ប្រភេទ  |  April

ផ្លាស់ប្រែពីមនុស្សមានបាប

មុន​ពេល​នាង​ម៉ារា​នៃ​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ ដើរ​តាម​ដាន​នៃ​លោក​យ៉ូហាន បាទីស្ទ ដោយ​រស់​នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន​ដូច​គាត់ដែរ(ឆ្នាំ ៣៤៤-៤២១ មុនគ្រីស្ទសករាជ) នាង​ក៏​បាន​ប្រើ​យុវភាព​របស់​នាង ដើម្បី​ដេញ​តាម​ការ​សប្បាយ និង​ទាក់​ទាញ​ប្រុស​ៗ​ឲ្យ​ធ្វើ​អំពើ​អសីលធម៌​ជា​មួយ​គាត់។ ពេល​ដែល​អាជីព​ដ៏​កខ្វក់​របស់​នាង​ឈាន​ដល់​កំរិត​ដ៏​ខ្ពស់​ នាង​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម ក្នុង​គោល​បំណង​ដើម្បី​បង្ខូច​អ្នក​ដំណើរ​ទាំង​ឡាយ ដែល​ស្វែង​រក​ជីវិត​ខាង​វិញ្ញាណ​នៅ​ទី​នោះ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ នាង​ក៏​បាន​ទទួល​ការ​ប៉ះ​ពាល់​ចិត្ត ឲ្យ​ទទួល​ស្គាល់​អំពើ​បាប​របស់​នាង ហើយ​នាង​ក៏​បាន​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ដែល​ផ្លាស់​ប្រែ និង​នៅ​ដាច់​ពី​គេ ក្នុង​វាល​រហោ​ស្ថាន។ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ដ៏​ឆាប់​រហ័ស​របស់​នាង​ម៉ារា បាន​បង្ហាញ​អំពី​ទំហំ​នៃ​ព្រះ​គុណ​របស់​ព្រះ និង​អំណាច​នៃ​ឈើ​ឆ្កាង​ដែល​ស្អាង​ជីវិត​មនុស្ស​ឡើង​វិញ។

សាវ័ក​ពេត្រុស​បាន​បដិសេធ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បី​ដង។ តែ​ប៉ុន្មាន​ម៉ោង មុន​ពេល​គាត់​បដិសេធ​ព្រះ​យេស៊ូវ លោក​ពេត្រុស​បាន​ប្រកាស់​ថា គាត់​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ស្លាប់ ដើម្បី​ព្រះ​យេស៊ូវ(លូកា ២២:៣៣) ដូច​នេះ ពេល​គាត់​ដឹង​ថា គាត់​មិន​អាច​ធ្វើតាម​ការ​សន្យា​នេះ គាត់​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង(ខ.៦១-៦២)។ បន្ទាប់​ពី​ព្រះយេស៊ូវ​សុគត ហើយ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ព្រះ​យេស៊ូវ​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ ឲ្យ​លោក​ពេត្រុស និង​ពួក​សាវ័ក​ដទៃ​ទៀត នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​នេសាទ​ត្រី។ ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​ឲ្យ​លោក​ពេត្រុស​មាន​ឱកាស​ប្រកាស​បី​ដង​ថា គាត់​ស្រឡាញ់​ទ្រង់ ដែល​កាល​ពី​មុន​គាត់​ក៏​បាន​បដិសេធ​ទ្រង់​បី​ដង​ផង​ដែរ​(យ៉ូហាន ២១:១-៣)។ បន្ទាប់​មក នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកាស​នី​មួយ​ៗ ព្រះយេស៊ូវ​ក៏​បាន​បង្គាប់​លោក​ពេត្រុស​ឲ្យ​ថែ​ទាំពួក​ជំនុំ​របស់​ទ្រង់​(ខ.១៥-១៧)។ ដោយសារ​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ព្រះ​គុណ​ដ៏​អស្ចារ្យ​នេះ ដល់​គាត់ លោក​ពេត្រុស​ក៏​បាន​បំពេញ​តួនាទីជា​គន្លឹះ នៅ​ក្នុង​ការ​កសាង​ពួក​ជំនុំ ហើយ​ក៏​បាន​លះបង់​ជីវិត​គាត់​ថ្វាយ​ព្រះ​គ្រីស្ទ នៅទី​បញ្ចប់។

យើង​ម្នាក់​ៗ​ប្រហែល​ជា​មាន​ប្រវត្តិ​បរាជ័យ នៅ​ក្នុង​ជីវិត ឬ​ធ្លាប់​ធ្វើ​បាប​ទាស់​នឹង​ព្រះ។ តែ​ព្រះ​គុណ​របស់​ទ្រង់ តែង​តែ​អនុញ្ញាតឲ្យ​យើង​មាន​ការ​បញ្ចប់ ដោយ​ជ័យ​ជម្នះ។ ដោយសារ​ព្រះ​គុណ​ទ្រង់ នោះ​ទ្រង់​បាន​ប្រោស​លោះ…

ការយល់ដឹង អំពីទុក្ខលំបាក

មាន​ពេល​មួយ ឪពុក​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​លទ្ធ​ផល​ពិនិត្យ​សុខ​ភាព​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច ដែល​រក​ឃើញ​ថា គាត់​បាន​កើត​ជម្ងឺ​មហា​រីក។ តែ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ការ​ព្យាបាល​ដោយ​ចាក់​គីមី គាត់​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ទី​បំផុត ជម្ងឺ​របស់​គាត់​មាន​ការ​ប្រែ​ប្រួល ហើយ​ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថានភាព​ដែល​អាច​គ្រប់​គ្រង​បាន។ គាត់​ក៏​បាន​រស់​នៅ ដោយ​គ្មាន​ជម្ងឺ​មហា​រីក​អស់​រយៈ​ពេល​៨​ខែ ប៉ុន្តែ ជម្ងី​មហារីក​ក៏​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ធ្ងន់​លើស​ដើម។ គាត់ និង​ភរិយា​របស់​គាត់ ក៏​បាន​ប្រឈម​នឹង​ការ​ពិត​នៃ​ការ​វិល​ត្រឡប់​របស់​ជម្ងឺ​មហារីក​ ដោយ​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ និង​សំណួរជា​ច្រើន ប៉ុន្តែ ក៏បាន​ទុក​ចិត្ត ចំពោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដោយ​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​ ដោយសារ​ការ​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​សម្រាប់​ពួក​គេ​កាល​ពី​ដំបូង​។

យើង​មិន​តែង​តែ​យល់​ថា ហេតុ​អ្វី​យើង​ត្រូវ​ជួប​ទុក្ខ​លំបាក​ឡើយ។ លោក​យ៉ូប​បាន​ជួប​រឿង​នេះ​ផង​ដែរ នៅ​ពេល​ដែល​ទុក្ខ​វេទនា និង​ការ​បាត់​បង់​ដ៏​សោក​សៅ​បំផុត បាន​កើត​មាន​ចំពោះ​គាត់។ តែ​ទោះ​គាត់​មាន​សំណួរ​ជា​ច្រើន​ក៏​ដោយ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ូប ជំពូក​១២ គាត់​បាន​ប្រកាស់​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ចេស្តា ព្រោះ “អ្វី​ដែល​ទ្រង់​បាន​រំលំហើយ ​គេ​នឹង​សង់​ឡើង​វិញ​មិន​បាន”(ខ.១៤) ហើយ “ទ្រង់​មាន​កំឡាំង​ឫទ្ធិ ហើយ​នឹង​ប្រាជ្ញា”(ខ.១៦)។​ “ទ្រង់​ចំរើន​សាសន៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន ហើយ​ក៏​បំផ្លាញ​គេ​វិញ”(ខ.២៣)។ ក្នុង​ការ​រៀប​រាប់​នេះ លោក​យ៉ូប​មិន​បាន​លើក​ឡើង អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ការ​ឈឺ​ចាប់ និង​ទុក្ខ​វេទនា​កើត​ឡើង​ចំពោះ​គាត់​ឡើយ។ គាត់​មិន​មាន​ចម្លើយ សម្រាប់​សំណួរ​នេះ ប៉ុន្តែ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ដោយ​ទំនុក​ចិត្ត​ថា “ព្រះ​ទ្រង់​មាន​ទាំង​ប្រាជ្ញា និង​ឥទ្ធិឫទ្ធិ​ផង ទ្រង់​ក៏​មាន​ព្រះដំរិះ និង​យោបល់​ដែរ”(ខ.១៣)។

យើង​ប្រហែល​ជា​មិន​យល់​ពី​មូល​ហេតុ ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ទុក្ខ​លំបាក កើត​ឡើង​ក្នុង​ជីវិត​យើង​ទេ តែ…

ផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់ការចូលនិវត្តន៍

លោក​បណ្ឌិត វរវីគ រ៉តវែល(Warwick Rodwell) ដែល​ជា​បុរាណ​វត្ថុ​វិទូ បាន​ត្រៀម​ខ្លួន ដើម្បី​ចូល​និវត្តន៍។ ពេល​នោះ គាត់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​រក​ឃើញ​ខុស​ពី​ធម្មតា​មួយ នៅ​ព្រះ​វិហារ​ធំ​លីជហ្វៀល ក្នុង​ប្រទេស​អង់​គ្លេស។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ជាង​សំណង់​ជីក​កាយ​កម្រាល​ឥដ្ឋ​របស់​ព្រះ​វិហារ​នោះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​បន្ទប់​ក្រោម​ដី ពួក​គេ​ក៏​បាន​រក​ឃើញ​រូប​ចម្លាក់​ទេវតា​កាព្រីយ៉ែល ដែល​គេ​គិត​ថា វា​មាន​ចំណាស់​ប្រហែល ១២០០​ឆ្នាំ។ បណ្ឌិត​រ៉តវែល​ក៏​បាន​ពន្យា​ពេលចូល​និវត្តន៍ ខណៈ​ពេល​ដែល​ការ​រក​ឃើញ​របស់​គាត់​នេះ បាន​នាំ​គាត់ ចូល​ទៅ​ក្នុង​រដូវ​កាល​ថ្មី​មួយ ដ៏​រំភើប​រីក​រាយ និង​មមាញឹក។

លោក​ម៉ូសេ​មាន​អាយុ​៨០​ឆ្នាំ ពេល​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​រក​ឃើញ​ដ៏​ឆេះ​ឆួល​មួយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​គាត់​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជា​រៀង​រហូត។ គាត់​ជា​កូន ដែល​ព្រះ​នាង​នៃ​នគរ​អេស៊ីព្ទ​បាន​យក​មក​ចិញ្ចឹម តែ​គាត់​មិន​ដែល​ភ្លេច​ថា គាត់​មាន​ដើម​កំណើតជា​ជន​ជាតិ​យូដា​នោះ​ឡើយ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ខឹង​សម្បា​នឹង​អំពើ​អយុត្តិធម៌ ដែល​គាត់​បាន​ឃើញ​ជន​ជាតិ​គាត់ទទួល​រង(និក្ខមនំ ២:១១-១២)។ ពេល​ដែល​ស្តេច​ផារ៉ោន​ដឹង​ថា លោក​ម៉ូសេ​បាន​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​អេស៊ីព្ទ ដែល​បាន​វាយ​ដំជន​ជាតិ​ហេព្រើរ ទ្រង់​ក៏​បាន​រៀប​គម្រោង​សម្លាប់​គាត់ បាន​ជា​លោក​ម៉ូសេ​បង្ខំ​ចិត្ត​រត់​គេច ទៅ​ស្រុក​ម៉ាឌៀន ហើយ​ក៏​បាន​រស់​នៅ​ទីនោះ​(និក្ខមនំ ១៣-១៥)។

៤០ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ​គាត់​មាន​អាយុ​៨០​ឆ្នាំ​ហើយ។ ពេល​ដែល​គាត់​កំពុង​ឃ្វាល​ចៀម​របស់​ឪពុក​ក្មេក​គាត់ ទេវតា​នៃ​ព្រះអម្ចាស់​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ខ្លួន ឲ្យ​គាត់​ឃើញ នៅ​ក្នុង​ភ្លើង ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ​ចេញ​ពី​គុម្ព​បន្លា។ លោក​ម៉ូសេ​ឃើញ​ថា គុម្ពបន្លា​នោះ​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆាប​ឆេះ​មិន​ចេះ​សុះ​សោះ(៣:២)។ នៅ​ពេល​នោះ​ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ត្រាស​ហៅ​លោក​ម៉ូសេ​ឲ្យដឹក​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ចេញ​ពី​ភាព​ជា​ទាសករ​នៅ​នគរ​អេស៊ីព្ទ(ខ.៣-២៥)។​ ដូច​នេះ ទោះ​គាត់​ដល់​វ័យ​ចូលនិវត្ត​ហើយ​ក្តី ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​ត្រាស​ហៅ​គាត់​ឲ្យ​ដឹក​នាំ​រាស្រ្ត​ទ្រង់។

បើ​សិន​ជា​អ្នក​ដល់​ពេល​ដែល​ចូល​និវត្ត តើ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អាច​ត្រាស​ហៅ​អ្នក​ឲ្យ​ធ្វើ​អ្វី ដើម្បី​សម្រេច​បំណង​ព្រះ​ទ័យ​របស់ទ្រង់ ដែល​ធំ​ជាង​បំណង​ចិត្ត​របស់​អ្នក?​…

អរសប្បាយនឹងសម្រស់

មាន​ផ្ទាំង​គំនូរ​មួយ​ផ្ទាំង ដែល​បាន​ទាក់​ភ្នែក​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដូច​ជា​ប៉ម​បញ្ចាំង​ពន្លឺ​នៅ​លើ​ទី​ខ្ពស់។ គេ​បាន​ដាក់​តាំង​វា​នៅលើ​ជញ្ជាំង ក្នុង​ផ្លូវ​ដើរ​ក្នុង​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ក្រុង​ដ៏​ធំ​មួយ។ គេ​បាន​គូរ​រូប​ជន​ជាតិ​ដើម​អាមេរិក​ណាវ៉ាចូ ដោយ​ប្រើ​ពណ៌​ប៉ាស្តែល ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង បាន​ជា​ខ្ញុំ​ឈប់ ដើម្បី​គយ​គន់ ដោយ​ការ​ស្ងើច​សរសើរ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ដេន(Dan) ដែល​ជា​ស្វាមី​ខ្ញុំ ឲ្យ​មើល​ទៅ​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ​ដែរ។

កាល​នោះ គាត់​កំពុង​តែ​ដើរ​មុខ​ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ដោយ​ដើរ​ហួស​ផ្ទាំង​គំនូរ​ផ្សេង​ទៀត នៅ​លើ​ជញ្ជាំង ដើម្បី​ឈរ​មើល​តែ​ផ្ទាំង​គំនូរ​មួយ​ផ្ទាំង​នេះ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ខ្សិប​ៗ​ថា “ស្អាត​ណាស់”។

មាន​អ្វី​ៗ​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ជីវិត​នេះ ដែល​ពិត​ជា​ស្អាត​មែន ដែល​មាន​ដូច​ជា​ផ្ទាំង​គំនូរ​ដ៏​វិចិត្រ ទេសភាព​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត និងសម្ភារៈ​ដែល​គេ​បាន​ផលិត​ដោយ​ដៃ​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ ស្នាម​ញញឹម​របស់​ក្មេង ស៊ុត​ពណ៌ខៀវ​របស់​សត្វ​ចាប​រ៉ូប៊ីន និងសំបក​គ្រំ​សមុទ្រ ក៏​ស្រស់​ស្អាត​ផង​ដែរ។ ដើម្បី​ជួយ​សម្រាល​បន្ទុក​នៃ​ជីវិត​នេះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារ​ពើ​ឲ្យ​ល្អ តាម​រដូវ​កាល(សាស្តា ៣:១១)។ ក្នុង​ភាព​ស្រស់​ស្អាត​នោះ អ្នក​ប្រាជ្ញ​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ពន្យល់​ថា យើង​អាច​មើល​ឃើញ​ភាព​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​នៃ​ស្នា​ព្រះ​ហស្ត​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​សិរីល្អ​នៃ​ព្រះ​រាជ​ដ៏​ឥត​ខ្ចោះ​របស់ទ្រង់ ដែល​ត្រូវ​មក​ដល់។

យើង​គ្រាន់​តែ​អាច​នឹក​ស្រមៃ​អំពី​ភាព​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​នោះ​ប៉ុណ្ណោះ ដូច​នេះ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​ស្គាល់​ភាពល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​នោះ​ជា​មុន តាម​រយៈ​សម្រស់​នៃ​អ្វី​ៗ​ដែល​យើង​អាច​ឃើញ​ក្នុង​ជីវិត​នេះ។ ទ្រង់​ក៏​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​គេ​សង្ឃឹមដល់​អស់​កល្ប​ទៅ​មុខ(ខ.១១)។ ថ្ងៃខ្លះ ជីវិត​យើង​ហាក់​ដូច​ជា​អាប់​អួរ ហើយ​មិន​បង្កើត​ផល​ផ្លែ​អ្វី​សោះ។​ ប៉ុន្តែ ដោយ​សេចក្តី​មេត្តា​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ នោះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​នូវ​ភាព​ស្រស់​ស្អាត សម្រាប់​ឲ្យ​យើង​ជញ្ជឹង​គិត។

លោក​ជើរ៉ាត ឃើទីស ដេឡាណូ(Gerard Curtis Delano) ដែល​ជា​វិចិត្រករ​នៃ​ផ្ទាំង​គំនូរ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្ងើច​សរសើរ​នេះ…

អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញ

ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ព្រលឹម ខ្ញុំ​បាន​បើក​បង្អួច​ផ្ទះ មើល​ទៅ​ព្រៃ ដែល​នៅ​ក្រោយ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​បាន​កត់​សំគាល់​ឃើញ​សត្វ​ស្ទាំង ឬ​សត្វ​ទីទុយ​មួយ​ក្បាល​ទំ​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម កំពុង​រក​មើល​ចំណី ក្នុង​តំបន់​នោះ។ នៅ​ពេល​ព្រឹក​ថ្ងៃ​មួយ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​សត្វ​ឥន្រ្ទី​ក្បាល​ត្រងោល​កំពុង​តែ​ទប់​ខ្លួន​នៅ​លើមែក​មួយ ដែល​នៅ​ខ្ពស់ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​ភូមិ​សាស្រ្ត​នៅ​ទីនោះ គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​តំបន់​ទាំង​មូល​ជា​របស់​វា​អញ្ចឹង។ វា​ទំនង​ជា​កំពុង​តែ​ស្វែង​រក “អាហារ​ពេល​ព្រឹក”។ វា​មើល​មក​ក្រោម ដូច​ស្តេច​ដែល​ទត​មើល​ពី​កន្លែង​ខ្ពស់។

ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​២របាក្សត្រ ១៦ លោក​ហាណានី ដែល​ជា​ហោរា​របស់​ព្រះ បាន​ទូល​ស្តេច​មួយ​អង្គ ឲ្យ​ជ្រាប​ថា សកម្មភាព​របស់​ទ្រង់ កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ទត​មើល​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គាត់​ទូល​ស្តេច​អេសា ដែល​ជា​ស្តេច​នៃនគរ​យូដា​ថា “​ទ្រង់​បាន​ពឹង​ដល់​ស្តេច​ស៊ីរី មិន​បាន​ពឹង​ដល់​ព្រះយេហូវ៉ា ជា​ព្រះ​នៃ​ទ្រង់”(ខ.៧)។ បន្ទាប់​មក លោក​ហាណានី​ក៏​បាន​ពន្យល់​ថា “​ព្រះនេត្រ​នៃ​ព្រះយេហូវ៉ា​ចេះ​តែ​ទត​ច្រវាត់ នៅ​គ្រប់​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល ដើម្បី​នឹង​សំដែង​ព្រះចេស្តា ជួយ​ដល់​អស់​អ្នក​ណា​ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្មោះត្រង់​ចំពោះ​ទ្រង់”(ខ.៩)។ ដោយសារ​ស្តេច​អេសា​បាន​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​ជំនួយ​ខុស ទ្រង់​តែង​តែ​ជួប​សង្រ្គាម​ជា​និច្ច។

ពេល​យើង​អាន​បទ​គម្ពីរ​នេះ យើង​ប្រហែល​ជា​យល់​ច្រឡំ​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ទត​មើល​យើង​គ្រប់​ជំហាន ដើម្បី​ចាំ​វាយ​ផ្ចាល់​យើង ដូច​សត្វ​បក្សី​ដែល​ចាំ​ចាប់​ចំណី។ ប៉ុន្តែ ពាក្យ​ពេចន៍​ដែល​លោក​ហាណានី​បាន​ថ្លែង​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​នេះ ​គឺ​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ភាព​វិជ្ជ​មាន​ទៅ​វិញ​ទេ។ គាត់​បាន​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​ទត​មើល​ជា​និច្ច ហើយ​រង់​ចាំយើង​ស្រែក​រក​ទ្រង់ ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ។

តើ​ព្រះ​នេត្រ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ បាន​ទត​មើល​មក​លោកិយ​នេះ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ភាព​ស្មោះ​ត្រង់ នៅ​ក្នុង​យើង​រាល់​គ្នា ដោយ​របៀប​ណា​ខ្លះ? តើ​ទ្រង់​អាច​ប្រទាន​ក្តី​សង្ឃឹម និង​ជំនួយ​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ?…

មិនដូចថ្ងៃម្សិលមិញ

ខ្ញុំ​មាន​ចៅ​ប្រុស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ចេយ(Jay)។ កាល​គាត់​នៅ​ក្មេង ឪពុក​ម្តាយ​គាត់​បាន​ឲ្យ​អាវ​យឺត​ថ្មី​មួយ ដល់​គាត់ សម្រាប់​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​របស់​គាត់។ គាត់​ក៏​បាន​ពាក់​អាវ​នោះ​ភ្លាម​ៗ​តែ​ម្តង ហើយ​ក៏​បាន​ពាក់​វា​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​មោទន​ភាព។

ពេល​ស្អែក​ឡើង ប៉ា​របស់​គាត់​ក៏​បាន​ឃើញ​គាត់​ពាក់​អាវ​នោះ​ទៀត ប៉ា​គាត់​ក៏​បាន​សួរ​គាត់​ថា “ចេយ តើអាវ​នោះ​បានធ្វើ​ឲ្យ​កូន​សប្បាយ​ចិត្ត​ទេ?”

ចេយ​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​ថា “មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដូច​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​ទេ?”

នេះ​ជា​បញ្ហា​ដែល​កើត​ឡើង​ជា​ធម្មតា ចំពោះ​របស់​ទ្រព្យ​ដែល​យើង​មាន។ បាន​សេចក្តី​ថា សូម្បី​តែ​របស់​ល្អ​ក្នុង​ជីវិត ក៏​មិន​អាច​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​សុភមង្គល​ដ៏​ជ្រាល​ជ្រៅ និង​ស្ថិត​ស្ថេរ ដែល​យើង​ចង់​បាន​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ទោះ​យើង​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ច្រើន​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​នៅ​តែ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ដដែល។

លោកិយ​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​សុភមង្គល តាម​រយៈ​ការ​ទទួល​បាន​នូវ​របស់​ទ្រព្យ​បន្ថែម ដែល​មាន​ដូច​ជា ខោអាវ​ថ្មី​ៗ យាន្ត​យន្ត​ថ្មី ឬ​បាន​ទូរស័ព្ទ ឬ​ក៏​នាឡិការ​ថ្មី​ជា​ដើម។ ប៉ុន្តែ  របស់​ទ្រព្យ​ដែល​យើង​ទទួល​បាន មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​សប្បាយចិត្ត នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ដូច​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​ឡើយ បាន​សេចក្តី​ថា ភាព​សប្បាយ​រីក​រាយ​ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ពី​របស់​ទ្រព្យ​ទាំង​នោះ បាន​ថយ​ចុះ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ។ មូល​ហេតុ គឺ​ដោយសារ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្កើត​យើង​មក សម្រាប់​ព្រះ​អង្គ គឺ​មិន​សម្រាប់​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ។

ថ្ងៃ​ណា​មួយ ពេល​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​អធិស្ឋាន​តម អស់​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្រង់​មាន​ការ​ហត់​ហេវ​ខ្លាំង សាតាំង​ក៏​បាន​ចូល​មក​ល្បួង​ទ្រង់ ឲ្យ​បំពេញ​ការ​ស្រេក​ឃ្លាន​របស់​ទ្រង់ ដោយ​ធ្វើ​ថ្ម​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​នំប៉័ង។ ព្រះយេស៊ូវក៏​បាន​ឆ្លើយ​តប ដោយ​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ ចោទិយកថា ៨:៣ ដែល​បាន​ចែង​ថា “មនុស្ស​មិន​មែន​រស់ ដោយសារ​តែ​នំបុ័ង​ប៉ុណ្ណោះទេ គឺ​រស់​ដោយ​សារ​គ្រប់​ទាំង​ព្រះ​បន្ទូល ដែល​ចេញ​ពី​ព្រះ​ឱស្ឋ​នៃ​ព្រះ​មក​ដែរ”(ម៉ាថាយ ៤:៤)។…

ការបម្រើអ្នកដែលតូចបំផុត

មាន​វីដេអូ​មួយ​បាន​បង្ហាញ​សកម្មភាព​របស់​បុរស​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​លត់​ជង្គង់ នៅ​ក្បែរ​ផ្លូវ​សម្រាប់​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ល្បឿនលឿន ដ៏​មមា​ញឹក ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នៃ​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ ដែល​មិន​អាច​គ្រប់​គ្រង​បាន។ គាត់​កំពុង​ទះ​ដៃ ហើយ​ស្រែក​ហៅនរណា​ម្នាក់​ឲ្យ​មក​រក​គាត់។ តើ​គាត់​រក​អ្វី? តើ​គាត់​កំពុង​ហៅ​ឆ្កែ​គាត់​ឬ? មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក គេ​ក៏​បាន​ឃើញ​សត្វទន្សាយ​មួយ​ក្បាល លេច​ឡើង​នៅ​ក្នុង​វីដេអូ​នោះ។ បុរស​នោះ​ក៏​បាន​លើក​ពរ​សត្វ​ទន្សាយ​ដែល​កំពុង​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​នោះ ហើយ​ក៏​បាន​រត់​ទៅ​រក​ទី​មាន​សុវត្ថិភាព។​

តើ​ហេតុ​អ្វី​ការ​ជួយ​សង្រ្គោះ​ដ៏​តូច​នេះ អាច​ត្រូវ​គេ​លើក​យក​មក​ផ្សាយ​ក្នុង​ពត៌​មាន​ក្នុង​ប្រទេស? ព្រោះ​ការ​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ការ​អាណឹត​ដល់​សត្វ​ដ៏​តូច​នេះ គឺ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ពី​ទស្សនិក​ជន​យ៉ាង​ខ្លាំង។ មាន​តែ​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ធំ​ទូលាយ និង​សប្បុរស​ទេ ដែល​មាន​ចិត្ត​អាណឹត​ចំពោះ​សត្វ​ដ៏​តូច​នេះ។

ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ថា​ នគរ​ព្រះ​គឺ​ប្រៀប​ដូច​បុរស​ម្នាក់ ដែល​បាន​រៀប​ពិធី​ជប់​លៀង ហើយ​ហៅ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នាឲ្យ​មក​ចូល​រួម។ ពិធី​ជប់​លៀង​នេះ គឺ​មិន​គ្រាន់​តែ​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​មាន​សុខ​ភាព​ល្អ និង​អ្នក​មាន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ក៏​សម្រាប់ “អ្នក​ក្រ ជន​ពិការ​ដៃ​ជើង និង​ជន​ពិការ​ភ្នែក​ផង​ដែរ”(លូកា ១៤:២១)។ ខ្ញុំ​សូម​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ដែល​បាន​ហៅ​អ្នក​ដែល​ទន់​ខ្សោយ និង​អ្នក​ដែល​គេ​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ ពុំ​នោះ​ទេ ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​ឱកាស​ទទួល​ការ​អញ្ជើញ​របស់​ទ្រង់​ផង​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ព្រះ​ទ្រង់​បាន​រើស​ពួក​ល្ងង់ល្ងើ​នៅ​លោកីយ៍​នេះ ដើម្បី​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ប្រាជ្ញ​មាន​សេចក្តី​ខ្មាស​វិញ ទ្រង់​បាន​រើស​ពួក​កំសោយ​នៅ​លោកីយ៍​នេះ … និង​ពួក​អ្នក​ដែល​គេ​មើលងាយ … ប្រយោជន៍​កុំ​ឲ្យ​មនុស្ស​ណា​បាន​អួត​ខ្លួន នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ឡើយ”(២កូរិនថូស ១:២៧-២៩)។

តើ​ព្រះ​ទ័យ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ត្រូវ​តែ​ធំ​ទូលាយ​ប៉ុណ្ណា ដើម្បី​ជួយ​សង្រ្គោះ​មនុស្ស​តូច​តាច​ដូច​ខ្ញុំ! ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប ចំពោះ​ទ្រង់​វិញ ខ្ញុំ​ត្រូវ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​ប្រែ​ទៅ​ជា​ធំ​ទូលាយ ដូច​ទ្រង់​ទេ? ខ្ញុំ​អាច​ដឹង​ថា ចិត្ត​ខ្ញុំ​ធំ​ទូលាយ មិន​មែន​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ផ្គាប់​ចិត្ត “មនុស្ស​សំខាន់”នោះ​ទេ តែ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បម្រើ​អ្នក​ដែល​សង្គម…

ការមើលឃើញពន្លឺ

នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ​នៃ​ទីក្រុង​ឡូស អែជែលេស មាន​បុរស​អនាថា​ម្នាក់ ដែល​កំពុង​តែ​មាន​បញ្ហា​ញៀន​ថ្នាំ បាន​បោះ​ជំហានចូល​ទៅ​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ការងារ​បេសកម្ម​កណ្តាល​អាធ្រាត ហើយ​ក៏​បាន​សុំ​ឲ្យ​គេ​ជួយ​គាត់។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះមក លោក​ប្រាយអិន(Brian) ដែល​ជា​ជន​អនាថា​នោះ ក៏​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​ជាសៈ​ស្បើយ។

ក្នុង​រយៈ​ពេល​នោះ លោក​ប្រាយអិន​ក៏​បាន​ដឹង​ថា ខ្លួន​ស្រឡាញ់​តន្រ្តី។ ទី​បំផុត គាត់​ក៏​បាន​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ក្រុម​តន្រ្តី​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ដែល​ជា​ក្រុម​តន្រ្តី​ករ​អាជីព ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​ជន​អនាថា។ ពួក​គេ​ក៏​បាន​ឲ្យ​លោក​ប្រាយអិនលេង​ភ្លេង​ទោល តែ​ម្នាក់​ឯង នូវ​បទ​ទំនុក​ដំកើង​របស់​លោក​ហេនដេល ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា ព្រះមែស៊ី ដែលបទ​នេះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា បទ “មនុស្ស​ដែល​ដើរ​ក្នុង​ភាព​ងងឹត”។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ដែល​ហោរា​អេសាយ​បាន​និពន្ធ ក្នុងអំឡុង​សម័យ​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត នៃ​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត​អ៊ីស្រាអែល គាត់​បាន​ច្រៀង​ថា “ឯ​បណ្តាជន​ដែល​ដើរ​ក្នុង​សេចក្តី​ងងឹត គេ​បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​យ៉ាង​ធំ ពួក​អ្នក​ដែល​អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នៃ​ម្លប់​សេចក្តី​ស្លាប់ គេ​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​មក​លើ​គេ​ហើយ”(អេសាយ ៩:២)។ អ្នក​ឯក​ទេស​ខាង​រិះគន់​តន្រ្តី បាន​សរសេរ​ក្នុង​ទស្សនា​វត្តី The New Yorker ថា “លោកប្រាយអិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទំនុក​ច្រៀង​មាន​ន័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​បាន​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​ជីវិត​របស់​គាត់​ផ្ទាល់”។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​ដំណឹង​ល្អ​ម៉ាថាយ ក៏​បាន​ដក​ស្រង់​បទ​គម្ពីរ​នេះ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ត្រាស​ហៅ​លោក​ម៉ាថាយ ឲ្យ​ចាក​ចេញ​ពី​ជីវិត​នៃ​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ជន​រួម​ជាតិ​គាត់ ហើយ​ឲ្យ​ដើរ​តាម​ទ្រង់​វិញ។ គាត់​បាន​ពិពណ៌​នា​ថា ព្រះយេស៊ូវ​បានសម្រេច​បទ​ទំនាយ​របស់​ហោរា​អេសាយ ដោយ​នាំ​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​របស់​ទ្រង់ ទៅ​ដល់​ខាង​នាយ​ទន្លេ​យ័រ​ដាន់ ហើយ​បន្ត​ទៅ​ដល់​ស្រុក​កាលីឡេ​នៃ​សាសន៍​ដទៃ​(ម៉ាថាយ ៤:១៣-១៥)។

តើ​នរណា​នឹង​ជឿ​ថា អ្នក​យក​ពន្ធ​ឲ្យ​ស្តេច​សេសា ដែល​ធ្វើ​បាប​ប្រជាជន​ខ្លួន​ឯង(ម៉ាថាយ ៩:៩) ឬ​អ្នក​ញៀន​ថ្នំា​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ឬ​ក៏​មនុស្ស​ដូច​យើង​រាល់​គ្នា…

កម្លាំងទីពីរ

ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ការ​ប្រកួត​រត់​ម៉ារ៉ាតុន​មីវូគី ពេល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​៥៤​ឆ្នាំ ដោយ​មាន​គោលដៅ​ពីរ គឺ​ដើម្បី​រត់​ឲ្យ​ដល់​ទី ហើយ​រត់​ឲ្យ​ចប់ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ក្រោម​៥​ម៉ោង។ ការ​រត់​ក្នុង​ចម្ងាយ​២០​គីឡូ​ម៉ែត្រ​ដំបូង មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ តែ​បើ​សិន​ជា​ចម្ងាយ​២០​គីឡូម៉ែត្រ​បន្ទាប់ មាន​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ដូចនេះ​ដែរ នោះ​មិន​ដឹង​ជា​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ។ ប៉ុន្តែ ការ​រត់​ប្រណាំង​មាន​ភាព​ហត់​នឿយ​កាន់​តែ​ខ្លាំង ហើយ​កម្លាំង​ទីពីរ​ដែល​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា នឹង​មាន​ឡើង​វិញ ក៏​មិន​បាន​មក​រក​ខ្ញុំ​ដែរ។ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​ដល់​ទី ការ​រត់​ដែល​ធ្លាប់​តែ​នឹង​នរ ក៏​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ការ​ដើរ​ដ៏​ឈឺ​ចាប់។

មិន​មែន​មាន​តែ​ការ​រត់​ប្រណាំង​ម៉ារ៉ា​តុន​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដែល​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង​ឡើង​វិញ។ ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃ​ជីវិត​ក៏​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង​ឡើង​វិញ​ផង​ដែរ។ ដើម្បី​អត់​ទ្រំា នៅ​ក្នុង​ការ​រត់​ប្រណាំង​នៃ​ជីវិត អ្នក​ដែល​ហត់​នឿយ និង​ព្រួយ​លំបាក ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ៤០:២៧-៣១ ជា​បទ​កំណាព្យ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ និង​បទ​ទំនាយ​ដ៏​មាន​ន័យ ដែល​បាន​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស ដែល​ត្រូវ​ការ​កម្លាំង ដើម្បី​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។ ព្រះ​បន្ទូល​ដែល​មិន​ចេះ​ហួស​សម័យ​នេះ បាន​ប្រាប់​អ្នក​ដែល​អស់​កម្លាំង និង​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​មិន​ដែល​អស់​ចិត្ត ឬឈប់​ខ្វល់​ពី​ពួក​គេ​ (ខ.២៧) ហើយ​ទ្រង់​មិន​ដែល​មើល​រំលង​ទុក្ខ​លំបាក​របស់​យើង​ឡើយ។ ព្រះ​បន្ទូល​របស់​ទ្រង់ ត្រង់​ចំណុច​នេះ បាន​ប្រទាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត និង​ការ​ធានា ហើយ​បាន​រំឭក​យើង អំពី​អំណាច និង​ប្រាជ្ញា​ដែល​គ្មាន​ដែន​កំណត់​របស់​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​(ខ.២៨)។

កម្លាំង​ទីពីរ ដែល​បាន​រៀប​រាប់​ក្នុង​ខ.២៩-៣១ គឺជា​អ្វី​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ ទោះ​យើង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹម ឬផ្គត់​ផ្គង់​គ្រួសារ ឬ​កំពុង​ជួប​បញ្ហា​សុខ​ភាព ឬ​ហិរញ្ញ​វត្ថុ ឬ​ក៏​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ដោយ​សារ​ភាព​តាន​តឹង​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង ឬបញ្ហា​ប្រឈម​ខាង​វិញ្ញាណ​ក្តី។ នេះ​ជា​កម្លាំង​ដែល​កំពុង​តែ​រង់​ចំា…

លាងស្អាតទាំងស្រុង

មាន​ពេល​មួយ​ប៊ិក​ពណ៌​ខៀវ​មួយ​ដើម បាន​បង្កប់​ខ្លួន នៅ​ក្នុង​ផ្នត់​កន្សែង​ពោះ​គោ​ពណ៌​សរ​របស់​ខ្ញុំ។ ពេល​ដែល​ម៉ាស៊ីន​បោក​ខោអាវ​កំពុង​តែ​បោក​គក់​កន្សែង​ពោះ​គោ ប៊ិក​នោះ​មិន​បាន​ខូច​ទេ តែ​វា​ក៏​បាន​ផ្ទុះ​ខ្ទេច ក្នុង​ម៉ាស៊ីន​សំងួតខោអាវ​។ ពេល​នោះ ទឹក​ប៊ិក​ពណ៌​ខៀវ​បាន​ប្រឡាក់​ពេញ​ក្នុង​ម៉ាស៊ីន​សំងួត។ កន្សែង​ពោះ​គោ​ពណ៌​សរ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ខូច​អស់។ ទោះ​ខ្ញុំ​ប្រើ​សាប៊ូ​ច្រើន​យ៉ាង​ណា​ នៅ​តែ​មិន​អាច​បោក​វា​ឲ្យ​ជ្រះ​ស្នាម​ប្រឡាក់​នោះ​បាន​ដដែល។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​យក​កន្សែង​ពោះ​គោ​នោះ ទៅ​ដាក់​នៅ​លើ​គំនរ​កន្ទប ខ្ញុំ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​លោក​យេរេមា ដែល​ជា​ហោរា​នៅ​សម័យ​សញ្ញា​ចាស់ ដែល​បាន​ពោល​ទំនួញ អំពី​ផល​វិបាក​ដ៏​ហិន​ហោច នៃ​អំពើ​បាប។ ដោយសារ​ពួក​បណ្តា​ជន​បាន​បដិសេធ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​ងាក​មក​រក​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ(យេរេមា ២:១៣) លោក​យេរេមា ក៏​បាន​ប្រកាស់ថា ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ស្នាម​ប្រឡាក់ នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ដ្បិត​ទោះ​បើ​ឯង​លាង​ខ្លួន​ដោយ​ក្បុង ហើយ​ប្រើ​សាប៊ូ​ជា​ច្រើន​ក៏​ដោយ គង់​តែ​ព្រះអម្ចាស់យេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ឯង នៅ​មាន​កត់​ជាប់​ចំពោះ​អញ​នៅ​ឡើយ​ដែរ”(ខ.២២)។ ពួក​គេ​គ្មានអំណាច​អ្វី ដើម្បី​ជួស​ជុល​ការ​ខូច​ខាត ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​នោះ​ឡើយ។

បើ​យើង​ពឹង​ផ្អែក​លើ​សមត្ថ​ភាព​ខ្លួន​ឯង នោះ​យើង​មិន​អាច​ដក​ស្នាម​ប្រឡាក់​នៃ​អំពើ​បាប​ចេញ​ពី​ខ្លួន​ឯង​បាន​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន។ តាម​រយៈ​អំណាច​នៃ​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​របស់​ទ្រង់ ទ្រង់​បាន “​សំអាត​យើង​រាល់​គ្នា ពី​គ្រប់​អំពើ​បាប​ទាំង​អស់”(១យ៉ូហាន ១:៧)។

គេ​ប្រហែល​ជា​ពិបាក​នឹង​ជឿ​ថា ទ្រង់​អាច​សម្អាត​បាប​របស់​យើង​បាន តែ​យើង​ត្រូវ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សេចក្តី​ពិត​ដែល​ថា គ្មាន​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប​ណា ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​មិន​អាច​ដក​ចេញ​ទាំង​ស្រុង​នោះ​ទេ។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ និងត្រៀម​ជា​ស្រេច​ដើម្បី​លាង​សម្អាត​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប សម្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ងាក​បែរ​មក​រក​ទ្រង់(ខ.៩)។ តាម​រយៈ​ព្រះ​គ្រីស្ទ យើង​អាច​រស់​នៅ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ដោយ​សេរីភាព និង​ក្តី​សង្ឃឹម។—LISA SAMRA