស់យ៉ាងណាក្តី។ ដូចនេះ បើគ្មានការអត់ឱនទោសដោយស្រាយចំណងដែលចងរឹតនោះទេ គាត់មិនអាចមានសេរីភាពបានឡើយ។

កាលណាយើងអត់ឱនទោសឲ្យនរណាម្នាក់ ដែលចូលមករកយើង ដោយការសោកស្តាយ ចំពោះកំហុសដែលខ្លួនបានធ្វើមកលើយើង គឺមានន័យថា យើងកំពុងតែរំដោះខ្លួនយើង និងគាត់ ឲ្យរួចពីចំណងនៃភាពល្វីងជូរចត់ និងការឈឺចាប់ ដែលបានចងរឹតយើង តាមរយៈកំហុសដែលគេបានធ្វើមកលើយើង។ តាមកណ្ឌគម្ពីរលោកុប្បត្តិ យើងឃើញថា យ៉ាកុបបានរស់នៅឆ្ងាយពីអេសាវ ដែលជាបងប្រុសគាត់អស់២០ឆ្នំា បន្ទាប់ពីគាត់ បានលួចសិទ្ធិបងច្បងពី អេសាវ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលដ៏វែងនេះបានកន្លងផុតទៅ ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានបង្គាប់លោកយ៉ាកុប ឲ្យវិលត្រឡប់ ទៅស្រុកកំណើតរបស់គាត់វិញ(លោកុប្បត្តិ ៣១:៣)។ គាត់ក៏បានស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ តែគាត់នៅមានការភ័យខ្លាច បានជាគាត់ឲ្យគេដឹកហ្វូងសត្វចេញទៅមុខគាត់ ធ្វើជាអំណោយសម្រាប់អេសាវ(៣២:១៣-១៥)។ ពេលបងប្អូនទាំងពីរជួបគ្នា យ៉ាកុបក៏បានក្រាបនៅទៀបជើងអេសាវ៧ដង ដោយការបន្ទាបខ្លួន(៣៣:៣)។ តើគាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើលប៉ុណ្ណា ពេលដែលអេសាវរត់មក ឱបគាត់ ហើយអ្នកទាំងពីរក៏បានទួញយំ ក្នុងការផ្សះផ្សានោះ(ខ.៤)។ ដូចនេះ លោកយ៉ាកុបមិនជាប់ចំណងនៃអំពើបាប ដែលគាត់បានធ្វើមកលើបងប្រុសគាត់ទៀតទេ។

តើអ្នកកំពុងតែជាប់ចំណងនៃការមិនអត់ឱនទោស និងជាប់បន្ទុកនៃកំហឹង ការភ័យខ្លាច ឬក្តីអាម៉ាស់ឬទេ?…

បន្សល់ទុកនូវគំរូល្អ

ខ្ញុំមានការប៉ះពាល់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ពេលដែលបានចូលរួមពិធីបុណ្យសពរបស់ស្រ្តីម្នាក់ ដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ការរស់នៅរបស់គាត់មានភាពសាមញ្ញ មិនមានអ្វីដែលអស្ចារ្យទេ។ ក្រៅពីពួកជំនុំ មិត្តភក្តិ និងអ្នកជិតខាងរបស់គាត់ គឺគេមិនសូវស្គាល់គាត់ទេ។ ប៉ុន្តែ គាត់ស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវ កូនទាំង៧នាក់ និងចៅទាំង២៥នាក់របស់គាត់។ គាត់សើចច្រើន និងបានបម្រើដោយចិត្តសប្បុរស ហើយអាចវាយកូនបាល់ទន់បានចម្ងាយឆ្ងាយ។

បទគម្ពីរសាស្តាបានចែងថា “ស៊ូទៅឯផ្ទះដែលមានការកាន់ទុក្ខ ជាជាងទៅឯផ្ទះដែលមានការជប់លៀង”(៧:២)។ “ចិត្តរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញា នោះតែងតែនៅក្នុងផ្ទះដែលមានការសោយសោក” ព្រោះនៅទីនោះ យើងអាចរៀនសូត្រអំពីអ្វីដែលសំខាន់បំផុត(៧:៤)។ លោកដាវីឌ ប្រ៊ូក(David Brooks) ដែលជាអ្នកនិពន្ធរបស់កាសែតញូយ៉កថែម បានមានប្រសាសន៍ថា មានគុណធម៌ពីរប្រភេទ គឺគុណធម៌ដែលគេមើលឃើញយើងមាន នៅក្នុងពាក្យសុំធ្វើការ និងគុណធម៌ ដែលយើងចង់ឲ្យគេលើកមកនិយាយអំពីខ្លួនយើង នៅថ្ងៃបុណ្យសពរបស់យើង។ ជួនកាល អ្នកខ្លះមានគុណធម៌ទាំងពីរនេះ តែជាញឹកញាប់ គុណធម៌ទាំងពីរហាក់ដូចជាមានការប្រកួតប្រជែងគ្នា ក្នុងជីវិតមនុស្សជាទូទៅ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងគួរតែឲ្យគេនឹកចាំ អំពីគុណធម៌ល្អរបស់យើង បន្ទាប់ពីយើងបានលាចាកលោកនេះ។

ស្ត្រីដែលបានលាចាកលោកនៅថ្ងៃនោះ មិនមានប្រវត្តិរូបសង្ខេប ដែលគួរឲ្យស្ងើចសរសើរនោះទេ តែកូនៗរបស់គាត់បានឡើងធ្វើទីបន្ទាល់ថា ការរស់នៅរបស់គាត់ បានឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីស្រ្តីដែលកោតខ្លាចព្រះ ដូចដែលបានពិពណ៌នា នៅក្នុងបទគម្ពីរសុភាសិត ជំពូក៣១។ គាត់បានជំរុញចិត្តពួកគេឲ្យស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូវ ហើយយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះអ្នកដទៃ។ ម្តាយរបស់ពួកគេបានយកគំរូតាមព្រះយេស៊ូវ គឺដូចដែលសាវ័កប៉ុលបានយកគំរូតាមព្រះយេស៊ូវ ហើយបង្រៀនគេឲ្យយកគំរូតាមទ្រង់ផងដែរ(១កូរិនថូស ១១:១)។

តើគេនឹងនិយាយអ្វីខ្លះ…

តើត្រូវដុតបំផ្លាញរបស់ដែលនាំឲ្យប្រព្រឹត្តបាបឬ?

កាលពីខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៤៩៧ មានបុព្វជិតម្នាក់ ឈ្មោះ គីរ៉ូឡាម៉ា សាវ៉ូណារ៉ូឡា(Girolama Savonarola) បាននាំគេ ធ្វើកម្មវិធីដុតបំផ្លាញដ៏ធំមួយ។ ពីដំបូងគាត់ និងសិស្សរបស់គាត់បានចំណាយពេលរាប់ខែ ដើម្បីប្រមែលប្រមូលរបស់របរ ដែលនាំឲ្យមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើបាប ឬភ្លេចភារៈកិច្ចសាសនា។ វត្ថុទាំងនោះ រួមមាន វត្ថុសិល្បៈ គ្រឿងសម្អាង ឧបករណ៍ និងសំលៀកបំពាក់ផ្សេងៗ។ ពេលដែលថ្ងៃកំណត់បានមកដល់ របស់របររាប់ពាន់ត្រូវបានគេប្រមូលផ្តុំ នៅទីលានសាធារណៈ ក្នុងទីក្រុងផ្លូរិន ប្រទេសអ៊ីតាលី ហើយគេក៏បានដុតបំផ្លាញពួកវាចោល។ ក្រោយមក គេក៏បានហៅព្រឹត្តិការណ៍នេះថា ភ្នក់ភ្លើងនៃវត្ថុដែលនាំឲ្យមានបាប។

អ្វីដែលលោកសាវ៉ូណារ៉ូឡាបានធ្វើនោះ ប្រហែលជាមានភាពហួសហេតុបន្តិច ហើយប្រហែលមកពីគាត់ មិនបានយល់សេចក្តីអធិប្បាយរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើភ្នំ។ កាលនោះ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា “បើភ្នែកស្តាំអ្នកនាំឲ្យរវាតចិត្ត នោះចូរខ្វេះចេញបោះចោលទៅ ដ្បិតដែលភ្នែកអ្នក១ត្រូវវិនាស នោះមានប្រយោជន៍ ជាជាងឲ្យរូបកាយទាំងមូល ត្រូវបោះទៅក្នុងនរក។ ហើយបើដៃស្តាំអ្នកនាំឲ្យរវាតចិត្ត នោះចូរកាត់ចេញបោះចោលទៅ ដ្បិតដែលដៃអ្នកម្ខាងត្រូវវិនាស នោះមានប្រយោជន៍ ជាជាងឲ្យរូបកាយទាំងមូល ត្រូវបោះទៅក្នុងនរក”(ម៉ាថាយ ៥:២៩-៣០)។ បើយើងកាត់ស្រាយព្រះបន្ទូលនេះ តាមន័យត្រង់ យើងនឹងមានការយល់ច្រឡំមិនខាន។ ការអធិប្បាយទាំងមូលនេះ គឺបានបង្រៀនយើង ឲ្យមុជចូលឲ្យជ្រៅ ជាជាងមើលតែផ្ទៃខាងលើនោះទេ ពោលគឺយើងត្រូវផ្តោតទៅលើសណ្ឋាននៃចិត្តរបស់យើង ជាជាងស្តីបន្ទោសថា របស់ក្រៅខ្លួនយើងដែលរំខាន និងល្បួងយើង…