ប្រភេទ  |  January

ហោះហើរទៅបាត់

លោក​ប៊ែងស៊ី(Banksy) ជា​សីល្បៈ​ករ​ដែល​មាន​ភាព​ប៉ិន​ប្រសប់​ណាស់។ គាត់​បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​កាយ​វិការ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច ពេល​ដែល​ផ្ទាំង​គំនូរ​របស់​គាត់ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ក្មេង​ស្រី​កាន់​ប៉េងប៉ោង  ត្រូវ​បាន​គេ​ទិញ​ក្នុង​តម្លៃ​១​លាន​ផោន នៅ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ដេញ​ថ្លៃ​សូថេប៊ី ក្នុង​ទីក្រុង​ឡុងដ៍។ បន្ទាប់​ពី​គេ​ប្រកាស់​ថា ផ្ទាំង​គំនូរ​នេះ​ត្រូវ​បាន “លក់” មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក សម្លេង​កណ្តឹង​ក៏​បាន​រោទ៍​ឡើង ហើយ​ផ្ទាំង​គំនូរ​នោះ​ក៏​បាន​ថ្លាក់​ចុះ​ពី​ស៊ុម​របស់​វា កាត់​តាម​ម៉ាស៊ីន​កាត់​ក្រដាស់ ដែល​គាត់​បានបង្កប់​នៅ​ក្នុង​ស៊ុម​នោះ ធ្វើឲ្យ​ផ្ទៃ​រូប​ពាក់​កណ្តាល​ខាង​ក្រោម ត្រូវ​ដាច់​ដោច​អស់។ លោក​ប៊ែង​ស៊ី​ក៏​បាន​បង្ហោះ​រូប​ថត​មួយ ដែល​ក្នុងនោះ​គេ​ឃើញ​អ្នក​ដេញ​ថ្លៃ​ទាំង​ឡាយ ដែល​កំពុង​តែ​សម្តែង​កាយ​វិការ​សោក​ស្តាយ​ចំពោះ​ស្នា​ដៃ​ឯក​របស់​គាត់ ដែល​កំពុង​តែ​ត្រូវបាន​បំផ្លាញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ដាក់​ចំណង​ជើង​ឲ្យ​រូប​ភាព​នោះ​ថា “ទៅ​ហើយ ទៅ​ហើយ ហិន​ហោច​អស់”។

ត្រង់​ចំណុច​នេះ លោក​ប៊ែង​ស៊ី​កំពុង​តែ​ចម្អក​ឲ្យ​ពួក​អ្នក​មាន ប៉ុន្តែ គាត់​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​ ចំពោះ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​បាន​បាត់​បង់​ទៅ​នោះ​ឡើយ។ នៅ​ក្នុង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ គឺ​មាន​បង្កប់​ទៅ​ដោយ​ល្បិច​ជា​ច្រើន។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​មាន​បន្ទូល​ថា “កុំ​ឲ្យ​នឿយ​ហត់​ដល់​ខ្លួន ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ជា​អ្នក​មាន​ឡើយ ក៏​កុំ​ឲ្យ​ប្រើ​ប្រាជ្ញា​ឲ្យ​បាន​មាន​ឡើង​ដែរ។ តើ​ចង់​ភ្ជាប់​ភ្នែក​តាម​របស់​ដែល​សោះ​សូន្យ ឬ​ដ្បិត​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ តែង​តែ​ដុះ​ស្លាប​ជា​មិន​ខាន ក៏​នឹង​ហើរ​ទៅ​លើ​មេឃ បែប​ដូច​ជា​ឥន្ទ្រី”(ខ.៤-៥)។

លុយ​ជា​របស់​ដែល​ងាយ​បាត់​បង់​បំផុត។ យើង​ខិត​ខំ​ធ្វើ​ការ ដើម្បី​រក​លុយ តែ​វា​អាច​បាត់​បង់​ទៅ​វិញ ដោយ​សារ​កត្តា​ជា​ច្រើន។ ការ​វិនិយោគ​អាច​ខាត​បង់ អតិផរ​ណា​អាច​កើន​ឡើង យើង​ត្រូវ​បង់​ថ្លៃ​នេះ​បង់​ថ្លៃ​នោះ​មិន​ចេះ​ចប់ ចោរ​អាច​មក​លួច​ប្លន់ ហើយ​ភ្លើង​ និង​ទឹក​ជំនន់​ក៏​អាច​បំផ្លាញ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​យើង​ផង​ដែរ។ ទោះ​យើង​ព្យាយាម​គ្រប់​គ្រង​លុយ​យើង​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពេល​វេលាដែល​យើង​នៅ​សល់ សម្រាប់​ចាយ​វា ក៏​សល់​កាន់​តែ​តិច​ទៅ​ៗ។ ជីវិត​យើង​នៅ​ផែន​ដី​ ​នឹង​ដល់​ទីបញ្ចប់…

ការចម្រើនកម្លាំងដល់ជង្គង់ដែលខ្សោយ

កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ខ្ញុំ​បាន​ស្តាប់​បទ​ចម្រៀង​មួយ​បទ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ទត​រំលង​កំហុស​ខ្ញុំ ហើយ​ទត​ឃើញ​តម្រូវ​ការ​របស់​ខ្ញុំ” ដែល​និពន្ធ​ដោយ​អ្នកស្រី​ដូធី រេមបូ(Dottie Rambo) ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៧។ តែ​ខ្ញុំ​ច្រឡំ​ស្មាន​តែ​បទ​ចម្រៀង​នោះ មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ទត​រំលង​កំហុស​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ទត​ឃើញ​ជង្គង់​របស់​ខ្ញុំ”។ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង នោះ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជាព្រះ​ទត​មើល​ជង្គង់​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​វិញ។ តើ​ដោយ​សារ​ជង្គង់​ខ្ញុំ​ខ្សោយ​ឬ? តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ក្នុង​ភាសា​អង់​គ្លេស ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ គឺ​មាន​ន័យ​ថា “ភ័យ​ខ្លាច”។ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា តាម​ពិត​អ្នក​ស្រី​ដូធី បាន​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​នេះ ដើម្បី​រៀប​រាប់​អំពី​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គ្មាន​លក្ខ​ខ័ណ្ឌ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ គឺ​ដើម្បី​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​បង​ប្រុស​របស់​គាត់ ដែល​បាន​ជឿ​ថា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្រឡាញ់​គាត់​ទេ ព្រោះ​គាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស។ អ្នក​ស្រី​ដូធី​ក៏​បាន​ប្រើ​បទ​ចម្រៀង​នេះ ដើម្បី​ធានា​គាត់​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​ជ្រាប​អំពីភាព​កម្សោយ​របស់​គាត់ ហើយ​នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​គាត់​ជា​និច្ច។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដែល​គ្មាន​លក្ខ​ខ័ណ្ឌ​របស់​ព្រះ​អង្គ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដាកំពុង​ជួប​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សារ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​ចាត់​ហោរា ដូច​ជា​លោក​អេសាយ​ជា​ដើម ឲ្យ​នាំ​យក​ព្រះ​រាជ​សារ​ព្រះអង្គ​ទៅ​ប្រកាស់ ដល់​រាស្រ្ត​ដែល​បាន​វង្វេង​ចេញ​ពី​ព្រះ​អង្គ។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​អេសាយ ជំពូក​៣៥ លោក​ហោរា​រូប​នេះ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ឲ្យ​មាន​សង្ឃឹម​ឡើង ព្រោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​នឹង​ស្តារ​ពួក​គេ​ឡើង​វិញ​មិន​ខាន។ ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​នោះ នឹង “ចំរើន​កំឡាំង​ដៃ​ដែល​ខ្សោយ ហើយ​ឲ្យ​ក្បាល​ជង្គង់​ដែល​ញ័រ​បាន​មាំមួន​ឡើង”(ខ.៣)។ តាម​រយៈ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ទទួល រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​នឹង​អាច​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា នៅ​ក្នុង​ខ.៤ លោក​អេសាយ​បាន​បង្គាប់​ពួក​គេ​ថា “ត្រូវ​ឲ្យ​ប្រាប់​ដល់​ពួក​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ភ័យ​ខ្លាច​ថា ចូរ​ឲ្យ​មាន​កំឡាំង​ចុះ កុំ​ឲ្យ​ខ្លាច​ឡើយ”។

តើ​អ្នក​កំពុង​តែ​មាន​ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ​ឬ​ទេ? ចូរ​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​ចុះ។ ព្រះ​អង្គ​ចម្រើន​កម្លាំង​ដល់​ជង្គង់​ដែល​ខ្សោយ…

ជីវិតពេញបរិបូរ

កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩១៨ ពេល​ដែល​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​១​ជិត​ចប់ លោក​អេរិក អេនស្រ្តម(Eric Enstrom) ដែល​ជា​ជាង​ថត បាន​ប្រមូល​រូប​ថត​ដែល​គាត់​បាន​ថត ក្នុង​ពេល​កន្លង​មក។ គាត់​ចង់​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​រូប​ថត ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង អំពី​អត្ថ​ន័យ​នៃ​ភាព​ពេញ​លេញ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​អារម្មណ៍​ថា កំពុង​តែ​មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ចូល​ចិត្ត​រូប​ថត​គាត់​ណាស់។ ក្នុង​រូប​ថត​នោះ គេ​ឃើញ​រូប​តា​ចាស់​ម្នាក់​ដែល​មាន​ពុក​មាត់​ស្រម៉ូម កំពុង​តែ​អង្គុយ​ឈ្ងោក ហើយ​ដៃសង្រួម​ចូល​គ្នា ដើម្បី​អធិស្ឋាន។ នៅ​ពី​មុខ​គាត់ គឺ​គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​សៀវ​ភៅ​មួយ​ក្បាល វ៉ែន​តា​មួយ​ បបររាវ​ៗ​មួយ​ចាន នំប៉័ង​មួយ​ដុំ និង​កាំបិត​មួយ។ ពោល​គឺ​គាត់​មាន​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ឯង។

អ្នក​ខ្លះ​ប្រហែល​ជា​និយាយ​ថា រូប​ថត​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ពី​ភាព​ខ្វះ​ខាត។ ប៉ុន្តែ លោក​អេស្រ្តម​ចង់​បង្ហាញ​អត្ថ​ន័យ​ដែល​ផ្ទុយ​ពីនេះ។ គាត់​ចង់​ប្រាប់​គេ​ថា បុរស​នោះ​កំពុង​តែ​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ដ៏​ពេញ​លេញ ដោយ​សារ​គាត់​មាន​ជីវិត​ដែល​ដឹង​គុណ​ព្រះ​សម្រាប់​គ្រប់ការ​ទាំង​អស់។ យើង​ក៏​អាច​មាន​ជីវិត​ដូច​គាត់​ផង​ដែរ ទោះ​យើង​ស្ថិត​ក្នុង​កាលៈ​ទេសៈ​បែប​ណា​ក៏​ដោយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​ប្រកាស់​ដំណឹង​ល្អ នៅ​ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​យ៉ូហាន ជំពូក​១០​ថា ព្រះ​អង្គ​បាន​យាង​មក​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​មាន​ជីវិត​ដែល​ពេញ​បរិបូរ(ខ.១០)។ កាល​ណា​យើង​គិត​ថា ភាព​ពេញ​លេញ​នោះ គឺ​ជា​ការ​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ច្រើន នោះ​មាន​ន័យ​ថា​យើង​កំពុង​តែ​មាន​ការ​យល់​ខុស ចំពោះ​ដំណឹង​ល្អ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ហើយ។ ភាព​ពេញ​លេញ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​មាន​បន្ទូល​នេះ គឺ​មិន​អាច​វាស់ តាម​ស្តង់​ដា​របស់លោកិយ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ភាព​សម្បូរ​សប្បាយ ឬ​អចលន​ទ្រព្យ​នោះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ ត្រូវ​វាស់​ស្ទង់​តាម​ផ្លូវ​ចិត្ត គំនិត វិញ្ញាណ និងកម្លាំង​ដែល​ចម្រើន​ឡើង ដោយ​ការ​ដឹង​គុណ ចំពោះ​ព្រះ​ដែល​ជា​អ្នក​គង្វាល​ដ៏​ល្អ ដែល​បាន​លះ​បង់ “ព្រះ​ជន្ម​ទ្រង់ ​សម្រាប់​ចៀម”(ខ.១១)…

ភាជនៈពីសម័យបុរាណ

ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ ខ្ញុំ​រក​បាន​ភាជនៈដី​ចាស់​ៗ​មួយ​ចំនួន។ ភាជនៈ​ដី​បុរាណ​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ជាង​គេ ត្រូវ​បាន​គេ​ជីក​រក​ឃើញ នៅ​កន្លែង​មួយ ដែល​មាន​អាយុ​កាល តាំង​ពី​សម័យ​លោក​អ័ប្រាហាំ។ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ មាន​ភាជនៈ​បុរាណ​មួយ ក្នុង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ដែលមាន​ចំណាស់​ជាង​នេះ​ទៀត ។ ​វា​មិន​មាន​អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចង់​មើល​ទេ ព្រោះ​វា​ប្រឡាក់ មាន​ស្នាម​ប្រេះ ឆែប និង​ត្រូវ​ការ​ការ​សម្អាត​ឲ្យ​បាន​ល្អ។ ខ្ញុំ​បាន​រក្សា​វា​ទុក​ក្នុង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ដើម្បី​រំឭក​ខ្ញុំ​ថា ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ជា​មនុស្ស​ដែល​កើត​ពី​ដី​ឥដ្ឋ​ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​ជា​ភាជនៈ​ ដែល​មាន​ភាព​ផុយ​ស្រួយ និង​ទន់​ខ្សោយ តែ​នៅ​ក្នុង​ខ្ញុំ គឺ​មាន​ព្រះយេស៊ូវ ដែល​ជា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​មាន​តម្លៃ។ គឺ​ដូច​មាន​សេចក្តី​ចែង​ថា “យើង​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នេះ​នៅ​ក្នុង​ភាជនៈ​ដី ដើម្បី​ឲ្យ​ឥទ្ធិ​ឫទ្ធិ​លើស​លប់​បាន​មក​ពី​ព្រះ មិន​មែន​ពី​យើង​ខ្ញុំ​ទេ”(២កូរិនថូស ៤:៧)។

សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា “​យើង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គេ​សង្កត់សង្កិន​គ្រប់​ជំពូក តែ​មិន​ទ័ល​ផ្លូវ​ឡើយ មាន​សេចក្តី​វិលវល់ តែ​មិន​ទ័ល​គំនិត​ទេ មាន​គេ​ធ្វើ​ទុក្ខ តែ​មិន​មែន​ត្រូវ​ចោល​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ទេ ត្រូវ​គេ​វាយ​ដួល​ស្តូក តែ​មិន​ស្លាប់​ទេ”(ខ.៨-៩)។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គាត់​ប្រៀប​ដូច​ជា​ភាជនៈ​ដែល​ទទួល​រង​សម្ពាធ ដែល​មាន​ដូច​ជា ការ​សង្កត់​សង្កិន សេចក្តី​វិល​វល់ ការ​ដែល​គេ​ធ្វើ​ទុក្ខ​ និង​វាយ​ដួល​ស្តូក​ជា​ដើម ។ នេះ​ជា​សម្ពាធ​ដែល​ភាជនៈ​ត្រូវ​តែ​ទទួល​រង។ តែ​ដោយសារ​យើង​បាន​ទទួល​កម្លាំង​ជួយ​ទប់​ទល់​ពី​ព្រះយេស៊ូវ នោះ​យើង មិន​ទ័ល​ផ្លូវ មិន​ទ័ល​គំនិត មិន​ត្រូវ​ចោល​នៅ​ម្នាក់​ឯង និង​មិន​ស្លាប់​ទេ។

សាវ័ក​ប៉ុល​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ផង​ដែរ​ថា “យើង​ខ្ញុំ​ផ្ទុក​សេចក្តី​សុគត​នៃ​ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ នៅ​ក្នុង​រូបកាយ​យើង​ខ្ញុំ​ជានិច្ច”(ខ.១០)។ បាន​សេចក្តី​ថា យើង​ត្រូវ​មាន​ចិត្ត​ដែល​ឈប់​ពឹង​ផ្អែក​លើ​កម្លាំង​ខ្លួន​ឯង តែ​ត្រូវ​ទុក​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង​ទៅលើ​ភាព​គ្រប់​គ្រាន់ នៃ​ព្រះ​ដែល​គង់​នៅ​ក្នុង​យើង…

កៅអីមិត្តភាព

នៅ​ប្រទេស​ស៊ីមបាវេ ភាព​តក់​ស្លត់​ដោយ​សារ​សង្រ្គាម និង​ភាព​អត់​ការងារ​ធ្វើ​ក្នុង​កំរិត​ដ៏​ខ្ពស់ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជា​ជន​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម។ ហេតុ​នេះ​ហើយ គេ​ក៏​បាន​បង្កើត​កម្ម​វិធី​កៅ​អី​មិត្ត​ភាព។ ប៉ុន្តែ មនុស្ស​ដែល​អស់​សង្ឃឹម អាច​ទៅ​ទទួល​ការ​ប្រឹក្សា​ផ្លូវ​ចិត្ត ពី “ដូន​ចាស់​មួយ​ក្រុម” ដែល​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល។ ពួក​គាត់​ជា​ស្រ្តី​ចាស់​ទុំ ដែល​បាន​រៀន​អង្គុយ​ស្តាប់​គេនិយាយ​អំពី​ទុក្ខ​លំបាក​ផ្សេង​ៗ ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ជម្ងឺ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត ដែល​នៅ​ប្រទេស​នេះ គេ​ហៅ​ជម្ងឺ​នេះ​ថា  “ជម្ងឺ​គិត​ច្រើន​ពេក”។

គេ​ក៏​បាន​យក​កម្ម​វិធី​កៅ​អី​មិត្ត​ភាព​មក​ប្រើ នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀតផងដែរ ​ដូច​ជា កោះហ្សានហ្ស៊ីបា ទីក្រុង​ឡុងដ៏ និង​ទីក្រុង​ញូយក។ អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​ម្នាក់​នៅ​ទីក្រុង​ឡុងដ៍​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “យើង​មាន​ចិត្ត​រំភើប​រីករាយ ចំពោះ​លទ្ធ​ផល​ដែល​យើង​ទទួល​បាន​ពី​កម្ម​វិធី​នេះ”។ អ្នក​ប្រឹក្សា​ផ្លូវ​ចិត្ត​ម្នាក់ នៅ​ទីក្រុង​ញូយ៉ក ក៏​យល់​ដូច​នេះ​ដែរ។ គាត់​ថា “អ្នក​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​អង្គុយ​នៅ​លើកៅ​អី​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​សន្ទនា​ដ៏​កក់​ក្តៅ ជា​មួយ​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​អ្នក”។

កម្ម​វិធី​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ អំពី​ភាព​កក់​ក្តៅ និង​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​ការ​ជជែក​ជា​មួយ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ចេស្តា​នៃ​យើង។ លោក​ម៉ូសេ​មិន​បាន​ប្រើ​កៅអី ដើម្បី​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ឡើយ តែ​គាត់​បាន​ប្រើ​រោង​ឧបោសថ ដែល​គាត់​បាន​ហៅ​ថា ត្រសាល​ជំនុំ។ នៅ​ទីនោះ “ព្រះ​យេហូវ៉ា​ទ្រង់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ប្រទល់​មុខ​នឹង​ម៉ូសេ ដូច​ជា​មនុស្ស​និយាយ​នឹង​សំឡាញ់​ខ្លួន(និក្ខមនំ ៣៣:១១)។” លោក​យ៉ូស្វេ​ដែល​ជា​អ្នក​ជំនួយ​របស់​គាត់ មិន​ចង់​ចេញ​ពី​ត្រសាល​នោះ​ឡើយ គឺ​ប្រហែល​មក​ពី​គាត់​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​យ៉ាង​ខ្លាំង មកលើ​ពេល​វេលា​ដែល​គាត់​ចំណាយ​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ(ខ.១១)។

សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ យើង​មិន​ត្រូវ​ការ​ត្រសាល​ជំនុំ​នោះ​ទៀត​ឡើយ។ ព្រះ​យេស៊ូវ​បាន​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​យើង​ចូល​ទៅ​រក​ព្រះ​វរបិតា ដោយ​ផ្ទាល់​ៗខ្លួន​។ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ប្រាប់​ពួក​សិស្ស​ថា “​ខ្ញុំ​ហៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា​ជា​សំឡាញ់​វិញ ពី​ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដឹង​គ្រប់​ការ​ទាំង​អស់ ដែល​ខ្ញុំ​ឮ​ពី​ព្រះវរបិតា​ខ្ញុំ​មក”(យ៉ូហាន ១៥:១៥)។ ជា​ការ​ពិត​ណាស់…

ការនាំក្មេងជំនាន់ក្រោយឲ្យស្គាល់ព្រះ

មាន​ជន​ល្បី​ឈ្មោះ​ម្នាក់ ចូល​ចិត្ត​និយាយ​វាយ​ប្រហារ​ត្រង់​ៗ មក​លើ​អ្នក​ជឿ​ព្រះ។ គាត់​មិន​ជឿ​ថា ព្រះ​ពិត​ជា​មាន​មែន​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​ចង់​ឲ្យ​ឪពុក​ម្តាយ​បង្រៀន​កូន ឲ្យ​ដើរ​តាម​ជំនឿ ឬ​សាសនា​របស់​ខ្លួន ព្រោះ​គាត់​យល់​ថា វា​ជា​ទង្វើរ​អសីលធម៌។  គាត់​ថែម​ទាំង​បាន​អះ​អាង​ថា ឪពុក​ម្តាយ​ដែល​នាំ​កូន​ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​ គឺ​កំពុង​តែ​រំលោភ​សិទ្ធិ​កុមារ។ ទស្សនៈ​នេះ​មាន​ភាព​ជ្រុល​និយម តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់​ឮ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្លះ​និយាយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ពួក​គាត់​មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ នៅ​ក្នុង​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កូន​ៗ​របស់​ខ្លួន ឲ្យ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ។ មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​ចង់​ជះ​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​កូន​របស់​ខ្លួន ដោយ​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ទស្សនៈ ឬ​ចំណេះ​ដឹង​ល្អ​ៗ ទាក់​ទង​នឹង​រឿង​នយោបាយ សុខ​ភាព ឬ​កីឡា​ជា​ដើម ប៉ុន្តែ អ្នក​ខ្លះ​យល់​ថា ឪពុក​ម្តាយ​មិន​ត្រូវ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជំនឿ​សាសនា​របស់​ខ្លួន ដល់​កូន​ឡើយ។

តែ​សម្រាប់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​វិញ ការ​នាំ​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ គឺ​ជា​កិច្ចការ​ដ៏​ចាំ​បាច់។ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​បានសរសេរ​ផ្ញើ​ទៅ​លោក​ធីម៉ូថេ គាត់​បាន​រៀប​រាប់ អំពី​ការ​ដែល​លោក​ធីម៉ូថេ​បាន​ទទួល​ការ​បង្រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ តាំង​ពី​ក្មេង ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​មាន​ប្រាជ្ញា ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ តាម​រយៈ​ការ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ គ្រីស្ទ(២ធីម៉ូថេ ៣:១៥)។

លោក​ធីម៉ូថេ​មិន​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ ក្នុង​វ័យ​យុវជន ដោយ​អំណាច​ខ្លួន​ឯង ដោយ​មិន​បាន​ទទួល​ជំនួយ​នោះ​ឡើយ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​អប់​រំ​ចិត្ត​គាត់ ឲ្យ​ស្គាល់​ព្រះ ហើយ​បន្ទាប់​មក គាត់​ក៏​បាន​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ការ​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​រៀន​នោះ​(ខ.១៤)។ បើ​សិន​ជា​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ជា​ប្រភព​នៃ​ជីវិត និង​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ពិត នោះ​យើង​ចំា​បាច់​ត្រូវ​រៀន​ស្រឡាញ់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ នៅ​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសាររបស់​យើង។

មាន​ប្រព័ន្ធ​នៃ​ជំនឿ​ជា​ច្រើន ដែល​បាន​ជិះ​ឥទ្ធិ​ពល​មក​លើ​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ។ ហើយជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ជំនឿ​របស់​យើង​ក៏​បានទទួល​ឥទ្ធិ​ពល ពី​កម្ម​វិធី​ទូរទស្សន៍ ខ្សែ​ភាព​យន្ត…

អាថ៌កំបាំងដ៏អស្ចារ្យបំផុត

មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​គេ​ផ្សាយ​ដំណឹង​ល្អ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ពិបាក នៅ​ក្នុង​ការ​ទទួល​ស្គាល់​អត្ត​សញ្ញាណ​របស់​ព្រះអង្គ។ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​អាច​ប្រទាន​ការ​អត់​ទោស​បាប ឲ្យ​ខ្ញុំ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​ចែង​ថា មាន​តែ​ព្រះ​ទេ​ដែលអាច​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​មនុស្ស​បាន? ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​សៀវភៅ​ដែល​លោក ចេ អាយ ភែកឃ័រ(J. I. Packer)​បាននិព្ធ មាន​ចំណង​ជើង​ថា ការ​ស្គាល់​ព្រះ  ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដឹង​ថា មិន​មែន​មាន​តែ​ខ្ញុំ​ទេ ដែល​មាន​បញ្ហា​នេះ។ លោក​ភែកឃ័រ​បាន​លើក​ឡើងថា អ្នក​មិន​ជឿ​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង ចំពោះ​ការ​អះ​អាង​របស់​គ្រីស្ទ​បរិស័ទ​ ដែល​បាន​ថា ព្រះ​យេស៊ូវ​មក​ពី​ស្រុក​ណាសារ៉ែត គឺជា​ព្រះ​ដែល​បាន​យក​កំណើត​ជា​មនុស្ស … ដែល​ពេញ​លក្ខណៈ​ជា​ព្រះ និង​ពេញ​លក្ខណៈ​ជា​មនុស្ស”។ នេះ​ជា​សេចក្តី​ពិត ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​យក​មក​ពិចារណា ហើយ​សម្រេច​ចិត្ត​ទទួល​សេចក្តី​សង្រ្គោះ​ពី​ព្រះ​អង្គ។

ពេល​ដែល​សាវ័ក​ប៉ុល​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ព្រះ​គ្រីស្ទ​គឺ​ជា “រូប​អង្គ​របស់​ព្រះ ដែល​មនុស្ស​មើល​មិន​ឃើញ” គឺ​គាត់​ចង់​មាន​ន័យ​ថា ព្រះយេស៊ូវ​ជា​ព្រះ​ទាំង​ស្រុង និង​ឥត​ខ្ចោះ ជា​ព្រះ​អាទិករ និង​ព្រះ​ដែល​ទ្រទ្រង់​ជីវិត​ទាំង​អស់ នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ និង​នៅ​លើ​ផែនដី តែ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ជា​មនុស្ស​ពេញ​លក្ខណៈ​ផង​ដែរ(កូល៉ុស ១:១៥-១៧)។ ដោយសារ​សេចក្តី​ពិត​នេះ​ហើយ បាន​ជា​យើង​អាច​ជឿ​ជាក់ថា តាម​រយៈ​ការ​សុគត និង​ការ​មាន​ព្រះ​ជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ របស់​ព្រះ​គ្រីស្ទ នោះ​ព្រះ​អង្គ​មិន​គ្រាន់​តែ​បាន​ទទួល​យក​ទោស​នៃ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ថែម​ទាំង​បាន​រំដោះ​យើង​ឲ្យ​រួច​ពី​និស្ស័យ​សាច់​ឈាម​របស់​យើង​ផង​ដែរ ដើម្បី​ផ្សះ​ផ្សា​យើង និង​អ្វី​ៗ​ទំាង​អស់ ឲ្យ​ជា​នឹង​ព្រះ​អង្គ​វិញ​(ខ.២០-២២)។

ព្រះ​វរបិតា​បាន​បង្ហាញ​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់ នៅ​ក្នុង និង​តាម​រយៈ​ព្រះ​គម្ពីរ ដោយ​អំណាច​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ…

មិនចាំបាច់តម្រង់ជួរ ដើម្បីទទួលសេចក្តីស្រឡាញ់

ខ្ញុំ​មាន​ឆ្កែ​មួយ ដែល​ជា​ពូជ​ឆ្កែ​ប្រម៉ាញ់​ឡាប្រាឌ័រ។ ជួន​កាល ពេល​ណា​វា​ចង់​បាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​ពី​ខ្ញុំ វា​យក​របស់​អ្វី​មួយ ដែលជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ខ្ញុំ មក​ពាំ​ដើរ​ពី​មុខ​ខ្ញុំ។ ថ្ងៃ​មួយ ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​សរសេរ នៅ​លើ​តុ នៅ​ពេល​ព្រឹក វា​ក៏​បាន​កញ្ឆក់​កាបូប​លុយ​ខ្ញុំ ហើយ​រត់​ទៅ​បាត់។ ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​វា​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​មិន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​ចំពោះ​សកម្ម​ភាព​របស់​វា វា​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​រក​ខ្ញុំ​វិញ ដោយ​យក​ច្រមុះ​វា​ញុល​នឹង​ជើង​ខ្ញុំ ដោយ​មាន​កាបូប​លុយ​នៅ​ក្នុង​មាត់​នៅ​ឡើយ ភ្នែក​ក្រឡាប់​ចក្រ និង​កន្ទុយ​បក់​រវិច ដើម្បី​ជំរុញខ្ញុំ ឲ្យ​លេង​ជា​មួយ​វា។

ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​វា​ប្រើ​ល្បិច​ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​អស់​សំណើច ប៉ុន្តែ វា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​ថា ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ​ពិបាក​នៅ​ក្នុង​ការ​ទាក់​ទាញ​ការចាប់​អារម្មណ៍​ពី​អ្នក​ដទៃ​ផង​ដែរ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ជា​ញឹក​ញាប់ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ពេល​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ និង​ក្រុម​គ្រួសារ ប៉ុន្តែ អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ​បាន​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​អ្វី​ផ្សេង ហើយ​ថ្ងៃ​ក៏​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ ដោយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​បង្ហាញ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដល់​ពួក​គេ។

យើង​ពិត​ជា​មាន​ការ​កម្សាន្ត​ចិត្ត​ណាស់ ពេល​ដែល​បាន​ដឹង​ថា ព្រះ​វរបិតា​នៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏អស្ចារ្យ ដោយ​ព្រះ​អង្គ​អាច​យក​ព្រះ​ទ័យ​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​យើង​ម្នាក់​ៗ តាម​របៀប​ដែល​ជិត​ស្និទ្ធ​បំផុត ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​ការ​ប្រទាន​ខ្យល់​ដង្ហើម​ឲ្យ​យើង​រស់​នៅ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ផង​ដែរ។ ព្រះ​អង្គ​បាន​សន្យា​ចំពោះ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ថា ​“គឺ​អញ​នេះ​ពិត រហូត​ដល់​ឯង​ចាស់ជរា​ផង អញ​នឹង​បី​ឯង ដរាប​ដល់​ឯង​មាន​សក់​ស គឺ​អញ​បាន​បង្កើត ហើយ​អញ​នឹង​ទទួល​ឯង​ជា​បន្ទុក អើ​អញ​នឹង​បី ហើយ​នឹង​ជួយ​ឯង​ឲ្យ​រួច​ផង”(អេសាយ ៤៦:៤)។

ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​តែង​តែ​មាន​ពេល​វេលា សម្រាប់​យើង​ជា​និច្ច។ ព្រះ​អង្គ​ជ្រាប​ច្បាស់​ អំពី​កាលៈ​ទេសៈ​របស់​យើង ទោះ​វា​មាន​ភាព​ស្មុគ្រ​ស្មាញ ឬ​ពិបាក​យ៉ាង​ណា​ក្តី ហើយ​ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​ត្រៀម​ខ្លួន​ជួយ​យើង​ជានិច្ច…

ការរង់ចំារបស់សត្វអណ្តើក

រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ក្នុង​រដូវ​ស្លឹក​ឈើ​ជ្រុះ ពេល​ដែល​សត្វ​អណ្តើក​ពណ៌​ដឹង​ថា រដូវ​រងា​ជិត​មក​ដល់​ហើយ វា​ក៏​បាន​ជ្រមុជ​ទៅ​បាត​ស្រះ ដោយ​កប់​ខ្លួន​វា​នៅ​ក្នុង​ភក់។ ជើង និង​ក្បាល​របស់​វា​ក៏​បាន​លិប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្នូក ហើយ​វា​ក៏​នៅ​ស្ងៀម ដោយ​ចង្វាក់​បេះ​ដូង​របស់​វាបាន​ថយ​ចុះ គឺ​ស្ទើរ​តែ​លែង​ដើរ។ កម្តៅ​ក្នុង​ខ្លួន​របស់​វា​ក៏​បាន​ធ្លាក់​ចុះ គឺ​គ្រាន់​តែ​មាន​សីតុណ្ហ​ភាព​ត្រជាក់​លើស​ទឹកកក​តែ​បន្តិច​ប៉ុណ្ណោះ។ វា​ក៏​ឈប់​ដក​ដង្ហើម ហើយ​ក៏​បាន​នៅ​រង់​ចាំ។ វា​ក៏​បាន​នៅ​កប់​ក្នុង​ភក់​អស់​រយៈ​ពេល​៦​ខែ ហើយ​រាង​កាយ​របស់​វា​ក៏​បានបញ្ចេញ​ជាតិ​កាល់​ស្យូម​ពី​ក្នុង​ឆ្អឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ឈាម​របស់​វា ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួន​វា​ចុះ​ស្គម​យឺត​ៗ។

ប៉ុន្តែ ពេល​ដែល​ទឹកក​ក្នុង​ស្រះ​រលាយ វា​ក៏​បាន​អណ្តែត​មក​ខាង​លើ ហើយ​ចាប់​ផ្តើម​ដក​ដង្ហើម​ឡើង​វិញ។ ឆ្អឹង​របស់​វា​នឹង​លូតលាស់​ឡើង​វិញ ហើយ​វា​នឹង​ទទួល​កម្តៅ​ថ្ងៃ ដែល​បាន​ចាំង​មក​លើ​ស្នូក​របស់​វា។

ខ្ញុំ​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​សត្វ​អណ្តើក​ពណ៌​នេះ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ដែល​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ការ​រង់​ចាំ​ព្រះ។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​ជាប់​នៅ​ក្នុង​អន្លង់​ភក់​ស្អិត ប៉ុន្តែ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​បាន​ស្តាប់​ឮ​សម្រែក​របស់​គាត់(ទំនុកដំកើង ៤០:២)។ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​លើក​គាត់​ឡើង ហើយ​ក៏​បាន​ប្រទាន​កន្លែង​ដ៏​រឹង​មាំ សម្រាប់​ឲ្យ​គាត់​ឈរ។ គាត់​ក៏​បាន​បន្លឺ​សម្លេង​ច្រៀង​ថា “ព្រះ​អង្គ​ជា​ជំនួយ និង​ជា​អ្នក​ប្រោស​ឲ្យ​ទូល​បង្គំ​រួច”(ខ.១៧)។

អ្នក​ប្រហែល​ជា​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ ទំាង​ពី​យូរ​មក​ហើយ ដែល​មាន​ដូច​ជា​ទិស​ដៅ​ថ្មី នៅ​ក្នុង​អាជីព ការ​ផ្សះ​ផ្សា​ទំនាក់​ទំនង ការ​ជម្នះ​ទម្លាប់​អាក្រក់ ឬ​រង់​ចំា​ការ​រំដោះ​ឲ្យ​រួច​ពី​ស្ថាន​ភាព​ដ៏​ពិបាក​ណា​មួយ។ អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង​បាន​រំឭក​យើង​ថា យើង​ត្រូវ​ទុក​ចិត្ត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដ្បិត​ព្រះ​អង្គ​ស្តាប់​ឮ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​រំដោះ​យើង​ឲ្យ​រួច។—AMY PETERSON

ការបង្ហាញចេញនូវព្រះគុណ

ថ្មី​ៗ​នេះ ភរិយា​របស់​លោក​គ្រូ​គង្វាល អេរិក ហ្វ៊ីតជើរ៉ល(Erik Fitzgerald) បាន​បាត់​បង់​ជីវិត នៅ​ក្នុង​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍ ដែល​បណ្តាល​មក​ពី​អ្នក​ពន្លត់​អគ្គី​ភ័យ​ម្នាក់​ងោក​ងុយ ដោយ​ភាព​ហត់​នឿយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ពេល​បើក​បរ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ ហើយតុលា​ការ​ចង់​ដឹង​ថា តើ​គាត់​ចង់​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ទទួល​ទោស​ឲ្យ​បាន​ធ្ងន់​បំផុត​ឬ​យ៉ាង​ណា? លោក​គ្រូ​គង្វាល​ក៏​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​សម្តែង​ចេញ​នូវ​ការ​អត់​ឱន​ទោស គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​និយាយ នៅ​ក្នុង​ការ​អធិប្បាយ​ជា​ញឹក​ញាប់ អំពី​ការ​អត់​ឱន​ទោស។ ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់ ទី​បំផុត បុរស​ទំាង​ពីរ​ក៏​បាន​រាប់​អាន​គ្នា​ជា​មិត្ត​ភក្តិ។ ក្រោយ​មក គាត់​ក៏​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “នៅ​ពេល​ដែល​មាន​សោកនាដ​កម្ម ឬ​រឿង​ដ៏​ឈឺ​ចាប់​កើត​ឡើង គឺ​យើង​មាន​ឱកាស​សម្រេច​ចិត្ត​ថា យើង​នឹង​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ ឬ​យើង​សង​សឹក​គេ”។

លោក​គ្រូ​គង្វាល​អេរីក បាន​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​ព្រះ​គុណ ដែល​គាត់​បាន​ទទួល​ពី​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​បាន​អត់​​ទោស​អំពើ​បាប​របស់​គាត់​ទាំង​អស់។ គំរូ​ដ៏​ល្អ​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ចាំ​អំពី​ពាក្យ​ពេចន៍​របស់​ហោរា​មីកា ដែល​បាន​សរសើរ​ដំកើង​ព្រះ សម្រាប់​ការ​អត់​ទោស​បាប​ឲ្យ​យើង ពេល​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ខុស​ទាស់​នឹង​ទ្រង់​(មីកា ៧:១៨)។ ហោរា​មីកា​បាន​ពាក្យ​ប្រៀប​ប្រដូច ដើម្បី​ពិពណ៌នា អំពី​របៀប​ដែល​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អត់​ឱន​ទោស​ឲ្យ​រាស្រ្ត​ព្រះ​អង្គ។ គឺ​ដូច​ដែល​គាត់​បាន​ពោល​ថា “ទ្រង់​នឹង​មាន​សេចក្តី​អាណិតអាសូរ ដល់​យើង​រាល់​គ្នា​ទៀត ទ្រង់​នឹង​កំរាប​សេចក្តី​ទុច្ចរិត​របស់​យើង នៅ​ក្រោម​ព្រះបាទ ហើយ​នឹង​បោះ​អស់​ទាំង​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​ជ្រៅ”(ខ.១៩)។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ អ្នក​ពន្លត់​អគ្គី​ភ័យ​បាន​ទទួល​សេរីភាព​រួច​ពី​ទោស​កំហុស ដែល​គាត់បាន​ធ្វើ​ដោយ​អចេតនា គឺ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​ទទួល​អំណោយ​ដ៏​ពិសេស ដែល​នាំ​ឲ្យ​គាត់​ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់។

ទោះ​យើង​ជួប​ការ​លំបាក​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ យើង​ត្រូវ​ដឹង​ថា ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​តែង​តែ​ស្វាគមន៍​​យើង ចូល​ទៅ​ក្នុង​រង្វង់​ព្រះ​ពាហុ​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​តែង​តែ​បើក​ចំហរ​ទទួល​យើង​ជា​និច្ច។​  ព្រះ​អង្គ​តែង​តែ​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ នឹង​បង្ហាញ​ចេញ​នូវ​សេចក្តី​មេត្តា​កុរណា​ចំពោះ​យើង​ជា​និច្ច​(ខ.១៨)។ កាល​ណា​យើង​ទទួល​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ នោះ​ព្រះ​អង្គ​ក៏​ចម្រើន​កម្លាំង​យើង…